“Nomofobie is een overmatige angst voor het niet continu bereikbaar zijn via een mobiele telefoon.
Deze angst kan veroorzaakt worden door het buiten bereik zijn, het vergeten van het toestel of een slecht functionerend toestel.
Een nomofoob is iemand die aan nomofobie lijdt.” (gevonden op wikipedia)

Mensen die Grieks hebben gehad op school zouden ‘nomofobie’ misschien ook vertalen met ‘angst voor wetten’.

Afgelopen donderdag zagen we een try out gezien van “Wat als” van Nasrdin Dchar in Maassluis. Het is een hele goede voorstelling die het persoonlijke en het grote maatschappelijke met elkaar verbindt.

“Het ging weer over ons”, zei ik na afloop, toen we de zaal uitliepen. Dat is een kracht van het stuk. Het is – voor mij en de meisje – herkenbaar: de worsteling om het wereldleed niet te dichtbij en niet te ver weg te houden. De onrust door het nieuws. De ondraaglijke rauwheid van oorlog. Maar dat begint bij persoonlijke gedachtes. “Wat als ik mijn tekst vergeet”, vreest de acteur. “Wat als mijn dochter mijn angsten heeft overgenomen”, vreest de vader. “Wat als de oorlog hierheen komt”, vreest de dochter.

Het decor bestaat uit 20 matrassen die alles kunnen zijn: een kinderbed, een Marokkaanse huiskamer, een kookeiland, 10 pas gedolven graven. Het is heel knap dat Nasrdin zoveel kan zeggen zonder expliciet te zijn. Het persoonlijke trekt hij door naar grote maatschappelijke onderwerpen. ‘Wat als’ lijkt eerst te gaan over hypochonders en allesvrezers. Maar is die angst echt zo irrationeel, als je je ogen openhoudt voor je ogen openhoudt voor wat er in de buitenwereld gebeurt? Wat als het hier gebeurt?

In een eerdere voorstelling, ‘Ja’, nam Dchar zijn huwelijk met Amy als uitgangspunt. Deze voorstelling is weer persoonlijk doordat Dchar zijn dochter als personage meeneemt. Bij de premiere toentertijd van Ja hebben we geposeerd voor een foto. Fotograaf Marwan Magroun legde ons en 8 andere stelletjes vast. Bij een uitvoering van ‘Ja’ in Zoetermeer hebben onze ouders elkaar voor het eerst ontmoet. Dus een voorstelling van Dchar voelt voor ons als onderdeel van ons persoonlijke verhaal.

Maar ik denk dat heel veel mensen zich zullen herkennen in “Wat als”. Ga ’t zien.

De Volkskrant over ‘ja’: “Zij is het. Laat het maar moeilijk zijn.”

Gezien: try out op donderdag 12 februari in Theater Koningshof in Maassluis

Dochterlief vertelde dat men in het Franstalige gebied een vertaling zocht van het woord ‘dickpic’. De Franse suggesties hiervoor waren:

• Pénigramme
• Zizimage
• Phallographie

Dus ik vroeg me af, wat is een goede Nederlandse vertaling? Hier alle suggesties:

• Paalplaat
• Knotskiekje
• Saucijzeplaatje
• Picpik (mijn persoonlijke favoriet)
• Ballenbeeld/anusafbeelding
• Penisprent
• Phalluroid / Fallusroid
• Dick Schoof (sowieso een lul met vingers?)
• Staafdiagram

Via bluesky kwam ik tenslotte uit op: “Piemelplaatje”. Dit heeft wat mij betreft de juiste lulligheid en kleuterigheid die hoort bij een dickpic.

Ongevirus:
(samentrekking van ‘ongeveer’ en ‘virus’)
“blind enthousiasme voor AI (‘artificiële intelligentie’) dat zich, mogelijk met kwalijke gevolgen, snel onder mensen verspreidt, ondanks het feit dat AI vaak informatie geeft die wel ongeveer maar niet precies klopt.”

Uit een opiniestuk van Felienne Hermans (hoogleraar Informatica):

Soms, misschien zelfs wel vaak, is ongeveer precies wat je nodig hebt. Maar ongeveer wordt een probleem als we het over de algemene toegang tot kennis hebben.

Felienne Hermans: “Waarom denken wij ineens dat ‘ongeveer’ genoeg is?” (Volkskrant, betaalmuuromzeillink)

Lees ook de beschrijving van ‘ongevirus’ op het Instituut voor de Nederlandse Taal.

Op deze foto zie je anderhalf miljoen mensen hun ding doen.

Deze foto kreeg ik van mijn zwager. Hij nam een foto van Rotterdam vanuit het vliegtuig. Je ziet de hele regio Rijnmond, met boven de Maasvlakte, de raffinaderijen en de havens; in het midden de stad Rotterdam, met hoogbouw; onder de Van Brienenoordbrug en het samenkstromen van IJssel en Lek. Van de Maasvlakte naar de Krimpenerwaard is het zo’n 60 kilometer. Anderhalf miljoen mensen. En dat allemaal op 1 foto.

Ik zit vaak naar de foto te kijken, te mijmeren. Dan denk ik bijvoorbeeld aan hardlooprondjes: het bruggenrondje over Willemsbrug en Erasmusbrug; ’t rondje onder de Maastunnel; rondje om de Kralingse Plas. Vanuit een helikopter meekijken geeft je een heel ander beeld van wat 1 kilometer is.

Het ‘Overview Effect‘ is niet alleen voorbehouden aan astronauten.

The overview effect is a cognitive shift reported by some astronauts while viewing the Earth from space. Researchers have characterized the effect as “a state of awe with self-transcendent qualities, precipitated by a particularly striking visual stimulus”. The most prominent common aspects of personally experiencing the Earth from space are appreciation and perception of beauty, unexpected and even overwhelming emotion, and an increased sense of connection to other people and the Earth as a whole.

Mensen die geen astronaut zijn geworden moeten zich behelpen met satellietbeelden, zoals bijvoorbeeld de screensavers in MacOS.

Je ziet dat Nederland en vooral de Randstad ’s nachts verzuipt in het licht. Er is aan de Nederlandse hemel amper nog een ster te zien.

Lucy Lambriex heeft nieuwe foto’s van me gemaakt. Aan de Maas, in Rotterdam. Bij meerpaal 22, wat natuurlijk een bijzondere plek aan de Maas is.

Ik was tot voor kort niet zo geneigd om te protesteren. Maar in 2025 zie ik niet meer de zekerheden die we vroeger wel hadden. Ondermeer daarom heb ik afgelopen zaterdag meegelopen in Amsterdam in de landelijke demonstratie tegen racisme en fascisme. Bekijk de flyer (PDF, 1,1MB).

Ik heb 2 foamboards op elkaar geplakt en beplakt met printjes. 1 ervan had de tekst: “Wij zijn met meer. Wij zijn leuker.” Via Mastodon en Bluesky heb ik gevraagd of er nog mensen waren die wel hadden willen komen, maar niet konden. En of ze misschien hun naam ook op de poster wilden hebben, zodat ze er toch een beetje bij waren.

Vasilis was er ook bij. Mensen vonden m’n bordje leuk: Jet van Riel, Coot Does.

Ik had een spirituele ervaring op de Coolsingel.

Amoorah had een Palestina-actie georganiseerd, geinspireerd door een actie in Amsterdam Noord. Ze had een lijst van gedode kinderen (leeftijd 0 en 1 jaar) in Gaza. 22 pagina’s op 12 punts grootte en 1,1 regelafstand. En stoepkrijt, op de Coolsingel.

Afgelopen vrijdagavond laat stonden we met 5 m/v/x op de hoek van de koopgoot en de Coolsingel.

Ieder pakte een a4-tje met namen. Op elk blaadje een naam of 30. Per naam kost het meer tijd dan we dachten. Het gaat niet lukken om alle namen te schrijven. Dat is een ontzagwekkend besef.

Het is een spirituele ervaring om om beurten een naam te schrijven. Elk een kleur, elk een eigen kolom. Hakkend met een stoepkrijt op de tegels. Mensen lopen voorbij. Sommigen maken een geïnteresseerd praatje.

Het lijkt op het maken van een zandmandala. Dit is een tibetaans-boeddhistische oefening door monniken. Korrel voor korrel leggen monniken gekleurd zand in een complexe mandala. En daarna veegt iemand met een zwiep de tekening aan kant.

Een dag later is amper nog iets over van de lijst met namen.

Het noemen van iemands naam heeft voor mij een extra lading de afgelopen dagen. Ik schreef ooit eens een stukje: Een mens sterft 3 keer. Met het noemen van iemands naam hou je ‘m in leven, ook al is iemand gestorven.

Vorige week overleed mijn tante Jannie. Haar naam is de laatste naam in het lijstje daar. Zaterdag gingen we naar de herdenking. Het stukje dat ik schreef werd daar voorgelezen door de dominee. Dat was een moment, namelijk te beseffen dat iets wat ik schreef soms ook waardevol kan zijn voor anderen. Ik hou ervan om de wereld in te kleuren met verhalen.

Zo ook de namen op de Coolsingel. Mijn hoofd verbond het noemen van de namen aan het stoepkrijten van de namen. En ik zag er schoonheid in. Rauwe schoonheid vol rouw. Schoonheid zoals rechtvaardigheid kan voelen. Niet de schoonheid van clean in een beschermd museum.

Ook meedoen? Download een document met de namen (zip, 46 kb).

Op je favoriete linksdraaiende nerd sociaalmedium Mastodon (check mastodon.social, mastodon.nl, is het op dit moment hip om 20 album-covers te droppen. En dan 20 dagen lang. Dat duurt me te lang, dus ik doe het even in 1 keer.

Hier de eerste 20 die in me op kwamen:

Spotify-playlist: 20 album covers:

En een paar nabranders, die achteraf gezien niet vergeten hadden mogen worden.