Paulie UNSPOILED

Skins Season 5 (2011)

2011-03-22T09:48:00.000+02:00

Από τη δημιουργία του μπλογκ, ήλπιζα να υπήρχε μια στιγμή που να είχα τη δυνατότητα να μιλήσω για το Skins. Θα αγνοήσω επιδεκτικά την Αμερικάνικη έκδοση του MTV και θα μιλήσω για το "δικό" μου Skins. Η πρώτη γενιά της σειράς ήταν κάτι πολύ αγαπημένο μου στις μέρες πριν αρχίσω να γράφω. Ποτέ δεν έφτασε, όμως, αυτή η στιγμή, μιας και δεν ήθελα καν να αφιερώσω χρόνο για να κατακρίνω την υπερβολικά άδικη 4η σεζόν την οποία οριακά άντεξα πριν ένα χρόνο. Συνήθως, όταν μια σειρά μου προκαλεί τόσο μεγάλη απογοήτευση, γράφω ένα ποστ μίσους για να απαλύνω τον πόνο της απώλειας, και να βρω το closure που θεωρώ ότι μου αναλογεί (γι' αυτό και μερικές φορές κλείνω τα μάτια και περιμένω να εμφανιστούν οι Lindelof-Cuse γονατιστοί και απολογητικοί με το σωστό τέλος στην σειρά τους).

Αυτή τη φορά, όμως, επιλέγοντας να το αγνοήσω, του έδωσα ένα χρόνο να ξανασηκωθεί στα πόδια του. Μετά από την επιτυχία της πρώτης γενιάς, ήταν αναμενόμενο η συνέχεια να μην μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτή την επιτυχία. Το βασικότερο πρόβλημά της 2ης γενιάς ήταν ακριβώς ότι προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να ξεπεράσει την πρώτη, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αποτυγχάνει παταγωδώς. Όπως και άλλες σειρές που παλεύουν να συνεχίσουν, η τροπή αυτή συνήθως σημαίνει πολλές άσκοπες τραβηγμένες σκηνές σχετικά με το σεξ και τα ναρκωτικά, δύο κεντρικά θέματα του Skins. Ένα καλό πρόσφατο παράδειγμα αυτού είναι όλο το φετινό Californication.

Όμως η 3η γενιά της σειράς μου κίνησε το ενδιαφέρον, μιας και πρόκειται για μια ολοκληρωτική μετάλλαξη της σειράς που φεύγει τελείως από την επιρροή της πρώτης γενιάς, και προσπαθεί έτσι να αναπαράγει το ακριβές feel αυτής. Το Bristol δεν μένει για πάντα ίδιο άλλωστε. Μπορεί να είναι η πρωτεύουσα της ηλεκτρονικής μουσικής και των ψυχεδελικών αλλά η σειρά δεν επικεντρώνεται σ' αυτό. Για το Skins το μόνο που έχει σημασία είναι οι χαρακτήρες, και τα υπόλοιπα είναι απλά μηχανισμοί που περιγράφουν την προσωπικότητα τους και τις επιλογές τους, είτε αυτό είναι ο βράχος του Άλο, είτε το manikin της Φράνκι και η μέταλ για τον Ριτς.

Και έτσι η τρίτη γενιά του Skins κερδίζει την αγάπη του κοινού μιας και επαναφέρει χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί να ταυτιστεί κανείς. Τους ίδιους χαρακτήρες που είχε πάντα, αλλά από την άλλη παντελώς διαφορετικούς από ποτέ. Γιατί η σειρά έχει ως στόχαστρο να υποδείξει την κρυφή διαφορετικότητα του κάθε εφήβου, ακόμα και μιας Queen Bee που θέλει να τα έχει όλα υπό έλεγχο, μέσα από ένα από τα καλύτερα σκηνοθετημένα σήριαλ ever. Μυστικά, αντιδράσεις της ηλικίας, ανεξαρτητοποίηση και αυτονομία. Όλα αυτά και πολλά άλλα ήταν στο μενού του φετινού Skins που αποτέλεσε μόνο την δέση από αυτό που περιμένω με τρίχα σηκωμένη μέχρι του χρόνου, που είναι η προφανής σκατοθύελλα που έρχεται στις ζυγές σεζόν. Can't Wait!

The Cape (2011-ongoing)

2011-01-10T20:08:00.000+02:00

Η αναμονή τελείωσε και η νέα σειρά του NBC, κοινώς γνωστή ως The Cape, ή αλλιώς "η νέα σειρά με την Summer Glau", κυκλοφόρησε χθές το βράδυ τον διπλό της πιλότο. Ένα, όμως, είναι το σημαντικό από αυτό το γεγονός, το πόσο σύντομα θα ακυρωθεί.

Το blog έχει αναφέρει πολλές φορές την Summer Glau ως έναν ακόμη λόγο για να δει κανείς μια σειρά. Από την μικρή εμφάνισή της στο Angel, μέχρι το Terminator και το Dollhouse, η μικρή Summer έχει αποκτήσει μια αρκετά περίεργη φήμη, μιας και η εμφάνισή της σε μια σειρά σηματοδοτεί την αρχή του τέλους. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά (TSCC, Dollhouse, Firefly). Μέχρι και η μικρή της εμφάνιση στο Angel έφερε πρώιμο τέλος για τη σειρά. Οπότε, έρχεται τώρα το ερώτημα. Πόση ζωή έχει το The Cape; Πρόκειται να επιζήσει την χρονιά;

Αυτά τα ερωτήματα είναι στον αέρα εδώ και μήνες, και το μόνο που έμενε είναι να δούμε τι παίζει. Είδαμε λοιπόν, την ιστορία ενός μπάτσου στην fictional Palm City που έρχεται αντιμέτωπος με μια επιχείρηση που προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει την αστυνομία κάτω από τον ηγέτη της, ο οποιός έχει και ένα super villain alter ego. Ο πρωταγωνιστής ξεφεύγει από βέβαιο θάνατο μόνο για να βρεθεί στα χέρια μια συμμορίας-καρναβάλι (πολύ original) με αρχηγό τον Keith David που τον σώζουν και του μαθαίνουν πως να χειρίζεται μια κάπα από το μετάξι-ατσάλι που περιέγραψε, και έτσι γίνεται ο υπερήρωας με το χειρότερο όνομα στην ιστορία και μια μίξη ανάμεσα στον Batman και τον Cloak. H Summer, δεν ήταν τελικά η ακροβάτης που φαίνεται σε κάποιο πλάνο όπως περίμενα, αλλά η Orwell, μια πολύ καλά εκπαιδευμένη vigilante που καταλλήγει sidekick του Cape.

Πέρα από την μικρή εμφάνιση του Vinnie Jones στον πιλότο που δεν νομίζω να επαναληφθεί, η σειρά αμφιβάλω αν η σειρά έχει κάτι να προσφέρει από μια cheesy υπερηρωϊκή σούπα για όσους δεν έχουν βαρεθεί να βλέπουν τις μαλακίες που συνεχίζει να βγάζει η Marvel και να τα ονομάζει ταινίες. Όσο για μένα, φαντάζομαι μπορώ να υποφέρω τα 40 λεπτά τη βδομάδα για να δω την υπέροχη Summer όσο μπορώ γιατί αυτό είναι by far το χειρότερο setting στο οποίο έχει εμφανιστεί, και αμφιβάλω αν θα αντέξει πάνω από τα 13 επεισόδια που του έχουν ήδη δωθεί.

Dexter Season 5 Finale - Spoilers!

2010-12-13T14:29:00.000+02:00

O Dexter έφτασε κι αυτός στο τέλος ενός ακόμα κύκλου του. Ενός κύκλου που έχει φάει μια τεράστια γκρίνια από το κοινό, και στην τελική κατάφερε να προχωρήσει την ιστορία από το περσινό φινάλε που έδειχνε ότι η σειρά θα τελείωνε εδώ. Όμως παρά τις προβλέψεις (μου) η ιστορία του αγαπημένου μας serial killer κατάφερε να κλείσει αρκετές ιστορίες που είχαν μείνει στον αέρα.

Ενώ η ανάπτυξη του ζεύγους Laguerda-Angel έχει φτάσει σε ένα απροχώρητο και βαραίνει την σειρά, μιας και ότι υπάρχει να ειπωθεί πλέον μεταξύ τους είναι βγαλμένο από μεξικάνικη σαπουνόπερα. Θέλω να αναφερθώ σε ένα inside joke των φανς, το "αναρωτιέμαι τι θα γίνει αυτή τη βδομάδα με το στεγαστικό της Μαρία;", το οποίο είναι και η αλήθεια για την αιώνια τρύπα του Dexter.

Από την άλλη πρώτη φορά νιώσαμε πραγματική απειλή για τον ίδιο τον Dexter από την δεύτερη σεζόν με τον Doakes. Ο Quinn μπορεί να μην είναι το ίδιο αλλά η ιστορία του είχε αρκετά σημεία με τονισμένη πλοκή, και ειδικά όσο πλησίαζε προς το φινάλε. Μετά από τόσα χρόνια έχουμε μάθει να ξέρουμε πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει μια σταγόνα αίμα. Αυτό που με ξάφνιασε όμως, είναι ότι παρόλο που ο Dexter είχε τη δυνατότητα να αφήσει τον Quinn να πάει φυλακή για το έγκλημα που δεν έπραξε, ο αγαπημένος μας δολοφόνος, επέλεξε να τον αθωώσει κερδίζοντας έτσι για πάντα την εμπιστοσύνη του. Στο φινάλε φάνηκε το πως ο Dexter συνειδητοποίησε πάνω απ'όλα ότι αυτή η οικογένεια που έχει δημιουργηθεί γύρω του είναι αυτή που τον βοηθά να υποστηρίζει την αληθινή του φύση.

Η φύση του μπαίνει σε νέα επίπεδα από την εμφάνιση της Lumen. Ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί χαρακτήρα με τόσο μίσος για το πρόσωπό του από τον Connor στο Angel. Σε μια συζήτηση με φίλο Dexterά, αναφέρθηκε το πόσο πολύ θέλει να την βιάσει και να την βάλει σε ένα βαρέλι (ΛΟΛ). Οι προσευχές των haters όμως ισακούστηκαν από τους writers, οι οποίοι ξάφνιασαν ακόμα και μένα που πίστευα ότι μετά από 4 σεζόν μπορούσα να προβλέψω ένα τέλος στην 5η. Ο κύκλος δολοφονιών που είχα φανταστεί ήταν: ο Jordan σκοτώνει την Lumen, ο Dex σκοτώνει τον Jordan ενώ εκείνη τη στιγμή μπαίνει μέσα η Deb και όταν τον βλέπει λέει "thank you". Αυτό θα ήταν ένα φοβερό φινάλε. Όχι πως το κανονικό απογοήτευσε. Απλά η Lumen επιζεί. Και δηλώνει ότι δεν μπορεί να μείνει άλλο μαζί μας οπότε φεύγει.

H Deb φτάνει ένα στάδιο πιο κοντά και δίνει στην αστυνομία το πτώμα του Jordan ενώ αφήνει τους δύο συνομότες να δραπετεύσουν χωρίς να ανακαλύψει ποιοι ήταν. Αυτό... ήταν... Wow... Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είχα φανταστεί η Deb δίνει στον Dex την συνενεσή της σε αυτό που κάνει αλλά χωρίς να έχουμε να υποστούμε 3 επεισόδια στην 6η σεζόν με προτάσεις που να αρχίζουν με "Wtf DEX?". Η επιστροφή των παιδιών για το καλοκαίρι θα είναι φαντάζομαι η συνέχεια της ιστορίας και τα πράγματα ήρθαν σε μια ισοροπία μετά τα περσινά γεγονότα, οπότε η σειρά θα συνεχίσει με πιο ομαλό τρόπο του χρόνου.

Μια ωραία σεζόν δεδομένου ότι πέρσι λέγαμε "που σκατά θα το πάνε τώρα".

Boardwalk Empire (2010-ongoing)

2010-12-06T16:04:00.000+02:00

Τι είναι το Boardwalk Empire;

Είναι μια εξαιρετική πρώτη σεζόν για αυτό που προβλέπεται να είναι μια από τις top ten σειρές της νέας δεκαετίας. Είναι αυτό που κάποιος θα αποκαλούσε τέλεια. Αποδεκτή εξίσου από κοινό και κριτικούς, με ονόματα όπως Martin Scorsese και Terence Winter (writer, The Sopranos), το Boardwalk Empire είναι μια σειρά που επανέλαβε το φαινόμενο του Six Feet Under, με την ανανέωση να έρχεται σύντομα μετά την πρεμιέρα, μιας και τα νούμερα που έφτασε, είχε να δει το HBO σε πρεμιέρα από εκείνη του Deadwood το 2004.

Ο Winter είναι ο δεύτερος μετά τον Weiner (Mad Men), που μετά το Sopranos προχώρησε στο να δημιουργήσει μια εξίσου φοβερή σειρά. Και πιο τυχερός σίγουρα. Μπορεί το Mad Men να είναι αριστουργηματικό και συνεχίζει έτσι, αλλά το Boardwalk Empire είχε την τιμή να παίζεται με την ευγενή χορηγία του Scorsese, ο οποίος είχε και την καλοσύνη να σκηνοθετήσει τον πιλότο της σειράς, μέσα από τον οποίο έδωσε το άγγιγμα του στο Boardwalk Empire δημιουργώντας μια σεζόν που ο κάθε Scorsese fan, σαν και μένα, παρακολουθεί με την τρίχα σηκωμένη.

Στο κάτω κάτω οι ερμηνείες που δίνουν οι Steve Buscemi, Michael Pitt, Stephen Graham, Kelly McDonald και Michael Shannon είναι εξαιρετικές μιας και προέρχονται από ανθρώπους της μεγάλης οθόνης. Από την άλλη, βλέπουμε ξανά τον Michael K. Williams (Omar - The Wire) σε έναν παρόμοιο ρόλο με τον προηγούμενο, τον οποίο θα ήθελα να δω να αναπτύσσεται παραπάνω. Το ίδιο ισχύει για τον "two face" Jack Huston ο οποίος έχει αποδειχτεί να έχει αρκετά ενεργή παρουσία στην εξέλιξη των γεγονότων.

Atlantic City του 1920. Ο Nucky Thompson (Buscemi) βρίσκεται στο ηγετικό βάθρο της πόλης με παραπάνω από έναν τρόπο και προετοιμάζεται για την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης, και, όπως και κάθε πολιτική φιγούρα της χώρας του, φροντίζει να δει πως αυτός ο νόμος μπορεί να συνεισφέρει στα κέρδη του. Παράλληλα, ενώ βρισκόμαστε σε μια εποχή που ο νόμος εξαρτάται από το πάχος του πορτοφολιού σου, ένας έντιμος πράκτορας της κυβέρνησης (Shannon) βάζει ως στόχο του την καταστροφή του Nucky. O Jimmy (Pitt) είναι ο προσωπικός σωφέρ και μπράβος του Nucky, μιας και η επιστροφή του από την εμπόλεμη Ευρώπη αποδεικνύεται δυσκολότερη απ'ότι περίμενε. Έτσι πιάνει φιλίες με έναν άλλο νεαρό ενόματι Al Capone (Graham) που τον βοηθά να φροντίσει καλύτερα την οικογένειά του.

Μια εξαιρετική σεζόν έφτασε στο τέλος της χθες το βράδυ. Εκεί είδαμε ότι τελικά ο Nucky είναι έτοιμος και ικανός να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που βρέθηκαν στο δρόμο του, καθώς και να επεκτείνει την κυριαρχία του. Στο τελευταίο επεισόδιο, είδαμε τον Nucky να κάνει κινήσεις που θύμισαν τον Michael Corleone στο πρώτο Godfather.

Absolutely First-Class TV

Caprica (2010)

2010-12-02T21:58:00.001+02:00

Ολοκλήρωσε τον κύκλο του και το Caprica. Και φρόντισε να μας δείξει τι θέλαμε να δούμε και το τι χάσαμε που το ακυρώσαμε.

Θα πω αυτό που συνηθίζει να λέει ένας φίλος μου, ότι μ' άρεσε διότι εξερευνούσε ένα σύμπαν που λατρεύω με μια άλλη ματιά, και ότι είναι ενδιαφέρον το πως έφτασαν στο σημείο του BSG mini series. Από την άλλη θα πω και κάτι που θα έλεγα ο ίδιος ως απάντηση στην προηγούμενη δήλωση, ότι, I see what you went for, but it's not what I fully expected. Η σειρά ασχολείται με τη δημιουργία των Cylons, την αρχή του μονοθεϊσμού και το πώς έγινε η θρησκεία τους, και, αν και σε πρώιμο στάδιο ακόμα, την εφεύρεση του Resurrection. Πράγματα που μάθαμε να αγαπάμε κατά τη διάρκειας της motherseries.

Ο Caprica είναι ο κυρίαρχος πλανήτης των 12 Colonies, και φέρει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τις δικές μας Ηνωμένες Πολιτείες. Γνωρίζουμε 2 κύκλους ανθρώπων, τους Graystones και τους Adamas. Οι μεν είναι αυθεντικοί Capricans ενώ οι δε έχουν καταγωγή από τον πλανήτη Tauron, του οποίου τα έθιμα, η παρουσίαση και η ομιλία ανατρέχει σε μια μίξη πολιτισμών όπως οι Ιταλοί, οι Ρώσοι, οι Έλληνες ή οι Αιγύπτιοι, μιλώντας για το κοινό που έχουν μεταξύ τους ως fallen empires. Και μέσα στη σειρά είναι κάτι πολύ όμορφο το να χαζοχαίρεσαι επειδή είπαν λέξεις όπως "penthos" ή "kalos" με σωστούς υπότιτλους από κάτω, παρ' όλο που είμαστε σε ένα universe που δεν έχει επαφή με την Γη.

Οι Graystones είναι μια πλούσια οικογένεια του Caprica. Ο Daniel (Eric Stolz) είναι εφευρέτης και επιστήμων που έχει στήσει μια ολόκληρη αυτοκρατορία στο όνομά του, ο καθημερινός Bill Gates δηλαδή. Η κόρη του Zoe (Alessandra Toressani), ανήκει σε μια επαναστατική οργάνωση που λέγεται Soldiers of the One (STO), και πρόκειται για μονοθεϊστές οι οποίοι θέλουν αναγνώριση στο δωδεκαθεϊκό κόσμο της σειράς. Όταν αυτή πεθαίνει σε μια βομβιστική επίθεση, στην οποία συμμετείχε, φροντίζει να πάρει μαζί της την γυναίκα και την κόρη του Joseph Adama (Esai Morales), που, όπως είχε αναφερθεί στο BSG, είναι ο πατέρας του Bill Adama, ένας δικηγόρος του οποίου οι πράξεις έχουν διχάσει αρκετά τους απογόνους. Ο Daniel ανακαλύπτει ότι οι κόρες των δύο βρίσκονται παγιδευμένες σε ένα MMORPG τύπου Matrix το οποίο και δημιούργησε ο ίδιος και η εταιρία του. Παράλληλα η κολλητή της Zoe, Lacy (Magda Apanowicz) αρχίζει να ακολουθεί τις κινήσεις του STO υπό την καθοδήγηση της Sister Clarice (Polly Walker), η οποία είναι και μια από τις ηγετικές φιγούρες του οργανισμού, ενώ εμείς βλέπουμε τις ιστορίες των χαρακτήρων να μπλέκονται.

Το Caprica συνέχισε την αίσθηση Battlestar με την έννοια ότι φρόντιζε να παίξει με ιδέες που αντικατοπτρίζουν την γήινη ανθρωπότητα του σήμερα, όπως το second life ή το γεγονός ότι μια νέα θρησκεία παλεύει να αναγνωριστεί και φυσικά με το αιώνιο θέμα του BSG που πηγάζει από τα διάσημα λόγια του Oppenheimer ("I am become death, the destroyer of worlds"). Δυστυχώς, όμως, αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Moore/Eick, δηλαδή, ένα δράμα επιστημονικής φαντασίας, δεν ήταν αρκετά ισχυρό όσο ο προκάτοχός του και αυτό έγινε εμφανές στο δεύτερο μισό της σειράς κυρίως που τα πράγματα πήραν λίγο την κάτω βόλτα.

Ενώ σε γενικές γραμμές μου άρεσε αυτό που έβλεπα, και θα 'θέλα φυσικά να έβλεπα το project να συνεχιστεί υπήρχαν πολλά στοιχεία στα οποία η σειρά έκανε πολύ εμφανή τα λάθη της στο σύνολο. Για παράδειγμα, ενώ η μουσική του Bear McCreary είναι επικών διαστάσεων στο BSG, εδώ δημιουργεί ένα κλίμα Inception το οποίο δεν το ήθελα. Τα πιτσιρίκια δεν μπορώ να πω ότι παρέδωσαν τις ερμηνείες που αρμόζουν σε οτιδήποτε έχει σχέση με το Battlestar, και ίσα ίσα που αυτή η τροπή σε teen drama επίσης μου ξίνισε στη σειρά.

Anyway, βρισκόμαστε στο σήμερα, είμαστε στη Γη και μόλις τελείωσε το φινάλε του Caprica, όπου οι δημιουργοί, προσέθεσαν 2 λεπτά αφήγησης στο προσεχές μέλλων, ως μια περίληψη της δεύτερης σεζόν που δεν υπήρξε ποτέ και μας φέρνουν πιο κοντά στα γεγονότα της αρχικής σειράς, ενώ έδωσαν επιτέλους στο κοινό αυτό που ζητούσε όλη τη χρονιά. Fraking toasters.

No worries, πάμε για Blood and Chrome τώρα.

Paulie's Drag Too long blog (post)

2010-12-01T18:38:00.000+02:00

Δείτε το ως βραβεία χειρότερης κοιλιάς. Κοιλιά χαρακτηρίζεται η περίοδος μια σειράς που αρχίσεις να λες ότι η τροπή της ιστορίας έχει κουράσει με τα επεισόδια αυτής της εποχής να είναι υποδεέστερα προηγουμένων επεισοδίων. Η κοιλιά είναι ο αιώνιος εχθρός κάθε κωμωδίας, μιας και γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα το χιούμορ της θα ξεχαστεί και προσπαθεί να βγάλει όσα περισσότερα καλά μπορεί πριν πεθάνει. Από την άλλη υπάρχουν σειρές που καταφέρνουν να επιστρέψουν στο αρχικό τους επίπεδο και να επανορθώσουν για την κούραση που προκάλεσαν. Άσχετα με αυτό, η κοιλιά για ένα θεατή είναι ένα οδυνηρό και εκνευριστικό διάστημα που παρακαλάς να τελειώσει ενώ αναθεωρεί την σχέση του με μια σειρά (όπως για παράδειγμα, η γυναικεία περίοδος - no offense)

I will now present the best drag too long show category.

1. The Sopranos - Season 4-Season 6a

Αρχικά, όντας Sopranos, δεν είναι πολύ εμφανές, μιας και η σειρά είχε πολύ καλές στιγμές και εκεί, αλλά το comeback του κύκλου 6b μέχρι το φινάλε αποδεικνύουν ότι η σειρά τράβηξε μιας και θυμόμαστε την ποιότητα πρώτων seasons Sopranos. Ειλικρινά όμως, μια πιο συρρικνωμένη εκδοχή αυτών των κύκλων θα ανέβαζε το Sopranos σε ένα επίπεδο που θα του άξιζε. Come on Tony, go to therapy more.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: ο Steve Buscemi βασικός στην πέμπτη σεζόν.

2. Angel - Season 4

Με την 3η να προηγείται και την τέταρτη να ακολουθεί η τέταρτη σεζόν είναι μια πολύ σκοτεινή εποχή για το Angel. Δεν την θεωρώ ακριβώς κακή, απλά είναι αρκετά νοσηρή. Και για όλα φταίει αυτό το μπάσταρδο.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: To Spin the Bottle και το wow τελευταίο επεισόδιο.

3. Buffy - Season 6

Bitch, bitch, bitch. Η Buffy σε κατάθλιψη, η Willow druggie, και το nerd trio. Μην πετροβολείτε αλλά η έβδομη μου άρεσε τόσο πολύ ακριβώς επειδή η έκτη ήταν τόσο κουραστική.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: Το μιούζικαλ, και περισσότερος Spike.

4. Dexter - Season 3

Το Dexter έκανε δύο γαμάτες σεζόν και μετά μια meh. Προβλέψιμο τέλος στο οποίο κατέληξα να θέλω να ισχύει διότι η ιστορία με τον Μιγκέλ ήταν ανούσια. Για μένα το Dexter επανήλθε πλήρως στο φινάλε της Τέταρτης, η οποία, αν και σαφώς καλύτερη από την προηγούμενη της, συνέχιζε να μην είναι σαν τις δύο πρώτες. Για την τωρινή θα τα πω στο τέλος της γιατί ως τώρα όλα δείχνουν πολύ καλά και δεν θέλω να το ματιάσω.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: Lovely, Lovely Rita που γκρινιάζει ελάχιστα... τότε..., ένα μεγάλο χειροκρότημα για το τέλος ενός απαίσιου story.

5. Six Feet Under - Seasons 3-4

Τα πράγματα κυλούσαν απελπιστικά αργά και οι επαφές με την άλλη μεριά, ήταν ανύπαρκτες. Ήταν όλο γκρίνια και επαναλήψεις, και πολλά arcs τα οποία κατέληξαν ανούσια και βαρετά. Η Πέμπτη ήταν φανταστική βέβαια.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: Γνωρίζουμε τον Olivier και πολλούς διάσημους guest stars.

Και ο νικητής...

6. Lost - Season 3, Season 6

Το Lost έχει αυτό το pattern ποιότητα κύκλων:
Γαμάτη, Καλή, Απαίσια, Γαμάτη, Καλή, Απαίσια. Αλλά δεν θα το κουράσω τα ξέρουμε. Love triangles, Taiwenese girls and alternate universes.

Ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά κοιλιάς: "Not Penny's Boat", "I am the cork."

Carnivàle (2003-2005)

2010-11-23T17:58:00.000+02:00

Η αιώνια διαμάχη του καλού ενάντια στο κακό είναι ένα πολύ αγαπημένο μου θέμα σε μια σειρά. Είτε αυτό είναι στη μορφή της Buffy να τα βάζει με τον First, ή του Angel να δείχνει τα αρχίδια του στην Wolfram & Hart, είτε στη μορφή μιας επίγειας κόλασης με τα πιόνια της κάθε μεριάς να παίρνουν θέση στην μάχη. Το καλό και το κακό είναι δύο αντίθετα και έχουν απασχολήσει πολλούς συγγραφείς και σχολαστές από την αρχαιότητα και σε κάθε πολιτισμό της γης. Από την απλή ισοροπία των δύο μέσα στο κινέζικο Yin Yang, μέχρι την τελική εξιλέωση του Darth Vader στην Επιστροφή των Τζεντάι. Ακόμα και η επιστήμη έχει βρεθεί μπροστά στο θέμα πολλαπλών προσωπικοτήτων.

Η ανθρωπότητα μπορεί να έχει ανησυχήσει για την καθοδική πορεία της οικονομίας καθώς ξεχνάει ότι πρόκειται για άλλη μια από αυτές τις φορές που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μετά το μεγάλο κραχ, οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέστησαν μια περίοδο μεγάλης φτώχειας. Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν η χώρα χτυπήθηκε από σειρές αμμοκαταιγίδων που κατέστρεψαν όλη την αγροτική παραγωγή αφήνοντας τον λαό να υποφέρει από πείνα, ξηρασία και αρρώστιες. Και στις χειρότερες εποχές της η ανθρωπότητα γυρνάει προς τα θεία ελπίζοντας στο θαύμα που θα τους σώσει από τις πληγές που έπεσαν πάνω της.

Το '34, στο Milfay της Oklahoma, ο νεαρός Ben Hawkins θάβει την μητέρα του όταν έχει μια απρόσμενη συνάντηση. Ένας περιπλανώμενος θίασος, πηγαίνοντας από πόλη σε πόλη αναζητώντας μέρη για να στήσουν ένα καλό show και να επιβιώσουν σε αυτές τις δύσκολες εποχές. Ο Samson, ο νάνος που διαχειρίζεται τον θίασο Carnivàle, δείχνει ενδιαφέρον προς τον νεαρό και αυτός, δίχως να έχει πια τίποτα να τον κρατεί στην Oklahoma, ακολουθεί τον θίασο στα ταξίδια του μέσα στην έρημο. Ο Samson λειτουργεί ως εκπρόσωπος ενός μυστηριώδους ανθρώπου που έχει την ιδιοκτησία του θιάσου και δεν εξέρχεται από το καρότσι του. Δύο ακόμα άτομα που δείχνουν ενδιαφέρον προς τον Ben, είναι οι δύο τηλεπαθητικοί του θιάσου που διαισθάνονται κάτι διαφορετικό.

Παράλληλα, στην California, ένας ιερέας έχει ένα όραμα για την σωτηρία των ανθρώπων, μέσα σε αυτές τις σκληρές εποχές και ανοίγεται στο εμπνευσμένο κήρυγμα του προσπαθώντας να προσελκύσει όλο και περισσότερες χαμένες ψυχές και να τους χαρίσει την ελπίδα της σωτηρίας. Το κήρυγμά του μαγεύει τον λαό δημιουργώντας φίλους και εχθρούς. Οι δύο χαρακτήρες, εκπρόσωποι ο καθένας μίας μεριάς, υποφέρουν από περίεργα όνειρα στα οποία και συχνά συνυπάρχουν. Εκεί βλέπουν οράματα που τους βοηθούν στα ταξίδια τους καθώς και σκηνές από το παρελθόν όπου συναντούν άγνωστα, αρχικά άτομα σε αυτούς.

Το Carnivàle συνδυάζει εκπληκτικά το πως η εποχή έμοιαζε σαν το τέλος του κόσμου να πλησιάζει, με τους μύθους των χριστιανικών γραφών για το τέλος, αλλά κυρίως με τον τρόπο που ακολουθεί τους μασονικούς συμβολισμούς των Ναϊτών. Όπως έχουν δηλώσει και οι δημιουργοί άλλωστε, το Carnivàle πρόκειται για μια αλληγορία στο τέλος της εποχής των μύθων, και την αρχή της εποχής της λογικής και της επιστήμης. Αυτά φαντάζομαι ότι θα τα εξερευνούσε η σειρά περισσότερο αν της είχε δοθεί η ευκαιρία να επεκταθεί και στις 6 σεζόν που είχε σκεφτεί ο δημιουργός της. Τι να κάνουμε, ούτε το HBO δεν είναι τέλειο, και αυτό φαίνεται κι από την ακύρωση του Deadwood.

Σαν παραγωγή το Carnivàle παρουσιάζει πολλά στοιχεία τελειότητας, από την σκηνοθεσία και το σταθερό ύφος σειράς HBO, μέχρι τα κοστούμια, την μουσική και την φωτογραφία. Κοινά με άλλες σειρές θεωρώ ότι βρίσκω αρκετά με το Firefly, μιας και είναι ανεπόφευχτο να μην αγαπήσω ένα γκρουπ από τυχοδιώκτες που ταξιδεύουν στις άδειες γωνιές του κόσμου τους ενώ αυτό που τους ενώνει είναι ένα σκάφος, όπως εδώ ο θίασος. Από την άλλη ο μυστικισμός της σειράς και το πως μια παρουσία μπορεί να επηρεάσει τον περίγυρο, μπορεί να συγκριθεί μόνο με το John From Cincinnati που είναι κι αυτή μια εξαιρετική σειρά.

Λίγα ακόμα πράγματα που θέλω να συμπληρώσω.

-Αγαπημένη στιγμή στη σειρά είναι τα επεισόδια 1x05/06 (Babylon/Pick a Number),

-Τα όσα έχω διαβάσει για τις πιθανές εξελίξεις μετά το φινάλε της δεύτερης σεζόν μου φέρνουν αηδία και αναταραχή,

-Η μυθολογία της σειράς και ο τρόπος που ξετυλίγεται ήταν καλύτερα από κάθε άλλη σειρά μυστηρίου, πχ. Lost, Twin Peaks, BSG,

-Την ειρωνεία του πως ο Nick Stahl πάντα παίζει έναν εκλεκτό (βλέπε Terminator 3),

-Ο Michael J. Anderson. Ένας από τους λόγους που ασχολήθηκα με τη σειρά εξαρχής. Μικρός, αλλά με μεγάλο ταλέντο. Let's shake some dust boys.

Αντίο Rubicon (2010-2010)

2010-11-12T00:00:00.000+02:00

Έχοντας ήδη καταφέρει να γεμίσω το πρόγραμμά μου με σειρές που παρακολουθώ και δεν λένε να τελειώσουν, παίρνω πια ελάχιστες αποφάσεις για να ξεκινήσω κάποια καινούρια. Στη φετινή σεζόν για παράδειγμα, ή τουλάχιστον στο φθινοπωρινό κομμάτι της σεζόν, ξεκίνησα μόνο 3 σειρές με σκοπό να πλησιάσω σε μια πιο μετριασμένη ώρα μπροστά σε μια οθόνη. Οι σειρές αυτές είναι το The Walking Dead, το Boardwalk Empire και το Rubicon. Οι δύο πρώτες, όπως περίμενα άλλωστε πήραν πολύ νωρίς τις, άξιες, ανανεώσεις του. Για το Rubicon αυτή η στιγμή δεν έφτασε ποτέ.

Η χαμηλή θεαματικότητα πάντα φέρνει ένα τέτοιο αποτέλεσμα αλλά η διαφορετική φιλοσοφία που εκπνέει το AMC με ήθελαν να πιστεύω σε ένα θαύμα σαν την ανανέωση του Community ή του Dollhouse που ήταν κι αυτά πολύ κοντά στην γκιλοτίνα. Το Rubicon είναι μια σειρά που ήθελε να ενσαρκώσει την αίσθηση των conspiracy films του '70, ένα είδος που συμπαθώ ιδιαίτερα μιας και είναι ένα Robert Redford είδος. Έμαθα σήμερα δύο δυσάρεστα νέα για το είδος. Πρώτα ότι ο Dino De Laurentis, παραγωγός του Three Days of the Condor, και μετά ότι η σειρά που ακολουθούσε την ίδια ιδέα πέθανε μαζί του. Ως φαν του είδους θα πω ότι θεωρώ τα δύο γεγονότα μη τυχαία.

Θεωρώ επίσης ότι το Rubicon είναι μια πολύ ωραία πρώτη σεζόν για μια δουλειά που δεν θα δούμε. Η αντικειμενική μου άποψη στο θέμα δεν υφίσταται γιατί όπως είπα το είδος είναι στα αγαπημένα μου, αλλά και πάλι πιστεύω ότι, αντικειμενικά, ήταν μια καλογραμμένη, καλοσκηνοθετημένη, καλοπαιγμένη σεζόν για ένα προφανώς ξεχασμένο θέμα. Με πρωταγωνιστές τους James Badge Dale (The Pacific, 3ος κύκλος του 24) και Arliss Howard (Cowboy στο Full Metal Jacket), η ιστορία ακολουθεί τη ζωή ενός νεαρού πράκτορα μιας μυστικής υπηρεσίας της Αμερικάνικης κυβέρνησης που ασχολείται με την αναζήτηση συνωμοσιών μέσα από αναγνωστικό υλικό μέσα από το οποίο ενώνουν τις κουκκίδες στα παζλ. Όταν ο μέντορας του στην υπηρεσία βρίσκεται νεκρός λίγες ώρες αφού έχει προσπαθήσει να μιλήσει σ' αυτόν για κάποια περίεργη συνωμοσία μέσα στην υπηρεσία τους, ο νεαρός Will Travers (Dale) αναλαμβάνει τη θέση, αλλά δεν σταματάει να ψάχνει.

Καταλαβαίνω ότι η σειρά είχε αρκετά πιο αργό ρυθμό από το 24 στο πρώτο του κύκλο, για παράδειγμα, και αυτό μπορεί να απωθεί τον περισσότερο κόσμο (κάπου εδώ λέω κάτι για τους Αμερικάνους και το short attention span), αλλά γνώμη μου, και είμαι ανοιχτός στην κριτική, αυτό που βλέπουμε εδώ είναι αρκετά πιο ρεαλιστικό. Εδώ που τα λέμε το 24 είναι διάσημο για την ακραιότητά του μιας και είναι μια σειρά δράσης. Ο Survivalist Paulie είναι ευχαριστημένος και από τα δύο στο κάτω κάτω.

Το AMC δήλωσε σήμερα για την ακύρωση: "an opportunity to tell a rich and compelling story, and we’re proud of the series. This was not an easy decision, but we are grateful to have had the opportunity to work with such a phenomenally talented and dedicated team.” Το πόσο ψηλά φτάνει η συνομοσία που προσπαθούσε να ξετυλίξει ο Will δεν θα το μάθουμε.

Rubicon, RIP, it was fun while it lasted.

The Social Network (2010)

2010-11-09T17:31:00.000+02:00

Facebook me!

Είναι πολύ λογικό ότι πίσω από κάτι τόσο αμφιλεγόμενο όπως το facebook, κρύβεται μια πικρή ιστορία. Ο Mark Zuckenberg, ο νεότερος δισεκατομμυριούχος της ιστορίας, αποκτά κι αυτός τη δική του ταινία για τα "άδυτα" της καριέρας του από την σύλληψη της ιδέας του facebook, μέχρι την καθιέρωση της σελίδας ως το πιο διάσημο και περιβόητο ιστότοπο. To The Social Network εντάσσεται αμέσως στην ίδια κατηγορία με το The Aviator και τον Πολίτη Κέιν. Όπως και στις κινηματογραφικές εμπειρίες των Charles Higham και William Randolf Hearst, αντίστοιχα, έτσι και στο Social Network βλέπουμε την "αληθινή" ιστορία της πιο πετυχημένης παγκόσμιας φιγούρας της εποχής μας, εμφανιζόμενη με το αληθινό της όνομα, μιας και ο σημερινός θεατής έχει βαρεθεί τους συμβολισμούς στις ταινίες του. Αυτό όμως που είχαν περισσότερο κοινό από οτιδήποτε αυτοί οι 3, ή τουλάχιστον οι χαρακτήρες που κατέληξαν, είναι οι σοβαρές κοινωνικές δυσκολίες που αναγκάζονται να υποστούν λόγω της ιδιοφυΐας τους.

Την ταινία υπογράφει ο David Fincher, ένας πολύ ταλαντούχος σκηνοθέτης, που το είδος του έχει λατρευτεί από πολλούς. Το σενάριο φέρει την υπογραφή του Aaron Sorkin, δημιουργού του West Wing, αλλά προέρχεται από το βιβλίο του Ben Mezrich, "The Accidental Billionaires". Ο Fincher όπως είναι γνωστό,καταλήγει πάντα να διαβάζει πρώτος τα "μεγάλα" βιβλία όπως είχε κάνει και με το Fight Club, και να τα παρουσιάζει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Και σε αρκετά σημεία το Social Network έμοιαζε αρκετά με μια επανέκδοση ενός σημερινού Fight Club, με τον Socially Awkward πρωταγωνιστή, τον επαναστάτη, και μια φωνή της λογικής. Ακόμα και η μουσική της ταινίας, από τους Trent Reznor και Atticus Ross μου έφερε στο μυαλό την μουσική των Dust Brothers. Δεν προσπαθώ να πω ότι το Fight Club επισκιάζει την τωρινή δουλειά του Fincher, όυτε και το υπόλοιπο του, λατρεμένο έργο του στο σύγχρονο σινεμά, απλά είναι αναμφίβολα η κορυφή της καριέρας του David.

Αυτό που μου άρεσε είναι το πως ο Fincher έχει τη δυνατότητα να "προγραμματίζει" τους ηθοποιούς του με ένα είδος κώδικα επικοινωνίας ο οποίος είναι και ένας λόγος που μου αρέσει το έργο του. Για παράδειγμα, η εξαιρετική ερμηνεία του "δεν περιμένω πολλά" Jesse Eisenberg (Zombieland), ως Mark Zuckenberg, οι κοινωνικές του ανησυχίες που αποτελούν την περίεργη προσωπικότητά του. Από την άλλη βλέπουμε τις δύο αντικρουόμενες απόψεις στην πολιτική του site που, για όνομα του θεού, θυμίζει φανταχτερά τη διαμάχη Tyler-Marla στο Fight Club. Ο Tyler σε αυτή την περίπτωση να είναι ο Justin Timberlake στο ρόλο του Sean "Napster" Parker, του μεγαλύτερου επαναστάτη της ψηφιακής εποχής, και αν διαφωνεί κάποιος ας σκεφτεί πότε αγόρασε τελευταία φορά μουσική - για να κάνουμε και λίγο quote την ταινία. Η φωνή της λογικής εδώ είναι ο Andrew Garfield (ο επόμενος Spider-man), ως Eduardo Saverin, ο οποίος ήταν ο αρχικός συνεργάτης του Mark στη δημιουργία του facebook ενώ συνέβαλε και ως σύμβουλος στο γράψιμο του βιβλίου.

Το facebook κατά τη γνώμη μου είναι κάτι το οποίο δουλεύει με "κακές" προθέσεις, αλλά η ταινία αποδεικνύει (ως μια άποψη) ότι αυτός ήταν ο σκοπός της ύπαρξής του από την αρχή. Και μας το παρουσίαζε μέσα από τον ενθουσιασμό του Zuckenberg στα eureka moments του, γνωστά σήμερα ως relationship status και wall. Στην εισαγωγή παρομοίασα το Social Network με το Aviator και τον Πολίτη Κέιν. Αυτό γίνεται πολύ εμφανές στον τρόπο με τον οποίο λήγει η ταινία, σαν μια συνέχεια στα "Rosebud" και "The way of the future". Αυτό ήταν κάτι το οποίο αρχικά με χάλασε, εξού και πέρασε λίγος καιρός από το Halloween που αποφάσισα να επισκεφτώ την τοπική μου αίθουσα στην οποία προβαλλόταν η ταινία, μέχρι να οργανώσω την άποψή μου σε ένα blog post. Στη συνέχεια το εκτίμησα διαφορετικά όπως έγινε αντίστοιχα και με τα προηγούμενα του είδους του.

Σε γενικές γραμμές το Social Network είναι μια πολύ καλή ταινία που δημιουργήθηκε με σκοπό να σαρώσει τα φετινά Oscar. Και ακόμα κι αν ο Fincher δεν έχει πολλές ελπίδες για ένα Σκηνοθεσίας, για τη συγκεκριμένη ταινία, το Social Network είναι μια από τις ταινίες που χαίρομαι γιατί δεν ξέρω τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο. Οπότε το Paulie UNSPOILED φέτος υποστηρίζει Social Network.

4/5

Iraq War TV Chronicles

2010-11-09T00:02:00.000+02:00

Όπως κάνει σε κάθε γενιά της η Αμερική, έτσι και στη δική μας έκανε τον πόλεμο στο Ιράκ. Δεν είμαι εδώ για να σχολιάσω τις πολιτικές επιπλοκές της κατάστασης, θέλω μόνο να ασχοληθώ με την αντίστοιχα επαναλαμβανόμενη τάση της κοινωνίας να δημιουργεί αριστουργήματα που ασχολούνται με τον πόλεμο ως ιδέα. Το Βιετνάμ είναι ένα από τα αγαπημένα μου θέματα σε ταινίες, όπως και ο Δεύτερος Παγκόσμιος για τον οποίο έχω αναφερθεί σε προηγούμενο ποστ. Η Μέση Ανατολή είναι μια μεγάλη πονεμένη ιστορία για μια έρημο. Και αποδεικνύει ότι ότι ζούγκλα και να δει ένας άνθρωπος, υπάρχει πάντα μεγαλύτερη φρίκη.

Θα αναφερθώ στο πριν και μετά την "επέμβαση" με 2 μίνι σειρές και μία ταινία. Η σειρά που ακολουθεί την ανταπόκριση του πολέμου δεν είναι άλλη από το Generation Kill. Η ανταπόκριση προέρχεται από τις εμπειρίες του Evan Wright που ακολούθησε τον στρατό για να καλύψει τα γεγονότα του πολέμου. Αυτό έγινε βιβλίο, και στη συνέχεια πέρασε από τα χέρια των αρχόντων David Simon και Ed Burns, γνωστοί ως υπεύθυνοι για το The Wire. Πρωταγωνιστούν οι James Ransone (Ziggy από την δεύτερη σεζόν του The Wire), ως ο οδηγός του Humvee, και ο Alexander Skaarsgard, πασίγνωστος ως Eric Northman στο True Blood, ως ο επικεφαλής λοχίας του οχήματος. Όπως και στο The Wire, έτσι και εδώ, βλέπουμε την ίδια μοναδικότητα σε μια σειρά μιας και οι DS&EB έχουν μεγάλη εμπειρία στο να προσαρμόζουν τα γεγονότα σε μαρτυρίες, μιας και έχουν δουλέψει με αρκετά αντίστοιχο υλικό. Το αποτέλεσμα πάντως παραμένει. Οι δημιουργίες τους πρόκεινται για τα πιο καλογραμμένα σενάρια στο μέσο τους. Το γεγονός ότι ξανακαταφέρνουν να δημιουργήσουν το ίδιο κλίμα από τους κεντρικούς χαρακτήρες και τον περίγυρο μέχρι τους απόλυτους κομπάρσους, που στην πορεία σε τοποθετεί στο πεδίο της μάχης με τη ρεαλιστικότητα του. Το Generation Kill είναι ένας άξιος διάδοχος του Jarhead στην παρουσίαση των πεζοναυτών.

Πέρα από την κατάκτηση όμως εμφανίζεται το πρόβλημα της διατήρησης. Με αυτό το θέμα ασχολήθηκε η Kathryn Bigelow στην περσινή ταινία The Hurt Locker η οποία απέσπασε και το Oscar από το φαβορί ως τότε Avatar του πρώην συζύγου της Bigelow, James Cameron (fun times). Η ταινία ακολουθεί την ιστορία μιας ειδικής ομάδας έρευσης και εξουδετέρωσης εκρηκτικών μηχανισμών στο μεταπολεμικό Ιράκ, στην προσπάθεια καταπολέμησης της τρομοκρατίας and all, και, ακομή κι αν είναι ακόμα νωρίς, και μόνο ο χρόνος θα το δείξει, το Hurt Locker μπορεί να θεωρηθεί το Apocalypse Now της εποχής μας.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά της Αμερικανικής κατοχής του Ιράκ, και όχι μόνο μία. Το Βρετανικό Occupation πρόκειται για μια μίνι σειρά από το BBC βραβευμένη με BAFTA, και πρωταγωνιστές τους Stephen Graham (This Is England, Boardwalk Empire...) και James Nesbitt (Jekyll, Bofur στο επερχόμενο Hobbit). Το Occupation ακολουθεί τις ζωές τριών Βρετανών από το Μάντσεστερ που πήγαν στον πόλεμο στην αρχή του και πως άλλαξαν οι ζωές τους για πάντα. Ο καθένας με τους δικούς του λόγους ξαναγυρνούν στο Ιρακ οι δύο ως μισθοφόροι και ο τρίτος πιστός στις ένοπλες δυνάμεις τις πατρίδας του. Παράλληλα, παρουσιάζει την νέου είδους απολυταρχία που δημιουργήθηκε στο Ιράκ μετά τον πόλεμο, δραματικά (βρετανικά), το πως η χώρα κατέλληξε ένα παιχνίδι συμφερόντων ενώ η ίδια διχάζεται στα δύο.

Χαίρομαι πάρα πολύ γιατί χρειάζονται πραγματικά αρχίδια για να κάνεις μια ταινία για τον πόλεμο της εποχής σου, και στο κάτω κάτω αυτές είναι οι πρώτες ουσιαστικές δουλείες που έχουμε δει ως τώρα. Εσείς φτιάχνετε την ιστορία, και άλλοι την παίρνουν και φτιάχνουν κάτι όμορφο...

MovieΤrack YOUR Halloween

2010-10-29T23:50:00.000+03:00

10. Vampires - John Carpenter

Βαμπίρ στην Άγρια Δύση. Για τον cowboy και τον δράκουλα του πάρτυ.

9. In the Mouth of Madness - John Carpenter

Όταν ο Carpenter άγγιξε την Lovecraftιανή μυθολογία. Cult + Cult = 2*Cult

8. Ghosts of Mars - John Carpenter

Και φαντάσματα και εξωγήινοι. Don't Ask.

7. Assault on Precinct 13 - John Carpenter

Not the bullshit remake. Μια ταινία με μεγάλη έλειψη τσιγάρων.

6. The Thing - John Carpenter

Remake. Καλό remake. Γιατί μερικές φορές πρέπει να περιμένεις για να δεις τι θα γίνει.

5. Big Trouble in Little China - John Carpenter

Η ταινία που ξεκινάς να παρακολουθείς χωρίς να περιμένεις τίποτα και στα δίνει όλα και με το παραπάνω. Επίσης ο τίτλος της διαβάζεται ωραία με κινέζικη προφορά.

4. Escape from New York - John Carpenter

Η πιο τέλεια αφίσα των 80's. Προσκυνάμε Snake Plissken. Το sequel ήταν κατώτερο αλλά επίσης πολύ αποδεκτό.

3. Christine - John Carpenter

Ο Carpenter κάνει Stephen King. Και ταΐζει την Christine.

2. They Live - John Carpenter

Η αρχική έμπνευση ενός Hobo with a Shotgun. Γιατί κάποιες φορές πρέπει να βλέπεις τον κόσμο με άλλη ματιά. Για κάποιους είναι κάθε μέρα Αποκριά.

1. Halloween - John Carpenter

Ο Michael Myers είναι ένας από το "League of Very Bad Men". Οι υπόλοιποι είναι o Kruger, ο Jason, o Pinhead, o Hitcher, o Hannibal και ο Buffalo Bill. Also, Jamie Lee Curtis νέα. Mucho Sexy!

Happy Halloween σε όλους την Κυριακή. Ελπίζω να κάνετε-ντυθείτε κάτι και να περάσετε καλά.

The Men of TV

2010-10-14T19:45:00.000+03:00

Οι Αμερικάνοι αντιμετωπίζουν την τηλεόραση εδώ και χρόνια ως ένα εκπαιδευτικό μέσο. Ίσως γι' αυτό μετά από 40 χρόνια sitcom έχουν καταλήξει σε γενικότερες γραμμές τόσο ηλίθιοι, κοινό μυστικό πια - μην τσαντιστεί κανένας. Τώρα πια όμως που υπάρχουν σειρές με την δυνατότητα να μου αλλάξουν το πως βλέπω τον κόσμο (The Wire), ή να μου κάνουν μια πλήρη ανασκόπηση της ανθρώπινης ιστορίας (Battlestar Galactica), ή απλά να είναι ότι πιο cool έχει δημιουργηθεί ποτέ (Firefly), πιστεύω ότι ναι η τηλεόραση έχει εκπαιδευτική αξία. Και κυρίως γιατί σε έναν τόσο μπερδεμένο κόσμο κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν, για να το πω όσο πιο ευγενικά γίνεται, πολύ ηλίθια πρότυπα. Οπότε αποφάσισα να συντάξω αυτή την σπέσιαλ ανάρτηση με σκοπό να δείξω στον φίλο ακροατή όπως λέει και ο καβαλάρης Δημήτριος, κάποια αξιοθαύμαστα (για μένα) ανδρικά πρότυπα που μας έχει δοθεί η δυνατότητα μέσω της τηλεόρασης να τους γνωρίσουμε στην καθημερινότητά τους, και για ορισμένους, καλή ώρα, είναι άτομα που έχουν στοιχεία στην προσωπικότητά τους τα οποία θα ήθελα να φτάσω στο σημείο να τα αποκτήσω κι εγώ. Ο κινηματογράφος μου είχε ήδη δώσει αρκετά (Tyler Durden), αλλά η τηλεόραση δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσει κανείς χαρακτήρες και σε πιο καθημερινές συνθήκες. Εδώ επιβραβεύω τους 9+1 φανταστικούς χαρακτήρες που μου έχουν "δωρήσει" στοιχεία για να γίνω καλύτερος (γιατί ο Ουμανισμός δεν πρέπει να ξεχνιέται ποτέ).

1. Tony Soprano - James Gandolfini (The Sopranos)

You wanna get something done, you gotta do it yourself.

Πρώτο μάθημα: Ότι κι αν σε δένει με τον κύκλο σου πάντα να ξέρεις ότι είσαι από πάνω. Κι αν δεν είσαι, πρέπει να φροντίσεις να γίνεις. Βαθιές σκέψεις και φιλοσοφικές αναζητήσεις με έναν τύπο που διατηρεί την επιβλητική φιγούρα της Cosa Nostra, ξέροντας πάντα τον αδύναμο κρίκο και το τι πρέπει να γίνει γι' αυτό.

2. Don Draper - Jon Hamm (Mad Men)

How 'bout room service?

Είναι sex symbol. Είναι πετυχημένος, κυκλοφορεί και όλοι, ανεξαρτήτως φύλου, ρωτούν γι' αυτόν, αλλά κανείς δεν ξέρει πραγματικά το "Ποιος είναι τελικά ο Don Draper". Φέτος θα πάρει και αυτός το Emmy που του αξίζει και θα ολοκληρώσει την ήδη ολοκληρωμένη άποψη που έχω για αυτόν.

3. Angel - David Boreanaz (Angel)

I happen to be the greatest mass murderer you ever met.

Ο νεαρός Ιρλανδός Liam είχε μια περίεργη συνάντηση στο σοκάκι που πρωτοέγινε βρυκόλακας. Και αφού έσπειρε τον κόσμο με πτώματα για 200 χρόνια, οι τσιγγάνοι τον καταράστηκαν και του επέστρεψαν την ψυχή του, για να μπορεί να νιώθει τον πόνο που έχει προκαλέσει. Ο, όχι τόσο καλός ηθοποιός, David Boreanaz, υποδύεται τον μεγάλο έρωτα της τέλειας γυναίκας (Buffy), και αποκτά μια σειρά ολοδική του στην οποία απογειώνει τον χαρακτήρα. Κυρίως όταν λέει αυτές τις φοβερές Whedoniκες ατάκες.

4. Spike - James Marsters (Buffy the Vampire Slayer, Angel)

Out. for. a. walk... bitch!

Τι κι αν πέρασε από 2 σειρές χωρίς να το συμπαθήσει σχεδόν κανείς (μόνο το κοινό); Πίσω από το όνομα του, το look του που του έκλεψε ο Billy Idol, την προφορά της Αγγλικής εργατικής τάξης, την αγάπη του για την punk και το αλκοόλ κρύβεται ένας αξιαγάπητος βαμπίρουλας υποδυόμενος από τον θεό James Marsters. Και αδυναμία στην ρομαντική ποίηση. Δεν είναι τυχαίο ότι η καλύτερη σεζόν του Angel ήταν αυτή με τον Spike πρωταγωνιστή.

5. Al Swearengen - Ian McShane (Deadwood)

Don't forget to kill Tim.

Insults 101. Δεν μπορεί να συμπαθήσει κανείς αυτό το κτήνος. Ένας τυχοδιώκτης έστησε την πόλη του και την διοικούσε μέχρι την ακύρωση της σειράς. Νταβατζής, ιδιοκτήτης μπαρ, έμπορος οπίου αλλά πάνω απ' όλα του άρεσε να παίζει με τις μαριονέτες του. Και να βρίζει με τρόπο που το κατηγοριοποιείται ως ποίηση - να 'ναι καλά ο David Milch. Είναι τόσο αρχίδι που ευχαριστήθηκα να τον βλέπω να σπαράζει από πόνο από μια πέτρα στο νεφρό.

6. Jimmy McNulty - Dominic West (The Wire)

Jesus, what the fuck did I do?

Τι να πρώτο πω για αυτό το καμάρι; Νομίζω ότι με κάλυψε ο Landsman στον λόγο του στο τέλος της σειράς. Εν συντομία λοιπόν, ο Μητσάκος είναι ντετέκτιβ δολοφονιών. Πανέξυπνος και εξυπνάκιας, ικανότατος, με όραμα και τα αρχίδια να το πετύχει πάση θυσία χωρίς να είναι άδικος. Ότι είδαμε στη σειρά με σηκωμένη την τρίχα ο McNulty το είχε ήδη βιώσει από πρώτο χέρι. Και ένα από τα στοιχεία που με έκαναν να τον θεωρώ ότι τον θεωρώ και παρά το επάγγελμα που πρεσβεύει, είναι το πως στάθηκε ενάντια σε ακόμα μια τεράστια προσωπικότητα που δεν βρίσκεται στη λίστα και φέρει το όνομα Stringer Bell. Λυπάμαι που το λέω γιατί πλέον τον αγαπώ σαν αδερφό αλλά χαιρόμουν κάθε φορά που ήταν τύφλα μόνο και μόνο για την αξία της τέχνης που παρέδιδε. Natural Police. Και Ιρλανδός ε; Μην ξεχνιόμαστε...

7. William Adama - Edward James Olmos (Battlestar Galactica)

Tell the men to start firing and to continue until they run out of ammo. And then... tell them to start throwing rocks...

Δεν υπάρχει φορά που να ακούσω αυτή την πρόταση και να μην μου έχει πεταχτεί κάγκελο κάθε τρίχα του σώματός μου. Όλες οι σκληρές αποφάσεις για την επιβίωση της ανθρωπότητας στην πλάτη ενός άντρα. Ο Adama είναι ο αρκούδος της σειράς, είναι αυτός που πόνεσε περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους, έκανε λάθη τα οποία του κόστισαν, αλλά ήταν αποφασισμένος να οδηγήσει την ανθρωπότητα στη σωτηρία της. Ένας άνθρωπος που ήρθε στη θέση κάθε χαρισματικού πολιτικού ηγέτη της δικής μας ιστορίας αλλά και ένα πολύ γαμάτο άτομο.

8. Mal(colm) Reynolds - Nathan Fillion (Firefly)

I'm thinking we'll rise again.

Καπετάνιος, βετεράνος, κλέφτης. Η προσωποποίηση του awesome υποδυόμενη από τον Nathan Fillion. Ο Mal συνδυάζει την πολυλογία του ν.5 με τη μυστικότητα του ν.2 την συμπεριφορά των ν.4 και ν.6. Το Empire Magazine τοποθετεί το Firefly την 14η καλύτερη σειρά της ιστορίας αναφέροντας ότι ο Nathan Fillion κάνει οποιαδήποτε σειρά 26% καλύτερη. Είναι αλήθεια αυτό. Κάθε λέξη που ξεστομίζει με κάνει να γελάω δυνατότερα κι από το laugh track του Big Bang Theory. "Κρυφά" ερωτευμένος με την άλλη τέλεια γυναίκα, είναι απλά ένας διαστημικός cowboy, who aimed to misbehave.

9. Jeff Winger - Joel McHale (Community)

For your information, I don't have an ego. My Facebook photo is a landscape.

Ο σταρ της πιο δυνατής σημερινής κωμωδίας. Τελειομανής και πολύ μετριόφρων, κορυφαίος... κάτι... στο κολέγιο που σπουδάζει, ο Jeff (ή στα ισπανικά "Jeffe") έχει μια ωραία Lexus, ένα Απολλώνιο σώμα, και τη δυνατότητα να αλλάξει κάποιου γνώμη με το που ανοίξει το στόμα του.

και το 9+1...

10. Eric Northman - Alexander Skaarsgard (True Blood)

Trust me.

Όπως ανέφερε πρόσφατα ο κύριος πιο πάνω "οι άντρες είναι τέρατα που ποθούν νεαρή σάρκα". Αυτές μπορούν να το αγνοούν επειδή όταν κάποιος τους πει το "Trust me" αυτές αμέσως τον πιστεύουν. Ο Eric όμως πρέπει να παραδεχτώ έχει μεγάλο appeal και ένας από τους λόγους που ξεκίνησα τη σειρά ήταν για να καταλάβω το γιατί. Γι' αυτό το λόγο και, αν και δεν θεωρώ προσωπικά ότι το αξίζει, τον συμπεριέλαβα στην λίστα μου ως ειδικό Women's Choice μιας και για λόγο που μου διαφεύγει ακόμα δείχνουν να τον λατρεύουν τόσο.

Futurama (1999-2003, 2008-ongoing)

2010-09-29T20:23:00.000+03:00

Πόσο μας έλειψε το Futurama μετά την ακύρωσή του; Πόσο χαρήκαμε όταν λάβαμε τα νέα για την επιστροφή του στη μικρή οθόνη μετά από τις 4 ταινίες που μας θύμιζαν τις παλιές, καλές εποχές; Και κυριότερο, πως αντεπεξήλθε ως τώρα στην απόφαση του Comedy Central να επενδύσει στην δεύτερη αγαπημένη μου σειρά κινουμένων σχεδίων;

Απάντηση: Καλύτερα από αρκετά για να πω ότι χάρηκα που ξανά είναι στην τηλεόραση. Οι τέσσερις ταινίες χαρακτηρίζονται πια ως η 5η season του, και η σειρά ξεκίνησε την έκτη του τον Ιούνιο. Θυμάται κανείς την ιστορία του Family Guy που μετά την επιστροφή του προσπαθώντας να ξαναπάρει δεύτερη ακύρωση πηγαίνοντας στα άκρα τα αστεία του πριν φτάσει στη σημερινή, ανιαρή, του κατάσταση. Το Futurama, αντιθέτως, επιστρέφει στους ίδιους ρυθμούς που είχε και το 2003. H ακύρωση του είναι ένας από τους βασικούς λόγους που μισώ το FOX (μερικοί ακόμα είναι το Firefly, το Drive και το Arrested Development), ενώ το Comedy Central στέκεται δυνατό 14 χρόνια πίσω από το South Park, που τυχαίνει να είναι η πρώτη αγαπημένη μου σειρά κινουμένων σχεδίων και γι' αυτό είμαι περήφανος να τις δω και τις 2 να ανθίζουν με τον τρόπο που έκαναν φέτος αλλά δίπλα δίπλα.

To Futurama συνεχίζει με τα ίδια στοιχεία που λάτρευα στις αρχές του, τον ίδιο κοινωνικοπολιτικό σαρκασμό που είχε πάντα σε συνδυασμό με το σάτιρα της επιστημονικής φαντασίας. Και περισσότερο από χαρακτήρες που λατρεύουμε. Come sail away with us!

The Big Bang Theory (2007-ongoing)

2010-09-25T12:42:00.001+03:00

Είναι μια σειρά που δεν θα μπορούσε να είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό sitcom. Είναι μια σειρά με πολύ κακή και κλισέ εξέλιξη που κι εγώ σαν άλλους άρχισαν να παρακολουθούν για αυτά που αποκαλλώ geek jokes, τα οποία κυμαίνονται από την ποπ κουλτούρα στην φυσική την ψυχολογία και σε άλλες επιστήμες, κάνοντας το με απόλυτη ακρίβεια στα θέματα που αναφέρεται. Κατά βάθος όλοι εμείς που το βλέπαμε ξέραμε ότι θα χαλάσει πολύ γρήγορα.

Γιατί αυτό; Γιατί πολύ απλά βασίστηκε σε ένα ξεχασμένο μοντέλο τηλεόρασης ελπίζοντας ότι τα αστείακια του θα κρατήσουν το κοινό. Και το κράτησαν γιατί το BBT έχει κάνει αρκετά καλά αστεία και ομολογώ ότι έχω γελάσει πολύ βλεποντάς το. Πέρσι του έδωσα την ευκαιρία να το δω σε καθημερινή βάση και με απογοήτευσε νωρίτερα από ότι περίμενα. Φέτος που άλλαξε και η μέρα της θέασης του και έπεσε μαζί με το Community θεωρώ πια ότι το να βλέπω 4 από τους χειρότερους και μη ρεαλιστικούς geeks και μια average Jane να συνεχίζουν στον ίδιο βαρετό ρυθμό με πέρσι, κάνοντας πια εμφανές το πως η σειρά ξέμεινε από αστεία, είναι ανούσιο και δεν τήθεται θέμα πια κωμωδία κυριαρχεί τις Πέμπτες.

Δεν ξέρω καν αν απογοητεύτηκα μόλις είδα την πρεμιέρα της νέας σεζόν. Και διαβάζοντας μετά το ποστ του moody για το ίδιο θέμα δηλώνω πια και επισήμως αυτό που σκεφτόμουν να κάνω εδώ και καιρό. O Paulie παρατάει το The Big Bang Theory. Πλέον έχω πολύ καλύτερα πράγματα να βλέπω.

The Wire (2002-2008)

2010-09-20T12:29:00.001+03:00

Δεν συνηθίζω να επαναλαμβάνω ότι έχει περάσει από σχόλιο σε spam αλλά στην προκειμένη περίπτωση νιώθω υποχρεωμένος να το κάνω. Υπάρχουν πολλά επίπεδα τηλεόρασης. Κάτω κάτω βρίσκονται οι σαπουνόπερες. Ακολουθούν τα reality shows και στην συνέχεια οι ειδήσεις. Οι περισσότερες σειρές που έχουν γραφτεί σε αυτό το blog ανοίκουν στην κατηγορία ακριβώς από πάνω που είναι το new age TV. Αμέσως πιο πάνω βρίσκεται το πάνθεον της τηλεόρασης που περιέχει μέσα πράγματα όπως το Firefly, ή το Deadwood και το BSG, ή ο πρώτος κύκλος του Lost και ο 5ος του Angel. Εκεί και ίσως ένα επίπεδο παραπάνω βρίσκεται το The Wire, το αριστούργημα ανάμεσα σε αριστουργήματα.

Sin City - υπήρχε πάντα μία τουλάχιστον από την αρχή της ιστορίας. Ο θεός των χριστιανών έριξε βροχή στα Σόδομα και τα Γόμορρα καταστρέφοντας ότι αμαρτωλό είχε μεγαλώσει εκεί, προσπαθώντας να δώσει στην ανθρωπότητα μια ευκαιρία για καθαρή αρχή. Στη συνέχεια είχαμε την Αρχαία Ρώμη, που κι αυτή κατέληξε σε φλόγες, παραπάνω από μια φορά, και στην πορεία της ιστορίας υπήρχε πάντα κάποια πόλη που όλη η γνωστή ανθρωπότητα θεωρούσε hell on earth. Όταν ο Robert Rodriguez σκηνοθέτησε την κινηματογραφική μεταφορά του γνωστού κόμικ του Frank Miller και η έκφραση Sin City επανήλθε στη δημοσιότητα τότε όλοι επέλεξαν να αναφέρονται στο Las Vegas ως Sin City μιας και είναι διαβολικό το πόσο γρήγορα χάνει ο κόσμος τα λεφτά του εκεί, δίνοντας έτσι την πιο φαουστική εκδοχή ενός διαβόλου. Άλλοι επιλέγουν να χαρακτηρίσουν το Amsterdam ως μια Sin City λόγω της νόμιμης πορνείας και μαύρου. Το The Wire μας δείχνει ότι κόλαση υπάρχει όχι λόγω ενός "διαβόλου", αλλά πολλών. Και η πόλη που είναι η επίγεια κόλαση φέρει το όνομα Baltimore, Maryland.

Οι δημιουργοί:

Ο David Simon δούλεψε στην εφημερίδα Baltimore Sun για 12 χρόνια. Στην καριέρα του ως δημοσιογράφος ασχολήθηκε με την κάλυψη της εγκληματικότητας. Ξεκίνησε να γράφει βιβλία για τα όσα είδε μέχρι που αυτός και ο Ed Burns, βετεράνος αστυνομικός δολοφονιών, επείσης παιδί της Βαλτιμόρης, αποφάσισαν να απαθανατήσουν τις σοκαριστικές συνθήκες κάτω από τις οποίες επιβιώνει το έγκλημα στην επίγεια κόλαση, μέσα σε μια σειρά. Όπως ήταν φυσικό η καριέρα και των 2 απογειώθηκε μετά το The Wire, με αποτέλεσμα να τους δίνεται η ευκαιρία να δημιουργήσουν και άλλα φανταστικά πράγματα. Ειλικρινά, το γράψιμο της σειράς βρίσκεται σε επίπεδο που έχω δει μόνο από τον David Milch, και αυτός δεν είχε και τις ίδιες δυνατότητες λόγω χαμηλής θεαματικότητας.

Το setting:

Καθόλου απλό και καθόλου συνηθισμένο. Το The Wire μπλέκει ιστορίες από cop buddy shows μέχρι Sopranιστικές ματιές στο έγκλημα και γεμίζει το ενδιάμεσο σκιαγραφόντας πλήρως τους χαρακτήρες για να δώσει και στον ίδιο το θεατή το δικαίωμα να διαλέγει μεριά με βάση τη λογική και όχι το συναίσθημα, όχι όμως πως αυτό λείπει. Το κάθε επεισόδιο ξεκινάει με εισαγωγή στην ιστορία της εβδομάδος, συνεχίζει με τους τίτλους από τυχαία καθημερινά γεγονότα του κομματιού της πόλης που ασχολείται η καθεμιά από τις πέντε υπέροχες ιστορίες της σειράς με υπόκρουση της 5 εκδοχές του τραγουδιού "Way Down in the Hole" του Tom Waits (infinite amount of respect), και κυλάει όπως επιλέγει απόλυτα ρεαλιστικά χωρίς να σημαίνει ποτέ βαρετά, μιας και στη σειρά δεν λείπει ποτέ η αγωνία, και κλείνει με το κομμάτι "The Fall" του Blake Leyh.

Στην πρωτεύουσα της πολιτείας του Maryland, ο Jimmy McNulty, ντετέκτιβ δολοφονιών και πιθανόν αυτοβιογραφικός χαρακτήρας για τον Burns, παρατηρεί την συνεχώς αυξανόμενη εγκληματικότητα στο γκέτο δυτική Βαλτιμόρης, και επείδη είναι γάτος, μυρίζεται ποιος διοικεί το εμπόριο ναρκωτικών εκεί. Πρόκειται για μια οργάνωση με πολλά επίπεδα από προσεκτικούς και πιστούς στρατιώτες που έχουν

μεγαλώσει μέσα στην, κατά κάποιο τρόπο αδελφότητα αυτή. Και ενώ μέχρι τότε το έγκλημα στο γκέτο ήταν κάτι γνωστοποιημένο μεν, αλλά κανείς δεν θεωρούσε ότι κάποιος έπρεπε να ασχοληθεί με αυτό, ξαφνικά η πιθανότητα του να τραβήξουν πολλά ψάρια με ένα δίχτυ άρχισε να εντυπωσιάζει τους δικαστές και αστυνόμους της πόλης, που ενέκριναν την παρακολούθηση τηλεφώνων με σκοπό να πραγματοποιήσουν αυτή την ιδέα. Το τμήμα που γεννιέται ως αποτέλεσμα αυτής της απόφασης, και οι όσες ενέργειες πραγματοποιήσουν στην προσπάθεια να κρατήσουν τον διάβολο στην τρύπα του, είναι ότι απασχολεί τη σειρά για τους πέντε κύκλους που διήρκησε (ο τέλειος αριθμός διάρκειας μιας σειράς).

Γιατί την βλέπει κάποιος:

Γιατί είναι αριστούργημα απλά, είναι δώρο θεού, είναι ότι δεν έχει δείξει ποτέ η τηλεόραση. Και φροντίζει να στο δείχνει με κάθε ευκαιρία. Θα τονίσω τα αγαπημένα μου σημεία για να δώσουν σημασία οι νέοι θεατές και να θυμηθούν οι βετεράνοι. Από χαρακτήρες προσοχή στον Bubbles, το άστεγο πρεζόνι που γνωρίζει τους πάντες και βοηθά την αστυνομία, στον Omar, το γιατί θα το καταλάβει κανείς από την πρώτη εμφάνιση και από τότε κάθε φόρα που ακούει σφύριγμα, να περιμένει φοβερό επεισόδιο, στον Stringer που είναι ένας άνθρωπος με όραμα και τη δύναμη και τα κότσια να το πετύχει, και μπορώ να συνεχίζω για ώρες γιατί κυκλοφορεί βιντεάκι στο Youtube με τους 50 καλύτερους χαρακτήρες της σειράς. Ένας άλλος λόγος είναι ορισμένα επαναλαμβανόμενα sequences που δείχνουν την καθημερινότητα ορισμένων χαρακτήρων. Λάτρεψα τα μεθύσια του Bunk με τον McNulty στις γραμμές του τρένου, όπως και κάθε σκηνή που εμφανίστηκαν μαζί ο Omar και ο Brother Mouzone. Αλλά για μένα το αποκορύφωμα κάθε ιστορίας έρχεται στα τελευταία λεπτά κάθε κύκλου που κλείνει με ένα μοντάζ σκηνών από το πως τελειώνει η θέαση της κάθε μιας και το πως άλλαξε η κατάσταση μετά από αυτό με υπόκρουση κάποιου όχι τόσο γνωστού αλλά φανταστικού τραγουδιού.

Γιατί είναι αριστούργημα:

Γιατί καταφέρνει να κρατήσει τέλεια ισοροπία ανάμεσα σε ουστιαστική και ενδιαφέρουσα τηλεόραση δίνοντας ένα άψογο ποιοτικό αποτέλεσμα χωρίς να γίνεται βαρετό. Γιατί φροντίζει να είναι πάντα όσο πιο αληθινό και ρεαλιστικό γίνεται, καλύπτοντας όλες τις πλευρές ενός θέματος, προβάλοντάς αυτές τόσο ως μαρτυρίες, όσο και ένα οπτικοακουστικό μυθιστόρημα με ενδιαφέρουσα κλιμάκωση και πικρές αλήθειες. Και κυρίως για τα όσα προβάλει. Το πως σκιαγραφεί την κοινωνεία της Βαλτιμόρης και το πως προβάλει τα λάθη στο σύστημα της διατήρησης της τάξης, όσο και στις πολιτικές εξουσίες.

Αν παίξουμε το παιχνίδι του ποια μεγάλη σειρά αντιστοιχεί σε ποια μεγάλη ταινία, το The Sopranos είναι φυσικά the Godfather, το BSG είναι το 2001: A Space Odyssey, το Firefly είναι το Star Wars, και το The Wire είναι το Apocalypse Now (Και the horror, the horror, the horror...). Για κάτι πράγματα σαν κι αυτό ξεκίνησα να βλέπω σειρές.

Breaking Bad (2008-ongoing)

2010-09-16T10:29:00.000+03:00

The peculiar tale of Mr. Heisenberg

Τι κάνεις όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις. You break bad. Ο Walter White κοντεύει τα πενήντα. Είναι ένας χαρισματικός χημίκος που σε αντίθεση με όλους τους πρώην συναδέλφους του δεν έχει καταξιωθεί για τις ικανότητες του και έχει βρεθεί να διδάσκει σε Λύκειο της Albuquerque σε μαθητές που τον αγνοούν. Ο δεκαπεντάχρονος γιος του πάσχει από μια ανίατη ασθένεια που του περιορίζει την κίνηση και ομιλία. Το κερασάκι στην τούρτα της ζωής του Walt έρχεται όταν ο ίδιος διαγνώνεται με μη ανατρέψημο καρκίνο του πνεύμονα, αν και ο ίδιος δεν έχει αγγίξει τσιγάρο στη ζωή του.

Το Βreaking Βad ξεκινά στο να μας αφηγηθεί την πιο ακραία κρίση ενός μεσήλικα, κερδίζοντας τους θεατές του από την πρώτη σκηνή ενός φανταστικού πιλότου, και συνεχίζοντας με σωστή κλιμάκωση και γερές δόσεις μαυρίλας. Ο Walt, έχοντας τον "μπατζανάκη" του στην DEA συναντά κρυφά και τυχαία έναν παλιό του loser μαθητή ο οποιός ασχολείται με την παραγωγή και προώθηση κρυστάλλων μεταμφαταμίνης ενός επικίνδυνου αλλά πολύ ανερχόμενου και δημοφιλούς ναρκωτικού στις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας και είναι πρακτικά το πιο ευκολοπαρασκευαστο του είδους του.

Ο Walt και ο μαθητής του Jesse χρησιμοποιούν τις ξεχασμένες δυνατότητες του πρώτου σε συνδοιασμό με τα "κονέ" του δεύτερου για να δημιουργήσουν το πιο αυθεντικό είδος μεταμφεταμίνης, καλύτερο από κάθε άλλο στην αγορά. Έτσι καθιερώνονται γρήγορα ως δυνατοί παίκτες στο εμπόριο ενώ οι ίδιοι έχουν ελάχιστη εμπειρία στις παράνομες δρατηριότητες που μπλέκουν. Αυτό, μαζί και με την αυξανόμενη ατυχία που τους περιβάλλει δημιουργούν ένα εξαιρετικό κλίμα μιας σειράς που δεν χρειάζεται να παλέψει για να καθιερωθεί, ανταυτού καταλλήγει να "παίζει" με σκηνοθετικά κόλπα, και χιουμοριστικά επεισόδια όπως αυτό με τη μύγα, ή εκείνο το εκπληκτικότατο homage επεισόδιο στον Robert Rodriguez (βάζοντας τον Danny Trejo ως "Tortuga" και ξεκινώντας με αυτό το τραγούδι που παίζει στο repeat στο κεφάλι και το iPhone μου), κάνοντας τη σειρά να θυμίζει ώρες ώρες τα Whedonικά "Hush", "Spin the Bottle" ή "Smile Time".

Ο Walt (Bryan Cranston) προχώρησε στο μονοπώλειο του Emmy Καλύτερης Δραματικής Ερμηνείας και για τις 3 σεζόν της σειράς μέχρι τώρα, και πάνω που αναρωτιόμασταν αν η σειρά θα πάρει και κάποια άλλη διάκριση (καλύτερης σειράς), εμφανίστηκε κι ο Jesse (Aaron Paul) να κερδίζει το αγαλματίδιο που του άξιζε, για την ερμηνεία του στην, καλύτερη ως τώρα σεζόν του BB. Ως αποτέλεσμα αυτών των αποτελεσμάτων των φετινών Emmys και χάρη σε φωτογραφίες του καστ που ήρθαν σε αντίθεση με τις σχέσεις του στην οθόνη οδηγήθηκα στο να δω όλα τα ξεκαρδιστικά bloopers του BB όπου ο Walt κι ο Jesse εμφανίζονται να εισέρχονται στο δωμάτιο με τις χημικές στολές τους και προσπαθώντας να αναπνεύσσουν από τα γέλια. Δηλάδη όπως μας κάνουν να είμαστε πολύ συχνά ως θεατές.

Εκτώς ότι το AMC έχει αρχίσει να παίρνει τα πάνω του από το Mad Men, το Breaking Bad φροντίζει να μας δείξει ότι αυτό δεν είναι τυχαίο, και ότι το κανάλι έχει βαλθεί να γίνει το νέο HBO. Και στην τηλεοπτική χρονιά που ξεκινάει μεθαύριο το κανάλι μας πλασάρει την τηλεοπτική μεταφορά του The Walking Dead, σε παραγωγή Frank Darabont, αλλά και το αργό αλλά έξυπνο και ελπιδοφόρο δράμα συνομωσίας Rubicon. Γενικότερα, δεν με κόφτει ποτέ για τις δουλειές των καναλιών εφόσον γίνεται καλή τηλεόραση (με ίσως ειδική εξαίρεση το μίσος που τρέφω προς το FOX), αλλά νομίζω ότι η καλή προσπάθεια πρέπει να επιβραβεύεται. Κυρίως όταν η προσπάθεια μας φέρνει τέτοια αποτελέσματα.

Lost (2004-2010)

2010-09-12T14:36:00.000+03:00

Namaste...

Το μεγαλύτερο τηλεοπτικό pop-culture fixation σε αυτή την εκδοχή του σύμπαντος. Χαρακτηρίζεται από πολλούς η καλύτερη σειρά στην ιστορία και από άλλους η χειρότερη. Ένα είναι σίγουρο, το Lost κατάφερε να δημιουργήσει το ισχυρότερο cult following της δεκαετίας του 2000. Το Paulie UNSPOILED αποφάσισε, μετά από ολοκληρωμένη θέαση, και τα 5 στάδια του θρήνου για το τέλος του, να αγγίξει το θέμα μιας κυριολεκτικά χαμένης σειράς.

Paulie + Pop culture = Flies + Shit

Το LOST, ώντας μια σειρά που φρόντιζε να σε κρατάει σε αγωνία σε εβδομαδιαία φάση, ήταν κάτι που σε ανάγκαζε να δεις τη συνέχεια. Προσωπικά φροντίζω να διαχωρίζω τις σειρές τέτοιου τύπου από άλλες, μιας και δεν αντέχω την αναμονή από βδομάδα σε βδομάδα και πόσο μάλλον την αναμονή ενός καλοκαιριού. Οπότε, σε αντίθεση με το τυπικό κοινό της σειράς, ξεκίνησα να το παρακολουθώ 2 μήνες πρίν το φινάλε του. Ατυχώς, φυσικά μιας και έφτασα up to date 1.5 μήνα πριν από όταν είχα υπολογίσει (ομολογουμένως ήταν Πάσχα και δεν κοιμόμουν). Αυτό και μόνο το θεώρησα αρκετό για να πω ότι πήρα μια γεύση από το Lost experience μιας και τις τελευταίες βδομάδες πριν βγεί το The End υπήρξα στερεοτυπικά Lost fanboy όπως ξέρουν ορισμένοι φίλοι. Και γι'αυτό και μόνο δεν λυπάμαι για το χρόνο που ασχολήθηκα μαζί του.

Μέχρι και σήμερα πιστεύω ότι το Lost είναι μια μοναδική σειρά που δεν μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε άλλο έχει υπάρξει ποτέ στην τηλεόραση. Οι μόνες σειρές που θεωρώ ότι έχουν πολλά κοινά με το Lost είναι το Battlestar Galactica σε θέματα μυστηρίου και το True Blood στο θέμα cliffhanger potency. Ε, εντάξει, ίσως απλά μοιάζει πολύ με ένα fucked up παιχνίδι του Survivor. Η προσωπική μου εμπειρία για το Lost experience συμπεριλαμβάνει πολλά ερωτηματικά και ως αποτέλεσμα πολλά μήπως, ίσως και μπορεί. Πολλά από αυτά τα μήπως, ίσως και μπορεί ήρθαν σε αντίθεση με τα μήπως, ίσως και μπορεί που προέκυψαν από προηγούμενα ερωτηματικά. Μετά από αυτό, συνήθως, εμφανίζεται ένας νέος μυστηριώδης χαρακτήρας ο οποίος φροντίζει να απαντήσει τις ερωτηματικά μας, με άλλα ερωτηματικά (Lost, όχι αστεία). Για κάποιο λόγο, θεωρώ ότι η μπλογκόσφαιρα απέκτησε τη δύναμη που έχει σήμερα, εξαιτίας όλων αυτών των καημένων σαν και μένα που για 6 χρόνια μαζεύονταν κάπου και ανέλυαν θεωρίες για να δημιουργήσουν μια που θα εξηγούσε τα όσα έβλεπαν. Θεωρίες που φυσικά χρειαζόντουσαν αναθεώρηση μετά από το κάθε επεισόδιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2: Γιατί το Lost ξέφυγε από τα πλαίσια μιας λογικής εξέλιξης σειράς και άρχισε να ξινίζει;

Πολλοί πιθανοί λόγοι..

-Αποχώρησε ο J.J. Abrams αφήνοντας τους 2 τρελούς Cuse/Lindelof να σπάνε πλάκα με το λαό τους.

-Η αρχική επιλογή χαρακτήρων (όντας κακή) χάλασε στο κοινό και άρχισαν να τους ξεκάνουν ταχύτατα.

-Οι χαρακτήρες που προσθέθηκαν αργότερα (όταν καταλάβαν οι συγγραφείς ότι τους σκότωσαν όλους) κατέλληξαν βαρετοί και ανούσιοι όποτε πήραν πόρτα (και ταφόπλακα).

-Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι οι συγγραφείς "πετούσαν" διακριτικά τις ιστορίες και τα μυστήρια που δεν άρεσαν (τόσο διακριτικά που μερικές φορές τα ξεχνούσα).

-Γιατί άφησαν την Claire να πετάξει ενώ ήταν στο μήνα της - πάντα μου έκανε αρνητική εντύπωση το πόσο εύκολα αγνοούσαν το κάθε είδος ρεαλισμού σε αυτή τη σειρά (well, duh!)

Αυτό το σχόλιο περιγράφει απόλυτα το Lost. Η σειρά είναι ανατρεπτική μέχρι αηδίας. Όχι επειδή της έλειπε το παραμικρό ίχνος ρεαλισμού, αλλά επειδή οι συγγραφείς συνέχιζαν να σφαλιαρίζουν απελπισμένα τους άμοιρους θεατές με νέα βασανιστικά μυστήρια ως μέρος του μεγάλου τους σχεδίου για την κατάκτηση της ανθρωπότητας μόλις όλος ο κόσμος κρύβεται σε γωνίες σε στάση εμβρύου κλαίγοντας "what does the island mean?". Βέβαια, όταν 2 συγγραφείς με τόσο απίστευτη φαντασία βρίσκονται μαζί σε ένα περίεργο νησί τότε το αποτέλεσμα που θα προκύψει θα είναι μια αριστουργηματικού επιπέδου μυθολογία. Μπορεί το Lost να είναι μια σειρά που μπάζει από 200 plotholes, αλλά η αλήθεια να λέγεται, η μυθολογία που δημιούργησε, και ο τρόπος με τον οποίο την παρουσίαζε ήταν οι 2 λόγοι που με κράτησαν σε αυτή τη σειρά.

Και θα πω και την άλλη αλήθεια. Ο προσωπικός μου υπολογιστής διαθέτει ένα χαρακτηριστηκό σημάδι της κλειστής μου παλάμης που θα μου θυμίζει για όσο τον κρατήσω ακόμα την οργή που έζησα μόλις το The End έκανε fade to black. Το επόμενο πρωί, φίλος series watcher με πλησίασε για να μου πει ότι το Lost ήταν ένα show για τους χαρακτήρες του, και ότι σε αυτό έδωσε το τέλος που έπρεπε. Όταν όμως έχεις δει 4 σειρές του Joss Whedon πρώτα, έχεις πολύ υψηλές απαιτήσεις για τους χαρακτήρες μιας σειράς. Γι'αυτό και από όλη τη σειρά θα γράψω μια μικρή λίστα με τους χαρακτήρες που πραγματικά με ενδιέφεραν (με σειρά προτίμησης γιατί γράφω με πορωμένα δάχτυλα αν βγάζει νόημα αυτή η έκφραση).

1. Desmond Hume - είναι σκωτσέζος, είναι τρελός, όχι δεν είναι τρελός, είναι απλά ερωτευμένος.

2. John Locke - πιστεύει, πιστεύει στο νησί, και κουβαλάει μεγάλα μαχαίρια

3. Ben Linus -γιατί σκοτώνει κόσμο; - γιατί δεν του χρειάζονται

4. Jacob - είναι ο φελλός

5. The Man in Black - είναι το κρασί

6. Richard Alpert - πρωταγωνιστεί στο επεισόδιο Ab Aeterno που μαζί με τα The Constant και Walkabout είναι ότι καλύτερο έχει βγει από το Lost

7. Daniel Faraday - ο τρελός επιστήμων

8. Mr. Eko - θα ακουστεί περίεργο λόγω του χρώματος, αλλά "it's clobbering time"

Και οκ, το Lost ικανοποίησε πλήρως τους θεατές που το έβλεπαν για τους χαρακτήρες του, και άφησε με το πουλί στο χέρι έμενα και φαντάζομαι άλλο ένα 5% του κοινού του που είπαν not good enough. Κυρίως γιατί μετά την θέαση της πρώτης σεζόν, που η εκπληκτικότητά της με τράβηξε μέσα από την κοιλιά από το 2ο μισό της δεύτερης μέχρι το φινάλε της 3ης που το Lost επέστρεψε στους αρχικούς του ρυθμούς, ήλπιζα, ακόμα και αφού είχα ήδη δει το μεγάλο κομμάτι της 6ης, ότι το Lost θα είχε εκείνο το συγκλονιστικό φινάλε που ΕΠΡΕΠΕ να έχει. Παρ'όλα αυτά το Lost παραμένει κάτι ενδιαφέρον όσο κι αν διαφώνησα προσωπικά με τον τρόπο που επέλεξαν να το λήξουν οι Lindelof/Cuse.

Και οι μόνες εκφράσεις που μου έρχονται πια στο μυαλό όταν το θυμάμαι είναι αυτού του τύπου:

LOST POTENTIAL

LOST THE BALL

LOST THE GAME (oh yes i did!)

Inception (2010)

2010-08-28T14:32:00.000+03:00

Ας μιλήσουμε για την "ταινία της χρονιάς."

Αρχικά, να πούμε ότι το Inception πέφτει στην κατηγορία της εγκεφαλικής επιστημονικής φαντασίας μαζί με το Matrix των αδερφών Wakowski και το Dollhouse του Joss Whedon. Αυτή η αναφορά στοχεύει στο να υποδείξει ότι η καινούρια ταινία του Christopher Nolan είχε να καλύψει τις τεράστιες προσδοκίες μου. Ήταν όμως η ταινία της χρονιάς; Ήταν η ταινία που περίμενε όλος ο κόσμος; Και κυριότερο, είναι ο Nolan πια σκηνοθέτης επιπέδου Kubrick και Hitchcock όπως είχε αναφερθεί;

Ο Nolan είναι ένας σκηνοθέτης με σκηνοθετικό όραμα και επιχειρηματικά χαρίσματα. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι καμία από τις ταινίες του ως τώρα έχει καταφέρει, όχι μόνο να κερδίσει την αποδοχή των κριτικών αλλά και να αποφέρει κέρδη μεγαλύτερα του budget. Και εκεί που ήταν στα 6/6, αποφάσισε να δοκιμάσει μέσα σε μία ταινία όλα όσα ήθελε να κάνει ως νέος ευχόμενος να είναι ένας επιτυχημένος σκηνοθέτης. Αποτέλεσμα; Έκανε το μεγαλύτερο gross της καριέρας του και η ταινία παίζεται ακόμα στις αίθουσες.

Inception: Η καθιέρωση μιας ιδέας στο μυαλό ενός πρώτου ανθρώπου από έναν δεύτερο, δίχως ο πρώτος να γνωρίζει ότι αυτή η ιδέα δεν είναι δικιά του.

Κάποιος πραγματοποίησε ένα Inception για την ιδέα του Inception στο κεφάλι του Nolan. Και το αποτέλεσμα κατέλληξε να είναι ένα concept βασισμένο σε μια μίξη από θεωρίες σχετικές με astral projections, Φροϊδικές αναφορές για τις ερμηνείες των ονείρων, και ένα μικρό λογοπαίγνιο για την αρχιτεκτονική του εγκεφάλου στο όνομα ενός χαρακτήρα (Αριάδνη). Καλύτερα από ποτέ ο Nolan επιβλέπει την ίσως μεγαλύτερη επιτυχία του (για μένα) από το Memento, κάνοντας κάθε σκηνοθετική πινελιά στην εντέλεια και αποδεικνύοντας το διάσημο Doctor Who quote ότι ο χρόνος είναι στην πραγματικότητα... well... a big wibbly wobbly timey whimey... thing...

Όλα καλά και ωραία ως εδώ, και όλα όσα περνούν από το χέρι του σκηνοθέτη, σχεδιασμός, σκηνικά, εφέ, καθοδήγηση ενός πολύ δυνατού καστ από αριστουργηματικούς ηθοποιούς, αγγίζουν την τελειότητα. Παρ'όλα αυτά η ταινία καταντάει προβληματική στο ένα πράγμα που δεν περνάει απαραίτητα από το χέρι του σκηνοθέτη, το σενάριο το οποίο το έγραψε... ο ίδιος ο Nolan. Απογοητευτικά από τη μία ο Nolan δείχνει να μην μπορεί να δημιουργήσει διάλογο ανάμεσα στους χαρακτήρες (στους ποιους;) μιας και ο μόνος τρόπος για αυτούς να αλληλεπιδράσουν, είναι για να εξηγήσουν ο ένας στον άλλο τις λεπτομέρειες του πολύπλοκου αλλά εντυπωσιακού σχεδίου τους, που είναι στην τελική αυτό που το 80% των όσων θα στηθούν στην ουρά για να δουν το Inception ευελπιστούν να δουν. Και η ταινία τους το δίνει. Απλώς πιστεύω ότι στο σημείο που έχουμε φτάσει στο story telling, μπορούμε να γράψουμε κάτι έστω άξιο της λεπτομέρειας που δώθηκε στη σκηνοθεσία, τουλάχιστον κάτι καλύτερο από ανύπαρκτους χαρακτήρες να εξηγούν το σχέδιό τους πετώντας κλισέ ατάκες μια στο τόσο. Δεν είναι αυτό το action film του Nolan και το ξέρουμε όλοι από το Dark Knight. Αλλά και πάλι μπορεί να ήταν η γραφή του Frank Miller που το έκανε τόσο μεγάλο όσο έγινε (ναι, αυτό πρέπει να είναι).

Πέρα από την γκρίνια, η οποία υπάρχει επειδή πραγματικά είχα πολλές προσδοκίες από τη συγκεκριμένη ταινία, το Inception ήταν τελικά η ταινία της χρονιάς; Ίσως... Σε μια χρονιά που είδαμε σε επανάληψη το βιασμό της Αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας, ένα συμπαθέστατο μεν αλλά και πάλι απλό sequel του Toy Story και μια κάκιστη Alice in Wonderland, το Inception είναι σίγουρα το καλύτερο blockbuster της χρονιάς. Αλλά το βραβείο για καλύτερη ταινία είναι ακόμα νωρίς για να κριθεί, αν και η ταινία βρίσκεται σίγουρα στις 5 υποψήφιες. Και όσοι με ξέρουν, και ξέρουν πόσο αυστηρός είμαι στον κινηματογράφο, θα καταλάβουν ότι τα 4 αστέρια που επιλέγω να του δώσω σημαίνουν πραγματικά πολλά για το Inception. Και όσον αφορά τους υπαινιγμούς για νέο Hitchcock και Kubrick, όπως όλοι γνωρίζαμε κανείς δεν πρόκειται να τους φτάσει, αλλά κάποιος που γνωρίζει 2 πράγματα για την ιστορία του κινηματογράφου μπορεί να καταλάβει τις αναφορές που ειπώθηκαν και για τους δύο.

Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να ήταν 5άστερη αν δεν είχε αφήσει όλο το εξαιρετικό της καστ, χωρίς χαρακτήρες, και αυτό ήταν και τη γνώμη μου η μεγαλύτερη απογοήτευση, μιας και όταν βλέπεις μια λίστα με ονόματα όπως DiCaprio, Gordon-Levitt, Hardy, Page, Cotilliard, Caine, Murphy, Watanabe, δεν μπορείς παρά μόνο να λυπάσαι για το πόσα περισσότερα θα μπορούσε να είναι.

Και επίσημα πια...

INCEPTION: 4/5

The WWII Saga: Band of Brothers (2001), The Pacific (2010)

2010-08-18T18:03:00.000+03:00

Σε ένα deluxe αρθράκι για τα 2 καλύτερα mini-series της ιστορίας. Μαζί γιατί και τα 2 ασχολούνται με παρόμοια θέματα αρχικά αλλά κυρίως επειδή δημιούργησαν ένα setting που το είδα μια φορά και ήταν φανταστικό, το είδα δεύτερη και ήταν συγκλονιστικό και ελπίζω να το δω και τρίτη για να δω πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει (έχουμε και ένα Battle of El-Alamein να δούμε άλλωστε).

"Igitur qui desiderat pacem, praeparet bellum," Vegetius, Epitoma Rei Militaris

Λίγοι άνθρωποι μπορούν να καταλάβουν πόσο πραγματικά σημαντικός είναι ο πόλεμος στη διαμόρφωση της ιστορίας, αλλά κυρίως για όσους τον έζησαν και υπηρέτησαν σε αυτόν. Μιλάω φυσικά για τον τελευταίο πόλεμο που είχε ένα Α νόημα και δεν ήταν απλώς μια διαμάχη για να ανταγωνιστεί η Αμερική τη Σοβιετική Ένωση ή το αντίθετο. Ένας πόλεμος που ήταν βασισμένος, σε πρώτο βαθμό τουλάχιστον, στην εμπόδιση της παγκόσμιας κυριαρχίας των Αξονικών δυνάμεων, και αυτό είναι ένας στόχος που ο κάθε στρατιώτης καταλάβαινε τότε, ενώ σε όλους τους επόμενους πολέμους της Αμερικής οι στρατιώτες προσπαθούσαν να κυνηγήσουν αυτό που βρήκαν οι πατεράδες, παππούδες, προπαππούδες τους στην Ευρώπη και στον Ειρηνικό, χωρίς δυστυχώς να καταννοούν πλήρως το τι ήταν αυτό που αναζητούσαν και αυτό είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται ιστορικές ταινίες όπως το Αποκάλυψη Τώρα! ή το Πλατούν (και αργότερα το Τζάρχεντ του Σαμ Μέντες).

Αδερφοσύνη.

Μια όμαδα ανδρών που βρίσκεται σε μια κατάσταση του να παλεύουν για να διασφαλίσουν την ελευθερία του κόσμου και μέσα από αυτό καταφέρνουν να έρθουν πιο κοντά ο ένας στον άλλο από οποιαδήποτε φιλία που πρόκειται να ανέπτυσσαν πότε στη ζωή τους, αλλά, κυριώς, πιο κοντά στους ίδιους τους εαυτούς τους. Σε αυτά τα θέματα εστιάζουν περισσότερο οι 2 σειρές με υπογραφές Steven Spielberg και Tom Hanks (που μας έδωσαν επείσης εκείνη την ξεκαρδιστική σκηνή με τον Nathan Fillion στο Saving Private Ryan), αν και φροντίζουν πάντα να καλύψουν την κατάσταση όσο περισσότερο γίνεται, αγγίζοντας θέματα όπως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις πολιτισμικές διαφορές Αμερικής και Ιαπωνίας, το πως πας και πως έρχεσαι πίσω, και αφού έρθεις πίσω τι κατάφερες να κάνεις και πως επέλεξες να ζήσεις τη ζωή σου μετά από μια τόσο συγκλονιστική εμπειρία. Και μπορεί να ακούγομαι λίγο σαν στρατόκαυλος, αλλά ειλικρινά δείτε και μετά κατηγορείστε με.

Οι 10 ώρες που συνόδευσα την Easy Company στην Ευρώπη και οι άλλες τόσες με τους Pacific 3 στα τροπικά νησιά του Ειρηνικού μπορούν να χαρακτηριστούν με μόνο μια λέξη - ΈΠΗ. Από την βασική εκπαίδευση στην Νορμανδία και στο δρόμο μέχρι το Βερολίνο και αντίστοιχα από τα πλοία στην Αυστραλία μέχρι την Ίβο Τζίμα και την Οκινάουα κάθε στιγμή ήταν εξαιρετικότατη και μοναδική. Ακόμα και στις πιο αποκαρδιωτικές στιγμές αισθάνεσαι έτοιμος να σηκωθείς όρθιος χειροκροτώντας.

Αλλά επειδή, όσο και αν αγαπάω αυτές τις 2 σειρές, θέλω να κράξω το ΜΟΝΑΔΙΚΟ σημείο που ξενέρωσα κατά τη διάρκεια του Band of Brothers που οδήγησε στο να θεωρήσω το The Pacific σαφώς ανώτερο. Φίλτατε Spielberg, γιατί, μα γιατί έπρεπε να αφιερώσεις ένα ολόκληρο επεισόδιο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τονίζοντας ξανά και ξανά ότι ύπηρχαν μόνο Εβραίοι εκεί; Και ακόμα περισσότερο γιατί κάθησες και το ονόμασες "Why We Fight"; Ευτυχώς, όμως ακόμα κι αυτό το προσπέρασα (ήταν καλό επεισόδιο κατά τα άλλα). Ο δεύτερος λόγος που θεωρώ το Pacific ανώτερο (εκτώς από το πολύ πιο συγκινητικό theme) είναι ότι είχε πολύ πιο άμεση επαφή με τους χαρακτήρες του ακόμα και πέρα από τους βασικούς 3, και φυσικά επειδή ένας από αυτούς τους 3 ήταν ο Bob Leckie (δεύτερη photo - κέντρο).

Ανεκτίμητη προσφορά στην ιστορία της τηλεόρασης ακόμα και για ένα network όπως το HBO που είναι παγκοσμίως γνωστό πια ότι εκτρέφει αριστουργήματα. Must see series για οποιονδήποτε κατέχει τηλεόραση αλλά και απίστευτα καλή παρουσίαση του σημαντικότερου πολέμου της ιστορίας με φοβερή σκηνοθεσία και δυναμικότατο καστ.

"-Grandpa.. Were you a hero in the war?"
"-No, I served with heroes.."

Currahee!

Sons of Anarchy (2008-ongoing)

2010-08-03T11:39:00.000+03:00

California, land of the free..

Firefly τύπου ιδεολογία, αντί για keep flying, keep riding. Οι Χάρλεϊ ήταν, είναι και θα είναι κάτι cult. Αλλά αυτό δεν τις σταματά από το να είναι η κρυφή επιθυμία του κάθε εκπροσώπου του αντρικού φύλου. Είτε αυτό είναι ο Peter Fonda με τον Dennis Hopper (R.I.P.) να βολτάρουν το κράτος ψάχνοντας μια Αμερική που δεν υπάρχει, είτε απλά κάποιος θέλει να ξεφύγει, η τέλεια απεικόνηση της φυγής του γίνεται με αυτόν να εξαφανίζεται πάνω σε ένα Hot Rod, καθώς η Χάρλεϊ είναι το απόλυτο σύμβολο μιας κοινωνικής εξέγερσης του κάθε ανθρώπου. Και όταν θα ρθει και η ώρα που θα την κάνω κι εγώ, αφήνοντας τους λιγοστούς αναγνώστες αυτού του μπλογκ στη μοίρα τους (όποια κι αν είναι αυτή).

Μετά από τη χρυσή εποχή του Peter Fonda και του Bikexploitation, και στη συνέχεια την εποχή του Mad Max (ή αλλιώς του λόγου που ότι και να κάνει ή πει ο Gibson, θα παραμείνει γαμάτος), το μηχανόβιο ενδιαφέρον ξαναξύπνησε μέσα μου με την homage ταινία προς τα προαναφερόμενα είδη, παραγωγής Tarantino και ενόματι Hell Ride. Οκ, τίποτα πολύ ορίτζιναλ, απλή exploitήλα, και γαμιστερότητα ύψους 15 linux. Το Sons of Anarchy δεν είναι ακριβώς έτσι. Έχει τα homage στοιχεία του, έχει τον Ron Pelman για ΡRES διάφορες άλλες ασχημόφατσες για να συμπληρώνουν τη συμμορία μπόλικο ξύλο και πιστολίδι (και μηχανές φυσικά) με background music των Clutch και αντίστοιχων badass rock συγκροτημάτων (πράγμα που το ανεβάζει πολύ), αλλά από την αλλή κανείς δεν ήθελε να δει ένα αγγλομορφονιό σαν τον Charlie Hunnam να το παίζει αλητεία και τσαμπουκά.

Αυτό που άξιζε να δει κάποιος είναι η Katey Sagal (Married with Children, Futurama), να παίζει σε δραματικό ρόλο και να παίζει και τους πάντες μάλιστα δημιουργώντας έτσι ένα σαιξπηρικό δράμα ανάμεσα στους χαρακτήρες. Το setting έχει ως εξης: Βετεράνοι του πολέμου στο Βιετνάμ γύρισαν πίσω και άνοιξαν ένα motorcycle club σε μικρή πόλη της Καλιφόρνια, διακινώντας όπλα σε άλλες συμμορίες ενώ τα κάνουν πλακάκια με την αστυνομία που τους αφήνει να "δουλεύουν" ενώ ως αντάλαγμα, οι "Γιοί της Αναρχίας" κρατούν την υπόσχεση του να κρατήσουν την πόλη ασφαλή και καθαρή από άλλες συμμορίες και εμπόρους ναρκωτικών.

Παιχνίδια εξουσίας που τελικά υποκινούνται από προσωπικά συμφέροντα. Το 'χουμε ξαναδεί και σε καλύτερες μορφές, αλλά δεν θα πώ όχι σε μια 3η σεζόν. Δεν είναι κάτι εντυπωσιακό αλλά είναι ευχάριστο για ένα φθινόπωρο, και προσφέρει αρκετές γαμάτες στιγμές, χωρίς να έχει φτάσει ποτέ μέχρι τώρα στο επίπεδο να δώσει ένα αριστουργηματικό επεισόδιο όπως ήταν τα A Hole In the World στο Angel ή το Objects in Space του Firefly, ίσως επειδή δεν είναι Whedon dumbass! Μ'άρεσε αυτό το τελευταίο. Ας μείνουμε σ'αυτό. To SoA είναι καλό, ευχάριστο, ανα στιγμές γαμάτο και συναρπαστικό αλλά δεν είναι (ακόμα τουλάχιστον) στον επίπεδο ώστε να το βάλω ως πρωτεραιότητα. Με λίγα λόγια, δεν είναι Whedon.

Weeds (2005-ongoing)

2010-07-31T02:16:00.000+03:00

Ας παραμείνουμε λίγο σε αυτό το ανάλαφρο καλοκαιρινό κλίμα και στην ηλιόλουστη Καλιφόρνια αλλά ας φύγουμε από το κεντρικό L.A. του Entourage κι ας κατευθυνθούμε προς τα προάστια οπού η κυρία Botwin έχει μόλις μείνει χήρα με 2 παιδιά.

Και ενώ είναι η στιγμή να μετανιώσει το γεγονός ότι έμεινε έγκυος στο κολλέγιο και η απώλεια του άντρα της, εκτός από την πίκρα που της χάρισε, την έβαλε σε μια δύσκολη οικονομική κατάσταση, και έστειλε τα δύο παιδιά στο τρελοκομείο του Agrestic. Η χήρα όμως ξέρει κι άλλο τρόπο. Όπως λέει και η παροιμία φόρεσε τα λεγόμενα “widow’s weeds” (τα αντίστοιχα μαύρα – τώρα που το σκέφτομαι και στη δική μας γλώσσα βγάζει νόημα) και είδε την πόλη της για αυτό που πραγματικά είναι, καθώς και έναν όχι τόσο πρωτότυπο αλλά πολύ αστείο τρόπο να τους εκμεταλλευτεί για να θρέψει την οικογένειά της.

Αυτό που είδε είναι αυτό που για 3 σεζόν μας ούρλιαζαν οι υπέροχοι τίτλοι της σειράς με το χαριτωμένο τραγουδάκι της Malvina Reynolds, ότι οι «προαστιακοί» είναι στην πραγματικότητα, καθυστερημένες σαραντάρες με πολύ περηφάνια και προκατάληψη, τα παιδιά τους που έχουν καταλήξει να κουβαλάνε τεράστια ψυχολογικά θέματα εξαιτίας αυτού, και φυσικά οι άντρες της πόλης που έχουν μπει στο κλιπάκι της καθημερινότητας τους και σε συνδυασμό με την κρίση της μέσης ηλικίας και των αντιπαθητικότατων συζύγων τους αρχίζουν να φλιπάρουν με αποτέλεσμα να επεκτείνουν την πελατεία της.

Η Nancy Botwin εκτός ότι ξέρει πολύ καλά τη δουλειά της για κάποια που δεν αγγίζει το άθλημα και κυρίως για κάποια που είναι τόσο συμπαθητική και γλυκιά, καταφέρνει να φέρει μετά από τόσα χρόνια ένα από τα πιο πανέμορφα fusions στην ιστορία της συγγραφής, συνδυάζοντας την κυρία Ρόμπινσον που μάγεψε τον Ντάστιν Χόφμαν, με έναν Μάικλ Κορλεόνε, δημιουργώντας έτσι το απόλυτο πρότυπο MILF που χρειαζόταν η εποχή μας. Κι αν υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία για αυτό τσεκάρετε κάποια από τα πολλά promotional posters της σειράς.

Και ενώ ο Paulie βρέθηκε να έχει ένα από τα μεγαλύτερα fiction crushes του μέχρι σήμερα (μεγαλύτερο κι από την Carrie Fisher στο Return of the Jedi), η Marie Louise Parker εκτός από το ανάστημα μια αρχαιοελληνικής θεάς που διαθέτει, και τα φανταστικά reaction faces που διαθέτει σε διάφορους από μας, καταφέρνει να κάνει μια συγκλονιστική ερμηνεία ώστε να δείξει τα υψηλά επίπεδα σουρεαλισμού που διαθέτει ο δημιουργός Jenji Cohan (ασχολίαστη η καταγωγή του με τη θεματολογία της σειράς), κάνοντας τη σειρά να προκαλεί το καλύτερο wtf γέλιο από την εποχή του Arrested Development.

Αυτή η σειρά του Showtime καταφέρνει καλύτερα από τις άλλες να δημιουργήσει έναν γαμάτο κεντρικό χαρακτήρα χωρίς να κάνει όλο το υπόλοιπο καστ να φαίνεται ασήμαντο (τουλάχιστον όχι όσο άλλες σειρές). Τα παιδία της σε βάζουν σε ρυθμό εφηβείας αλά τρέλα, ενώ το αχτύπητο δίδυμο Doug & Andy προσφέρουν ατελείωτες στιγμές γέλιου παρέα με το… εμπόρευμα…

Και μπορεί η σειρά να μην έχει πια την ποιότητα και την ευρηματικότητα των 3 πρώτων κύκλων του, κατάφερε κατά τη γνώμη μου να συνεχίσει σε ένα δρόμο για να υποστηρίξει τους χαρακτήρες που δημιούργησε και προσωπικά θεωρώ ότι κάποιες από τις μεγαλύτερες στιγμές της σειράς ήρθαν μετά το «φινάλε» που είχε δώσει η 3η. Απλό παράδειγμα from the top off my head: “What happened to all the cheese?” αλλά και το υπέροχο μήνυμα στον τηλεδονητή του Andy. Άντε η αναμονή για την 6η δεν αργεί πια. 16 και μία.

Entourage (2004-2010)

2010-07-26T14:37:00.000+03:00

Επείδη είναι καλοκαίρι και όλοι οι κανονικοί άνθρωποι (με ζωή) πηγαίνουν διακοπές, σε αντίθεση με μένα που πρέπει να μείνω στην Αθήνα που δεν τη μισώ αλλά όσο να'ναι πόσο ξενέρα είναι να φεύγουν όλοι σιγά σιγά και να συνειδητοποιείς ότι είναι πια τέλη Ιουλίου και wtf am I still doing here σαν αποτυχημένος που είναι παντρεμένος με τη δουλειά του και κάθε χρόνο γιορτάζουν την επέτειό τους σε ένα ρομαντικό εστιατόριο με κεριά και κόκκινο κρασί.

Ο πρώτος αναγνώστης αυτού του άρθρου, επειδή θα του στείλω το λινκ 2 δευτερόλεπτα αφού ποστάρω το παρόν κείμενο, θα καταλάβει αμέσως ότι χθές το βράδυ έκανα έναν μίνι μαραθώνιο από reviews σε έναν πολυαγαπημένο reviewer ο οποίος έχει την ικανότητα να χρησιμοποιεί τον απόλυτα ελάχιστα αριθμό σημείων στίξης και τυχαίνει να περνάει μερικές φορές ελαφρώς ρατσιστικό χιούμορ ενώ ο ίδιος τονίζει ότι δεν είναι ρατσιστής με τη χρήση subliminal messaging με animation χείροτερο κι από αυτά της Ντίσνευ του 1900.

Κάνω λοιπόν κι εγώ αυτό το μικρό αφιέρωμα ως ένας καρακαημένος ανθρωπάκος με γρήγορη σύνδεση ίντερνετ και πόλυ ελεύθερο χρόνο που βασίζεται στο γεγονός ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΝΑ ΚΑΝΩ, κοινώς μπλόγκερ, επείδη μια αγαπημένη σειρά που θυμίζει πολύ τα ενδιαφέροντα του τύπου που μιμούμαι αυτή τη στιγμή φετός πλησιάζει σιγά σιγά προς το τέλος της κλείνοντας τον κύκλο της μετά από 7 σεζόν μόνιμης καθυστέρησης που αν και άκρως διασκεδαστική στην πραγματικότητά είναι μια ζωντανή προβολή ενός σεξομανή που παίζει ένα βιντεοπαιχνίδι που συνδοιάζει το Sims και το The Movies σε σκηνικό Los Angeles και με επιλογή multiplayer για να παίξει και με τους άλλους 3 καθυστερημένους φίλους σου οι οποίοι κατηγοριοποιούνται ως, ο ντροπαλός κολλητός σου που τον έχεις για bitch να σου τακτοποιεί το κάθε σου πρόβλημα επειδή προσφέρεται (το οποιό είναι συνήθως σενάριο πολλών βιντεοπαιχνιδιών), τον μεγάλο σου αδερφό που παρ'όλο που είναι ένας απερίγραπτος loser συνεχίζει να πιστεύει ότι είναι κάποιος, και τον αφασία μαυρίζοντα οδηγό σου που έχει ξεχάσει ότι είναι Ιταλοαμερικάνος και μοιάζει περισσότερο με ράππερ του Wessaiiid, που απορώ πως κατέλληξε να πηδάει την Jamie Lynn του Sopranos (Spoiler Alert), λες και αυτή δεν είχε πιθανότητες με κάποιον καλύτερο, πχ. εμένα, και φυσικά μην ξεχνάμε τον αντιπαθητικό της παρέας που όλοι του κλείνουν το τηλέφωνο στα μούτρα μόνο και μόνο για την απόλαυση του θεατή που κάθε φορά ανυπομονεί για το τι θα σπάσει πρώτο από τα νεύρα και κρατάει έναν θεατή για παραπάνω από 3 σεζόν που πλέον ξέρεις ακριβώς πως θα κυλήσει η εξέλιξη της σειράς μέχρι το τέλος της οπότε παρατάς την προσπάθεια να σκεφτείς τι θα γίνει και απλά ευχαριστιέσαι το πόσο έξυπνος είσαι που το ήξερες από πριν με μουσική υπόκρουση τον Ari να σκούζει από νεύρα στον Lloyd.

Και για να απαντήσω στα σημαντικά ερωτήματα μιας σειράς, το σεξ πάει κι έρχεται και αυξάνεται και πληθύνεται καθώς προχωράει η σειρά, τα λεφτά είναι πολλά γιατί είμαστε και γαμώ τους movie actors, παρακαλώ, τα πράγματα αν δεν είναι αστεία στο τέλος μπαίνεις στο loop και αλλάζεις γνώμη ενώ αναρωτιέσαι αν όντως ο έξω κόσμος περιέχει τόσο μεγάλο αριθμό από γκομενάρες να κυκλοφορούν στους δρόμους, μέχρι τη στιγμή που αποφασίζεις να επισκεφτείς ένα μπαρ και ανακαλύψεις την τραγική αλήθεια ότι everything is shit, και θα συνεχίζεις να αναρωτιέσαι αν οι τύποι στο Hollywood έχουν τόσο κάλα engineering skills ώστε να δημιουργούν artificial women το οποίο θα εξηγούσε πολύ τον αυξημένο αριθμό από bimbos στην πρώτη σειρά μιας τάξης ανωτέρας φυσικής στο Harvard σε σχετικά πρόσφατη ταινία του Michael Bay (δεύτερο κράξιμο του κυρίου στην ιστορία του μπλογκ, σίγουρα θα μου ξαναδωθεί η ευκαιρία να επιστρέψω σε αυτή τη λαχταριστή απόλαυση).

Περισσότερο όμως χαίρομαι γιατί ξέρω ακριβώς πως θα καταλλήξει και παραδόξως το προτιμώ από το Lost (επείσης τηλεοπτικό μπλοκμπάστερ) που ταλαντευόμουν ανάμεσα σε 5-6 θεωρίες που απορίφτηκαν από το αθλιέστερο κλείσιμο σε σειρά όλων των επόχων που ενώ περίμενα ότι με τον καιρό και με πολύ ώριμη σκέψη θα έβγαινε κάπως πιο λογικό, αξιόλογο και, λέμε τώρα, ΚΑΛΟ, τελικά το πέρασμα του χρόνου με έκανε να το μισήσω ακόμη περισσότερο και η ώριμη σκέψη ωφελεί πια μόνο στο να με μεγανθύνει σωματικά, να κάνει πράσινο το δέρμα μου και να μου μειώσει τη νοημοσύνη σε σημείο που να χοροπηδάω καταστροφικά στους δρόμους της Νέας Υόρκης (ή κάποιας άλλης μεγαλούπολης) ουρλιάζοντας "PAULIE SMASH."

Και με αυτές τις 5 προτάσεις θεωρώ ότι είπα αρκετά και μπορώ πια να σιωπήσω, σε αυτό το homage σε έναν άλλο καημένο για μια σειρά που αποτελεί τη ζωή που θα θέλαμε όλοι να ζούμε.

Californication (2007-ongoing)

2010-07-26T13:09:00.000+03:00

΄Η αλλιώς το πως αξιοποιείς το πιο εμπορικό όνομα που βγήκε ποτέ για ένα τραγούδι..

Όπως λέει, μεταξύ άλλων ο συμπαθέστατος Hank Moody "You can't snort a line of coke off a woman's ass and not wonder about her hopes and dreams, it's not gentlemanly." Εντάξει αυτό δεν πολυκολάει πουθενά αλλά αυτή η έκφραση με έφερε σήμερα στο blogger από το imdb που την πέτυχα μόλις συνειδητοποίησα πόσο γάντι του πάει. Και επειδή έχω πάθει μια κρίση επειδή κοιτάω το δέρμα μου και παραείναι λευκό, αυτό το καλοκαίρι το μπλογκ θα μπει σε πιο summer mood(y) και πιο καλύτερο μέρος για καλοκαίρι από το ηλιόλουστο Los Angeles.

Τελευταία φορά που ήμουν εδώ δεν πήρα πολύ χρώμα, έκανα παρέα με τον Angel βλέπεις. Αλλά τώρα δεν έχουμε ζωές η ψυχές να ρισκάρουμε οπότε μπορούμε να βγούμε στον ήλιο και να κυνηγήσουμε όμορφες καλλονές χωρίς να ανησυχούμε αν υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε την ψυχή μας. Κάπως έτσι είναι η ζωή του Hank. Υποδυόμενος από τον γαμάτο David Duchovny σε τελείως διαφορετικό ρόλο από τα X-Files, έτσι για να αποδείξει ότι κατέχει την υποκριτική, ο Hank είναι ένας μεσήλικας πετυχημένος συγγραφέας που είναι χωρισμένος με μια κόρη και καριέρα που πάει κατά διαόλου, ο οποίος έχει βαλθεί να πηδήξει ότι δίποδο κυκλοφορεί στο LA. Παράλληλα φροντίζει να αποδίδει καλλιτεχνικότατους λόγους σε οποιονδήποτε τσαντιστεί μαζί του, χωρίς αυτό να βοηθά την κατάσταση, παρα μόνο στο να την κάνει πιο αστεία (ain't nothing wrong with that).

Το SHOWTIME είναι το κανάλι της πιο φρέσκιας τηλεόρασης και το Californication είναι το παράδειγμα γι'αυτό, μόνο που σε αντίθεση με το Weeds αλλά όπως και το Dexter (και τα 2 του SHOWTIME) βασίζεται στο να στηρίξει όλη τη σειρά στην ερμηνεία που θα παραδώσει ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας που από τη μια είναι καλός και υποστηρίζεται από έναν γαμάτο ηθοποιό, αλλά από την άλλη δημιουργεί αυτό το άχρηστο σύμπαν που συμβαίνει σε σειρές όταν πραγματικά οι υπόλοιποι χαρακτήρες μοιάζουν παντελώς άχρηστοι και αδιάφοροι. Αυτό μπορεί να λέει κάτι πολύ καλό για τον πρωταγωνιστή, ή κάτι μέτριο για τη σειρά. Τελικά ήταν και τα δύο. Μετά από 3 σεζόν το μόνο που έχω να πω είναι ότι το βλέπω γιατί ο Duchovny τα σπάει, και ενώ ελπίζω να έχω καλύτερα πράγματα να δω όταν ξεκινήσει η 4η, στο τέλος θα καταλλήξω να το βλέπω σε μαραθώνιο αγκαλιά με έναν κουβά παγωτό (σε αυτόν που ισχυρίστηκε ότι είναι το Sex and the City του αντρικού φύλλου - Το Entourage είναι το Sex and the City του αντρικού φύλλου).

Nonetheless γενικά πάντως δεν είναι κακό, είναι ευχάριστο, διασκεδαστικό και ανα στιγμές hilarious με πολύ μαυρίλα στο διάλογο (από τη μεριά Moody πάντα) και μια στο τόσο παραδίδει και ένα επεισόδιο που θα με κάνει να χτυπιέμαι στα πατώματα ενώ δεν νοιώθω τύψεις ότι είμαι laugh-whore. Απλά προτείνω ένα fast forward σε αρκετές, έως όλες τις σκηνές χωρίς τον Hank. Σίγουρα βαριέται κανείς εύκολα αλλά μ'αυτό τον τύπο ποτέ δεν ξέρεις.

Deleted scene from "In Bruges"

2010-07-23T17:31:00.001+03:00

Συνήθως τα deleted scene πέφτουν στην κατηγορία "nobody cares" αλλά το cast στη συγκεκριμένη είναι worth watching. Enjoy Matt Smith (Doctor Who) as a young Harry Walters and Hannah Murray (Skins) as a hooker σε αυτή την λογικά κομμένη σκηνής.

Freaks and Geeks (1999-2000)

2010-07-23T13:41:00.001+03:00

Ή αλλιώς η αυγή του Apatow group.

Ήταν το μοναδικό teen series στην BS εποχή (Before Skins) που κατάφερε να με φέρει σε σημείο να πω ότι πραγματικά άξιζε που το είδα σε επίπεδο που στο τέλος έμεινα απόλυτα συγκινημένος, ίσως όχι στο επίπεδο που βρέθηκα στο τέλος του BSG που τα ζουμιά που έκαναν λίμνη κάθε φορά που το βλέπω, αλλά και πάλι για μένα αύτο είναι κάτι αξιοσημείωτο.

Όλοι έχουμε λατρέψει τα περίφημα coming of age εποχής, από το American Graffiti μέχρι το Dazed and Confused. To Freaks and Geeks ξεκινάει το 1980 λίγο πριν το θάνατο του John Bonham. Η Lindsay είναι μια καλή μαθήτρια, από ελαφρώς συντηριτική οικογένεια με ένα μικρό αδερφό που λατρεύει το Star Wars και το Dungeons and Dragons, ενώ η ίδια θέλει να κάνει κάποιες αλλαγές στη ζωή της για να εξασφαλίσει μια ενδιαφέρουσα εφηβεία. Ως μέρος της κοινωνικής της αντίδρασης αρχίζει να κάνει παρέα με τους ροκάδες του σχολείου, που επιλέγουν να ντύνονται διαφορετικά, να ακούνε "τη μουσική του διαβόλου" και να καπνίζουν μαζί με την μπύρα τους, ενώ δείχνουν απαξίωση για το εκπαιδευτικό σύστημα.

Παρ'όλο που η σειρά ξεκινάει πιο επικεντρωμένη με το πως ο οποιοσδήποτε καταφέρνει να γίνει το buzzkill της Lindsay, ο αδερφός της αντιμετωπίζει τα δικά του θέματα, μιας και ο ίδιος είναι ήδη outcast που μαζί με τους geeks φίλους του προσπαθούν επιτέλους να αναγνωριστούν και να καταφέρουν να φιλήσουν κάποια κοπέλα. Στην πορεία, όσο γνωρίζονται οι χαρακτήρες μεταξύ τους η ιστορία ασχολείται περισσότερο και με τα δικά τους θέματα, την εξερεύνηση των ενδιαφερώντων που προκύπτουν από...οτιδήποτε...

Η μαγεία της σειράς είναι το πως οι Jason Segel, James Franco, Linda Cardellini, Seth Rogen και λοιποί καταφέρνουν να συμβιώσουν με τόσο ρεαλιστική παρουσίασει, χωρίς να τους λείπει το χιούμορ. Αν και ο απίστευτος ρεαλισμός του ήταν κάτι που με ενόχλησε αρχίκα (για ποιο λόγο να δω κάτι ίδιο με την καθημερινή μου ζωή), στην πορεία κατάφερα να ξεπεράσω αυτό το τελικά ανόητο επιχείρημα και απλά να ευχαριστηθώ τα 18 επεισόδια της σειράς που αν και ακυρωμένη κατάφερε να δώσει ένα άκρως συγκινητικό φινάλε στην ιστορία κανοντάς τη για μένα την απόλυτα σωστή διάρκεια που χρειαζόταν να έχει για να εκμεταλλεύτει την ιδέα του ωστέ να βγει το σημερινό εξαιρετικό αποτέλεσμα. Προσωπικά, θεωρώ ότι η ύπαρξη μιας δεύτερης σεζόν θα σκότωνε το Freaks and Geeks, οπότε είμαι απλά χαρούμενος για το τελικό αποτέλεσμα και θεωρώ ότι οι αποφάσεις καναλιού και παραγωγής συγχρονίστικαν τέλεια σε αυτό. Όπως συγχρονίστικαν ο δημιουργός Paul Feig με τον James Franco στη δημιουργεία ένος ενδιαφέροντα χαρακτήρα ενόματι Carlos the Dwarf.