Pau's Blog

It's More Fun in the Philippines!

2012-01-05T18:41:00.000-08:00

The Department of Tourism today launches the new slogan for Philippine tourism 'It's more fun in the Philippines'. The department is expecting that is will go viral in social networking. Definitely I find it very interesting.

And in Twitter the #1ForFun tag has been trending since last night which is showing some momentum and acceptance to twitter followers.

Here's a new link to the tourism site for the Philippines.

Oh and I just posted a few of my own pictures..

Puerto Princesa Underground River Makes it to Top7!

2011-11-17T17:31:00.001-08:00

Last week, the organizers of the New7Wonders of Nature have released the provisional winners for their search and I'm very happy to see that my country's pride, the Puerto Princesa Underground River of Palawan has made it to top 7.

Organizers have announced that they'll confirm the final list with official inauguration ceremonies early next year. I do hope we maintain the spot. Kudos to Palawan!

Other sites that made it to top 7 are the Amazon Rainforest of South America, Halong Bay of Vietnam, Iguazu Falls in Argentina, Jeju Island of South Korea, Komodo National Park of Indonesia, and Table Mountain of South Africa.

SONA 2011 - President Noynoy Aquino's 2nd

2011-07-25T01:26:00.000-07:00

State of the Nation Address

His Excellency Benigno S. Aquino III

President of the Philippines

To the Congress of the Philippines

[Delivered at the Session Hall of the House of Representatives, Batasan Pambansa Complex, Quezon City on July 25, 2011]

Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte; Bise Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga butihing miyembro ng Kamara de Representante at ng Senado; mga Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko nagseserbisyo sa taumbayan;

At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati, kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan. Kung maka-asta ang kanilang mga padrino’t alipores, akala mo’y kung sinong maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente, Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief Justice, at pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung sa trapiko nga ay di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong pinopondohan ng kaban ng bayan?

Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin. Gusto ba ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Ako rin.

Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang nagsabi, nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula 20.5% na self-rated hunger noong Marso, bumaba na ito sa 15.1% nitong Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating 4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa katapusan ng 2011.

Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency. Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling ma-upgrade sa panahon ngayon. Itong mga ratings agency, nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay mas makunat na sila sa pagbibigay ng magandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na pag-downgrade sa ibang bansa. Pero tayo po, inupgrade pa nila. Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na tayo sa investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan na tayong makaarangkada.

At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga namumuhunan sa ating energy sector. Patunay dito ang isandaan at apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako. Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang ako’y unang nagha-house-to house campaign. Ang kaniyang hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap ako habang nakaupo sila, at mahirap pa rin ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami, “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na gamit na. Wang-wang ang milyun-milyong pabuya na tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National Construction Corporation, gayong hindi naman sila nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto, dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po, wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang magbigay ng midnight bonus sa sarili.

Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na nagsisilbing kalasag sa walang-saysay na paggastos.

Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga ng 12 million cubic meters sa dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon, garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang, nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school program na bara-bara lang ang paghahanap ng benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas. Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka. Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doktor, negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa sa kanila—ang ibig sabihin, kung totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos lamang kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad. Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang buwis.

Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito, may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region 4B, may proyektong gagastusan ng 300 million pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng district engineer.

Kaya naisip nilang ichop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central office ang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata bahay ng gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may padrino.

Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga proyekto, ibablack-list natin.

Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

Hindi lang po iyan sa region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino, hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila. Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

Ngunit sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon, ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo, animnaraan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin. Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng 15.6% ang inani nating palay noong nakaraang taon.

Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: Ayaw na nating umasa sa pag-angkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito aanihin, dito bibilhin.

Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig, pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa. Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila, makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

Kaya ang ipinangako nating pabahay nitong Pebrero, ngayong Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng taong ito. Ang dating apatnalibong ibinabayad para sa upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang gastusin.

Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may alitan sa teritoryo.

Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung (1,010) kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po natin iyan sa apatnaraan at animnapung (460) kotse at motorsiklong nanakaw mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po ng naibawas. Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw na kotse na naibalik sa may-ari.

Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng 2003 nang lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito na po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2 Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at iba pa.

Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa Pilipino. Ang 8% na unemployment rate noong Abril ng nakaraang taon, naibaba na sa 7.2% nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin: moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon. Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha nitong nakaraang taon.

Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon, may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak na maaabot niya ito.

Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa. Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may limampung libong trabahong hindi napupunan kada buwan dahil hindi tugma ang kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa bakanteng trabaho.

Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng iilan, kung marami pa rin ang napag-iiwanan? Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3 million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong pamilyang target na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito. At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92%, milyun-milyon na rin po ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi hinahayaan sa labas ng paaralan.

Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa suporta ng bawat Pilipino, lalo na ng lehislatura, sa mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012, tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang kinabukasan.

Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang mamimili? Kapag may amang kumakapit sa patalim para may kainin ang kanyang pamilya, at siya ay nagnakaw o nangholdap, sino ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan natin ay walang maayos na pagkain o tahanan, mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang nasa peligrong mahawa sa kanilang kapansanan?

Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mas mapatibay ang pundasyon ng maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa, sa kalusugan: Di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag-unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa tuwid na landas.

Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng huwad na utang ng loob ang mga baluktot na kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para matiyak na bokya ang boto ng mga hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para manalo ang kanilang kandidato.

Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM, mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009, walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta sa mga cash advance na wala namang maayos na paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang batang tumawid sa ghost bridge, para pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher. Walang humpay na paghihirap, at walang pag-asa ng pag-asenso.

Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang solusyon: synchronization. Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya; magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command votes. Salamat sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay ng halalan sa ARMM sa halalang pambansa.

At bakit po postponement ang kailangan? Sa kagustuhang makabalik sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon. Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa mas maigsing panahon. Habang nananatili sa pwesto ang mga utak wang-wang na opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag natin. Hindi po tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria, Laguna. Kapag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago, titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Ang dating solusyon: photo-op ng pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay nagpapapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

Isa sa mga solusyong pinag-aaralan ay ang gawing kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha. Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa kalikasan.

Noon bang isang taon, inisip ninyo na kaya nating gawin ito? Sa ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas makalawa, katotohanan na ang lahat ng ito.

Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti-kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po ito, gawa ng Pilipino.

Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon ng monorail system, para tugunan ang problema sa pangmalawakang transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa palang magtayo ng light rail system nang hindi hihigit sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo, mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho, maaari nang tumira sa malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto? Ngayon, sinasabi ko sa inyo: pinapangarap natin ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino tayong nabubuhay sa ganitong panahon?

Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya, gusto mo pang isuot ang iyong ID kung sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong sambayanan.

Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates Extension, Joint Congressional Power Commission Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night Workers.

Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po, ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga naitanim nating pagbabago.

Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa pagtupad ng ating panata sa bayan.

Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos na sistema ng pensyon para sa mga kawal. Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan; at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng BuCor, ng NBI, ng NEA, at ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya dito sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang.

May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama, at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang dapat ako ang namemersonal sa usaping ito. Personal dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks lang, wala lang iyan.” Kapag kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala, parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama na umulit muli.

Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin. Halimbawa, sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung milyong tasa. Baka po kahit ngayong iba na ang pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong: nakakatulog pa po ba kayo?

Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan. Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan na ng kaso ang lahat ng nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya, malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

Tutok tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa pagsasakdal kundi sa pagkukulong ng maysala. Buo ang kumpiyansa ko na tinutupad ng DOJ ang malaki nilang bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling, graft and corruption, at extrajudicial killings.

Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo para sa mga proyekto nang hindi kinailangang magtaas ng buwis.

Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng oportunidad para sa lahat.

Tinutuldukan na po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan: Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang trabaho, at may mga konsumer na lalong magpapalago sa mga negosyo.

Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata, maliwanag kung saan ang tama.

Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang kinakabangga.”

Tama po ang sabi niya: Tao po akong may agam-agam din. Pero wala po akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang loob ko dahil alam kong nasa likod ko kayo.

Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakikipagdiyalogo sa atin, katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos niya ang lahat para mabawasan ang hindi pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa paghahalal kay Archbishop Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi bangayan, ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda. Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang babala.

At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: Kayo ang lumikha ng pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero at bumbero; kayong mga marangal na nagtatrabaho, sa Pilipinas man, sa gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng resulta ng ating sinimulan.

Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang magaganda nating nagawa?

Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito. Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo siya at sabihing, “Salamat po.”

Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking suweldo, sabihin mo, “Salamat po.”

Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling ginhawa; sabihin mo, “Salamat po.” Sa aking guro, Salamat po Ginang Escasa.

Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak, at ngayon ay puwede nang daanan nang maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.

My 10.10.10 Wedding

2010-10-12T00:17:00.000-07:00

After 3 years of living together civilly, finally Jenilyn and I finally tied the knot! More than a year of preparation lead us to this very blessed day.

On so on the 10th of October of 2010, dubbed as 10.10.10, we enter into marriage in front of the Catholic Church. It was celebrated by the Vincentian Priest of Saint Vincent de Paul Parish in Malate, Manila.

Our music was provided by the Manila Philharmonic Orchestra, our photos were taken by Nep Almonina Digital Photography, our videos were filmed by Director's Cut Digital Video Production, our food was served by Josiah's Catering, our whole event was organized and coordinated by LJ Production and Events Specialist, our program was led by Ms. Sweet Casuyon, our rings were made by Matus Jewellery, our 1932 Studebaker bridal car by Don Robert Bridal Cars, and Jasmine Mendiola for our hair and makeup.

We had our receptions at the Plaza Moriones in front of the historic Fort Santiago within the walled city of Intramuros. It was a blast. It also took us weeks of praying for good weather specially when the weather bureau announced that October would be the start of La Nina after the typhoons came late this year. But with God's grace, only a short drizzle of rain fell from the sky and gave us a wonderful evening.

Memorable and thankful.

Newborn Baby Found in Airplane Trash Bag in Manila

2010-09-13T00:18:00.000-07:00

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;This page requires a higher version browser&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

This is a very sad and enraging news to hear that a mother can easily throw her own child away..

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

MANILA, Philippines – Authorities at Manila's airport found a newborn baby in a garbage bag that was apparently unloaded from an airplane that landed Sunday from the Middle East, officials said.

Security officials brought the baby boy, who was covered in blood and wrapped in tissue paper, to an airport clinic, where doctors and nurses examined him and cleaned him up, wrapped him in cloth and gave him a bottle of milk, airport officials said.

"After he was cleaned, he let off a soft cry," airport nurse Kate Calvo said. "He was healthy, his vital signs were OK according to our doctors."

A security officer noticed something moving in a garbage bag that was reportedly unloaded from a Gulf Air plane that arrived from Bahrain and found the baby inside, an airport statement said. The baby was later turned over to social workers posted at the Ninoy Aquino International Airport.

Gulf Air officials were not immediately available for comment.

Social Welfare Secretary Dinky Soliman said she was angered by what happened, adding that police have been ordered to search for the infant's mother, who could be criminally charged.

"I was simply outraged, no infant should be treated that way," Soliman said.

She said the baby will be turned over to the mother's relatives or put up for adoption.

Many Filipinos are forced to work as maids and laborers abroad, including the Middle East, to escape crushing poverty and unemployment at home. - AP

Manila Bus Siege Last Hours on Radio

2010-09-07T02:50:00.000-07:00

HERE ARE the excerpts from the exclusive live radio interview between Radyo Mo Nationwide (RMN) anchormen Michael Rogas and Erwin Tulfo and Senior Insp. Rolando Mendoza immediately before Mendoza opened fire at his hostages on Aug. 23 at the Rizal Park.

MICHAEL ROGAS: Captain Rolando Mendoza, magandang gabi po sa inyo…

CAPT. ROLANDO MENDOZA: Magandang gabi po

MICHAEL: Si Michael Rogas po to ng RMN, kayo po’y hostage-taker tama po ba?

MENDOZA: Tama po.

MICHAEL: Sa pagkakataong ito ano po ba ang plano nyo?

MENDOZA: Eh totoo me magandang balita na yung aming demand ay dala ni vice mayor, meron tumawag sakin na dala na ni vice mayor at any time eh iaabot na sa kin ay malalaman natin at kung kanyang dala

MICHAEL: Ah ilan pa po ang hawak ninyo sa mga oras na ito na mga tao?

MENDOZA: Ah 15 po sila 15 pa Chinese national

MICHAEL: Pag natanggap nyo po ba ang hinihingi nyo pakakawalan nyo na po ba sila?

MENDOZA: Ah hindi pa kasi me demand pa akong kasi kung pabor sakin yung magiging desisyon at sasabihin na mali sila eh di ang akin naman, kuwan, eh yung aking magiging security naman.

MICHAEL: Opo

MICHAEL: Ah ok, ano pa po ang mga hinihingi nyong demand maliban po dun sa pagwawalang sala sa kaso dyan po sa Ombudsman? Ano pa po maliban po sa security at mga pangyayaring ito?

MENDOZA: I want to see the order of the NCRPO restoring me to full duty status and can be of back wages na hindi nila ibinigay sakin during na ako’y nagtratrabaho naman.

MENDOZA: Sandali po at parating po dito si vice mayor.

MICHAEL: Pwede po wag po natin bitawan ang telepono, pwede nyo po ba iparinig sa amin ang yung nagaganap nyo pong usapan ni Vice Mayor Isko Moreno?

MENDOZA: Hahawakan po ng driver
(hinawakan ng driver ang phone)

MICHAEL: Pumapasok na itong si Vice Mayor Moreno

(pumapasok Colonel Yebra kasama ng dalawang kapatid)

DRIVER: Dala na po ang papeles galing sa Ombudsman, natanggap na ang papel, binabasa na ni Capt. Rolando Mendoza

MICHAEL: Kapitan, pwede po nating basahin sa ere yung nilalaman yung pong sulat sa inyo ng Ombudsman?
Ombudsman’s letter

MENDOZA: From the office of the Ombudsman; Police Insp. Rolando Mendoza, Manila Police District, UN Avenue, Manila

Dear Captain Rolando Mendoza,
As per our conversation this afternoon, I hereby confirm that I shall personally review in your simple reconsideration that you have filed in your case at the moment the record of the case at the lawyer whom that I have assigned to take the pre-slip in do case, I shall require him to tell haven’t the to whom record to the case. I hope you take my word for that, I thank you for understanding my position as I??? understand your.. basura sa’kin ‘to, basura itong sulat na ‘to, ‘di ito, ‘di ito ang kailangan ko.

MICHAEL: Ok, ano po ang plano nyo, yan di po pinagbigyan ang….

MENDOZA: Basura to sakin, di ito ang kailangan ko. Ang kailangan ko ay desisyon nila, reversing or not reversing. Yun lang yung thank you for the effort of the mayor and the vice mayor, di ko kailangan yang sulat ng yan sir.

MICHAEL: Ano po ang plano nyo ngayon, ano po ang gusto nyo?

MENDOZA: Walang nilalaman yan eh, walang ibig sabihin nun, wala walang ibig sabihin nyan sir. Ang sinasabi nya lang paiimbistiga nya, eh kung ganun din wala din mangyayari dyan, wala sir. Wala sa kin ang papel na yan kapag yung sinabi nya yan dismiss na talaga, walang mangyayari dyan sir.

MICHAEL: Kapitan, ano po ang plano nyo ngayon?

MENDOZA: Ito, sasampulan ko to sir, tabi, magsialis kayo… di ko kailangan yan sir, walang sinasabi yan …ikaw abogado ka… walang nilalaman yan

MICHAEL: Kapitan, sandali po, kalma lang po tayo.

MICHAEL: Kapitan, hinay-hinay lang po… Ano po plano po ninyo ngayon di po kayo napagbigyan, tatawagan po namin ang Ombudsman sa mga oras na ito.

MENDOZA: Malamang me mangyayaring masama dito sa loob ng bus.

MICHAEL: Sandali lang, sa pamamagitan namin ng RMN, ano po ang gusto n’yong ipanawagan natin?

MENDOZA: Ang gusto ko ngayon aksyonan nila ngayon, aksyunan nila, ireview nila ngayon kasi ang tagal na nyan 9 months na yan natutulog, reviewhin nila ngayon, magbigay sila ng desisyon kung ako ay o dismiss o reversion of dismissal order o whatsoever. Yan ang gusto kong mangyari.

MICHAEL: Yun pong nagabot sa inyo ng papel ay si Vice Mayor Isko Moreno, tama po ba?

MENDOZA: Di po, si Colonel Yebra yung negotiator.

MICHAEL: Sino po ang gusto nyong makausap kapitan Rolando Mendoza?

MENDOZA: Gusto ko yung mga siga diyan sa WTV, yung gustong maging siga, ’yan ang gusto kong kausap. ’Yung gusto maging sikat.

MICHAEL: May narinig ho kaming tunog kanina parang, ano ’yon, putok ng baril?

MENDOZA: ’Yun nga ’yung putok ng baril sa ’kin nga galing ’yun. Nag-warning shot ako kay colonel kasi nga panay kasinungalingan ang ginagawa nya. Ang sabi niya binalik nya ang baril ng kapatid ko iyon pala hindi pala, anong katotohanan ang natatanggap ko sa kanya?

MENDOZA: Itong sitwasyon na ito lalala ito ’pag di nila nagawa ang gusto ko. Sabi ko nga itong nasa pinto ng bus ay lalagyan ko ’to mamaya pag ’di naging maganda ang usapan.

MENDOZA: Yun nga yung Ombudsman ay ang sabi rereviewhin, rerepasuhin. Ang gusto ko dalhin nila ngayon dito ang order.

MENDOZA: Kaya po ako nagpaputok, kaya po ako nagpaputok ay dahil nalaman ko na ako pala’y niloloko ng negosyador ni Colonel Yebra! … Siya ang negosyador dapat siya ang hindi nagsisinungaling!

MICHAEL: Nasan na po yung sulat na binigay sa inyo?

MENDOZA: Ibinigay ko yung dalang sulat, ibinalik ko, eh nakikiusap lang na maging peaceful ako, na maging kalmado at pagbigyan ko nga, ay hindi ganun kadali yon… Ayan oh may nakita akong sniper ha! Ay sabihin mo sa kanya baka hindi niya kayang i-sniper yung nakatayo sa harapan ng bus ha! Baka sabihin mo din sa umii-sniper baka hindi nila kayang patamaan yung nasa loob ng bus ha, kayang kaya kong patamaan yung nasa pintuan, kaya kamo ay bitawan ’yang mga sniper na yan.

MICHAEL: Okay naririnig po kayo ngayon sa pamamagitan ng RMN. Naririnig po kayo ng mga pulis, meron po ba kayong pakiusap dun sa mga sniper na sinasabi ninyo?
Snipers
MENDOZA: Ah yung mga sniper eh pag ’di sila nagsi-alis sa kanilang puwesto ay sasampolan ko sila at ii-snipe-in ko kamo yung nasa pintuan!

MICHAEL: Opo … si Erwin Tulfo po yung aming kasama ay nariyan po ngayon, alam ko po na napapakinggan niyo po si kasamang Erwin Tulfo kanina … kilala niyo po ba si Erwin Tulfo?

MENDOZA: Kilala kong personal yan, galing ng Manila ’yan.

MICHAEL: Capt. Rolando Mendoza gusto niyo po ba si Erwin Tulfo ang lumapit sa inyo at pumuntang personal?

MENDOZA: Eh basta kung lalapit siya dun lang sa may bintana, hindi na ako magpapapasok ng media ngayon.

MENDOZA: Sa bintana lang, sa bintana lang.

MICHAEL: Kamusta po yung mga hostage victim ngayon?

MENDOZA: Nanonood na sila ng TV ngayon dun sa live TV.

MICHAEL: Opo… sige po.. sa pamamagitan po ni kasamang Erwin Tulfo na nakikinig ngayon, meron po ba kayong gustong iparating sa kanya na pu-pwede kayong ipa-negotiate dyan sa ground?

MENDOZA: Ah kilala ko po yan ah. Talagang gusto po niyan eh kalaban niya ang pulis eh, kaya lang alam ko matinik sa baril yan baka mamaya may baril yan (laughs).

MICHAEL: Ah OK… Kapitan, meron po ba kayong kasama dyan na Pilipino na hostage victim? Pwede po ba naming makausap?

MENDOZA: Ah, eh, ang kuwan na lang dito eh yung driver nalang… Eh yung mga Pilipino eh pinababa ko na yung mga Pilipino. Eto, kausapin mo yung driver o.

MICHAEL: Alberto?

DRIVER: Yes!

MICHAEL: Meron ka bang mensahe sa awtoridad, sa gobyerno, sa mga pulis at sa pamilya?

DRIVER: Sana po ibigay na nila yung demand ni Captain..Para matapos na ‘to…

MICHAEL: OK, naririnig po kayo ngayon sa RMN sa buong kapuluan.

DRIVER: Bukas po, bukas po yung TV namin dito. Sa Channel 7 kami.

MICHAEL: Yung iba anong ginagawa?

DRIVER: Lahat po nakaupo eh!

MICHAEL: Kakatapos lang po naming ipinlay ulit yung inyo pong pagkakabasa sa desisyon ng Ombudsman. Sa oras na ito na quarter to 7 na po ang oras dito po sa aming himpilan, ano na po ang huling decision ninyo?

MENDOZA: Eh wala na po… Kasi nakikita ko ang dami nang SWAT na dumadating ha… Ang daming SWAT na dumadating nakikita ko sa palibot, at ako naman alam ko papatayin din nila ako kaya magsi-alis na sila dahil anytime gagawin ko din yun dito.

MICHAEL: Ah, Erwin, hindi pa ba kayo pinapalapit kahit man lamang doon sa malapit sa bintana? Kasi yun ang kaniyang hinihingi eh!

ERWIN TULFO: Ay hindi nga eh. Hindi kami pinapalapit. Hindi ko maintindihan eh, at, ah, ready na tayong pumunta dun, eh kanina pa nga eh. Naaawa na nga ako run sa mga kasamahan natin—basang-basa na kami sa ulan.

One hour on radio

MICHAEL: Actually, isang oras. Mag-iisang oras na nating nakukuha itong si kapitan Rolando Mendoza. OK, Erwin. Erwin, ito, sandali, ibinabalik—ikaw mismo ah… Ikaw mismo ah… ikaw ang gustong makausap mismo ni Capt. Rolando Mendoza.

ERWIN: Lalapitan sana natin ito, Michael, pero ayaw pa rin tayong paalisin dito ng ground commander sa kinaroroonan ko dito sa kanang bahagi ng Quirino Grandstand. Actually, kung lalakarin ko ‘to, Michael, mga nasa 50 meters pa lang.

…Si Capt. Rolando Mendoza nagbabalik po sa ating linya.

MICHAEL: Capt. Rolando Mendoza maliban po sa pwede nyo po bang pangalanan yung mismong tao na gusto nyong makausap?

MICHAEL: Meron ba kayong mensahe sa pamilya ng bihag nyo ngayon Capt. Rolando Mendoza?

MENDOZA: Ano po

MENDOZA: …itong sitwasyon na’to lalala to pag di nila nagawa ang gusto ko sabi ko nga itong nasa pinto ng bus ay lalagyan ko to mamaya pag di naging maganda ang usapan.

MENDOZA: O sige po mukhang tumatagal walang nangyayari kaya malamang sabihin nyo sa kanila na wala talagang negosyador na magaling pupunta dito ay malamang tapusin ko ang lahat ng buhay ko dito.

MICHAEL: Opo gusto nyo po ba ninyo makausap ang inyong kapatid nasi SPO2 Capt. Rolando Mendoza?

MENDOZA: Dina sa pamilya ko ayaw ko na makipag-usap mababaw lang ang loob ko iiyak lang ako, wala naman silang sasabihin sakin kundi makiki usap sumuko kana di naman ako susuko hanggang di nababago ang desisyon ng Ombudsman

ERWIN: Capt. Rolando Mendoza lalapit po ako dyan naka puti po ako manggagaling ako sa may kanan ng side ng bus.

MENDOZA: Gusto mong pumasok sa loob… ipoposas kita after na pumasok ka.

ERWIN: Dyan nalang tayo sa labas…

MENDOZA: Papasukin kita pero bago ka pumasok iki clear ko yung katawan mo then afterwards pwede kang magsama ng camera pero ifofocus kita ha pero pakakawalan din kita hindi kita ihohostage.

MENDOZA: Nakikita ko ang sitwasyon, bakit ginaganyan nila ang mga kapatid ko? Wala namang kinalaman ’yan. Ito kapag hindi nila binago ’yan, tutuluyan ko na ’yang mga nandito sa loob. Tutuluyan ko na ’to. Kapag hindi sila nagbago.

MICHAEL: Easy lamang po. Easy…

MENDOZA: O, e nakikita ko, binibitbit nilang parang baboy ’yung pulis, hindi naman ’yan kasama rito… Ito, magpaparinig ako ng isang putok, baguhin nila. Baguhin, baguhin nila ’yan… Mali ’yang ginagawa nila na ’yan.

MICHAEL: Sandali lamang po, kalma lamang po tayo, Captain, Capt. Rolando Mendoza…
MENDOZA: O, ayan, ginagawa nilang baboy ’yung kapatid ko, ayan o.

MICHAEL: OK. kalma lamang po, Captain, Capt. Rolando Mendoza, kakausapin po natin ang PNP. Tawagan natin ang PNP para sa….

Release him, or else…

MENDOZA: Pakawalan nila ’yang kapatid ko kung hindi magbabaril ako rito ng isa.
MICHAEL: OK. OK, kinakausap na po namin ang pulis, Captain, Capt. Rolando Mendoza. Kalma lamang po tayo, ano po.

MENDOZA: O, e ’yung kapatid ko, nakikita ko, bakit nila ginaganyan ’yan, ako ang may kasalanan dito. Walang kasalanan ’yan. Walang kasalanan ’yan, ipakita ninyo na pinakawalan ninyo ang mga kapatid ko. Ipakita nila, kapag hindi, titirahin ko ’yung mga nandito sa loob… Sabihin mo sa kanila… Sabihin mo sa kanila ’yan!

MICHAEL: Opo, tinatawagan na natin.

MENDOZA: Ipakita nila ’yan, ipakita nila dito sa kaliwa makita ko sa kaliwa ng bus, palakarin nila ’yung mga kapatid ko diyan, pagka hindi, ito talagang ano, halo na rito, lahat-lahat.

MICHAEL: Opo. Tinatawagan na po namin ang PNP… Easy lamang po ha. Easy lamang po tayo…
MENDOZA: Walang kasalanan ’yang mga kapatid ko. Hindi nila alam ang pangyayaring ito.
MICHAEL: Opo. Kalma lang po tayo at kami po’y nakikipag-ugnayan sa PNP. Humuhupa na rin naman po iyong mga pulis, ano po.

MENDOZA: Ayan o, binibitbit ’yung kapatid kong pulis, walang kasalanan ’yan, bakit nila bibitbitin ’yan. Sasabihin nila, accessory, hindi accessory ’yan, ako lang mag-isa ang gumawa nito.

MICHAEL: Captain, Capt. Rolando Mendoza, sandali lang po ha. Tayo po ay kumukontak na sa PNP para po huminahon rin po ang PNP sa pagkakataon pong ito, ano po.

MENDOZA: Ayan o, nakikita ko. Nakikita ko ’yung ginagawa nila sa kapatid ko, ayan o. O, ginuyabit o. O e, pulis ’yan e. Walang kasalanan ’yan. Walang kasalanan ’yan. Pakawalan nila ’yan. Pagka hindi, ito babarilin ko itong nasa unahan, sabihin mo sa kanila.

MICHAEL: Sandali po, sandali…

MENDOZA: Sabihin mo sa kanila…

MICHAEL: O, ’yung PNP baka po pwede nating sabihan natin ’yung PNP o.

ERWIN: Michael… Ito, ito sa likod ko.

MICHAEL: Erwin…

MENDOZA: Sabihin mo sa kanila bakit nila ginaganyan ang kapatid ko, walang kasalanan ’yan, ako mag-isa ang gumawa nito.

ERWIN: Sir, sino bang ground commander n’yo?
MICHAEL: Ayan po, kinakausap na ni Erwin ’yung pulis.
ERWIN: Dahil daw ’yung kapatid niya e, hinuli niyo raw yata e.

Seen on TV

MENDOZA: Ayan o, nakikita ko rito, nakaharap diyan sa TV, ginagawa nilang baboy ’yang kapatid kong pulis. Walang kasalanan ’yan, hindi niya alam ang pangyayari na ’to, ngayon niya lang nalaman sa TV, bakit nila gaganyanin?
ERWIN: Nakita niya ho sa TV na hinuli ang utol niya e, si SPO2…
MENDOZA: Ayan o, ayan o, hanggang ngayon, hina-harass…
MICHAEL: Erwin, Erwin, pakilapitan ’yung mga pulis.
ERWIN: Ito na, ito na, kinausap na natin at ito, ’yung ground commander nila umakyat na ’yung ground commander nila sa ATR van.
MENDOZA: ’Pag hindi nila pinakawalan ’yan, babarilin ko ’yung nasa unahan ng bus.
MICHAEL: Erwin…
MENDOZA: Sabihin mo sa kanila, bibigyan ko sila ng five minutes.
ERWIN: Oo.
MENDOZA: Five minutes lang ang ibibigay ko sa kanila, makakarinig kayo ng putok kapag hindi nila pinakawalan ’yan.
MICHAEL: Pakibilisan lamang, Erwin, ano. Pakibilisan lamang.
MENDOZA: Five minutes.
ERWIN: Ito, kinakausap na natin, ito. Sandali.
MENDOZA: ’Pag lumala ’yan walang kasalanan ’yan o. Ito, lalala lalo ito dahil sa ginagawa nila, ng mga pulis na ’yan. Sabihin mo sa kanila.
MICHAEL: Erwin… Pakilapitan na ’yung pulis para ng sa ganun, matigil na ’to o.
ERWIN: Oo. OK. Ito na, ito na, paakyat tayo rito.
MENDOZA: Ayan o, may sumasapok, may sumusuntok sa likuran. Putang ina ’yan. Ito, babarilin ko na talaga itong nasa unahan.
MICHAEL: Sandali po, sandali. Kalma lang po, kalma…
MENDOZA: ’Pag hindi nila pinakawalan ’yan!
MICHAEL: Captain, Capt. Rolando Mendoza…
ERWIN: Bakit n’yo hinuli?
MENDOZA: Ayan o, sila coronel yan. Putang ina, ayan o, sabihin mo kapag hindi pinakawalan ’yang kapatid ko, babarilin ko itong nasa unahan.
MICHAEL: Sandali, sandali
MENDOZA: Sabihin mo! Sabihin mo!
MICHAEL: Sandali, sandali!
MENDOZA: Pakawalan nila ’yan!
ERWIN: ’Yun ang sinasabi niya, ’pag hindi niyo pinakawalan ’yan.
MICHAEL: Puwede ba ’yung Channel 2 at the same time, ’yung PNP, ’yung PNP, ’yung pulis.
ERWIN: OK na, OK na. Tinatawagan na nila ’yung headquarters… Na alalay na lang at nakikita ni Captain, Capt. Rolando Mendoza…
MENDOZA: Hindi nila pakakawalan ’yan? Putang ina, ano? Babarilin ko na ’to.
MICHAEL: Captain, Captain Rolando Mendoza, sandali po…
MENDOZA: Pakawalan ninyo ’yan, kapag hindi, babarilin ko na ’to.

Don’t shoot

MICHAEL: ’Wag po kayong magpapaputok, Captain, Capt. Rolando Mendoza… Erwin, pakibilisan lamang ’yung ground commander.
ERWIN: Ito, kinakausap ko na ’yung ground commander.
MENDOZA: Ayan, ipinosas na. Kapag hindi nila pinakawalan ’yan, babarilin ko na ’to. Lalahatin ko na ’to. Iisa-isahin ko, sabihin mo.
MICHAEL: Captain, Capt. Rolando Mendoza, tinutulungan na po namin kayo.
MENDOZA: Wala, wala. Dinideridiretso nila.
MICHAEL: Erwin, Erwin… Pakilapitan mismo ’yung pulis na may hawak.
ERWIN: Sandali, sandali lang, ito, kakausapin mismo natin si ground commander.
MICHAEL: ’Yung pulis mismo na may hawak.
ERWIN: A, ano na ho bang kuwan, sagot natin sa…
MENDOZA: Ayan, ayan. ’Pag umalis ’yang mobile na ’yan na kasama ang kapatid ko, babarilin ko ’yung nasa unahan.
MICHAEL: Sandali po.
MENDOZA: Babarilin ko na ’to lahat-lahat.
MICHAEL: Captain, Capt. Rolando Mendoza…
(Nagpaputok ng baril, iyakan at sigawan)
MENDOZA: ’Yan ang sinasabi ko, kanina pa e.
MICHAEL: Kasamang Erwin, ’yun bang mga pulis, narinig ba nila ’yun?
ERWIN: Putang ina, itong mga operatiba rito e, kanina ko pa sinabi…
MICHAEL: Captain, Capt. Rolando Mendoza…
(Walang sumasagot)
MICHAEL: Erwin, Erwin… Lapitan ano, anong ginagawa ngayon ng mga pulis?
ERWIN : Nagskrambulan na dito.
MICHAEL: Kapitan, Capt. Rolando Mendoza… Hindi na po hawak Kapitan, Capt. Rolando Mendoza ang telepono.
(Kinakausap ang mga reporter… Rod Vega at Silvestre Labay…)
MICHAEL: Kapitan, Capt. Rolando Mendoza…
MENDOZA: ’Wag n’yo ng palapitin dito… Paalisin na… Bakit n’yo hinuhuli wala naman kasalanan ’yan ako lang me kasalanan dito pagka hindi me binaril na ako dito dalawa ’pag hindi dadagdagan ko pa ito.
MICHAEL: Sandali po, sandali po, huminahon po tayo… ’Yun pong sinsabi n’yo binaril ano po ang ano nila

‘I’ll finish them off’

MENDOZA: Binaril ko ang dalawang Chinese pagka hindi nila binago ang sitwasyon pati maliit dito sa loob uubusin ko ’to.
MICHAEL: Sandali po ha, hinahon lang muna tayo Kapitan Mendoza.
MENDOZA: Uubusin ko ito ’pag ’di sila tumigil kakatakbo d’yan sa gilid… Uubusin ko ’to.
MICHAEL: Ah opo, kinakausap na po namin ang PNP para sa ganoon ay ’di na po matuloy ’yan… Ah OK, Kapitan Mendoza.
MENDOZA: Ah pakawalan nila ang kapatid ko… Bakit nila inaano, ako ang me ginagawa dito… Bakit sila ang hinuhuli samantalang ako ang gumagawa dito ng kasalanan ako ang hulihin nila.
MICHAEL: Opo… Kapitan Mendoza…
(Binaba na ang phone)
MICHAEL: Sandali po, sandali po huminahon po tayo…’Yung pong sinasabi n’yo binaril ano po ang ano nila.
MENDOZA: Binaril ko ang dalawang Chinese pagka hindi nila binago ang sitwasyon pati maliit dito sa loob uubusin ko ’to.
MICHAEL: Sandali po ha, hinahon lang muna tayo Kapitan, Captain Rolando Mendoza
MENDOZA: Uubusin ko ito ’pag ’di sila tumigil kakatakbo d’yan sa gilid… Uubusin ko ’to.
MICHAEL: Ah, opo kinakausap na po namin ang PNP para sa ganoon ay ’di na po matuloy ’yan… Ah OK, Kapitan Captain Rolando Mendoza.
MENDOZA: Ah pakawalan nila ang kapatid ko… Bakit nila inaano ako ang me ginagawa dito… Bakit sila ang hinuhuli samantalang ako ang gumagawa dito ng kasalanan ako ang hulihin nila.
MICHAEL: Opo… Kapitan, Captain Rolando Mendoza…
(Binaba na ang phone)

Sad Ending to Manila Hostage Siege

2010-08-25T06:10:00.000-07:00

In the morning of August 24, 2010, one of the most shameful events in the history of the Philippines has become a focus of international media as an armed ex-policeman got on board a tourist filled bus in Intramuros and announced a hostage. Ex-policeman Rolando Mendoza has taken hostage a group of 25, 21 of them are Hong Kong nationals and four Filipinos.

The whole hostage ordeal went on for about 11 hours with the hostage-taker able to release 9 people. It began with a calm negotiation until 3pm that day when he marked his deadline for his demands to be handed to him. He demands that he become reinstated as a policeman after his rank was stripped of him due to case filed on him.

His brother, also a policeman, also joined in the negotiation who was later taken by the police due to a gun found in him. A commotion went on as his brother and his family fought with the police force as the brother is being arrested. During this time, Mendoza had asked the bus driver to turn on television on board and he was able to see the events happening that was being broadcasted live by local media. This agitated Mendoza which resulted to him to start shooting the victims with his M16 rifle. The bus driver was able to get out of the bus and announced that everyone was dead.

This initiated the local police to start the siege. The siege however became the center of criticism around the world as it showed the incompetence of the local police force on this kinds of situation. The whole ordeal ended with the death of 8 Hong Kong tourists and the Mendoza. This has sparked anger from the people of Hong Kong as Hong Kong called on all its citizens in the Philippines to go home.

BBC News posts an article listing the Ten Things the Philippines bus siege got wrong.

President Benigno Aquino III First SONA Speech

2010-07-26T02:37:00.000-07:00

This afternoon, the 15th Philippine President, President Benigno Simeon Aquino III made his very first State of the Nation Address (SONA) to the people and the 15th Congress. Held today at 3:30pm, July 26, 2010 at the House of Representatives.

Below is a full script of P-Noy's SONA Speech:

----------------------------------------------------------------------------------------------------

State of the Nation Address

of His Excellency

Benigno S. Aquino III

President of the Philippines

to the Congress of the Philippines

Session Hall of the House of Representatives

July 26, 2010

[Batasan Pambansa Complex, Quezon City]

Speaker Feliciano Belmonte; Senate President Juan Ponce Enrile; Vice President Jejomar Binay; Chief Justice Renato Corona; Former Presidents Fidel Valdez Ramos and Joseph Ejercito Estrada; members of the House of Representatives and the Senate; distinguished members of the diplomatic corps; my fellow workers in government;

Mga minamahal kong kababayan:

Sa bawat sandali po ng pamamahala ay nahaharap tayo sa isang sangandaan.

Sa isang banda po ay ang pagpili para sa ikabubuti ng taumbayan. Ang pagtanaw sa interes ng nakakarami; ang pagkapit sa prinsipyo; at ang pagiging tapat sa sinumpaan nating tungkulin bilang lingkod-bayan. Ito po ang tuwid na daan.

Sa kabilang banda ay ang pag-una sa pansariling interes. Ang pagpapaalipin sa pulitikal na konsiderasyon, at pagsasakripisyo ng kapakanan ng taumbayan. Ito po ang baluktot na daan.

Matagal pong naligaw ang pamahalaan sa daang baluktot. Araw-araw po, lalong lumilinaw sa akin ang lawak ng problemang ating namana. Damang-dama ko ang bigat ng aking responsibilidad.

Sa unang tatlong linggo ng aming panunungkulan, marami po kaming natuklasan. Nais ko pong ipahayag sa inyo ang iilan lamang sa mga namana nating suliranin at ang ginagawa naming hakbang para lutasin ang mga ito.

Sulyap lamang po ito; hindi pa ito ang lahat ng problemang haharapin natin. Inilihim at sadyang iniligaw ang sambayanan sa totoong kalagayan ng ating bansa.

Sa unang anim na buwan ng taon, mas malaki ang ginastos ng gobyerno kaysa sa pumasok na kita. Lalong lumaki ang deficit natin, na umakyat na sa 196.7 billion pesos. Sa target na kuleksyon, kinapos tayo ng 23.8 billion pesos; ang tinataya namang gastos, nalagpasan natin ng 45.1 billion pesos.

Ang budget po sa 2010 ay 1.54 trillion pesos.

Nasa isandaang bilyong piso o anim at kalahating porsyento na lang ng kabuuan ang malaya nating magagamit para sa nalalabing anim na buwan ng taong ito.

Halos isang porsyento na lang po ng kabuuang budget ang natitira para sa bawat buwan.

Saan naman po dinala ang pera?

Naglaan ng dalawang bilyong piso na Calamity Fund bilang paghahanda para sa mga kalamidad na hindi pa nangyayari. Napakaliit na nga po ng pondong ito, ngunit kapapasok pa lang natin sa panahon ng baha at bagyo, 1.4 billion pesos o sitenta porsyento na ang nagastos.

Sa kabuuan ng 108 million pesos para sa lalawigan ng Pampanga, 105 million pesos nito ay napunta sa iisang distrito lamang. Samantala, ang lalawigan ng Pangasinan na sinalanta ng Pepeng ay nakatanggap ng limang milyong piso lamang para sa pinsalang idinulot ng bagyong Cosme, na nangyari noong 2008 pa.

Ibinigay po ang pondo ng Pampanga sa buwan ng eleksyon, pitong buwan pagkatapos ng Ondoy at Pepeng. Paano kung bumagyo bukas? Inubos na ang pondo nito para sa bagyong nangyari noong isang taon pa. Pagbabayaran ng kinabukasan ang kasakiman ng nakaraan.

Ganyan din po ang nangyari sa pondo ng MWSS. Kamakailan lamang, pumipila ang mga tao para lang makakuha ng tubig. Sa kabila nito, minabuti pa ng liderato ng MWSS na magbigay ng gantimpala sa sarili kahit hindi pa nababayaran ang pensyon ng mga retiradong empleyado.

Noong 2009, ang buong payroll ng MWSS ay 51.4 million pesos. Pero hindi lang naman po ito ang sahod nila; may mga additional allowances at benefits pa sila na aabot sa 160.1 million pesos. Sa madaling sabi, nakatanggap sila ng 211.5 million pesos noong nakaraang taon. Beinte-kuwatro porsyento lang nito ang normal na sahod, at sitenta’y sais porsyento ang dagdag.

Ang karaniwang manggagawa hanggang 13th month pay plus cash gift lang ang nakukuha. Sa MWSS, aabot sa katumbas ng mahigit sa tatlumpung buwan ang sahod kasama na ang lahat ng mga bonuses at allowances na nakuha nila.

Mas matindi po ang natuklasan natin sa pasahod ng kanilang Board of Trustees. Tingnan po natin ang mga allowances na tinatanggap nila:

Umupo ka lang sa Board of Trustees at Board Committee meeting, katorse mil na. Aabot ng nobenta’y otso mil ito kada buwan. May grocery incentive pa sila na otsenta mil kada taon.

Hindi lang iyon: may mid-year bonus, productivity bonus, anniversary bonus, year-end bonus, at Financial Assistance. May Christmas bonus na, may Additional Christmas Package pa. Kada isa sa mga ito, nobenta’y otso mil.

Sa suma total po, aabot ang lahat ng dalawa’t kalahating milyong piso kada taon sa bawat miyembro ng Board maliban sa pakotse, technical assistance, at pautang. Uulitin ko po. Lahat ng ito ay ibinibigay nila sa kanilang mga sarili habang hindi pa nababayaran ang mga pensyon ng kanilang mga retirees.

Pati po ang La Mesa Watershed ay hindi nila pinatawad. Para magkaroon ng tamang supply ng tubig, kailangang alagaan ang mga watershed. Sa watershed, puno ang kailangan. Pati po iyon na dapat puno ang nakatayo, tinayuan nila ng bahay para sa matataas na opisyal ng MWSS.

Hindi naman sila agad maaalis sa puwesto dahil kabilang sila sa mga Midnight Appointees ni dating Pangulong Arroyo. Iniimbestigahan na natin ang lahat nang ito. Kung mayroon pa silang kahit kaunting hiya na natitira – sana kusa na lang silang magbitiw sa puwesto.

Pag-usapan naman po natin ang pondo para sa imprastruktura. Tumukoy ang DPWH ng dalawandaan apatnapu’t anim na priority safety projects na popondohan ng Motor Vehicle Users Charge. Mangangailangan po ito ng budget na 425 million pesos.

Ang pinondohan po, dalawampu’t walong proyekto lang. Kinalimutan po ang dalawandaan at labing walong proyekto at pinalitan ng pitumpung proyekto na wala naman sa plano. Ang hininging 425 million pesos, naging 480 million pesos pa, lumaki lalo dahil sa mga proyektong sa piling-piling mga benepisyaryo lang napunta.

Mga proyekto po itong walang saysay, hindi pinag-aralan at hindi pinaghandaan, kaya parang kabuteng sumusulpot.

Tapos na po ang panahon para dito. Sa administrasyon po natin, walang kota-kota, walang tongpats, ang pera ng taumbayan ay gagastusin para sa taumbayan lamang.

Meron pa po tayong natuklasan. Limang araw bago matapos ang termino ng nakaraang administrasyon, nagpautos silang maglabas ng 3.5 billion pesos para sa rehabilitasyon ng mga nasalanta nina Ondoy at Pepeng.

Walumpu’t anim na proyekto ang paglalaanan dapat nito na hindi na sana idadaan sa public bidding. Labingsiyam sa mga ito na nagkakahalaga ng 981 million pesos ang muntik nang makalusot. Hindi pa nailalabas ang Special Allotment Release Order ay pirmado na ang mga kontrata.

Buti na lang po ay natuklasan at pinigilan ito ni Secretary Rogelio Singson ng DPWH. Ngayon po ay dadaan na ang kabuuan ng 3.5 billion pesos sa tapat na bidding, at magagamit na ang pondo na ito sa pagbibigay ng lingap sa mga nawalan ng tahanan dahil kina Ondoy at Pepeng.

Pag-usapan naman natin ang nangyari sa NAPOCOR. Noong 2001 hanggang 2004, pinilit ng gobyerno ang NAPOCOR na magbenta ng kuryente nang palugi para hindi tumaas ang presyo. Tila ang dahilan: pinaghahandaan na nila ang eleksyon.

Dahil dito, noong 2004, sumagad ang pagkakabaon sa utang ng NAPOCOR. Napilitan ang pambansang gobyerno na sagutin ang dalawandaang bilyong pisong utang nito.

Ang inakala ng taumbayan na natipid nila sa kuryente ay binabayaran din natin mula sa kaban ng bayan. May gastos na tayo sa kuryente, binabayaran pa natin ang dagdag na pagkakautang ng gobyerno.

Kung naging matino ang pag-utang, sana’y nadagdagan ang ating kasiguruhan sa supply ng kuryente. Pero ang desisyon ay ibinatay sa maling pulitika, at hindi sa pangangailangan ng taumbayan. Ang taumbayan, matapos pinagsakripisyo ay lalo pang pinahirapan.

Ganito rin po ang nangyari sa MRT. Sinubukan na namang bilhin ang ating pagmamahal. Pinilit ang operator na panatilihing mababa ang pamasahe.

Hindi tuloy nagampanan ang garantiyang ibinigay sa operator na mababawi nila ang kanilang puhunan. Dahil dito, inutusan ang Landbank at Development Bank of the Philippines na bilhin ang MRT.

Ang pera ng taumbayan, ipinagpalit sa isang naluluging operasyon.

Dumako naman po tayo sa pondo ng NFA.

Noong 2004: 117,000 metric tons ang pagkukulang ng supply ng Pilipinas. Ang binili nila, 900,000 metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit pitong beses ang pagkukulang, sobra pa rin ang binili nila.

Noong 2007: 589,000 metric tons ang pagkukulang ng supply sa Pilipinas. Ang binili nila, 1.827 million metric tons. Kahit ulitin mo pa ng mahigit tatlong beses ang pagkukulang, sobra na naman ang binili nila.

Ang masakit nito, dahil sobra-sobra ang binibili nila taun-taon, nabubulok lang pala sa mga kamalig ang bigas, kagaya ng nangyari noong 2008.

Hindi po ba krimen ito, na hinahayaan nilang mabulok ang bigas, sa kabila ng apat na milyong Pilipinong hindi kumakain ng tatlong beses sa isang araw?

Ang resulta nito, umabot na sa 171.6 billion pesos ang utang ng NFA noong Mayo ng taong ito.

Ang tinapon na ito, halos puwede na sanang pondohan ang mga sumusunod:

Ang budget ng buong Hudikatura, na 12.7 billion pesos sa taong ito.

Ang Conditional Cash Transfers para sa susunod na taon, na nagkakahalaga ng 29.6 billion pesos.

Ang lahat ng classroom na kailangan ng ating bansa, na nagkakahalaga ng 130 billion pesos.

Kasuklam-suklam ang kalakarang ito. Pera na, naging bato pa.

Narinig po ninyo kung paano nilustay ang kaban ng bayan. Ang malinaw po sa ngayon: ang anumang pagbabago ay magmumula sa pagsiguro natin na magwawakas na ang pagiging maluho at pagwawaldas.

Kaya nga po mula ngayon: ititigil na natin ang paglulustay sa salapi ng bayan. Tatanggalin natin ang mga proyektong mali.

Ito po ang punto ng tinatawag nating zero-based approach sa ating budget. Ang naging kalakaran po, taun-taon ay inuulit lamang ang budget na puno ng tagas. Dadagdagan lang nang konti, puwede na.

Sa susunod na buwan ay maghahain tayo ng budget na kumikilala nang tama sa mga problema, at magtutuon din ng pansin sa tamang solusyon.

Ilan lang ito sa mga natuklasan nating problema. Heto naman po ang ilang halimbawa ng mga hakbang na ginagawa natin.

Nandiyan po ang kaso ng isang may-ari ng sanglaan. Bumili siya ng sasakyang tinatayang nasa dalawampu’t anim na milyong piso ang halaga.

Kung kaya mong bumili ng Lamborghini, bakit hindi mo kayang magbayad ng buwis?

Nasampahan na po ito ng kaso. Sa pangunguna nina Finance Secretary Cesar Purisima, Justice Secretary Leila de Lima, BIR Commissioner Kim Henares at Customs Commissioner Lito Alvarez, bawat linggo po ay may bago tayong kasong isinasampa kontra sa mga smuggler at sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis.

Natukoy na rin po ang salarin sa mga kaso nina Francisco Baldomero, Jose Daguio at Miguel Belen, tatlo sa anim na insidente ng extralegal killings mula nang umupo tayo.

Singkuwenta porsyento po ng mga insidente ng extralegal killings ang patungo na sa kanilang resolusyon.

Ang natitira pong kalahati ay hindi natin tatantanan ang pag-usig hanggang makamit ang katarungan.

Pananagutin natin ang mga mamamatay-tao. Pananagutin din natin ang mga corrupt sa gobyerno.

Nagsimula nang mabuo ang ating Truth Commission, sa pangunguna ni dating Chief Justice Hilario Davide. Hahanapin natin ang katotohanan sa mga nangyari diumanong katiwalian noong nakaraang siyam na taon.

Sa loob ng linggong ito, pipirmahan ko ang kauna-unahang Executive Order na nagtatalaga sa pagbuo nitong Truth Commission.

Kung ang sagot sa kawalan ng katarungan ay pananagutan, ang sagot naman sa kakulangan natin sa pondo ay mga makabago at malikhaing paraan para tugunan ang mga pagkatagal-tagal nang problema.

Napakarami po ng ating pangangailangan: mula sa edukasyon, imprastruktura, pangkalusugan, pangangailangan ng militar at kapulisan, at marami pang iba. Hindi kakasya ang pondo para mapunan ang lahat ng ito.

Kahit gaano po kalaki ang kakulangan para mapunan ang mga listahan ng ating pangangailangan, ganado pa rin ako dahil marami nang nagpakita ng panibagong interes at kumpyansa sa Pilipinas.

Ito ang magiging solusyon: mga Public-Private Partnerships. Kahit wala pa pong pirmahang nangyayari dito, masasabi kong maganda ang magiging bunga ng maraming usapin ukol dito.

May mga nagpakita na po ng interes, gustong magtayo ng expressway na mula Maynila, tatahak ng Bulacan, Nueva Ecija, Nueva Vizcaya, hanggang sa dulo ng Cagayan Valley nang hindi gugugol ang estado kahit na po piso.

Sa larangan ng ating Sandatahang Lakas:

Mayroon po tayong 36,000 nautical miles ng baybayin. Ang mayroon lamang tayo: tatlumpu’t dalawang barko. Itong mga barkong ito, panahon pa ni MacArthur.

May nagmungkahi sa atin, ito ang proposisyon: uupahan po nila ang headquarters ng Navy sa Roxas Boulevard at ang Naval Station sa Fort Bonifacio.

Sagot po nila ang paglipat ng Navy Headquarters sa Camp Aguinaldo. Agaran, bibigyan tayo ng isandaang milyong dolyar. At dagdag pa sa lahat nang iyan, magsusubi pa sila sa atin ng kita mula sa mga negosyong itatayo nila sa uupahan nilang lupa.

Sa madali pong sabi: Makukuha natin ang kailangan natin, hindi tatayo gagastos, kikita pa tayo.

Marami na pong nag-alok at nagmungkahi sa atin, mula lokal hanggang dayuhang negosyante, na magpuno ng iba’t ibang pangangailangan.

Mula sa mga public-private partnerships na ito, lalago ang ating ekonomiya, at bawat Pilipino makikinabang. Napakaraming sektor na matutulungan nito.

Maipapatayo na po ang imprastrukturang kailangan natin para palaguin ang turismo.

Sa agrikultura, makapagtatayo na tayo ng mga grains terminals, refrigeration facilities, maayos na road networks at post-harvest facilities.

Kung maisasaayos natin ang ating food supply chain sa tulong ng pribadong sektor, sa halip na mag-angkat tayo ay maari na sana tayong mangarap na mag-supply sa pandaigdigang merkado.

Kung maitatayo ang minumungkahi sa ating railway system, bababa ang presyo ng bilihin. Mas mura, mas mabilis, mas maginhawa, at makakaiwas pa sa kotong cops at mga kumokotong na rebelde ang mga bumibiyahe.

Paalala lang po: una sa ating plataporma ang paglikha ng mga trabaho, at nanggagaling ang trabaho sa paglago ng industriya. Lalago lamang ang industriya kung gagawin nating mas malinis, mas mabilis, at mas maginhawa ang proseso para sa mga gustong magnegosyo.

Pabibilisin natin ang proseso ng mga proyektong sumasailalim sa Build-Operate-Transfer. Sa tulong ng lahat ng sangay ng gobyerno at ng mga mamamayan, pabababain natin sa anim na buwan ang proseso na noon ay inaabot ng taon kung hindi dekada.

May mga hakbang na rin pong sinisimulan ang DTI, sa pamumuno ni Secretary Gregory Domingo:

Ang walang-katapusang pabalik-balik sa proseso ng pagrehistro ng pangalan ng kumpanya, na kada dalaw ay umaabot ng apat hanggang walong oras, ibababa na natin sa labinlimang minuto.

Ang dating listahan ng tatlumpu’t anim na dokumento, ibababa natin sa anim. Ang dating walong pahinang application form, ibababa natin sa isang pahina.

Nananawagan ako sa ating mga LGUs. Habang naghahanap tayo ng paraan para gawing mas mabilis ang pagbubukas ng mga negosyo, pag-aralan din sana nila ang kanilang mga proseso. Kailangan itong gawing mas mabilis, at kailangan itong itugma sa mga sinisumulan nating reporma.

Negosyante, sundalo, rebelde, at karaniwang Pilipino, lahat po makikinabang dito. Basta po hindi dehado ang Pilipino, papasukin po natin lahat iyan. Kailangan na po nating simulan ang pagtutulungan para makamit ito. Huwag nating pahirapan ang isa’t isa.

Parating na po ang panahon na hindi na natin kailangang mamili sa pagitan ng seguridad ng ating mamamayan o sa kinabukasan ng inyong mga anak.

Oras na maipatupad ang public-private partnerships na ito, mapopondohan ang mga serbisyong panlipunan, alinsunod sa ating plataporma.

Magkakapondo na po para maipatupad ang mga plano natin sa edukasyon.

Mapapalawak natin ang basic education cycle mula sa napakaikling sampung taon tungo sa global standard na labindalawang taon.

Madadagdagan natin ang mga classroom. Mapopondohan natin ang service contracting sa ilalim ng GASTPE.

Pati ang conditional cash transfers, na magbabawas ng pabigat sa bulsa ng mga pamilya, madadagdan na rin ng pondo.

Maipapatupad ang plano natin sa PhilHealth.

Una, tutukuyin natin ang tunay na bilang ng mga nangangailangan nito. Sa ngayon, hindi magkakatugma ang datos. Sabi ng PhilHealth sa isang bibig, walumpu’t pitong porsyento na raw ang merong coverage. Sa kabilang bibig naman, singkuwenta’y tres porsyento naman. Ayon naman sa National Statistics Office, tatlumpu’t walong porsyento ang may coverage.

Ngayon pa lang, kumikilos na si Secretary Dinky Soliman at ang DSWD upang ipatupad ang National Household Targetting System, na magtutukoy sa mga pamilyang higit na nagangailangan ng tulong. Tinatayang siyam na bilyon ang kailangan para mabigyan ng PhilHealth ang limang milyong pinakamaralitang pamilyang Pilipino.

Napakaganda po ng hinaharap natin. Kasama na po natin ang pribadong sektor, at kasama na rin natin ang League of Provinces, sa pangunguna nina Governor Alfonso Umali kasama sina Governor L-Ray Villafuerte at Governor Icot Petilla. Handa na pong makipagtulungan para makibahagi sa pagtustos ng mga gastusin. Alam ko rin pong hindi magpapahuli ang League of Cities sa pangunguna ni Mayor Oscar Rodriguez.

Kung ang mga gobyernong lokal ay nakikiramay na sa ating mga adhikain, ang Kongreso namang pinanggalingan ko, siguro naman maasahan ko din.

Nagpakitang-gilas na po ang gabinete sa pagtukoy ng ating mga problema at sa paglulunsad ng mga solusyon sa loob lamang ng tatlong linggo.

Nang bagyo pong Basyang, ang sabi sa atin ng mga may prangkisa sa kuryente, apat na araw na walang kuryente. Dahil sa mabilis na pagkilos ni Secretary Rene Almendras at ng Department of Energy, naibalik ang kuryente sa halos lahat sa loob lamang ng beinte-kwatro oras.

Ito pong sinasabing kakulangan sa tubig sa Metro Manila, kinilusan agad ni Secretary Rogelio Singson at ng DPWH. Hindi na siya naghintay ng utos, kaya nabawasan ang perwisyo.

Nakita na rin natin ang gilas ng mga hinirang nating makatulong sa Gabinete. Makatuwiran naman po sigurong umasa na hindi na sila padadaanin sa butas ng karayom para makumpirma ng Commission on Appointments. Kung mangyayari po ito, marami pa sa mga mahuhusay na Pilipino ang maeengganyong magsilbi sa gobyerno.

Sa lalong madaling panahon po, uupo na tayo sa LEDAC at pag-uusapan ang mga mahahalagang batas na kailangan nating ipasa. Makakaasa kayo na mananatiling bukas ang aking isipan, at ang ating ugnayan ay mananatiling tapat.

Isinusulong po natin ang Fiscal Responsibility Bill, kung saan hindi tayo magpapasa ng batas na mangangailangan ng pondo kung hindi pa natukoy ang panggagalingan nito. May 104.1 billion pesos tayong kailangan para pondohan ang mga batas na naipasa na, ngunit hindi maipatupad.

Kailangan din nating isaayos ang mga insentibong piskal na ibinigay noong nakaraan. Ngayong naghihigpit tayo ng sinturon, kailangang balikan kung alin sa mga ito ang dapat manatili at kung ano ang dapat nang itigil.

Huwag po tayong pumayag na magkaroon ng isa pang NBN-ZTE. Sa lokal man o dayuhan manggagaling ang pondo, dapat dumaan ito sa tamang proseso. Hinihingi ko po ang tulong ninyo upang amiyendahan ang ating Procurement Law.

Ayon po sa Saligang Batas, tungkulin ng estado ang siguruhing walang lamangan sa merkado. Bawal ang monopolya, bawal ang mga cartel na sasakal sa kumpetisyon. Kailangan po natin ng isang Anti-Trust Law na magbibigay-buhay sa mga prinsipyong ito. Ito ang magbibigay ng pagkakataon sa mga Small- at Medium-scale Enterprises na makilahok at tumulong sa paglago ng ating ekonomiya.

Ipasa na po natin ang National Land Use Bill.

Una rin pong naging batas ng Commonwealth ang National Defense Act, na ipinasa noon pang 1935. Kailangan nang palitan ito ng batas na tutugon sa pangangailangan ng pambansang seguridad sa kasalukuyan.

Nakikiusap po akong isulong ang Whistleblower’s Bill upang patuloy nang iwaksi ang kultura ng takot at pananahimik.

Palalakasin pa lalo ang Witness Protection Program. Alalahanin po natin na noong taong 2009 hanggang 2010, may nahatulan sa 95% ng mga kaso kung saan may witness na sumailalim sa programang ito.

Kailangang repasuhin ang ating mga batas. Nanawagan po akong umpisahan na ang rekodipikasyon ng ating mga batas, upang siguruhing magkakatugma sila at hindi salu-salungat.

Ito pong mga batas na ito ang batayan ng kaayusan, ngunit ang pundasyon ng lahat ng ginagawa natin ay ang prinsipyong wala tayong mararating kung walang kapayapaan at katahimikan.

Dalawa ang hinaharap nating suliranin sa usapin ng kapayapaan: ang situwasyon sa Mindanao, at ang patuloy na pag-aaklas ng CPP-NPA-NDF.

Tungkol sa situwasyon sa Mindanao: Hindi po nagbabago ang ating pananaw. Mararating lamang ang kapayapaan at katahimikan kung mag-uusap ang lahat ng apektado: Moro, Lumad, at Kristiyano. Inatasan na natin si Dean Marvic Leonen na mangasiwa sa ginagawa nating pakikipag-usap sa MILF.

Iiwasan natin ang mga pagkakamaling nangyari sa nakaraang administrasyon, kung saan binulaga na lang ang mga mamamayan ng Mindanao. Hindi tayo puwedeng magbulag-bulagan sa mga dudang may kulay ng pulitika ang proseso, at hindi ang kapakanan ng taumbayan ang tanging interes.

Kinikilala natin ang mga hakbang na ginagawa ng MILF sa pamamagitan ng pagdidisplina sa kanilang hanay. Inaasahan natin na muling magsisimula ang negosasyon pagkatapos ng Ramadan.

Tungkol naman po sa CPP-NPA-NDF: handa na ba kayong maglaan ng kongkretong mungkahi, sa halip na pawang batikos lamang?

Kung kapayapaan din ang hangad ninyo, handa po kami sa malawakang tigil-putukan. Mag-usap tayo.

Mahirap magsimula ang usapan habang mayroon pang amoy ng pulbura sa hangin. Nananawagan ako: huwag po natin hayaang masayang ang napakagandang pagkakataong ito upang magtipon sa ilalim ng iisang adhikain.

Kapayapaan at katahimikan po ang pundasyon ng kaunlaran. Habang nagpapatuloy ang barilan, patuloy din ang pagkakagapos natin sa kahirapan.

Dapat din po nating mabatid: ito ay panahon ng sakripisyo. At ang sakripisyong ito ay magiging puhunan para sa ating kinabukasan. Kaakibat ng ating mga karapatan at kalayaan ay ang tungkulin natin sa kapwa at sa bayan.

Inaasahan ko po ang ating mga kaibigan sa media, lalo na sa radyo at sa print, sa mga nagbablock-time, at sa community newspapers, kayo na po mismo ang magbantay sa inyong hanay.

Mabigyang-buhay sana ang mga batayang prinsipyo ng inyong bokasyon: ang magbigay-linaw sa mahahalagang isyu; ang maging patas at makatotohanan, at ang itaas ang antas ng pampublikong diskurso.

Tungkulin po ng bawat Pilipino na tutukan ang mga pinunong tayo rin naman ang nagluklok sa puwesto. Humakbang mula sa pakikialam tungo sa pakikilahok. Dahil ang nakikialam, walang-hanggan ang reklamo. Ang nakikilahok, nakikibahagi sa solusyon.

Napakatagal na pong namamayani ang pananaw na ang susi sa asenso ay ang intindihin ang sarili kaysa intindihin ang kapwa. Malinaw po sa akin: paano tayo aasenso habang nilalamangan ang kapwa?

Ang hindi nabigyan ng pagkakataong mag-aral, paanong makakakuha ng trabaho? Kung walang trabaho, paanong magiging konsumer? Paanong mag-iimpok sa bangko?

Ngunit kung babaliktarin natin ang pananaw—kung iisipin nating “Dadagdagan ko ang kakayahan ng aking kapwa"—magbubunga po ito, at ang lahat ay magkakaroon ng pagkakataon.

Maganda na po ang nasimulan natin. At mas lalong maganda po ang mararating natin. Ngunit huwag nating kalimutan na mayroong mga nagnanasang hindi tayo magtagumpay. Dahil kapag hindi tayo nagtagumpay, makakabalik na naman sila sa kapangyarihan, at sa pagsasamantala sa taumbayan.

Akin pong paniwala na Diyos at taumbayan ang nagdala sa ating kinalalagyan ngayon. Habang nakatutok tayo sa kapakanan ng ating kapwa, bendisyon at patnubay ay tiyak na maaasahan natin sa Poong Maykapal. At kapag nanalig tayo na ang kasangga natin ay ang Diyos, mayroon ba tayong hindi kakayanin?

Ang mandato nating nakuha sa huling eleksyon ay patunay na umaasa pa rin ang Pilipino sa pagbabago. Iba na talaga ang situwasyon. Puwede na muling mangarap. Tayo nang tumungo sa katuparan ng ating mga pinangarap.

Maraming salamat po.

Pigging Out in Max's Chicken

2010-07-06T19:35:00.000-07:00

Last Saturday night, Jen and I have decided to try out the latest promo of Max's Restaurant which is amongst the favorite of Filipinos for their delicious fried chicken. The restaurant chain is currently celebrating their 65th year in business and they have offered a Chicken-All-You-Can promo.

For a price of Php165, one can eat to his fill of Max's tasty chicken. And so we did. That night we chose to go to their Liberty Plaza branch which is along Shaw Boulevard in Mandaluyong City. We opted the place since we know that branches in malls must be lined up with too many customers. And we went there a few minutes before 6pm. The promo only runs between 6-10pm daily.

And so, we ordered for two Chicken-All-You-Can, plus bottomless 7Up. And a few minutes later, we were served with our first set. They serve 1/4 Chicken piece at a time. I opted for the breast part with wings while Jen took thigh part with legs. And about every 5 or 10 minutes, a waiter carrying baskets of chicken roam the dining area asking for people who took the promo if they want a Chicken refill.

Since Max's Chicken is best eaten with catsup mixed with Worcestershire sauce plus a portion of hot sauce, at about our 3rd round we were already asking for a catsup refill. Throughout the meal, Jen and I were joking on how many pieces we can eat and it was fun. Anyways, she ended up eating 4 parts while I ate 5 parts. And we piled up all the chicken remains, mostly bones in one plate at the center.

At about our 4th round, some crew members performed a chicken dance for the customers. Apparently, this is part of the whole promo and all branches are doing that. A select set of crew joined the performance which includes their waiters, cooks, delivery guys, and waitresses.

Well, at about the fourth round Jen has already told our waitress that she is already tapping out as she felt full already. I myself thought of me being full as well in the middle of my fifth round that's why I decided not to take another part. And I'd say that amount of chicken is not heavy in the belly but it's our minds and tongues that says enough with the chicken. I guess it would take me at least a month or more to go back eating in Max's.

Our First Automated Elections in the Philippines

2010-05-10T01:58:00.000-07:00

Today marks a very important event in the Philippine history as we undergo the first ever national automated elections. And this year we are voting for all government positions from our localities up to our presidential level.

This year we are voting for our new President and Vice President which both will be serving the next 6 years, 12 Senators who are also going to serve for 6 years, a Congressman to represent our district, a Mayor and Vice Mayor which will serve for the next 3 years, and 6 Councilors for the city council. In the provinces, Governor, Vice Governor, and Board Member positions are also going to be elected.

Today, I made my way to my electoral precinct in Camarin, Caloocan City around 645am just a few minutes before the polls open up at 7am. I'm glad that my aunt had come in earlier than me and I was informed earlier where my precinct is specifically located. A queue of voters are already there when I arrived. Many of which are excited to vote the first time by using the new Precinct Count Optical Scan (PCOS) machine.

Within our polling area, a number of volunteers wearing black shirts with yellow ribbons are around the area. These are people who are volunteering to watch votes for the Lakas party.

The queue was long and it took us about 2.5 hours to actually be able to cast my votes. When I get my chance, first I had myself registered to the Board of Electoral Inspectors to be handed my long ballot which contains my option of 10 presidents, 8 vice presidents, 67 senators, and 189 partylists, plus the local candidates. The ballot is more than 2 feet long.

Casting our votes are done by filling in round circles beside each candidate in the long ballot and afterward feeding the ballot to the PCOS machine provided by Smartmatic.

It was a new way and it was great to have this opportunity to experience it. But due to some issues encountered by other precincts around the country in the PCOS machines deployed to them, the next thing we need to watch out for are the actual canvassing of the votes as the counts will be consolidated into one machine located in Manila through the use of mobile signals. In about 2 hours, polls will close and we'll see the results getting out in the next hours after it for the local levels and within 48 hours for the national levels.

Keeping posted.

List of Candidates for Philippines' First Automated Election for 2010

2010-05-07T01:25:00.001-07:00

On Monday, May 10, 2010, the Philippines will embark a momentous event in its recent history. The first ever automated election will be held to count all votes nationally. Filipinos will be voting for the most elective positions from President to the local positions in each towns in every province in the country.

The Automated machines called Precinct Count Optical Scan (PCOS) machines that will be used in this election was provided by the Venezuelan company Smartmatic with its local partner TIM. This is through the contract under the Commission on Election (COMELEC)

Below, I'm listing all the officially registered candidates for this coming national elections.

President

1. ACOSTA, VETELLANO SEINEZ (KBL)

2. AQUINO, BENIGNO SIMEON III COJUANGCO (LP)

3. DE LOS REYES, JOHN CARLOS GORDON (AKP)

4. ESTRADA EJERCITO, JOSEPH MARCELOV (PMP)

5. GORDON, RICHARD JUICO (B.BAYAN-VNP)

6. MADRIGAL, JAMBY AS (Independent)

7. PERLAS, JESUS NICANOR PINEDA (Independent)

8. TEODORO, GILBERTO JR. COJUANGCO (Lakas-Kampi)

9. VILLANUEVA, EDUARDO CRUZ (BP)

10. VILLAR, MANUEL JR BAMBA (NP)

Vice President

1. BINAY, JEJOMAR CABAUATAN (PDP Laban)

2. CHIPECO, DOMINADOR JR FUENTECILLA (AKP)

3. FERNANDO, BAYANI FLORES (B.Bayan-VNP)

4. LEGARDA, LOREN BAUTISTA (NPC)

5. MANZANO, EDUARDO BARRIOS (Lakas-Kampi)

6. ROXAS, MANUEL ARANETA (LP)

7. SONZA, JOSE YUMANG (KBL)

8. YASAY, PERFECTO RIVAS (BP)

Senators

1. ACOSTA, JR. NEREUS OLAIVAR (LP)

2. ALBANI, SHARIFF IBRAHIM HUSSIEN (KBL)

3. ALONTO,ZAFRULLAH MAROHOMBSAR NOLDY (BP)

4. BAUTISTA, J.V. LARION (PMP)

5. BAUTISTA, MARTIN DONATO (Independent)

6. BELLO, SILVESTRE III HERNANDO (Lakas-Kampi)

7. BIAZON, ROZZANO RUFINO BUNOAN (LP)

8. BONG REVILLA, RAMON, JR. BAUTISTA (Lakas-Kampi)

9. CAUNAN, HENRY BUENAVENTURA (PDP LABAN)

10. CAYETANO, PILAR JULIANA SCHRAMM (NP)

11. DAVID, RIZALITO YAP (AKP)

12. DE VENECIA, JOSE III PEREZ (PMP)

13. DEFENSOR SANTIAGO, MIRIAM PALMA (PRP)

14. DRILON, FRANKLIN MAGTUNAO (LP)

15. ENRILE, JUAN PONCE (PMP)

16. ESPINOSA, NANETTE MELITON (KBL)

17. ESTRADA, JINGGOY EJERCITO (PMP)

18. GUICO, RAMON, JR. NAVAL (Lakas-Kampi)

19. GUINGONA, TEOFISTO III DE LARA (LP)

20. HONTIVEROS-BARAQUEL, ANA THERESIA HONTIVEROS (LP)

21. IMBONG, JO AUREA MARCOS (AKP)

22. INOCENCIO, MA. KATHERINE L. REYES (BP)

23. LACSON, ALEXANDER LEDESMA (LP)

24. LAMBINO, RAUL LOYOLA (Lakas-Kampi)

25. LANGIT, REY MAGAT (Lakas-Kampi)

26. LAO, YASMIN BUSRAN (LP)

27. LAPID, MANUEL MERCADO (Lakas-Kampi)

28. LIM, DANILO DELA PUZ (Independent)

29. LOOD, ALMA ABELLA (KBL)

30. LOZADA, JOSE APOLINARIO JR LECONIA (PMP)

31. MAAMBONG, REGALADO ESTRELLA (KBL)

32. MARCOS, FERDINAND, JR. ROMUALDEZ (NP)

33. MAZA, LIZA LARGOZA (Independent)

34. MITRA, RAMON BLANCO (NP)

35. NIKABULIN, ADZ GANIH (BP)

36. OCAMPO, RAMONCITO POBLETE (BP)

37. OCAMPO, SATURNINO CUNANAN (Bayan Muna)

38. OPLE, SUSAN VASQUEZ (NP)

39. OSMENA, EMILIO MARIO RENNER (Promdi)

40. OSMEÑA, SERGIO III DE LA RAMA (Independent)

41. PALPARAN, JOVITO JR SALVAÑA (Independent)

42. PAPIN, IMELDA ARCILLA (KBL)

43. PAREDES, ZOSIMO JESUS II MENDOZA (AKP)

44. PIMENTEL, GWENDOLYN DE LA LLANA (PDP LABAN)

45. PLAZA, RODOLFO GALIDO (NPC)

46. PRINCESA, REYNALDO RELUCIO (Independent)

47. QUERUBIN, ARIEL OLIVA (NP)

48. RECTO, RALPH GONZALEZ (LP)

49. REMULLA, GILBERT CESAR CATIBAYAN (NP)

50. RIÑOZA-PLAZO, MARIA GRACIA DE VEAS (AKP)

51. ROCO, SONIA MALASARTE (LP)

52. SISON, ADRIAN ORDONEZ (AKP)

53. SOTTO, VICENTE III CASTELO (NPC)

54. TAMANO, ADEL ABBAS (NP)

55. TAMAYO, REGINALD BALISI (AKP)

56. TARRAZONA, HECTOR MIRASOL (AKP)

57. TATAD, FRANCISCO SARMIENTO (GAD)

58. TINSAY, ALEXANDER BRITANICO (BP)

59. VALDEHUESA, MANUEL JR ECHEM (AKP)

60. VILLANUEVA, HECTOR LABAO (KBL)

61. VIRGINES, ISRAEL NICOLAS (BP)

Source: Comelec Official List of Candidates

Willie vs. Jobert

2010-05-04T20:17:00.000-07:00

Just heard from the news last night about the issue between Willie Revillame and Jobert Sucaldito. Below are the videos of their comments. And I'd say Willie has really had a big head already. He really think that he is that powerful in ABS CBN.

Globe - Ayala Run For Home 2010

2010-03-24T16:38:00.000-07:00

Last Sunday, my wife and I once more joined another marathon and this time its with Globe and Ayala's Run For Home 2010. The race's beneficiary is the Habitat For Humanity where Ayala had donated 1 Million pesos.

The race was held in Ayala Center where the start line set up in front of the Ayala Tower One along Ayala Avenue. We took the 3Km race this time and our race gun start was around 545am but we were there in the area around 5am where we have seen the earlier races start. There was 3Km, 5Km, 10Km, 15Km and 21Km runs.

The 3Km track was from Ayala Avenue, we turn left on Paseo de Roxas and left once more on De La Rosa Street and right turn on Legaspi St at the corner of Greenbelt. Then we turn left on Greenbelt Drive where we all run down a ramp through an underpass that pass below the mall and run up the ramp once more. Next we turned left to the road between Greenbelt and Renaissance Hotel. And once more turned left on Makati Avenue upto the corner of Ayala where we turn a right and run upto the corner of 6750 Bldg where we did a U-Turn and once more turn right on Makati Ave for our last stretch. On Paseo De Roxas we turn left where I saw the finish line and took the run for it. Other races led runners through Kalayaan Avenue up to Bonifacio Global City.

It was a great run and it was fun but I'd say the Superbods Run a month ago was more exciting due to the wide area in Bonifacio Global City for running and there were more freebies. Plus there were not many celebrities during this run.

My record for this run is 308th among the 3K runners with the time of 00:19:14.

Pilipinas Got Talent: Oldies Dancing Single Ladies

2010-03-18T19:01:00.000-07:00

Winnie Monsod Explains C5 Extension Controversy

2010-03-08T06:09:00.000-08:00

The past few months, our politics have been hounded by the controversy regarding the extension project of the C5 Road that connects to the Coastal Road South of Manila. I found this video where Ms. Winnie Monsod elaborately explains some details regarding this issue.

Kris Aquino and Ruffa Gutierrez Controversy

2010-03-08T05:55:00.000-08:00

This weekend, a controversy burst out in local showbiz when Ruffa Gutierrez suddenly pulled out of The Buzz and her mother Anabelle Rama talked on Showbiz Central about the situation.

Watch the Video

Cebu Inmates Dancing This Is It of Michael Jackson

2010-03-01T00:02:00.000-08:00

Just found this being shown in the mall earlier. I didn't realize it was cool unlike their previous dances. This are the Cebu Penitentiary Inmates performing They Don't Care About Us from the This Is It album in tribute to the King of Pop.

The MTV

Original video

Century Tuna's Superbods Run 2010

2010-02-21T16:14:00.001-08:00

Last Sunday, my wife and I joined Century Tuna's Superbods Run 2010 held at the Bonifacio Global City in Taguig. This has been Century Tuna's second Superbod Run and this time it is the first leg of RunRio which is a running trilogy of Coach Rio de la Cruz, a running coach who have pioneered previous runs already like the Timex Run. About a month before the race, we registered at the Nike Store in Bonifacio High Street, where we got a free singlet for the said event plus a chip for our shoe to track our running record. Since this was our very first time to join a marathon such as this, we were both excited. Two other friends joined us in the race, July and Lhey, who both took the 3KM race like my wife. I took the 5KM track. Other races are for 10 and 21KM.

And so at 5am of February 21st, we all met in EDSA and altogether drove to the race venue. When we parked, the race for the 21KM has already began and it seems the 10KM run has already started also. So I went ahead of the three ladies and arrived at the race start where a bunch of 5Km and 3Km runners have packed up already. Apparently, late runners for the 10 and 21Km had trouble getting through the crowd to start their race.

Before the race began, the Superbods initiated a warm up session on a stage just beside the starting line. I was not able to do much warm up anymore as it was already too crowded. Just a few minutes before the race starts, actor Derek Ramsey and actress Iza Calzado went in front of the pack for some photo sessions. They both disappeared later when the race began.

And so at 520am, the race began. Our route takes us from the starting line at the 28th Street then right on 11th Avenue and another right on 26th Street all the way to 5th Avenue where we took a left turn then going straight past the McKinley Road and turned left on 21st Drive behind the Essensa Towers. Moving further we run in front of the American Cemetery then to the 8th Avenue where we took a U-Turn on the Mid-Checkpoint to turn the run back on 21st Drive and 5th Avenue. From 5th Avenue, we run through the length of it until we reached 32nd Street where we took a right and then another right on 7th Avenue for our last stretch when we reached the Finish Line on 28th Street again.

It was a long run where I felt my lungs bursting but it was very fulfilling reaching the Finish Line. It was a great one for a first timer like us. Oh and after the race, we all went to the go-see area where there were aspirants modeling for a spot to be this years Superbod endorser. And a lot of freebies where given to runners, plus we had all the chance to have a picture with different celebrities who attended the event, like Rovilson Fernandez, John Avila, Rafael Rosell, Gloria Diaz, Victor Basa, Karylle, Iza Calzado, Marc Nelson, and others.

Just saw the results of the race, I arrived at the finish line with a total time of 00:38:24 rank 771 from total of 1890 5Km male runners, or 1017th overall ranking for the combined 5Km runners (male and female).

Post-Avatar Blues

2010-01-12T19:44:00.000-08:00

I just heard about this over the radio that somehow people worldwide who have followed and watched the movie, Avatar, have experienced some kind of depression that they are now dubbing as Post-Avatar Blues. Avatar currently is one of the top-grossing films while gaining fame through its 3D versions.

According to news like from CNN, fans of this movie have been introduced in this very beautiful world of Pandora where the movie is set on. It is a make-belief world that made viewers wished and hoped to live in such a world, that some of them as felt suicidal to dream into being reborn in Pandora.

I haven't actually seen the movie yet, but these write-ups makes me feel more to watch it soon. I guess others do too. :D

Philippines Holidays for 2010

2010-01-03T22:02:00.000-08:00

Based on Proclamation 1841 signed by President Gloria Macapagal-Arroyo, the following dates have been declared regular and special holidays for the year 2010.

A. Regular Holidays
January 1 - New Year’s Day
April 1 - Maundy Thursday
April 2 - Good Friday
April 9 (Friday) - Araw ng Kagitingan
May 1 - Labor Day
June 14 (Monday nearest June 12) - Independence Day
August 30 (Last Monday of August) - National Heroes Day
November 29 (Mon nearest Nov 30) - Bonifacio Day
December 25 (Saturday) - Christmas Day
December 27 (Mon nearest Dec 30) - Rizal Day

B. Special (Non-Working) Days
August 23 (Monday nearest Aug 21) - Ninoy Aquino Day
November 1 (Monday) - All Saints Day
December 24 (Friday) - Additional Special (Non-Working) Day
December 31 (Friday) - Last Day of the Year

C. Special Holiday (for all schools)
February 22 (Mon nearest Febr 25) - EDSA Revolution Anniversary

Honored By World Vision

2009-11-19T15:21:00.000-08:00

Last night, I attended along with my wife the Loyal Donor Dinner of arranged by World Vision. It was a night in tribute to the loyal donors of this charitable institution. World Vision is a Christian relief, development and advocacy organization dedicated to working with children, families and communities to overcome poverty and injustice. They reach out to people who could share a portion of what they have to help poorest of the poor and aid them and their communities.

With an amount of P600 per month, one will be able to sponsor a kid to school. With this amount a kid is given a chance in life to elevate their life and eventually help their own family.

The dinner was held at the Petron Cultural Hall of Petron Megaplaza in Makati. And this was for honoring donors their loyal sponsors who have sponsored children to school the past 5 and 10 years. I was among the 5 year donors.

Upon registration, each donor was given a lei of sea shells by some of the young kids who were part of the sponsorship programs of World Vision. Each sponsor was also given a World Vision pin that states 'I sponsor a child'.

During dinner, a group of sponsored kids from Pinyahan, Quezon City played a rondalla to the guests. And while being serenaded by these kids, each 5 year donor were handed a small plaque of appreciation for continually supporting their programs.

One highlight of the dinner program was with a speech made by a guy named Nick who was once a sponsored kid since 1975 and has now become a successful business person who owns 5 companies and now is a COO. During his speech, he narates how he was given the opportunity to change his and his family's life from being a farmer upto what he is now. It was such an inspiring speech. Eventually, our emcee told the guests that Nick owns the company who has started growing Cream Dory fish locally and competes with imported Dory fishes.

Actually aside from Nick, another guy was among the 5 year donors who was also once a sponsored kid from kindergarten to college and comes from Isabela.

It was a good celebration and I'm glad that I was able to help poor kids to enter school and have their opportunity to change their own lives for the better. I hope more Filipinos would also extend their hands and join World Vision in helping kids have a brighter future.

To learn more how to sponsor a child to school through World Vision, follow this link: http://www.worldvision.org.ph/

Thanks to HotelsCombined also for having a Donor drive for World Vision.

Pacquiao vs. Cotto

2009-11-16T16:30:00.000-08:00

Just this weekend, the Filipino boxing hero, Manny 'Pacman' Pacquiao once again brought fame and glory to the Filipino people after winning against Miguel Cotto of Puerto Rico, giving Pacquiao a world record for winning 7 weight levels in boxing history.

Great job Manny..You're truly the Pound for Pound King of Boxing

Pacific Region in Disaster

2009-10-01T01:59:00.000-07:00

In the last few days, disaster after disaster has occurred in some countries in the region. Mother nature appears to be trying to tell us something.

Last Sept. 26, tropical storm Ketsana (local name: Ondoy) just passed through the Philippines, putting Manila deep in flash floods and mud leaving about 300 people dead. The typhoon continued its path to Vietnam as a typhoon flooding some of its central cities. Cambodia along experienced flooding because of this. Ketsana caused a number of casualties also in this countries and millions worth of damages to property and livestock, and thousands of families displaced and in need of relief. A super typhoon, Parma (local name: Pepeng) is also near the Philippine area of responsibility threatens the cities submerged by flooding caused by Ketsana.

Three days later Sept 29, an 8.0 magnitude underwater earthquake broke out in the Pacific causing a tsunami to hit Samoa and Tonga. This left more than 100 people dead. Another underwater earthquake occurred near Samoa again the day after at 5.5 magnitude

Sept 30, a 7.6 magnitude earthquake occurred in the island of Sumatra in Indonesia which brought casualties of about 500 already. The day after, two earthquakes on the same island also erupted with magnitudes of 6 up. These earthquakes were also felt in Singapore.

It seems very unusual that natural events have been occurring consecutively in this region and occurs just day after the other and earthquakes occurring twice in the same area. Is this a sign that our Earth is trying to inform us something? Is it a sign that the world is changing? Or is the end of days is nearing?

I hope that cities and people in this region gets more prepared on unforseen events that may come in the future, that less people get displaced or become casualties.

Is it a sign or simply a coincidence?

http://edition.cnn.com/2009/WORLD/asiapcf/09/30/cyclones.earthquakes.tsunamis/index.html?iref=mpstoryview

Gov't, private developers liable for flood damage in Manila

2009-09-30T20:24:00.000-07:00

MANILA - Government agencies and private developers are jointly liable for the massive loss of life and property in several Metro Manila cities for practicing poor urban planning and allowing commercial and residential structures to be built in flood-prone areas, according to "green" architect and urban planner Felino Palafox Jr.

Palafox said a 1977 World Bank-funded study identified Marikina Valley, the western shores of Laguna de Bay, and the Manila Bay coastal area as among development areas that should prepare for flooding, earthquakes and possible changes in topography.

The Metro Manila Transport, Land Use and Development Planning Project (Metroplan), which was finalized by Hong Kong-based consulting firm Freeman Fox and Associates, has been used as a blueprint by urban planning developers and various government agencies and urban planners. Unfortunately, he said corruption and lack of planning has led to the shelving of some of the plan's recommendations.

"You see the irony here. National government agencies are aware that there is a flooding level of so many meters, then another national government agency would approve subdivision plans for only nine-meter high houses. There are about 32 signatures to obtain just to do a development project. It's like an obstacle course," he said in an ANC interview last Tuesday.

He said the Metroplan addressed flood-mapping in Metro Manila, ecifically after the massive typhoon in 1970. He said the Metroplan included the construction of the Manggahan Floodway, which would divert floodwaters from reaching Metro Manila by diverting the water to the Laguna Lake.

"There was supposed to be a Parañaque spillway to flush out the excess water to the Laguna Bay and South China Sea, but this was never done. It was part of the recommendation," he said.

Palafox said the study recommended the monitoring of the Marikina Riverbank so that the water would not reach 90 meters. Likewise, no structure should have been allowed within 9 meters from the riverbank, he added.

http://news.abs-cbn.com/nation/09/30/09/govt-private-developers-liable-flood-damage

Mikey During Ondoy's Savage

2009-09-28T22:30:00.000-07:00

Found this picture over the net which I also heard from a FM station of Mikey Arroyo buying some liquor during Ondoy's fury. What the heck is a stupid politician buying liquor for? Is he planning to donate his liquor to the drunkards affected by Ondoy???

According to the post from Facebook.. “Was buying food for keeps… then we saw Mikey Arroyo in Rustans Liquor Section asking the salesman for a brand of hard alcoholic drink. Effin Crazy! Just a few kilometers away from Katipunan, people are needing help for search and rescue, and there he was buying bottles of alcohol. See for yourself and tell me what you think.”