Czym jest marka salonu fitness?

Niezależnie od tego, czy rozmawiamy o solarium, salonie fitness czy siłowni, każde z tych miejsc powinno mieć swoją markę. Zanim jednak zastanowimy się, jak ją stworzyć, warto odpowiedzieć sobie na pytanie, czym tak naprawdę jest marka?
Czym różni się internetowy sklep Allegro od eBay? Oba oferują praktycznie wszystko – zarówno w formie aukcji, jak i zakupów natychmiastowych. Oba pozwalają Ci sprzedawać i kupować w Polsce, bez wychodzenia z domu, na ekranie Twojego komputera. Ale eBay jest potężną marką globalną, jednak w Polsce to Allegro dzierży palmę pierwszeństwa. Nie różnią się zakresem usług, nie różnią się pod względem zasięgu terytorialnego czy wielkości (a jeśli już, to na korzyść eBay), a jednak u nas Allegro dominuje. Dlaczego? Bo jest marką.

Tak samo jest z Twoim salonem fitness. Możesz być mniejszy, możesz być ulokowany dalej od Twoich klientów, ale jeśli masz silną markę, będą gotowi podróżować do Ciebie, stać w korkach, nadkładać drogi… Tak jak podróżuje się do ulubionego fryzjera czy restauracji.

Nie stanie się to jednak, jeśli będziesz obiecywać ludziom dokładnie to samo, co cała reszta. Po siłowni nie spodziewam się niczego innego, niż towarzystwa doświadczonych instruktorów. Nie zaprzątałbym sobie głowy programem fitness, gdybym nie był przekonany o jego wyższości nad innymi. Mówienie rzeczy oczywistych nie buduje marki.

Zacznij od „dlaczego”?

Marka to obietnica. Twoi klienci przychodzą do Ciebie, bo chcą coś osiągnąć. Co? Powody mogą być różne, ale od Twojego rozpracowania tych powodów zależy sukces Twojej marki.

Część z nich przychodzi po zdrowie. To najbardziej oczywisty z powodów – zapisuję się na fitness, bo chcę być… no, fit. Problem polega na tym, że w większości przypadków to nie jest ostateczna motywacja. Pytanie, które należy zadać w tym momencie to dlaczego chcesz być fit? Jeśli uda Ci się uzyskać szczere odpowiedzi, wystarczy tylko to obiecać i sukces masz w kieszeni. Jakie mogą być powody? „Chcę być bardziej atrakcyjna”. „Zapisałem się na kosza z kolegami z nowej pracy, nie chcę się wstydzić ściągając koszulkę”, czy nawet przyziemne „Chcę, żeby moja była zzieleniała z zazdrości”.

Jeszcze inni mogą szukać bezpieczeństwa. Fitness fitnessem, ale jeśli już mam się rozciągać i wyginać, chcę mieć gwarancję braku urazów. To także doskonała odpowiedź na pytanie, dlaczego ludzie mieliby do Ciebie przychodzić. Jedno z wrocławskich centrów fitness chwali się… elastyczną podłogą, która aktywnie reaguje na Twoje stąpnięcia, minimalizując ryzyko urazów ścięgien. Każda siłownia ma „wykwalifikowaną kadrę”, ale ile ma wykwalifikowaną podłogę? To świetna historia, w którą ludzie wierzą, która stawia daną salę ponad wszystkimi innymi.

Daj pewność

Wiesz już, że marka to obietnica. Aby działała, Twoi klienci muszą w nią uwierzyć. Marka musi być wiarygodna, bo nie ma nic gorszego, niż puste obietnice. Jeśli zatem już coś obiecujesz, zastanów się, jak przekonać ludzi, że tak jest w rzeczywistości? Sposobów na budowanie pewności jest kilka.

Po pierwsze, możesz użyć społecznego dowodu słuszności. W dużym skrócie teoria społecznego dowodu mówi tak: jeśli wiele osób podobnych Tobie korzystało i nie żałowało, jest spora szansa, że i Ty nie pożałujesz. Kluczem do budowania zaufania tym sposobem jest zbudowanie wspólnoty, zwrócenie uwagi na część „podobni Tobie”. Dlatego sale fitness mają zajęcia tylko dla kobiet czy tylko dla seniorów. Ale to grupowanie można pociągnąć dalej. „Ludzie pracujący w Twoim biurowcu” czy „matki dzieci z pobliskiej szkoły” to także grupy, którymi warto się zająć.

Po drugie, spróbuj „testu Sinatry”. Skąd ta nazwa? Frank Sinatra nagrał kiedyś piosenkę New York, New York, a w niej znalazł się kawałek „jeśli uda mi się tam, uda mi się wszędzie”. Ludzie są skłonni uwierzyć, że jeśli udało Ci się dokonać czegoś naprawdę niezwykłego, z ich „zwykłymi” problemami też sobie poradzisz. To „coś niezwykłego” może być tylko odpowiednim sposobem pokazania rzeczywistości. Zamiast mówić „15 osób zrzuciło po 8 kg w ciągu dwóch miesięcy” powiedz „120 kg w 60 dni”. Wielka liczba robi wrażenie, prawda? A jeśli udało się całej grupie jest spora szansa, że inni klienci też uwierzą, że nie są wyjątkami i z nimi też się uda.

Po trzecie w końcu, pozwól klientom przekonać się osobiście. To może być trudne zadanie, jeśli sami nie zaczną zrzucać swoich kilogramów. Ale tu także możesz użyć marketingowych sztuczek. Jeden z pionierów laserowych korekcji oczu w USA miał problem, jak pokonać strach swoich pacjentów przed laserem. Użył połączenia społecznego dowodu słuszności z osobistym przekonaniem. Jak? Każdy pacjent, który wychodził po skutecznym zabiegu wrzucał swoje – niepotrzebne już – okulary do wielkiego kosza przy wejściu. Okulista nie wyrzucał ich, wprost przeciwnie, magazynował wielkie sterty okularów. Po co? Żeby nowi pacjenci, którzy przekraczają próg kliniki mogli się na własne – nomen omen – oczy przekonać, jak wielu cudów tu już dokonano.

Zastanów się. Co może być takimi „stosami niepotrzebnych okularów” w Twoim salonie fitness? To pierwszy krok na drodze do budowania Twojej silnej marki.

Chcesz więcej? 18-19 maja w Poznaniu odbywa się Kongres Fit Expo. Drugiego dnia będę prowadził wykład na temat budowania marki klubu fitness. Zajrzyj, przywitaj się, zadaj pytanie. Na pewno dowiesz się czegoś ciekawego…

Wiem, że jest powiedzenie, że „szewc bez butów chodzi”. Ale wiem też, że gdybym miał się oddać w ręce lekarza, wolałbym takiego, który ma w sobie tyle pasji, że swoje terapie i zalecenia przetestował na sobie, a nie czekał na pacjenta, który mu zapłaci i pozwoli uczyć się na błędach. Zastanów się: jeśli klient zapyta Cię, czy już kiedyś to robiłeś, wystarczy powiedzieć „tak, próbowałem wszystkiego na własnej firmie i proszę – przyszedł Pan do mnie…” To działa. Co jest pierwszym krokiem?

Uświadom sobie, że marka jest obietnicą, która spełnia się w głowie Twojego klienta. Potraktowanie marki w ten sposób ma konsekwencje, które sięgają dalej, niż Ci się wydaje. Jeżeli założysz, że obietnica spełnia się w głowie Twojego klienta, musisz przede wszystkim wiedzieć, czego klient się po Tobie spodziewa. I spełnić te oczekiwania. Tu większość freelancerów odpada już na starcie, bo klient spodziewa się… ciągłego i przewidywalnego kontaktu z Tobą, a to oznacza, że musisz poświęcić czas na rozmowę z nim, a nie na projektowanie. Wiem, że wydaje Ci się, że Twój klient chce mieć nowy folder, witrynę internetową czy logo. Ale tak naprawdę on chce przede wszystkim zapewnienia, że wszystko będzie dobrze. Jeśli go nie dostanie, pójdzie do kogoś innego. Kogoś, kto być może odda mu projekt gorszej jakości, ale sprawi, że zmartwienia nie będą psuć całego procesu.

Skąd masz wziąć to zapewnienie? Zastanów się, co możesz powiedzieć klientowi, by uwierzył, że to właśnie Ty jesteś najlepszym, kogo mógł wybrać do tej roboty. W brandingu (czyli nauce o budowaniu marki) nazywamy to „testem Sinatry”. Frank Sinatra śpiewał kiedyś w piosence New York, New York: „if I can make it there, I’ll make it anywhere”, czyli „jeśli uda mi się tam, uda mi się wszędzie”. Twój klient właśnie takiego zapewnienia oczekuje: robiłem to już wcześniej, robiłem nawet większe zlecenia, Twoje nie jest dla mnie specjalnym wyzwaniem, przeprowadzę Cię przez to suchą stopą. Bądź przewodnikiem w równym stopniu, jak jesteś projektantem, a ludzie będą ustawiać się do Ciebie w kolejkach.

Oczywiście to dopiero początek drogi. By zapewnić stałe doświadczenie marki, potrzebujesz stworzyć jej szkielet – procedury, dzięki którym ludzie będą Cię rozpoznawać, nauczą się na Tobie polegać. Do procedur przydadzą Ci się narzędzia, które zdejmą Ci z głowy trud pamiętania o wszystkim i pozwolą skupić się na tym, co robisz najlepiej, czyli na projektowaniu.

W czasie wykładu na Freelance Camp (28 maja 2012, Gliwice) opowiem Ci o podstawach budowania marki, a w czasie jednodniowego warsztatu zanurzymy się głębiej, poznając wiele zakamarków i narzędzi, dzięki którym Twoja marka naprawdę rozbłyśnie.

Gdzie są moje diody?

Pierwsze wrażenia z używania Intuosa 5 są wzrokowo-dotykowe. Po pierwsze, tablet nie jest już zrobiony z błyszczącego plastiku, który – mówiąc między nami – sprawiał wrażenie tandety. Projektanci z Wacoma chyba doszli do tego samego wniosku, bo piątka jest zrobiona z matowego, dużo bardziej przyjemnego w dotyku tworzywa. Skoro już go dotykamy, niech to będzie przyjemny dotyk, prawda?

Po drugie – i to mi się już dużo mniej spodobało – zniknęły wygodne LED-owe wyświetlacze przy guzikach. Intuos 5 nadal ma osiem konfigurowalnych przycisków i czułe na dotyk pokrętło, które pokochałem w poprzedniej wersji, próżno jednak szukać wyjaśnienia, co poszczególne przyciski robią. „To będzie koszmar” – pomyślałem – „mogę przeprogramować guziki, ale będę musiał się nauczyć na pamięć każdej z ośmiu funkcji”.

Okazuje się, że niekoniecznie. Tok myślenia projektantów Wacoma był następujący: skoro najważniejsza jest Twoja praca na ekranie, to nie powinniśmy zmuszać Cię do odwracania od niej wzroku, nawet jeśli chcesz przełączyć funkcję w tablecie. Dlatego wyświetlanie tego, co robią poszczególne przyciski przeniesiono… na ekran. Sam tablet rzeczywiście nic Ci nie powie, ale po zainstalowaniu sterownika wystarczy potrzymać palec pół sekundy nad jednym z guzików, by włączyło się coś, co Wacom nazwał Express View – pokazuje funkcje przypisane do każdego z klawiszy oraz podświetla ten, nad którym aktualnie trzymasz palec. Żadnego odwracania wzroku od monitora. Przyzwyczajenie się do takiego sposobu pracy zajęło mi krócej, niż się spodziewałem. Po godzinie korzystałem z tego zupełnie swobodnie.

Zatem: żegnajcie diody! Chociaż nie wszystkie – „piątka” ma podświetlenia w rogach aktywnego obszaru (baaaardzo wygodne, kiedy pracujesz w ciemnym pokoju na biurku zawalonym różnymi szpargałami), ma też diody, które wskazują, która funkcja koła jest aktywna. Tu plus dla chłopaków z Wacoma za ulepszenie – w tej chwili te diody są po czterech stronach koła, w „czwórce” były tak blisko siebie, że czasem jedno spojrzenie nie wystarczało na „załapanie”, która funkcja jest włączona.

No weź mnie dotknij!

Największą nowością, o której Wacom trąbił przy okazji premiery Intuosa 5 jest wbudowana w tablet funkcja multitouch – do jego obsługi nie jest już konieczne piórko, systemowe funkcje (te, które nie wymagają wykrywania poziomów nacisku czy wychylenia piórka) można wykonywać palcami. Mam jednak mieszane uczucia, jeśli chodzi o tę nowinkę. Dlaczego?

Jeśli do tej pory używałeś peceta bez jakiegoś zaawansowanego gładzika, będziesz zachwycony. Przewijanie za pomocą dwóch palców, powiększanie zdjęć, obracanie ich, przełączanie się między aplikacjami – jest cudownie. Jeśli jednak przewijanie dwoma palcami miałeś w MacBooku od 2006 roku, a potem Steve Jobs przyzwyczaił Cię bezwstydnie do kolejnych gestów wykonywanych dwoma, trzema i czterema palcami, Intuos 5 będzie Cię wkurzał. Dlaczego? Bo te same gesty wykonywane na komputerowym gładziku robią coś innego, kiedy są wykonywane na tablecie. Nie wiem, czemu Wacom nie mapuje gestów systemowych (tablet ma techniczne możliwości, kwestia oprogramowania sterownika), być może to kwestia polityki Apple? Próbowałem na wszystkie sposoby, skończyło się na odtworzeniu tylko najprostszych gestów. Po tablecie zatem częściej macham piórkiem, palce odruchowo wracają do laptopowego gładzika. Może któraś aktualizacja sterownika to naprawi, czekam niecierpliwie…

Z kablem i bez kabla

Jedną z moich ulubionych modyfikacji w Intuosie 4 (który recenzowałem w zeszłym roku) było dodanie bezprzewodowej komunikacji przez Bluetooth. Pomimo moich obaw, tablet sprawował się wyśmienicie. Zatem wiadomość o tym, że każda „piątka” jest bezprzewodowa bardzo mnie ucieszyła. Niestety, entuzjazm mocno ostygł, kiedy okazało się, że tę bezprzewodową komunikację trzeba… dokupić. Wacom zdecydował się na przeniesienie do Intuosa modelu bezprzewodowego znanego z tabletów Bamboo (przeznaczonych na nie-profesjonalny rynek). Tam za zestaw do bezprzewodowej komunikacji z komputerem trzeba było dopłacić, tak samo jest teraz w przypadku Intuosa 5 – zestaw do bezprzewodowej komunikacji to wydatek rzędu 150 PLN. Mało tego, tablet nie komunikuje się już z komputerem via Bluetooth, ale poprzez fale radiowe. Efekt? W porcie USB ląduje niewielki odbiornik, co w przypadku mojego MacBooka Pro (wyposażonego tylko w dwa porty USB) jest sporym poświęceniem.

Kiedy zapytałem ludzi z Wacoma, dlaczego zrezygnowali z Bluetooth odpowiedzieli, że producenci pecetów nie wyposażają wszystkich maszyn w ten standard, więc użytkownicy i tak musieli dokupować „dongle” do komunikacji przez BT. Zatem, podobnie jak w przypadku gestów, „rozpieszczeni” użytkownicy Maców zostali nieco na lodzie.

Czy to jest dobry tablet?

Kiedy piszę tę recenzję, Wacom Intuos 5 leży obok laptopa. Sięgam po niego za każdym razem, kiedy odpalam Photoshopa – pod względem prac graficznych, takich jak obróbka zdjęć, rysowanie, to urządzenie nadal nie ma sobie równych. Czułe na nacisk piórko, nieograniczona praktycznie możliwość konfiguracji przycisków dodatkowych, kółko, bez którego nie wyobrażam sobie pracy… Wszystko to sprawia, że dla grafika Intuos 5 jest praktycznie niezastąpiony, praca bez niego jest po prostu cięższa.

Mam natomiast mieszane uczucia w stosunku do tabletu jako zamiennika myszy. Wiele sobie obiecywałem po obsłudze bez piórka, wielodotykowych gestach. Tu czuję, że Wacom dopiero uczy się rzeczy, które ludzie z Apple opanowali już jakiś czas temu. Gładzik (wbudowany czy produkowany przez Apple) jest – przynajmniej dla mnie, właściciela MacBooka Pro – nadal wygodniejszym urządzeniem. I to nie ze względu na technologię – Intuos 5 potrafi nawet więcej, niż zabawka Apple – ale ze względu na oprogramowanie oraz kilka detali (jak ten nieszczęsny Bluetooth).

Zatem: jeśli Twoja praca polega na dzierżeniu w dłoni piórka, nie zastanawiaj się dwa razy, Intuos 5 jest doskonałym wyborem. Jeśli chcesz obsługiwać komputer za pomocą gestów, ale do tej pory tego nie próbowałeś – Intuos 5 także zadowoli Cię w pełni. Jeśli jednak myślisz, że tablet Wacoma zastąpi Ci gładzik przy obsłudze Liona, czeka Cię trochę zgrzytania zębami.

Niewolnicy maszyn

Polski cudzysłów wygląda „tak” – otwierający to dwie pochyłe kreski na dole, zamykający to dwie pochyłe kreski na górze. Wiemy o tym, widzimy takie znaki w książkach czy gazetach. Przynajmniej tych drukowanych, których składacze nie zapomnieli jeszcze o sztuce prawidłowej typografii. Co ciekawe – ten sam tekst (wędrujący np. z Gazeta.pl do „Gazety Wyborczej”) ma prawidłowe cudzysłowy na papierze, a prymitywne proste kreski w internecie… Czyżby „papierowi” składacze wiedzieli więcej od zwykłych ludzi? Okazuje się, że niekoniecznie – kiedy piszemy kartki ręcznie, również nie mamy problemów ze wstawieniem prawidłowych cudzysłowów. Dlaczego zatem na portalach internetowych czy w pasku przewijającym się u dołu ekranu TVN24 mamy głupie proste kreski?

Kiedy chcesz napisać na kartce, że oglądasz „M jak miłość” nie masz problemów z cudzysłowami, bo narzędziem, którego używasz jest długopis, ołówek czy pisak – panujesz nad nimi całkowicie. Tymczasem kiedy chcesz to samo napisać na Facebooku, Twoim narzędziem jest komputerowa klawiatura, nad którą nie do końca panujesz. A jeśli nie panujesz nad narzędziem, stajesz się jego zakładnikiem. Niewolnikiem bezdusznej maszyny.

Nie ma takiego klawisza

Wina nie do końca leży po Twojej stronie. Ludzie, którzy projektowali pierwsze klawiatury komputerów nie mieli pojęcia o typografii i prawidłowym składzie. Stwierdzili zatem, że litery, cyfry i kilka podstawowych znaków (głównie matematycznych) w zupełności wystarczy do wszystkiego, do czego będą nam potrzebne komputery w przyszłości. Znak, który dostałeś do dyspozycji na klawiaturze („) to jedna sekunda geograficzna – kreski są pionowe, nie pochyłe i jedynie brak lepszego odpowiednika sprawia, że ludzie zaczęli tym „czymś” zastępować właściwy cudzysłów.

Nie znaczy to jednak, że powinieneś poddać się mówiąc, że skoro nie ma takiego klawisza, jesteś usprawiedliwiony. Ci sami ludzie, którzy dali Ci do dyspozycji prymitywną klawiaturę, nie przewidzieli w swoich komputerach (i klawiaturach) możliwości wstawiania np. polskich liter. Ale Tobie zależało na ich uzyskaniu na tyle, by nauczyć się, jak je „wycisnąć” z nieposłusznego, topornego urządzenia. Nie dziwię Ci się, pisanie bez polskich ogonków, że zrobisz komuś łaskę i odpowiesz na maila mogłoby być źle zrozumiane…

Ludzie, którzy zajmują się profesjonalnym składem mają do dyspozycji identyczną klawiaturę, mimo to radzą sobie doskonale. Książki, które czytasz wyglądają świetnie. Dlaczego tak samo nie miałby wyglądać artykuł w internecie? Albo Twoje statusy na Facebooku, skoro już o tym mówimy?

Nie będzie klawisz pluł Ci w twarz

Większość ludzi pisałaby poprawnie, brakuje im jedynie kawałka wiedzy. Dlatego np. programy do pisania takie jak Microsoft Word mają wbudowane inteligentne mechanizmy, które zamieniają Twoje nieporadne próby („) w prawidłowe cudzysłowy. Satysfakcja z czytania tekstu, który wygląda profesjonalnie jest dużo większa, prawda? Tylko, że znowu wpadasz w pułapkę: jesteś niewolnikiem jakiegoś inteligentnego algorytmu i jeśli go zabraknie, zostajesz sam na sam z klawiaturą, która ani myśli asystować Ci w pisaniu prawidłowo. Jak zatem nad nią zapanować?

Mac

Jeśli masz Maca, dostęp do polskich cudzysłowów jest równie łatwy jak wpisywanie polskich znaków, wystarczy tylko wiedzieć, gdzie je znaleźć. Zatem otwierający cudzysłów uzyskasz wciskając po prostu Alt+[ (lewy nawias kwadratowy, obok litery P). Zamykający cudzysłów to Alt+Shift+[ (ten sam klawisz, z dodatkiem Shift). Proste, prawda? Wystarczy się nauczyć i po prostu pamiętać.

Windows

Uzyskanie podobnej łatwości w Windows wymaga jednego dodatkowego kroku – musisz zainstalować sobie program MacKey_PL (ZIP ze strony autora po kliknięciu w link). Napisał go Henryk Jursz, wymaga minimum Windows 2000, więc powinien działać bez problemu. Program ten dodaje do systemu nowy układ klawiatury (kopię tego z Maca), dzięki czemu np. cudzysłowy możesz wpisywać dokładnie tak samo, jak w opisywanej wyżej metodzie – Alt+[ oraz Alt+Shift+[.

Like a boss

Internet już dawno dojrzał, przestał być domeną jedynie zorientowanych matematycznie geeków – gorąca dyskusja o języku jest tego najlepszym dowodem. Faktem jest również, że język tego internetu – zarówno w warstwie słowa jak i jego prezentacji – tworzymy my sami. Nazywa się to uzus, czyli przyjęty zwyczaj. Warto zatem (moim skromnym zdaniem) zadbać, by ta powszechnie przyjęta zwyczajowa forma była bardziej zaawansowana, niż „widzimisię” amerykańskich inżynierów z początków ery informatyzacji. A będzie tak, jeśli pozwolimy opracowanemu przez nich prymitywnemu narzędziu wziąć nas w niewolę.

Nie wymagam od Ciebie oczywiście, byś zaczął pisać statusy na Facebooku z użyciem prawidłowych cudzysłowów (choć kiedy zaczniesz używać ich np. w mailach, stanie się to dla Ciebie równie naturalne, jak używanie polskich znaków). Nie zamierzam też prowadzić krucjaty typu „nie odpowiadam na maile, które nie mają prawidłowych cudzysłowów”. Ale uważam, że powinniśmy zacząć na to zwracać uwagę w miejscach, które pretendują do miana „językowo profesjonalnych”. Ludzie, którzy żyją z pisania – autorzy blogów, artykułów na portalach – powinni zacząć zwracać uwagę nie tylko na język, którym się posługują, ale także na formę, w jakim swoje pisanie podają.

Jeśli zatem znasz kogoś, komu wiedza o cudzysłowach by się przydała, skieruj go tutaj. Nie bądźmy niewolnikami klawiatur.

W gościnnych epizodach oczywiście Doda, Sting i – dawno niewidziany – Jarosław Kaczyński.

• Pobierz plik (MP3)

Wejście na konferencję jest darmowe (po uprzedniej rejestracji na tej stronie), więc nie mogę dać Ci wygrać wejściówki. Ale organizatorzy dostarczyli mi nawet bardziej atrakcyjny pakiet nagród i nie zawaham się go użyć.

Co jest do wygrania?

• opłacone 3 noclegi w Gdańsku w dniach 18-21 kwietnia
• gwarantowane miejsce na wybranym warsztacie (to ważne, w zeszłym roku do Koniecznego się nie dopchałem)
• udział w Tour de Gdańsk (sobotnia wycieczka po mało znanych zakamarkach Gdańska przygotowana specjalnie dla zwycięzców tego konkursu)
• program IVONA Reader z polskim lektorem

Co trzeba zrobić, żeby wygrać?

Odpowiedz w komentarzach na dwa pytania:

1. Którego Gdańszczanina można zobaczyć w teledysku do piosenki Michaela Jacksona Man In The Mirror?
2. Podaj link (lub tekstowy opis, jeśli nie znajdziesz na YouTube) do reklamy, w której konsument krzyczy lub używa produktu w łóżku.

Jeśli podzielisz się linkiem do konkursu na portalach społecznościowych (Facebook, Twtitter, Google+), będę wdzięczny.

Nie zapomnij podać w formularzu komentowania właściwego adresu e-mail, żebym mógł się z Tobą skontaktować w sprawie wygranej.

Kiedy poznamy zwycięzcę?

Zgłoszenia zbieram do czwartku, 22 marca 2012. Komisja przez noc wybierze zwycięzcę, którego ogłoszę (w aktualizacji do tego wpisu) w piątek, 23 marca.

Kto wygrał?

Wysoka Komisja (przy znacznym udziale random.org) ustaliła, że wejściówkę wygrywa Asia. Gratulacje, wysłałem Ci maila i przekazałem Twoje dane organizatorom. A dla wszystkich, którzy chcą jeszcze zagrać, do 25 marca trwa konkurs o tę samą nagrodę u Tomka Topy. Polecam :)

Zaraz… Skutecznych?! Jestem pewien, że w tej chwili myślisz o wszystkich nękających Cię, znienawidzonych telemarketerach. Niestety, „telefony pierwszego kontaktu” przez nich mają złą reputację. Ale uwierz mi, można zrobić to lepiej. Jak? O tym w dzisiejszym odcinku.

• Pobierz plik (MP3)

Chciałbym wybrać się na tę debatę, naprawdę. Jednak sposób jej organizacji (wysyłanie zawiadomień w piątek wieczorem, potwierdzenie obecności w poniedziałek rano, debata kilka godzin później) sprawia, że zastanawiam się, czy tzw. „druga strona” traktuje całą sprawę poważnie. Jeśli założymy, że nie spędzam moich dni „przy piwku, oglądając pornola” (jak któryś z rządzących raczył już podsumować internautów), ciężko liczyć na to, że rzucę wszystkie zobowiązania i pobiegnę na ciastko do kancelarii Premiera… Ciężko liczyć, że przez weekend przygotuję się porządnie do merytorycznej dyskusji na temat praw i wolności w internecie.

Zatem, zapraszającym grzecznie odpowiedziałem, że po prostu nie dam rady (w poniedziałek mam umówione szkolenie z kilkunastoma osobami, nie wystawię ich do wiatru). A tutaj głośno mówię: chętnie wezmę udział w takiej debacie. Ale zaplanowanej porządnie, z wyprzedzeniem. Bo dziś wieczorem odnoszę wrażenie, że to PR-owy zabieg, który ma sprawić, że rząd powie „przecież chcieliśmy się konsultować z internautami, ale nie przyszli”.

Słowem-kluczem jest tu „frajda”. A czym jest grywalizacja? W styczniu spotkałem się z Marcinem Czerczakiem z polskipodcasting.com (jeśli nie znasz tej strony, szczerze polecam). Pogadaliśmy sobie i… wyszedł całkiem niezły podcast. Poświęć 7 minut i posłuchaj, czym jest grywalizacja i jak należy się do niej zabierać.

Aha, jeśli kupisz książkę „Grywalizacja” przed 1 lutego, dostaniesz za darmo dodatkowy rozdział, którego nie ma w wersji papierowej. Instrukcje znajdziesz tutaj.

O czym dziś? John Wanamaker, legendarny amerykański przedsiębiorca powiedział kiedyś:

Połowa pieniędzy, które przeznaczam na reklamę jest wyrzucana w błoto. Problem polega na tym, że nie wiem, która to połowa.

Teraz, kiedy spowolnienie gospodarcze bardziej lub mniej dybie na nasze portfele, staramy się uważniej oglądać każdą wydawaną złotówkę. Nie oznacza to wcale, że musimy wydawać mniej. Musimy wydawać mądrzej. Jak? Np. mierząc skuteczność działań marketingowych i przeznaczając pieniądze na te, które przynoszą największe korzyści.

Niestety, większość marketerów – zwłaszcza w małych i średnich firmach – w ogóle nie mierzy skuteczności takich działań. Wiem, co mówię: pod koniec ubiegłego roku MIDEA prowadziła badania dla jednego z naszych Klientów. Ich celem było właśnie uzyskanie odpowiedzi na powyższe pytanie: jaki procent firm to mierzy? Odpowiedź nie napawała optymizmem…

Dlatego dziś postanowiliśmy opowiedzieć o kilku sposobach mierzenia skuteczności reklamy. Skupiamy się na dwóch najpopularniejszych kategoriach w małych i średnich firmach: internecie i reklamie drukowanej (wspominając też o radio czy innych mediach). Podsuwamy narzędzia, które pomogą Wam lepiej zorganizować i zmierzyć Wasze działania. A dla wygody, listę tych narzędzi podaję poniżej. Posłuchaj, a potem klikaj.

• Manifo.pl i Benefiter.pl do tworzenia tzw. landing pages
• FreshMail.pl i GetResponse.pl do zarządzania kampaniami newsletterowymi
• Google Alerts do monitorowania marki w internecie
• Brand24.pl i NewsPoint.pl do monitorowania sieci społecznościowych

Jeśli masz wątpliwości, czy w ogóle reklamować się w czasie spowolnienia gospodarczego, szczerze polecam nasz poprzedni odcinek kryzysowy.

• Pobierz plik (MP3)