Pedagogika resocjalizacyjna ,opiekuńcza, psychologia- charakterystyka, znaczenie terminów

ANAMNEZIA, KATAMNEZA

2011-06-12T05:51:00.000-07:00

ANAMNEZIA- z grec. przypomnienie. Badanie przebiegu rozwoju jednostki od chwili poczęcia poprzez dzieciństwo, aż do chwili obecnej. Jak przebiegał rozwój dziecka, jak przebiegała ciąża matki.

KATAMNEZA - badanie dotyczace skuteczności leczenia, rewalidacji. Przeprowadza się po zakonczeniu terapii. Celem jest sprawdzenie terapii- prowadzona przez psychologa.

REWALIDACJA

2011-06-12T05:48:00.000-07:00

REWALIDACJA- wychowanie specjalne.

Proces rewalidacji - punktem wyjścia jest swoistość braków. Jest to ciąg celowy, systematyczny, o charakterze terapeutycznym, pedagogicznym, opiekunczym i dydaktycznym.Dotyczący jednostek niepełnosprawnych, którego celem jest w miarę mozliwosci, jak najlepsze przystosowanie do pełnienia ról społecznych.

3 grupy działań rewalidacji:

maksymalne rozwijanie tych sił fizycznych(biologicznych) zadatków, cech, które są najmniej uszkodzone. Mozemy najbardziej rozwinąć.
wzmacnianie, usprawnianie tych uszkodzonych procesów psychicznych i fizycznych- osłabione mozna poprawiać

wyrównywanie, zastępowanie tych deficytów biologicznych i rozwojowych3421

PODZIAŁ ZABURZEŃ ROZWOJOWYCH

2011-06-12T05:39:00.000-07:00

Ze względu na rodzaj zaburzeń- uszkodzoną sferę rozwoju:

motoryki
emocjonalnego
zaburzenia mowy
zaburzenia motywacji

2. Ze względu na rozległość zaburzenia

globalne
parcjalne
fragmentaryczne

3. Ze względu na dynamikę zaburzeń- okres występowania i czas trwania zaburzeń

trwałe lub przejściowe
wielokrotne lub jednorazowe
wrodzone lub nabyte

4. Ze względu na etiologie:

organiczne- kiedy doszło do uszkodzenia mózgu
funkcjonalne, czynnościowe- kiedy jest zaburzenie w funkcjonowaniu
endogenne- czynniki genetyczne
egzogenne- czynniki środowiskowe
dziedziczne
nabyte podczas zycia

ROZWÓJ I CZYNNIKI ROZWOJU CZŁOWIEKA

2011-06-12T05:33:00.000-07:00

Rozwój- jest to łańcuch procesów przebiegających w czasie, złozony z ogniw. Proces długotrwały. Etapy, czyli fazy rozwojowe- powinny się one pojawiać w określonym wieku.

Ontogeneza- rozwój osobniczy jednostkowy organizmu. Poprzez poczęcie, aż do śmierci.

Filogeneza- rozwój gatunkowy, rodowy człowieka. Jak zmieniał się człowiek, jak doskonaliły się funkcje, zmieniał się mózg.

Akceleracja rozwojowa - to ogólne przyspieszenie rozwoju polegajace na tym, że współczesne pokolenie dzieci wczesniej dojrzewa, niż poprzednie pokolenia.

CZYNNIKI ROZWOJU CZŁOWIEKA:

czynniki endogenne- genetyczne, determinatory rozwoju genotypu człowieka- wady w nim.
czynniki paragenetyczne- stymulatory rozwoju, nie są dziedziczone, ale mogą się stać poważną przyczyną rozwoju.
czynniki egzogenne- modyfikatory rozwoju, czynniki bioekologiczne( nasłonecznienie, klimat, woda) , ekonomiczne, społeczne, kulturowe

TEMPO ROZWOJU- szybkość z, jaką dokonują się zmiany w organiżmie dziecka

Jeśli rozwój przebiega prawidłowo to wiek rozwoju równa się wiekowi życia- jest to wtedy rozwój normalny

KOMPENSACJA

2011-06-12T05:21:00.000-07:00

Kompensacja- jeden ze sposobów- próby pokonania trudności.

Kompensacja biologiczna- na skutek urazu następuje zachwianie równowagi w strukturze psychofizycznej. Dążenie organizmu do wyrównania braków biologicznych.

Kompensacja psychologiczna- zastępstwo zmysłu. Wyostrzenie wzroku u niesłyszących, dotyku u niewidomych.

Kompensacja społeczna- często nieuświadomiona przez nas albo celowa. Człowiek dąży do tego, aby wyrównać braki.

CO ZWIEKSZA LICZBĘ OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

2011-06-09T03:40:00.000-07:00

Czynniki medyczne- rozwój medycyny, opieki medycznej zmniejszyła umieralność osób z wadami wrodzonymi, ale zwiększyła ilość osób chorych, słabych

Czynniki psychicznorozwojowe- nienadążanie części populacjidzieci za wzrastającymi wymaganiami (nadmiar wymagań)

Czynniki społeczno- kulturowe- wzrost wypadkowości , urazowości, rozój motoryzacji, szybkie tempo zycia, pospiech, obniżenie się statusu kulturalno- materialnego, wieksze rozwarstwienie ludzi.

PEDAGOGIKA REWALIDACYJNA

2011-06-09T03:29:00.000-07:00

Pedagogika rewalidacyjna - z łac. re- znów, walidacyjna- zdatny- ma przywracać sprawność. Termin rewalidacja funkcjonuje od 1950 r. Stworzył go Doroszewski .Mówił, że termin rehabilitacja to nie jest dobry termin, ponieważ moze równiez oznaczać, że ktoś się ma zrehabilitować- nie jest ona jednoznaczna.

CO ZAWIERA W SOBIE METODYKA?

2011-06-05T13:21:00.000-07:00

Metodyka opiekuńczo- wychowawcza zawiera w sobie:

teoretycznie uzasadniony system zaleceń metodycznych
obejmuje kompleksowe działania wychowawcze

Metodyka opiera się na zasadach, regułach i dyrektywach

ZASADA- najogólniejsze zalecenie metodyczne. Opierają się na celach nadrzędnych dalekich, strategicznych.

REGUŁA- założenie. Są logiczną konsekwencją przyjęcia okreslonych zasad. Musi być odpowiednio uzasadniona.

DYREKTYWY-zalecenia metodyczne uwzględniające stany, zmiany i determinanty przedmiotu oddziaływania wychowawczego. Są konsekwencją przyjęcia określonych zasad.

ZADANIA METODYKI PRACY OPIEKUŃCZO - WYCHOWAWCZEJ

2011-06-05T13:14:00.000-07:00

Poznawanie uwarunkowań społeczno- wychowawczych osobowości wychowanków pod katem ich mozliwości psychofizycznych, kontaktów ze środowiskiem rodzinnym. Pobudzanie aktywności w przygotowaniu do samodzielnego życia, aby odpowiednio prowadzić indywidualny plan rozwoju.
Wskazywanie zasad, form, metod i technik wychowaniaopiekunczego po to, aby uzyskać w przebiegu procesu wychowawczego, jak najlepsze efekty
Modernizowanie działalności opiekuńczo- wychowawczej na podstawie najbardziej nowoczesnych, sprawdzonych wzorów z uwzględnieniem specyfiki zadań konkretnej formy opieki
Akcentowanie konieczności kształcenia i dokształcania nauczycieli i wychowawców, szczególnie w zakresie ich specjalistycznej edukacji zawodowej
Akcentowanie zasadności opisywania doświadczeń i osiągnięć konkretnych placówek w pracy opiekuńczo- wychowawczej w celu wzbogacenia poziomu metodycznej działalności praktycznej

RODZAJE METODYKI

2011-06-05T13:07:00.000-07:00

Wg. Muszyńskiego są 3 rodzaje metodyki:

metodyka ze względu na rodzaj instytucji : w domu dziecka, w pogotowiu opiekuńczym
metodyka ze względu na popełnione przez wychowawcę funkcję: wychowawcy klasowego, prowadzącego grupy
metodyka ze względu na cele, które chce się osiągnąć : metodyka prowadzenia wycieczki, kół zainteresowań

TREŚCI METODYKI

2011-06-05T13:04:00.001-07:00

Treści metodyki po części wynikają z naszych subiektywnych poglądów.

Treści metodyki oparte są na:

wiedzy ogólnej z psychologii, socjologii, teorii wychowania
wiedzy metodycznej( współczesnej)
teorii opieki zakładowej
normach prawnych, które regulują działalność opiekuńczo- wychowawczą

CZYM ZAJMUJE SIĘ METODYKA?

2011-06-05T13:01:00.000-07:00

Metodyka zajmuje się:

analizuje proces opiekuńczo- wychowawczy
organizuje proces opiekunczo- wychowawczy
formułuje metody i techniki niezbędne do realizacji tego procesu

Przedmiotem metodyki jest konkretna praktyka wychowawcza.

METODYKA- WYJASNIENIE POJECIA

2011-06-05T12:59:00.000-07:00

Wg Wołoszyna

Metodyka to system sformułowań wskazujacych zadania, środki i sposoby, których respektowanie umozliwia zblizanie się do porządanego stanu rzeczywistości (wychowawczej).

Wg Kotarbinskiego

W metodyce chodzi o takie sformułowania, które zalecają nam działania skuteczne i ekonomiczne, a równocześnie dajace się powtarzać w analogicznych sytuacjach, po ty, by osiągnąć zamierzone wyniki.

POSTĘPOWANIE WYCHOWAWCZE

2011-06-05T12:38:00.000-07:00

Bezpośrednio zmierza do przekazywania dzieciom wiedzy i umiejętności życia
Wpaja zachowania zgodne z normami
Zmierza do odkrywania u dzieci zdolności
Zmierza do stawiania ograniczeń
Narzucenie dziecku pewnych zobwiązań i odpowiedzialności

ZASADY DZIAŁALNOŚCI OPIEKUŃCZO- WYCHOWAWCZEJ

2011-06-05T12:34:00.000-07:00

I KLASYFIKACJA IRENA JUNDZIŁ- postulaty

Właściwe rozeznanie potrzeb dziecka
Indywidualizacja w zaspokajaniu potrzeb
Wychowawczy charakter opieki
Pozostawienie dziecka w środowisku rodzinnym
Odpowiednie wykorzystanie środków
Sprawiedliwość w zaspokajaniu potrzeb
Optymalizacja warunków rozwoju
Współdziałanie w zaspokajaniu potrzeb z całym społeczeństwem

II KLASYFIKACJA ZDZISŁAW DĄBROWSKI

Zasada opieki sprawiedliwej
Optymalizacja opieki
Aktywność podopiecznych w zaspokajaniu ich potrzeb
Wychowawczy charakter opieki
Oddziaływania wychowawcze na potrzeby
Łączenie

III KLASYFIKACJA URSZULA KAMIŃSKA

Zasada odpowiedzialności za formalno- wychowawcze modyfikowanie sposobów zaspokajania potrzeb wychowanków
Wiara w możliwości wychowanków i kierowanie się szacunkiem dla jego osobowości
Zaufanie wychowanków do swoich opiekunów
Kierowanie wysokeij jakości środków życia wychowanków
Optymalnego stosunku do potrzeb oraz ciągłości i trwałości działań opiekuńczo- 2ychowawczych

DZIAŁY PEDAGOGIKI SPECJALNEJ

2011-06-03T07:00:00.000-07:00

PEDAGOGIKA SPECJALNA- to dział pedagogiki ogólnej, których przedmiotem zainteresowań jest wychowanie, nauczanie jednostek odchylonych od normy w rozwoju psychofizycznym, które mają utrudnienia w sferze funkcjonowania fizycznego i psychicznego. To jednostki, którym uraz lub choroba uniemożliwiają pełne prztstosowanie sie do zycia w społeczeństwie i maja trudności w :

rozwoju, poznaniu świata
wykonywaniu ról społecznych

DEFEKTOLOGIA- nauka o ludziach z defektami

ORTOPEDAGOGIKA- z grec. ortos- prosty, czyli pedagogika prostujaca, wyrównujaca

OLIGOFRENOPEDAGOGIKA- oligos- mały, fren- umysł, czyli pedagogika małego umysłu. Jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje się osobami niepełnosprawnymi umysłowo.

TYFLOPEDAGOGIKA- tyflos- slepy, niewidomy. Jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje sie nauczaniem osób niewidomych i słabowidzących.

SURDOPEDAGOGIKA- surdus- głuchy. Jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje się osobami niesłyszącymi lub słabo słyszącymi.

PEDAGOGIKA TERAPEUTYCZNA(LECZNICZA)- jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje się osobami przewlekle chorymi i niesprawnymi motorycznie. Mówi się o psychospołecznych skutkach przewlekłej choroby.

PEDAGOGIKA RESOCJALIZACYJNA- jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje się osobami nieprzystosowanymi społecznie, z zaburzeniami w zachowaniu na tle organicznym lub społecznym.

LOGOPEDIA-jest to dział pedagogiki specjalnej, który zajmuje się korygowaniem wad wymowy.Jest to praca z osobami z zaburzeniami mowy .

PEDAGOGIKA KOREKCYJNA- zajmuje się mikrozaburzeniami, zaburzeniami w uczeniu się

MARIA GRZEGORZEWSKA

2011-06-03T06:39:00.000-07:00

Urodziła się 18 kwietnia 1888 r., a zmarła 7 maja 1967.
Polska pedagog, profesor, twórczyni pedagogiki specjalnej w Polsce.
Załozyciel i dyrektor Instytutu Pedagogiki Specjalnej w Warszawie.Zajmowała się działalnością naukową z zakresu pedagogiki specjalnej oraz kształceniem nauczycieli.
Poza pracą dydaktyczną prowadziła działalność naukową i publicystyczną.Opracowała orginalną metodę nauczania,, metody ośrodków pracy" i jest powszechnie stosowana w szkolnictwie specjalnym.
Jako pierwsza w Polsce podjeła systematyczne badania nad zagadnieniami pedagogiki niepełnosprawnych. Wychodząc z założenia, że człowiek jest psychofizyczną jednością wysuneła tezę całościowego ujęcia odchyleń od normy.
Szczególnie interesowały ją zagadnienia związane z tyflopedagogiką i tyflopsychologią, a także zagadnienia pracy z osobami głuchoniewidomymi.
Była pierwszą osobą w Polsce, która profesjonalnie zajeła się problematyką pedagogiki specjalnej uzyskując sukcesy zarówno w pracach teoretycznych, jak i praktycznych.
Dominujacym motywem jej działalności i dewizą życia było ,, NIE MA KALEKI, JEST CZŁOWIEK"
Uporczywie i bezkompromisowo walczyła o pełne prawo do nauki, pracy i do szacunku osób uposledzonych. Przekonywała, że kalectwo nie pomniejsza wartości i godności człowieka.

HELENA (ORSZA) RADLIŃSKA

2011-06-02T03:57:00.000-07:00

Urodzona 2 maja 1879 r. , zmarła 10 pażdziernika 1954r.
Pedagogika społeczna stworzona przez Radlińską traktuje wychowanie, jako proces integralny obejmujacy całe życie człowieka. Przywiązujacy większą wagę do zagadnień pracy społecznej, organizacji życia kulturalnego, poradnictwa i wypoczynku.Zajmowała się historią oświaty, problematyką czytelnictwa, bibliotekarstwa i książki.
Radlinska dużą wagę przywiązywała do kształcenia pracowników bibliotecznych. Zasługą jej było utworzenie na Wolnej Wszechnicy Polskiej - STUDIUM KSZTAŁCENIA BIBLIOTEKARZY- na poziomie wyzszym, gdzie wdrażano słuchaczy w problemy pedagogiki bibliotecznej w oparciu o psychologię, socjologię i statystykę.
Ważne było dla Niej wychowanie , które traktowała, jako klucz do budowania lepszej przyszłości, lepszego jutra.
Wychowanie ma dawać jednostce znajdowanie swego ,, ja", aby rozbudzało poczucie całości i odpowiedzialności. Wychowanie umysłowe musi prowadzić do samodzielnego myslenia i zaprawiać do twórczości. Wychowanie duchowe ma się przyczynić do harmonii życia i wiedzy.
Od pracownika społecznego wymagała życzliwego stosunku do wszelkich wartości, poszanowania zadatków indywidualnych, zjednoczenia się i zżycia duchowego z gromadą. Wartość pracy pracownika społecznego uzależnia od tego, co potrafi wydobyć z gromady, wśród której i z którą pracuje.

KAZIMIERZ LISIECKI ,, DZIADEK"

2011-06-02T01:04:00.000-07:00

Urodził się 9 lutego 1902 r., a zmarł 8 grudnia 1976r.
Ucząc się w gimnazjum prowadził zastęp Drużyny Harcerskiej im. H.Kołłątaja w Warszawie.Nastepnie podjął naukę w studium Pedagogicznym Wolnej Wszechnicy Polskiej.
W 1918 r. dyrektor bursy w Warszawie Marian Adamowicz kieruje Lisieckiego do pracy w klubach gazeciarzy.Środowisko te na długie lata stało się polem jego działalności.
Wziął udział w Międzynarodowym Kongresie Opieki nad Dziećmi w Paryżu. Zapoznał się wtedy z pracą zakładów wychowawczych w Austrii, Niemczech, Anglii, Francji.
W 1928 powstaje Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Ulicy, którego jednym z założycieli, a później dyrektorem był Lisiecki. Wspierany przez grono przyjaciół wprowadził nowe formy pracy wychowawczej - OGNISKO
W czasie Powstania Warszawskiego Towarzystwo przeżywa tragiczne momenty. W szeregach armii walczy wielu z ,, ogniskowców".Kilkunastu z nich zgineło. Pozostali przy życiu wraz z Lisieckim udają się na wygnanie.
Lisiecki w styczniu 1971 r. przeszedł na emeryturę, była to dla niego sytuacja tragiczna, gdyż,, ogniska" były dla Niego bardzo ważne. Wielu jego wychowanków jest lub było wolontariuszami. Powstaja kolejne Ogniska Wychowawcze im. Kazimierza Lisieckiego,, Dziadka"

Na jego grobie widnieje umieszczony napis przez wychowanków ,, NIE ZAPOMNIMY DZIADKU"

JANUSZ KORCZAK

2011-05-31T12:43:00.000-07:00

Naprawdę nazywał się Henryk Goldschmid. Urodził się 22 lipca 1878r w Warszawie, zginął zamorodwany w 1942 r. w obozie zagłady w Treblince wraz ze swoimi wychowankami.
Korczak był pedagogiem, publicystą, lekarzem i pisarzem. Zwiedzając kraj szczególnie interesował się szkołami, szpitalami dla dzieci, a także bezpłatnymi czytelniami pism dla dzieci i młodzieży. Był współtwórcą i kierownikiem Domu Sierot dla dzieci Żydowskich w Warszawie, a później Naszego Domu na Bielanach- był to sierociniec dla dzieci polskich, gdzie stosował nowatorskie metody pedagogiczne.
Stał się wielkim propagorem pedagogiki
.Domagał się dla dzieci m.in. :

prawa do szacunku
prawa do życia
prawa do szczęścia
traktowania dziecka poważnie
żądał równouprawnienia dziecka
poważnego traktowania jego spraw i przeżyć

Wprowadził samorządy wychowanków, które miały prawo stawiać przed dziecięcym sądem swoich wychowawców. Zainicjował pierwsze pismo publikowane przez dzieci. Pionier działań w dziedzinie resocjalizacji nieletnich, diagnozowania wychowawczego, opieki nad dzieckiem trudnym.

HENRYK JORDAN

2011-05-30T23:01:00.000-07:00

Urodzony w Przemyślu 23.07.1842 r. Lekarz ginekolog , pionier wychowania fizycznego.
W 1867 r. wyjechał do Berlina, a stamtąd do Nowego Jorku. Utrzymywał się tam z gry na fortepianie. w restauracjach i w szkołach gimnastyki szwedzkiej. Rozpoczął praktykę lekarską w dzielnicy bogatych pod nazwiskiem H. Jordan, a w innych godzinach, jako J. Henry wśród ludzi biednych. Założył szkołę połoznych.Dzięki powodzeniu w pracy uzyskał potrzebne fundusze, które pozwoliły mu wyjechać do szkół lekarskich w Ameryce, Anglii i Berlinie.
Po powrocie do kraju w 22.01.1870 r. otrzymał dyplom doktorski Wydziału Medycznego. W 1874 rozpoczął praktykę prywatną, która przyniosła mu duże powodzenie, niezależność, zamożność.
W 1881R. został docentem i rozpoczął wykłady z teorii połoznictwa i diagnostyki chorób kobiecych. Został profesorem nadzwyczajnym połoznictwa i ginekologii na Wydziale Lekarskim UJ, a następnie objął kierownictwo kliniki.
Zajmował się również zagadnieniami higieny społecznej i zdrowotnymi warunkami wychowania młodziezy. Będą członkiem Rady Miejskiej Krakowa podjął starania o wprowadzenie nauki higieny w seminariach nauczycielskich i na kursach uzupełniajacych Św. Scholastyki.
Wygłaszał i organizował odczyty dotyczące znaczenia higieny gier, zabaw, ćwiczeń fizycznych do prawidłowego rozwoju dzieci i młodziezy.
Współdziałał w sprawie opracowania projektu opieki lekarskiej w szkole, w projektowaniu ustawy o urządzeniu słuzby zdrowia w gminach.
Apelował, aby nauczycieli gimnastyki nie traktowali gorzej niż innych, zachecał, aby ukończyli uniwersytecki kurs tego przedmiotu, który funkcjonował pod jego kierunkiem od 5 lat.
Dzięki Niemu w 1899r. wprowadzono do szkół średnich instytucję lekarzy szkolnych oraz obowiązkowe lekcje gimnastyki. Założył w Krakowie Stowarzyszenie dla Dozywiania Ciepłą Strawą Ubogich Dzieci, Towarzystwo Tanich Mieszkań dla Robotników.

ZASADĄ WYCHOWAWCZĄ JORDANA BYŁO WSZECHSTRONNE KSZTAŁCENIE JEDNOSTKI POD WZGLĘDEM FIZYCZNYM, UMYSŁOWYM, MORALNYM, ESTETYCZNYM ORAZ UMIEJETNOŚĆ ŻYCIA W ZESPOLE

Henryk Jordan zmarł 18.05.1907r w Krakowie na skutek ataku dusznicy sercowej i zapalenia płuc. Został odznaczony austriackim Orderem Żelaznej Korony.

PARK MIEJSKI DR. HENRYKA JORDANA
W 1889r. na Błoniach w Krakowie, przeznaczony był na gry i zabawy na wolnym powietrzu. Park podzielony był na 12 boisk i słuzył bezpłatnie młodziezy szkolnej przez cały rok. Ćwiczącą młodzież dzielono na 25 osób. Instruktorami byli lekarze, studenci, nauczyciele.
Jordan układał z pracownikami plan gier i zabaw na każdy dzień dostosowujac je do wieku i siły dzieci. Istniał stały nadzór lekarski.Zorganizowano ,, pułk dzieci krakowskich", gdzie chłopcy odbywali ćwiczenia polowe, jednak został szybko rozwiązany, bo przybrał zbyt wojskowy charakter.
Zorganizował warsztat stolarski,, pracownię ślusarską, tokarską, rzeźbiarską. Można było od fachowca zaznajomić się z pracą ogrodniczą. Miało to na celu wzbudzanie poszanowania dla pracy fizycznej oraz wyrobienie umiejetności godzenia jej z pracą umyslową

KS.BRONISŁAW MARKIEWICZ

2011-05-30T22:33:00.000-07:00

Urodził się 3.07.1842 r. w Prudniku. W 1867r. otrzymał święcenia kapłańskie.
Książe August Czartoryski postanowił idee ks. Bosco przenieś na ziemie polskie. Znajomi wskazali mu ks.Markiewicza, jako osobę, która chciałaby się kształcić w sztuce wychowania opuszczonej i zaniedbanej młodzieży. Ksiądz udał się do Turynu i w 1.01.1886 r. wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Księży Salezjanów, gdzie przebywał 7 lat.Załozył dom przyjęć sierot i dzieci opuszczonych(75 wychowanków). Naraził się tym władzom salezjańskim, które uważały, że mógł zatrzymać 20 wychowanków, jako parobków na farmie, gdyż został wysłany do Polski, jako proboszcz, a nie dyrektor zakładu.Ks. Markiewicz zerwał z salezjanami i zbudował dom drewniany, później murowany, gdzie przebywało 250 wychowanków.
Załozone przez niego Towarzystwo ,, Powściągliwość i Praca" po zatwierdzeniu w 1921r. reguły zakonnej przez władze kościelne stało się zgromadzeniem zakonnym pod nazwą ,, Towarzystwo Św. Michała Archanioła"

Główne elementy systemu oipekuńczo- wychowawczego Ks. Markiewicza:

wyeliminowanie upokarzajacych kar
rozwijanie samodzielności
praca fizyczna- zależała od wieku dziecka, jaka była wykonywana
okazywanie zaufania
doceniana była zabawa i rekreacja- własna orkiestra dziecięca, boisko, biblioteka, sala teatralno- muzyczna
warsztaty rzemieślnicze, pracownia krawiecka i szewska, młyn- gdzie młodzież uczyła się zawodu, produkowała wyroby na sprzedaż.

Jednak nie wszystkie reguły obowiązujące były idealne.Obowiązywał zakaz rozmów- traktowano, jako formę powściągliwości.
Obiady przyrządzano wyłącznie z jarzyn, kaszy, mąki , owoców strączkowych. Wszyscy jedli przy wspónym stole. Po odmówieniu modlitwy jeden z wychowanków odczytywał odpowiednie fragmenty pism o treści religijnej lub filantropijnej. Obiad kończył się modlitwą i krótką czytanką. Potrway mięsne pojawiały się 2 razy do roku.

Ks. Bronisław Markiewicz zmarł w 1912 roku. Jego uczniowie kontynuowali jego pracę.

KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA

2011-05-29T10:13:00.000-07:00

Prawa osobiste- każde dziecko ma prawo do rozwoju tożsamości, godności, szacunku, wyznawania własnych poglądów , religii. Każde dziecko ma prawo do zycia w kochajacej się rodzinie, do ochrony przed krzywdą i cierpieniem. Ma prawo do nauki na zasadzie równych szans.
Prawa socjalne - każde dziecko ma prawo do odpowiedniego standardu życia, ochrony życia, wypoczynku i czasu wolnego
Prawa kulturalne- każde dziecko ma prawo do nauki, korzystania z dóbr kultury, do pełnej świadomości swoich praw
Prawa polityczne-każde dziecko ma prawo do stowarzyszania się i zgromadzeń w celach pokojowych
Prawa ucznia w szkole-uczeń w szkole ma prawo do swobody wyrażania myśli, przekonań w szczególności dotyczących życia w szkole, a także religijnych i światopoglądowych, jesli nie narusza tym dobra innych ludzi. Do życzliwego, podmiotowego traktowania w procesie dydaktycznym. Ma prawo oczekiwać od nauczycieli wskazówek w celu rozwijania swoich zainteresowań i umiejętności.

STATUS DZIECKA

2011-05-29T10:03:00.000-07:00

Dziecko jest samodzielnym podmiotem, jednak ze względu na swoją dojrzałość psychofizyczną powinno być otoczone szczególną opieką wychowawczą i prawną
Dziecku należy się poszanowanie , szczególnie jego godności, tożsamości i prywatności.
Rodzina jest najlepszym środowiskiem wychowawczym dziecka
Państwo powinno wspierać rodzinę, a nie wyręczać ją z jej funkcji

Zasady, jakimi kierowano się przy tworzeniu statusu

zasada dobra dziecka- jak najlepsze działania na rzecz dziecka
zasada równości- wszystkie dzieci są równe wobec prawa
zasada poszanowania praw- wszystkie dzieci mają prawo do optymalnego rozwoju i wychowania
zasada pomocy państwa- w zabezpieczeniu odpowiednich warunków socjalnych i zdrowotnych dziecka

PEDAGOGIKA OPIEKUŃCZA- WYJAŚNIENIE POJĘCIA

2011-05-29T06:14:00.000-07:00

Bada procesy opiekuńczo-wychowawcze w rozmaitych koncepcjach i kieruje tymi procesami. Każda z nauk współpracuje z pedagogiką ogólną- bada procesy w określonych aspektach: biologia, psychologia, socjologia. Powiazana jest indegralnie z rozwojem pedagogiki specjalnej i społecznej. Posiada jednak swoje odrębne problemy praktyczne i teoretyczne.
Pedagogika opiekuńcza zajmuje się różnymi postawami sieroctwa, całkowitej opieki nad dziećmi i młodzieżą, zawodowej specjalizacji w kształceniu przyszłych nauczycieli i wychowawców.
Rodowód pedagogiki opiekuńczej sięga czasów średniowiecza, kiedy często organizowano przytułki, sierocińce. Dominowała fizyczno- materialna opieka nad dzieckiem oraz zapewnienie pomocy w nauce.

Wg. Mariana Jakubowskiego pedagogika opiekuńcza obejmuje 3 cykle zagadnień:

historia opieki nad dzieckiem
aktualne problemy dziecka
opieka nad dzieckiem zagranicą

Pedagogika opiekuńcza, której celem jest wychowanie, opieka zajmuje się poszczególnymi przypadkami i kategoriami sieroctwa. Zajmuje się teorią, jak również praktyką wychowania opiekuńczego.

ZADANIA PEDAGOGIKI OPIEKUŃCZEJ:
Nalezy rozpatrywać w 2 płaszczyznach:

w płaszczyźnie teoretycznej- interesuje ją opsi, analiza, ocena faktów i zjawisk
w płaszczyźnie praktycznej- obowiązuje przestrzeganie sformułowanych zasad.

Zasadniczym celem pedagogiki opiekuńczej jest diagnozowanie potrzeb ludzi i doskonalenie środowiska wychowawczego, by zaspokajać potrzeby w sposób społecznie pożądany.
Reguła postępowania opiekuna ma na celu rozwój jednostki w ramach jej zainteresowań i potrzeb.

Rozpatrując zadania pedagogiki opiekuńczej nalezy wymienić najważniejsze dyrektywy, zasady:

optymalnego rozwoje każdej jednostki w ramach jej możliwości i aktualnych potrzeb
integralnego związku opieki z wychowaniem i wychowania z opieką
równego startu dla wszystkich dzieci i młodzieży
dostatecznie wczesnej interwencji
pełnego uspołecznienia jednostki
mozliwie maksymalnej kompensacji braków
zbiorowej odpowiedzialności za losy