Van idee tot synopsis, treatment of scenario.

Almeria.Cinepro biedt nu – naast de bekende filmworkshops- een 7-daagse intensieve workshop scenario schrijven in een inspirerende omgeving onder begeleiding van ervaren coaches.
Ook heel geschikt voor schrijvers die hun project gereed willen maken voor presentatie aan een producent of omroep.

Tijdens de workshop werkt u onder begeleiding uw idee uit tot een synopsis of treatment. U zult leren uw verhaal zo aantrekkelijk mogelijk te pitchen. Inspiratieoefeningen gebaseerd op de prachtige omgeving zullen tot nieuwe invalshoeken leiden. Ook zullen een of meerdere scènes uit bekende films op de locaties waar de scènes zijn opgenomen geanalyseerd worden.

Het begeleidingstraject zal nauwkeurig worden afgestemd op het niveau van iedere individuele cursist. Hierdoor is deze cursus ook geschikt voor beginnende schrijvers.

De cursus is inclusief hotel-accommodatie, ontbijt en een drie-gangen lunch, lokaal transport, cursusboek, excursies en toegang tot het besloten netwerk.

Almeria staat bekend om haar kristal blauwe luchten, het schoonste en helderste licht, de langste dagen en de meeste zonuren van Europa. Er werden talloze bekende en beroemde films opgenomen.

De cursus kost per persoon € 825,-

Vliegtickets kunnen ook via ons geboekt worden. We kunnen een groepskorting bedingen waarbij wij streven naar een prijs per retourticket onder de € 200,-

Daarnaast biedt Almeria.cinepro natuurlijk ook nog steeds filmcursussen aan, zowel voor beginners als voor gevorderden.

Voor meer informatie over het cursusaanbod en de omgeving zie de website: http://cineprodesertfilm.webnode.com

Karin S. de Boer
http://web.mac.com/karinsdeboer
karinspanje@gmail.com
http://web.mac.com/karinsdeboer
skype: karins.deboer

“The proof of the pudding is in the eating”. Onder dit motto vertonen wij op donderdag 28 januari aanstaande BARDSONGS, een nieuwe speelfilm van Sander Francken.

Het gaat om een preview van een onhollandse film. Voordat deze onder de aandacht van het bioscooppubliek wordt gebracht, onderwerpen wij de film graag aan een kijkertest. Voor ons als makers een belangrijke toetssteen. Wij streven daarbij naar een kritische groep kijkers en stellen hun mening zeer op prijs in de veronderstelling dat wij het project beter zullen kunnen marketen.

BARDSONGS is een ongewone film, opgebouwd uit meerdere verhalen die zich afspelen in verschillende delen van de wereld, vol muziek en oude wijsheid die voor iedereen herkenbaar is. De reacties op de werkkopie van de film waren reeds veelbelovend. Nu de film helemaal klaar is, zouden wij het bijzonder op prijs stellen wanneer u ook uw mening wilt geven. Wij signaleren namelijk in de verschillende culturen een patroon dat ons fascineert en heeft geïnspireerd tot het maken van BARDSONGS.

De vertoning vindt plaats bij Cinemeta, Hettenheuvelweg 26, 1101 BN Amsterdam, op donderdagavond 28 januari. Aanvang 19:30u.

Voor een routebeschrijving, zie bijlage of http://cinemeta.nl/index.php?INF=4 Wegens het beperkt aantal zitplaatsen verzoeken wij u om ons per e-mail naar joost@pelicula.nl op de hoogte te stellen van uw komst.

Op de website www.bardsongs.com vindt u meer informatie over de productie.

Met vriendelijke groet en tot ziens!

Mede namens Sander Francken en alle anderen die de film mogelijk maakten,

BARDSONGS

een film van Sander Francken

donderdag 28 januari 2010

aanvang voorstelling 19:30 uur

aansluitend een borrel tot 22:30 uur

locatie: CineMeta digital BV

Hettenheuvelweg 26, 1101BN Amsterdam

In verband met het beperkt aantal zitplaatsen stellen wij het zeer op prijs wanneer u ons per e-mail op de hoogte brengt van uw komst.

De diagnose ADHD wordt steeds vaker bij kinderen en volwassenen gesteld. Het lijkt wel of half Nederland lijdt aan deze volksziekte.
De kleinkunst acteur Jochanan Westra die “niet uit het leven haalt wat erin zit”, heeft misschien wel “zoiets als ADHD”.

Hij begint een tragikomische zoektocht naar de zin en onzin van deze stoornis en vooral naar de manier waarop hij er persoonlijk mee om wil gaan. Jochanan’s zoektocht wordt afwisselend getoond door gesprekken met zijn psychiater, door persiflages op de zoektocht tijdens een theaterrepetitie ter voorbereiding op zijn nieuwe one-man show en door beelden uit zijn ‘gewone’ leven. Tenslotte komen zoektocht, theaterrepetitie en het dagelijkse leven bij elkaar en vindt Jochanan zijn eigen originele oplossing voor zijn ‘druk zijn’.

Kijk nu alvast naar de trailer.

Extra: Stel je niet aan! – Korte voorlichtingsfilm over ADHD.

Bestel

Op 7 november 2009 vond de landelijke ADD-dag plaats in de RAI in Amsterdam. Deze werd georganiseerd door Karin Windt van Stichting ADD Nederland.

Een van de hoogtepunten was die dag was wat mij betreft – ik ben niet helemaal objectief – het optreden van Jochanan Westra. Hij vertelde over zijn zoektocht naar het hebben van ADHD of ADD. Hierbij werd een fragment uit de documentaire – DRUK – die over Jochanan gemaakt werd, getoond. Dit leidde tot enthousiaste reacties uit de zaal en na afloop werd Jochanan bestookt met vragen.

Na afloop gaven veel mensen te kennen op de hoogte gebracht te willen worden als eind november DRUK op DVD wordt uitgebracht. Zij die hier niet aan toekwamen en dit alsnog willen doen, kunnen hiervoor terecht op de Pelicula website.

Daar zal ook gepubliceerd worden wanneer deze documentaire over ADD en ADHD op televisie zal worden vertoond.

Kennis voor het leven

Plastic verzamelaar

Vader, dochter en dzo

Zoals de trouwe lezers vast nog wel weten zijn wij zijn bezig een lange speelfilm te realiseren met als titel BARDSONGS. Deze speelfilm bestaat uit drie korte speelfilms, een gemaakt in Mali, Afrika, een in Rajasthan, India en het derde deel in Ladakh, ook India.

Sander Francken is de producent en regisseur. Het scenario werd geschreven door Joost Schrickx, overigens in prettige samenwerking met de genoemde producent/regisseur.

Zie voor meer inhoudelijke informatie ook de website: www.bardsongs.com

We zitten nu middenin de montage en willen het tussenresultaat graag voorleggen aan een geïnteresseerd publiek.

Een test-viewing dus.

Waarvan de toegang overigens gratis is

De eerste viewing vindt plaats op 6 november a.s. om 16.00 in Amsterdam Zuid Oost

Geïnteresseerden kunnen een mail sturen met daarop hun naam, hun leeftijd en iets van hun interesse en achtergrond.

Naar: bardsongs@pelicula.nl

Tot gauw!

   

Ik ben weer thuis.

Terugkijkend is het voorbij gevlogen. Terugkijkend is het onvoorstelbaar dat ik nog maar een week geleden hoog in het Himalya gebergte verkeerde.

Terugkijkend.

De laatste week, toen de productieperiode er eenmaal opzat, duurde erg lang. Oneindig lang. Hopeloos lang.

Ik wilde maar een ding.

Naar huis. Naar mijn dochtertje. Naar mijn vriendin. Terug.

Hoe moet ik de afgelopen speelfilm productieperiode in Ladakh nu duiden?

De eerste weken, met de reeds uitgebreid beschreven hoogteziekte-perikelen, waren vreselijk.

De periode daarna voelde ik me ondanks – of dankzij, zo sprak de calvinist – het toch harde en vele werken, heerlijk. Tijdloos. In productie. Niets meer en niets  minder.

De laatste week was, zoals reeds gezegd, wederom vreselijk. Kwetsbaar. Pestbaar.

Al met al…

Gemiddeld genomen…

Alles bij elkaar…

De voors en tegens tegen elkaar afgewogen…

Weet niet.

Veel zal afhangen van de  komende periode.

Of er een mooie film uitkomt.

Of deze zal bijdragen aan mijn naam en faam als scenarioschrijver.

Of ik het weer enigszins weet bij te leggen met producent/regisseur Sander Francken.

Of de ideeën die ik in Ladkah heb opgedaan, alleen of samen met anderen, zoals een filmworkshop en een documentaire over de Ladakhse filmcultuur, geconcretiseerd zullen worden.

Of mijn vele contacten met boeddhisten, Hindi, Christenen en atheïsten bestendigd zullen worden.

Of…

De tijd zal het leren.

Zoals ook de plastic verzamelaar van Jodhur al beweerde.

Had ie toch gelijk!

Waar mijn hart is...

Morgen gaat het feest dan eindelijk beginnen.
De eerste opname dag.
Morgen is een kleine keuken in een oud huisje in het dorpje Nang ingericht als plek waar de zanger Tsiring Stanzin, begeleid door zangeres en percussionist en gadegeslagen door een publiek van zo’n twaalf mannen, vrouwen en kinderen in winterkleren, met een sfeervol vuurtje in het midden, de soundtrack van “Father, daughter and dzo” ten gehore gaat geven.
Een lange zin, waarmee ik dan ook de hele eerste opname dag van morgen samenvat.
Ik heb mijn mobiel opgeladen.
Heb script, continuïteitsrapporten en cast-overviews uitgeprint.
Potlood geslepen, stopwatch getest, lippenbalsum aangeschaft.
Fotocamera opgeladen.
Extra tas voor alle cadeautjes, kettingen, kleden, shawls, olifantjes, tasjes, T-shirts gekocht.
Ben er zo goed als klaar voor.

Moet nu alleen mezelf nog opladen.
Na vier weken voorbereiden en tegelijkertijd de hoogteziekte perikelen en herinneringen een plaats geven, ben ik toe aan film-actie maar voel ik me er ook heel ver vandaan. Ben ik met mijn hoofd nu, zondagmiddag in mijn hotelkamertje terwijl het buiten heter en heter begint te worden;
Terwijl local fixers beneden zenuwachtig door de tuin lopen om de laatste eindjes aan elkaar te knopen;
Terwijl de Dalai Lama vanochtend in Leh gearriveerd is om daar de komende tijd wat lezingen te geven
meer bij thuis en mijn familie
dan bij vader Sonam, dochter Padma en hun dzo
die ze in het dorp gaan verkopen om eindelijk ook eens een mobiele telefoon aan te kunnen schaffen.
Kan mij het wat schelen?
Morgen wel.
Morgen gaat het beginnen.
De eerste dag van 17 aangesloten opnamedagen. Zonder rustdag. Half zes op, met donker weer thuis. Rijden, ontbijten, repeteren, filmen, filmen, lunchen, repeteren, filmen, filmen, rijden, dineren, slapen.
Zeventien keer.
Non stop.
Hopelijk wordt het een feest.

Voordat Prem, onze chauffeur, de auto startte, bond hij een roodkleurige doek heel strak om zijn hoofd. Daarna haalde hij een smoezelig stripje onduidelijke pillen uit het dashboardkastje en legde dat grijpklaar in het bakje bij zijn versnellings-pook.
Hij kijk mij die op de stoel naast hem zat glimlachend aan.
“Against altitude sickness”, zei hij.
Prem slaagde er niet in me gerust te stellen.

Het stuk tot aan de eerste politiecontrole post viel reuze mee.
We waren hoogstens wat lacherig door de afnemende hoeveelheid zuurstof in onze hersenen. Karin zag ergens in het ons omringende gebergte een rode vogel en vervolgens een gele, die Sander en ik niet zagen. En wij weten dat plagerig aan de hoogteziekte die haar kennelijk al wel helemaal te pakken had en ons nog niet.
Lachen.
Vooral Sander was deze vroege ochtend opvallend energiek. Alsof hij wilde aantonen dat op hem, immers de bedenker van deze autorit door de bergen, de hoogteziekte totaal maar dan ook totaal geen vat kon krijgen.
“Wachten jullie maar op dat stempel van de politie, ik wandel wel naar Leh!”

Na de politiecontrole begon ik een licht hoofdpijntje te ontwikkelen, ergens schuin boven mijn linker oog.
Het begon zich vervolgens langzaam uit te breiden.
Ook voelde ik een soort van zeurende misselijkheid opkomen, niet alleen in mijn maag, maar in mijn hele lijf.
Prem bond zijn doek nog maar eens stevig vast. En achter ons op de autobank, waar Karin S. de Boer en Sander Francken tot dan toe gezellig zaten te keuvelen over breakdowns, aankomsttijden van crew-leden en productiebudgetten, viel het stil.
Ik trok de conclusie dat iedereen op zijn eigen manier stilletjes aan het lijden was. Hoewel het opvallend was hoe monter Sander zich bleef gedragen.

Ik denk dat het door het schuin hangen van de auto kwam, waardoor de organische vlonder in onze blaas in de war gebracht werd, maar we stopten om de haverklap voor een korte plaspauze. En per keer dat ik uit de auto stapte om ergens achter een rots mijn behoefte te doen, voelden mijn benen slapper en wiebeliger aan. Alsof ik langzaamaan een beetje dronken werd, wat in wezen ook zo was, want volgens de boekjes vallen de verschijnselen van hoogteziekte in zeker opzicht met hevige dronkenschap te vergelijken.
Toen we stopten bij een bergnederzetting met een wegrestaurant in een grote tent, waren hoofdpijn, misselijkheid en algemeen onbehagen voor mij nauwelijks meer te verdragen. Ik had het idee dat ik er het slechtst aan toe was van ons allemaal. Zo namen Karin en Sander een kopje soep, iets wat voor mij ondenkbaar was.
Prem vertelde mij dat we nu zo’n 4000 meter hoog waren en dat we nog maar twee pieken te gaan hadden, waaronder die van Taglang La op zo’n 5500 meter. En daarna zou het alleen nog maar lager gaan.
Wederom slaagde Prem er niet in me gerust te stellen.
5500 meter!

Pas later las en hoorde ik dat het absoluut is af te raden om als je je boven 3000 meter bevindt meer dan 500 meer per dag te stijgen. En dat het raadzaam is om dan minstens een hele acclimatisatie dag te nemen op 3500 meter en op 4000 meter. Dit alles om fatale AMS (Accute mountain sicknss) te voorkomen.
En wij knalden van iets meer dan 3000 meter naar 5500 meter, en daarna weer omlaag naar 3500 meter, en dat alles in één dag!

De kilometers die nu volgden waren de ergste kilometers uit mijn leven. Ik kon met geen mogelijkheid meer naar het zonder twijfel weer indrukwekkende Himalaya landschap kijken. Ik kon alleen nog maar schuin voorover in mijn gordels hangen met mijn linkerhand gedrukt tegen mijn linkerslaap om de hoofdpijn nog enigszins te onderdrukken. Ik kon nog net constateren dat het hier inderdaad, zoals voorspeld, geregend had en dat de toch al onmogelijke smalle bergpas die voortdurend zonder enige vorm van railing langs steile en diepe afgronden voerde, veranderd was in een glibberig langgerekt lint van blubber. Ik hoop dat de chauffeur minder last heeft dan ik, dacht ik nog. Maar eigenlijk kon dat me al weinig meer schelen. Als die lichamelijke pijn, die misselijkheid, die druk in mijn hoofd maar minder werd. Maar dat zat er niet in. We moesten nog minstens een kilometer stijgen. Ik greep naar de strip met pilletjes van de chauffeur. Zonder er verder over na te denken stak in er eentje in mijn mond en slikte die met een flinke slok water door. Het leek heel even te helpen. Of verbeeldde ik me dat? Ik voelde weer de neiging om te plassen opkomen. Maar ik probeerde die te onderdrukken. Ik was bang om uit de auto te stappen. Ik vertrouwde domweg mijn eigen benen niet meer. Achter mij hoorde ik Karin intens en diep kreunen. Ik had niet de kracht om achterom te kijken om iets bemoedigends tegen haar te zeggen. Ik merkte dat het pilletjes alweer was uitgewerkt. De hoogteziekte viel me weer van alle kanten aan.
“How far?”, kreunde ik tegen de chauffeur, die zijn hoofddoek al rijdend nog wat strakker trok.
“Not far”, gaf hij als antwoord.
“Fuck”, kreunde ik.
Plotseling moest ik denken aan vroeger. Ik was een jaar of 10 en speelde met de stoere schoffies uit onze buurt ergens op een bouwterrein. Ik was in een nauwe betonnen rioleerbuis gekropen. Net toen ik me helemaal naar binnen had gewurmd, realiseerde ik mij dat ik niet meer achteruit kon. En dat de uitgang aan de andere kant nog heel ver weg was. Ik voelde paniek opkomen maar wist ook dat als ik dat toeliet ik helemaal nooit meer uit die buis zou komen.
“Rustig blijven, rustig blijven!”, galmde het in mijn hoofd.
Was dat nu of was dat vroeger, die galm. Ik wist het niet meer.
“500 meters to go”, hoorde ik de chauffeur zeggen.
Hoopvol tilde ik mijn hoofd wat op. Ik zag inderdaad in de verte de weg in de hoogte verdwijnen, alsof er een verticale knik inzat.
En toen verschenen er opeens twee enorme gele bulldozers die kennelijk de opdracht hadden gekregen de blubberen bergpas wat meer begaanbaar te maken. Voor ons op de weg werden enorme blubberheuvels opgeworpen. Achter ons stopte een kleine vrachtauto en toen een toeristenwagen als de onze en toen nog een kleine vrachtwagen.
We zaten vast! Op nog geen driehonderd meter van de top. Vast. Op meer dan 5000 meter hoogte.
Onze chauffeur stapte uit en liep toch wat zorgelijk richting bulldozers.
Ook Sander stapte uit – deed hij alsof of was hij echt minder vatbaar, dat zou kunnen, op sommige mensen heeft de hoogteziekte, onafhankelijk van conditie of leeftijd, minder effect -en liep richting de blubberheuvels om eens poolshoogte te nemen.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe Karin de deur opendeed en zich half naar buiten liet vallen. Ik stapte uit en begon op mijn weke kauwgombenen als een idioot kleine stukjes heen en weer te waggelen. Als om de tijd te doden, als om niet verder na te hoeven denken.
Ik hoorde Karin in paniek gillen.
“Doorrijden godverdomme, ik val flauw, doorrijden.”
Ook mij werd het nu bijna zwart voor de ogen.
Een pilletje!, dacht ik nog, ik moet een pilletje hebben! En ik moet Rosalien weer zien. En Elsa. En mijn familie. En…
Er was geen tijd meer. Geen film. Geen bergen. Even ook geen Joost.
Een auto stopte naast me.

Iemand deed de deur open en nodigde me uit in te stappen.
Ik keek in een glimlachend gezicht, het glimlachend gezicht van onze chauffeur.
De weg was vrij!

Nog een paar honderd meter stijgen, een paar hond meter doorbijten. En daarna werd alles alleen nog maar beter.

Pas in de weken daarna, in ons rustieke hotel in Leh, werd me duidelijk wat voor een onverantwoordelijke idiote actie we ondernomen hadden. Zeker die laatste dag waarop zelfs een niet-reis advies was afgegeven vanwege de slechte staat van de wegen. Iedereen die maar iets van bergen afwist verklaarde ons voor gek vanwege wat we gedaan hadden.

Karin bleef nog 14 dagen ziek. Toen zij maar niet echt opknapte kreeg zij van de ANWB het advies zich per helikopter naar lager gelegen oorden te laten evacueren. Zij volgde dit advies niet op maar bleef nog even vertrouwen op de zware medicijnen die van zij van de lokale dokter die wij Charly Chaplin doopten kreeg.
Het gaat nu beter met haar.
Ik knapte iets sneller op. Een dag na aankomst ging ik alweer op locatiescout tocht. Maar ik heb wel het idee dat bij vlagen de hoogteziekte mij weer in haar macht krijgt. Opeens kan ik me misselijk voelen of extreem moe. En kleine pijntjes, zoals een stijve nekspier of een verkoudheidje, lijken veel meer genezings-tijd te vragen dan dat anders het geval is.
Sander had en heeft het minste last. Minder gevoelig voor hoogteziekte, waarschijnlijk. En hij slikte gedurende de hele reis het middel cellfood, dat er kort gezegd voor zorgt dat lichaamscellen meer zuurstof en voedingsstoffen absorberen.
Dit vertelde hij ons pas na afloop.

Enfin, we leven nog. En de Indiase productieploeg is compleet. En de Nederlandse geluidsman Ludo Keenis is – per vliegtuig, zo hoort het – gearriveerd. Alsmede cameraman Sal Kroonenberg en zijn assistent Dirk-Jan Kerkkamp. Allen voelden zij zich na een dag acclimatiseren prima.
We zijn nu volop in pre-productie. Over precies een week is de eerste opnamedag.
Over hoogteziekte wordt nauwelijks meer gesproken.

.