Pembe Bigudi

Yoktan Seçmeli

2012-08-01T12:41:00.003+03:00

Çoğumuzun hayatında diğer seçenek hiç olmamıştır aslında. Seçimlerimiz zaten bellidir ve seçemediklerimiz bizi asla affetmeyecektir.

Kan kaynatmaktan öteye geçip önüne gelen ne var ne yoksa kaynatan, hatta buharlaştıran sıcaklar, beynimi de deforme etmiş olacak ki göğüs kafesimde aygın baygın yatan kalbimi şaha kaldıracak bir tek ilham kırıntısı dahi uğramadı odama. Ta ki dün akşama dek...

Köhne bir bodrum katında yosun tutmadan hayatta kalmaya çalışan kaderimin yakasından tutup koca bir yol ayrımına getirişim, sadece kendime eziyet etmek amaçlı değilmiş demek ki. İnsan bazen dirilmek, canlanmak yahut uyanmak için de hayatın taşrasına girermiş. Ha bunu bilmiyor değilim. Ne zaman boyumdan büyük acı çeksem hep bu gerçeğin haklılığıyla irkilir, kendime gelirim. Lakin bu defa işler düşündüğümden de farklı.

Durduğum nokta öyle bir yol ayrımına açılıyor ki hangi tarafa yürüsem diğer tarafım acıyacak. Bu halim bana O Kadın filmindeki o meşhur repliği hatırlatıyor:

"Ne seçersen seç, aklın hep seçemediğinde kalacak."

İşte elimde avcumda ne varsa hepsi bu bi' cümleye sığmış durumda. Bir cümlelik bir hayatı yaşıyorum şu anda! Ne zormuş Allah'ım böylesi bir darlıkta insanın kendine yer bulabilmesi. Bir bakıma olgunlaşmak ve karar verme gücümü kuvvetlendirmek için hayatımın önüme koyduğu oyunlardan biri gibi görebilirim bu durumu aslında. Ama bari hayat oyunu, bu kadar yoktan seçmeli olmasaydı.

Durduğum yola gelince...

Bir yanımda deliler gibi istediğim, elde ettiğimde beni tatmin edeceğinden şüphesiz olduğum, onu elde etmek uğruna çılgınca ve cesurca planlar yapmaktan kaçmadığım, hayalimin mesleği... Hayatımda bir daha, bu kadar yaklaşamayacağım belki de ona asla. Tam karşımda, yaşamayı düşlediğim şehirden iki saat uzakta beni bekliyor, olağanca ihtişamıyla.

Öte yanda -yine- deliler gibi istediğim, onunla olduğumda boğazıma kadar huzura battığım, kavgasını da sükunetini de sevdiğim, yıllanmış hayalim, sığınağım, dalgalı bir deniz kıyısında da olsa limanım... Sevdiğim adam... Eros'un fırlattığı kanlı aşk oklarını gözlerimizde sakladığımız yığınla yıl sonrasında aynı şehirde yaşama ihtimalimiz burnumuzun ucunda. Öyle zamanlar oluyor ki acının dibine vuruyorum. Lakin birkaç hafta sonra onunla sabah kahvaltıları yapacağımı, bir telefonla yanımda olacağını, onu her gün görme ihtimalimi düşündükçe heyecandan ölüyor, tüm sıkıntıları bir kenara itiyorum. Öylesi iyi geliyor bana. Bana, ruhuma ve hatta fiziksel ağrılarıma..

Çocukluğumdan beri eş ve iş konusunda şanslı biri olmayı diledim durdum. Sağlık hepsinden öte tabii ama bir insanı rezil ve vezirlik ayrımına getiren de bu iki seçim galiba. Şimdi ben birinden vazgeçmek, yahut en azından birini ertelemek durumundayım. Beni tanıyanlar az çok bilir; kimi ya da neyi seçeceğim tüm sancılarıma rağmen bellidir. Yine de karın ağrılarıma söz geçirmek öyle zor ki... Seçmediğim tarafın ağrısı hep sürecek, beni bitirecek, çürütecek gibi!

İşte, böylesi bir seçememe halindeyim şu sıralar. Aslına bakılırsa insanın aşkla, tutkuyla istediği şeyleri olması müthiş! Tutkulu olmak müthiş! Tutkular müthiş! Ama görünen o ki hayat çifte tutkulu yapmıyor hiç kimseyi. Herkesin hayatına sıkı bir tek tutku yeterli.

Dün akşamki ilham kaynağıma gelince... Süt kokulu bir bebek sadece. Sadece demem boyutunun küçüklüğünden. Yoksa bana çok şey anlattı bilmeden. Durduğum yol ayrımında, bana ait olmayan güzel bir bebeği aldım kucağıma. Annesine baktım, babasını süzdüm. Ne kadar şanslı olduklarını düşündüm. Bir gülümseyişi benim dahi ayaklarımı yerden kesti. Benden hiç gitmesin, hatta benim olsun istedim. Benim olsun... Benim... Benim olması için her şeyi yapabileceğimi gördüğümde beyin kıvrımlarımda sıkışıp kalmış tüm jetonlar düştü birden bire. Bu bebek, bu melek; bir aşkın meyvesiydi. Ve gördüm ki benim aşkım dolmuş taşmış, meyve vermek için sabırsızlanıyor haldeydi.

Hiçbir kalbe iki aşk birden sığmazmış, anladım. Neyi, kimi seçeceğim belli. Ama yine de aklım, sadece acısını seçebildiğim o seçenekte. Canımı hep yakacak, ardından ağlayacağım belki, belki de pişman olacağım deliler gibi. Gün gelecek aptallık ettiğimi düşüneceğim. Ama yine de onu seçemeyeceğim.

"Aşk mı, kariyer mi?" sorunsalında ben çoktan aşkı seçtim.

Belki de bu dünyanın romantik ve sıradan insanlarından biriyim. Aykırı, cesur ve inatçı olmayı beceremedim.

Çocukluğumdan beri benden isteneni kendime veremedim.

Yine de neyi en çok istediğimi bilmekten dolayı bir rahatlık var içimde.

Yine de seçemediğim şeyin acısı şimdiden yüreğimde.

Derinlerde...

Dinlediğim: Yoruldum

Okuduğum: Bin Muhteşem Güneş

İzlediğim: Kendi Hayatım :)

Bu Dünürler Size De Tanıdık Gelecek!

2012-08-01T00:32:00.000+03:00

Evli olan herkes, kendi annesiyle eşinin annesinin arasındaki çekişmeyi çok iyi bilir! Alttan alttan laf sokmalar, birbirleriyle rekabet etmeler, gözlerini devirerek imalı bakışlar... Vanish yeni kampanyası için çektiği videoda, dünürlerin bu tip komik atışmalarını çok iyi anlatmış! Yukarıdaki videoda birbirini çekemeyen bu iki dünürü siz de izleyebilirsiniz.

En çok sevdiğim şeylerden biri de, dünürlerin söylediklerinin yanı sıra aklından geçenleri de duyabilmemiz... Birbirleri hakkındaki gerçek düşünceleri, videoya büyük ölçüde mizah katmış. Oyuncuların mimikleri de bir o kadar iyi! Parodi tadındaki bu video çok konuşulacağa benziyor.

Üstelik Vanish’in Facebook hayran sayfasında, bu video ile bağlantılı bir aplikasyon da yer alıyor. http://bit.ly/omurbiterdunurgitmez adresine giderek ileride nasıl bir dünür olacağınızı öğrenebilir, pespembe bir çamaşır makinesi kazanma şansı yakalayabilirsiniz!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Sevgilinizi Hararetlendirin

2012-07-31T17:35:00.000+03:00

Son günlerin en gözde Facebook uygulamalarından bir tanesi de Lipton Ice Tea Hararetmatik. Lipton Ice Tea Türkiye sayfası üzerinden ulaşabildiğiniz Hararetmatik uygulaması, IVR teknolojisiyle gerçekleştiriliyor. Türkiye’de ilk defa, yapılan şakayı kayıt etme özelliğine sahip bu teknolojiyle oturduğunuz yerden istediğiniz arkadaşınızı şakalayabiliyorsunuz. Bunun için tek yapmanız gereken, Facebook listenizdeki arkadaşlardan dilediğinizi seçip telefonunuzu ve hararetini yükseltmek istediğiniz arkadaşın telefonunu yazmak. Bu basit işlemden sonra Türkiye’nin son dönemdeki gözde komedyenlerinden İsmail Baki tarafından canlandırılan 5 ayrı telefon şakasından birini seçebiliyorsunuz. Günde 3 şaka hakkınız var ve unutmayın her arkadaşınıza sadece bir defa telefon şakası yapabilirsiniz.

Olay sadece şakayla da bitmiyor tabi. Eğer arkadaşınız şakayı sonuna kadar dinleme sabrı gösterirse hem siz hem de o SMS ile birer çekiliş numarası almaya hak kazanıyor. Her hafta sonunda da en fazla çekiliş hakkı elde eden kişi ise içi dolu, özel bir Lipton Ice Tea dolabı kazanıyor.

İsmail Baki’nin birbirinden renkli taklitleri ile eşinizi, sevgilinizi de tatlı tatlı kızdırabilirsiniz. Zaten duyduğuma göre özellikle karı-kocalar birbirlerini bolca şakalıyormuş. Yeni bir heyecan arayışı mı, soğuk yenen intikam yemeği mi orasını ben bilemem. Tek bildiğim bu şakaların gerçekten de çok keyifli olduğu.

Siz de aşkınızda hararet derecesini biraz artırmak istiyorsanız uygulamanın linki burada.

https://www.facebook.com/liptonhararetmatik/app_395429340516909

Seslendirmenin yapıldığı stüdyodan kamera arkası görüntüler ise çok eğlenceli:

http://youtu.be/bmkAfVBRBT4

Bir bumads advertorial içeriğidir.

LÖSEV Gönüllüsü Olmak Bir Ayrıcalıktır...

2012-07-31T16:28:00.000+03:00

Büyük LÖSEV Ailesi, lösemili&kanserli çocuk ve ailelerin bu zorlu mücadelede yalnız olmadıklarını göstermek için sevgi ve azimle çalışan bir vakıftır. LÖSEV kurulduğu 1998 yılından bugüne dek faaliyetlerini duyarlı kişi ve kuruluşların destekleri ve binlerce GÖNÜLLÜSÜ’nün katkılarıyla gerçekleştirmiş; Türk halkının konu hakkında daha bilinçli ve duyarlı olmasıyla beraber tedavide %91'lere çıkardığı başarısını %100’e çıkartmayı hedeflemiştir.

LÖSEV'e gönlünü veren gönüllüler LÖSEV’in her etkinliğinde aktif rol almakta, vakıf çalışmalarına aktif katılım göstererek çocukları hayata bağlamaktadırlar.

Yüreğinde paylaşım ve sevgiye yer olan herkesi Lösev gönüllüsü olmaya davet ediyoruz.

Lösev gönüllüsü olabilmek için aşağıdaki formu doldurmanız yeterli: http://bit.ly/losevgonullusu
Lösev’i Facebook’ta takip etmek için: www.facebook.com/losev0660
Lösev’i Twitter’da da @losev1998 hesabından takip edebilir, #LosevHayatVerir hashtag’i ile paylaşımlarınızla destekleyebilirsiniz.

Bir bumads sosyal sorumluluk içeriğidir.

Aynı Ateşin Çocukları

2012-06-06T11:05:00.002+03:00

Uludağ Sözlük | Söykü Dergisi
Sayı 8 - Ateş Konulu Yazım

Entry halini okumak için tıklayın.

Soykudergisi.com'dan okumak için tıklayın.

Derginin pdf versiyonu için tıklayın.

*-*-*-*-*

-sen hiç yandın mı? diye sordu kadın. yüzündeki çizgiler hiç söylemediklerini de haykırıyor gibiydi. sustu adam. yere bakıyordu sadece. alnındaki teri sildi önce. baş edemedi sonra, cebindeki beyaz mendili çıkardı. kadın, sorduğu sorunun arkasında dimdik dururken, adam onun ateşinde terliyordu resmen.

-teyze, anlıyorum halini ama...
-anlayamazsın. beni ancak ben gibi yanan anlar.

elindeki mendili katlayıp pantolonunun cebine soktu adam. annesi görse kızardı kesin, kirlenmiş mendili cebine koydu diye. bu köhne evde annesini -bir anlık da olsa- düşünmek iyi gelmişti nedense. insan annesini düşündükçe çocuk gibi sevinebilirdi. yaşı ne olursa olsun, herkes annesinin asla büyümeyecek bebeğiydi.

-beni ancak ben gibi yanan anlar.

kadın az önceki cümlesini yineledi. sanki hayatı bu bir cümleden ibaretti. adam annesinin hayali kokusuyla sarhoş olmaya hazırken tam da, kadının mırıldanmasıyla kendine gelmişti. annesini özlediğini hissetti. içi yandı. kim bilir kaç anne, çocuğunu özlemekteydi şimdi. ve kim bilir kaçının çocuğu, bir daha asla dönmeyecekti.

bir şeyler söylemek için derin bir nefes aldı. oda öylesine sessizdi ki yutkunma sesleri bile duvarda yankılanıyordu sanki. adamın nefesi kadına çarptı. kadın, nefes alan herkesten nefret ediyormuşçasına adama baktı ve başındaki örtüyü çıkarıp konuşmaya başladı:

-annen sağ mı?

-allah uzun ömürler versin teyze, sağ.

-senin ne yaptığından haberdar mı?

-biz bu davaya baş koyduk teyze. ama korkuyor tabii haliyle.

-vurulursun diye değil mi?

-evet teyze, vurulurum diye.

az önce saçlarından ayırdığı örtüyü sıktı ellerinde kadın. yüreğinden taşmakta olan acı, gözlerine kadar dayanmıştı. kendini bir bıraksa boğulurdu gözyaşlarında. örtüyü sıktı, bütün gücüyle karşı koydu gözlerindeki acıya.

-benim yavrum vuruldu.

adamın alnındaki ter soğumaya başladı bu cümleden sonra. şimdi terlemiyor, donuyordu adeta. gözlerini kapattı, çünkü gözleri açık olsaydı kadının gözlerine bakmak zorunda kalacaktı. karşısında duran bir anneydi nihayetinde. ve oğlunun hesabını sormak için hazırlanmaktaydı her haliyle.

-ben onu vurmasam, o beni vuracaktı teyze.

son bir gayretle savundu kendini adam. bu bir seçimdi, iki anneden biri yanacaktı illa ki. sevinen onun annesi olmuştu bugün, yarının ne getireceğini kim bilebilirdi ki?

-murat'ımın doğduğu gün bayram günüydü bizim burada, diye başladı kadın anlatmaya. babası kurbanlar kesti erkek evlat yoluna. iyiydi hoştu benim adam ama erkek diye diye deliye döndüydü. allah yüzümüze baktı, murat'ı verdi kollarıma. o gün onun minicik suretine baktım ve dua ettim içimden. dua ettim, hem de ne dua...

adam gözlerini iri iri açmıştı şimdi. murat mıydı öldürdüğü gencin adı yani? kardeşinin adı da murat'tı ve onun canı gibiydi. o okusun, büyük adam olsun, kurşunlar arasında değil kalemle kağıtla hakkını arasın diye nasıl da feda etmişti her şeyini. murat... murat ismi onun için çok kıymetliydi. kader ona, bir oyun oynuyordu belli ki.

-ne diye dua ettin teyze?

-rabbim, dedim. kucağıma verdiğin bu sabiyi öyle bir yiğit yap ki senin yolunda, vatanı milleti yolunda korkusuzca savaşsın. ama ne olur, tüm kötülüklerden koru onu. acısını bizlere yaşatma.

kadın da adam da sustu bu cümleden sonra.

adam bir duayı paramparça edişini düşünüyordu. kadın kabul edilmeyen duasına bir suçlu arıyordu.

adam nasıl bir katildi ki bir annenin duasıyla savaşıyor ve o duayı haklıyordu? kadın nasıl beceriksizce bir dua etmişti ki elin vicdansızına karşı oğlunu koruyamıyordu?

iç savaş, şimdi iki ayrı yürekteydi. insanın kendiyle verdiği savaş, en kanlısı idi.

-dualarımdan ne istedin be çocuk?

adamla kadının yüzleşme zamanı gelmişti. kadın hesap soracaktı şimdi, adam savunacaktı kendini. yahut belki de yeni bir savaş çıkacaktı bu evde, duvarlar arasında kalacaktı her ikisi de.

-ben... halkımın hakları için...

-senin halkının hakları benim oğlumun şehit düşmesine mi bağlıydı?

-sen sadece kendi oğlun açısından bakıyorsun teyze!

-benim oğlum mu engel oldu sizin haklarınıza?

-hayır ama...

-şehit düşen diğer çocuklar mı engel oldu? biz mi engel olduk?

-savaş bu teyze, kişisel bakamam ki.

-kişisel bak çocuk! murat açısından bak, murat'ın anası açısından bak. yetmedi mi mehmet açısından, onun anası açısından bak. ali açısından, ali'nin anası açısından... kişisel bak, yanan her yüreğe dikkatlice bir bak!

-ben de ölebilirim bugün yarın, sadece sizin çocuklarınız ölmüyor ki!

-o zaman bir de kendi annen açısından bak. yanmaz mı alev alev yokluğunun ateşinde?

-yanmaz mı hiç teyze...

-yanar tabii ya. biz gibi yanar elbet bir gün o da.

-deme öyle teyze.

-ölümün adı bile soğuk be çocuk. ölümün düşüncesi bile alev alev. sen düşünmekten korkuyorsun, ben içinde yaşıyorum. nasıl yanıyorum, nasıl kül oluyorum! yarın öbür gün aynı yangın annenin de yüreğine düşecek. kimse kimsenin hakkını alamayacak, koca bir ülke yanan annelerin eline kalacak. o zaman, mücadeleniz başarılı olmuş olacak mı?

adam hıçkırıklara boğulmuştu. kadının başı dikti, sırtındaki kamburluğa rağmen eğilmeden duruyordu. şehit annesi olmak hem koca bir acıydı, hem de içinde gizli bir gururu saklardı. kadının saklayacak bir şeyi yoktu şimdi. acısını da haykırıyordu, haklılığını da... adam ağlıyordu, kadın yanıyordu alevler arasında.

-yaşın kaç?

-25 teyze.

-çocuk sayılırsın sen de işte. murat'ım 20'sinde girdi kara toprağın içine.

-ben...

-sen aldandın çocuk. aynı toprakların insanı olduğumuzu unutup aldandın. uğruna savaştığın hakların sandın, yanıldın. kardeşi kardeşe kırdıranların maşası oldun, oğlumu harcadın. oysa şimdi size, bizi düşman gösterenlere karşı yıllar önce sırt sırta savaşmadık mı?

-teyze...

-murat'ım gidince bitecek olsaydı bu savaş, tek damla gözyaşı dökmezdim inan. seni şuracıkta boğunca galip gelecek olsaydı barış, tek cümle kurdurmazdım sana, söndürürdüm nefesini. ama istenen de bu ya zaten; sen murat'ımı öldür, ben seni öldüreyim. aynı toprağın insanları düşman olsun birbirine.

adamın hıçkırıkları durmaz olmuştu bir yerden sonra. kadının suskunluğu uzadıkça adam büyük yükler altında kalıyordu adeta. omzunda taşıdığı silahlardan daha ağırdı vicdan azapları. sahi, bunca zaman neden hiç kişisel bakmamıştı? neden canını aldığı hiçbir gencin ardında ağlayan annesi gelmemişti aklına? oysa her gün kendi annesini düşünürdü. fırsat buldukça onun yanına gider, ona doyasıya sarılırdı. silahından çıkan her kurşunda evladının kokusundan etmişti bir anneyi daha. bunu düşünmek için bir murat mı öldürmesi lazımdı illa?

-affet beni teyze, diye inledi biraz sonra.

hangi af yüklerini hafifletebilirdi ki bundan sonra?

-allah affetsin seni çocuk, vatan affetsin.

-sen de affet teyze. bebeğini aldım kollarından. affet...

-benim bebeğim vatanımın kollarında uyumakta. bugün yarın ben de giderim yanına, huzur bulurum. ama çocuk sen... sen öldüğünde bu vatan toprağı kabul eder mi seni koynuna? yatacak yer bulabilir misin huzurla? seni bize karşı kışkırtanlar sahip çıkarlar mı anneciğinin acısına?

-affet teyze. affet, allah aşkına...

kadın da ağlamaya başlamıştı biraz sonra. önünde ağlayan, yalvaran da bir ana kuzusuydu sonuçta. bu ülkenin evladıydı o da. sırt sırta sahip çıkılan vatanın bir parçasıydı zamanında. ve çocuktu her şeyden önce. gencecik bir yürekti. aldanmış, aldatılmış, yanlışa düşmüş... ve öte yandan katiliydi murat'ının. canını almıştı o, 20'lik ciğer parçasının.

insan katilini affeder mi bin pişman olsa da?

kanlı ellerini tutar mı yüreği parçalansa da?

içindeki soruları susturamazdı belki ama bir anne olarak kıyamazdı hiçbir çocuğun ağlamasına.

-ellerini yıka çocuk.

adam dizlerinin üstüne çökmüş ağlarken kadının önünde fark etti ki daha ılık çıkıyordu kadının sesi. kadının dediğini yaptı, çeşmenin altına soktu ellerini ve saatlerce yıkadı. belki de günlerce sürmüştü ellerindeki kanı akıtması. kadın adamın ellerinden akan kana baktı, adam murat'ın kanından utandı.

-adın ne senin?

-nazım.

-hayırdır nazım, ne işin var burada?

-pişmanım. cezam neyse çekmek istiyorum.

-pişmanlık yasası diye bir şey çıktı şimdi, ondan yararlanırsın.

-nasıl?

-kendin teslim oldun diye salarlar seni halkın içine. ah adaletsiz dünya! seni şimdi şuracıkta boğmak vardı ya...

-ben o yasadan yararlanmak istemiyorum. cezamı çekeyim istiyorum.

-allah allah! oğlum hapishane dağdan daha konforlu sanıyorsan yanılıyorsun.

-laf olsun diye değil, gerçekten pişmanım komutan.

-niye, güneş mi geçti başına? dağda gencecik çocukları avlarken neredeydi aklın?

-geçen hafta şehit edilen asker vardı ya...

-murat... gencecik aslan parçası...

-onu ben vurdum.

-madalya mı istiyorsun lan!

-dün gece anası girdi rüyama. ben murat'ı bir öldürdüm, rüyası beni bin öldürdü. bütün gece ellerimi yıkattı murat'ın annesi bana. elimi yıkadıkça kan damladı, elimi yıkadıkça daha çok kanadı. bu eller, kardeşlerimin kanına bulandı komutan.

-kardeşlerinin kanı tabii ya...

-benim de bir kardeşim var, onun da adı murat. uyanınca dedim ki kendime, isimlerimiz bile aynı, yaşadığımız topraklar aynı. biz kardeş değiliz de neyiz? kaderin cilvesine bak ki canını aldığım gencin adı, kardeşiminkiyle aynı. bu bana, gün gelip murat'ımın da aynı savaşa kurban gideceğini, anamın da benim ardımdan yas tutacağını hatırlattı.

-peki murat'ın anası... affetti mi seni?

-ellerimi yıkadıktan sonra sarıldı bana. sabaha kadar murat'ın anasına sarılıp ağladım komutan. o beni murat'ının yerine koydu, ben onu anamın yerine... evlat acısını ben de yaşadım onunla birlikte. bin pişmanım. şu yasadan yararlandırma beni, ne lazımsa yap. cezamı çekeyim komutan.

-bu yasadan yararlanman için ne gerekiyorsa yapacağım bilmiş ol. çünkü gerçek pişmanlık, seninkisi.

nazım, yeni murat'lar ölmesin diye teslim olduktan bir süre sonra pişmanlık yasası'ndan yararlanıp salıverildi. lakin o, kendi içindeki zindanda yaşamaya devam edecekti. ellerini ne zaman yıkasa gördüğü rüya geldi aklına. ellerini ne zaman yıkasa kan damlıyordu sadece onun görebildiği kırmızılıkta.

vicdanına olan borcunu ödemek için okuttu kardeşini. şehit murat'ı geri getiremezdi ama bir başka murat'ı terör illetinden koruyabilirdi. hiçbir murat ölümü genç yaşında hak etmezdi çünkü. hiçbir anne, evlat acısını kaldıracak kadar güçlü olmak zorunda değildi.

şehit er murat yıldırım'ın mezarı başında bir ateş yanmaktadır hâlâ. murat'ın anasının yüreğine düşen ateş, diğer şehit annelerinin acısından farksız değildi asla. kardeş kardeşi katlederken ve bunu haklı bir mücadele sanarken annelere oluyordu olan aslında. ve gencecik vatan evlatlarına...

murat da bu vatanın evladıydı oysa, nazım da...

aynı topraklarda yetişmiş, aynı ateşte yanmışlardı her defasında.

*-*-*-*-*

https://www.uludagsozluk.com

https://www.soykudergi.com

https://www.facebook.com/Uludagsoyku

https://twitter.com/#!/uludagsozluk

https://twitter.com/#!/uludagsoyku

Ruffles'tan Eşsiz Bir Video

2012-06-05T20:11:00.000+03:00

Hayatta bizi şaşırtacak şeylerin sonu gelmiyor, insanlar eşi benzeri görülmemiş şeyler üretmeye devam ediyor. Ruffles da MAX Machine diye bir düzenek yaratmış, bizi şaşırtacak bir video hazırlamış.

Türkiye’nin ilk Goldberg Machine’ine imza atan Ruffles, bu proje için Plato Film Okulu ile anlaşmış. Üzerinde 30 kişilik bir ekibin çalıştığı ve tek parça halinde çekilen video oldukça eğlenceli – dikkat ederseniz videoda hiç kesme yok... Üstelik, bu videonun yanı sıra, her hafta yeni bir hediyenin verildiği bir ipucu oyunu da bulunmakta.

İşte oyunun linki: https://www.facebook.com/rufflesturkiye/app_298027463617532

Bu düzenek oluşturulurken hangi parçaların kullanıldığını mı merak ediyorsunuz? Listeden gözüme çarpanlar burada:

- 2 adet 74 model Mini Cooper (Bayandan)
- 3 barbekü (hepsi yandı)
- 2.3 km ip ve 1.5 kilo barut
- 327 adet okey taşı
- 7 çamaşır makinesi
- 3750 parça LEGO
- 800 adet tahta
- 630 balon ve daha niceleri...

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Hayallerin Sesi

2012-05-17T15:29:00.002+03:00

Onun kendi müziği var demek ki.

Genç kadın yanındakileri susturdu. Parmak ucuyla karşı binayı işaret ediyordu. Bağıra çağıra sohbet eden diğerleri susup kadının gösterdiği yöne baktılar. Yüzlerinde manasız bir merak vardı. Birazdan bu manasızlık yerini huzurlu bir tebessüme bırakacaktı.

-Ne yapıyor o öyle? diye sordu içlerinden biri.
-Dans ediyor, diye cevap verdi bir diğeri.
-E ama müzik falan yok ki?
-Onun kendi müziği var demek ki.

Hava bulutluydu. Biraz sis, koca şehri güçsüz düşürmeye yetmişti. Camdan sessizce karşı binayı izleyen genç adamın içinden geçenler, kendi müziğine duyduğu hasreti anlatır gibiydi. Fısıldadı adam. Bir tek kendisi duyuyor sanarak...

-Bu şehri bir yağmur bir de sis yenebildi.

Bir başka genç adam ona döndü yüzünü. Uykudan uyanmış gibiydi. Elinde tuttuğu çakmağı çaktı birkaç kere. Sanki susmak istiyor ama kendine hakim olamıyordu. Yeniden çaktı. Çakmak yanmadı. "Senin de mi içindeki müzik bitti?" diye geçirdi aklından. Az önce kendi kendine konuşan arkadaşına döndü sonra.

-Bu şehri biz de yenmedik mi?
-Hayır. Ben hep bu şehirde terk edildim.
-Ama sonra ayakta durmayı başardın.
-Terk edilmek kadar büyük yenilgi var mı be dostum? Sonrasında ayağa kalksan kaç yazar?

Herkes susuyordu. Sanki bir kelime daha atılsa ortaya, kıyamet kopacaktı. Hoş, az önceki zoraki kahkahalardan sonra karşı binada gördükleri hepsine kendi küçük kıyametlerini hatırlatmıştı ya...

Kıvırcık saçlarını toplamak için saçına iliştirdiği yeşil tokasını çıkaran genç kız, hemen arkasındaki sandalyeye bıraktı kendini.

-Yıllardır hiç dans etmedim ben, diye söylendi.
-Ben de, diye cevap verdi bir diğeri. Onun saçları sapsarıydı, tıpkı Güneş gibi.
-Çocukken ne çok dans ederdim. Aynanın karşısında...
-Vantilatörü açardım ben bir de. Saçlarım savrulacaktı illa!

Minicik gülümsedi ikisi. Çocukluğu anımsamak, büyüme hastalığında en iyi terapiydi belli ki.

-Şimdi saçlarım savrulmasın diye topluyorum onları.

Sarışın kız, saçlarındaki sarı tokayı çıkardı. Sonra kızıl ve kısa saçlı olan da başındaki tel tokaları söktü yavaşça. Neydi onları bu kadar sıkan Allah aşkına?

Bir iş merkezinin 8. katında, 2 erkek 3 kadındı onlar aslında. Fakat az önce karşı binada gördükleri karşısında cinsiyetleri sorgulanmayan 5 tane çocuk haline gelmişlerdi bir anda.

-Ne dersiniz, bugün çok mu yorulduk acaba?

Boynundaki kıravatı çıkarmaya çalışıyordu, hep aynı şehirde terk edilen adam. Takım elbisesinin ceketini ve belindeki kemeri de çıkarmıştı az önce. Üzerinde ne varsa çıkarmak istiyordu. İlk doğduğu ana dönerdi hatta, elinden gelse.

Elindeki çakmağa baktı bir kere daha diğeri. Kendisi de artık bu çakmak gibiydi. Sönmüştü içinde olması gereken hevesi, isteği...

-Bugün yorulmadık bence, diye cevap verdi arkadaşına. Yıllardır yorgunuz biz aslında.

Sustu hepsi. Saçlarındaki tokaları, boyunlarındaki kıravatları çıkarıp sustular. Sanki sözleşmiş gibi karşı binayı seyre daldılar.

O binadaki balkonda bir erkek çocuk dans ediyordu. Hiç müzik yoktu ve şarkı dahi söylemiyordu. Sadece, gözlerini kapatmış dans ediyordu. Sanki, önünde çıldırmış hayranları vardı ve olduğu yer evinin balkonu değil, hayallerinin sahnesiydi. Sanki gördüğü, onu izleyen o 5 kişinin hayatından daha gerçekti.

Hayallerden öte gerçek yoktu belki.

Biz hayalleri, sözde gerçeklere tercih ederek yapmıştık en büyük ihaneti.

Çoğumuz kendi iç müziğimize kulaklarımızı tıkamıştık. Ve egolarımızın izin verdiği ölçüde yaşamıştık.

Oysa hemen şimdi dans etmeye başlasaydık, çocukken kurduğumuz tüm hayalleri geri kazanırdık.

Yapamadık...

Üç Şarkılık Kadınlar

2012-05-10T18:12:00.001+03:00

Aşk kimin umrunda ki! Ölmenin bahanesi, yaşamanın katili...

Çıplak teni üşümeye başlamıştı. Üzerindeki kıyafetleri savurduğu yere baktı, dünden beri her şey hâlâ aynıydı. Oysa o, şu yatağın içinde değişmişti tüm çıplaklığıyla. Sahi "Her şeyimle sana geldim." derken, böyle olmak da gelmiş miydi aklına?

Doğruldu. Vücudundaki morluklara baktı. Sanki doğduğundan beri vücudu böyleymiş gibi geldi. Dokundu yaralarına. Yüreğideki yaralara da dokunabilseydi, belki de bunları hiç yaşamamış farz ederdi kendini. Ne dün olanlar, ne tenindeki morluklar, ne de dağılmış saçları... Asıl fırtına yüreğinde esiyordu zira.

Yatağın üzerindeki çarşafı vücuduna sardı. Çocukluğundan beri görürdü filmlerde bunu; nefis bir gece sonrası, sevdiğinin olan kadın, sabah erkeğine kahvaltı hazırlamak için yataktan kalkarken ya adamın gömleğini geçirirdi üstüne ya da yatak çarşafını sarardı bedenine. Kimi elini attığı yastığın soğuk ve boş olmasıyla tüm dünyayı kendi başına geçirirdi. Kimiyse şanslıydı, o gece birlikte olduğu adamla bir ömrü bitirirdi.

Hoş, kadın zaten kimi sevse, bahanesi olurdu ömrünü bitirmeye.

Sevmek, ömrünü ve ruhunu tüketmekti belki de.

*
*Şarkı: Soğuk Odalar | Emre Aydın
*

-Nerede kaldın? diye sordu kadın.

Adam onu duymuyor gibiydi. Ceketini çıkarıp koltuğun üstüne fırlattı. Kadın tekrarladı:

-Nerede kaldın?

Adam merdivenlerden yukarı çıkmaya başladı. Sanki kulakları tıkanmıştı. Sanki ebedi bir sağırdı adam kadının sesine. Telefonu çaldı. Açtı adam. Sesi öyle şefkatliydi ki...

-Birazdan çıkıyorum. Ağlama artık. Geçecek hepsi.

Merdivene yaslanmış, adamın ne yaptığını anlamaya çalışan kadın yukarıya çıkarken bağırmaya başladı.

-Yine o aşifteyle mi konuşuyorsun, seni pislik!
-Aşifte sensin.
-Hayvan herif! Seninle geçen yıllarıma lanet olsun.
-İşte bak bu konuda hemfikiriz.

Valizini yerleştiriyordu adam. Seçiyordu kıyafetleri. Belli ki bazı parçalar, kadının ona hediye ettiği şeylerdi. Onları askıdan dahi çıkarmıyor, diğerlerine nazaran daha eski olanları yanına alıyordu. Bazı insanlar giderken asla dönmeyeceklerini belli ederler. Adam belli etmiyordu bunu, adeta haykırıyordu.

-Bu kapıdan çıkarsan, bir daha yüzümü göremezsin!

Durdu adam. Kadının yüzüne baktı. Kadın, kaybetmek üzere olduğu bir zaferi kendi lehine çevirmiş olmakla gurur duyuyordu. Yanına yaklaştı adam. Nefesi kadının nefesine karışana dek yaklaştı. Adamın yüzü, kadının yüzüyle neredeyse bir olacaktı.

-O zaman bana vakit kaybettirme. Bu kapıdan, şu yüzü bir daha görmemek için elimden geldiğince erken çıkacağım.

Kadın hayatındaki en büyük yenilgiyi alıyordu. Küçülmüş, hiçe sayılmış, yorulmuş ve ölmeyi diler olmuştu. Ellerini sıktı. Bir filmde oynuyor olsalardı, bu lafın üzerine senarist buraya bir tokat sahnesi koyardı. Adam bunu öylesine hak etmişti ki... Ama kadın yapamadı. Odadan çıktı. Bundan sonrasını nasıl yaşayacağına dair hiçbir fikri olmadan sokağa attı anılarını.

*
*Şarkı: Senden Sonra | Rafet El Roman
*

Kırılan vazonun sesiyle uyandı kadın. Yine çocuklar erken uyanmış olmalıydı. Bari pazarları biraz sessizlik olsaydı, bari pazarları... Çünkü bir tek, uyurken huzurluydu bazı insanlar. Kadın da onlardan biriydi. Fakat ne zaman uyumak istese kıyamet kopardı bu evde. Ne zaman huzur istese, ortalık yıkılırdı bu şehirde. Ne zaman huzur... İstese...

-Nina! Ne oldu yine?
-Uyuyun siz hanımefendi. Kızları odalarına alıyorum şimdi.

Uyumak mı? Büyük bir gürültüyle uyandıktan sonra mı? Nina, kadınla dalga geçiyor olmalıydı. Yahut hayatı tümden bir kamera şakasıydı. Acı veren şakalar da vardı evet, hatta bazıları insanı ağlatırdı.

Sabahlığını giyip mutfağa girdi. Kızlar yine sandıkları karıştırmıştı anlaşılan, babalarının fotoğrafı buz dolabının üzerinde asılı duruyordu.

-Tüm magnetleri çöpe attıracaklar bana! diye söylendi. Oysa suç magnetlerin değildi.

Tek başına yaptığı kahvaltısını bitirdikten sonra soğumuş kahvesini yudumlamaya başladı. Çoktandır tek başına kahvaltı ediyor, yalnız çarşıya çıkıyor, iki kişilik yatakta tek kişi uyuyordu. Oysa kalbi tek kişilik atmıyordu. Kocası, çok zaman önce parsellemişti kalbini ve nereye giderse gitsin o yeri asla boşaltmıyordu. Oysa giderken, hiç iz bırakmamalıydı giden. "İzler acıtır." diye geçti kadının içinden. Bir yudum daha aldı kahvesinden. Bir yudum daha, bir yudum daha ve bir hıçkırık daha. İşte, yine ağlama vakti gelmişti bu sabah da.

-Sana tahammül edemiyorum!

Bu kocasının gitmeden önce söylediği sözdü. Kadın, çıldırmıştı. Daha birkaç ay önce "Sensiz yapamıyorum." diyen adam, şimdi sözleri karıştırıyor olmalıydı.

-Kendinde değilsin, demişti kadın. Söylemek istediğin, biliyorum, bu değil.
-Tam olarak bu! Benim istediğim kadın sen değilsin. Özür dilerim ama gerçek bu.
-Bunu 12 yıl sonra fark etmiş olman ne hoş. Hiç değilse gelecekte seninle ilgili hayallerim olmaz. Elini bu kadar çabuk tuttuğun için teşekkür ederim!
-Anlamıyorsun.
-Evet anlamıyorum!
-12 yıldır savaş veriyorum kendimle. Artık gücüm tükendi. Sen başından beri yanlış kişiydin.
-O zaman neden tepeden inme girdin hayatıma?
-Kader öyle istemiş olmalı. Kişiliğin beni çıldırtıyor!
-Kader ha...
-Bak, gitsem iyi olacak. İstersen kızlara her ay harçlık gönderirim. Arada bir uğrar onları parka da götürürüm. Ama senin için hiçbir şey yapamam artık.

*
*Şarkı: Es | Mustafa Ceceli
*

-Hoş geldiniz bayanlar. Her ay düzenlediğimiz toplantımıza katılımın artmış olması, günümüzde kalbi kırılan ne çok kadın olduğunun ispatı olduğu için gerçekten buruğuz. Fakat kadınların bu tür acıları içlerine atmak istemediklerini ve paylaşmak için bir şeyler yaptıklarını da gördüğümüz için mutluyuz. Bugün, kim başlamak ister?
-Sanırım ben başlayabilirim.
-Buyrun.
-Bu sabah uyandığımda vücudumdaki morlukların geçtiğini fark ettim. Çürümüş kollarım, çenemdeki siyaha çalan morluk ve ellerimdeki çizikler tamamen geçmiş. Bakın...

Genç kadın ellerini diğer kadınlara uzattı. Hepsi onu alkışlamaya başlamıştı.

-Peki sevgili bayan, bu sizi nasıl etkiledi? diye sordu grubun başkanı kadın.
-Berbat...
-Anlayamadım? Neden berbat?
-Onların geçmiş olması bir şey değiştirmedi çünkü. Sadece artık daha iyi görünüyorum. Ama içim zehir gibi. Sabahları ağlayarak uyanıyorum. Ve o geceyi tekrar tekrar yaşıyorum.
-Zamanla o da...
-Geçmiyor hayır! Zamanla sadece alışıyor insan. Zaman bi' haltı çözemez!
-Tamam sakin olun lütfen.
-Sakinim ben. Epeydir sadece sakinim zaten. Sevdiğim adam tarafından tanınmaz hale gelene dek dövüldüğüm, üstelik ona her şeyimle ait olduğum o geceden sonra istesem de başka türlü davranamıyorum. Tecavüze uğramadım, darp edilmedim; sadece sevdim! Anlayacağınız başıma ne geldiyse tüm suçlusu benim!

Hıçkırıklara boğulan kadını, kapının hemen girişinde duran sağlık ekipleri gelip aldılar. Tüm kadınlar, hüzünlü gözlerden akan o yaşların sakinleştirici iğnelerle bile durmadığını üzülerek izlediler.

Az sonra grup başkanı yeniden söz aldı.

-Bayanın haline hepimiz üzülüyoruz evet. Ama bu, seansı tamamlamamıza engel olmamalı. Söz isteyen?
-Ben...
-Buyrunuz.
-Evimi değiştirme kararı aldım bu sabah. Beni terk ettiği yerde daha fazla yaşamayacağım.
-Bu harika bir karar! Tebrik ediyoruz sizi.

Tüm kadınlar alkışlamaya başlamışlardı bu haberi.

-Yine de geçmeyecek. Az önce olanlar tesadüfi değil.
-Bayan iyi olacak. Üzülmeyin. Doktorlarımız ilgileniyor onunla.
-Hiçbir doktor, bizim derdimize çözüm olamaz. Nereye gidersek gidelim iyileşmeyeceğiz. Aşka güvenmeyecek, erkeklerden kaçacağız. Çünkü gidenler, bizden de yığınla şey koparıp gittiler. Asla telafisi olmayacak.
-Nişanlınız, başka bir kadına gitti diye böyle söylüyorsunuz.
-Hayır, başka bir kadın olmasaydı da söylerdim bunu. Önemli olan niye gittiği değil, gitmiş olması. Giderken beni küçültmüş olması. Giderken beni silik biri haline getirmiş olması. Benden gitmesi. Yanlış yazılmış şeyleri düzeltmeye çalışmak yerine, kökten silmesi. Benim için mücadele etmek yerine bir başkası için mücadele etmesi.

Kısa bir sessizlik oldu. Kadın ağlıyordu.

-Seni sevseydi mücadele ederdi.

Arkalardan gelen bir kadın sesi, tüm gözleri o yöne çevirdi. Ağlamakta olan kadın başını kaldırıp oraya baktı. Başkan kadın müdehale etmek istedi, fakat konuşmacı kadın buna engel oldu.

-Afedersiniz, kimsiniz?
-Aranıza yeni katıldım. Daha dün sabah, 12 yıllık kocam tarafından terk edildim.
-Çok üzüldüm. Ama inanın, kendime daha fazla üzülüyorum.
-Az önce sağlık ekiplerinin götürdüğü bayan da, siz de, ben de, diğerleri de... Gerçekten bizi seven erkekler olsaydı hayatlarımızda yaşadığımız şey hayal kırıklığı olmazdı. Her şeye rağmen hayatlarımızda kalırdı erkeklerimiz. Her şeye rağmen... Çıldırsalar da, üzülseler de, yıpransalar da... Tıpkı bizim yırtılmış bir kumaşı defalarca dikmemiz, yamamamız gibi... Aşklarımızın elle tutulur hali kalmamasına rağmen, her şeye inat, onları sevmedik mi?

Yeni bir sessizlik hali daha oluştu salonda. Bu tür toplantılarda sessizlik, az rastlanır bir şeydi. Kadınlar ya ağlar, ya fenalaşır, ya isyan eder, ya da bağırırlardı. Susup düşündükleri ve sakin oldukları anlar azdı. Çünkü erkeklerinin yanında çoğu defa, susmak zorunda kalmışlardı. Bunun acısını çıkarmak için gelirlerdi buraya. Ama şimdi...

Şimdi hepsi susuyordu.

Kadın bir süre sonra devam etti.

-Benim kocam 12 yıl sonra kişiliğimden şikayetçi olduğunu söyleyip gitti. Gözü ne kızlarımızı gördü, ne evimizi, ne de hayallerimizi... Bana ilan-ı aşk ettiği ilk gün, her şeyimle ona uygun olduğumu söylemişti. Gülümseyişimden salaklıklarıma kadar her şeyime hayran bir erkekti. Ama dün fark ettim ki o artık benim yemek yiyişimden bile rahatsız oluyor. Benimle aynı odada uyumaktan nefret ediyor ve beni sevmiyor.
-Bir hikaye geldi aklıma, diye girdi araya az önce konuşmacı olan kadın. İzin verirseniz anlatmak isterim.
-Tabii ki, konuşmacı sizdiniz zaten.

Derin bir nefesin ardından anlatmaya başladı.

-İki ayrı adada yaşayan aşıkların hikayesi bu. Genç adam sevdiğini görebilmek, ona sarılabilmek ve onu sabaha kadar yaşayabilmek için her gece koca bir okyanusu yüzerek geçip sevdiği kadının adasına yüzer. Sabaha kadar sevdiğinin yanında olan adam, sabahın ilk ışıklarıya birlikte yine yüzerek kendi adasına geri döner. Bu böyle, birkaç yıl devam eder. Birbirlerini çok seven iki aşık için bu, her gece onlara sunulan bir nimettir.

Kadının boğazına düğümlenen cümleler, sanki ona bir tür baskı uyguluyor gibiydi. Kadın yılmak istemeyen bir savaşçı gibi temizledi boğazını ve devam etti.

-Bir gece adam yine gelir sevdiği kadının yanına. Sabaha kadar birlikte olurlar. Sabah olup da adamın gitme vakti geldiğinde adam kadının yüzüne dikkatlice bakar ve "Senin gözlerin biraz şaşı mı sevgilim?" diye sorar. Kadın ürperir. "Benim gözlerim doğuştan şaşı. Bilmiyor muydun?" der. Adam "Hayır, yeni fark ettim." diye cevap verir. "Olsun ama, seni her halinle seviyorum ben." diye de ekler. Sevdiği kadına sarılır adam. Ve yola çıkmak için kalkar yataktan. Kadın tutar adamı, "Gitme!" der. "Denizi yüzerek geçemezsin artık." Şaşıran adam "Neden?" der, "Her gün yaptığım şey bu. Buraya da yüzerek geldim." "Artık yapamazsın." der kadın. "Artık yapamazsın!" Adam kadını dinlemez. Alnına minik bir öpücük kondurur ve denize atlar. Birkaç kulaç attıktan sonra da boğulur...

Tüm kadınlar şaşırmış bir halde anlatıcının yüzüne bakıyordu.

-Çünkü, dedi kadın ve derin bir nefes aldı yeniden. Adamın aşkı bitmişti. Kadının kötü olan hiçbir şeyi, aşk varken, adamın gözüne görünmemişti. Aşk bittiği gece adam kadındaki eksiği fark eder olmuştu. Ona denizi yüzerek geçiren güçtü aşk. O denizi geçemeyeceğini kadın biliyordu artık. Kadın biliyordu...

Öksürdü kadın. Ciğerlerinden gelen ses acısının fizyolojik kanıtı gibi öksürdü.

-Bu yüzden kocalarımızı, sevgililerimizi, nişanlılarımızı bizden alan şey de bu bitiş. Aşk bittiği zaman kimisi artık eskisi kadar güzel bulmuyor bizi, kimisi kişiliğimizden rahatsız olmaya başlıyor, kimisi artık mutlu olmadığına inanıyor. Bir başka kadın için bizi terk edecek gücü onlara veren de o kadınlara duydukları aşk. Erkekler aşıksa, okyanusları aşarlar. Aşkları bittiyse bizim için iki adım dahi atamazlar.

Bu cümleler sonrası başkan, toplantıyı bitirdi. Tüm kadınlar bir kere daha dayak yemiş ve terk edilmiş gibi acı çekti. Ama bilmiyorlardı ki hayat, kimi şeyleri kabullendikçe daha kolaydı.

Aşkın bittiğini kabul ettiğinde, kadın daha kolay yol alırdı.

Ve hepsi şimdi, kendi yollarında kendi adımlarını atacaktı.

Bir sonraki toplantı haftayaydı. Bir ay sonrası için böyle bir şeye ihtiyaçları kalmayacağını anlayan başkan, bir hafta sonrası için böyle bir karar almıştı.

Çünkü aşk bitmişti.

Bu toplantıdan kadınların alacağı en büyük ders bu idi.

Bugün yarın, bir daha gelmek istemeyeceklerdi.

Tıpkı onları artık sevmeyen erkekleri gibi...

*
Not: Görseller için @Misscaliforniia paylaşımlarına teşekkürler.
*

Okunası: Duyguların Rengi | Kathryn Stockett
Dinlenesi: Bal Gibi | Kenan Doğulu
İzlenesi: Cesaretin Var Mı Aşka?

En Yaratıcı Anneler Günü Hediyesini mi Arıyorsunuz?

2012-05-09T01:22:00.000+03:00

Anneler Günü’nün en yaratıcı hediyesini aramanıza artık gerek kalmadı. Vestel'in bu yılki Anneler Günü’ne özel tasarladığı Anne Bak N’aptım Facebook uygulamasıyla, annenizin sevinç gözyaşları garanti :)

Malum, sosyal medyanın popülerliği arttıkça, “kaç yaşında olursa olsun, yeter ki gözümün önünde olsun” diyen annelerimiz, Facebook’ta da “arkadaşımız” oldular. Bir hesap açar açmaz da genelde yaptıkları ilk iş, profil ya da kapak fotoğraflarına biricik evlatlarının resimlerini koymak oluyor.

İşte buradan yola çıkan Vestel, Facebook sayfasındaki Anne Bak N’aptım uygulaması ile kullanıcılara, Anneler Günü’nü Facebook’ta “anne stili” kutlama şansı veriyor. Vestel'in bu uygulamasıyla, Anneler Günü kutlamanızı Facebook kapak resminize taşıyıp, annenize olan sevginizi dünyaya ilan edebiliyorsunuz. İsterseniz kendi annenizin fotoğrafını şablonlara yerleştirerek kendinize özel bir tasarımla, isterseniz de önceden hazırlanmış tasarımlardan birini kullanabiliyorsunuz.

Üstelik, annesi için tasarım yapanlar çok özel bir indirime de hak kazanıyor. Bu Anneler Günü’nde annesine en yaratıcı hediyeyi vermek isteyenler buraya:

http://gid.io/AnneBakNaptim

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Hapishane Kulübü

2012-05-06T23:19:00.003+03:00

Uludağ Sözlük | Söykü Dergisi
Sayı 6 - Sınıf Konulu Yazım

-valla hocam, ben ne dediysem dinletemedim. bir de sizden duysun istedim.

-iyi etmişsiniz muharrem bey. bu gençlerin akılları bir karış havada oluyor. laf anlatmak zor.
-günlerdir evde kavga ediyoruz annesiyle de. tutturmuşlar konservatuar sınavları da konservatuar sınavları... pavyona çıkacak sanki! tövbe tövbe...
-neyse muharrem bey, sakin olun siz. ben konuşurum ebru'yla, vaz geç derim bu sevdadan. babasını üzdüğünün farkında değil o şimdi.

babam kötü biri sayılmazdı aslında. ne zaman ağladığımı görse tüm sertliği gider, yerine pamuk gibi biri gelirdi. bu yüzden hep en iyisi benim olsun, en doğru adımları ben atayım isterdi. bilmezdi ki ben; en çok hata yaptığımda değil, anlaşılmadığımda ağlardım. hiç kimse sevdiği kişiyi ne kadar üzdüğünü tahlil edemiyor şu hayatta. babam da onlardan biri sayılırdı aslında.

kendi gençliği hüsranlarla sonuçlanmış bir adamdı babam. elde edemediği hayallerinin yitip gidişini sessizce izlemek zorunda kalmış bir adam... ne zaman eskilerden laf açılsa, iç geçirirdi önce. sonra anlatırdı saatlerce. hayatın acımasızlığına kızardı, onu bir canavar gibi görür ve her zaman gardımı almamı tembihleyen hikayeler anlatırdı. hepsi tanıdıktı bu hikayelerin, hepsi onun hayatıydı. defalarca dinlesem de, bir başka gün yeniden, yeniden anlatılacaktı. ve ben yeniden korkacaktım hayattan. yeni seçimlerden, yeni kararlardan...

liseye kadar hayallerime dahi sınırlar koydum. babam doktor olmamı istemişti hep, bense oyuncu olmak istiyordum. ne zaman kendimle baş başa kalsam, minik bir sahnede görürdüm bedenimi. salınırdı bazen, bazen ağlardı giden sevgilinin peşinden, bazen de alkışlar alırdı sessiz seyircilerden. seyirciler de sessizdi evet, hayal kurarken onları da sınırlıyordu beynim. kendi kendime oynadığım oyunumdu bu benim. aksi mümkün müydü zaten?

demiştim ya hani, minik bir sahnede görürdüm bedenimi... ama ruhum soğuk hastane koridorlarına kitlerdi kendini.

ruhum sustu yıllarca. bazen ağzını açardı, yutkunurdu, yeniden susardı. bilirdi ki asla dinlemeyecektim onu. onun şımarık isteklerine kanmayacaktım. gerçekçi olacak, doktor olacak, babamı gururlandıracaktım. sahnede alkışlanırken babam mı olacaktı yanımda sanki? o zaman öyle bir başarı ne işe yarardı ki?

hem annem de öyle demişti: "bi' başla çalışmaya, para kazandığın her işi seversin zamanla."

lise yıllarımın son zamanlarında, gerçekler tokat gibi vurur olmuştu suratıma. sayısal dersler arasında debelenen, tiyatro çalışmalarında gözde olan ben... doktor olmak istiyordum! hayattaki en büyük çelişkilerden birini yaşıyor ama kendime dahi itiraf edemiyordum. bazen dayanamıyordu iç sesim, çok ip ucu veriyordu bana okulun küçük sahnesinde dahi devleşişim. ama... amalar kaynıyordu kafamda. her ama, daha çok ürkütüyordu gelecek hayallerimi. başarısız olursam, beş parasız kalırsam; nasıl çıkardım babamın karşısına o zaman? nasıl sindirilirdi o cümleler, "doktor olsaydın..." diye başlayan?

asla kendi kendime karar veremeyecektim. asla kendi başıma bir birey olmayı beceremeyecektim.

yakın bir arkadaşımın babasıyla olan savaşından galip çıkmasıyla sorgularım artmaya başladı. onun da babası doktor olmasını istiyordu, ama o öğretmen olacaktı. evde resmen harp çıktı. küçük kıyamet denen şey o evde bir bir yaşandı. ama galip arkadaşımdı. kızıyordum ona bir taraftan, kendini riske attığını düşünüyordum. öğretmenlikle doktorluk bir miydi? biri milyon dolarlık bir bilim adamı, biri okulu bile olmayan bir köyün gayriresmi muhtarı... bunu ona anlatmayı denedim, babamın bana yaptığını ona yapsam ne kaybederdim?

-ama nihan, doktor olursan...
-sen ol ebru, yerime sen ol!
-ben olacağım zaten!
-ya, tabii.
-ne yani olamaz mıyım? dalga mı geçiyorsun benimle?
-kızım madem doktor olacaksın, neden tiyatro kulübü başkanı oluyorsun her sene?
-hobim o benim. ne alaka şimdi?
-madem doktor olmak istiyorsun, madem doktorluk sana göre; kızılay kulübü başkanı olmayı neden hiç istemedin bu zamana dek?
-ben...
-sus ebru. sus da düşün. sen oyuncu olmak için yaratılmışsın, ben öğretmen olmak için yaratılmışım. kızılay kulübü'nün müdavimleri de eminim şahane doktorlar olacaklar.

o gün, biri bana hakaret etmişçesine döndüm eve. bi' açığım yakalanmıştı sanki, bi' yerden fire vermişim gibi... tembel miydim ben, yetersiz miydim? doktor olacak kapasitem yok muydu benim?

günlerce düşündüm, beynimden vurulmuş olsam ancak bu bilinçsizlikte olurdum. madem doktor olmak istiyordum, madem idealim buydu benim; neden kızılay kulübü dikkatimi çekmemişti hiç? ilgilenmiyordum o kulüple. hatta bir keresinde, ismim yanlışlıkla o kulübün listesine yazıldığında, müdüre kadar gitmiştim büyük bi' sinirle. tiyatro kulübü'ydü benim yerim. benim hevesim... benim ilgilendiğim... benim sevdiğim... istediğim...

-baba!

beynimde yankılanan gerçekler susmuyordu artık. ruhum da yüz bulmuştu bu iç devrimden, kanattıkça kanatıyordu nefeslenmeden. öyle hırslıydı ki içimdeki savaş, beni bile yok edebilirdi tümden.

-ne oldu ebru?
-konservatuar sınavlarına girmek istiyorum.
-derslerini ihmal edersin, olmaz.
-baba, anlamıyorsun. üniversitede konservatuar okumak istiyorum.
-oku da aç kal! saçmalama... git ders çalış, hadi.
-benden doktor olmaz!
-ne olur senden?
-bak baba, oyuncu olmak istediğimi anladım. benim yeteneğim bu yönde, seviyorum oyunculuğu.
-kızım saçmalama. doktor ol, hayatını kurtar. ondan sonra istersen oyunculuk da yaparsın.
-ben eğitimini almak istiyorum, bu işe kendimi vermek istiyorum.
-iyi ver. ben karışmıyorum. ama unutma, oyuncu olursan benden hiçbir destek alamazsın. babanı unut!

beynimden kaçıncı vuruluşumdu, bilemiyorum şimdi.

babamı unutmam mümkün değilse, oyunculuk hevesimden vazgeçmem en mantıklı şeydi.

babamın okula gelip müdür yardımcısı mustafa hoca'yla konuştuğu gün, bu hevesimi çoktan tüketmiştim zaten. ne olabilirdi ki tercihim, babamı tüketmem imkansızken?

-çok üzmüşsün babanı ebru, çok... sen akıllı kızsın, bak kulüplerde falan başkan da oluyorsun. senin gibi kız yapar mı böyle şey?
-başkanı olduğum kulüp tiyatro kulübü hocam.
-uzay kulübündeki çocuk ay’a çıkacağım diyor mu ebru?
-çıksın hocam çıkabiliyorsa.
-bak ebru, kulüpler siz eğlenesiniz diye var. meslek seçimi yapın diye değil.
-ama hocam...
-notların da düşmeye başlamış zaten, yeniden derslerine adapte ol. babanı üzdüğünü duymayayım bir daha.
-peki hocam. peki...

birkaç ay sonra üniversite sınavına girdim. berbat geçen sınavın ardından kendimi günlerce eve hapsettim. hayattan ödüm patlıyordu şimdi, bu sınavı kazanamadığım açıklanınca ne yapacaktım ki? ne bir işim olacaktı, ne de param... geleceğim kaymıştı ayaklarımın altından. babamın yüzüne bakamıyordum, çalan her telefondan kaçıyordum. hayattaki ilk büyük hayal kırıklığımdı belki de, acıdan bunu dahi kestiremiyordum.

sonuçlar açıklandığında ağlamıyordum artık. gözyaşlarımın mecali kalmamıştı, git gide içimde yanan ateş korlaşmaya başlamıştı. galiba bu yenilgi, alışılabilir bir şeydi. hayattaki en zorlu dönemimdi henüz, lakin gelecek üzüntülere zemin hazırlayacak türdendi. ve tüm hevesimi alıp götüren bir rüzgâr gibiydi.

o sınavda, kızılay kulübü başkanı cem, tıppı kazandı.
tiyatro kulübü başkan yardımcısı nur, konservatuarı...
teknoloji kulübü sözcüsü meral, bilgisayar mühendisliğini...
en yakın arkadaşım nihan, eğitim fakültesini...

bense yeni hayal kırıklıkları kazanmıştım, yeni korkular ve yeni umutsuzluklar...

böyle böyle, tam üç sene... üç sene boyunca benzer şeyleri yaşadı ruhum. artık ne heveslenebiliyor, ne hayal kurabiliyordum. sadece ve sadece gitmek istiyordum.

gittim.

puanımın yettiği, annemin yazalım dediği, babamın önemsemediği bir yere gittim. hemşire olacaktım ve sanatla sulanmak isteyen ruhum ilaç kokusuyla kuruyacaktı. ruhum da sustu, ben de sustum.

gittim.

önemli olan bu şehirden gitmekti benim için. elimde kalan tek hayali de gerçekleştirdim.

şimdi, beş parasız ve gevşemiş bir halde, eski sınıfımın içindeyim. bu oturduğum benim sıram. şu pencerenin önünde az dedikodu yapmadık nihan'la. her yanı terk edilmiş, her yanı eskimeye yüz tutmuş... anılar da olmasa kimse yüzüne bakmazdı bu duvarların. ben bugün buraya, geçmişimi almaya geldim aslında. hatırlıyorum da, tam bu sırada, tiyatro kulübü'nden ayrılış dilekçemi yazmıştım. gerekçe olarak da "görevimin hakkını veremediğimi ve tiyatroya uygun olmadığımı düşünüyorum." demiştim. kendimi kandırmak kolaydı da, işte, hayatı kandıramadım.

hapishaneden çıktığım gün, soluğumu yine aynı sırada aldım.

beceremedim hemşire olmayı. ne hastaneyi sevebildim, ne de hastalarımı... biliyorum, en kutsal mesleklerden biridir oysa. yapabilen biri için, yardımın verdiği haz bir başka. ama işe zorla giden, okulu zorla bitirmiş biri için... her şey olabilir sonunda.

zaten o gün, o hastaya, yanlış iğneyi yapacak ilk kişi bendim galiba.

"çalışanlar için tiyatro kursu!" haberinin televizyonda yayınlandığı anda...

içimde bastırılmak bilmeyen o hevesin yeniden gün ışığı göreceğini düşünmüştüm. hastanın odasında izlemekte olduğu haber kanalının içime serpiştirdiği umutlardan ne spikerin, ne de hastanın haberi vardı. hastam, tüm güvenini bana teslim etmişti. gülümsedi. gülümsedim. iğneyi yaptım. aklımda o haber... hastanın tansiyonunu ölçtüm. aklımda o haber... odadan çıktım. aklımda o haber... yeniden tiyatro yapabilecektim belki de. belki küçük bir eğitim alıp kendimi oyunculuğun kollarına teslim edebilirdim bundan böyle!

uyuduğum rüyadan, bir kabusa uyanmıştım hastaya yaptığım iğnenin yanlış olduğunu fark ettiğimde.

hasta öldü. kendi kararmış hayatımı, bir başkasına musallat ettim. kadersizlik de paylaşılıyormuş demek ki, acı bir deneyimle bunu da sabitledim. ne olursa olsun, içimi en acıtan şey olarak kaldı oyunculuk hep. ölmüş hastama bile bu kadar üzülmedim. oyuncu olursam insanların yüzüne bakamayız sanan babam, bir tür katil olup hapse girdiğimde bana en çok sahip çıkan kişi oldu. mecburdu. hayatın ne zaman, kime ne getireceğini bilemezdik sonuçta.

bazen de geldiği haliyle vuruş yapmalıydı hayata. ıskalamak da vardı, tam on ikiden vurmak da...

çünkü insanlar, seçimleri kadardı aslında.

ben tiyatro kulübünden vazgeçtiğim gün, hapishane kulübüne yazdırdı kader adımı. çünkü o dört duvar arasındaki tüm hikayeler, istemedikleri hayatları yaşayan insanlarındı. kimsenin kuracak hayali kalmamıştı, herkes başkalarının seçimlerini yaşamıştı. kimsenin kendine ait bir yaşamı yoktu, belli ki bundan sonra da olmayacaktı.

o yanlış iğne sonrası, 7 yıllık hapishane duvarları... şimdi içimi açıyor bu sınıfın eskimeye yüz tutmuş badanası. fakat işin tuhaf tarafı, içimde bir rahatlama var. vicdan azaplarım olmadı hiç, ben bir katil değilim! kader diye bir şey varsa eğer, sadece o hastanın ölmesine yardım ettim. daha doğrusu, buna vesile oldum diyelim.

sönmüş bir ruhun etrafındakilere de bir hayrı olmayacağı gerçeği, tüm çıplaklığıyla benim hayat hikayem oluverdi.

sahi, 35 yaş, yeniden başlamak için çok mu geç sayılır ki?

yeterince bedel ödedim. şimdi bu sınıftan, geçen yıllarımı almaya geldim.

elimde bir kalem, cebimde buruşmuş bir kâğıt... ve aynı sırada, yıllar sonra, yine bir dilekçe yazıyorum:

"hayat! hayallerimi bana ver. onları hâlâ yaşamak istiyorum."

-Yazının sözlükteki entry halini okumak için: http://www.uludagsozluk.com/e/15167856/

-Yazıyı Söykü Dergisi'nin sitesinden okumak için: http://www.soykudergi.com/2012/05/hapishane-kulubu-pinkwaterdrop/

-Dergi'nin pdf versiyonu için: http://www.uludagsozluk.com/soyku/6

Okunmalı: Bikini Mevsimi | Sheila Roberts

Dinlenmeli: Love Generation | Bob Sinclar

İzlenmeli: Açlık Oyunları

Dünyanın En Büyük Günahı

2012-05-02T15:48:00.000+03:00

...hayallere sınır koymaktı.

"Kaç yaşındasın?" diye sordu adam. Kadın ürkek bir ceylan gibi birkaç adım geri gitti. Ne zaman yaşını sorsalar, zihninde belirirdi geçmişi. Pek parlak şeyler görmezdi. Yığınla acı, gözyaşı, yenilgi...

"Yeterince büyüdüm." diye cevap verdi. Kaçmak istediği şeylere yuvarlak cevaplar verme gibi bir huy edinmişti. Çünkü bu zamana kadar dürüstlüğünden hiçbir fayda görmemişti. Artık gizlenmeliydi belki. Belki de başka biri gibi görünmeliydi.

"Ne kadar yeterince ama?"

"Bunu bilmek sana ne kazandıracak ki?"

"Senin hakkında daha çok bilgi edinmiş olacağım."

"Beni tanımak iyi bir şey sanıyorsan yanılıyorsun."

"Seni tanımak istiyorum."

"Koca bir ızdırabın içine düşmek için mi?"

Pes etmeyecekti adam. Kimi şeyler, acıtacağını bilsek bile cezbeder bizi ya hani... Adamın yaşadığı da böyle bir şeydi. Kendisi de biliyordu gerçeği. Kadın gizemli olduğu sürece dikkatini çekecek, kendini açtığı ölçüde değerini yitirecekti. Yine de açıldıkça değerlenen bir şeye sahip olma dürtüsü vardı adamda. Bu kadında değil belki ama... Belki başka bir kadında. Günün birinde, tanıdıkça daha çok seveceği biri çıkacaktı elbet karşısına.

"İçtiğim şarabın bile kaç yıllık olduğunu merak ediyorum ben."

"Yıllandıkça güzelleşiyor çünkü şarap."

"Ben şarap sevmem ki."

"Niye içiyorsun o halde?"

"Herkes içiyor diye..."

Şaşırdı adam dürüstlüğüne. Bu gerçeği ilk kez paylaşıyordu biriyle. Kimi şeyleri sırf başkaları yapıyor diye yapmaktan kendince hoşnuttu ama dışarıdan biri bunu hoş bulmayacaktı asla. Fakat bu kez farklı bir şey olmuş gibiydi. Kızmak yerine, gülümsüyordu kadın şimdi.

"Bu kadar dürüst birine açık olmazsam eğer, evren beni lanetler."

Kadınların dürüst adamlara olan sonsuz güvenleri her zaman bir gerçeği atladı çağlar boyunca: Bir adam, bir kadına sahip olana dek idealdi oysa.

"26 yaşındayım. Senin anlayacağın, kazık kadarım."

"Hayata yeni başlıyorsun desene."

"Öyle mi? Ben hayatı yarıladım sanıyordum halbuki."

"Yıllardır başlayamadım hayatı yaşamaya. Sen bana göre, henüz doğmamışsın bile."

"Senin yaşın kaç ki?"

Karşısında kendisi olmaktan kaçamadığı kadının gözlerine baktı adam. Aşık olunabilecek kadar güzeldi gözleri. Bir peri kızına benzemiyordu ama pekala bir erkeği mutlu edebilirdi.

"Sen tahmin et. Ama şöyle bir şey var; ne tahmin edersen, o yaşta kalacağım."

Durdu kadın. Yine bir belirsizlik daha gelip durmuştu önünde. O hayal kurmayı bırakalı öyle çok olmuştu ki yeni bir hayalin içine daha girmeye mecali yoktu şimdi. Sustu. Yutkundu. Bunu adama anlatmanın bir yolu olmalıydı. Zira adam kendince kadına jest yapıyor gibiydi. Kadının böyle oyunlarla kaybedecek vakti yoktu ki.

"Her şeyin hayal ettiğim gibi olması..."

"Evet, hoşuna gitmez mi bu?"

"Ya gerçekler ortaya çıkar da hayallerim yıkılırsa?"

"Hayallerin yıkılmasın diye yaşımı sonsuza dek saklayabilirim."

Gülüyordu adam. Anlamadığı tuhaf bir şey vardı. Ki bu, kadının gerçeğiydi. Kadın öylesine korkar olmuştu ki hayallerinden, artık onlarla yaşamaya cesareti yoktu. Çok fazla hayal heba etmişti yaşamak ve sevmek yolunda. Artık israf edecek hayali kalmamıştı avuçlarında.

"Mesele yaşını bilmek değil."

"Ne öyleyse?"

"Mesele, uzunca zaman inandığım bir şeyin gün olup yalan olduğunu bilmekte."

"Abartma lütfen."

"Yorma beni. Baştan söyle yaşını, sınırlamak istiyorum hayal dünyamı."

Yüzündeki çapkın gülümsemeyi yitirdi adam. Kadın ciddiydi. Minicik bir hayalden bile korkar haldeydi. Bu derece yaralanmış hiçbir ceylan hayatta kalamazdı ki. Kadın nasıl soluk alıyor, nasıl yaşam belirtileri gösteriyordu? Böyle yaşamak, en zor ölüm olsa gerekti. Hayallerden korkarak yaşamak, ölümün ta kendisiydi.

"Çok tehlikeli bu. Hayallere sınır koymak..."

"Öyle mi? Nedense hiç farkında değilim."

"Hayallere sınır koymak, dünyanın en büyük günahıdır."

"Daha büyük günahlar biliyorum ben."

"Yanılıyorsun. Ki zaten gerçek de inandığın şeydir. Neye inanırsan, o senin gerçeğindir."

"Tutkuyla inandığım şeyler de var elbet. Ama adları hayal değil."

"Hadi, bi' başlangıç yap bugün hayallerine. Arın şu büyük günahtan."

"Ya diğer günahlarım?"

"İnandıkça temizlenecek onlar da."

"Umarım..."

"O yüzden inandığın gerçeği yarat. Bana ve kendine bir anlam yüklemiş olacaksın."

Durdu kadın. Kaybedecek neyi kaldığını düşündü. Dün gece bir rüya görmüştü. Rüyasında yıllar önce kaybettiği dedesinin kullandığı arabada huzurla gitmekteydi. Yağmur vardı dışarıda ama o ıslanmıyordu. İçerideydi. Dedesi gibi huzur doluydu yeri. Birden hayallerini alıp giden adam çıktı karşısına. Kucağında bir erkek çocuğuyla... Çocuk, kadına doğru koştu. Adam çocuğu durdurdu. Demek ki bu çocuk ikisinin çocuğu değildi. Demek ki hayallerinin biri daha oracıkta yitip gitmişti. Derken bir başka kadın çıktı adamın ardından. Ve çocuğu da yanlarına alıp ayrıldılar oradan.

Rüyada erkek çocuğu görmek, sıkıntıyı atmak demekti hani? Her rüyasında daha da sıkıntıya batıyordu zavallı kadının kalbi.

Kadının yüzündeki çizgiler bir bir sayılıyordu şimdi. Alnında yığınla kırışık belirmişti, hayallerini yitirdiği günden beri. Yaşlanmak mıydı bu, yoksa acının yüze yansıması mıydı; bilemiyordu. Tek bildiği, bir daha hayal kurmak da rüya görmek de istemiyordu!

"28..." dedi bir anda. Oysa birkaç saniye önce hayal kurmak istemediğini haykırıyordu ruhuna. Şimdi bir kumar daha oynuyordu hayatıyla. Gerçek olmadığını bile bile bir görev yüklemişti kendine. Ve minicik bir adım atıp koca bir hayal kırıklığına kapı aralamıştı işte.

"Neden 28?"

"Hem çok tehlikeli, hem de çok derinsin. Bunun için epey bi' yıl biriktirmiş olman lazım."

"28 yeter mi sence bu birikim için?"

"26 yılda biriktirdiklerimi düşünürsem, çok bile..."

"Tanrıça gibi hissetmelisin kendini."

"Köle gibi hissediyorum epeydir."

"Artık hayallerin değişti. Hislerini de değiştir. Sen bir tanrıçasın!"

"Benden tanrıça olmaz."

"Oldu bile. Bak, hayal de olsa bir insan yarattın az önce."

"Sadece yaşını tahmin etmeye çalıştım."

"Çok güzel..."

"Nesi güzel? Çocuk da yapar bunu."

"Çocukların hayal kurma sorunları yoktur çünkü. Onları küçümseme. Asıl zor olan, bunu 26 yaşında bir kadının yapmış olması."

Sustu kadın. Gülümsedi adam. Bu defaki gülüş şefkatliydi sanki. Adam kadını hayal kurdukça seviyor gibiydi. Kadınsa hayallerini bir adama bağlamıştı öylece. Adam gitse, hayalsiz kalacaktı yine.

Fakat böyle bir şeydi hayat. Defalarca aynı hatayı yapmaya doymayacaktı insan, binlerce tövbe etmiş olsa bile...

Okunmalı: Aşkı Alerji Öldürür | Tuna Kiremitçi

Dinlenmeli: Yolun Başı | Sertab Erener

Ayrılık Yeşilçam'dan, Kavuşmak Hollywood'dan!

2012-04-29T04:54:00.000+03:00

Çünkü Ferit ve David başka şeyler beklemişti aşktan.

Birçok şeyi genelledik hayatlarımızda. Beyaz atlı prensler olmazsa olmazlarımızdı, yahut prensesten bozma kadınlarımız olmalıydı. Hangi cinsten olursak olalım, hepimizin bir parça hayali vardı. Aşk üzerine yazılıp çizilmiş hiçbir şey, yaşadıklarımız kadar ders vermedi bize. İnsan ne yaşarsa kendine. İsterse sayfalarca öğüt yazsın yeni nesillere, nafile!

Lakin bazen iğne deliği kadar bir şey gelir, konuverir insanın önüne. Yaşanmışlıklar, deneyimler sıfırlanır aniden ve seneler hiç geçmemişçesine çocuklaşır yeniden. Bu bir film olur, bir şarkı olur, bir söz olur... Ne olduğunu umursamadığımız zamanlarda ve bir anda olur! Bir şey anlatır bize, kulaklarımız tıkalı olsa bile. Öyle güçlü bir etkiye sahiptir ki sağır da olsak iletir sesini ille de. Çünkü o, acıtmaya gelmiştir. Acıların sesi yüksek olurmuş, bunu da öğretir. Fısıldar yüksek sesle, kulaklarımız patlar belki de.

"Bak" der, "Hayal ettiğin tam olarak bu değil miydi?"

İnkar ederiz kimilerimiz, kimilerimizse yalan söyleriz.

"Hayır!" deriz cılız bir sesle, "Ben artık hayal kurmuyorum!"

"Bu gece kuracaksın." der o şey, "Çünkü bu gece, yüreğine gömdüğün naftalinli hayallerini sandıklarından çıkarma vakti."

Ve zihnin odalarında ne kadar sandık varsa dökülür ortaya. Anılar nefes almaya başlar. Havalandırılır bastırılmış tüm acılar. Kokuları yüreğe yayılır. Bu koku, epeydir ortalarda olmayan bir kokudur ve bu kokuyu hatırlamak, her birimizi, daha çok acıtır.

Oysa o film hiç izlenmemeliydi.

O şarkı asla dinlenmemeliydi.

O söz hiç söylenmemiş olsa, bizim için daha iyiydi.

Ama oldu bi' kere.

Önüne geçilmez bir güç oldurmuştur bunu yine.

Karmaşık cümlelerden oluşmuş bir felsefe değil bu aslında. Aşkı bir kez olsun tanımış herkes için, aşk sonrası med cezir halleri denebilir buna. Çünkü aşk, yükseltmiştir tüm duyguları zamanında. Ay'ın denizleri yükselttiği gibi arada sırada... Sonra Güneş doğar sabahlara. Deniz unutur Ay'ın eziyetini.

Aşk da unutulmuş bir eziyetti belki.

Sonra ne oldu da azaldı hevesi, isteği... bunu kimse hiçbir zaman bilemedi.

Ve galiba sonsuza dek, aşkın tükenişi bilinmeyecekti.

Bu yazının sancılı doğumu, birkaç dakika önce izlediğim romantik bir komediye dayanır. Artık yeterince yaşlıyım sanırım, komediler sonrası dahi hayata dair acı şeyleri cımbızla çekmek konusunda ustalaştım. Aslında Hollywood filmlerini izlememek lazım. Zira tüm aşıklar kavuşuyor o filmlerde.

Oysa bizim Yeşilçam'ımız, ayırıyordu önüne kim gelirse!

Bu yüzden daha çocukluğumuzda programlanmıştık, mutlu olduğumuz vakit yüzümüzün düşmesine. Çünkü Filiz Akın, Tarık Akan'a dönüp şöyle derdi duygusu tavan yapmış bir filmde:

"Korkuyorum Ferit."

"Neden yavrum?"

"Mutluluğumuz bozulur diye..."

"Korkma yavrum, buna asla izin vermeyeceğim."

İzleyen herkes de beyninde kayda alırdı, mutlu oldukları zaman Testere izlemiş gibi korkmayı.

O zamanlar Testere yoktu henüz ama, isimsiz korkular savuruyordu aşka, korku rüzgârı.

Ve film içinde birkaç dakikayı almazdı, birbirini dinlemeyen sevgililerin acı ayrılışı.

"Nalan, nasıl yaparsın bunu!"

"Ferit... Dinle beni."

"Sus Nalan! Daha fazla küçülme gözümde."

"Ferit, yalvarırım. Bir kez olsun beni dinle."

"Sus dedim sana! Artık sesini duymak istemiyorum."

"Ferit, dur! Gitme ne olursun!"

Ferit'e durması için yalvaran Nalan'ı Ferit dinlemezdi de, Nalan da "Ben yapmadım, Nermin yaptı." dese, her şey düzelecekti o saniye!

Geç kalmak, aşkının raconundandı; ayrılmaksa bahane.

Az önce izlediğim Hollywood filmi de dahil, diğer yabancı romantik komediler ve türevleri ise hayatı ve aşkı toz pembe göstermekte. Berbat tesadüflerle başlayan garip bir ilişki, tanıştığı günü aynı yatakta tamamlayan ikili, ne zaman aşık oldukları ise izleyici tarafından takip edilemeyecek kadar anlamsız ve ışık hızında sanki! Ama her ne olursa olsun sonunda romantik bir öpüşme sahnesi... Nefis bir barışma gösterisi... İnsanı küsüp barıştırmaya özendirecek derecede, rüya gibi!

"Nereye gidiyorsun Amy?"

"İş için... Şehirden ayrılıyorum."

"Bence kaçıyorsun."

"Hayır... Gitmem lazım David. Üzgünüm."

"Hey dostum, şu parayı al ve bayanın valizlerini geri götür. O benimle geliyor."

"David..."

Taksici parayı alıp denileni yaparken, kadın ve adam süper ötesi bir müzik eşliğinde yanlarından vızır vızır akmakta olan trafiğe aldırmadan öpüşürler. Mutlu sonlar hiç kimseyi takmaz. Mutlu sonlar zaman ve mekan tanımaz.

Oysa hem Yeşilçam'ı, hem de Hollywood'u protesto etmeli. Biliyorum, bu durum izleyecek film de bırakmaz ortalıkta ama haklı sebeplerim var bunun için. Zira bu filmler aşkı nasıl yaşaması gerektiğini bilmeyen bir nesil yetiştirdi bunca zaman. Nesil yenilendi ama aşka yapılan eziyetler aynı kalmaya devam etti. Yeşilçamcılar mutlu olmayı beceremedi, en mutlu anlarda dahi korkudan tir tir titredi. Hollywoodcular ise her şeyi toz pembe sandı, sadece anı yaşadı.

Aşk, her iki durumda da, eziyete maruz bırakıldı.

Ya mutluluktan yana eksik kaldı, ya da gerçekten uzak yaşandı.

Oysa her daim, aşktan geriye sadece gerçekler kalırdı.

Ve aşk, mutlulukla yaşanmadıktan sonra ızdıraptan farksızdı.

Bu gece izlediğim film, toz pembe hayallerden yapma bir Hollywood klasiği idi. Yeşilçam'ın müthiş acı sonlarını yüreğim kaldırmaz diye, seçimimi ellerden yana kullandım iyi mi?

İyi.

Lakin sonu sinirlerimi harap etti. Hiçbir aşk, o filmlerdeki kadar kolay yaşanmıyor ki! Aşk müthiş kanlı bir savaş oysa. Aşk tarumar eden bir kimyasal silah hatta. Bir tür atom bombası, bir tür cin çarpması! Aynı zamanda bir tür umut, bir tür güç... Bir tür sihir hatta, bir tür övünç..

Hepsini birden yaşatabilecek tek filmse... hayat.

Diğer filmlerdeki aşklar yalan, diğer filmler feci halde bayat!

Aşka kızan hiç kimse, film izlememeli belki de. Zira izlendiğinde tat veren, sinir bozmayan, acıtmayan filmler; sevgiliyle izlenenler... Acıtsa da bir sarılmayla pansumanı yapılan sahneler, toz pembe anlara gülümseyebilme yetisi verirler.

Aksi takdirde, sırf kızın saçı sarı diye kendimize benzetiriz onu. Sırf adam kıza ayıcık aldı diye yakın buluruz huyunu suyunu.

Oysa hepsi saçmalıktır.

Gerçek hayat herkese kendi acısını, en özel haliyle yaşatır.

İzlediğim filmin adına gelince... Beni böyle derinlere sürükleyen romantik komedi: Bir Erkek 10 Günde Nasıl Kaybedilir?

Erkek ya da kadın fark etmez; biraz yerli biraz yabancı derken, aşkı kaybetmeyi iyi öğrendik filmlerden. Hiç çekinmedik, emeklerimizi heba etmekten. Bazen sevgilinin ardından koşmayı bir borç sandık, bazen gururumuza sonuna dek sahip çıktık. Hiç bilemedik, her şeyin bir ortası olduğunu. Hem gururu, hem de aşkı korumanın yollarının bulunduğunu...

Çünkü biz Yeşilçam'la ayrılan, Hollywood'la kavuşan nesillerdik.

Bu yüzden aşkı yaşama işini de filmlere devrettik.

Yalnız hayatlarımıza yığınla filmi sığdırdık da... bir türlü yer bulamadık gerçek aşka!

Açık 'Açık Öğretim' İstiyorum!

2012-04-27T06:15:00.000+03:00

Daha açık olmak için ne yapayım, bilmiyorum.

Neye el atsam kuruyormuş meğer. Bunu çok önceden bilseydim, hiçbir şeye şiddetle niyetlenmezdim. Zira bir şeyi çok istedikçe onu kendimden kaçıran bir tarafım var benim. Hep en uzağıma düşüyor en yakın olmak istediklerim. Mutlaka duvarlar örüyor, bilinmeyen bir güç, benimle en istediğim arasına.

Şu anda da bir hayalimi daha yitirmiş, umutsuzca yazıyorum aslında.

Bilen bilir, adeta nefret ettiğim bir bölümde prangalar içindeyim. Ayaklarıma yük olan bu bölüm, kimileri için bir tapınak diyebilirim. İdealisti bol, heveslileri inanılmaz. Mühendislik okumak birçoğu için bir tür nimet. Fizik her ne kadar hemen her lise öğrencisinin, en azından bir dönemlik kabusu olsa da fizik mühendisliği bu ülkede idealistlerin mabedi tadında. Benim gibi ne istediği konusunda kendine dahi itiraf edemediği korkuları olanlar içinse bir kabustan farksız çoğunlukla. Umursamazlığımı sorgulayan hocalarıma sessiz itirafım olsun bu da: Okuduğum bölümden nefret etmekle kalmıyorum ben, tiksiniyorum adeta!

Önceleri bu kadar hasım değildi bana bu bölüm. İyi kötü anlaşıyorduk aramızda. Eğitim dili İngilizce diye bir hak tanıdı 'büyük büyük büyüklerimiz' bana. "Sen" dediler, "Madem İngilizce eğitim alıyorsun, sana İngilizce Öğretmenliği Sertifika Programı'na katılma hakkı veriyoruz. Sınavları başarıyla geç, KPSS'yi kazan, MEB'de öğretmen yapalım seni. Lakin öncesinde 3500 TL ödemen lazım."

İşte benim hayallerimin yerle bir edilişi, bu anlaşma zamanlarına dayanır.

Öğretmenlik, kendime uzunca zaman itiraf edemediğim bir istekmiş meğer. Gündüzleri mühendislik dersleri, akşamları öğretmenliğin incelikleri derken... Bir gün bir baktım, ben baya baya çekiliyorum öğretmenliğin içine fark etmeden. Sevmediğim ama idare ettiğim bölümümden soğuyorum, öğretmenliğe adeta tapınıyorum, dünyanın en nefis mesleğini beynime öğretmenlik olarak kodluyorum.

İnsanın kendini keşfi öyle güç ki, bazen bu keşif lise yıllarından sonra tamamlanabiliyor. Ben de -yazık ki- bu geç kaşiflerdenmişim. Kendimi bulduğumda, istediğim şeyin ne denli güç olduğunu nasıl bilebilirdim?

Derken, büyük bir hevesle, okul stajlarında çılgınlar gibi zevk aldığım öğretmenlik mesleğine ilk adımımı attım. Programı tamamladım ve sertifikama adımı yazdırdım. Bir heves, KPSS hazırlıklarım başladı. İsterlerse 837382 konudan sorumlu tutsunlardı! Öğretmen olmak için dikenli her yoldan gülümseyerek geçerdim ben nasılsa.

Ah bir de kapılar yüzüme kapatılmasa!

Ben KPSS hazırlıklarına başlamışken, bir haber geldi tercihleri kabul edilmeyen üst dönem arkadaşlarımın birinden. Biz, İngilizce mühendislik öğrencileri, İngilizce Öğretmeni olamayacaktık o günden itibaren. MEB adımıza alan dışı demiş, bizi atamaların dışında tutmuştu. Hayallerim paramparça oldu.

Başvurmadığım yer, yalvarmadığım devlet büyüğü kalmadı. Hep aynı avutmalar...

"O sertifika ile devlete atanamıyorsun ama özelde çalışabilirsin pekala."

Pekala...

Halbuki çabuk pes eden bir yapım var benim. Lakin insan bir şeyi gerçekten sevince ondan kolay kolay vazgeçemez, bilirim. Yeri gelir yıllarca sabreder onun yoluna, yeri gelir her şeyi göze alır korkusuzca. Ben de yıkılan hayallerimi ellerimle toplayıp yapıştırdım bu defa. Koydum bir kenara ve bir hedef daha belirledim kendime. 26 yaşımda, sakız gibi uzayan okulumdan mezun olduğum yıl -ki o yıl bu yıldır- üniversite sınavına girecek ve Açık Öğretim Fakültesi İngilizce Öğretmenliği'ni kazanmak için -gerekirse- kendimi paralayacaktım. Bu yolda çok şeyi göze aldım. Delirdiğimi sananlar oldu. "Mühendis olacaksın, öğretmenlik için yeniden üniversite okunur mu?" diyenlere gülümsedim sadece. Çıldırıyorum öğretmen olmak için desem, anlarlar mıydı beni sizce? Kimin umrundaydı ki anlaşılmak? Gündüzleri çalışıp, geceleri okuyabilecektim. 2 yıl okula gidecek, sonra eğitimime uzaktan devam edecektim. Benim için biçilmiş kaftandı sanki! Sevinçten ölebilirdim.

Tüm hayallerimi bu ışığa doğru tuttum. Işığı gördükçe büyüdüler, ben de umutlandım. Umutlanmak... Ne de güzeldi Allah'ım!

Üniversite sınavının ilk ayağı olan YGS sınavına girdim. Sonuçlar açıklandı, bana yetecek puanı almıştım; çok da sevindim. Bir heves yeni denemeler alıp ikinci sınava çalışmaya başladım. Hayaller kurdum istemsiz, planlar yaptım kendi kendime. Bir laf vardır, şeklen pek sevmem ama o geldi aklıma şimdi nedense:

"İnsanlar aşağıda planlar yaparken, Tanrı yukarıda güler." diye...

Allah'ı kişileştirmeye girer diye korkarım bu laf ama benim planlarıma evren güldü belli ki. Zira bu saate kadar uyuyamadıysam, bir derdim var illa ki.

YGS sınavının yapıldığını, öğrencilerin bu sınava göre hedeflerine şekil verdiğini atlayan YÖK ve MEB yeni bir şok yaşattı bana bu gece. Yeni bir düzenleme ile Açık Öğretim Fakültesi Okul Öncesi ve İngilizce Öğretmenlikleri... kapatıldı. Pat diye... Hedefleri paramparça olmuş yığınla öğrenciye rağmen hem de...

İnanmak istemediğim bir lanet dönüyorcasına etrafımda, benim İngilizce Öğretmeni olmamı engelleyen bir şeyler var peşimde.

Ağlasam mı gülsem mi bilemiyorum. Zaten bu saat oldu; bir ağlıyor, bir kahkaha atıyorum.

Yıkılıp tuz buz olan hayallerime çok acıyorum. Zamanında kendimi keşfetmeye bunca geç kaldığıma, istediğim şeyi alma konusunda hep pasif olduğuma, hayal ettiğim ne varsa hepsinin kabusa döndüğüne... Kendime acıyorum özünde.

Zira kendi adıma iki şeyi çok istemiştim ben bu zamana dek. Biri öğretmen olmaktı, bu gün itibariyle kaydı ellerimden. Diğeri ise yitip gideli çok olmuş, birkaç haftadır ancak anlayabiliyorum ben.

Olmadı, olmuyor her ne istediysem...

İnansın, inanmasın herkesin gücüne güç katacak bir ayet asılı duvarımda. Geçmekte epeyce zorlandığım elektronik dersini çalışırken keşfetmiştim ve üzerimde gerçekten harika etkileri olmuştu o zaman da. Şöyle der:

"Gevşeklik göstermeyin, umutsuzluğa kapılmayın. Şayet inanmışsanız, üstün gelecek olan sizsiniz."

Al-i İmran suresindeki bu ayete sıkı sıkı sarılmak isterdim şu anda. Annem 2 gün önce Firuze'yi getirdiğinde bana, ona sarıldım ben aslında. Firuze mor renkli bir aslanağzı ve beni tüm özverisiyle dinliyor şu sıra. Bir Firuze var şu anda, bi' de bu ayet...

Hayallerimin son damlasını da yitirdim nihayet.

Artık bir tür gücün beni izlediğine inancım sonsuz. Çünkü neye heveslensem kuruyor, yanında beni de kurutuyor. Firuze de kurur diye çok korkuyorum.

Eğitimin büyük başı olan YÖK ve MEB'i de saya söve kınıyorum. Eğitim sizin gibilerin elinde oldukça, benim gibi idealist insanlara yer olmaz elbette.

Neyse gideyim ben artık... Nefretle... Tükenmişlikle...

TTNET Genç Yeteneklerin Yanında!

2012-04-26T12:59:00.000+03:00

TTNET’in “Yeteneğe Destek, Yaratıcı Ekonomiye Destek Projesi”yle, gençlerimiz yeni kariyer firsatlarını keşfediyor.

Bilişim sektörüyle tanışan gençler, aldıkları eğitimlerle iş hayatına hazırlanıyor. TTNET, Türk ekonomisine destek oluyor. Siz de bu ücretsiz eğitimler hakkında bilgi almak için hemen tıklayın.

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Beyaz Atlı Prensler, Bir Zamanlar Dişiydiler!

2012-04-25T23:57:00.000+03:00

Masallara değil ama, buna gönülden inanıyorum aslında. Kadını kadından başkası anlayamaz zira!

Sosyal medyaya kızsam da kimi zaman, kimi zaman da bazı şeyleri düşündürebildiği için seviyorum keratayı. Sıkı bir Twitter kullanıcısı olarak asosyal kimliğimin ardına saklanıp çoğu şeyi Twitter hastag'lerinden öğrendiğimi saklayacak değilim zaten. Yadsınamaz bir etki alanına sahip Twitter. Facebook'sa asla bana göre değil.

Bugün yine aynı platformda Ceyhun Yılmaz'ın önderlik ettiği bir hashtag TT oldu. Aslında iki hashtag'le yola çıkılmıştı, lakin sadece biri fazlaca ilgi gördü. Müstakbel TT'ler şunlardı:

#benerkekolsam

#benkadinolsam

Ve TT listesini yerle bir eden hashtag, #benkadinolsam hashtag'ini açık ara geride bırakan #benerkekolsam hashtag'iydi.

Ki zaten ben de bilinçsiz bir şekilde #benerkekolsam hashtag'i için kafa yormuş, bir şeyler yazmıştım naçizane. Bi' saniye, bi' saniye... Neden bilinçsizce olsun ki?! Ben kadın olduğuma göre... Başka hashtag kullanmam garip olmaz mıydı sizce de?

Arada bir kimlik karmaşası yaşadığımı düşünürsek bu gafımın üstünde çok da fazla durmaya gerek yok sanıyorum. Zira #benerkekolsam hashtag'i birçoğuna benzer karmaşayı yaşatmışa benziyordu. Epey bir erkek kullanıcı bu hashtag'i kullanıp -sözde- çuvalladı. Halihazırda erkek olduklarını anlamaları ise bilinçli yapılmış şakalara gülebildiğimin kanıtıydı. Zaten bu ara vara yoğa gülüyorum ya... Neyse.

Bahsini ettiğim mevzu aslında trajikomik. Zaten şu anda Twitter'da TT olmuş bir hashtag'den bahsediyorsam bilin ki altında mutlaka içli bir trajedi yatıyordur. Melankolik hallerimi az çok belli ettiğimi düşünürsek, vakit geçirmek amaçlı ortaya atılmış bir hashtag'in benim tarafımdan nereye bağlanacağı da az çok belli demektir.

Buyrun, birlikte bağlayalım o zaman.

Konu hakkında fikrini yazan bir kullanıcının cümleleriyle başlamak lazım olayı irdelemeye aslında.

@Htckubra‏: #benerkekolsam ve #benkadinolsam hastag'leri birlikte başladı ama TT olan #benerkekolsam oldu. Bu memlekette kim kadın olmak ister ki zaten?

İşte trajedi tam da bu noktada...

Bu ülkede kadın olmak bir nimet, bir şans değil yazık ki. Bu ülkede ve dünyanın birçok yerinde kadın olmak, sürekli kendine sahip çıkmak zorunda olmak demek. Ha yok mu dünyanın anasını satmış kadınlar? Elbette var. Ama onlar da öyle ya da böyle, insanların sözleriyle yaralanıyorlar.

Çünkü -özellikle bizim zihniyetimizde- kadın, erkeğinin hizmetçisi. Kadın, çocuk bakıcısı. Kadın, idare edici, hoş görülü ve sabırlı. Kadın, becerikli. Kadın, pratik. Kadın... Kadın... Kadın...

Milyarlarca görevi var kadının!

Erkekse -en centilmeni bile- birkaç tatlı söz söyleyip çılgınlar gibi mutlu eder kadınını. Yahut onun gözünden manzara böyledir demek daha doğru olur. Evin direğidir o; para kazanır, sonra da akşam olduğunda ayaklarını uzatıp televizyon karşısına geçer. Evdeki yemek kokusu huzurudur. Ya ev yemek kokmuyorsa? O zaman ne şanssızdır, nasıl bir kadına çatmıştır. Oysa tek istediği akşam eve geldiğinde yemek kokusu duymak, kapıda karşılanmak, karşılama esnasında karısını güler yüzlü görmek, terliklerini önünde hazır bulmak, etrafında dört dönen bir aileye sahip olmak, el üstünde tutulmak, ağzından her çıkanı emir sayacak bir kadınla evli olmak...

Ayh yoruldum! Kalanını dinlendikten sonra yazarım sanıyorum.

Ya da yazmıyorum!

Yazmak bir kenara, lafını bile etmemek lazım aslında. Çünkü erkeklerin kadınları sayesinde sefa sürdükleri bu dünyada, kadın olmak isteyen erkeklerin akıllarından şüphe ediyoruz. Öyle ki kadın olmuş erkeklerin yapabileceği tek iş var zaten: Kendini pazarlamak. Bu erkekler kadın oldukları anda eski hemcinsleri tarafından sömürülüyorlar adeta. Niye? Ceza diye... 'Sen misin kadın olan, çek o zaman erkeğin kahrını.' niyetine...

Çünkü kadın olmak kahır çekmektir arkadaş. Lamı cimi yok. Sonradan da olsan, doğuştan da olsan; erkeğin yükü altındasın adına kadın dendiği an.

Ki zaten bu yük gözle de görülmez hani. Bu yüzden ispatı da zordur. Anlatılmaz, yaşanır. Erkek milletine lanetler yağdırırsın, havada kalır.

Azınlıkta olduğunu düşünsem de bu zihniyette olmayan ve #benkadinolsam hashtag'ine mantıklı şeyler yazan erkekleri tenzih ettiğimi de iliştirivereyim buraya. Kurunun yanında yanan yaş, gün gelir hesap sorar sonra.

Şimdi, kadın tarafımı ayağa kaldıran bu hashtag'le ilgili yazılmış birkaç tweet'e bakalım. Bakalım ve genel bir çerçeveden kadınlığın nasıl bezdirici bir hal aldığını anlayalım.

@damlakkas: #benerkekolsam bi' kızı ağlatmazdım.

@nesrindemirci: #benerkekolsam "Mazallah kadın olarak dünyaya gelsem napardim." diye düşünürdum her gün.

@NESSCY: #benerkekolsam hayatımdaki kadına hak ettiği değeri verirdim.

@hazal_uzun: #benerkekolsam başkalarının ağzına bakmazdım, kendi karakterim olurdu.

@biradimvarzaten: #benerkekolsam "Bi' o kıza bi' bu kıza bakar, günümü gün ederdim. Nasılsa annem ben isteyince temiz kızı almayacak mı bana? " mantığıyla.

@kbraAYDENZ: #benerkekolsam öyle uzaktan falan bakmakla kalmaz giderdim yanına, adam gibi içimi dökerdim.

@cansuukarakus: #benerkekolsam beni dünyaya getirenin de bir kadın olduğunu unutmaz, olur olmadık küfürler etmezdim.

@SimsekErdogan: #benerkekolsam gece geç vakitte hiç tınlamadan sokakta yürümenin tadını çıkartır, spor salonundan çıkmaz, kadınlara daha saygılı olurdum.

@dyqalkan: #benerkekolsam nasıl olurdum bilmiyorum ama emin olduğum tek nokta şu: Asla senin kadar acımasız olmazdım!

@ZlemTatar: #benerkekolsam asla kadın ahı almazdım, asla... Bilirdim ki kadın ahı alırsam sittin sene iflah olmam.

@cansu_ertem: #benerkekolsam her gün dua ederdim "İyi ki Türkiye'de kadın olarak yaşamımı sürdürmeye çalışmıyorum." diye...

@ipeksindel: #benerkekolsam karşımdaki kadına ileride bir kızım olabileceğini düşünerek davranırdım.

Ve daha yığınla kadın çığlığı... Evet, bi' yandan eğlenildi bu hashtag altında belki ama içinde keşkeler biriktiren yığınla kadın da oradaydı mesela. Erkek olsa sevdiği kadına çiçek gibi davranacak potansiyelde, kadının halinden sadece kadın olanların anlayacağı bir ruh haliyle... Belki de erkek milletine önce kadınlık tattırılmalıydı. Kadınlığı yaşayan ve zorluklarını anlayan kişilere erkek olma hakkı verilmeliydi.

Zira ben kendimi düşünüyorum da şimdi... #benerkekolsam beyaz atlı prens olurdum muhakkak ki! İddialıyım bunda. Atım olmasa da altımda, bir kadının hayallerine rahatlıkla dokunurdum galiba.

Erkekleri anlamakta da belki de bu yüzden zorlanıyorum.

Hiç erkek olmadım ki, erkekliği bilmiyorum.

Ama olsaydım, yeryüzünde ağlamakta olan en azından bir kadın azalırdı eminim. Sadece benim için geçerli değil bu durum. Birçok kadının erkek olmak istemesindeki gaye tam olarak bu sanıyorum.

Ki kadınlık ayaklar altına serildiğinden beri kıymeti kalmadı. Yine de biz kadınlar gurur duyduk topuklu ayakkabılarımızla, küpelerimizle, takılarımızla. Bütün bu kadın olma halleriyse hakaret oldu erkekler arasında. Sırf bu yüzden değil miydi etek giyme cezaları iddia sonlarında?

Son olarak, minik bi' göz atalım #benkadinolsam hashtag'ine.

Buyrunuz, şimdi söz erkeklerde.

@joys_s: #benkadinolsam TT olur sanmayın sakın. Kim ister ki her gün 1 kadının öldürüldüğü bu ülkede kadın olmayı?

@ceyhunyilmaz: #benkadinolsam kalbimi açmazdım. Çünkü kalbini açan bir kadının üzerinden "maalesef" silindir gibi geçerler!

@gokhan0834: #benkadinolsam diye bir cümle kullanana git ol demekten başka bir cevap kalmıyor. Bak Bülent Ersoya mis gibi olmuş.

@SercanOktay: #benerkekolsam başlığının altında ne güzel insani yorumlar var. #benkadinolsam başlığında ise belden aşağısı hariç hiçbir şey yok, rezillik!

Ki zaten pek de yorum yok bu hashtag'le ilgili. Ya Bülent Ersoy gelmiş akıllara, ya da 'verme' eylemi.

Erkeklerin kadınlarla alıp veremediği nedir, anlamadım ki.

Anlayamayız zaten birbirimizi. Bence Dünya, kadınlığı tatmış erkeklere emanet edilmeli.

Yoksa kadın olmak her zaman daha zor olacak belli ki.

Bir Genç Kızın İç Çekişi Ve Banyodaki Hamam Böceği

2012-04-25T13:46:00.000+03:00

Bizi önemsemediği için üstümüze basıyor ya insanlar.

Yatağına uzandı genç kız. Genç olduğunu hissetmeyeli epey olmuştu gerçi ama hâlâ mücadele ediyordu yıllarla. Bilgisayarını açtı usulca. En sevdiği şarkı çalmaya başladı fonda. Gözlerini kapattı. Anılar öylesine yüzsüz üşüşüyorlardı ki başına, ne zaman gözlerini kapatsa bir tür saldırıya uğruyordu ruhu. Gardını alıyordu az çok, eskiye oranla daha güçlü sayılırdı. Yine de yamalıydı hayalleri. Yine de acıtıyordu ruhuna batan hayal kırıklıkları.

Özenle sakladığı eski yazıları buldu şarkının etkisinden çıktığı bir vakit. İçi yosun kokuyordu bu yazıların, öylesine nemlenmişti geçmiş zamanda. Geçmiş ne tuhaf bir şeydi aslında. -Sözde- gidiyordu hızlıca, akıyordu hayatlarımızdan ama hep kalıyordu bugünde bir yerlerde. Tam olarak gitmiyordu asla. Etekleri tutuşuyordu geleceğin, yer arıyordu geçmişten kendine. Sığamıyordu hiçbir zaman dilimine. Gitmeye niyetlenmiyordu geçmiş. Ve belli ki hiçbir zaman niyetlenmeyecekti de...

-İnsanın bugünü geçmişi kadardır belki de.

Ne zaman omzundaki yük taşınmaz hale gelse, kendince bahaneler bulurdu hislerine. Geçmişi elinin tersiyle itemediği anlarda, belli belirsiz atasözleri türetirdi beyninde. Ne zaman acısa daha bi' yaratıcı oluyordu. Anında başkalaşıyor, anında ruhuna gömülüyordu.

Gülümsedi.

Bazen gülümsemeleri, ağlamaktan beterdi.

"Halime bakıp da mücrimim sanma,

Karşında ayağım elim dolanır.

Ahraz da değilim, dilbazım amma

Seni gördüğüm an dilim dolanır."

Tepkisizce okudu satırları. Artık ona şiirler okumuyordu sonsuz aşkları. Zira yakın bir zaman önce deneyimlemişti: Hiçbir aşk sonsuz değildi. Bir kere daha gülümsedi. Aslında ağlıyordu hıçkıra hıçkıra şimdi. Lakin ne zaman gözyaşları değer görmez oldu, o gün ağlamayı unutmuştu.

Acıların, gülümseyerek hakkından geliyordu.

Şiirin devamı vardı. Acıların da devamı her zaman olacaktı.

"Biricik servetim resmin masamda,

Tek zevkim de sensin, tekmil tasam da.

Ben sana gelmeye uğraşmasam da,

Kördüğüm olası yolum dolaşır."

Bekledi. Derin bir iç çekti. Uzun zaman olmuştu bu şiiri hissetmeyeli. Belki de gerek duymamıştı yeniden okumaya. Belki de zaman bulamamıştı mutluluklarından. Sebebi her neyse, şimdiki sebebinden daha keyifli olduğu kesindi.

Gülümsedi.

Gözyaşları tebessümünde gizliydi sanki.

Gülerek ağlaması sona erdiğinde başka bir yazıyı açtı özenle. Bu yazılara hâlâ özen gösterebildiğine şaşırdı kendi kendine. Belki de olmadık şeylere olmadık derecede özen gösterdiğinden kimseden kıymet görmemişti. Belki de karşılık beklemeyi unutmuştu severken. Ve belki de sırf bu yüzden tüm ömrü yara bere içinde geçecekti. Yamalarıyla yaşamayı öğrenecek, umut etme lüksünün yakınından dahi geçmeyecekti.

Yeni yazı, yeni bir acı demekti.

"Her şeyin sonrası, evveli sensin

Gönlümün biricik emeli sensin.

İnan ki çökerim, çekemem dersen

Çünkü canevimin temeli sensin."

Her yazı, içinde birkaç dörtlük saklıyordu. Her yazı, kafiye doğurmaya yakın gebeler gibiydi. Hangi doğum acısız ve sakindi ki? Genç kız da bu yüzden acıyordu belli ki. Yoksa geçmiş, geçmişte kalmış idi. Derin hüzünlerin ne yeri, ne de zamanıydı şimdi.

Yutkundu.

Gülümsemeyi denedi, beceremedi. Ağlamamaya yemin ettiği günden beri, gülümsemelerinden alıyordu ruhunun hıncını sanki. Gülümseyemediği vakitler de oluyordu elbet. İşte öyle zamanlarda boğazındaki yumru ne yapsa geçmezdi. Hıncını alamazdı hayattan, hayat en büyük düşmanı kesilirdi. Nefessiz kalırdı, yaşamak zorlaşırdı. Dualar ederdi ölmek için, oysa ölümden çok da korkardı. Ağlayamayan genç kızın, gülümseyemediği zamanlar böyle beterdi işte. En korktuğu şeye en çok ihtiyaç duyduğu anlardan birindeydi yine.

-Gözümü açtığımda bi' hastane odasında olsam... Ölümün kıyısından dönmüş olsam...

Varsayımlardan yapma sadist hayallerdi bunlar aslında. İnsanın kendini hastanelik etmesi kolaydı da ölmeyecek kadar kan kaybetmeyi nasıl başaracaktı sonra? Geçici bir acı için ölmek de vardı işin ucunda. Pisi pisine, öylesine... Ki iki gün sonra unutulacağını bile bile... Canından ciğerinden değilse, kimsenin gönlüne sonsuz bir acı ekemezsin nihayetinde. Zamanında hayatının anlamı olduğun insanlar, bi' bakarsın yoldan geçen yabancıdan farksız olurlar. Çok zaman almaz bu, birkaç aylık meseledir. Yıllarca her şeye karşı koyan sevgi, gün gelir birkaç ay içinde yerle bir oluverir.

İnsanın kendini heder etmesine değecek midir?

Tarihte hiçbir aşığın, giden sevgili ardından ölümü, bitmiş sevdasını geri getirmemiştir.

Yastığa başını koydu genç kız. Tüm gençliği geçmişinde kalmış bir ihtiyardı ruhu. Ruhunun elinden tuttu. Kapattı gözlerini. Onlara ağlamayı yasakladığı günden beri sadece uyumak için ihtiyaç duyuyordu göz bebeklerine. Etrafını görmez olalı çok da olmamıştı özünde. Gözleri, bu dünyadan birkaç saatliğine de olsa uzaklaşmak içindi. Onlara sevgiyle bakan birileri varsa da göremezdi. Sevgilere inancı kalmamıştı ki. Zaten hangi sevgi vaad edildiği gibiydi?

-Böyledir zaten. Elde edene kadar en mükemmel sensindir, elde ettiklerinde her şeyinle baştan sona yanlış birisindir. Oysa sen istememiştin bu sevdanın içinde olmayı. Aklından dahi geçmemişti. O seni bu şeyin içine çekti. Hayallerini koruyacağına söz verdi. Onları yıkıp geçerken, geçmişi unutmuştu sanki.
-Sanki mi? O geçmişi unutalı çok oldu ki.
-Madem öyle, neden bekledin bunca zaman?
-Eskinin hatrına... Eski öyle güzeldi ki... Belki yeniden gelir, gelir de beni bulamazsa geri döner diye...
-Birkaç ay uğruna yıllarını beklettin öyleyse.
-Yıllarımı harcadım. Beklediğim her yıl kendimden uzaklaştım. Kollarıma ipler takılsa çok rahat kukla olabilirdim ona. Değiştiğimi sandım, değişirim sandı. Oysa herkes, sadece kendisi kadardı.
-Şimdi ne yapacaksın?
-Ölmeyi bekleyeceğim.
-Ölmek yoktu hani? Hani yaşamak vardı her ne olursa olsun?
-Zamanı gelince öleceğiz illa ki. O vakit geldiğinde yerim neresi olur bilmem. Cennet'te ya da Cehennem'de... Geçen yıllarımın, tüketilen gözyaşlarımın, ayaklar altına alınışımın hesabını soracağım. Nerede olursam olayım, iki elim yakasında olacak.
-Bunu şimdilerde kim önemsiyor ki be tatlım...
-Bunu önemsemiş olsaydı insanoğlu, gözyaşlarım kurumazdı zaten. Gülümseyerek ağlamaya çalışmazdım. Gerçek hıçkırıklarım olurdu. Sesimi duyunca yanıma koşup gelenim, ağlıyorum diye üzülenim olurdu. Kimse ölümden sonra sorulacak hesapları önemsemedi. O yüzden bu dünyada böylesine gaddar oldu her biri.

Konuştukça iç dünyasına çekildi genç kız. Konuştuğu kadın kimdi, ona bunları neden anlatıyordu bilemedi. Belki de bir rüyaydı bu, yine bir yanılsamanın içindeydi. Belki de her gün olduğu gibi, düşünceleriyle konuşuyordu. Dün gece de banyoda yapmıştı ya bi' benzerini. Terliklerin arasına saklanan hamamböceğiyle sohbet etmişti.

-Benden korkma. Benim ayağımı kaldırıp üstüne basacak gücüm yok.
-Oysa siz insanlar bizi ezecek gücü her şekilde bulurdunuz.
-Hiç ezilmeyenlerimiz öyle, haklısın. Ama benim üstüme öyle çok basıldı ki bunun acısını iyi biliyorum.
-Burada yaşasam senin için bi' sakıncası var mı?
-Fazla gürültü etmezsen sorun olmaz. Fakat ben şimdi yatağıma nasıl gideceğim?
-Keşke biraz daha büyük olabilseydim. O zaman koluna girip seni yatağına götürebilirdim.
-Bunu yapmayı ister miydin gerçekten?
-Beni önemsediğin sürece bunu yapmayı hep isteyeceğim.
-Sizin için de mi önemsenmek çok mühim?
-Elbette. Bizi önemsemediği için üstümüze basıyor ya insanlar.
-Benim de üstüme bastılar.
-Demek ki seni önemsememişler.
-Sevmekle önemsemek farklı mı sence?
-Ben hiç sevmedim ama yatağına gitmene yardım etmeyi isteyecek kadar önemsiyorum seni mesela. Hele bir de arada sevgi varsa... O zaman tüm hayatımı koluna girerek geçirmek isterdim.
-İyi ki sevmiyorsun beni.
-Bence de... Tüm ömrüm kollarında... Çok iğrenç geçerdi.
-Ben gitsem iyi olacak. Yine gelirim.
-Ben -ne olur ne olmaz- şu terliğin altına saklanayım. Hadi iyi geceler.

Bir zorunluluktu yaşamak, gülümsemenin dahi ağlamak amaçlı olduğu insanlar için. Genç kız artık keyiften gülmüyordu, ne zaman gülümsese içi ağlıyordu.

Hamam böceği bilgin birine benziyordu. Yine de boyutu iyiydi, daha büyüğü ile sohbet çekilmez bir hal alabilirdi.

Bir dehlizin içine girdi. Saçları anılara takıldı, birkaç telini yitirdi. Hızla yuvarlanıyordu anıların arasından. Canı acıyordu sanki, ya da yine acıdığını sanıyordu bedeni.

Aşağıya düşmesi gerekirdi, yukarıya yuvarlanıyor gibiydi şimdi.

Hızla döndü, döndü, döndü...

Gözlerini açtığında ders saatini kaçırmış olduğunu fark etti.

Gece, hamam böceğiyle sohbeti düşündüğünden de uzun sürmüştü belli ki. Geç yatmıştı, uyuduğu saatler sabaha karşı falandı.

-Sabahları uyanmak ne büyük eziyet! dedi kendi kendine.

Yatağından kalktı. Ve masasının üzerinde duran umursamazlık maskesini yüzüne taktı. Dün taktığı neşeli maskesi yere düşmüştü, umursamadı. Bugün hiçbir acıyı umursamayacaktı.

Maskeleri iyi ki vardı.

Yoksa hayat gerçek hisleri sonuna dek yaşamaya izin verecek kadar sevemezdi hiçbir canlıyı.

Yarın Mutlu Olmak İçin Müsait Misiniz?

2012-04-23T04:22:00.002+03:00

Her şeyin bir son kullanma tarihi falan var da kadınlığa uygulanan şiddetin son günü ne zaman gelir acaba?

Bir süredir yazmak istemiyor olmam, birkaç saat önce sona eren film gecemizle birlikte tarihe karıştı. Zira bu gece izlediğim film bende öyle duyguları açığa çıkardı ki ruhuma gömülü kalmış Zeyna'yla resmen göz göze geldim. Ürperdim! Nasıl ürpermeyeyim? Ben kendimi zayıf ve kuru bir dal sanıyorken aslında hiç de öyle olmadığımı anlamak benim açımdan büyük bir değişim. Belki de bu hissi içimdeki caniye borçluyum, bilemiyorum. Ama herkesin içindeki cani, ucundan kıyısından da olsa hayat bulmalı. Yıkıp dökmeden... Kasıp kavurmadan... Fakat başı dik ve silahı kuşanmış bir halde...

Gardını almalı insan hayata karşı, hele ki kadınsa bir de!

Evet, bu gece en feminist havamdayım yine. Doğamda, ruhuma serpiştirilmiş -bir tutam da olsa- feminist bir kadın var sanırım. Elimde pankartlarla yürümeye şu dakika hazırım. Sonunu düşünmeden bas bas bağırabilir, olay çıkarabilir, kötü olan ne varsa yakıp yıkabilirim. Öte yandan asla ve hiçbir konuda radikal olmamı istemedi babam. Hatta lisede biyoloji öğretmenimle evrimi tartıştığımı duyunca çok kızmıştı bana. Herkesin görüşü kendineydi sonuçta. Ama değişmedi bendeki radikal haller asla. İnandığımın peşinden gitmeyi, inanmadığımdan nefret etmeyi hep sevdim. Elimde değildi ki ben böyleydim. Değiştirilemez kodlar girilmişti beynime doğmadan hemen önce. İşte bu yüzden, babamın ve diğer birçok erkeğin kızacağı bir ruh halindeyim bu gece.

Boğazıma kadar feminist bir dünyaya batmış bir halde...

İçinden çıkmayı hiç istemediğim, hayali bir gezegende...

Ah tabii ya, film... Tramvay durağında epeydir reklamını gördüğüm, afişlerini incelemekten kendimi alamadığım, nedense içine içine çekildiğim lakin gidip de görmeye erindiğim (bkz: erinmek) film: Kurtuluş Son Durak. Hani vizyona girmiş yeni filmleri her ne olursa olsun izleyenler vardır ya... Ben onlardan olamadım asla. Ancak bu film bir tür girdaptı benim için. İçine çekiliyordum dedim ya, bu gece bu durumun sebebini anladım diyebilirim.

Filmde kâh kocasından, kâh sevgilisinden, kâh nişanlısından çeken bir grup kadının tesadüflere bağlı hikayeleri anlatılmakta. Fiziksel şiddet de var bu filmde, psikolojik baskı da... Çekip giden acımasız aşklar da dahil bunlara. Ve kadınlar... Hepsinin hali aynı ilk etapta. Hepsi kurumuş, hepsi umutsuz, hepsi yılmış... Dişi olmanın getirdiği bir gereklilik gibidir ağlamak. Ve bu filmin başında da bolca ağlayan kadın görmek mümkün. İnsan acıdıkça üstüne gelmekten zevk alır diğer acılar da. Ama ayağa kalkmaya karar verdiği anda güneş doğar, nefes alması kolaylaşır ve sanki tüm dünya gücün

mesajını alır.

İşte bu film bana, kadın olmanın gerçek gücünü de hatırlattı aslında.

Ne şanslıyım ki bunu henüz unutmamışken yakaladım bir kez daha.

Biliyorum ki birçoğumuz hâlâ benzer bir unutkanlık uykusunda. Güçsüz olmayı sevmediğimiz halde güçlü olmaktan korkuyoruz. Güç, sadece erkeğe özgü sanıyor ve hayatımızın hatasını yapıyoruz. Hayır, erkeklere düşman falan değilim. Canım ciğerim dediğim bir erkek kardeşim var benim. Her şeyden önce onu düşünür, sonra erkeklere sayıp söverim. Ki sövmeyi de pek beceremem zaten. Lakin şiddetsever erkeklere ağız dolusu küfür ve beddua edebilecek kadar da nefret doldum birden. Belki de bu nefret uzun zamandır içimde uyuyan bir başka canavardı. Biz kadınlar kötü şeylerin üstünü örtüp iyiye odaklanmayı pek severiz. Bu şekilde matah (bkz: matah) bir şey yapıyoruz zannederiz! Halbuki kötü, bir insanın ruhundan temizlenmeden iyi olan hiçbir şeye fırsat vermez. Siyahın tüm kiriyle büyüklük tasladığı bir yerde beyazın hakimiyeti hayal dahi edilemez.

Bu yüzdendir ya zaten; yeni yaraların daha derin olması eski bir yara iyileşmeden...

Ruhlarımızı bencillik mahzenlerine kapamış erkeklerin bilmesi gerekirdi, şarap gibi yıllandıkça yenilenmediğimiz. Ne kadar bekletildiysek, o kadar yara aldık her birimiz.

Kimimiz dayak yedi sevdiği adamdan, kimimiz acısını içine gömdü konu komşunun yanında, birçoğumuzun yalancı gülümsemeleri yuva kurtardı -sözde- ama o yuva her tokatta defalarca yıkılmıştı bir kere.

Bazılarımızsa sevinmeliydik, dayak atmayan adamları sevdik diye. Bulmuştuk bunuyorduk bir de! Adam dövmüyordu, adam şiddet sevmiyordu. Gerçekten böyle miydi sahi? Bu adamların yaptığı da şiddet değil miydi?

Yaptığımız her şeyi yargılayan,

bir adım gerisinden gitmemizi saygı sanan,

gururuna sahip çıkan ama gururumuzu yamalı bohçaya döndüren,

arkamızda durmayan,

sürekli eleştiren,

bize ait ne varsa yargılayan (İkinci kez yazmışım bunu nedense, içime mi işlemiş ne?),

destek olmayan,

paylaşmayan,

kişiliğimize aşık olup sonra kişiliğimizi değiştirmeye çalışan,

kendi kişiliği söz konusu olunca "Ben böyleyim, işine gelirse." demeyi meziyet kabul eden,

kendi hayallerini ortak hayallerimiz sanan,

bizim hayallerimizi fantastik bulan,

hayatımıza hayal gibi giren fakat giderken hayal kurma yeteneğimizi körelten,

sevdiğini göstermeyi erkekliğin şanına zarar vermek olarak değerlendiren,

ulu orta demeden rencide eden,

kendini bizim eğitmenimiz sanan,

birey olduğumuzun farkına varamayan,

çevresine insanlık taslarken bizim en ufak hatamızı dahi cezalandırmaktan zevk duyan,

bizim için çabalamayan,

onarmak için direnmeyen,

kadının namus kavramı ardına sığınıp onu malı gibi gören...

Milyon tane tür yazabilirim buraya istesem...

Ama istemiyorum.

Şiddeti sadece kaş patlatmak, göz morartmak sanan erkeklerin de kadınlarına uyguladıkları eziyetlerin şiddet olduğunu biliyor olmaktan bazen rahatsız dahi oluyorum. Belki de bunu bilmesem daha kolay kabul edebilirdim kimi şeyleri. Belki o zaman içimizden bazıları sırf kendini değersiz hissettiği için bu hayattan vazgeçmezdi.

Biz kadınlara sormadan toplum iyi koca olmanın kriterlerini belirlemişti: "Dayağı yok, içkisi yok, kumarı yok... Allah'tan belanı mı arıyorsun be kadın?" Dayağı olan erkeğin de kılıfı hazırdı gerçi: "Tüm erkekler aynı be! Ne yapacaksın, çocukların var."

Erkeklerin yaptığı her şeyin üstünü örten inançlarımıza sıkı sıkıya bağlandığımız kadar, kendimize bağlı olsaydık, şimdi her şey daha farklı olabilirdi. Şimdi bir erkek bir kadına çiçek gibi davranabilir, onu üzmekten, ağlatmaktan korkabilirdi. Dayakla terbiye etmeye çalışmaz, dayak atmadığı zamanlarda da kadının canını yakacak psikolojik şiddet yollarına başvurmazdı.

Biz kadınlar, erkekleri olmazsa olmaz zorunlu eşlerimiz sanarak, hayallerimizi onlara endeksleyerek, onlara teslim olarak ve -içten içe bizden üstün bir eş hayali kurduğumuzdan olsa gerek- onların terbiyelerini haklı bulmaya başlayarak kendi ipimizi çektik aslında.

Oysa beni bu kadar galeyana getiren filmde ipi çekilen erkeklerdi. Hata kaza da olsa...

Böyle gelmiş böyle gider bir düzen varsa kadınla erkek arasında... Belki de filmdeki gibi tesadüfi cezalar girmeli hayatlarımıza. Bilmeden, istemeyerek, bilinçli olmadan birkaç erkeğin canını yaksak mesela...

Tüyler ürpertici değil mi?

Kadınlar hayatın içinde tüyler ürperten bu gerçeği yaşıyorlar ne yazık ki.

Ve seviyor erkek milleti... Gücünü toplamış kadın, yeni bir hayata başlayacakken onun hayatına yeniden maydonoz olma halini.

Hiçbiri onlara ihtiyacımız varken gelmedi.

Gelmeyecekler de belli ki.

Ki zaten bizi güçlü kılan da bu bence. İnsan -kadın/erkek fark etmeksizin- acımayı kabullendiği ölçüde yaş alıyor aslında. Doğum günleri falan palavra! Ne türden olursa olsun, sevdiğini iddia ettiği kadına şiddet uygulamaktan kaçmayan erkekler uyumakta olan bir canavarı besliyorlar oysa.

İçimizde dallanıp budaklanan sabır gün gelir bu dünyayı bile yerinden oynatır.

Kurtuluş Son Durak, olmayacak duaya amin demek gibi bir şey kimilerimiz için.

Lakin sulu göz tabir edilen ve güçsüz sanıldığımız sözde güçlüler tarafından hor kullanılma hallerimiz niçin?

Her şeyin bir son kullanma tarihi falan var da kadınlığa uygulanan şiddetin son günü ne zaman gelir acaba?

Bugün, erkekler için de uygun bi' zaman mıdır mesela?

Hazırlıksız yakalandılarsa, yarınları da bekleriz biz aslında.

Yeter ki kadınlar, sırf seviyorlar diye ağlamasınlar bir daha.

Mutlu Aşk Yok Ki Dünyada

2012-04-12T23:04:00.002+03:00

"Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi."

Biliyorum, biliyorum...

Bazı insanlar aşık olmadan yapamazlar, aşık olunca da aşksız kalmaktan korkarlar. Evet, hayatta yazık ki böyle bir gerçek var. Ama her gerçek gün gelecek yalan olacak. Daha dün selamlaştığımız rüzgâr bile terk etti buraları, gerçekler hiç sonsuza dek kalır mı?

Hayata kazık çakmak isteyen kalplerimiz olmadı hiç, bedenlerimizin tutkusuydu ölümsüzlük. Ama öldükten sonra da sarılacak aşklar yaşamak istedik hepimiz, mümkün olsaydı şimdi ağlamıyor olurduk. Bir mektubunda şunu yazmıştı Cemal Süreya:

"Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi."

Evet, aşktı tanımladığı. Mutlu aşk yoktur derken Louis Aragon'un düşüncesi böyleydi. Cemal Süreya, bu şiiri dilimize kazandırdığı günden beri minik ip uçları da vermişti. Kaçımız arada bir şiir kitaplarını karıştırdık sahi?

Benim son okuduğum şiir kitabı Eteğimdeki Taşlar idi. O da bu aralar, epey bi' eskidi.

Yenilerini okumak zamanı şimdi. Zira insanın canı yandıkça şiire sarıyor. Şiir yüreği bağrına basıyor, sarmalıyor. Belki kimi zaman çok da şefkatli olduğu söylenemez ama bir yanı kanatırken, bir yanı tedavi etmeyi iyi biliyor.

Keşke hayat da böyle olsaydı. Açtığı yaraları sarmadan yenilerini kanatmasaydı. Belki o zaman unutmak da kolay olurdu, affetmek de. Hayatın en acı tarafı da bu ya; cani aramaya gerek yok, eli kana bulanmış hayat duruyor karşımızda.

Tüm yüzsüzlüğüyle...

Bilmem bu şiirsel hallerim ne kadar devam eder. Bilmediğim öyle çok belirsizlik var ki şiire dönüşümü sorgulamıyorum bile. Hayatı gelişine yaşamak lazım belki de. Zira hayatın ayağına gittikçe küçüldü insanlığımız. Kendi gözümüzde dahi yok olmaya başladık. O aynaya baktığında kendini görmeyenlerden biri de bendim, evet. Şimdi biraz biraz gölgem düşüyor gözlerime. Yakındır, bir gün tamamen görüneceğim kendime.

İşte bu yüzden acı bir gerçeği okudum bir şiirde. Mutlu aşk yoktur diye haykırıyordu dizeler. Bilseydik, mutlu olmak istediğimizde aşka sarılır mıydık hiç? Bizler sandık ki aşk, ayakları yerden kesecek tek sihir. Oysa aşk kör bıçaktı, sihir değil! Ne kadar uzadıysa işkenceler, o kadar derimizi yüzdü bu aşk denen şey.

Haykırsak da duymayacaklardı.

Aşk, kendi tarafından olanlarla el birliği içinde çalışırdı.

Tamam, kabul de etmek gerek: Aşk öldüresiye acıtmaz kimseyi. Ölmek istiyorsa aşık, önce kendine olan sevgiyi katletmeli. Sonrası kolay. Bir şiir okursun, bir hikaye uydurursun, bir anıya dalarsın, bir özlemi yaşarsın... Gözlerin açık, kalbin dört nala... Ama ölürsün, hem de ayakta! Hani yaşarken ölmek derler ya... İşte öyle bu da.

Zira şiirle ölmeye de bir kılıf bulmuştur Cemal Süreya:

"Kirlidir şiir; ve söz, atılmazsa zehirdir."

Yaşarken ölmek için kırıklarını içine atıp doz doz şiir oku. Bak o zaman nasıl da sönüyor umutların. Nasıl da tükeniyor inandıkların.

Yaşamak güzel elbet, becerebilene.

Ölmekse bir yaşam içinde binlerce kere...

Şimdi ölmek isteyen varsa, ölebilir benimle.

Çünkü en büyük gerçeği atladık birçoğumuz:

Mutlu aşk yoktu ama aşık yüreklerimiz inatla, mutlu olmaya çalışıyordu.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

MUTLU AŞK YOK Kİ DÜNYADA

Aslında hiçbir şey kâr değil insana,

Ne gücü, ne zayıf yanları, ne de yüreği.

Gölgesi bir haç gölgesidir kollarını açsa,

Ve kırar göğsüne bastırırken sevdiği şeyi.

Tuhaf bir ayrılıktır hayatı kapkara;

Mutlu aşk yok ki dünyada.

Hani giydirilmiş erler bir başka yazgıya,

İşte o silahsız askerlere benzer hayatı.

Sabahları o yazgı için uyanmış olsalar da

Tükenmiştirler ve kararsızdırlar akşamları.

Söyle yavrum şu sözleri ve sakın ağlama;

Mutlu aşk yok ki dünyada.

Güzel aşkım, tatlı aşkım, çıbanım derdim,

Yaralı bir kuş gibi taşırım seni şuramda.

Ve görmeden bakanlar şu halimize bizim,

Süzdüğüm sözleri söylerler benden sonra.

Ve her şey der demez ölür iri gözlerin uğruna,

Mutlu aşk yok ki dünyada.

Yaşamayı öğrenmek bizim için geçti çoktan,

Ağlasın gece içinde kalplerimiz yan yana.

En küçük şarkıyı mutsuzluktur kurtaran,

Her ürperiş borçlu baştan bir hayıflanmaya.

Ve her kitap havası beslenir hıçkırıkla;

Mutlu aşk yok ki dünyada.

Acılara batmamış bir aşk söyle bana,

Yıkmamış kıymamış olsun bir aşk söyle!

Bir aşk söyle sarartıp soldurmamış ama,

İnan ki senden artık değil yurt sevgisi de.

Bir aşk yok ki paydos demiş gözyaşlarına;

Mutlu aşk yok ki dünyada...

Ama şu aşk ikimizin öyle de olsa...

Louis Aragon

Çeviri: Cemal Süreya

Bu da şarkısı bu yazının. Böyle de karıştı her şey, boş verin; sorgulamayın.

Evliliğin Matematiği

2012-04-12T19:28:00.000+03:00

Evlilik de hesap kitap işidir oysa. Hesabı yetmeyenler, hiç bulaşmasın mümkünse.

Epey zaman önce yakın bir arkadaşım vardı. Manidar yazıları bulup bulup bana mail atardı. Öyle etkilenirdim ki derlemelerinden hepsini özenle saklardım üşenmeden.

Ve bugün, mail'lerimle nostalji yaptım azıcık. Sanırım eskilere dönmek çok da güzel olmuyor bazen. Nedense ben, ne zaman eskiye dönsem, acıyacak bir şeyler buluyorum.

O arkadaşımı andım bu mail'de de. Ve anlatmaya çabaladığı şeyleri elbette. Hepsi sandıklara kaldırılmıştı. Verilen mesajlar da, aşk da, arkadaşlık da...

Zaten çok şey öğrenmiştim ondan. Hayatta hiçbir şeyin baki olmadığını en çok da...

Çünkü kimileri, gidişleriyle veriyorlar hayat derslerini. O da yaşadığım en büyük hayat derslerinden biriydi.

Bu yazıyı okuyunca -hazır da alışmışken alıntılara- paylaşmak istedim burada.

Kim bilir, belki birileri bu yazıyı düstur edinir. Her şey teorikte iyidir güzeldir de, pratiğe dökmesi meseledir.

Bakın Can Dündar'ın pratiği nasıl da imrenilesi...

-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-

Evlilik, inanmadığım halde içerisinde 17 seneyi bitirdiğim bir kurum benim için. 17 senede (abartmıyorum) 40 çift arkadaşımın son verdiği kurum aynı zamanda da. Evliliğimin bu kadar uzun sürmesinin gizi belki de kuruma inanmamaktan geçiyor. Evliliği toplumun dayattığı şekilde yaşamamaktan...

Nedir bu dayatmalar?

Erkeğin muhakkak kadından yasça büyük olması, eğitim seviyesinin erkeğin lehine ya da en azından eşit olması bunların sadece ikisi. Olmaz, yürümez diyor toplum. Erkek yasça büyük olmalı ki, kadına 'höt' dediğinde oturmalı kadın. Ya da yumuşatıyorlar: Efendim kadın erkekten önce çöktüğü için (hani doğum falan) küçük olmalıymış yaşı. Eğitimde de böyle. Kadının çok okumuşu bilmişi olur muymuş, evde kalmakmış layıkı.

Eşim benden 2 yaş büyük; ne 'höt' dememe gerek kaldı 17 senede, ne de benden önce çöktü. Yıllar içinde ben yaşlandıkça o gençleşti. "Ooo Can Bey kapmışınız çıtırı." esprilerine muhatap dahi oldum.

Eşim üç üniversite bitirdi, ben bir taneyi 9 senede bitirdim. Ne o bana bilmişlik tasladı, ne ben ona ezik baktım. "Kulağa gelen müzik tekse de, onu oluşturan notalar farklıdır" der Halil Çibran. Bunu unutmadık biz. Ben konuşurken o dinledi, ben dinlerken o konuştu 17 sene. O öfkeliyken ben, ben öfkeliyken o "Haklısın bir tanem." dedik. Öfke bitip fırtına durulduğunda "Ama bir de böyle düşün." de dedik fikrimizi savunurken.

Farklı insanlar olarak görmedik birbirimizi, aynı amaç için savaşan neferlerdik bu hayatta. Asla bilmedik ne kadar para kazandığımızı, ortak cüzdanımızdan gerektiği kadar aldık. Ne kadar çalarsa çalsın masanın üstünde telefon, kim bu saatte arayan karsı cins diye sorgulamadık da ama. Sevginin en büyük dostuydu bizim için güven ve güvenin ardına saklanmış bir saygı vardı daima.

Ne kavgalar, ne badireler atlattık 17 senede. Eee ülkeler neler gördü, biz çekirdek aile mi sütliman yasayacaktık? Bir gün öyle bir girdik ki birbirimize, ben ilk kez odamın dışında yattım bir gece. Misafir odasında... Gece yarısı kapı açıldı, eşim; "Ne yapıyorsun burada?" diye sordu. Kapının eşiğinden, "Uyuyorum." dedim buz gibi bir sesle. Gitti, gelmesi 1 dakikasını almıştı, elinde yastıkla... "Kay yana." dedi daracık yatakta. "Ne yapıyorsun?" dediğimde "Benim yerim senin yanın, sen gelmezsen ben gelirim!" dedi. Anladım ki o gece, en uzun kavgamız yatma saatine kadar sürecekti. Ve bence doğrusu da bu.

Özen gösterdik o günden sonra, evin her yerinde kavga ettik, yatak odamız hariç. Kırsak da zaman zaman kalplerimizi, asla kin tutmadık birbirimize. Toplum kurallarıyla oynasaydık bu oyunu, belki de 41. çift olacaktık o listede. Ama oyunun kurallarını biz koyduk. Ne de olsa bizim oyunumuzdu oynanan.

Evlilik; hesapsız içine alınması gereken bir oyun bence. Topluma kulaklarını tıkayarak hem de. Ne benim, ne de bizim sözlerimizle... Sadece gönlünüzden geçtiğince...

Dediği gibi Ataol Behramoğlu' nun, "Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı büyük yaşayacaksın; ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına. Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır. Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana."

CAN DÜNDAR *

*Hayat kısa gelen bir battaniye gibidir. Yukarı çekersin ayak parmakların isyan eder. Aşağı çekersin omuzların titrer. Ama yine de, neşeli insanlar dizlerini karınlarına çeker, rahat bir uyku uyumayı başarır.

-Can Dündar'ın kadın-erkek ilişkisine Atatürk'ün yazdıklarından yola çıkarak yazdığı diğer bir yazısı ise burada: http://www.candundar.com.tr/_old/index.php?Did=709

Dip not: Arama motorlarında Can Dündar'ın eşini aldatmasıyla ilgili haberleri okuduğumda anladım ki hiçbir ilişki mükemmel olamaz. Belki uzun tutulabilir...

Bu Şiirin Adı Yok

2012-04-11T16:13:00.000+03:00

Hayatımın şiirsel yanı...

Görünmez oldu yaşam gözlerinden uzakta,
Hevesim kalmadı hiç ne kara ne de akta.
Sessiz bir bekleyişin vursun hayat dibine,
Sen gibi olmayanlar yok desinler kalbine.
Dumanaltı yorgunluğum usanmaz aramaktan
Usanmasın çaresizlik yakama yapışmaktan!
Fısıldasın sorular bir bir cevaplarımı
Tarumar etsin rüzgar yeni yangınlarımı.
Yangın da neymiş?
Kalbimi gördün mü sen?
Kalbimde yeniden bir sen yarattım ben.
Bıkmadım kuru yaprakları takvim diye saymaktan
Ve her nefesimde sana yeniden tapmaktan.
Yeni mabedlerden yoksun bıraktım ruhumu
Usulca bekliyorum sessiz gelen sonumu.
Sen misin böylesine vakur duran karşımda?
Ben seni yok saymıştım oysa ki bir hışımda!
Kıyamazdım bilirsin öyle bakma yüzüme
Kor gibidir herbiri kafa takma sözüme.
Bir bakarsın ayrılık dört duvarı sarmalar
Mutluluk yırtık pırtık, üzerinde yamalar.
Al da git gururunu yeni aşklarına sat!
Benden aldıklarını da bir çöplüğe at!
Nasılsa kurur ruhum adım sanım duyulmaz
Aşk sonsuzda değildir yalanına uyulmaz.
Git gidebildiğin kadar benden uzaklara,
Ama giderken n'olur beni de al yanına...

Broşlar Ayaklandı!

2012-04-09T04:50:00.000+03:00

Bu yazı / onu hazırlayanı / feci zorladı!

Bu yaşıma dek çok şey yazdı kalemim. Burnunu sokmadığı mevzu, içine atlamadığı konu kalmadı diyebilirim. Lakin hiç haber hazırlamamıştım. Bi' gazeteciliğim kalmıştı deneyimlemediğim, o da ucundan kıyısından oldu sanırım.

Sivri Köşe'de birkaç saat içinde aldığım 'muhabir' ünvanı sonrası, ilk haberimi de yayınladım. Bence fena olmadı sanki, bir de siz okuyun bakalım.

Yine de ilk haberim daha sevimli bir konuyu ele alabilirdi. Bu yazıyı hazırlamak, benim gibi biri için gerçekten zorlu bir deneyimdi.

Yine de görev bilinci başka tabii.^^

Son olarak... Eğer evinizdeki hamam böceklerinden kaçıyorsanız, bu haberden uzak durunuz.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

Broşlar Ayaklandı!

(http://sivrikose.com/content/bros-lar-ayaklandi)

Süslenmek, şık görünmek, dikkat çekmek hemen her kadının hoşuna gider. Hele bu şıklık altın gibi değerli madenlerle tamamlanırsa, daha bir sükseli olur. Kadınların bu zaafını bilen tasarımcılar gün geçmiyor ki yeni ve yaratıcı takılar, aksesuarlar sürmesin piyasaya. Sürekli değişmekte olan modaya ayak uydurmak kadınların, yaratıcılıksa tasarımcıların işi. Lakin bu yazıdaki aksesuar yüzyıllardır var. Ve asıl tasarımcıları Mayalar.

Son yıllarda adları sık sık gündeme gelen Mayalar, zamanında öyle bir tasarıma imza atmışlar ki günümüz Meksika'sında hâlâ moda. Bir broştan bahsediyoruz aslında. Lakin bu broş yaratıcılığın sınırlarını zorlayan, takması cesaret isteyen ve yığınla tartışmaya yol açabilecek kadar iddialı türden. Bu broşlar canlı böceklerden!

Renkli taşlar ve kıymetli madenlerle, kabukları delinerek yahut bir şekilde üstlerine tutturularak süslenen böcekleri, Meksikalı tutkunlarının gözünde farklı kılan, hareket edebiliyor olmaları. "Onu yürürken seyretmek ve davranışlarını izlemek çok güzel." diye anlatıyor böcek broşunun verdiği zevki, Meksikalı bir kadın. Lakin bu, böcek broşlara sınırsız hareket izni verildiği anlamına da gelmiyor. Böceğe tutturulmuş zincir aynı anda yakaya da iliştirilerek böceğin istenilen bölgede kalması sağlanıyor.

Meksikalı kadınların sürdürmeye kararlı olduğu bu gelenek her ne kadar hayvan hakları açısından büyük tepkiler toplasa da ülkede bir trend haline gelmiş bile. Üstelik bu gelenek öyle kıymetli ki ortalama 10 dolardan alıcı bulan böcek broşların ülke dışına çıkarılmaları kesinlikle yasak. Meksika, bu anlamda turistik bir dikkat çekicilik de sağlamış durumda. Ülkeye sadece bu broşları görmek için gelen turistlerin sayısı her geçen gün artmakta.

Böcek broşların hikayesi, broşların asıl tasarımcısı olduğu düşünülen Mayalar'da bir efsaneye dayandırılıyor. Bir askere gönlünü kaptırmış bir Maya Prensesi, babasının engellemesi üzerine sevdiği adama bir türlü kavuşamaz ve bunun üzerine bir sihirbaza gider. Sihirbaz, kavuşmaları imkansız aşıkları bir araya getirmek için sevgilisini bir böceğe çevirip prensesin göğsüne iliştirir. Maksat, prensesin aşkı ölünceye dek kalbinin üzerinde can bulsun.

Amerikalı 2 tasarımcının Dünya'ya tanıttığı böcek broşlar Meksika'daki geleneğin dışında, başka ülkelerde rağbet görür mü bilinmez ama özellikle Hayvan Hakları Savunucuları tarafından epey konuşulacağa benziyor.

Böcek broşlarla ilgili;

TRT Haber'in videosunu izlemek için: http://www.trthaber.com/videolar/bu-broslar-yuruyor-5366.html

NTV Haber'in videosunu izlemek için: http://www.izlesene.com/tv/ntv/video/canli-bocekten-bros/6023861

Pembe Taç

2012-04-07T03:34:00.001+03:00

Aşka dair ne sorduysak hayata, hiçbir cevap alamadık ya... Tüm cevaplar pembe bir taçta ve birkaç nüansta saklıymış aslında.

Aynaya baktı genç kız. Nemli banyonun ılıklığında, yüzünü seyre dalmıştı. Saçlarını kontrol etti, özenle yerleşmiş gibiydi her bir teli. İnceledi, inceledi... Hiçbir sorun olmaması gerekti. İçine sindiğinde saçının son hali, tacını aldı eline, özenle yerleştirdi. Tarakla saçının arkalarını düzeltti. Birkaç dakika daha harcamıştı saçları için. Biraz sonra artık hazır gibiydi. Son birkaç bakış daha attı aynadaki suretine ve kapıya yöneldi.

"Bebeğim!" diye haykırdı oğlan. Kız bu tepkiyi beklercesine gülümsedi çaktırmadan.
"Efendim?"
"Nasıl şeker olmuşsun sen!"
"Tacım da pembe bak, yeni aldım. Yakışmış mı?"
"Sana yalvarıyorum, evlendiğimizde de hep böyle şeyler tak saçına."

Gülümsedi kız. Sevdiği adamın onu beğenmesi kadar mutlu etmiyordu hiçbir şey. Ne zaman berbat hissetse kendini, sığındığı kollara teslim olmak isterdi. Öylesi sıcaktı sığınağı, öylesi güzeldi.

*-*-*-*-*

Aynaya baktı genç kız. Dağılmış banyonun soğuğunda, yüzüne bakıyordu uzun zamandır ilk kez. Göz altları morarmıştı sanki. Saçlarını bırak taramayı, yıkamayalı aylar olmuş gibiydi. Sadece yüzü değildi soluklaşan, saçının her telinde yorgunluğu yaşıyordu o an. Biraz daha dikkatle baktı kendine. İnceledi, inceledi... Düşündüğünden daha fazla acıyor olmalıydı içi. Belki biraz soğuk su, içindeki ateşe iyi gelebilirdi. Yüzünü yıkadı. Yeniden aynaya baktı. Değişen tek şey, ıslanmış suratıydı. Biraz sonra artık üşümeye başlamıştı. Üşümek iyi gelirdi böyle zamanlarda, yeteri kadar deneyimliydi nasıl olsa. Havluya ters bir bakış attıktan sonra arkasını döndü ve ıslanmış suretini de yanına alıp banyodan çıktı.

"İyi misin?" diye sordu bir ses, "Çok mu kötü miden?"
"Geçer." dedi usulca kız, "Elbet geçecek."
"Doktora gidelim hadi."
"Gerek yok, iyiyim ben."
"İyi değilsin bence, yüzün solmuş."
"Saçlarım berbat halde. Onlara üzüldüm sadece."
"Bi' duş al istersen, iyi gelir belki."

Ne yani, onu bu hale getiren sebebi unutup bir miktar suyun altında mı iyi olacaktı ki? Su yaşam için gerekliydi ama bu kadar işlevli miydi? Duşun altında akıp giden kirleri gibi, acılarını da alır mıydı su? Temizlik olmasa da olurdu, ona gereken unutma banyosuydu.

*-*-*-*-*

"Hepsi aynı!" diye haykırdı kadın, "Al birini vur ötekine!"
"O farklıydı." diye fısıldadı kız, kadın hiddetinden duymadı bile.
"Ah Necmi de çok dolandıydı peşimde. Ben kapıdan kovdum, o bacadan girdi. Sonuç ne? Tırnaklarını yiyen, elinde sigarayla gezen, hastalıktan kurtulamayan, zayıflıktan kırılan bir ucubeye döndüm!"
"Sevmiş miydin?"
"Sevmedim ayol, köpeği oldum köpeği!"

Genç kızın beyninde canlanan şey, eski bir anıya aitti.

"Havla hadi, çok seviyorum o halini."
"Hav, hav..."
"Olmadı. Küçük bi' köpek yavrusu gibi olsun. Hadi."
"Hav hav hav..."
"Yerim ben seni! Bebeğim benim!"

Kısa bir sessizlik oldu. Kocasından şikayet etmekte olan kadın susmuş, cevapları genç kızın buğulu gözlerinde arıyordu.

"Ne sustun be?"
"Köpekliğin boyutu önemli mi?"
"O ne demek kız?"
"Büyük köpek yahut küçük köpek... Ben küçüktüm de..."
"Al buradan yak. Kız sen manyak mısın?"
"Öyleyim."

Yol boyunca yürüdü kız. Adımlarını saydı bazen. Yol uzadıkça düşünceleri de genişliyordu zaten. Bu yüzden iyi geliyordu yürümek ona. Bu yüzden yürümek istiyordu, ne zaman canı sıkılsa. Pembe tacı geldi aklına, nereye koymuştu onu acaba? En son ne zaman saçlarına taç takmıştı sahi? En son ne zaman köpek taklidi yapmıştı ki?

Hatırlayamadı.

Öyle uzun zaman olmuştu ki... Kaldıramadı o kadarını hafızası.

O yolda yürürken tek bir soruya cevap bulabilmişti aslında. Lakin bu cevabı bulmakta da çok gecikmişti galiba.

"Beni hiç sevmedi." diye sayıkladı, "O, hayalindeki kıza bende can vermek istedi."

"Pardon, bana mı seslendiniz bayan?"

Genç bir adam, kızın yanında durmuş şaşkın gözlerle bakıyordu ona. Kendi kendine konuşurken biraz daha temkinli olmayı öğrenmeliydi aslında.

"Ha... Hayır."
"Sanki bi' şey söylüyor gibiydiniz de. Bana seslendiğinizi sandım. Afedersiniz."

Genç adam iyi günler dileyip devam etti yoluna. Kız da yürümeye başladı yeniden, ağır adımlarla. Düşündükçe kuruyordu kafasında. Kurdukça bilmediği bir dehlize sürükleniyordu adeta. Keşke konuşabilseydi her şeyi, herkesle. Keşke tek sırdaşı kendisi olmasaydı böyle.

Eve geldi. Kapıyı açan kimdi, çıkaramıyordu şimdi. Gözlerine bir perde inmişti. Oysa bilmeceler çözüldükçe daha çok kapı açılırdı oyunlarda.

Hayat bir oyun diyenler, haksız mıydı acaba?

Oturdu yatağına. Duvara baktı usulca.

"Sevdiği ben değildim." dedi, "Beni hiç sevmedi."

Duvardan bir tepki bekler gibiydi. Birkaç saniye bakıştı soğuk taşlarla. Ve devam etti:

"Sevdiği ben olsaydım, evlendiğimizde taç tak demezdi bana. 'Sen ne takarsan tak, güzelsin benim için.' derdi. Sevdiği ben olsaydım, beni sevme nedenini unutmazdı. Cana yakınım diye aşık olmuştu ya bana... Cana yakınım diye defalarca kızdı köpürdü sonra. Beni sevseydi beni ben yapan şeyleri de severdi, onun gibi olmamı beklemezdi. O sadece kendisini sevdi. O hayalindeki kızı sevdi. Bu yüzden hep sipariş verdi, hep hayalindeki kadını tarif etti. Sıkışıp kaldım onun kalıplarında. Sevdiği hiçbir zaman, ben olmadım aslında."

Duvar donuk donuk baktı kızın yüzüne. Dili olsaydı eğer, hak verirdi söylediklerine.

Çünkü kız itaat ettiği kadar sevgi görmüştü bu zamana dek.

Ve oğlanın kafasındaki kız kadardı sevgi demek.

Kız ne zaman ki o kızdan başka biri oldu, ne zaman ki kendi vücudunda hayat buldu... o zaman tükenmişti onlar için son aşk umudu.

Ve aşk öyle bir sessizlikle bitti ki... Faili her zaman meçhul oldu.

"Değiştim Ben Sevgilim"

2012-04-04T16:23:00.002+03:00

Bu yazıda sevmek; aslında bir başkasına kanat hediye etmek...

A.Ş.K. Neyin Kısaltması?
Yolda Üç Kişi
Git Kendini Çok Sevdirmeden
Bu İşte Bir Yalnızlık Var
Selanik'te Sonbahar

Evet, bahsettiğim şey kitaplar değil; bir yazar. Tuna Kiremitçi ve onun insanı şaşırtan kalemi... Aslında çoğu kez samimiyetsiz bulmuşumdur kendisini. İclal Aydın öncesi ve İclal Aydın sonrası kadardır gözümdeki yeri. Lakin dedim ya, şaşırtıyor insanı kimi zaman.

Yıl 2012, günlerden 4 Nisan...

Ve Tuna Kiremitçi öyle bir köşe yazısı yazmış ki, aslında her şeyi özetliyor. Bugüne kadar yazdıklarımı, yazacaklarımı ve içim(iz)de kalanları...

Bu sebepten ben susuyorum, Hürriyet'te yayımlanan "Değiştim Ben Sevgilim" adlı yazı konuşuyor.

Aslında pek sevmediğim alıntı yapma meselesi de bugünlük rafa kalkıyor.

Buyrunuz, aynaya bakıp düşününüz, en çok da ibret alınız.

Alabilirseniz...

Değiştim Ben Sevgilim

"Bana bir şans ver." dedi adam, "Sana artık aynı kişi olmadığımı ispatlayayım."

Kadının gözleri inançsız bakıyordu: "Nasıl olacakmış o?"

"Sadece biraz zaman... Çok değil. Pişman olmayacaksın."

Bir kıyı kahvesindeydiler. Hafta içi olduğundan, fazla kimse yoktu. Boğazdan bir gemi geçiyordu; uzaktan, uzaklara.

"Bu lafları çok duydum." dedi kadın.

"Biliyorum. Ama bu sefer farklı. Ne kadar değiştiğime inanamayacaksın."

"İnsanlar değişmez. Bunu bana sen öğrettin."

"Tamam işte!" dedi adam, gözlerinde acayip bir parlamayla: "Artık insan değilim ben!"

Kadın tedirgin olmuştu: "Ne demek istiyorsun?"

"Dur hemen göstereyim." dedi adam ve titremeye başladı. Titreme giderek yükseldi, ürkütücü bir hal aldı. Sara krizi geçiriyordu sanki.

"Lütfen kes şunu!" dedi kadın, "Beni korkutuyorsun!"

Adam onu duymuyordu. Titremeye devam etti. Titrerken sırtından bir çatırtı duyuldu. Dehşete kapılmıştı kadın. Derken adamın omuzlarından yükselen şeyi fark etti. Tüylü, rüzgârla oynayan, bembeyaz şeyler... Adam titredikçe o bembeyaz şeyler bir tür kanata dönüştü. O kadar büyüdüler ki, adam masayla sandalye arasına sığmadığından ayağa kalkmak zorunda kaldı. Şimdi sadece kadın değil kahvedeki herkes şaşkınlıkla bakıyordu.

Kanatlar son şeklini aldığında adamın titremesi de bitmişti. Peçeteyle sildi alnındaki teri. Kanatları toplayıp oturdu yerine.

"Demiştim ben sana." dedi, "Değiştim ben sevgilim."

Kadın çekinerek uzanıp dokundu adamın kanatlarına: "Ben... Ne diyeceğimi bilemiyorum."

Adam, "Ne güzeller değil mi?" dedi övünerek, "Ne kadar şahaneler. Sanki birer sanat eseri. Onlara sahip olmak için çok uğraştım. Ama değdi sonunda!"

"Sana bir şey söylemem lazım." dedi kadın.

"Hele uçmaya başladığımda o kadar güzel oluyorlar ki. Meğer beni göstermeyen bunlarmış."

"Söyleyeceğim şey önemli..."

Ama adam dinlemiyordu: "Bazen ayna karşısına geçip saatlerce seyrediyorum. İnsanı büyülüyorlar."

Sonunda kadın dayanamadı: "Ben başkasını seviyorum Muzaffer."

Söz bomba gibi düşmüştü kanatlarla kadının arasına. Dünya durmuştu sanki. Acı verici sessizliği adamın sorusu bozdu:

"Senin için yaptığım onca şeyden sonra ha? Peki ama kimi?"

"Kendine değil, bana aşık birini..." dedi kadın.

Sonra cevap beklemeden kalktı, arkasına bile bakmadan yürüdü gitti. Adam çaresiz bakakaldı arkasından. Kanatlarını toplayıp küçüldü sandalyesinde, ne yapacağını bilemedi.

O boynu bükük otururken garson geldi: "Abi güzelmiş kanatlar..."

"Değil mi?" diye coşkuyla cevapladı adam: "Sen onları bir de havada göreceksin!"

Karar Vermek Mi?

2012-04-03T14:59:00.001+03:00

Deveyi hendekten atlatsam, daha kolay olmaz mı ki?!

Bir kafe düşünün. Hoş bi' ambiyansı, saygıda kusur etmeyen çalışanları, ekonomik ve lezzetli menüleri olan... Ve bu kafenin müdavimisiniz, daha önce defalarca bu mekana gelmişsiniz.

Ne yiyip ne içeceğinizi bilir, hatta kendinize bir de spesyal belirlersiniz değil mi?

Değil işte.

En azından bu durum, benim için öyle.

Eğer benim gibi bir yaratıksanız ve şu dakika yaşadığınızı birkaç dakika içinde unutma potansiyeline sahipseniz; değil. 26 yaşınızda bunama belirtileri gösteriyorsanız değil. Kimi seçimlerinizi sadece anı kurtarmak için yapıyorsanız değil. Buyrun, bu değilleri bir bir inceleyelim şimdi. Bu yazı, benim kendimle yüzleşmemdir bir nevi.

Olay 1:

Hayallerin peşinden koşmak amaçlı, 2. üniversiteye odaklı, YGS sınavına başvuru yapılır ve sınavdan bir gün önce okul bi' görülsün, yeri belirlensin istenir. Ev arkadaşının yanına düşülür, okula gidilir.

-Otobüs şöförü de bilmiyor yerini, nasıl bulacağız ki?
-Merak etme, sora sora buluruz nasılsa.
-Valla sana güveniyorum, yoksa sınav yalan olur. Hayatım mahvolur kızım.
-Kız saçmalama, buluruz.

Okul, ev arkadaşının yardımıyla bulunur. Sağına soluna bakılır. Yer tespit edilir. Eve dönmek için otobüs durağına gidilir.

-Şimdi yarın kendin gelebilir misin?
-Gelirim tabii canım, kolaymış yeri.
-Bak sana söylediğim otobüse binince direkt önündesin işte. Birkaç metre yürüyeceksin sadece.
-Tamam tamam. Hallederim ben kolaymış.

Birkaç saat sonra...

-Kızım ya, sabah ben o telaşla karıştırırım falan, sen de gel benimle.
-Ya ben çıkışta geleceğim nasılsa. Gelsem kaç saat nerede bekleyeceğim ki?
-Eline bi' kitap al, mp3'ünü al. Ne güzel kızım, oturursun okulun bahçesinde. Lütfeeeeeeeeen!
-Peki, tamam. (Buradaki "Allah seni kahretsin." bakışını tahmin etmek zor olmasa gerek.)

Sınav sabahı...

-Ya şimdi benim bu gireceğim sınavın adı YGS mi LYS mi YLS mi, ne bu ya?!
-Ben ne bileyim, sınava hazırlanan sensin.

Ev arkadaşım bunu da bileydi iyiydi. O zaman hangi test benim için daha önemli, bilebilirdim belki.

Olay 2:

Yazının başında bahsini ettiğim kafedeyiz şimdi. Yanımda yine, her zamanki gibi, ev arkadaşım...

-Ne yiyelim?
-Ay bilemedim ki. Tavuklu menü var, etli de var. Bi' de kaşarlı kızarmışı var. Ay hepsi güzel!
-Valla bunların hepsi bana çok zaten. Sen karar ver, ben de aynısından alayım. (Büyük bi' hata yaptın şimdi sevgili ev arkadaşım.)

Epey bi' düşünmenin ardından, karar verilir. Seçimin yapıldığını gören garson, masaya gelir.

-Kararınızı verdiniz sanırım?
-Evet, iki tane tavuk dombili. (Adı böyle ama, ben ne yapabilirim ki?)
-Menü mü olsun?
-Hımmm, menü olsun bari.
-İçecekleri ne vereyim; ayran mı kola mı?

Ev arkadaşım net bir ses tonuyla;

-Ben kola alayım.
-Siz hanımefendi? (Buradaki hanımefendi benim, değil mi?)
-Şey... Kola... Evet, kola olsun.
-Peki.

Garson arkasını döner, birkaç adım atmıştır ki...

-Ya ben ayran mı alsaydım kola yerine acaba?
-E söyle adam gitmeden.
-Bakar mısınıııııııııııııııııııııııııııız?

Garson bendeki paniğe anlam veremez bi' ifadeyle yüzüme bakmaktadır.

-Benim o kolayı ayran yapsak mümkünse.
-Elbette. Açık mı olsun ayranınız, kapalı mı?
-Kapalı, kapalı. (Öyle de eminim ki hani!)

Birkaç saniye sonra...

-Ya sanırım buranın açık ayranı güzeldi. Böyle Susurluk ayranı gibi, köpüklü möpüklü...
-Hadi canım, e ondan isteseydin?
-E şimdi yeniden değiştirirsem adam kızmaz mı?
-Kapalı ayranı değiştirmesi kolay yine. Bi' şey olmaz, söyle.

Ayran ve kola gelir o sırada.

-Ay sizin bu açık ayranınız köpüklü falandı değil mi?
-Evet, çok güzeldir.
-Ay ben onu unuttum da kapalı ayran istedim sizden, bunu açık ayranla değiştirsek?
-Olmaz artık, değişim yapmıyorum.
-Valla mı?!
-Birazdan geliyor bol köpüklü ayranınız. (Garson burada, bendeki kararsızlığa gülmektedir katıla katıla.)

Ayran ve yemek gelir ardından. Garson endişelidir, şimdi neyi değiştirmek isteyeceğimi merak içinde olduğu yüzünden bellidir.

-Ayranınızı bol köpüklü yaptım, çok uğraştım güzel olsun diye. Bunu da değiştirmek istiyorum demeyin sakın.
-Yok yok, nefis görünüyor, teşekkürler.

Kötü görünse kaç yazardı ki zaten?

Olay 3:

Annem, babamla bana aldıkları trench coat denilen ceketi telefonda anlatmaktadır.

-Pespembe! Görmen lazım, tam senlik. Git de mağazanın oradaki şubesine, bi' bak beğenecek misin.

Mağazaya -yine ev arkadaşıyla- gidilir. İçeride hemen her renkten trench coat bulunmaktadır. Askılara bakılır, seçenek bolluğu bendenizin yine aklını karıştırmaktadır.

-Anne ya, hangi rengini aldınız siz?
-Sakız pembesi olanını.
-Ya pudra rengi var onun, o daha iyi olurdu. Değiştirsenize.
-Kızım ona vaktim yok şimdi, akşama otobüse bineceğim. Ne zaman değiştireyim?
-Madem getir, burada değiştiririz. Ben onu hiç beğenmedim.

Ertesi gün anne gelir. Paketler açılır, içindeki trench coat çıkarılır. O anda mekandaki tek trench coat odur, başka rakibi yoktur.

-Aaa! Üstümde güzel durdu bu yalnıııııız. Rengi de fena değilmiş aslında. Hatta pudradan daha güzel gibi sanki.
-E dedim ben sana çok güzel diye. Dinlemedin ki.
-Ama askıda çirkin duruyordu. Ben giyince güzel oldu o, tabii.

Kılıflarım da hazır hani.

Aslında yığınla olay var, kararsızlığımın göstergesi... Lakin hepsi birbirinin benzeri, hepsi bendeki şeyin açık ve net ispatı gibi. Hayatımda neler yerinde değil, nelerin çok büyük eksikliği var da sürekli olarak en iyiyi arıyorum acaba? Hiçbir zaman "Ne fark eder ki?" diyemiyorum, hep taşlar yerli yerinde olsun istiyorum. Yahut "Bu benim kararım, bunu yapacak olan benim. Bundan daha iyisi olamaz." diyenleri hayretle izliyorum.

Hadi hayatî önem taşıyan meseleleri geçtim de... Bi' ayran-kola, bi' ceket, bi' adres... Bu kadar küçük şeyler arasında kalıyor olmama da pes!

Hangi ara bu kadar özgüvensiz oldum ben?

Hangi ara en ufak kararlar için dahi yığınla öneri dinlemeye başladım ve neden?

Neden kendi kendime kararlar vereceğim zaman sıkışıp kalıyorum korkularım arasında?

Neden verdiğim kararlara içten içe güvenmiyorum aslında?

Oysa hayat bi' ceket için uzun uzun düşünmeye zaman tanıyacak kadar uzun da değil. Kimi şeyler için beklemek ölüme yaklaşmak gibi, kimi şeyler için kararlar hemen verilmeli.

Lakin ben, çok har vurup harman savuruyorum günlerimi.

Harcıyorum bozuk para gibi.

Ve biliyorum ki bunu düzeltmek için kendimle kanlı savaşlar vermem gerekli. Yılların birikimi, yılların alıp götürdükleri... bir çırpıda geri gelir mi?

ezbere kadınlık

2012-03-30T17:57:00.000+03:00

Uludağ Sözlük | Söykü Dergisi

Sayı 4 - Çamur Konulu Yazım

Uludağ Sözlük | Söykü Dergisi - Sayı 4: http://www.uludagsozluk.com/soyku/4

titriyordu kadın.

elindeki geçmişe bakıyordu. her bakışında gözyaşları o geçmişe doğru akıyordu. ne zaman hayal kurmak istese elleri gelirdi aklına önce. elleri gözyaşlarını silsin diye ovuşturarak ısıtırdı onları bazen. sonra da gözlerine sürerdi nasırlı parmaklarını. gözyaşları nasırlarını ıslatırdı, kadın yeniden ağlardı. kısır bir döngü vardı elleriyle gözleri arasında: birbirlerini tamamlamaya çalıştıkça biraz daha yara alıyordu bu iki uzvu galiba.

yaraları iyileşmeyi unutalı yıllar olmuştu zaten. yaramazlık izleri ne de çabuk kabuk bağlardı o küçükken. çocukluğu oyunlardan ibaret sanırdı, büyüdükçe çocukluğun iyileşebilmek olduğunu anladı. ömrü yaş aldıkça bir bir, kanamaları daha da şiddetlenir olmuştu çünkü. kan kaybından ölmüştü kadınlığı, insanlığı, dünyaya dair tüm umutları. geçmişti hayatın sahteliğinden, vazgeçmişti sevebilmek derdinden. öyle ya, sevmek bir tür dertti onun nazarında. ne zaman aşık olsa, elleri kanıyordu aslında.

zaten bu güne dek tek bir adama defalarca aşık olmuştu.

belki de bu yüzden sadece ve sürekli elleri kanıyordu.

-ellerimi sevmezdi hiç, çirkinmiş çünkü.
-halt etmiş o! kendi ellerine baksın önce.
-yok, onun elleri güzeldir. eskiden saçlarıma dokunurdu, kendi canımın acısını unuturdum. gönlüm bir akardı ki ona yeniden...
-bir dokunuşuyla her şeyi unutuyordun yani öyle mi? e ama sana vuruy...
-deme öyle bacım. erimdi o benim, sevmesi dövmesinden güzeldi her daim.

yıllarca dayak yemişti ayşe. haksız yere, birçok kere... hiç sesi çıkmamıştı, her tarafı yara bere içindeyken bile kocasının sözünden çıkmazdı. böyle yetişmişti çünkü, böylesini doğru sanırdı. kocasıydı ahmet, döverdi de söverdi de. gece olup da yatağa girince kadınlığını hissederdi her şeyiyle. bu zamana dek onu sadece kocası okşamıştı. öpülmek nedir, kocasında görmüştü dudakları, yanakları, saçları. kocasına aşık mıydı bilinmez ama hayata gözlerini onun yanında açmıştı. henüz 15'inde, oyunlarından kopup el kapısına gittiğinde, ahmet'in koynunda almıştı ilk kadın soluğunu. ahmet bu yüzden en özeliydi. sırf bu yüzden dayaktan hemen sonra yeniden severdi ahmet'i. çocukken babası da çok döverdi ayşe'yi. kızardı babasına, kinleşirdi. lakin ahmet başkaydı işte. bir ona kızamıyordu elleri kanarken bile.

-neden böyle oldu ellerin?
-çamurdan...
-ver de bakayım şunlara. ne çamuru bu?
-bizim bahçenin çamuru. toprağına kurban...
-seviyor musun evini?
-sevmem mi bacım, ocağım benim, yuvam, sığınağım.

ağlamaya başladı ayşe. ellerinin gözleriyle vuslat vakti gelmişti belki de. nasıl ki her şeye rağmen uzak kalamıyorsa ayşe ahmet'inden, elleri de öyle arzuluyordu gözlerini işte. hıçkırmayı da bilmezdi ağlarken. ellerindeki yaralar onun yerine hıçkırırdı bazen. sessizce ve içli içli ağlardı gözleri. gözyaşlarında kaybolurdu anıları, kocası, evi. yine böyle bir kaybolma halindeydi. çaresizlik içinde, koca dünyada bir başına kalmıştı şimdi.

-ben erimden memnunum bacım.

ne zorlama, ne dayak, ne hakaret... hiçbiri olmadan, içinden geçenleri söylüyordu. kerpiç evinin bahçesinde, karın altında odun kestiği zamanları bile özlüyordu. bu onun hayatıydı. hayat; evi ve kocası kadardı. başka türlüsünde boğulurdu ayşe, kaybolurdu başka türlü bir yaşam içinde.

titremesi yediği dayaklardan değildi.

bunun sebebi yalnız kalma korkusu idi.

-bak ayşe, yeni bir hayatın olacak. biz sahip çıkacağız sana, destek olacağız. yalnız olmayacaksın. senin gibi başkaları da var, onlarla yaşayacaksın. çalışacaksın, kendi paranı kazanacaksın. dayak yemek zorunda kalmayacaksın, ellerini de tedavi ettireceğiz hem. kimseden korkmana gerek yok, şikayetçiyim demen yeter.
-haşa! kadın kısmısı erini şikayet eder mi hiç! direğim o benim, onsuz ben ne ederim bacım?
-ayşe ne eri allah aşkına ya? ellerinin haline bir bak! erkek olan erkek karısını bu hale getirir mi?
-hak ettim bacım, ahmet'im haklıydı. beceremedim odunu kırmayı. erimi ısıtmayı... ona karılık yapmayı... benim yüzümden mahpusluk olacak ahmet'im. ben buna dayanabilir miyim?

haklıydı kadın ayşe. haklıydı, sonuna kadar hem de. hak etmişti o dayağı, hak etmişti öyle bir adamla olmayı. çünkü kendine hak olarak gördüğü böyle bir dünyaydı. hayata doğarken seçim yapamamıştı, anne babasının kucağına düştüğü gün kaderi alnına yazılmıştı. o gün ahmet gibi adamları sevmeyi öğrenmişti bebek ayşe. babası da onlardan biriydi işte. annesi dayak yerken düşürmüştü kardeşlerinden birini. sonra da kendini suçlamıştı yıllarca. "hem kocama layık olamadım, hem de çocuğuma sahip çıkamadım." demişti. oysa tek yaptığı, sancısı tuttuğu bir gün köye gelen erkek doktora muayene olmak idi. erkek doktor, kadın muayene eder miydi? neden ayşe'nin annesi kocasına layık bir kadın gibi, acılarını içine atmamıştı ki?

madem sıkmamıştı dişini, hem dayak yemeliydi, hem de aylarca yolunu gözlediği bebeğinden vazgeçmeliydi.

gıkı bile çıkmamalıydı bu sırada, suçunu bilip olanlara razı olmalıydı adeta.

-ananın kaderi kıza derler bacım, anam da hata yaptıydı zamanında.
-ayşe allah aşkına! erkek doktora muayene oldu diye hamile kadın çocuğu düşene dek dövülür mü?
-namus sağlıktan ötedir bizim oralarda. bacak arana sahip çıkacaksın. kadınlığın ilk şartı budur.
-ah ayşe... sana ne desem vazgeçmeyeceksin belli. e peki sen ne yaptın namusunla ilgili? yaralı ellerinle odun kıramadın diye bileklerinin kırılması şart mıydı?
-erimdir, evimin direğidir. pişmandır o, bilirim. izin ver evimize gidelim, iki okşar, geçer içimdeki zehirlerim.

o akşam üstü şikayetçi olmadığını bildirdi ayşe. ona yardım etmek için kıvranan nur, eli kolu bağlı götürdü onu adliyeye. ayşe gururla çıktı merdivenlerden, bileklerindeki alçıyı düşünmeden hem de. o alçılar şiddetin değil, evliliğin göstergesiydi bi' yerde. kocasıydı o alçıların mimarı, er dediğin kodu mu oturtmalıydı. yumuşak erkek kibar olurdu, yumuşak erkek rica ederdi, yumuşak erkek kadınına yardımcı erkekti. böylesine erkek bile denmezdi. mazallah, ahmet yanılıp yönülüp öyle bir adam olsa idi, ayşe köylünün yüzüne bakabilir miydi?

ahmet'i tam bir erkekti. erkek dediğin hem döverdi, hem severdi. onun vurduğu yerde gül biterdi, atalar bile böyle demişti.

düşünüyordu kadın. adliyenin donuk duvarları arasında, cahil tabir edilen aklıyla düşünüyordu. onca atasözü yalandı, anası babası yalandı, ahmet yalandı, köyü yalandı, komşu kadınlar yalandı da... şu boyalı nur mu haklıydı?

erine sahip çıktı ayşe. düşündü ve kendince en mantıklı kararı verdi hem de. sonrasında yine aynı bahçede, aynı soğukta, aynı çamurun içinde... dayak yiyeceğini bile bile...

ezberleri tazelenirken beyninde, hayatın doğaçlamasına kafa tutar halde...

sessizce...