P e m i P h i l o

135

2012-01-14T01:44:00.001+03:30

من اگه یه گردالی بیست سانتی پشمالو بودم، یه گردالی بیست‌سانتی پشمالو با پشم های بلند قهوه‌ای بودم و همین حالا از خونه می‌زدم بیرون و از نرده‌های راه پله سر می‌خوردم می‌رفتم سمت در ورودی. از اونجا که نمی تونستم درُ باز کنم مدام بالا و پایین می‌پریدم بـالا و پاییـن می‌پردم بـــــالا و پاییــن می‌پردم بــــــــالا و پاییـــن می‌پردم انقدی که اوج می‌گرفتم و می‌تونستم از رو در ورودی رد شم. می‌پریدم هوا، می‌خوردم زمین، قل می‌خوردم قل می‌خوردم قل می‌خوردم تا به خیابون اصلی می‌رسیدم. احتمالاً تا الان به خاطر خیسی زمین یه کم خیس شده بودم. یهو یه ماشین با سرعت از رو گودال آب رد می‌شد و همه‌ی بارونا رُ شالاپ می‌پاشید رو تنم. بعد من مچاله می‌شدم که یعنی خیلی ناراحتم و خودمُ می‌تکوندم. خیلی ریز -مث وقتایی که گنجشکا می‌پرن- می‌پریدم می‌پریدم می‌پریدم اون سمت‌تر و خیز برمی‌داشتم تا بپرم رو سقف اولین ماشینی که رد شد که باشون برم برم برم تا جایی که توقف کنن. از ماشین که پیاده می‌شدن متوجه یه گردالی بیست‌سانتی پشمالو روی سقف می‌شدن. متوجه من می‌شدن و شاید اول یه کم وحشت کنن اما بعد کم کم یکیشون میومد سمتم و منُ تو دستش گرفت. یه کم که می‌گذشت می‌رفتم رو شونه‌ش و یه کم‌ بعدتر میرفتم رو سرش. منُ می‌برد خونه‌شون و با خوشحالی از یه کشف جدید، منُ به بقیه‌ نشون می داد. پسر کوچولوی خانواده منُ بلند می‌کرد و هی دستای کوچیکشُ توی پشمای بلند قهوه‌ایم فرو می‌کرد و من دستش فراری می‌شدم قل می‌خوردم رو زمین و اون دنبالم می‌کرد و می‌خندید و می‌خندید و می‌خندید. ماه‌ها و ماه‌ها از بودن من می‌گذشت تا اینکه دوباره تو یه روز بارونی از خونه می‌زدم بیرون تا یه زندگی دیگه رُ تجربه کنم.

134

2012-01-14T00:21:00.001+03:30

مسأله این است که نمی‌شود با قطعیت گفت دلیلی برای ناراحتی وجود ندارد. ما غالباً به دلایل عادت می‌کنیم یا در بهترین شرایط، زمانی که دلیلی برای خوشحالی وجود دارد، موقتاً فراموششان می‌کنیم.

133

2012-01-13T23:37:00.000+03:30

فکر می‌کنم این حق هر کسیه که حداقل یک روزُ جای اطرافیانش زندگی کنه.

توی دنیای اونا.

132

2011-10-05T00:17:00.000+03:30

من غول چراغ جادوئم. آرزواتونُ اینجا بنویسید.

بی‌اسم.

بی‌نشونی.

131

2011-07-30T17:16:00.003+04:30

حس یه سوسکُ دارم

یه عده ازش فرارین

یه عده‏م له‏ش می‏کنن

130

2011-07-06T22:13:00.002+04:30

تو جیب جا می‏شم؛

منُ با خودت ببر.

129

2011-07-06T21:46:00.003+04:30

ما توی آشپزخانه یک تلویزیون کوچک داریم؛ یک ناسیونال 14 اینچی؛ رنگی. این اولین تلویزیون زندگی مشترک مامان و باباست.

دوست‏تر داشتم اگر از آن نارنجی سیاه و سفیدها بود.

در این لحظه، زندگی، زیباست.

128

2011-05-09T10:51:00.004+04:30

قفس

سهم پرندگانی ست که
دوستشان داریم

127

2011-04-24T21:44:00.000+04:30

از شلختگی

لنگه‌ جورابمان را

گم کردیم

و سرسری

از کنارش گذشتیم

بی‌آن‌که بفهمیم

جوراب‌های "جفت"

خوشبخت‌اند

126

2011-04-24T21:25:00.001+04:30

دخترک

توی چال گونه‌ی مردی

گرفتار شد

••• --- •••

2011-02-21T12:36:00.004+03:30

• •-• • •••• •-- •- •• • •••- •-•• --- ••- • •-• •• -

• •-•• •• - --•- -- • -••• •• ••-• --- - - •- -• --• ••

••--•• • •-• • •••• - --•- ••- --- •••- --•- •- -•

125

2011-01-27T18:36:00.002+03:30

در چشم‌هایش

غم نشسته؛

دیـ ـکتـ ـاتـ ـور تنهاست

124.اگر باران نمی‌بارد

2011-01-24T12:51:00.001+03:30

مردم این شهر

باران که می‌بارد

گام‌هاشان تند می‌شود

چتر می‌گیرند

می‌گریزند

عبوس می‌شوند... ؛

طرد شدن

آسان نیست

3 2 1. ضبط می‌کنیم 1 2 3

2011-01-04T23:30:00.011+03:30

می‌خواهم هر چند وقت یک باز از آرزوهایم بنویسم. از خواسته‌هایم. بروم به رویا و بنویسم. خب راستش من بیشتر در رویا زندگی می‌کنم... اوووم ... پس بهتر است این‌طوری بگویم : می‌خواهم هر چند وقت یک بار از زندگیم بنویسم.

من دوست دارم توی یک آپارتمان سه واحدی آجری، با آجرهای قهوه‌ای سوخته، و پنجره‌هایی با چارچوب سفید زندگی کنم. آپارتمانی با شیروانی سفالی آجری‌رنگ. پنجره‌های خانه‌ی من مشبک یا رفلکس نیست؛ پرده ندارند؛ عوضش لوور‌هایی به رنگ طوسی دارد که اگر نخواستم می‌بندمشان. ولی حدس می‌زنم اغلب لوورها باز باشند و فقط نمای بیرونی آپارتمان را زیباتر کنند. این خانه یک اتاق خواب دارد؛ یک نشمین و پذیرایی و آشپزخانه‌ای که اُپن نیست. در آشپزخانه همه‌چیز سفید و قرمز است. البته رنگ زرد هم به چشم می‌خورد. مثلن قوری قرمز رنگ است با خال‌های درشت زرد. آشپزخانه به بالکن کوچولوی مربعی شکل خانه راه دارد؛ دری با قاب سفید و مشبک و سرتاسری شیشه، که بتوانم گلدان‌های توی بالکن را راحت تماشا کنم. پیچک‌ها به دور نرده‌های چوبی بالکن پیچیده‌اند و قسمتی از دیوار را هم پوشانده‌اند. اتاق خوابم مثل همین الان آبی است و یکی از دیوارهایش راه راه آبی سرمه‌ای سفید. تلویزیون و پلیر را توی اتاق نشیمن گذاشته‌ام به اضافه‌ی چند صندلی و بالشتک‌ که همگی بادی هستند. یکی بنفش، یکی سفید، یکی خال خالی سفید صورتی ... . باید راحت باشد. بالاخره قرار است آن‌جا فیلم ببینم، موزیک گوش کنم، کتاب بخوانم، با دوستانم روی زمین ولو شویم، دمینو بازی کنیم، تخمه بشکنیم و چای بنوشیم. آهان! تا یادم نرفته: دیوارهای نشیمن سفید هستند. فقط روی یکی از دیوارها رنگ‌های بنفش و مشکی و زرد و نارنجی به طور نا منظم پاشیده شده‌اند.

در پذیرایی هم یک میز شیشه‌ای، یک مبل سه نفره گل‌بهی و دو مبل تک نفره یکی سفید و دیگری مشکی است. دیوارها گل‌بهی روشن هستند؛ ساده؛ و با چند تابلوی نقاشی تزئین شده‌اند. روی میز هم یک تنگ پر از دراژه‌های شکلاتی و سه شمع معطر قطور استوانه‌ای یکی طوسی دو تای دیگر قرمز هست. که یکی از قرمزها بیشترش آب شده.

جلوی آپارتمان هم باغچه‌ی کوچکی‌ست که دور تا دورش شمشاد کاشته‌ایم و داخلش رزهای سفید و صورتی. من همیشه دوچرخه‌ام را زیر پنجره‌ی واحد شماره یک، در فاصله بین ساختمان و باغچه می‌گذارم.

122. 24 December

2010-12-24T00:38:00.002+03:30

دلم بابانوئل می خواهد؛ از همان‌ها که شب میلاد مسیح آرزوهای بچه‌ها را می‌چپانند توی یک لنگه جوراب، می‌گذارند بالا سرشان. من هنوز امیدوارم. برای همین لنگه جورابم را به تخت آویزان می‌کنم و منتظر می‌مانم. فقط... فقط کاش آرزوهام آن تو جا شود.

121

2010-12-13T17:35:00.000+03:30

باید می‌شد

روزهایی را

از زندگی مرخصی گرفت

120. از رمانی که هرگز نخواهم نوشت

2010-12-06T23:30:00.003+03:30

دکتر که دست‌هایش توی جیب، به سیاهی آسمان شب نگاه می‌کرد، سرش را به سمت او چرخاند و گفت: "خودکشی راه حل خوبی بود؛ اولین گزینه‌ای که بهت پیشنهاد می‌کردم؛ اگه...اگه مطمئن بودم با مرگ همه‌چی تموم میشه... نیست می‌شیم." لحظه‌ای مکث کرد و بعد، همچنان دست‌ها توی جیب، از لبه پشت بام دور شد.

119

2010-10-30T00:43:00.001+03:30

گره‌ کور

گره‌هایی از زندگی‌ست

که کورند

درماندگی را از چشم‌ها نمی‌خوانند

هستند

کنار نمی‌کشند و

باز نمی‌شوند

118. قصه‌ی پاییز

2010-10-19T00:42:00.012+03:30

"مُردگی بس است"

برگ خسته شد
لازم است زندگی کند

-دست شاخه را رها- سقوط ...

باد می‌رسد وَ برگ
می‌تند به دور باد

تاب می‌خورَد

و تاب

خلسه، زندگی و تاب

تاب می خورد

و تاب

خلسه ، زندگی و تاب

تاب می خورد
      و تاب
          خلسه ، زندگی و تاب
تاب می‌خورد
      و تاب
   خلسه، زندگی، زمین
                                     تمام.

117. کفش‌های گل‌گلی عزیزم مرا ببخشید.

2010-10-18T01:43:00.007+03:30

کفش‌‌های گل‌گلی عزیزم مرا ببخشید؛ منی که روزگاری هر روز می‌پوشیدمتان و مدتی که گذشت، خسته که شدم ،گذاشتمتان توی جعبه، کنج کمد،آن ته‌مه‌آ و جاتان را کفش توسیه پر کرد؛ منی که فراموش کرده بودم دارمتان. کفش‌های گل‌گلی عزیزم این‌روزها، تازه، حال دیروز، امروز و هر روزتان را می‌فهمم. کنارگذاشته شدن درد دارد. کفش‌‌های گل‌گلی عزیزم لطفن مرا ببخشید.

116

2010-10-09T16:31:00.007+03:30

دختر یعنی

مونا
که نقاشی می‌کشد

ستاره که سیگار

سهیلا که درد؛
و منی که

خنده‌های پریسا را دوست دارم

115

2010-09-29T21:43:00.003+03:30

دلم یه پاندای گرد و قلقلی می‌خواد. که همه‌ش براش چیپس بخرم. اونم ازم بگیره و بشینه روبه‌روم و تند و تند شروع کنه به خوردن و منم تند و تند براش حرف بزنم وهر از گاهی سرشُ از پاکت چیپس‌ها بیرون بیاره و با همون نگاه خنگ ِ مهربونش نگام کنه و منم نگاش کنم و باز حرف بزنم و حرف بزنم و حرف بزنم. دلم یه پاندای گرد و قلقلی می‌خواد که دوستش داشته باشم و دوستم داشته باشه چون که براش چیپس می‌خرم و منم از این مدلِ شرطی دوست داشتنش ناراحت نمی‌شم که اصن مگه میشه از پانداهای گرد و قلقلی ناراحت شد؟!

راستی پانداها چیپس دوس دارن؟

114. فراموشی

2010-09-28T10:26:00.001+03:30

امروز

همه خاطراتت را

ریختم توی لباسشویی؛

تمام لباس‌هایی

که عطر تو را می‌داد

113

2010-09-25T00:56:00.001+03:30

یه بغض بود

من شکستمش.

از چشمم که افتاد

طفلکی مچاله شد

قدِ یه اشک

سُر خورد

از رو گونه‌‌م

افتاد

پخش زمین شد

و مُرد

112

2010-09-19T18:58:00.002+04:30

... فریده خانم گفت:" حالا بفرمایید تو. خودتون که معلم‌اید. میدونید که مدیر و معلم باید مواظب بچه‌های مردم باشن."

زن پرسید:"به دخترم جاسـوسی یاد بدم که همکلاسیشُ لو بده؟ من، خانم، معلم قرآن شرعیاتم. به من میگن خانم قرائت. از برکت خدا یه لقمه نون درمیارم." و گریان اضافه کرد که:" طاقت همه چیزُ دارم غیر از رسوایی."

فریده خانم یک دستمال کاغذی از کیفش درآورد و داد به زن. زن دستمال را با دست چپش گرفت. اشکش را پاک کرد و گفت:" بی آبرو شدم."

-"خانم طوری نشده. به دختر شما کاغذ نوشته‌اند. به او چه مربوطه؟ خوب این‌ها جوانند. در سیــاست که دخالت نکنند. عاشق هم که نشوند. پس چه کار بکنند؟"

-"درس بخونن خانم، شما جوانید. نمی‌دونید چقدر برای مادر سخته که به دخترش لکه بچسبونن."

فریده خانم گفت:" الان صحبت از لکه نیست که. اتفاق کوچکی افتاده. نمی‌دونم چرا هم شما هم آقای مدیر این اتفاق کوچک رو این‌قدر بزرگ می‌کنید. شجاعت داشته باشید."

زن گفت:"شجاعت؟ ای خانم وقتی پای اولاد در کاره شجاعت آدم تموم میشه..."

- مدل، سیمین دانشور