Pełne Spektrum

Za kulisami i nie tylko

2013-08-28T01:17:00.002-07:00

W TR Warszawa spędziliśmy czerwcową sobotę, poznając najpierw tajniki tworzenia widowisk (2 godziny spędziliśmy w trzewiach TR, niedostępnych na co dzień dla widzów), a potem łowiąc autografy w oczekiwaniu na spektakl, by wreszcie zasiąść na szczelnie wypełnionej widowni i zobaczyć, jak to "Między nami dobrze jest"... Udało nam się, nie bez trudu zaprosić artystów do wspólnego zdjęcia na scenie TR. A ostatnim punktem wycieczki była... pomoc w zmianie dekoracji scenicznej.

Nasze animacje

2013-08-28T01:05:00.001-07:00

Emil Borysiuk, Piotr Sadlik

Jarek Szeja, Emil Borysiuk

PARA-BUCH. POCIĄG DO PROJEKTOWANIA

2013-08-26T01:02:00.000-07:00

Beneficjenci projektu ,,Pełne spektrum” realizowanego przez Łochowskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk i Sztuk „CD” (uczniowie i absolwenci Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Sadzewiczowej w Łochowie) wzięli udział w wyprawie do ,,Para-Buch” – małego studia graficznego mieszącego się przy ulicy Poznańskiej w Warszawie. O niezwykłej wizycie, która miała miejsce 5 czerwca br. w tym niezwykłym miejscu, opowiada w artykule jeden z beneficjentów projektu – Jarosław Szeja.

Miejsce

Para-Buch jest niezależnym studiem graficznym. Tak jak studio fotograficzne Verre, w którym Pełne Spektrum miało okazję zawitać w lipcu ubiegłego roku, nie jest to miejsce, do którego można dotrzeć, kierując się tabliczkami czy szukając oszklonego budynku z wielkim logiem. Kryje się ono we wnętrzu mieszkania jednej z wielu stołecznych kamienic; potrzebny jest więc człowiek z wewnątrz, który zna hasła i który wprowadzi gościa.
Wnętrze studia stanowi kontrast względem przestrzeni, jaką należy przebyć, aby się do niego dostać. Stara brama, wiecznie remontowane, brukowane podwórze kamienicy, skrzypiąca i niosąca każdy dźwięk klatka schodowa malowana (raczej dość dawno) farbą olejną, o wyślizganych drewnianych stopniach i kołyszącej się takiejż balustradzie, a wreszcie stare, grube, klekotliwe drewniane drzwi. A za nimi?Nowocześnie urządzone miejsce, z wyjątkiem drewnianej podłogi w całości wymalowane bielą, pełne bliżej nieokreślonego sprzętu graficznego niespotykanego na co dzień, lśniących białych notebooków i wielkich desktopów z logiem jabłka, biurek i pulpitów pełnych kolorowych szkiców, prototypów, przyrządów kreślarskich, a nawet i kredek. Ale przede wszystkim – wszędzie regały zapełnione niezwykłymi przedmiotami, niektórymi oczywistego przeznaczenia, a nieoczywistego wykonania, innymi odwrotnie – znajomej budowy, nieznanego zastosowania. Jeśli kiedykolwiek miało się klocki, nie da się wszystkiego tu nie obejrzeć.

Laboratorium, w którym robi się rzeczy.

Nie jest to korporacja pełna ludzi w uniformach, zapatrzonych w klawiatury. Można biegać po korytarzu, można nosić kolorowe stroje. Zapoznajemy się z Katarzyną Minasowicz i Zofią Konarską, tytułową Parą, duetem Buch. Albo duetem, który robi buch (tu buch jako onomatopeja). Chodzi chyba jednak o lokomotywę, parowóz, para z którego robi buch w logu studia. Od nich początek wzięło studio, po którym też oprowadza nas trzecia współpracownica, pani Monika Ostaszewska-Olszewska. Przemyka także jeszcze jedna pani z aparatem i jeden pan z brodą, oboje w tym czasie wyczarowujący coś gdzieś przy jednym z pulpitów i komputerów.

Crafting na craft-table'u, tylko na prawdziwo

Ekipa Pary-Buch objaśnia ekipie Pełnego Spektrum, jak działa i skąd się bierze studio graficzne. Jest to nie lada wyzwanie, bo trudno wpisać w sztywne ramy zajęcia opierające się głównie na kreatywności i bardzo zależne od charakteru bieżącego zlecenia. W skrócie jednak, zostawiając schematyczny workflow, dzieje się to tak: przychodzi do Pary-Buch przykładowy przedsiębiorca planujący wyprodukować mniej więcej konkretny obiekt. Ekipa wywiaduje się, jak bardzo sprecyzowane są pomysły i oczekiwania klienta na temat produktu. Następnie, mając wiedzę, cóż to ma być, dokonuje się analizy niszy rynkowej, w jakiej obręb produkt wchodzi oraz analizy samego produktu pod każdym możliwym kątem. Gdy już wiadomo wszystko, co niezbędne, następuje burza mózgów w ekipie, tworzenie projektów wstępnych, kilku możliwie maksymalnie zróżnicowanych, przedstawiających absolutnie odmienne podejścia do tematu, wreszcie - szkicowanie, pierwsze prototypy. Gdy pomysłów jest już kilka, odpowiednio konkretnych i ustalonych, przedstawia się je zamawiającemu, a on z wachlarza możliwości wybiera tę, która podoba mu się najbardziej. Wtedy rozwija się określony projekt, sporządza już precyzyjne, standaryzowane plany, dobiera style, barwy, materiały i idzie do fabryki, która wykona to w odpowiedniej liczbie egzemplarzy.Objaśnieniom projektantek towarzyszą gry w skojarzenia, wykład z filozofii języka produktu, kształtu, barwy, wpływu wyglądu produktu na jego pozycję na rynku i opinię wśród konsumentów. Kody kulturowe i problematyka ich różnic w świecie. Przyjęte normy rynkowe i polityki promocyjne marek. Multum niepozornych, niemal niezauważalnych, czasem umyślnie niewidocznych, ale zawsze niezwykle istotnych szczegółów decydujących o powodzeniu produktu.

Przykład

Estończyk pragnie wylansować estońską markę dropsów lodowo-szyszkowych. Trzeba się dowiedzieć, czy to słodycze dla dzieci, kurioza dla turystów, czy lekarstwa ziołowe, czy to duże, czy lepkie, czy bardziej sklepowe łakocie, czy produkt tradycyjny, eko, okazjonalny czy mający na stałe wypełnić sklepy. Czy ktoś już je produkuje i jak w związku z tym do tematu nie podchodzić. Jaka będzie grupa odbiorców? Czy ludzie to znają, czy trzeba to wypromować? Ile może kosztować? Wymyśla się kształt dropsa, formę opakowania. Może pudełeczko z okienkiem i szufladką z sześcioma przegródkami po dwa okrągłe dropsy, może woreczek z eko-tworzywa i dwanaście bezkształtnych dropsów luzem, a może zrobić je na patyku, jako lizak w kształcie zimnej szyszki? Klient wybiera opcję z lizakiem. Rozwój projektu. W kształcie jakiej szyszki ma to być? Jakie szyszki są rozpoznawalne w Estonii? Może trzeba tam pojechać na zwiady? Czy ludzie tam wolą patyczki od lizaków papierowe, plastikowe, drewniane? Płaskie? A może nadruk na patyczku widoczny po zjedzeniu lizaka? Ciekawostki o szyszkach i soplach? W jaki papierek to zawinąć? A może pudełeczko zamiast papierka, bo tego jeszcze nie było? Pudełeczko zielone, jak sosna od szyszki, brązowe jak szyszka, czy lodowato niebieskie? Liternictwo kaligraficzne, czy proste? Wreszcie pora na dopracowanie projektu. Następnie szuka się drukarni, która wydrukuje szablony pudełeczek, kogoś, kto zrobi drewniane patyczki, uformuje szyszki z dropsów na tych patyczkach i zapakuje w te pudełeczka, zleca się odpowiednim firmom odpowiednie zadania. Produkt jest, więc wypłata, urlop.

Kto i czym

W studiu projektowym zajęcie znajdują graficy, absolwenci wzornictwa przemysłowego, artyści projektanci. Nie chodzi jednak o papier z odpowiednim tytułem z odpowiedniej uczelni, ale o to, co potrafi się wydobyć z głowy, co i jak z tego stworzyć. Praca odbywa się głównie w środowisku Adobe: Photoshop, Illustrator, InDesign, do czego dochodzą CADy, w których projekty trójwymiarowe na ogół są zamawiane z zewnątrz w oparciu o płaskie obrazy z wcześniejszych trzech od Adobe, wykonywane przez studio. Do tego przydaje się rozeznanie w formatach, na jakich się pracuje: oprócz klasycznego RGB (ang. Red Green Blue), gdzie każdy piksel opracowanego obrazu jest zapisywany w naszych „jotpegach” jako ilość czerwieni, zieleni i niebieskiego potrzebnej na jego odwzorowanie przez podstawowe komórki matrycy ekranu (biel to pełne nasycenie wszystkimi trzema, rozświetlenie wszystkich, czerń to pełne wygaszenie), pojawia się potrzeba stosowania CMYK (ang. Cyan Magenta Yellow Black), już nie do odwzorowania na ekranie, lecz do druku. Poszczególne litery oznaczają podstawowe barwy drukarskie i jest to informacja dla zakładu poligraficznego czy drukarni, która zajmie się realizacją projektu. Do tego dochodzą tekstury, gramatury i fizyczne właściwości materiałów, czyli potrzebna jest znajomość narzędzi oraz pewna doza doświadczenia.
Para-Buch ma na swoim koncie szereg znakomitych projektów, wśród nich wnętrza laboratoriów Centrum Nauki Kopernik, gadżety promocyjne CNK, identyfikacje wielu firm. Młody zespół zdobył też prestiżowe nagrody: nagrodę Stowarzyszenie Twórców Reklamy w kategorii design - projekty identyfikacji wizualnej oraz Red Dot Communication Design 2012 za identyfikację Gospodarstwa Ogrodniczego Łęgajny. Wszystko to zaimponowało uczestnikom wycieczki.

beneficjent projektu ,,Pełne spektrum” Równać Szanse 2012

Jarosław Szeja

absolwent LO Łochów

2013-06-04T07:48:00.000-07:00

Warsztaty dziennikarskie z Rafałem Lasotą

Uczestnicy projektu ,,Pełne Spektrum” Łochowskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Sztuk ,,CD” prężnie realizują zadania harmonogramu przypadające na ostatnie 3 miesiące tego przedsięwzięcia. Przypominamy, że projekt został sfinansowany z dotacji Polsko–Amerykańskiej Fundacji Wolności w ramach programu „Równać Szanse 2012” prowadzonego przez Polską Fundację Dzieci i Młodzieży.

Grupa młodych ludzi na czele z koordynatorką projektu Małgorzatą Szeją tym razem zaprosiła do prowadzenia zajęć Rafała Lasotę – rzecznika prasowego warszawskiej dzielnicy Targówek, specjalistę od wizerunku i prezentacji, wieloletniego pracownika telewizji publicznej i komercyjnej. 28 maja br. w sali konferencyjnej LO im. Marii Sadzewiczowej w Łochowie odbyły się warsztaty z zakresu komunikacji publicznej i dziennikarstwa. Warsztaty obejmowały zagadnienia prezentacji przed kamerą, konferencji prasowej, prawa prasowego, redagowania informacji prasowych oraz rynku prasy w Polsce. Warsztaty miały tym razem otwarty charakter – mogły im się przyglądać lub aktywnie wziąć udział osoby spoza projektu (przyszło kilkoro gimnazjalistów i licealistów), co pozwoliło im poznać, na czym polega uczenie się pozaformalne i zachęcić do przyszłej aktywności z tego zakresu. Poniżej przedstawiamy opinie uczestników warsztatów.

Warsztaty okazały się bardzo przydatne, a zarazem interesujące. Trener zajął się nami indywidualnie, pokazał, jak zachowywać się na wizji i omówił najczęściej popełniane przez nas błędy. (Ada - gość)

Kilkugodzinne warsztaty były bardzo ciekawe i wprowadziły nas w tajniki dziennikarstwa za pomocą ćwiczeń, które są przydatne nie tylko w tym zawodzie. (Kasia)

Warsztaty dziennikarskie z Rafałem Lasotą były ciekawym sposobem na zdobycie wiedzy, której próżno szukać w szkole. Trener jest bardzo sympatyczną osobą. Opowiedział nam wiele anegdot ze swojego życia zawodowego. Zrobiliśmy ciekawą konferencję prasową, na której, moim zdaniem, wszyscy się dobrze bawili, zadając pytania. Myślę, że z warsztatów wynieśliśmy wiele przydatnych w życiu wskazówek i rad. (Małgorzata)

Warsztaty były dla mnie nowym doświadczeniem. Dowiedziałam się wielu ciekawych informacji na temat pisania artykułów, które z pewnością mi się przydadzą. Trener uczulił nas na popełniane najczęściej błędy. Próbował także zapoznać nas z tajnikami dziennikarstwa, o których rzadko się mówi. (Justyna – gość)

Warsztaty dziennikarskie były bardzo wartościowe, ponieważ dowiedziałam się, czego powinnam się wystrzegać podczas wypowiedzi publicznej oraz na czym polega korzystne kreowanie wizerunku. Po raz kolejny mogłam w projekcie sprawdzić się w nowej, nieznanej sytuacji i poprzez to nabyć przydatne umiejętności. (Monika)

Warsztaty były bardzo interesujące. Cieszę się, że mogłam w nich uczestniczyć dzięki projektowi ,,Pełne Spektrum”. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, które przydadzą mi się nie tylko w dziennikarstwie, ale również w szkole i życiu codziennym. Atmosfera na warsztatach była bardzo przyjazna, co pomagało w mobilizowaniu nas do pracy. (Paulina)

Pomysł projektu ,,Pełne Spektrum” na zorganizowanie warsztatów z Rafałem Lasotą był świetny. Poznałam wiele tajników dziennikarstwa. Z pewnością będę miała okazję wykorzystać je podczas pisania artykułów do szkolnej gazetki. (Kinga)

Uważam, że te warsztaty były naprawdę dobrym pomysłem. Brałam udział w kilku akcjach tego typu, jednak te zorganizowane przez „Pełne spektrum” zaliczam do jak najbardziej udanych. Dowiedzieliśmy się wielu rzeczy, które mogą pomóc nam –początkującym dziennikarzom. Postawa, wymowa, ruch – wszystko możemy teraz przemyśleć i zastosować wskazówki, które otrzymaliśmy na warsztatach. (Anna – gość)

Bardzo się cieszę, że mogłam uczestniczyć w tych warsztatach. Były one inne od wszystkich, w których do tej pory brałam udział. Podobała mi się otwartość i bezpośredniość prowadzącego. Zachęcał do współpracy, był szczery, wytykał błędy, co mogłoby się niektórym nie spodobać, jednak uważam, że tylko szczera krytyka może pozytywnie wpłynąć na nasz rozwój. Chętnie wybrałabym się ponownie na tego typu zajęcia z takim prowadzącym. (Paulina, 1a LO)

To był dobrze spędzony czas. Ciekawym pomysłem było wcielenie się w role dziennikarzy konkretnych redakcji. Dzięki temu rozpoznaliśmy różnice między redakcjami. (Elwira)

Warsztaty pozwoliły nam głębiej poznać brutalny świat dziennikarstwa. Odbyłyśmy już kilka warsztatów dziennikarskich, te jednak były wyjątkowe. Uświadomiły nam, jak poruszać się w środowisku mediów. Chcemy zaznaczyć, że wzbudziły w nas szeroką gamę emocji – od zdziwienia do zdenerwowania. Jesteśmy bardzo zadowolone. (Iza, Dominika – goście)

Adam Gąsior
beneficjent projektu ,,Pełne spektrum”
absolwent LO Łochów

Na tropie energii odnawialnej w Łochowie

2013-04-24T13:56:00.000-07:00

Czy gmina Łochów dobrze gospodaruje energią odnawialną? Czy takowa jest w ogóle wykorzystywana w naszej okolicy? Tego typu pytania zadawali 24 oraz 27 kwietnia (środa i sobota) beneficjenci projektu „Pełne spektrum”, wtedy bowiem miały miejsce warsztaty dziennikarstwa radiowego prowadzone przez panią Hannę Bogoryję-Zakrzewską, dziennikarkę Polskiego Radia, specjalistkę od reportażu i dokumentu.

Warsztaty rozpoczęły się w środę, dziennikarka przedstawiła się nam, usłyszeliśmy fragment jej reportażu, po czym wzięliśmy się ochoczo do pracy. Zaczęliśmy rozmawiać, o czym ma być nasz reportaż i jak najlepiej go zrealizować. Po krótkiej debacie doszliśmy do pierwszych konstruktywnych wniosków – aby dobrze oddać każdy aspekt „zielonej energii” w Łochowie, postanowiliśmy się podzielić na 3 grupy. Pierwsza zajmie się gminą i jej stanowiskiem co do odnawialnych źródeł energii, druga pójdzie prosto do ludzi, którzy są już posiadaczami kolektorów słonecznych (to najpopularniejszy na razie przejaw dbania o przyrodę w naszej okolicy), trzecia grupa zaś wybierze się na targ i przeprowadzi sondę, aby dowiedzieć się, jak na taki przejaw ekologii reagują zwykli mieszkańcy naszej małej społeczności. Po takim podziale zaczęliśmy ćwiczyć używanie dyktafonów, opanowywanie stresu i zachowanie dziennikarskie w ogólności. Każda grupa starała się przygotować to, co będzie jej potrzebne podczas przeprowadzania wywiadu (np. grupa od „gminy” musiała umieć tak pokierować rozmową, aby urzędnik się nie wywyższał, zaś grupa odwiedzająca ludzi w domach musiała przetestować swoją otwartość i spontaniczność).

Kolejnego dnia warsztatów, czyli w sobotę, grupy rozdzieliły się, szukając swoich rozmówców. Jedni rozmawiali z panią Wiceburmistrz Łochowa, inni pukali od domu do domu, wypytując o najróżniejsze aspekty działania instalacji mających na celu wykorzystać energię słoneczną do podgrzewania wody, jeszcze inni wśród kurzu i zgiełku targujących się ludzi pytali, jak zwykli mieszkańcy miasteczka odnoszą się do tzw. „zielonej energii”. Gdy zebraliśmy wystarczającą ilość materiału dźwiękowego, wróciliśmy do szkoły i razem z redaktor Bogoryją-Zakrzewską zaczęliśmy żmudny proces

montowania i składania wszystkich naszych materiałów w jedną spójną całość zwaną po prostu reportażem. Niestety, pomimo naszych starań produkt naszej pracy nie powstał tego dnia; jeszcze około dwu tygodni dzieli nas od finału pracy.

Niewykluczone, że nasz materiał będzie można usłyszeć w czerwcu na antenie radia publicznego. Ponadto, równolegle z naszym reportażem, powstawał również reportaż o nas! Nasze warsztaty, projekt oraz przede wszystkim głosy beneficjentów projektu „Pełne spektrum” również będzie można usłyszeć w najbliższym czasie na antenie tego radia. Wiele satysfakcji dała nam też opinia naszej trenerki o nas wyrażona do koordynatorki po zakończeniu zajęć: „Młodzież spisała się na medal. Dobre nagrania, ciekawe, technicznie bez zarzutu. Wszyscy, jak słyszałam, naprawdę zyskali kawał wiedzy o energii. Materiały są profesjonalne, a rzadko mi się zdarza takie uzyskać np. od grupy studentów dziennikarstwa. Często muszę wysyłać ich powtórnie na nagrania.”

W ciągu obu dni warsztaty odbywały się w Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Sadzewiczowej w Łochowie. Dyrekcji tejże szkoły chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować za wypożyczenie sal.

Michał Stelmaszek
absolwent LO Łochów
beneficjent projektu ,,Pełne Spektrum” realizowanego przez Towarzystwo „CD” z Łochowa
w ramach „Równać Szanse 2012” PFDIM

Spotkanie z dokumentami Krzysztofa Kieślowskiego

2013-03-21T21:00:00.002-07:00

Pełne Spektrum uczestniczyło w Domu Spotkań z Historią w spotkaniu poświęconym dokumentom Krzysztofa Kieślowskiego (1941–1996), który zaczynał od filmów dokumentalnych (m.in. (Życiorys, Z punktu widzenia nocnego portiera). Międzynarodową sławę zdobył, realizując kino metafizyczne (Dekalog, Podwójne życie Weroniki, trylogia Trzy kolory). Uczestnicy obejrzeli trzy filmy:

Refren (10', 1972) Zapis dnia pracy zakładu pogrzebowego. Kamera obserwuje ludzi, którzy przyszli tu po stracie kogoś bliskiego i urzędników, którzy z bezduszną rutyną załatwiają formalności pogrzebowe.

Pierwsza miłość (52', 1974)
Rok z życia pary bardzo młodych ludzi. Siedemnastoletnia dziewczyna dowiaduje się, że jest w ciąży i wraz z ojcem dziecka postanawia rozpocząć samodzielne życie. Kamera towarzyszy parze podczas ciąży, ślubu, porodu, do początków życia we troje…

Gadające głowy (14', 1980)
Zbiorowy portret Polaków. W którym roku się urodziłeś? Kim ty jesteś? Co jest dla ciebie najważniejsze? Czego byś chciał? Z zarejestrowanego materiału Kieślowski wybrał 44 osoby i uporządkował ich wypowiedzi od niemowlaka do stuletniej staruszki.

Uczestnicy Pełnego Spektrum nie zobaczyli pierwszego filmu, bo na skutek śnieżycy (a był to pierwszy dzień wiosny!) podróż spod PKiN do DSH na Karowej zajęła im godzinę.

Widownia pękała w szwach; brakowało krzeseł. Każdy z filmów został skomentowany w rozmowie Ryszarda Jaźwińskiego z Krzysztofem Wierzbickim - asystentem Kieślowskiego w latach 70. Z audytorium padło wiele pytań. Udało nam się również zaprosić bohatera wieczoru i prowadzącego Ryszarda Jaźwińskiego (znanego dziennikarza radiowej Trójki) do wspólnej fotografii.

Ładną zimę mamy tej wiosny

2013-03-21T21:00:00.001-07:00

Pełne Spektrum wita wiosnę w Warszawie. Fot. Małgorzata Szeja

Wycieczka na Politechnikę Warszawską

2013-03-21T21:00:00.000-07:00

Pierwszego dnia wiosny, to jest czwartek 21.03.2013 r. wybraliśmy się na wycieczkę na Politechnikę Warszawską. Celem wyjazdu było dokładne poznanie odnawialnych źródeł energii, szczególnie tych, związanych ze słońcem.

Najpierw udaliśmy się do głównego gmachu Politechniki Warszawskiej. Monumentalność i estetyka budynku zrobiła na nas ogromne wrażenie. Następnie zostaliśmy poprowadzeni do Instytutu Techniki Cieplnej, po którym oprowadzał nas student ostatniego roku. Zwiedziliśmy większość budynku, po czym udaliśmy się do pracowni, gdzie był umieszczony ekran słoneczny. Dowiedzieliśmy się, jak działa, jakie są zalety i wady, a także mogliśmy zadawać pytania dotyczące ogólnie odnawialnych źródeł energii czy zagadnień fizycznych. Później obejrzeliśmy kilka działających na dachu Instytutu ekranów. Na koniec mogliśmy zadawać pytania odnoszące się do uczelni i studiowania. Myślę, że właśnie ta część była równie ważna, jak pozostałe z uwagi na to, że matury są już coraz bliżej.

Wizytę na Politechnice Warszawskiej na pewno można zaliczyć do udanych, dowiedzieliśmy się mnóstwa ciekawych informacji i otrzymaliśmy odpowiedzi na nurtujące nas pytania dotyczące energii odnawialnej.

Emil Borysiuk

Warszawa 1935

2013-03-21T00:00:00.000-07:00

Na projekcji tego filmu w kinie Atlantic byliśmy tuż po premierze (21 marca). Na film przyszło naprawdę wiele osób; sala była pełna, mimo południowych godzin. Widziało się wiele osób starszych, które mogły pamiętać dawną Warszawę. Dziś niemal wszystkie zrekonstruowane w filmie ulice wyglądają inaczej, wiele z nich zniknęło w ogóle (dziś mamy tam Pałac Kultury i Nauki i otaczający go olbrzymi plac).

„Projekt odbudowy Warszawy w technologii 3D jest dziełem studia Newborn animacja i vfx z warszawskiej Pragi. Pomysłodawca, Tomasz Gomoła, już 3 lata temu planował rekonstrukcję zabytkowej, oryginalnej zabudowy Warszawy i odtworzenie niepowtarzalnej atmosfery miasta. Pragnął w ten sposób przywrócić pamięć o dawnej świetności stolicy Polski. Jednak dopiero studio Newborn i drzemiący w jego zespole ogromny potencjał twórczy sprawiły, że idea odbudowy nabrała ostatecznego, imponującego kształtu. Prace nad "Warszawą 1935" trwały blisko 3 lata. O skali i rozmachu tego przedsięwzięcia świadczy fakt, że jest to projekt bez precedensu. Nikt wcześniej nie podjął się takiego wyzwania.” - Jak możemy przeczytać na stronie internetowej http://www.warszawa1935.pl poświęconej właśnie filmowi „Warszawa 1935” - jest to pierwszy w Polsce film tego typu.

Film podobał się chyba każdemu, 3D było naprawdę dobre, a muzyka w tle budowała nastrój tak, iż wiele osób po wyjściu z sali było wzruszonych. Można było zobaczyć Warszawę nocą i za dnia. Ostatnie obrazy to stop-klatki. Miało to symboliczny wymiar, bo oznaczało zastygnięcie na fotografii lub w pamięci. To był też jakby powrót do źródeł dokumentacyjnych tego filmu; one też były obrazami, nielicznymi, jakie przetrwały II wojnę.

Alicja Szeja

„Pełne Spektrum”

Z wizytą w SGGW i BOK- u

2013-03-20T15:02:00.001-07:00

Z wizytą w Warszawie, czyli...

2013-03-20T14:50:00.000-07:00

...odwiedzamy TVP, “Zachętę” oraz Teatr Powszechny

Dnia 19 grudnia ubiegłego roku beneficjenci projektów “Kulthurra” oraz “Pełne Spektrum” pod opieką prof. Małgorzaty Szei wybrali się na całodniową wycieczkę do stolicy. Dzień zapowiadał się ciekawie, ponieważ w planach było zwiedzanie budynku Telewizji Polskiej, oglądanie wystawy w Narodowej Galerii Sztuki “Zachęta” oraz wizyta w Teatrze Powszechnym. Oczywiście nie mogło obyć się bez wolnego czasu w centrum handlowym Złote Tarasy. Pomimo początkowych problemów z osobami, które na wycieczkę postanowiły jechać dopiero w dniu wyjazdu (na dobry przykład ja, autor tego artykułu) i innych małych, ale dość istotnych szkopułów, to wyjechaliśmy z powodzeniem o godzinie 9 ze stacji PKS w Łochowie.

Pierwszą atrakcją tamtejszego dnia była wizyta w TVP. Muszę powiedzieć, że telewizja od kuchni prezentuje się o wiele lepiej niż przypuszczałem. Sami zapewne zgubilibyśmy się w olbrzymim budynku, toteż przydzielono nam pana przewodnika (którego imienia i nazwiska niestety nie jestem w stanie sobie przypomnieć). Oprowadził on nas po kilku studiach i dokładnie objaśnił mechanizmy funkcjonujące w telewizji. Mieliśmy okazję zobaczyć między innymi plany “Kawy czy herbaty” i “Pytania na śniadanie”. Ku naszemu zadowoleniu zwiedziliśmy również “Muzeum Telewizji Polskiej”. Mogliśmy obejrzeć tam pacynki przedstawiające Jacka i Agatkę – bohaterów jednej z pierwszych dobranocek; kamery, przy pomocy których od lat 50. ubiegłego wieku rejestrowano programy w studiach. Na sam koniec naszej wizyty postanowiliśmy zrobić kilka pamiątkowych zdjęć pod olbrzymią choinką.

Kolejnym punktem programu była wizyta w Galerii Sztuki “Zachęta”. Przyszło nam odwiedzić dwie wystawy. Pierwszą z nich był “Szósty Kontynent” Anny Molskiej, która kręciła się (wystawa, nie autorka) wokół Antarktydy i przeprowadzanych na niej przez polskich naukowców ekspedycji w latach 50 XX w. Mieliśmy okazję na własnej skórze odczuć klaustrofobiczność, jakiej doświadczali badacze oraz dowiedzieć się więcej o szóstym kontynencie. Kolejną wystawą jaką mogliśmy obejrzeć była ta przygotowana przez Piotra Uklańskiego pod tytułem “Czterdzieści i cztery”. Jej autor uważany jest za jednego z najbardziej znaczących polskich artystów. Prace są różnorodne, a co za tym idzie, nie można zaszufladkować twórczości Uklańskiego do jednej, konkretnej kategorii.

Po czasie wolnym, o którym nie będę szerzej pisał, nadeszła pora na wizytę w teatrze. Spektakl, na jaki się wybieraliśmy, nosił dźwięczną nazwę “Rewolucja Balonowa”. Reżyserem tego spektaklu jest Sławomir Batyra, a aktorką grającą główną rolę, bo innych tam nie ma, jest Katarzyna Maria Zielińska. Monodram jest ciekawy, momentami śmieszny, momentami poważny. Choć, jak usłyszałem po spektaklu w rozmowie dwóch pań, sztuka jest momentami zrozumiała jedynie dla tych, którzy żyli w opisywanych przez bohaterkę czasach. Tematyką opowieści jest bowiem tranformacja ustrojowa Polski w latach dziewięćdziesiątych. Ogółem sztuka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Podsumowując, wyjazd beneficjentów projektów można uznać za całkowicie udany. Wróciliśmy do domów późno, bo około północy, kompletnie zmęczeni, ale z całą pewnością mogę powiedzieć że było warto. Jeżeli jeszcze kiedykolwiek zdarzy się podobny wyjazd, to nie będę wahał się ani chwili.

Czy istnieje życie poza ziemią? Wykład Prof. Stanisława Bajtlika.

2013-03-14T14:24:00.000-07:00

Licealiści, a właściwie uczniowie szkół w ogóle, mają ciekawą tendencję do unikania nauki. Skala tego problemu jest na tyle duża, iż powstała specjalna funkcja „popularyzatora nauki”, mająca na celu, najprawdopodobniej, zwiększenie chęci uczniów do pracy. Jedną z takich, jakże potrzebnych w dzisiejszym świecie osobistości miał zaszczyt gościć nasz projekt.

Mowa tu o profesorze Stanisławie Bajtliku, astrofizyku i pracowniku Centrum Astronomicznego im. Kopernika. Wygłosił on na sali konferencyjnej łochowskiego liceum wykład pt. „Czy istnieje życie poza Ziemią?”. Tytuł, mówiący sam za siebie, okazał się być pytaniem, wbrew swej konstrukcji, otwartym, i to wcale rozbudowanym. Bo jak określić, czy na jakimś świecie istnieje życie, bez uprzedniego określenia, co właściwie możemy określić mianem żywego organizmu? W jaki sposób jesteśmy w stanie wykryć, gdzie może istnieć życie takie, jakie my znamy? I jakie formy może przyjmować takie, jakie nie występuje na Ziemi? Profesor zmagał się z tymi problemami, korzystając z przykładów z dziedziny biologii, chemii, fizyki, astronomii, czy wreszcie cytując klasyków takich jak Zbigniew Herbert czy Stanisław Lem.

Jako popularyzator nauki, profesor Bajtlik opowiedział wszystko językiem zrozumiałym dla każdego uczestnika wykładu (przynajmniej tak mi się wydaje). Problem w tym, że mimo iż odwiedził nas człowiek światowego formatu, co teleskopy zjada na śniadanie i popija drogą mleczną, owych uczestników było dość niewielu. Oprócz załogi projektu, było kilka osób zainteresowanych i dwie wycieczki z pobliskich gimnazjów. Trochę boli to, że uczniów łochowskiego gimnazjum i liceum prawie nie było, mimo że wykład odbył się pod ich dachem. Ale, jak już wspomniałem, ludzie są często odporni na naukę.

Niemniej jednak wykład był ciekawy, dowiedzieliśmy się masy rzeczy, między innymi tego, jak ludzie próbują nawiązać kontakt z innymi istotami myślącymi, tego, że inne istoty myślące najprawdopodobniej nie istnieją, i że życie w kosmosie zapewne istnieje, ale nie zamierza przylecieć do nas i nas badać (swoją drogą, nie rozumiem, dlaczego ludzie od dawien dawna lubią wyobrażać sobie siebie w intymnych sytuacjach z wymyślonymi przez siebie istotami). Profesor potrafił przyciągnąć uwagę i był chętny odpowiadać na pytania zgromadzonych. Ogólnie rzecz biorąc, wykład był owocny i cieszę się, że w projekcie wreszcie zawitały nauki ścisłe.

Piotr Sadlik (kl. IIIb)
beneficjent projektu ,,Pełne Spektrum”
szkolna gazetka LO Łochów ,,Carpe Diem”

"Rewolucja balonowa" Julii Holewińskiej

2012-12-19T10:55:00.000-08:00

REWOLUCJA BALONOWA

19 grudnia beneficjenci Pełnego Spektrum wybrali się na wycieczkę do Warszawy. Jednym z głównych celów podróży było obejrzenie spektaklu w Teatrze Powszechnym – Rewolucji balonowej. To bardzo złożona i barwna historia. Akcja częściowo rozgrywa się w czasach PRL – u, a w mniejszym stopniu współcześnie. Autorzy określają ją, jako opowieść o polskiej transformacji ustrojowej (…) widzianej oczami małej dziewczynki. To jednak bardzo skąpy opis, który wymaga uzupełnienia…

Kompozycja przypomina dziecięca zabawę. Już sam tytuł jest zagadką. Postać – grana przez Katarzynę Marię Zielińską – wprowadza widza w świat tajemniczy i infantylny. Wcielenie się w tę rolę byłoby wyzwaniem dla każdego aktora. Wymaga ona odwagi, nieprzeciętnego poczucia humoru, dystansu i wyobraźni. Zielińska bezkonkurencyjnie sprostała powierzonemu jej zadaniu. Warto dodać, że scenariusz został napisany przez Julię Holewińską – zdobywczynię Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej.

Monodram ten przełamuje schematy. Posługuje się różnymi formami przekazu, by pobudzić wyobraźnię odbiorców. Oddziałuje niemal na wszystkie zmysły. Dotychczas nie spotkałam się z użyciem multimediów podczas przedstawienia. Odpowiednio do sytuacji wyświetlano: rodzinne fotografie, zdjęcia klasowe, fragmenty dzienników telewizyjnych – np. przemówienie Wojciecha Jaruzelskiego, a także materiały zrealizowane na potrzeby spektaklu. Sceny z archiwalnymi nagraniami były świetnym pomysłem!

Na wyróżnienie zasługuje także oprawa muzyczna przygotowana przez Michała Litwińca. Znakomicie połączył on własne utwory ze znanymi już piosenkami. Przeboje Kultu i Republiki oddawały prawdziwego ducha tamtych czasów. Tworzyły atmosferę zuchwałego buntu, któremu ulega młodzież.

Wymieniając zasługi zespołu teatralnego, trudno pominąć scenografa. Stół, telefon, lodówka – to zaledwie kilka elementów, które pojawiły się na scenie. Andrzejowi Witkowskiemu udało się za ich pomocą wyczarować prawdziwy dom, jego aurę i urok.

Fabuła utworu ukazuje różnice między komunizmem a demokracją. Nie unika brutalnych faktów i oczywistych skojarzeń. Można odnieść wrażenie, że artyści poprzez tę sztukę wyrażają swoje rozczarowanie wolnym rynkiem i sprzeciw wobec niego.

Elwira Baranowska, kl. Ia
,,Carpe Diem” szkolna gazetka LO Łochów

Warsztaty filmowe, czyli jak wykorzystać wolny czas

2012-11-23T02:45:00.000-08:00

23 listopada beneficjenci „Pełnego spektrum” wzięli udział w warsztatach filmowych. Projekt jest dofinansowany przez Polsko – Amerykańską Fundację Wolności, która wspiera działalność młodzieży. Zajęcia poprowadziła Weronika Bilska, absolwentka Wydziału Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego we Wrocławiu. Wspólnie obejrzeliśmy i przeanalizowaliśmy krótki film dokumentalny. Następnie porównaliśmy go z reportażem dziennikarskim. Zastanawialiśmy się nad długością ujęć, doborem muzyki i innym szczegółami,
o których rzadko myśleliśmy, oglądając film. Później bawiliśmy się kamerą, którą „Pełne spektrum” zakupiło dzień wcześniej. Weronika Bilska zapoznała nas z najważniejszymi zasadami i sztuczkami zawodu operatora. W sobotę udaliśmy się na targowisko miejskie w Łochowie. Tam sprawdziliśmy swoje nowe umiejętności. Trzy grupy przeprowadziły sondy na temat: „Jaka jest dzisiejsza młodzież?”, „Jak prowadzić zdrowy tryb życia” oraz „Jakim zwierzęciem chciałbyś być?”. Spotkaliśmy się z entuzjastycznie nastawionymi rozmówcami, ale

także z osobami, które niechętnie udzielały odpowiedzi. Dzięki warsztatom filmowym poznaliśmy znaną operatorkę, nauczyliśmy się obsługi kamery, a także profesjonalnej obróbki i montażu. Z pewnością nabytą wiedzę wykorzystamy w przyszłości!

Małgorzata Molska (kl. Ia)

,,Carpe Diem”- szkolna gazetka LO Łochów

Beneficjentka projektu "Pełne Spektrum"

"Pełne spektrum" w gazetce szkolnej

2012-11-16T10:30:00.000-08:00

Pełne Spektrum… Radia

2012-10-19T21:00:00.000-07:00

Beneficjenci projektu Pełne Spektrum trzeci weekend października rozpoczęli wyjazdem do Warszawy. To właśnie w piątek 19 odwiedziliśmy radio polskie, w którym spędziliśmy dwie zaskakujące godziny. Pomysł odwiedzenia radia budził w nas mieszane uczucia. Myśleliśmy o tym, że nigdy nie byliśmy w radiu i że może tam być naprawdę interesująco, ale pojawiały się też myśli, że przecież to tylko radio, co tam może być interesującego? Okazało się, że tzw. „zwykle radio” było naprawdę ciekawe.

Naszym przewodnikiem był redaktor Artur Wolski - dziennikarz Programu 1 Polskiego Radia, prowadzący audycje przede wszystkim popularnonaukowe. To on pokazał nam wewnętrzne piękno radia.

Radio od zewnątrz

Przede wszystkim budynek - nikogo pewnie nie zdziwiło, że jest on bardzo duży. Ma aż pięć pięter, nie jest to najnowocześniejsza budowla, ale wyremontowana wygląda naprawdę dobrze. Wnętrze budynku na pierwszy rzut oka jest dość przestronne, jednak kiedy przechadzaliśmy się po różnych korytarzach, przekonaliśmy się jednak, że w tak ciasnych, pełnych drzwi korytarzy można się zgubić, nim zdąży się o tym w ogóle pomyśleć. Na ścianach zawieszone były ciekawe zdjęcia z historii radia. Niektóre były na prawdę zabawne. Oglądana przestrzeń i rozmowa z przewodnikiem uświadomiły nam, że praca w takim miejscu jest na prawdę ciężka, wymagająca poświęceń i stresująca, ale i przyjemna oraz przynosząca wielką satysfakcję.

Trzy w jednym: radio z telewizją w Internecie

Zwiedzanie zaczęliśmy od pomieszczenia, w którym grywane są koncerty na żywo, tam też nagrywa się audycje radiowe. Sala była rozświetlona tysiącami kolorowych świateł, światełek, lampek… Przez szybę obserwowaliśmy nagranie audycji na żywo dla Programu IV. Mieliśmy okazję posłuchać i zobaczyć, jak to się odbywa, szczególnie że program ten dostępny jest w Internecie... z obrazem. Tak więc w studio są kamery, pracują charakteryzatorzy – jak w telewizji. Nasz przewodnik uważa, że jest to kierunek rozwoju radia. W tym miejscu usłyszeliśmy też rady, jak zostać dobrym dziennikarzem. Jak uważa red. Wolski – „Ćwiczenie czyni mistrza”; zawód ten nie jest niedostępny, liczą się w nim różne doświadczenia i umiejętności, wiedza i umiejętność krytycznego odbioru świata. Ale też odradzał prawdziwym miłośnikom dziennikarstwa rozpoczynanie od studiów dziennikarskich. Są jego zdaniem zbyt ogólne, nie dostarczają wiedzy merytorycznej, tak potrzebnej w tym zawodzie.

Radio od środka

Z „Czwórki” ruszyliśmy kolejno do „Jedynki”. Studio zostało niedawno odnowione i wygląda naprawdę imponująco. Dowiedzieliśmy się ponadto, że w budynku pracuje jeszcze „Dwójka” i Polskie Radio dla zagranicy. „Trójka” natomiast ma siedzibę gdzie indziej – przy Myśliwieckiej. Podziwialiśmy zakamarki siedziby przy Alei Niepodległości 77. Myślę że najbardziej zaskakującą częścią naszej wycieczki był moment, w którym trafiliśmy do magazynu, gdzie radio przechowywało zapisane audycje. To niesłychane, ile materiałów zgromadzono. Dowiedzieliśmy się, że dostęp do nich uzyskują jedynie studenci i niektórzy dziennikarze. To niezapomniany widok: setki metalowych, białych regałów pełne różnych dokumentów, papierów, kaset, płyt ustawione równolegle blisko przy sobie, niektóre złączone, inne stojące luźno, a między nimi tylko mały, wąski, pusty tunel. Zaskakujące było również pomieszczenie, które wyglądało jak pracownia informatyczna. Pełno było tam komputerów, notatek, kubków. Okazało się, że pracują tam tłumacze wyszukujący ważne informacje z całego świata. To bardzo trudne i stresujące zajęcie, a od wyników ich pracy zależy dobre imię firmy. Ich teksty są nie tylko wykorzystywane w Radiu Polskim, ale i sprzedawane dla innych podmiotów.

Grad pytań do redaktora

Na koniec nasza grupa miała szansę zadać pytania o najbardziej nurtujące nas zagadnienia. Artur Wolski odpowiadał nam bardzo obszernie i ciekawie. Dzięki niemu dowiedzieliśmy się naprawdę interesujących rzeczy i pewnie niejeden z nas podczas wycieczki zastanawiał się, czy nadawałbym się do pracy w radio, czy poradziłbym sobie?

Nasz przewodnik opowiedział nam też nieco o sobie. Artur Wolski do Radia trafił... ze szpitala klinicznego, odpowiadając na ogłoszenie zamieszczone w jednej z gazet. Było to w 1991 r. W służbie zdrowia pracował 10 lat i dziś widzi, że był to także w jego karierze jako radiowca ważny okres, okres nauki poszanowania czasu i skupienia na drugiej osobie. Pracując w radiu zorientował się wkrótce, że to właśnie jego powołanie. Redaktor Wolski nigdy nie prowadzi audycji bez przygotowania, nawet jeśli to transmisja na żywo. Uważa, że mówienie prawdy jest najważniejsza zasadą dziennikarstwa. Artur Wolski jest też wykładowcą akademickim i w ogóle wiele łączy go z edukacją (edukuje i informuje na antenie, oprowadza wycieczki, ujawniając tajemnice radia...)

Możliwe tylko przed budynkiem radia

Naszą wizytę zakończyliśmy wspólnym zdjęciem przed budynkiem Polskiego Radia. Żałowaliśmy, że jest to niemożliwe w środku (obowiązuje kategoryczny zakaz fotografowania). Tak więc fotografia sprzed budynku będzie nam przypominać wszystkie korytarze, którymi przechadzaliśmy się i wszystkie miejsca, które widzieliśmy. Sądzę, że radio będziemy wspominać szczególnie pozytywnie. Oby więcej takich wyjazdów podczas realizacji projektu. Pełne spektrum radia zostało nam objawione!

Kinga Puchta

uczennica klasy Ia LO w Łochowie

beneficjentka programu "Pełne Spektrum"

Komin pełen cudów

2012-10-19T16:27:00.000-07:00

19. 10. 2012 r. razem z zespołem projektu „Pełne spektrum” wybrałam się na wycieczkę do firmy postprodukcyjnej „The Chimney Pot”. Warto wiedzieć, że dom postprodukcyjny „The Chimney Pot” wywodzi się ze Szwecji. Zgodnie z wielowiekową, pochodzącą od wikingów tradycją, jego twórcy postanowili wyruszyć w podróż i nawiązać współpracę z sąsiednimi narodami. Ich orężem nie była jednak siła miecza, ale potęga doskonałego obrazu. I tak zawitali do wielu okolicznych krajów, a pod koniec XX wieku (1998) przybyli na przyjazne ziemie polskie, by osadzić swój stały przyczółek w stołecznym grodzie. W ten sposób powstał „The Chimney Pot” w Warszawie - mieści się w zachwycającym modernistycznym budynku w otoczeniu zieleni na obrzeżach stolicy. Specjalizuje się w technologii Digital Intermediate i efektach specjalnych dla potrzeb filmów reklamowych i fabularnych.

Już na wejściu dało się poczuć miłą atmosferę. Zostaliśmy serdecznie przywitani przez samą szefową - panią Hannę Sawicką, która miała nas odtąd oprowadzać. Odpowiedzieliśmy podarkiem złożonym z przywiezionych z Łochowa chlebów różnego rodzaju, gdyż podobno z nich Łochów słynie, oraz z łosia hand-made, seria limitowana, wersja a’la Gwizdały autorstwa Romana Kuzelyaka.

Zanim trafiliśmy do zaczarowanej komnaty korektorów filmowych, zostaliśmy przeprowadzeni przez otwartą kuchnię, gdzie kiszki się nam skręcały pod wpływem rozchodzących się w niej zapachów, gdyż wszyscy byli bardzo głodni (wyjechaliśmy z Łochowa przed obiadem). Na szczęście szybko opuściliśmy ten pokój pokus i dotarliśmy do pracowni Nucoda Film Master. Tam zaprezentowano nam imponujący dorobek firmy oraz poznaliśmy szczegóły procesu postprodukcji, czyli inaczej obróbki zdjęć filmowych. Pozwoliło nam to dojść do wniosku, że w rzeczywistości nie jest to takie sielankowe zajęcie, jak nam się z początku wydawało. Okazało się, że jak to określił pan Wiktor Sasin, zajmujący się kolorystyką i korekcją filmową, zawód ten może być „nudny i żmudny”, gdyż nad jednym projektem nie pracuje się miesiąc, a osiem miesięcy. Zostaliśmy też poinformowani, że 90% reklam w telewizji jest obrabiana właśnie w tej firmie, a film „Katyń” został „postwyprodukowany” w rozdzielczości 4K, czyli w najwyższym możliwym standardzie. Oczywiście „The Chimney Pot” „wypostprodukował” wiele innych filmów. A oto kilka z niech: „Lęk wysokości”; „Sala samobójców”; „Bez wstydu”; „Wymyk”; „Listy do M” oraz oczywiście słynny „Jesteś bogiem” i wiele, wiele innych. Firma ta obdarzyła także nowym życiem cyfrowym także dużo filmów sprzed lat, takich jak „Nikt nie woła”; „Rejs”; „Ucieczka z kina Wolność”; „Orzeł”; „Barwy ochronne”; „Westerplatte” … naprawdę, długo by wymieniać.

Gdy już obejrzeliśmy fragment filmu „Baby są jakieś inne”, zostaliśmy poddani długiemu procesowi zaznajamiania z wiedzą, w jaki sposób był on tworzony. Następnie udaliśmy się na pierwsze piętro, gdzie już czekał na nas pan Marcin Drabiński, twórca animacji 3D. Choć miał niewiele czasu (musiał kończyć projekt, choć był piątek i już niemal 19.00), zdołał nam wytłumaczyć, na czym polega tworzenie efektów specjalnych i że w komputerze praktycznie wszystko jest możliwe, potrzeba jest tylko coraz więcej czasu i umiejętności.

Działając na niezwykle dynamicznym polskim rynku, „The Chimney Pot” zdołał wywalczyć sobie silną pozycję w branży oraz przekonać lokalnych klientów o tym, że jego marka oznacza solidność i doskonałą jakość wykonywanych prac. W tym czasie firmie udało się powiększyć zespół pracowników aż do kilkudziesięciu osób, specjalistów w swoim fachu.

Na pożegnanie dostaliśmy firmowe torby, a w nich gazety „The Chimney Post”, w których wszystko na temat firmy i jej pracy zostało dokładnie objaśnione i zabawnie zilustrowane. Za tę właśnie gazetę „The Chimney Pot” dostał nagrodę w Polskim Konkursie Reklamy 2012 w kategorii Design/Editorial. Temu, kto nie rozumie tytułu, objaśniam: logiem firmy jest komin. A po przeczytaniu tego tekstu już wiecie, że w środku dokonuje się cudów niemożliwych w rzeczywistym świecie.

Alicja Szeja,

beneficjentka projektu „Pełne Spektrum”

Święto Ziemniaka w Gwizdałach

2012-10-06T12:00:00.000-07:00

Co roku w pierwszą sobotę października Gwizdały obchodzą lokalne Święto Ziemniaka. W tym roku wiązało się ono również z otwarciem nowo wybudowanej remizy OSP. Obchody rozpoczęły się o 11:00 Mszą Świętą w Kościele Parafialnym w Gwizdałach. Następnie wszystkie zaproszone jednostki Ochotniczej Straży wraz z Burmistrzem Łochowa Marianem Dzięciołem udały się na otwarcie remizy. Około godziny 13 rozpoczęły się występy artystyczne w wykonaniu uczniów oraz pań z Klubu Kobiet Aktywnych. Pod koniec części oficjalnej rozpoczęła się dyskoteka dla dzieci ze szkoły podstawowej. W międzyczasie można było pobawić się na trampolinie, przejechać quadem bądź motocyklem lub wykazać się umiejętnościami plastycznymi w plenerze malarskim z p. Romanem Kuzelyakiem, miejscowym artystą ceramikiem-garncarzem. Poza tym można było spróbować szczęścia w loterii fantowej, zjeść pyszne słodkości przygotowane przez uczniów tej szkoły. Wraz z wybiciem godziny 20:00 odbył się długo wyczekiwany występ łochowskiego zespołu fire-show. Jest to grupa wychowanków LO w Łochowie, którzy są beneficjentami projektu "Pełne Spektrum" z programu "Równać Szanse 2012". Tańca z ogniem uczyli się w ramach zajęć projektowych. Podczas występu małe zamieszanie wprowadził deszcz, jednak zespół poradził sobie z tą przeszkodą. Ostatnia część programu to dyskoteka lub, jak to niektórzy nazywali, zabawa dla wszystkich. Tańczyć można było do bardzo skocznej i rytmicznej muzyki. Przybyło wiele osób, ale mamy nadzieję, że w przyszłym roku będzie jeszcze więcej.

Anita Kostrzewa, Katarzyna Politowska (kl. Ia)

Warsztaty kreatywności

2012-09-06T12:07:00.000-07:00

Pełne Spektrum odwiedza Kopernika

2012-09-01T02:37:00.000-07:00

Na początku września (1 IX) miało miejsce jedno z owocnych, budujących wydarzeń, zrealizowanych w ramach projektu „Pełne Spektrum”, realizowanego przez 25 młodych i aktywnych uczniów, których pod swą egidą zrzesza Łochowskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk i Sztuk ,,CD”. Beneficjenci projektu wpakowali się w autobus i wyruszyli do Centrum Nauki Kopernik w Warszawie.

Przed wejściem zastaliśmy sporawą kolejkę. Na pewno dlatego, że właśnie odbywał się Festiwal „Przemiany”... W sumie - nic wielkiego. Masa ciał. Tama z kości i mięśni. Prawdziwy Wielki Mur Chiński z ludzi. Wprawdzie pod CNK taki widok nie jest niczym niezwykłym, jednak na ludku z „terenów wiejskich” robi wrażenie. Drodzy Państwo, ta pierwsza wystawa jest obowiązkowa. Tytuł: „Podróż w czasie – Polska Rzeczpospolita Ludowa”.

Kiedy już nawystraszaliśmy się do woli tego ogonka, prof. Szeja, opiekunka grupy przypomniała, że mamy rezerwację i wchodzimy bez kolejki, niby panowie jacy, albo władyki (muszę przyznać, że odczułem niekłamaną satysfakcję, mijając tych mniej zapobiegliwych). Otrzymaliśmy wypasione opaski oraz epickie plastikonowe karty wstępu i radośnie ruszyliśmy oglądać i testować eksponaty. Niemal od razu pogubiliśmy się dokumentnie w poszukiwaniu kolejnych przygód na tym jarmarku cudów.

Ogólnie rzecz biorąc, layout budynku niewiele się zmienił od ostatniego razu, kiedy tam byłem, choć kilka nowych rzeczy doszło, aczkolwiek nie są to wielkie, zapierające dech w piersiach (ani cokolwiek związanego z piersiami) wystawy. Jak zwykle oblegane były symulator statku kosmicznego, stół do robienia, miksowania i ogólnej zabawy muzyką, oraz trzęsienie ziemi, przyciągające głównie przedszkolaki i innych gimnazjalistów. Kilka instalacji było uszkodzonych, co jest nieuniknione, zwłaszcza jeżeli wpuszcza się tam gimnazjalistów. Mimo to centrum ochrzczone imieniem znanego uczonego trzyma się dobrze i nie narzeka na brak odwiedzających. Kto nie był, szczerze polecam. Wystaw nie będę opisywał, bo i tak trzeba je zobaczyć samemu. Zrobię wyjątek dla jednej – „Strefy światła”, ponieważ jest związana z tematyką projektu. To dość spory, nieco schowany zbiór pomieszczeń, zapełniony eksponatami i urządzeniami, wykorzystującymi światło i jego barwy oraz cień. Urządzony jest w klimacie komiksu noir i jest tam w związku z tym dość ciemno, jako że aby pokazać światło, trzeba mieć przewagę cienia. Tak więc są tam wyjaśnione takie zjawiska jak polaryzacja światła, opisane iluzje optyczne i wymieniane dziesiątki istniejących kolorów. Mój ulubiony element, oczywiście, złudzenia. Tylko przy wychodzeniu ogarnia człowieka takie dziwne uczucie, kiedy cały klimat znika, a w oczy uderza światło jak z dziesiątek jupiterów.

Piotr Sadlik

uczeń klasy IIIb LO Łochów

beneficjent projektu ,,Pełne Spektrum”

Jive, samba, rumba i walc w sześć godzin

2012-08-31T02:58:00.000-07:00

Co można zrobić w 6 godzin? Można zrobić bardzo dużo. Przekonali się o tym beneficjenci projektu Pełne spektrum, którzy w dniach 27, 28, 31 sierpnia uczestniczyli w warsztatach tańca towarzyskiego, które prowadziła z nimi pani Jolanta Wiśniewska ze studia FEN. Opracowano dwa układy, które można było obejrzeć podczas uroczystości rozpoczęcia roku szkolnego 2012/2013.

27 sierpnia rozpoczęliśmy pracę nad pierwszym układem; nie było łatwo, bo kombinacja różnych stylów tańca w jednej choreografii to trudne wyzwanie. Jak się później okazało – nie dla beneficjentów Pełnego spektrum. Wszyscy starali się z całych sił: kroki, raz, dwa, trzy, sami, w parach, z muzyką, bez i tak ciągle, aż do skutku. Chwila przerwy i powrót na parkiet. Walka ze słabościami, czasem pomoc, wspólne pomysły, burza mózgów. Momentami mnóstwo śmiechu. Jeden cel – opracowanie układu możliwie najlepiej.

Dzień następny, tym razem spotkanie w sali lustrzanej. Od nowa kroki, neutralizacja niedociągnięć, nadrobienie braków, nowe pomysły. Powtarzanie, powtarzanie. W końcu układ skończony. Uśmiechy z naszych twarzy nie znikały nawet na moment. Chcieliśmy więcej. Chwila przerwy. Przerywnik: nauka irlandzkiego tańca weselnego. Mnóstwo zabawy, rozrywki. Powrót do pracy nad układem. Kilkanaście powtórzeń. Słowa trenerki: Jesteście za dobrzy, w piątek robimy walca. Na naszych twarzach pojawiło się zdziwienie, a w głowach pytanie: Jak to? Nie damy rady...

Nadszedł piątek. Dopracowaliśmy układ pierwszy, który był mieszanką stylów i zaczęliśmy pracę nad walcem. Podkład znanej i niebanalnej Adele przypadł nam do gustu. Zaczęliśmy od kroków podstawowych. Nie opuszczał nas strach, bo wieczorem mieliśmy wystąpić na pokazie. Zdeterminowani pracowaliśmy wytrwale, nawet podczas przerwy poświęcaliśmy się nauce kroków. W końcu układ zamknięty. Pozostało dopracowanie. Mnóstwo prób, powtórzeń. Okrzyki: Raz! Dwa! Trzy! Cztery! Trzymajcie rytm! Z tyłu szybciej! Obroty! Spin! Nie wychodziło. Zdenerwowanie rosło. Chwila przerwy, trzy oddechy, powrót na parkiet. Na twarzach skupienie. W głowie: raz, dwa, trzy, cztery – TERAZ! Udało się, zatańczyliśmy równo. Kilka powtórzeń i układ zakończony. Choreografia wypadła wspaniale.

Przed warsztatami wielu z nas obawiało się tańca, wielu z nas twierdziło, że nie umie tańczyć, że to nie dla nas, że boi się występu. Po warsztatach z panią Wiśniewską wszyscy chcieliśmy zatańczyć coś jeszcze, nauczyć się czegoś więcej. Zniwelowaliśmy strach przed porażką i sami sobie udowodniliśmy, na co nas stać i ile jesteśmy warci. Poczuliśmy, że razem tworzymy zespół, który może osiągnąć naprawdę wiele.

Adam Gąsior
uczeń klasy IIIc LO Łochów
beneficjent projektu ,,Pełne spektrum”

Owoce naszej pracy

2012-08-31T01:50:00.000-07:00

31 sierpnia 2012 był ważnym dniem dla „Pełnego spektrum”. O 10⁰⁰ zgromadziliśmy się w LO w Łochowie na zajęciach tanecznych z panią Jolantą Wiśniewską. Po dwóch godzinach ćwiczeń byliśmy gotowi, aby zaprezentować nasze tańce podczas środowiskowej imprezy na zakończenie wakacji. Taniec to tylko jeden z punktów programu wydarzenia.

Tego dnia mieliśmy dużo pracy, a mało czasu, więc po porannym treningu tańca wszyscy wyruszyliśmy do MiGOK w Łochowie, aby przygotować wystawę naszych zdjęć po warsztatach z Sylwią Suchocką i pokaz fireshow. Część osób, która miała tańczyć fireshow, powtarzała układ z panem Arturem Lisem, a reszta zajęła się wystawą. Na szczęście wszystko się udało i o 18 rozpoczęła się impreza. Na początku opowiedzieliśmy o naszym projekcie i podziękowaliśmy osobom, dzięki którym tak dużo się nauczyliśmy. Następnie wszyscy wysłuchali koncertu Emilii Śliwoskiej, po czym zaprosiliśmy wszystkich na wystawę zdjęć i nasz taniec. Po zatańczeniu walca rozpoczęła się dyskoteka. Około dwudziestej pierwszej wszyscy zgromadzili się przed Domem Kultury, aby obejrzeć nasz pokaz fireshow, po czym wypuściliśmy w niebo lampiony i zabawa mogła trwać dalej.

Do MiGOK przybyło sporo gości, m.in. nasi rodzice i przyjaciele oraz przedstawiciele władz miasta, zarządu Towarzystwa „CD” oraz dyrektorzy LO i trenerzy.

Dawid Nowak

beneficjent projektu „Pełne spektrum”

Zajęcia fotograficzne w plenerze

2012-07-19T12:15:00.001-07:00

W ŁOCHOWIE APARATY POSZŁY W RUCH!

W ramach realizacji projektu Równać szanse, którego fundatorem jest (za pośrednictwem Polskiej Fundacji Dzieci i Młodzieży) Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności, 14. lipca podczas kolejnych warsztatów fotograficznych z panią Sylwią Suchocką, udaliśmy się na łochowski rynek. Celem wyprawy było fotografowanie tłumu, inwencja twórcza należała do nas, wszystkie chwyty dozwolone, poza tymi oczywiście, których zabrania prawo (prywatność etc. - pani Sylwia w czasie spaceru wszystko dokładnie nam objaśniła). Mieliśmy pół godziny na wykonanie ciekawych fotografii, które następnie nasza pani instruktor obejrzała, a następnie wspólnie je omówiliśmy, biorąc pod uwagę zasady, jakie udało nam się poznać podczas ostatnich zajęć z fotografii.

Kolejnym punktem spotkania była sesja zdjęciowa w miejskim parku. Skakanie z aparatami, zabawne miny, blenda rozświetlająca twarze na złoto, dzięki czemu czuliśmy się jak nad morzem, bańki w tle... Każdy z nas miał okazję odnaleźć się w roli zarówno fotografa, jak i modela. Muszę przyznać, że były to najlepsze zdjęcia Pełnego spektrum, jakie od początku trwania projektu udało nam się wykonać - zarówno grupowe, jak i portretowe. Sama nigdy nie miałam tak profesjonalnej sesji zdjęciowej z użyciem np. blendy (szczerze powiedziawszy, dopiero na warsztatach dowiedziałam się o istnieniu takowego gadżetu)... Jednak najbardziej zaskakujące jest to, że te profesjonalne zdjęcia zostały wykonane przez moich kolegów i koleżanki!

Następnie udaliśmy się na plac Domu Kultury, gdzie fotografowaliśmy nasze ciała ułożone w litery, z których następnie p. Sylwia komputerowo złożyła napis Więcej entuzjazmu, będący dewizą Pełnego spektrum. Świetnie bawiliśmy się, wymyślając, w jakie pozycje powinniśmy się ułożyć oraz wyginając nasze ciała jak doświadczeni jogini. Często zdarzało się, że momencie naciśnięcia migawki aparatu akurat ręka lub noga ułożyła się inaczej niż powinna i trzeba było powtarzać figury, by litera była czytelna. Myślę, że dzięki tym zajęciom udało nam się przełamać barierę bliskości cielesnej oraz pomogło zminimalizować wstyd przed sobą nawzajem.

Na koniec p. Sylwia rozdała upominki firmy Nicon najbardziej aktywnym uczestnikom, po czym uznała, że jesteśmy grupą, z którą świetnie jej się współpracowało. Bardzo smutno było nam się z nią pożegnać. Jak widać, beneficjentom Pełnego spektrum nie trudno o zawiązanie więzi nawet z instruktorami... Muszę przyznać, że wymieniając się opiniami z beneficjentami, większość z nas przez całe swoje życie nie dowiedziała się tylu ciekawostek z dziedziny fotografii, ile podczas tych właśnie warsztatów, dlatego też uważam, że główny ich cel został zrealizowany celująco!

Justyna Jasińska

uczennica klasy IIIb
wolontariuszka projektu ,,Pełne spektrum”

Zajęcia fotograficzne

2012-07-19T12:11:00.001-07:00

Malowanie światłem

10 lipca 2012 roku o godz. 11.00 w Sali Konferencyjnej w Liceum Ogólnokształcącym w Łochowie odbyła się pierwsza część warsztatów fotograficznych poprowadzona przez Sylwię Gąsior Suchocką dla grupy „Pełne Spektrum”. Tematem naszych zajęć było malowanie światłem.

Na początku powiedzieliśmy parę słów o sobie, a następnie obejrzeliśmy dwie prezentacje multimedialne, na których mogliśmy zobaczyć efekty pracy naszego trenera oraz zostaliśmy zaznajomieni z teorią. Dowiedzieliśmy się m.in. jak uchwycić ruch i ekspresję na zdjęciach oraz czego unikać podczas fotografowania. Uczyliśmy się także składać blendę. Najlepsza okazała się Paulina Molska – w nagrodę otrzymała piłkę plażową firmy Nikon. Potem było już coraz ciekawiej. Przeszliśmy do części praktycznej. Latarki, które zabraliśmy ze sobą posłużyły nam do malowania światłem. Wyszło genialnie! Po świetnej zabawie sprawdzaliśmy nasze umiejętności, fotografując naszych kolegów i koleżanki. W międzyczasie Pani Sylwia zrobiła każdemu zdjęcie z efektem dyspersji beczkowatej, mniej profesjonalnie - „z rąsi”, do którego mogliśmy założyć peruki. Na koniec wszyscy zostaliśmy uchwyceni na fotografii grupowej. Warsztaty zakończyły się o 16. Było to dobrze spędzonych 5 godzin. Z niecierpliwością wyczekujemy kolejnych zajęć.

Anita Kostrzewa

Beneficjentka projektu „Pełne Spektrum” Równać Szanse 2012

Realizator: Łochowskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk i Sztuk „CD”

Fundator: Polska Fundacja Dzieci i Młodzieży

Fotograficzna podróż w czasie

2012-07-18T02:41:00.000-07:00

Środa, 18 lipca 2012 r., Łochów, wakacje w pełni, a uczniowie, biorący udział w projekcie Pełne spektrum, którego koordynatorem jest pani Małgorzata Szeja, nie tracą czasu - wyruszają do Warszawy, by tam dalej rozwijać się w dziedzinie fotografii. W planie atelier fotograficzne i Fotoplastykon.

Po ośmiogodzinnych, fenomenalnych warsztatach z panią Sylwią Suchocką, podczas których został zrealizowany plener fotograficzny w Łochowie, wybraliśmy się do profesjonalnego studia fotografii Verre. Jego założycielką jest pochodząca z Kamionny Anna Powierża, absolwentka łochowskiego liceum oraz Warszawskiej Szkoły Reklamy.

Studio mieści się w piwnicach starej kamienicy przy ulicy Narbutta. Cichy
i spokojny zakątek. Azyl, do którego, nie ukrywam, trudno dotrzeć, ale kiedy już się tam jest, pragnie się zostać na dłużej. Powstało 5 lat temu i przez ten okres zdążyło się bardzo prężnie rozwinąć. Jak powiedziała nam pani Anna, potrzeba było do tego wytrwałości, chęci, mnóstwa pracy i jeszcze więcej czasu. A do tego niebywały talent oczywiście. Pierwsze 3 lata to pozycjonowanie na rynku, walka o wypracowanie marki i dobrej opinii, co jest rzeczą niezwykle trudną, bo żartuje się, że w Warszawie na 1 mieszkańca przypada 3 fotografów. Ale Annie Powierży się udało, choć nie bez przeszkód, z którymi boryka się aż do tej pory. Na co dzień mieszka w rodzinnej Kamionnie z mężem i synkiem. Kocha swoją pracę, w której jest pełną profesjonalistką. Współpracuje ze znanymi firmami, takimi jak np. Blueberry Communication Group Sp. z o.o., Canon Polska, Magic Records, Monolith Films Sp. z o.o., PHOTOPRODUCTION Kobusiński Makowieccy Sp.J., ROCHSTAR sp z o.o., SONY Music Entertainment Poland Sp. z o.o., Sony Polska, TVN Warszawa, Wainman Hawaii - Europe Sp.J., i inni. Niekiedy pracuje nawet po 20 godzin dziennie, ale mówi, że swojej pracy nie zamieniłaby na żadna inną.

Dla nas, młodych ludzi, beneficjentów Pełnego spektrum, wizyta w atelier Verre była wspaniałym doświadczeniem. Dowiedzieliśmy się, jak naprawdę wygląda praca fotografa – profesjonalisty. Mieliśmy okazję poznać sprzęt, na którym pracuje pani Anna, jego przeznaczenie i funkcjonalność. Ciekawe warsztaty pomogły nam zrozumieć cel wykorzystania światła w fotografii oraz możliwości, jak możemy je wzmacniać i neutralizować. „Murzyny” służące do ,,ujarzmiania” światła bardzo nam się spodobały. Pani Anna wspomniała też o modach i trendach w fotografii, zwracając uwagę, że zdjęcia na tle wieży Eiffla czy weneckiej tawerny przechodzą do przeszłości. Współcześnie wykorzystuje się to wszystko, co daje nam natura – światło słoneczne
i piękno przyrody – w sesjach plenerowych. Najpiękniejsze zdjęcia na świecie, które publikuje się w albumach, które nagradza się na prestiżowych konkursach fotograficznych, zostały wykonane nie w studiu, a na łonie natury.

Po ogromnej dawce wrażeń i wiedzy, jakie zostały nam przekazane w atelier, ruszyliśmy w kierunku Fotoplastykonu. Miejsce ciche i znane niewielu, podobnie jak atelier pani Anny, z tą różnicą, że jest ono świetnie zachowanym świadkiem historii, w którym ciągle eksponuje się karty przeszłości, jakimi są trójwymiarowe zdjęcia historyczne w licznych kategoriach tematycznych. Fotoplastykon rozpoczął działalność około 1905 roku, przetrwał w Warszawie okres zaborów i dwie wojny światowe. Bogata kolekcja fotoplastykonu liczy ponad 5 tysięcy zdjęć, w tym Warszawy przedwojennej i okupacyjnej oraz historyczne widoki miejsc z prawie całego świata – m. In. Japonii, Francji, Indii, Albanii, Meksyku czy USA.

My mieliśmy możliwość oglądać wystawę fotograficzną zatytułowaną Morowe Panny, czyli Fotoplastikon warszawiankom. Jest to opowieść o kobietach silnych świadomych i szczęśliwych, od początku XX wieku, aż po chwilę obecną. Zdjęcia pochodzą ze zbiorów własnych Fotoplastykonu.

Morowe Panny… to wystawa organizowana w ramach projektu muzycznego Muzeum Powstania Warszawskiego Morowe Panny. Na 47 fotografiach zostały zestawione różne Warszawianki, te znane i mniej znane, reprezentujące Warszawę różnych okresów. Poza rozpoznawalnymi celebrytkami ze świata mediów (znana dziennikarka i felietonistka - Agata Passent, popularna aktorka Anna Milewska, czy znakomita poetka i autorka tekstów Agnieszka Osiecka) na wystawie znalazły się także fotografie anonimowych warszawianek – cichych bohaterek swoich czasów. Matka z dziećmi na spacerze w łazienkach Królewskich z początku wieku, kobieta na trybunie honorowej manifestacji patriotycznej na ul. Marszałkowskiej z 1905 roku i pierwsza warszawska handlarka na zrujnowanej po Powstaniu ul. Pięknej – one także zasługują na miano Morowych Panien. Świetna wystawa, od której nie mogliśmy oderwać oczu.

Poznaliśmy kontrast miedzy fotografią współczesną, a fotografią dawną. Nie potrafię ocenić, która była lepsza, która spodobała mi się bardziej, bo zarówno w atelier, jak i w Fotoplastykonie zdjęcia miały coś, czym zachwycały, co przyciągało uwagę, co przenosiło oglądającego w inny świat, co budziło w nim emocje, myśli, a niekiedy nurtujące pytania, na które nie zawsze udawało się znaleźć odpowiedź. Tego dnia nie zabrakło wspaniałych wrażeń estetycznych, które rozbudziły w nas artystyczne dusze i które z pewnością przyczynią się do tego, że tym razem ,,robienie zdjęć” będzie dla nas wyjątkową sztuką, do której będziemy starać się włożyć całe swoje serce, w których spróbujemy pokazać kim jesteśmy.

Pani Annie serdecznie dziękujemy za przemiłe przyjęcie w studiu, ciekawe warsztaty i interesującą rozmowę!

Adam Gąsior
uczeń klasy III LO Łochów
beneficjent projektu ,,Pełne spektrum”