pentanostimi

Nτεζαβί κανονικό

2012-05-26T12:45:00.000+03:00

Στην προεκλογική καμπάνια του ΠΑΣΟΚ

μπαίνει με τα ...μπούνια ο Λαλιώτης

Συγνώμη, τι μέρα είναι, τι ώρα είναι και ποιά χρονιά?

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής

2012-05-25T20:36:00.001+03:00

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ "ΤΗΣ ΜΑΚΡΙΝΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΖΕΣΤΗ Η ΑΓΚΑΛΗ"
[Art bar ποιήματα και εγκλήματα, Αγίας Ειρήνης 17]

Παρασκευή
1
Ιούνιος 2012

9:00 μμ

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ σας προσκαλούν στο art bar ποιήματα και εγκλήματα, Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι την Παρασκευή 1 Ιουνίου στις 9:00 μ.μ. στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του ΔΗΜΗΤΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗ "Της μακρινής της θάλασσας είναι ζεστή η αγκάλη" από τον Κώστα Μπαϊρακτάρη, τον Βαγγέλη Αμπουλό και τον Χρήστο Μωρίκη.

Ευθανασία , ΤΟ... κοινωνικό μέτρο

2012-05-25T09:28:00.000+03:00

Εναν -εναν μας ξεπαστρεύουν δια της αυτοχειρίας-δολοφονίας...

Πόσοι ακόμη θα θυσιαστούν στο βωμό του Μινώταυρου της κρίσης ΤΟΥΣ

Πόσο αδηφάγο θα αποδειχθεί [και πάλι] ΤΟ ΤΕΡΑΣ

Οσο αισθάνονται οτι δεν θα τιμωρηθεί κανείς, οτι οι υπεύθυνοι θα συνεχίσουν την πλουσιοπάροχη,απληστη ζωή τους χωρίς συνέπειες

...κατηγορώντας μάλιστα για λαικισμό οποιον τολμά να τους πετάει στα μούτρα

τα εγκλήματά τους

black out

2012-05-24T04:24:00.000+03:00

Φταίει που κι ο καιρός δε λέει να σταθεροποιηθεί , φταίει και το κοινωνικό κλίμα βαθιάς αγωνίας και θλίψης ,φταίει που τηλεφωνείς σε ενα φίλο και σου λέει ''απολύθηκα'', βλέπεις ενα γείτονα να βρίζει κοιτώντας του λογαριασμούς που δεν μπορεί να πληρώσει,δεν τολμάς να ρωτήσεις πια κανέναν ''τι κάνεις''...γιατί εισπράττεις απο όλους ενα βλέμμα που σε τσακίζει,φταίει που δεν εναποθέτεις τις ελπίδες σου σε κανέναν θεό επίγειο και επουράνιο...πολύ θέλει ο άνθρωπος ...

radiobubble - news: Συνέντευξη Αλ. Αλαβάνου: Μπροστά στην προοπτική μί...

2012-05-19T22:25:00.001+03:00

radiobubble - news: Συνέντευξη Αλ. Αλαβάνου: Μπροστά στην προοπτική μί...: Με αφορμή τα νέα δεδομένα για την Αριστερά, μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, αλλά και την προοπτική μίας αριστερής διακυβέρνησης για ...

Τι δεν καταλαβαίνεις;΄Τι....ΔΕΝ ...ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

2012-05-16T10:50:00.000+03:00

γράφει ο γαλαξιάρχης*

Ένατη ημέρα ακυβερνησίας. Δεν έφαγαν ακρίδες τα σπαρτά μας, οι ουρανοί δεν βρέχουν βατράχια και στα ποτάμια δεν ρέει αίμα. Όμως μη γελιόμαστε. Στην κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος, ο ζόφος και η παράνοια. Τόσα χρόνια ψέμματος, αυθαιρεσίας, υποκρισίας και απύθμενης βλακείας, είχαν ανυπολόγιστα αποτελέσματα σε ένα περιβάλλον τόσο βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης. Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές, όλοι προσπαθούν ακόμη να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη.

Ήταν η πρώτη φορά, μετά την ιστορική πιρουέτα του ΠΑΣΟΚ με το μνημόνιο, οπότε η κοινωνία άρχισε να παίρνει μία ιδέα από τη γενική εικόνα. Ο ψηφοφόρος πήρε μία μυρωδιά για το τι επιζητά ο διπλανός του.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η Νέα Δημοκρατία αποφάσισαν να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αυτούς που τους ψήφισαν και να υπηρετήσουν -υποτίθεται- εκείνους που δεν τους ψήφισαν. Πώς αλλιώς να μεταφράσεις τη μετεκλογική ρητορική τους “πήρα-το-μήνυμα-και-θα-αλλάξω”, βάση της οποίας όσα έκαναν πριν τις 6 Μαΐου ήταν όλα λάθος, ή τουλάχιστον δεν τα ενέκρινε ο κυρίαρχος λαός; Όπως είπε ο Μαρξ (όχι ο Κάρολος, ο άλλος, ο καλός): «Αυτές είναι οι απόψεις μου κι αν δεν σας αρέσουν έχω κι άλλες».

Αυτό που δεν κατάλαβαν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, είναι ότι οι περισσότεροι από εκείνους που δεν τους ψήφισαν, δεν το έκαναν γιατί ήθελαν ένα άλλο ΠΑΣΟΚ ή μία άλλη ΝΔ. Πολύ απλά ήθελαν καθόλου ΠΑΣΟΚ και καθόλου ΝΔ. Να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ήθελαν ένα “άλλο ΠΑΣΟΚ” ή μία “άλλη ΝΔ”, πώς διαπιστώνεται αυτό, μετά από μία τόσο δυσθεόρατη εκλογική συντριβή; Αν δεν απατώμαι, οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς παραμένουν στις θέσεις τους. Το ίδιο και τα επιτελεία τους. Επίσης αν δεν απατώμαι, οι υπογραφές που έριξαν προεκλογικά, βάσει των οποίων δεσμεύονται προσωπικά για την μετεκλογική τους πολιτική, ισχύουν και σήμερα. Τι άλλαξε έκτοτε; Αν περιμένουμε να σας εξηγήσει ο αδιάβαστος Χρυσοχοΐδης και ο ντιντιδοφάγος Φαήλος, ψωνίσαμε από σβέρκο.

Επίσης, αγαπητέ νεοδημοκράτη και σύντροφε πασόκε, όσοι σας ψήφισαν ήθελαν να εφαρμόσετε το Μνημόνιο κατά γράμμα. Συνεχίζουν να το θέλουν...

Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι, αφού ο πολιτικός λόγος μετανάστευσε από αυτόν τον τόπο πριν πολλά χρόνια, πλέον ζούμε σε ζωντανή μετάδοση την αυτοκτονία του επικοινωνιακού λόγου. Του μοναδικού δηλαδή λόγου που μπορούσαν να αρθρώσουν τα δύο κόμματα εξουσίας.

Εκείνο που επίσης αντιλαμβάνομαι, είναι ότι πλέον δεν νιώθουν καν την ανάγκη να κρύψουν ότι είναι απατεώνες του κοινού ποινικού κώδικα. Με ανύπαρκτο σεβασμό προς όσους τους ψήφισαν, όπως άλλωστε και το 2009, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν την επόμενη των εκλογών «μάγκες σας δουλεύαμε, και πριν και μετά». Ποιο πρόγραμμα; Ποιες αρχές; Ποιες ιδεολογικές γραμμές και κουραφέξαλα; «Εμείς να κερδάμε, κι οι άλλοι να πάνε να πνιγούν». Για την Πατρ$δα και το €θνος, πάντα!

Το αποκορύφωμα της μνημειώδους απάτης, που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του αποσβωλωμένου θεατή της τηλεοπτικής πραγματικότητας, ακούει στη φράση: «φέρτε μου μία πολιτική που θεωρώ ότι είναι καταστροφική για τον τόπο, αλλά εγώ θα την στηρίξω, αρκεί να συμμετέχω στην Κυβέρνηση». Τα στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια ζητώντας -εκλιπαρώντας σχεδόν- να μπουν επικεφαλής «οι δυνάμεις της δραχμής», όπως οι ίδιοι συνεχίζουν να τους αποκαλούν, κι αυτοί θα ακολουθήσουν από πατριωτικό καθήκον.

Μην το ψάχνεις με τη λογική ακυβέρνητε αναγνώστη μου. Ρώτα τον δικηγόρο σου να σου εξηγήσει τι σημαίνει αυτή η ρητορική και ποια ποινή προβλέπει ο νόμος γι' αυτούς που την εξασκούν στην πράξη...

Υπάρχει και αριστερό δούλεμα

Μέσα ή έξω από την Ευρώπη; Ευρώ ή δραχμή;

Αυτά και άλλα βαθυστόχαστα ερωτήματα, τύπου «κιθαρίστας ή ντράμερ;» απασχολούν επί δύο χρόνια τα πολιτικά γραφεία, τις αίθουσες σύνταξης και τα τηλεπαράθυρα, αυτού του δύστυχου τόπου που δεν απώλεσε ποτέ την χριστιανοραγιάδικη νοοτροπία του. Λες και μπορεί η Ελλάδα να μετακομίσει την αφρικανική ήπειρο αν βγει από την ευρωζώνη. Ή το χρώμα του χαρτονομίσματος που (δεν) έχει ο Έλληνας αποτελεί θεμέλιο της ευρωπαϊκης του καταγωγής. Ή η ευρωζώνη έχει την παραμικρή σχέση με εκείνο το νεφελώδες ευρωπαϊκό ιδεώδες που κυκλοφορεί ξέψυχο στα θολωμένα κεφάλια των Ευρωπαίων πολιτών. Μη γελάς. Έτσι ακριβώς τοποθετούνται τα διλήμματα και μάλιστα με μία ποιοτική διαφορά στο μετεκλογικό χάος. Πλέον δεν υπάρχει καμία αναστολή σε ακραίες εκφράσεις όπως «μάχες συμμοριών με καλάσνικοφ» ακόμη και «πυρηνικός όλεθρος», για να περιγράψουν τις “7 πληγές του Δραχμαώ”.

Αν όμως από τους κοινούς απατεώνες της Δεξιάς δεν έχω καμία απαίτηση, δεν ισχύει το ίδιο για την Αριστερά. Για να ξεκαθαρίσω, όταν λέω Δεξιά, εννοώ το ΠΑΣΟΚ ως κύριο εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού και τη ΝΔ ως κύριο εκφραστή της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης. Όταν λέω Αριστερά, βάλτε όποιο επιθετικό προσδιορισμό θέλετε: προοδευτική, σταλινική, παλαβή, υπεύθυνη, ορθόδοξη, αιρετική, κυβερνώσα, επαναστατική. Από αυτήν όχι μόνο περιμένω, αλλά και απαιτώ πολιτικό λόγο ουσίας. Όχι τερτίπια αντιπροπαγάνδας και φραξιωνισμούς του “ορθού δρόμου”.

«Διορθώστε την ψήφο σας» λέει η Αλέκα και ο επαναστατικός κοινοβουλευτισμός (ή η κοινοβουλευτική επανάσταση αν προτιμάτε) τερματίζει την προσβολή της λογικής μας. Βέβαια, από αυτό το ΚΚΕ πλέον έχω πάψει να προσβάλλομαι. Είναι δυνατό να πάρω στα σοβαρά ένα ακραία δογματικό μόρφωμα, που μέσα στην τύφλα του αδυνατεί να διακρίνει τις ιστορικές συνθήκες που πλέον έχουν αρχίσει να του ρίχνουν καρπαζιές μπας και ξυπνήσει; Έχω μάλιστα πάρει απόφαση ότι αν ο μαϊλικός σταλινισμός πάρει στα χέρια του την εξουσία, θα είμαι ένας από τους πρώτους που θα δουλεύουν αλυσοδεμένοι στα Λαϊκά Χρυσωρυχεία Χαλκιδικής, για το καλό της επανάστασης. Πάμε παρακάτω λοιπόν...

Η αυτοαποκαλούμενη ως Υπεύθυνη Αριστερά, το ξεκαθάρισε: «Ευρώ πάσει θυσία». Δηλαδή συγκεκριμένο νόμισμα (και τίποτε περισσότερο), ανεξαρτήτως εφαρμοζόμενης πολιτικής, κοινωνικής εξαθλίωσης, έστω και βασικής επιβίβωσης. Τι έχει να προσφέρει στην ύπαρξή μου αυτή η Αριστερά που θα έκανε ακόμη και το Στέφανο Μάνο να δακρύσει από την θεσμική της υποταγή; Τουλάχιστον σύντροφοι, κάντε μου τη χάρη να μην επιστρατεύετε το πνεύμα του μακαρίτη Παπαγιαννάκη, γιατί βρίσκεστε στα πρόθυρα της τυμβωρυχίας.

Ερχόμαστε λοιπόν στην πρώην παλαβή και νυν κυβερνώσα Αριστερά, του Σύριζα. Καλή και λογική η γραμμή των “πέντε σημείων”, αλλά δεν αρκεί Αλέξη μου, και δικαίως κάποιοι έχουν αρχίσει να ομιλούν για αναδυόμενη καρικατούρα Ανδρέα Παπανδρέου. Έπαιξες κι εσύ το παιχνίδι της μανιέρας και το κέρδισες. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα, για να μην ισχυριστώ κι όλας ότι η μανιέρα υπήρξε η βάση της απατεωνιάς όλα αυτά τα χρόνια. Επειδή λοιπόν η πραγματικότητα και η ουσία δεν έχουν να κάνουν με το όνομα του νομίσματος, που ούτως ή άλλως δεν έχουμε στο πορτοφόλι μας, αλλά με τα πολιτικά και κοινωνικά διακυβεύματα, ξεκολλήστε από τα τρομοδιλήμματα των πολιτικών απατεώνων. Οφείλετε εδώ και τώρα να εξηγήσετε ξεκάθαρα τι σημαίνει αλλαγή των όρων του μνημονίου και πόσο συμβατή είναι με τις πεποιθήσεις σας και το λαϊκό συμφέρον. Αν θέλουμε “απαγκίστρωση” μπορούμε να φωνάξουμε τον Φώτη τον Φαλαινοθήρα, κι αν επιθυμούμε “αναδιαπραγμάτευση” έχουμε τον Αντώνη τον Κουκουλοκτόνο. Εμείς όμως ζητήσαμε ρήξη. Ήξεις αφήξεις δεν χωρούν πια. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, τα σύκα-σύκα, τη σκάφη-σκάφη, το νόμισμα-νόμισμα, την Ευρώπη-Ευρώπη, τον πολιτισμό-πολιτισμό και το σοσιαλισμό-σοσιαλισμό.

Σοβαρευτείτε σύντροφοι. Σοβαρευτείτε...

Plan A, Plan B, Plan C...

Για να σοβαρευτώ όμως κι εγώ λίγο. Έχω να κάνω, κλείνοντας, μία και μόνη ερώτηση προς τους υποψήφιους σωτήρες μου (αριστεροδεξιούς):

Ας δεχτούμε ότι όλοι οι Έλληνες δεν θέλουν να φύγουν από την ευρωζώνη. Πολύ θα ήθελα λοιπόν να γνωρίζω, αν κάτι δεν πάει καλά, ποιο είναι το “Plan B” που έχετε καταστρώσει. Κρίνοντας από τα λεγόμενά σας σκοπεύετε να κλειδώσετε τις τράπεζες, να σηκώσετε τους λογαριασμούς σας και να την κάνετε για το εξωτερικό, βγάζοντας και τα άρματα και τα καλάσνικοφ στους δρόμους.

Άλλο “Plan B” έχετε;

Επιτέλους μιλήστε πολιτικά. Με ειλικρίνεια. Η επένδυση στην κοινωνική παραφροσύνη, γενά πολιτική παραφροσύνη. Κι αν δεν ξέρετε ιστορία, αυτή η παραφροσύνη ονομάζεται φασισμός και ενίοτε ναζισμός. Την πολιτική δεν μπορείτε να την αποφύγετε. Την αλήθεια θα την βρείτε μπροστά σας, όταν θα είναι πολύ αργά για όλους.

Εμείς πάλι στους δρόμους θα είμαστε. Λίγο πιο φτωχοί, λίγο πιο άνεργοι, λίγο πιο εξοργισμένοι, λίγο πιο παράφρονες.

*απο ΕΔΩ

Να παρέμβη η ΕΣΗΕΑ!

2012-05-07T10:56:00.001+03:00

''Η ΕΙΔΗΣΗ δεν είναι ότι οι της Χρυσής Αυγής ζήτησαν από τους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι αλλά ότι οι δημοσιογράφοι σηκώθηκαν ΟΡΘΙΟΙ'' [Αλφαβιτα]

Ειναι ενα γεγονός που δεν πρέπει να περάσει ''στα ψιλά'' ουτε να σκεπαστεί απο τον κουρνιαχτό των ημερών μετά τον πολιτικό σεισμό των εκλογών.

''Ολοι όρθιοι, ερχεται ο αρχηγός'' το παράγγελμα του χραυσαυγίτη προς τους δημοσιογράφους ....πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά

Αμεσα να στηλιτευτεί η απρέπεια [δεν βρίσκω προχειρη άλλη λέξη]

Αμεσα να πάρουν μάθημα οι νεοεισερχόμενοι στη βουλή [που τους έστειλε ενα κομμάτι του λαού βέβαια....]

Πίσω απο τις λέξεις...για την εκλογική τακτική του ΣΥΝ

2012-05-04T12:28:00.001+03:00

Πίσω από τις λέξεις…
της Δέσποινας Κουτσούμπα*

Με τον Αλέξη Τσίπρα είμαστε συνομήλικοι. Ίσως γι’ αυτό να μπορώ να του κάνω κριτική στα ίσα. Πάντοτε, άλλωστε, λέω τη γνώμη μου στους ανθρώπους στα ίσα. Αν δεν μπορώ, τότε φροντίζω να μην τους μιλάω καθόλου.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς. Ακόμη χειρότερα, όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, αλλά στην πορεία αποφασίζεις να ακολουθήσεις έναν δρόμο που νομίζεις ότι είναι πιο σύντομος, μπορεί τελικά να χαθείς.
Αυτά σκεφτόμουν βλέποντας την τηλεοπτική συνέντευξη του Προέδρου του ΣΥΝ στην Πρωινή Εκπομπή της ΝΕΤ. Στη διάρκειά της απάντησα μερικά ερωτήματα που με απασχολούν εδώ και καιρό σε σχέση με την πολιτική στάση της ηγεσίας του ΣΥΝ. Μεταξύ αυτών, και το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να χρησιμοποιούν στελέχη του ΣΥΝ το καθεστωτικό επιχείρημα περί «χρήσιμης ψήφου» για να κόψουν ψήφους από τα αριστερά τους, κυρίως από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Με πόση ευκολία χρησιμοποιούν δηλαδή το ίδιο επιχείρημα που τόσα χρόνια χρησιμοποιούσαν τα κόμματα των εναλλάξ κυβερνήσεων εναντίον τους!

Τελικά φαίνεται πως όταν όμως μπλέκεις τις λέξεις κυβέρνηση, κέντρο και Αριστερά στην ίδια φράση, τότε πολύ εύκολα από την «κυβέρνηση με κέντρο την Αριστερά» μπορεί να διολισθήσεις στην «κυβερνητική κεντροαριστερά». Και τότε ξαφνικά δεν έχεις πρόβλημα να χρησιμοποιείς όχι μία, αλλά πολλές καθεστωτικές ορολογίες…

Γιατί στην Αριστερά δεν λέμε φράσεις όπως «υγιής επιχειρηματικότητα» που χρειάζεται η χώρα για να προελκύσει επενδυτές (!), «διότι κανένας σοβαρός επενδυτής δεν θα έρθει σε μια χώρα που είναι καζάνι που βράζει». Ούτε ενσωματώνουμε όρους όπως η «υγειονομική βόμβα», ούτε μασάμε στην κυρίαρχη ρητορεία ότι υπάρχει «πρόβλημα μετανάστευσης» το οποίο προκαλεί την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ούτε μιλάμε για «ρεαλιστικές λύσεις» στο θέμα των μεταναστών. Δεν ζητάμε «αξιοκρατικούς νόμους», δεν «έχουμε εμπιστοσύνη» σε θεσμούς όπως η αστική δικαιοσύνη. Τέλος, ούτε για πλάκα δεν αφήνουμε περιθώρια ότι θα πάρουμε ψήφο ανοχής από ακροδεξιά κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες του κου Καμμένου –δεν είναι στην παράδοση της Αριστεράς το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» (πιο σωστά: έχει συνδεθεί με τις πιο μελανές σελίδες της ιστορίας της, όπως η συγκυβέρνηση του 1989…). Μπροστά σε τόσο mainstream φρασεολογία, προφανώς το κόλλημα με την ΕΕ και η απροθυμία να απεξαρτηθούμε από τους διεθνείς τοκογλύφους με την διαγραφή του χρέους στον πολιτικό λόγο του ΣΥΝ, μάλλον αποτελούν πταίσματα...

Θα μου πεις: Είναι κακό να θέλει να κυβερνήσει η Αριστερά; Είναι κακό η Αριστερά να απευθύνεται σε ψηφοφόρους και στελέχη που αποστοιχίζονται από το ΠΑΣΟΚ; Αυτό ζητούσε και ο κόσμος άλλωστε, τόσον καιρό. Αυτό είναι που θα δώσει μια άνοδο στην Αριστερά, για να φοβίσει τους δανειστές μας, θα δώσει μια ανάσα στο λαό και μια άλλη πορεία στην Ευρώπη.
Αντιθέτως, η Αριστερά πρέπει να «σηκώσει το γάντι» –αυτό λέει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ άλλωστε. Ας πάρουμε τα πράγματα ένα ένα. Καταρχάς, η Αριστερά που όλοι στηρίζουμε στόχο έχει την ανατροπή του καπιταλισμού και την εξουσία των εργαζομένων (γι’ αυτό άλλωστε, ως τώρα, κανείς από τον κινηματικό κόσμο δεν συμπεριελάμβανε την Δημοκρατική Αριστερά στο «κάδρο» της Αριστεράς). Άλλο εξουσία του λαού και άλλο «κυβέρνηση της Αριστεράς» (αν μη τι άλλο, πολλές αυτοαποκαλούμενες κυβερνήσεις της Αριστεράς ματοκύλισαν τους εργαζόμενους πολύ χειρότερα από άλλες εκδοχές…).

Η εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού διά της κοινοβουλευτικής οδού στις αγαθές του εκδοχές οδήγησε στον άδικο θάνατο αυτού που τον πίστευε μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο της Χιλής (και συγνώμη, φίλοι μου, δεν είμαστε ακόμα ισάξιοι του Αλιέντε), είτε στην εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας που γνωρίσαμε πολύ καλά σε αυτή τη χώρα, με την πορεία της από το 1981 στο 1985 και από κει στο 2009 και δώθε. Κατά τη δήλωση του Προέδρου του ΣΥΝ, όμως, «η υπέρβαση του καπιταλισμού δεν είναι μια διαδικασία που γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη.
Υπάρχουν στάδια, υπάρχουν διαδικασίες». Και πάλι, αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς. Αν δεν κοιτάς στην ανατροπή, ή την ταυτίζεις με την κυβερνητική αλλαγή, τότε αρχίζουν οι εκπτώσεις.
Ο πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, ειδικά ο λαϊκός κόσμος, είναι πράγματι σημαντικό να στραφούν στα αριστερά. Όχι απλώς να ψηφίσουν την Αριστερά, αλλά να μετασχηματιστεί η συνείδησή τους προς τα αριστερά: να καταλάβουν ότι ο τρόπος που επέλεξαν να «εκπροσωπούνται» τόσα χρόνια από μια εκδοχή σοσιαλδημοκρατίας, η ψήφος με τυφλά μάτια, η απουσία από αγώνες, η ενσωμάτωση της «επιχειρηματικότητας», της «ανάπτυξης» και πολλών άλλων «αξιών», που δεν εξυπηρετούσαν παρά την εκμετάλλευση, ήταν αυτή που οδήγησε στη σημερινή κατάσταση. Δουλειά της Αριστεράς δεν είναι να τους πείσει ότι πρέπει να επιλέξουν μια άλλη μορφή «κυβερνητισμού». Δουλειά της είναι να τους πείσει ότι μπορούν να οργανώσουν με άλλο τρόπο τη ζωή και την κοινωνία, ότι αυτό δεν γίνεται από τον καναπέ, αλλά από τα σωματεία, τις πλατείες, την αυτοοργάνωση. Να περάσουν το ποτάμι απέναντι!

Με δυο λόγια: δουλειά της αριστεράς είναι να μετασχηματίζει συνειδήσεις (κι αυτό αποτελεί όντως ένα «στάδιο» προς την ανατροπή), όχι να μετασχηματίζεται η ίδια από «αυτό που θέλει ο λαός» (το οποίο μπορεί ο καθένας να ερμηνεύει κατά το δοκούν). Και σίγουρα δουλειά της Αριστεράς δεν είναι να καλύπτει το κενό που αφήνει η μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας ή να αμβλύνει τον λόγο της και τα αιτήματά της για να μην «διώξει ψηφοφόρους».
Θα πει κανείς: και τι πειράζει να εκλεγούν περισσότεροι βουλευτές της Αριστεράς; Από το να εκλεγούν όλος ο εσμός των νυν κυβερνώντων ή των τυχάρπαστων τυχοδιωκτών των ψηφοδελτίων του Καμμένου, του Καρατζαφέρη και της ΔΗΜΑΡ, καλύτερα να έχουμε περισσότερους αριστερούς βουλευτές. Καμία αντίρρηση, όμως μήπως να δούμε τα πράγματα λίγο πιο προσεκτικά; Παρότι ο ΣΥΡΙΖΑ τυπικά ακόμη είναι μέτωπο, η ηγεσία του ΣΥΝ το τελευταίο διάστημα κινείται περισσότερο με συμφωνίες κορυφής, χτίζει ένα αρχηγικό μοντέλο και με τον ίδιο τρόπο χτίζει και τις συμμαχίες γύρω από τα ψηφοδέλτια.

Το άνοιγμα στον κόσμο που αποδεσμεύεται από το ΠΑΣΟΚ, η αγωνιστική συμπόρευση μαζί του και το χτίσιμο του αναγκαίου κοινωνικού μετώπου που συμβαίνει εν σπέρματι από τις 5 Μάη ως και τις πλατείες, μετασχηματίστηκε σε ένα ατέλειωτο παζάρι και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι για να καταρτιστούν τα ψηφοδέλτια με τρόπο ώστε οι «μουσαφιραίοι» να είναι ικανοποιημένοι. Αποκλειστικότητα του Μητρόπουλου στην Περιφέρεια Αττικής, ο Κουρουμπλής που ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο (εκτός που έχει διορίσει τη μισή Αιτωλοακαρνανία) υποψήφιος στην κεντρική περιφέρεια της χώρας (Β΄ Αθήνας, για σίγουρη εκλογή –και άραγε γιατί ο Κουρουμπλής πλησίασε το ΣΥΡΙΖΑ, αν όχι λόγω των διαφαινόμενων ποσοστών;), με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου μπροστά και με πολλά άλλα περιστατικά που θα φαίνονταν αστεία, αν δεν ήταν τραγικά.

Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια: η αντικειμενική «σταυροδοσία» του λαού θα δώσει την πρωτιά (και τις βουλευτικές έδρες) σε μια σειρά από πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τα οποία ούτε σε συλλογικές ή κινηματικές διαδικασίες συμμετέχουν, και σίγουρα χρωστούν ευγνωμοσύνη στην ηγετική ομάδα του ΣΥΝ. Την ίδια στιγμή, οι κινηματικές φωνές μπαίνουν στην άκρη και οι συνιστώσες θα κριθούν από την «καλή» τους διαγωγή –πώς το είχε πει κάποτε ο Πρετεντέρης; «Και ποιες είναι αυτές οι συνιστώσες, τις ξέρει κανείς;»

Και μια απορία: ο Αλέξης Τσίπρας υπονόησε ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ακόμη και χωρίς κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα μπορούσε να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης ίσως από βουλευτές άλλων κομμάτων που θα αποδεσμευτούν από την γραμμή των κομμάτων τους (παρότι δεν περισσεύουν και πολλά κόμματα, εκτός του ΠΑΣΟΚ ή του Καμμένου, στην υποθετική αυτή περίπτωση, λέτε να το κάνουν χωρίς αντάλλαγμα;). Είναι σίγουρος, όμως, ότι οι βουλευτές που θα εκλέξει με τα δικά του ψηφοδέλτια, δεν θα υπακούσουν σε άλλα κελεύσματα, αν τελικά προκύψουν άλλες «υποθέσεις εργασίας»;

Ακόμη και με όλα τα παραπάνω, μια άνοδος της Αριστεράς θα δώσει μήνυμα στην Ευρώπη και θα δώσει ανάσα στον λαό. Πράγματι! Όμως, η Αριστερά δίνει εξετάσεις, και ο λαός κρίνει πολύ σκληρά και τιμωρεί γρήγορα. Έχει δώσει πολλές φορές εξετάσεις η Αριστερά που καλοκάθεται στους εκλογικούς συσχετισμούς, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία γιατί «δεν βοηθούν οι αντικειμενικές συνθήκες». Έχει δώσει πολλές φορές εξετάσεις η Αριστερά που συγκυβερνά στα σωματεία με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, και τελικά δεν είναι παρά κομμάτι του παζλ. Έχει δώσει εξετάσεις η Αριστερά που θέτει «ρεαλιστικούς στόχους» για έναν εξανθρωπισμό του καπιταλισμού, η Αριστερά που υμνεί τους «θεσμούς». Έχει ξαναδώσει εξετάσεις η Αριστερά που διψά για κυβερνητική ευθύνη, για εκσυγχρονισμό και «αξιοκρατία»… Με τραγικές συνέπειες για το κίνημα και την ίδια.

«Σηκώνω το γάντι» σημαίνει αμφισβητώ την υπάρχουσα κατάσταση και τους συσχετισμούς, σημαίνει διαγράφω το χρέος, αποδεσμεύομαι από το ευρώ, εθνικοποιώ τράπεζες και επιχειρήσεις, σημαίνει εργατικό έλεγχο, σημαίνει προτείνω στον λαό μια άλλη πορεία, μια πορεία μετασχηματισμού όχι μόνο της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Ρεύμα της Αριστεράς στην κοινωνία σημαίνει μετασχηματισμός, σημαίνει δυνατά σωματεία, σημαίνει γειτονιές αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, σημαίνει άλλους «θεσμούς» πραγματικής δημοκρατίας, σημαίνει τις δυνάμεις της εργασίας και του πολιτισμού στο τιμόνι. Εξουσία του λαού σημαίνει επαναστατικό μετασχηματισμό, όχι αριστερά Υπουργεία. Στάδια, ναι, υπάρχουν. Λέγονται μεταβατικό πρόγραμμα και κοιτούν στον ορίζοντα αυτού ακριβώς του μετασχηματισμού.

Αλλά για να μετασχηματίσει η Αριστερά, πρέπει πρώτα να μετασχηματιστεί. Ειδικά στη χώρας μας, η μικροαστική της σύνθεση την ταλανίζει εδώ και πολλά χρόνια. Το να νομίζεις ότι μετατρέπεις το μειονέκτημά σου σε πλεονέκτημα, προτείνοντας ακριβώς αυτό που ζητά η μικροαστική συνείδηση του κόσμου (έναν εύκολο δρόμο, χωρίς ρήξεις, που να μπορεί να τον βαδίσει ο «πολίτης» απλώς και μόνο με μια ψήφο την Κυριακή), δεν είναι παρά ο άλλος δρόμος που λέγαμε. Αυτός που νομίζεις πιο σύντομο, αλλά δεν οδηγεί τελικά στο ίδιο σημείο.

Και το χειρότερο, κάνεις τον λαό να νομίζει ότι είναι εύκολο, ένα πρόγραμμα ανέφικτο (όπως η αναδιαπραγμάτευση του δανείου εντός της ΕΕ…) που τελικά δεν του υπόσχεται και τίποτε περισσότερο από «ένα πιάτο φαί σε κάθε σπίτι» (sic!) και τη συνέχεια των θυσιών προκειμένου να παραμείνουμε στο ευρώ (που συνεχίζει να ταυτίζεται, μόνο στο λόγο αυτής της Αριστεράς, με έναν παντελώς ανιστόρητο τρόπο, με τον «ευρωπαϊκό διαφωτισμό» και τη «γαλλική επανάσταση»).
Όχι λοιπόν, φίλε Αλέξη, η Αριστερά μιλάει για ταξικές αντιθέσεις, για κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, για την εξουσία και τον πλούτο που μπορούν να περάσουν στα χέρια των άμεσων παραγωγών, μιλά για την ηγεμονία της εργατικής τάξης και την εργατική δημοκρατία. Μιλά για έναν νέο διεθνισμό των αγώνων και όχι των ιμπεριαλιστικών σχηματισμών. Μιλά για σοσιαλισμό. Ακούγονται ξύλινα όλα αυτά; Μάλλον σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρα παρά ποτέ.
Και για να τα πετύχει αυτά η Αριστερά, έχει χαμηλά τη μύτη και ψηλά το κεφάλι, προσπαθεί να μάθει από τον εργαζόμενο λαό, δείχνει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του λαού, βασίζεται σε συλλογικότητες και όχι σε ηγετικές μορφές, οικοδομεί τη δημοκρατία στο εσωτερικό της για να μπορεί να την προτείνει και στον λαό.

Και σίγουρα δεν βασίζει την τακτική της σε πυροτεχνήματα, τα οποία την επόμενη μέρα θα στείλουν τους ψηφοφόρους στον επόμενο που θα προτείνει ξανά μια κυβέρνηση, ίσως πιο ρεαλιστική από την υπόθεση εργασίας της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο μάλλον σε μια εποχή που πράγματι οι εργαζόμενοι, οι εκμεταλλευόμενοι και τα κατώτερα τμήματα της κοινωνίας έχουν τα αυτιά τους ανοιχτά, αντιλαμβάνονται ότι η κρίση είναι συστημική, προσβλέπουν στην Αριστερά, στήνουν πηγαδάκια για το πώς θα μπορούσε η κοινωνία να είναι αλλιώς, πήραν μέρος στις συνελεύσεις των πλατειών.
Ανήκουμε στην ίδια γενιά με τον Αλέξη Τσίπρα. Στη γενιά που μπήκε στην Αριστερά μετά το 1989. Με την πτώση του Τείχους, τότε που ντρεπόσουν να λες ότι είσαι αριστερός. Τότε που τα μεγάλα οράματα πιστεύαμε ότι ίσως δεν τα ζήσουμε κι ότι αγωνιζόμαστε για τις επόμενες γενιές. Παράξενη γενιά. Έμαθε στα δύσκολα, ανδρώθηκε με αυτοκριτική, έκανε λάθη, έπεσε, ξανασηκώθηκε. Δεν έζησε ούτε τις μεγάλες στιγμές της Αριστεράς, ούτε τα ιστορικά της λάθη, τα ‘μαθε από τα βιβλία. Έζησε όμως τα απόνερα στο κίνημα, την αριστερά και την κοινωνία.

Ο χώρος στον οποίο ανήκα και ανήκω, προτίμησε τον δύσκολο δρόμο. Με λάθη, με σεχταρισμούς, με τραγικές αντιφάσεις αλλά και με πίστη στη μαζική δουλειά, στις πρωτότυπες συνθέσεις, στον μετασχηματισμό, στον ορίζοντα της νίκης της εργατικής τάξης. Αυτός ο χώρος, σήμερα ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, βλέπει μπροστά τις ευκαιρίες αυτού του μετασχηματισμού, ακούει τους πόνους της ιστορίας. Και θέλει να συμβάλλει σε αυτούς. Με τη μύτη χαμηλά. Αλλά χωρίς εκπτώσεις.

Μέχρι κάποιο σημείο πίστευα ότι είναι απλώς ολίσθημα ή «επικοινωνιακή στρατηγική» (παρότι δεν υπάρχουν επικοινωνιακές στρατηγικές χωρίς πολιτικό σχέδιο). Τώρα πια πιστεύω ότι τα «κουστούμια της εξουσίας» είναι στρατηγική. Ακόμη κι αν είναι ένα αρχικό ολίσθημα που μετατράπηκε σε στρατηγική. Φαίνεται να είναι πιο κοντά από ποτέ, μέσα από μια ιδιότυπη πορεία, στον ορίζοντα που πάντα είχε ο χώρος του ΣΥΝ: να καλύψει το κενό που αφήνει η σοσιαλδημοκρατία. Το ιστορικό παράδοξο είναι ότι ετοιμάζεται να πετύχει αυτό το δεξιό άνοιγμα, τη στιγμή που οι αντικειμενικές συνθήκες ανοίγουν το δρόμο για την αριστερή στροφή. Την ώρα που ζήσαμε πρωτόγνωρα πράγματα, όπως τις συνελεύσεις στις πλατείες, τις συγκρούσεις, τη 12η Φλεβάρη. Την ώρα της νέας μεταπολίτευσης του λαού.
Η γενιά μου δεν είχε ζήσει την προδοσία των ηγεσιών της Αριστεράς. Ίσως δεν έχει και το ιστορικό βάθος να τις καταλάβει ή να τις αποφύγει. Σήμερα το ΚΚΕ επιμένει να φοβάται οποιαδήποτε πραγματική δυναμική μετασχηματισμού και ο ΣΥΡΙΖΑ να την εγκλωβίζει σε ακροβατικούς καιροσκοπισμούς. Το μέλλον θα είναι αμείλικτο και –ίσως μόνο για αυτή τη φορά- να μη χρειαστεί να διαρκέσει πολύ…

*http://www.antarsya.gr/node/312

Της μακρινής της θάλασσας είναι ζεστή η αγκάλη

2012-04-22T23:05:00.000+03:00

''Της μακρινής της θάλασσας είναι ζεστή η αγκάλη''

Ειναι ο τίτλος της δεύτερης ποιητικής συλλογής του ψυχίατρου,ψυχοθεραπευτή ,ηθοποιού [και φίλου μου ], Δημήτρη Οικονομίδη
Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες απο τις εκδόσεις Γαβριηλίδη*

ενα μικρό δείγμα της ποίησης του Δ.Οικονομίδη

Το κορίτσι που έπαιζε άρπα

Με τις αχτίδες των αστεριών

Αλβανέ, Αλβανέ δεν..

… πρόλαβες.

Μαύρο αστέρι σου η λάμψη της λάμας.

Τώρα δυό μέτρα γης ελληνικής

Κατάδικά σου.

Για πάντα και τζάμπα, τυχερέ.

Γλύτωσες από νοίκια και από δόσεις

Νεόδμητων σηκωμένων

Από ξενόφερτα χέρια.

----------------------------------------------------------------------------

Με καλοτροχισμένο αόρατο λεπίδι

Χαράζουν παιδικά μάγουλα

Σπλάχνα διαπερνούν και μέλη ακρωτηριάζουν,

Κόβουνε γλώσσες.

Αγέρωχες διέρχονται εκθαμβωτικές

Αφήνοντας πίσω και γύρω τους

Τ’ αόμματα σφάγιά τους

Χάνονται στον ορίζοντα.

Μια κόκκινη κηλίδα μόνο

Μαρτυρεί·

Ατέρμονα, σιωπηλά και αδυσώπητα

Το εναρκτήριο κάλεσμα της Μεγάλης Θεάς.

Δεν υπάρχουν χαρούμενες γυναίκες.

* http://www.gavrielidesbooks.gr/showtitle.aspx?vid=1410

Στους πόσους νεκρούς ''καίγονται'' ;

2012-04-22T01:33:00.000+03:00

Δελτίον αυτοκτονησάντων

Μετά το Δημήτρη Χριστούλα ,ενας δάσκαλος ο Σάββας Μετοικίδης, αγωνιστής πρωτοπόρος και αγαπητός στους συναδέλφους του εβαλε τέλος στη ζωή του αφήνοντας σημείωμα πολιτικής διαμαρτυρίας [πολιτική διαμαρτυρία η ίδια η αυτοχειρία του]

Πόσοι άλλοι ; Πόσοι ακόμα;

Πόσο ακόμα;

Δεν έχω χρόνο ,μάτια μου

2012-04-21T23:38:00.001+03:00

Κείμενο από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Οι γέροι αυτοκτονούν οι νέοι μεταναστεύουν η σαπίζουν

2012-04-10T10:06:00.000+03:00

Αλλη μια αυτοκτονία χθές απελπισμένου ανθρώπου, 52 χρόνων.Γράφτηκε πως είχε ψυχολογικά προβλήματα,κατάθλιψη.Καθημερινά σχεδόν και σε ολη την Ελλάδα της κρίσης και της εξαθλίωσης καταγράφονται παρόμοια ''περιστατικά''...Τις τελευταίες ημέρες καταγράφηκαν και άλλες δύο ,εκτός του 52χρονου, αυτοκτονίες συνανθρώπων μας πάνω απο 75 χρόνων.Ολοι σίγουρα θα είχαν ΄΄ψυχολογικά προβλήματα'' τα οποία κάτω απο το βάρος της διάλυσης της ζωής τους είτε για οικονομικούς λόγους είτε γιατί δεν αντέχουν αυτό τον αβίωτο βίο,αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το μάταιο τούτο κόσμο.Προηγήθηκαν και άλλες αυτοχειρίες τα δύο τελευταία χρόνια,και η πρόσφατη συμβολική πολιτική αυτοχειρία του Δημήτρη Χριστούλα στην Πλατεία Συντάγματος.

Θυμήθηκα την Πηνελόπη Δέλτα η οποία αυτοκτόνησε με δηλητήριο στις 27 Απριλίου 1941 ,τη μέρα τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής κατέλαβαν την Αθήνα .Οι γνώστες θα πούν πως ήταν μια ευαίσθητη,ιδιαίτερη περίπτωση η γνωστή συγγραφέας.Ναί ,αλλά οι ευαίσθητοι συνάνθρωποί μας προχωρούν σε τέτιες εθελούσιες αναχωρήσεις,τηρουμένων των αναλογιών κάθε ιδιαίτερης ''περίπτωσης''. Αλλά αυτά ειναι ζητήματα των ειδικών και δεν μπαίνουμε στα χωράφια τους.

Σε επίπεδο κοινωνικής παρατήρησης ομως αυτό που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας είναι ο,τι ακριβώς συνέβη και συμβαίνει οπου κυβερνήσεις παρέδωσαν εθελουσίως τις χώρες και τους πολίτες τους στα νύχια του ΔΝΤ και του δανειστών.Τα ίδια συνέβαιναν και στην Αργεντινή.

Κάποιοι αυτοκτονούν και κάποιοι περνούν σε άλλες μορφές αυτοκτονίας [βλέπε πολιτικής δολοφονίας] .Οπως Αργεντινή. Μαζί με την οικονομική εξαθλίωση έρχεται και η ατομική εξουθένωση με τη στροφή στα ναρκωτικά της κρίσης. Στην Αργεντινή ήταν το ''πάκο'',φτηνό και επικίνδυνο για τους απεγνωσμένους νέους,ακόμη και παιδιά.Στην Ελλάδα,αυτόν τον καιρό κυκλοφορούν επικίνδυνες συνθετικές ουσίες και οπως γράφτηκε στα ψιλά των εφημερίδων οδήγησαν στο θάνατο τέσσερις νέους.

Οι ηλικίες που θάπρεπε να δημιουργούν και να ονειρεύονται και οι ηλικίες όσων επρεπε υπο κανονικές συνθήκες να απολαμβάνουν τους καρπούς της δουλειάς τους εξοντώνονται συστηματικά απο τις ξεπουλημένες κυβερνήσεις.
Την ίδια ώρα άλλοι παίρνουν των ομμάτιών τους και φεύγουν για καλύτερη ζωή,η απλώς για ζωή σε άλλες χώρες.Μετανάστες στη χώρα τους ,μετανάστες και ξενιτεμένοι θέλοντας και μη.
Ολα αυτά συσσωρεύουν ενα τρομακτικό φορτίο θυμού στην κοινωνία που η απελευθέρωσή του θα ειναι εκκωφαντική οχι μόνο για την Ελλάδα αλλα για ολη την Ευρώπη.Ολα αυτά δεν απαντώνται με εκλογολαγνεία που οδηγεί σε παραπλάνηση και ψεύτικες ελπίδες. Δυστυχώς οι αριστερές δυνάμεις κινούνται και δρούν σε προεκλογικούς ρυθμούς ,μεγάλα λόγια,μεγάλες αυταπάτες. Και αυτό συμβαίνει γιατί αφήνουν απέξω τον πολύ κόσμο που υποφέρει και δεν ακούει ενα ολοκληρωμένο σχέδιο που θα βγάλει τη χώρα απο την κρίση με κόστος, αλλά υπερ του λαού και όχι υπερ του συστήματος με μπαλώματα και διολισθήσεις είτε στην άλλη ζωή, είτε χωρίς να ματώσει μύτη.
Αλλά και αυτό ανήκει στους ''ειδικούς''.

Suicide Syntagma Athènes

2012-04-05T23:17:00.002+03:00

Μια συνειδητή πολιτική πράξη, η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα , φάρος σε ολο τον κόσμο, κραυγή για την εξαθλίωση ενός λαού. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ .

ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΣΤΟΥς ΦΙΛΟΥΣ ΣΑΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ- ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΘΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΥΣ

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012
Mετάφραση του σημειώματος του αυτόχειρα σε διάφορες γλώσσες
και κείμενο στα ισπανικά με τίτλο Suicidio público delante del Parlamento
....................................................................................................................

Il governo di occupazione Tsolakoglu 'e annientato la mia capacita di

sopravvivere che era basata a la mia pensione dignitosa che io solo (senza

l'aiuto di stato) per 35 anni mi sono pagato per quella.

Il fatto che la mia eta non mi da la capacita di reagire con forza (ma se un

altro greco prende il Kalashnikov, il secondo sara io) non posso trovare una

soluzione alternativa di avere un finito dignitoso, prima iniziare a cercare ai

rifiuti pre trovare qualcosa da mangiare.

Credo che i giovani senza futuro, una giornata prendono le armi e alla

piazza di costituzione appendono sottosopra i tradittori nazionali come

hanno fatto il 1945 i italiani a Mussolini (piazza Loreto di Milano).

.....................................................................................................................................
Die Besatzungsregierung Tsolagoglou hat wortwörtlich die Möglichkeit meines Überlebens auf null gesetzt, die sich auf eine menschenwürdige Rente stützte, für die ich 35 Jahre lang selbst aufkam (ohne jeglichen Zuschuss vom Staat).
Weil ich ein Alter erreicht habe, dass mir nicht die persönliche Möglichkeit gibt um dynamisch zu reagieren (ohne jedoch auszuschließen, dass wenn der erste Grieche ein Kalashnikov ergriffen hätte, ich dann der zweite wäre), finde ich keine andere Lösung als ein würdiges Ende, bevor ich die Mülltonnen durchwühle um mich zu ernähren.
Ich glaube, dass die Jugend ohne Zukunft, eines Tages die Waffen ergreift, und am Platz der Verfassung die nationalen Verräter mit dem Kopf nach unten aufhängen wird, wie die Italiener 1945 mit Mussolini taten (am Platz Loreto in Meiland).
...................................................................................................................................

in french
Aujourd'hui (2012-04-04)un retraité de 77 ans s'est suicidé sur la place de Syntagma en Grèce. Il a laissé une lettre . La traduction de la lettre:
Le gouvernement d'occupation de Tsolakoglou* a supprimé ma capacité de survie qui se basait sur une retraite digne que j'ai moi même payé (sans l'aide de l'état) durant 35 ans.
Compte tenu du fait que mon âge ne me permet pas de réagir individuellement de façon dynamique (bien que si un autre grec prenait une Kalashnikov je l'aurais suivi), je ne peux pas trouver d'autre solution à part une fin digne avant d'être obligé de chercher dans les poubelles pour me nourrir.
Je pense que les gens sans avenir, vont un jour prendre les armes et vont pendre sur la place public de Syntagma les traitres, comme les Italiens l'ont fait avec Mussolini en 1945.
*[Tsolakoglou était un militaire grec et le premier ministre du gouvernement de collaboration de 1941 à 1942].

in english
The Tsolakoglou* occupation government literally
deprived me of any chance of survival that relied on a decent pension,
which I alone had to pay for (without any government aid) over the course of 35 years.
Since my age prevents me from substantially resisting this fate on my own
(that said I would not rule out the possibility of following the example of any Greek that took up a kalashnikov), I see no other option to a dignified end, before having to resort
to scavenging through the garbage for my food.
I believe that the youth with no future will one day take up arms and hang the
national traitors upside down at Syntagma square, as the Italians did in 1945
with Mussolini (Piazzale Loreto of Milan)
[*Georgios Tsolakoglou was a Greek military officer who became the first
Prime Minister of the Greek collaborationist government during the Axis Occupation
in 1941-1942.]

in Finnish
Tsolakogloun [Maanpetturien*] miehityshallitus on kirjaimellisesti vienyt minulta kaikki mahdollisuudet selviytyä kohtuullisella eläkkeellä, jota itse olen maksanut ilman valtion apua yli 35 vuoden ajan.
Koska ikäni estää minua osallistumasta merkittävässä määrin tämän kohtalon vastustukseen (en kuitenkin sulkisi pois mahdollisuutta seurata kenen tahansa kreikkalaisen esimerkkiä, joka tarttuisi kalashnikoviin), en näe muuta mahdollisuutta arvokkaaseen loppuun, ennen kuin olisin joutunut penkomaan roskia ruokaa saadakseni.
Uskon, että nuoriso jolla ei ole tulevaisuutta, tarttuu vielä jonakin päivänä aseisiin ja hirttää maanpetturit Syntagma-aukiolle, kuten Italialaiset tekivät vuonna 1945 Mussolinille (Milanin Piazzale Loretolla).
* Georgios Tsolakoglou oli kreikkalainen upseeri, joka oli ensimmäinen pääministeri Kreikan yhteistyöhallituksessa akselivaltojen kanssa 1941-1942.
http://takku.net/article.php/20120405014638333

Suicidio público delante del Parlamento
Un jubilado de 77 años se ha suicidado esta mañana, en la plaza mayor de Atenas Síntagma (Constitución), delante del Parlamento. Ha sido uno de los muchísimos suicidios realizados durante los últimos años en Grecia. A lo mejor la palabra suicidio es errónea. En realidad se trata de un asesinato. Las condiciones inhumanas de inseguridad, precariedad, miseria e indignación que ha generado el mismo Sistema, conducen a la gente a la desesperación y a la muerte.

Ya Grecia está entre los primeros países en Europa en número de suicidios por habitante, si hace unos años era uno de los países con menos suicidios en Europa. Según las cifras oficiales, hay un incremento del 40% entre enero y mayo de este año en relación al mismo período de 2010. Los suicidios se han duplicado desde que ha comenzado la llamada crisis, hace unos dos años y medio. Y van creciendo día tras día. Sólo hoy, 4 de abril, una persona más se ha suicidado en Creta, mientras que una más ha intentado suicidarse en la isla de Quíos.

El jubilado confrontaba enormes problemas económicos que lo condujeron a la desesperación. A las 9 de la mañana se disparó a sí mismo con una pistola, escogiendo poner fin a su vida en un sitio simbólico. En la nota que dejó (primera foto) dice:
“El gobierno de ocupación de Tsolákoglu[1] ha aniquilado, literalmente, todo vestigio de mi supervivencia, que se basaba en una pensión decente, por la cual ha estado pagando yo solo durante 35 años (sin el apoyo del Estado).
Y como tengo una edad que no me permite una reacción combativa (desde luego sin excluir esta posibilidad; Si una sola persona tomara un kalashnikov, el segundo sería yo), no puedo encontrar otra solución, salvo un fin decente, antes de empezar a buscar comida en la basura para alimentarme.

Creo que los jóvenes sin futuro van a tomar las armas y van a ahorcar a los traidores nacionales boca abajo en la plaza de Síntagma, como se lo hicieron los italianos a Musolini en 1945, en la plaza Loreto de Milán”.

Hoy, miércoles 4 de abril, a las 18:ooh, se va a celebrar una manifestación en la plaza de Síntagma, Atenas. En la segunda foto se ve el cartel-convocatoria a la manifestación. Pone: “No ha sido un suicidio. Ha sido un asesinato. Que no nos acostumbremos a la muerte”. Otras manifestaciones se realizarán en Tesalónica y en Heraclión, Creta.
Hace unas semanas escribimos que nos quitan los sueldos y las pensiones, nos están quitando la propia vida. No era una metáfora. La persona que se ha suicidado en la plaza mayor de Atenas fue uno de los muchísimos casos que justifican esta constatación. Hace unos días una persona mayor se quitó la vida en la isla de Zante, dejando una nota, en la que decía: “no quiero ser una carga para mis hijos”. Muchísimos son los casos de suicidios que no salen a la luz del día. El capitalismo nos ha mostrado su verdadero rostro hace mucho tiempo.

Están matando nuestros sueños, están saqueado nuestras vidas, están matando a seres humanos, prójimos a nosotros. Se tiñen las manos con sangre, pero llenan las cajas fuertes, las suyas y las de sus patrones. Conducen las masas a la miseria, pero…nos están “salvando”. Disparan nuestras vidas, pero…nos prometen un “futuro mejor”. El Capital y el Estado nos conducen a la miseria, a la indignación, a la muerte. ¡No podemos permanecernos pasivos, contemplándolos ejecutándonos a sangre fría! No puede ser que nos quedemos de brazos cruzados y que los veamos asesinándonos, quitándonos la vida, matándonos diariamente. ¿Necesitamos más ejemplos llamativos para hacer lo que nos incita hacer el jubilado[2] que se vio forzado a quitarse la vida delante del Parlamento? No sólo los oprimidos en el territorio del Estado griego. Los oprimidos de toda la tierra.

P.D. No es el momento adecuado de dedicar tiempo para criticar o analizar las lágrimas de cocodrilo derramadas por los políticos y los medios de desinformación.

Πό-τε θα γί- βρε πό-τε θα γίνουν εκλο-γεεεές..

2012-04-05T22:38:00.001+03:00

γράφει η Πέρσα Μάξγουελ*

Προσπαθω να γράψω το κειμενάκι μου.Ακούω ειδήσεις.Αυτοκτόνησε ηλικιωμένος στο Σύνταγμα....Παγώνω.Αλλη μια αυτοκτονια μετα τρόικα και ΔΝΤ. Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες .Πιθανολογούν οι δημοσιογράφοι πως πρόκειται για άλλη μια αυτοκτονία λογω απόγνωσης.Παγώνω.πόσοι ΠΡΕΠΕΙ να αυτοκτονήσουν για να ξυπνήσουμε; Μονολογώ.Χθές κάποιος κάπου στο Ρέθυμνο, στο Βόλο, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα.Άλλοι με βαριά κατάθλιψη.
Παγώνω .Πώς να το δέσω το ''πό-τε θα γί-νουν εκλο-γεεεές''.......Μια σφαίρα στο κεφάλι.Και μετά σιωπή....Στο κεντρο της Αθήνας υψώθηκε μια κραυγή.
..............................................................
Παράξενος Απρίλης μπήκε ενόψει ακόμη ενός ακόμη πιό δυσοίωνου Μάη και προφανώς ενόψει ενός κοσμογονικού ,επι τα χείρω, Ιούνη.
Το ΄΄προφανώς'' εχει να κάνει με τις καθημερινές ομοβροντίες αξιωματούχων για ακόμη χειρότερες μέρες για το λαό.

Το ''παράξενος'' ειναι η μόνη λέξη που μου έρχεται μη δυνάμενη να ερμηνεύσω τα ..δυσερμήνευτα.
Η τραγική κατάσταση στην οποία εχει περιέλθει ο λαός, είναι το φόντο πάνω στο οποίο ''γράφονται'' παντός είδους πολιτικές αναλύσεις, προτάσεις,πολιτικά παιχνίδια.

Ενα φάντασμα πλανιέται : Εκλογές. Η μεγαλύτερη γιορτή της δημοκρατίας [λέμε τώρα]...
Μια ιδιότυπη κυβέρνηση, μια αντιπολιτευση -συμπολίτευση, κομμάτια απο μεγάλα κόμματα, νέοι πολιτικοι-εκλογικοι σχηματισμοί, παλιά και νέα αριστερά σχήματα.

Με το PSI σε ''εκκρεμοτητα'' οπως λένε οι ειδικοί, πού πάμε βρε παιδιά; [πονηρή-ρητορική ερώτηση με πολύ παρασκήνιο].

Αμάν πότε θα γίνουν εκλογές να ξεκαθαρίσει το τοπίο; Θεμιτή, λογική ερώτηση ,με πολλές απαντήσεις .Η κυριότερη των οποίων ομως είναι πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σημαντικο αφού τα δυο μεγάλα η πρώην μεγάλα κόμματα εχουν δεσμευθεί και εχουν δεσμεύσει τη χώρα στο άρμα των αέναων δανείων,ενω άλλες πολιτικές δυνάμεις εχουν αποδεχθεί ως μοιραία και μη αναστρεψιμη την κατάσταση .

Το λένε ευθαρσώς, το λέει και ενα κομμάτι της Αριστεράς! Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει αναστολή 3ετη για το χρέος, σέβεται τη δανειακή σύμβαση, άρα ......

Ποιά θα ειναι η επόμενη μέρα των εκλογών οταν το επίδικο ΔΕΝ ειναι να σταματήσει ο κατήφορος ; Και πώς πάμε προς τις εκλογές με δεκάδες εκδηλώσεις- συζητήσεις και τον κόσμο κλεισμένο στο σπίτι και στον εαυτό του; Αν η πορεία προς τις εκλογες δεν ειναι πορεία του λαού κυριολεκτικά και μεταφορικά στο δρόμο, οποτεδήποτε γίνουν αυτές, η ξεφρενη κούρσα πέραν του γκρεμού πλέον, ειναι προδιαγεγραμμένη.

*απο εδωhttp://tometopo.gr/home/2011-11-30-10-46-02/609-2012-04-04-07-16-26.html

Xαράτσια και δάνεια της Ελλάδας

2012-03-24T20:22:00.000+02:00

''Δεν είμαστε ποιητές''

2012-03-21T19:32:00.001+02:00

Γιώργος Σαραντάρης

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς

Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα

Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους

Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου

Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ

Σημαίνει πὼς φοβόμαστε

Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη

Ὁ θάνατος βραχνάς.

''To χρέος που τρώει το μεδούλι''

2012-03-20T20:20:00.001+02:00

''Το χρέος που τρώει το μεδούλι''
Εκδήλωση του Κεντρικού Τομέα του ΜΑΑ με αφορφή την 25η Μαρτίου

"ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΜΕΔΟΥΛΙ
Από τα Δάνεια της ανεξαρτησίας στο Πρόγραμμα Ήλιος"

Ομιλητές
Αλέκος Αλαβάνος, εκ μέρους του ΜΑΑ
Μιχάλης Μπούργος, μηχανικός ανάπτυξης και μέλος της ομάδας ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΧΡΕΟΣ (πρωτοβουλίας στο πλαίσιο της ΕΛΕ)
Θωμάς Παπακωνσταντίνου, οικονομολόγος

Πέμπτη 22 Μαρτίου 7 μ.μ. στο θέατρο "Ελεύθερη Έκφραση", Λέσβου 8 και Απειράνθου 1 [KYΨΕΛΗ]

O δρόμος προς την κάλπη και ο κάλπικος δρόμος

2012-03-19T20:55:00.000+02:00

της Τασίας Σταματοπούλου

Σε θέση μάχης όπως λένε και όλα τα ‘’έγκριτα’’ ΜΜΕ ,τα επιτελεία των κομμάτων ,παλιών, αναπαλαιωμένων, νεοπαγών, υπό εκκόλαψη, και άλλων, ενόψει της εκλογικής μάχης του Απριλίου[;].

Οπλα,μπαλάσκες, ξεσκονίζονται ,επιχειρήματα επιστρατεύονται ,δηλώσεις μετανοίας ετοιμάζονται από τους ενόχους για την κατάντια της χώρας,μαζί με τα τεχνητά δάκρυα για να συγκινηθεί ο ‘’ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος’’ λαός και να δώσει και άλλο ένα τράτο στους υπαίτιους της καταστροφής. Συγνώμη ,κάναμε και λάθη,αλλά ο σκοπός είναι ιερός ,η σωτηρία της πατρίδας!

Η να πιστέψει σε νεόκοπους σωτήρες, ‘’αντιμνημονιακούς’’ όψιμα….Απ΄όλα έχει άλλωστε ο προεκλογικός μπαξές.

Σε κάποια άλλη περίοδο του πολιτικού και κοινωνικού βίου όλα αυτά ίσως ήταν απλώς μια ρουτίνα, μια επανάληψη χιλιοπαιγμένου έργου στις οθόνες του μυαλού και της συνείδησης του κόσμου.

Και αναλόγως με τα συμφέροντα του, τα ρουσφέτια, την ομηρία του, τη συνείδησή του ,την προτιμήσή του ο εκλογέας θα έριχνε το βόλι του.

Τώρα όλα είναι όμως δραματικά αλλιώτικα. Η σιωπηρή κραυγή των ανέργων, των υποβαθμισμένων εργαζόμενων, των νηστικών, των κατεστραμμένων οικονομικά πλανιέται σαν φάντασμα …Το καζάνι βράζει και ο βρασμός του ακούγεται σαν υπόκωφο βουητό επικείμενου σεισμού.

Με ποιο δίλημμα, με ποια διακύβευση , θα μας οδηγήσουν,σε αυτή τη δραματική συγκυρία προς τις εκλογές;΄Όλα δείχνουν τουλάχιστον μέχρι στιγμής πως το χαρτί που θα παιχτεί και θα επιχειρηθεί να λειτουργήσει , όπως παλιά η μάχη μεταξύ σκότους και φωτός,παραλλαγμένο , θα είναι : ‘’με το ευρώ και την ΕΕ η με τη δραχμή και στον όλεθρο’’;

Ήδη οι επιθέσεις στην αριστερά και η επιχείρηση διχασμού/διαχωρισμού μεταξύ καταστροφέων και υγιών δυνάμεων έχει αρχίσει να ξεδιπλώνεται και θα κορυφώνεται όσο πλησιάζει η ημερομηνία των εκλογών.

‘’Έρημη ψυχή, μην ξεγελαστείς…’’

Ο δρόμος προς τις κάλπες είναι στρωμένος με τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζομένων που με το πιστόλι στον κρόταφο δίνει και την τελευταία του δεκάρα, πληρώνει με την απελπισία και την απόγνωσή του ανάλγητα αφεντικά εγχώρια και αλλοδαπά.

Ο δρόμος προς τις κάλπες στρώνεται τώρα με ποταμούς κροκοδείλιων δακρύων για τα δεινά του λαού που δυστυχώς πληρώνει λάθη και παραλειψεις….,κακές συνήθειες, αργοπορίες στις μεταρρυθμίσεις….το κακό δημόσιο, απατεώνες και κάθε είδους λαμόγια που όμως για όλα αυτά δεν έχει το φιλότιμο [λέμε τώρα] να αναλάβει τις ευθύνες του κανένας υπηρετήσας πρωθυπουργός,η υπουργός του δικομματισμού.Οικονομίας και οικονομικών, εργασίας και αλληλεγγύης…,υγειας και εσωτερικών κοκ…Τόσοι και τόσοι ‘’υπηρέτησαν’’ ,κανείς δεν φταίει; Αξίζει τον κόπο να φτιάξει κάποιος τη λίστα πχ των υπουργών οικονομίας της τελευταίας 20 ετίας και να ερευνηθεί εξονυχιστικά το έργο τους,

Η απάντηση βέβαια μπορεί να είναι ,ναι αλλά αυτούς τους ψήφισαν και τους ξαναψήφισαν οι πολίτες. Μάλιστα. Κάθε φορά με τα ίδια κάλπικα διλήμματα, με ομηρίες και ρουσφέτια.

Αλλά ακόμα και τώρα, το θεάρεστο έργο των υποσχέσεων ‘’άμα έρθουμε εμείς στα πράγματα’’ παρά τις υπογραφές σε όλα τα φιρμάνια της τρόικας και του ΔΝΤ,συνεχίζονται .Γιατί έρχεται και η επόμενη μέρα, όλο και κάποιο κοκαλάκι θα βρεθεί….να πεταχτεί ως ‘’δόλωμα. ‘’

Ο δρόμος προς τις κάλπες στρώνεται με τα μελλοντικά deals, με τη συνέχιση της διαπλοκής και της διαφθοράς αλλά πιο ‘’πολιτισμένα’’, πιο ‘’θεσμικά’’ , για την ανάπτυξη, για την ανασυγκρότηση της χώρας…

Ο δρόμος προς τις κάλπες ,από μια κυβέρνηση δοτή,μέσα στην ασφυξία της φτώχειας και της εξαθλίωσης, χρειάζεται ‘’ανοίγματα’’ και αέρα.

Αναχώματα αλήθειας, ολόκληρης της αλήθειας στον ελληνικό λαό,όχι μισόλογα και μεσοβέζικες λύσεις. Όλα είναι δραματικά αλλιώτικα.

Αυτό οφείλει να κατανοήσει και να εμπεδώσει η αριστερά,εστω και στο παρά πέντε. Αυτή οφείλει να βάλει τα αναχώματα και τα οδοφράγματα ενάντια στο ψέμα και τα καινούργια δεσμά που ετοιμάζουν οι ξεπουλημένοι κυβερνώντες και κυβερνήσαντες αυτόν τον τόπο.

Να περάσει στην αντεπίθεση με όλα της τα όπλα, τώρα, πριν είναι αργά.

[αναδημοσίευση απο http://tometopo.gr/home/2011-11-30-10-46-02/547-o--------.html]

8/3 -ΔΕΝ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ!

2012-03-08T10:24:00.000+02:00

MONO 3

2012-03-01T18:52:00.000+02:00

Το 3^ο τεύχος του περιοδικού ΜΟΝΟ κυκλοφορεί την Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου σε περίπτερα, κέντρα τύπου και επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, σε όλη τη χώρα.

δες τα Περιεχόμενα του 3^ου τεύχους

http://monopressgr.wordpress.com/2012/02/28/mono-3-dt/

whitney

2012-02-12T11:03:00.001+02:00

I have nothing [απλά θεική φωνή με αυτοκαταστροφική ροπή]

ΔΗΛΩΣΗ ΑΛ.ΑΛΑΒΑΝΟΥ [10/2/2012]

2012-02-11T14:40:00.000+02:00

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Δήλωση Αλ. Αλαβάνου

«Χρειαζόμαστε βαθιούς αναπροσανατολισμούς στις συντεταγμένες της χώρας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι βασικές αρχές της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης»

''Αυτή η λύση μπορεί να περιγραφεί από: Την πλήρη άρνηση του χρέους. Την οργανωμένη αποχώρηση από το ευρώ. Την έκδοση νέου νομίσματος, που δεν θα σηματοδοτεί κλείσιμο στα εθνικά μας σύνορα, αλλά θα συμβολίζει και την πρόταση μιας δίκαιης συνεργασίας στον ευρωπαϊκό χώρο.''

-----------------------------------------

«Σε στιγμές που κρίνουν το μέλλον και σφραγίζουν την ιστορία της χώρας ο κάθε πολίτης, κι αυτός που δραστηριοποιείται σε συλλογικότητες, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει, χωρίς δεσμεύσεις, τη δική του, εντελώς προσωπική άποψη.

Πιστεύω ότι υπάρχει μια σημαντική αλλαγή δεδομένων μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη και τον κίνδυνο που αισθάνθηκε η Ευρωζώνη από το ενδεχόμενο ο ελληνικός λαός να εκφράσει με δημοψήφισμα ή εκλογές την απόρριψη του όλου σχεδιασμού της τρόικα.

Από τις συνεχιζόμενες διεργασίες σχετικά με τη δεύτερη δανειακή σύμβαση έχει γίνει σαφές ότι σε αυτή τη φάση, σε σχέση με προηγούμενα, η Ευρωζώνη έχει τώρα ανοικτά δύο – όχι μόνο ένα - σενάρια.

Το πρώτο, το γνωστό, είναι η επιβολή απραγματοποίητων όρων. Η διάλυση της ελληνικής οικονομίας. Η απόγνωση του κόσμου της εργασίας. Η νέα κρίση.

Με αυτό τον τρόπο η Ευρωζώνη γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα ωθείται στο χάος, κερδίζει όμως πολύτιμο χρόνο για τη σταθεροποίηση των τραπεζών της και τη στεγανοποίηση από τη μετάδοση της ελληνικής θανατηφόρας ασθένειας.

Παράλληλα δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για τα δισεκατομμύρια που θα υπογράψει, γιατί δεν πρόκειται να τα δώσει όλα μαζί, γιατί αποτελούν χρέος της Ελλάδας προς κράτη και διεθνείς οργανισμούς και γιατί το μεγαλύτερο μέρος καλυμμένα θα καταλήξει στα ταμεία των ευρωπαϊκών τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων.

Το δεύτερο σενάριο, που τώρα τίθεται σε εφεδρεία, είναι η άμεση και άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Με ένα λαό που δεν θα ξέρει πού βρίσκεται και σε πανικό. Με μια κυβέρνηση χωρίς την ελάχιστη προετοιμασία. Με ένα κρατικό μηχανισμό σε κατάρρευση. Με συνέπειες για την κοινωνία ισάξιες με την εφαρμογή της προηγούμενης επιλογής. Με άγνωστο αν είμαστε ακόμα στην Ευρωζώνη ή όχι – δηλαδή, στα νύχια της γερμανικής και γαλλικής κυβέρνησης πάλι.

Η Ευρωζώνη ήδη ετοιμάζεται ώστε σε μια τέτοια εξέλιξη να μπορέσει να απορροφήσει τους κραδασμούς από μια ελληνική χρεοκοπία. Για αυτό και η προβολή αυτού του ενδεχομένου συνεχώς, δημοσίως κι από τα πιο επίσημα χείλη, προκειμένου να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις των αγορών και να τις προετοιμάσουν ψυχολογικά.

Από αυτή την εξέλιξη απορρέουν τρία κρίσιμα συμπεράσματα:

Πρώτο, η διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας μέσα στην Ευρωζώνη δεν είναι η ίδια όπως στις πρώτες φάσεις της κρίσης, όταν η χώρα μας μπορούσε να αιφνιδιάσει, να απειλήσει, να διεκδικήσει. Είναι εξαιρετικά εξασθενημένη, με μια Ευρωζώνη που δημιουργεί ήδη τα αμυντικά της χαρακώματα.

Δεύτερο, περιθώρια εξασφάλισης μιας άλλης πορείας ανάκαμψης της χώρας μας στα πλαίσια της Ευρωζώνης, και με νόμισμα το ευρώ, δεν υφίστανται. Για αυτό και οι πολιτικές που προτείνονται, ακόμα κι από χώρους της αριστεράς, και δεν θέτουν το θέμα της αποχώρησης από το ευρώ, από τη μια είναι εντελώς αβάσιμες, από την άλλην δεν βοηθούν τον λαό να κατανοήσει τι γίνεται και να μη βρεθεί σε αιφνιδιασμό.

Τρίτο, κάθε πολιτική που μένει απλώς στο «αντί», αντιμνημονιακή ή άλλη, ακόμα κι αν καλύπτεται με τις υψηλότερες αξίες της «Εθνικής Ανεξαρτησίας» ή της «Δημοκρατίας», ακόμα κι αν επικαλείται το 1821 ή το 1940, ακόμα κι αν στηρίζεται από σεβαστά πρόσωπα, ακόμα κι αν μπορεί να κατεβάσει λαοθάλασσες στους δρόμους, αν δεν στηρίζεται σε ένα σαφές εναλλακτικό πρόγραμμα με όρους πραγματικότητας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ωθήσει στο παραπάνω δεύτερο από τα καταστροφικά σενάρια και η κοινωνία να θεωρήσει υπεύθυνες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην τρόικα.

Παρόλα αυτά, παρά το θυελλώδες τοπίο μέσα στο οποίο κινούμαστε, υπάρχει υπάρχει η τρίτη λύση, έξω από τις λογικές και το πλαίσιο της Ευρωζώνης. Διακινδυνευμένο. Επώδυνο, τουλάχιστον στην αρχή. Μέσα από ένα δρόμο μεγάλων δυσκολιών. Με πλήρη ανατροπή σταθερών που καθόριζαν τη ζωή τις Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες. Που σπάει όμως το τείχος, ανοίγει τον δρόμο, κάνει την κάθε μέρα καλύτερη από την προηγούμενη.

Αυτή η λύση μπορεί να περιγραφεί από: Την πλήρη άρνηση του χρέους. Την οργανωμένη αποχώρηση από το ευρώ. Την έκδοση νέου νομίσματος, που δεν θα σηματοδοτεί κλείσιμο στα εθνικά μας σύνορα, αλλά θα συμβολίζει και την πρόταση μιας δίκαιης συνεργασίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Τον έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων. Την προσωρινή προστασία της εσωτερικής αγοράς για την επανεκκίνηση της επιχειρηματικής δράσης. Τα μέτρα αποκατάστασης του λαϊκού εισοδήματος. Την απαλλαγή από τους κοινοτικές δασμολογικές και άλλες στρεβλώσεις και περιορισμούς που θα επιτρέψει μια πολύ πιο ευνοϊκή συμμετοχή στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας και θα θέσει τέλος στο ρόλο του καταχρεωμένου πελάτη των προϊόντων της. Τον στρατηγικό ρόλο ενός νέου δημοκρατικού ελληνικού δημοσίου με εθνικοποιημένες τράπεζες, επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και αξιοποίησης των σημαντικών εθνικών πόρων. Τους νέους θεσμούς λαϊκού ελέγχου. Το νέο Σύνταγμα.

Όλα αυτά σημαίνουν βαθιούς αναπροσανατολισμούς στις συντεταγμένες της χώρας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και βασικές αρχές της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η ανεμπόδιστη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων, υπηρεσιών. Με τις μέχρι σήμερα όμως συντεταγμένες βιώνουμε αυτή τη βασανιστική και εκ θεμελίων διάλυση των πάντων.

Την κατεύθυνση αυτή μόνο η αριστερά μπορεί να την εκκινήσει. Με μια συνάντηση αξιόλογων δυνάμεων της αριστεράς σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, όλο και μεγαλύτερο τμήμα του λαού μπορεί να στρατευθεί. Και με ένα λαό που γνωρίζει και πιστεύει, ούτε πανικός θα υπάρξει, ούτε χάος, ούτε φόβος, αλλά ένας συλλογικός και αλληλέγγυος δρόμος προς το καινούργιο».

H εμείς η αυτοί! ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ!

2012-02-09T09:30:00.000+02:00

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Πέμπτη 9/2 Συλλαλητήριο, συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.00 μμ

Κυριακή 12/2 στο Σύνταγμα στις 6.00, και στις πλατείες σε όλη την Ελλάδα καλούμε τα συνδικάτα, τις λαϊκές συνελεύσεις, τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τη νεολαία, όλο το λαό σε μια μεγάλη συγκέντρωση

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ,

ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΠΕΜΠΤΗ 9/2 – 6μ.μ. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Οι «σωτήρες» του κεφαλαίου, των τραπεζών, των μεγαλοεργοδοτών συνεχίζουν με δραματικούς θεατρινισμούς και απέραντο κυνισμό να εγκληματούν σε βάρος των εργαζομένων και του λαού και καταθέτουν στο βωμό τους τη μείωση των μισθών, των συντάξεων, την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, την απόλυτη ευελιξία και απορρύθμιση της εργασίας, την κατάργηση κάθε έννοιας του εργατικού δικαίου, την αμέτρητη φορολεηλασία, τις χιλιάδες απολύσεις, την ανεργία των 1,5 εκατομμυρίων, την απόγνωση των νέων.

Οι αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ προχωρούν στη σφαγή των εργατικών δικαιωμάτων, στην επιβολή της πιο βάρβαρης εργασιακής ζούγκλας, για να ανοίξει γρήγορα ο δρόμος γρήγορα για τη σύναψη του δεύτερου υπερμνημόνιου που θα περιλαμβάνει το ευρωσύμφωνο και τη νέα δανειακή σύμβαση και για προχωρήσει το περιβόητο PSI, δηλαδή η ληστεία των εισφορών των εργαζόμενων και η διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων.

Με απίστευτο κυνισμό ΕΕ – ΔΝΤ και το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ στήνουν για μια ακόμη φορά σκηνικό ωμού εκβιασμού: Αποδοχή των νέων μέτρων ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία!

Το δίλημμα είναι πλαστό: ζητούν και αποδοχή των νέων μέτρων και η χρεοκοπία είναι βέβαιη. Εκβιάζουν και επιτίθενται, αλλά φοβούνται κιόλας ότι η λαϊκή οργή θα γίνει ποτάμι αγώνα και θα τους πνίξει.

Επενδύουν στο φόβο για να παγώσουν τις αντιδράσεις των εργαζομένων, να καθηλώσουν τις αντιστάσεις του κόσμου της δουλειάς που βρίσκεται ήδη στο χείλος του γκρεμού και καταλαβαίνει περισσότερο από ποτέ πως το πραγματικό δίλημμα είναι: Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ. Μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα κατεβαίνουμε στους δρόμους και δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν. Οργανώνουμε τον αγώνα μας με συνδικάτα, επιτροπές κατοίκων και συνελεύσεων, επιτροπές ανέργων, δημοτικές κινήσεις, φοιτητικούς και επιστημονικούς συλλόγους, απέναντι στους εκβιασμούς τους απαντάμε με λαϊκό ξεσηκωμό.

Μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μπορεί να ανατρέψει το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ

KAMIA ANOXH – KAMIA ANAMONH.

Η ΑΥΤΟΙ Η ΕΜΕΙΣ!

Συνεχίζουμε:

Πέμπτη 9/2 Συλλαλητήριο, συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.00 μμ

πάρε μαζί και την ομπρέλα

2012-02-06T22:41:00.000+02:00

ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΙ,ΑΔΙΟΡΙΣΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ-ΚΑΛΕΣΜΑ

2012-02-06T15:05:00.000+02:00

Σήμερα στις 6μμ συλλαλητήριο και αύριο πανεργατική απεργία και συγκέντρωση στις 11πμ!

Η κυβέρνηση και η τρόικα νύχτα προσπαθούν να περάσουν τα πιο άγρια μέτρα σε βάρος του λαού.
Η υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης, η μείωση του κατώτατου μισθού και η κατάργηση των συμβάσεων,
όλα τα μέτρα που πρόκειται να παρθούν άμεσα και με διαδικασίες express τις επόμενες μέρες
οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην ουσιαστική χρεωκοπία του ελληνικού λαού.
Οι επόμενες μέρες είναι κρίσιμες για την ίδια μας την επιβίωση και την εργασία!

Κανένας αύριο στο σχολείο για μάθημα! Κανένας στη δουλειά! Όλοι στους δρόμους
Όλοι και όλες στα σημερινά απογευματινά συλλαλητήρια προς το Σύνταγμα στις 6μμ

Γενική Πανεργατική απεργία ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, αύριο, Τρίτη, 7Φλεβάρη.
(προσυγκέντρωση, 11πμ στην πλ. Κλαυθμώνος)

Όλοι στους δρόμους για να φύγει η Χούντα!
Να πέσει η κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου!

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΟΡΙΣΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ - ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ
===============================================================
Κάλεσμα της Πανελλήνιας Ένωσης Αδιόριστων Εκπαιδευτικών και του Συντονιστικύ Ωρομίσθιων-
Αναπληρωτών προς τις ΕΛΜΕ και τους διδασκαλικούς συλλόγους Π.Ε., τις Ομοσπονδίες ΟΛΜΕ, ΔΟΕ
και όποιον άλλον υπεύθυνο…

Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες,
Θεωρούμε περιττό να αναλύσουμε σε εσάς τα νέα μέτρα, την κυβερνητική πολιτική, τις επιβολές της Τρόικα και του ΔΝΤ.
Η Ελληνική κοινωνία ζει σε συνθήκες φτώχειας και έρχεται η εξαθλίωση. Οι περικοπές στους μισθούς,
η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, η ανεργία, η διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης,
της δημόσιας υγείας και του οποιουδήποτε κοινωνικού αγαθού οδηγούν έναν ολόκληρο λαό στη χρεωκοπία.
Αυτός ο λαός έχει αποδείξει τόσο στο παρελθόν όσο και τα δύο αυτά χρόνια ότι αντιδρά.
Η μαζική συμμετοχή στις απεργίες και τις πορείες, η άρνηση πληρωμών των χαρατσιών
και των όποιων νέων φόρων, οι πλατείες είπαν το ΟΧΙ,
έδειξαν την πρόθεση, έδειξαν τις δυνατότητες και την επιθυμία για ανατροπή.
Αυτή τη στιγμή το σύνολο του λαού βρίσκεται σε αναβρασμό.
Η αυριανή 24ωρη απεργία είναι άλλη μία ευκαιρία.
Δεν είναι δυνατόν, όμως, και αυτή η ευκαιρία να πάει χαμένη.
Δεν είναι δυνατόν να γίνετε εσείς αυτοί που θα σβήσουν τη σπίθα,
αυτοί που θα δώσουν την αφορμή να περάσουν τα νέα μέτρα.
Είστε αυτοί που πρέπει να δώσουν την προοπτική
και το σύνθημα για τη συνέχιση του αγώνα, για έναν αγώνα διαρκείας
μέχρι την ανατροπή. Μη γίνετε οι ηθικοί αυτουργοί της χρεοκοπίας ενός ολόκληρου λαού.
Σας καλούμε να κηρύξετε νέα απεργία την Τετάρτη και για όσο χρειαστεί.
Γιατί χαμένη είναι εκείνη η μάχη που δε δόθηκε ποτέ!