Renata Glinkowska

Pytanie Na Śniadanie i lekcje z poczucia własnej wartości

2024-03-07T21:01:00.003+01:00

Oto przykład tego jak można samego siebie zasabotować, gdy ma się nieprzepracowane lekcje z poczucia własnej wartości.

Otóż kila lat temu, zadzwoniono do mnie z TVP, z programu "Pytanie Na Śniadanie", jako osoby kojarzonej z dzierganiem, bym wystąpiła w odcinku z okazji Międzynarodowego Dnia Dziergania w Miejscach Publicznych.

Oczywiście ucieszyłam się bardzo, bo zazwyczaj to trzeba podziałać, by się dostać do takiego programu, a tu proszę - sami dzwonią!

W odpowiednim dniu, wstaliśmy bardzo wcześnie rano i pojechaliśmy na Woronicza 17 - adres znany mi od lat, wbity w podświadomość, kojarzony z Telerankiem, Tik-Takiem i każdym programem z lat szczenięcych.

Poznałam osobiście Qrkoko (yeah, bo od lat ją obserwuję jako współuzależnioną od dziergania i przeciekawie piszącą o swoim życiu <klik do jej bloga> )

Zostałam przepięknie umalowana, prezenterzy przesympatyczni, same miłe wspomnienia... iiiii nie byłam w stanie o tym napisać! Nie zrobiłam nic więcej poza udostępnieniem posta Qrkoko!

Nie zrobiłam sobie zdjęcia na ściance, nie wspomniałam o tym nigdzie więcej, prócz opowiadania najbliższym o tej wyjątkowej przygodzie.

Dlaczego? yyyyyyy.... bo się wstydziłam? Bo to bez znaczenia? Bo porządni się nie chwalą?

Od tego czasu odrobiłam wiele lekcji, nauczyłam się sporo o wycenianiu/docenianiu swojej pracy, siebie i uwierzyłam wszystkim tym, którzy zachwycają się moimi pracami. W końcu to do mnie dotarło, że jest to nielogiczne, by tyle osób mnie okłamywało i schlebiało bez powodu!

Wtedy, nawet gdy prowadzący zachwycali się moimi dziełami, uważałam że skoro mnie zaprosili, to na wizji muszą powiedzieć coś miłego (hehehehe)

Dużo czasu zajęło mi przetransformowanie niewłaściwych programów, które zapisały mi się we wczesnych latach mojego życia.

Na całe szczęście moje uzależnienie od dziergania i rękodzieła jest tak wielkie, że uprawiałam je niezależnie od tego co mi tam w głowie gadali krytycy wewnętrzni.

Tak oto obecnie jestem w miejscu, gdzie nadal uczę się dbania o siebie, ale umiem już opowiadać o sobie, swojej pasji, a przede wszystkim mam szacunek do każdej minuty mojego życia włożonej w powstanie moich prac. Umiem wycenić swoje życie, przestało być bezwartościowe.

Zatem, przy okazji dziękuję Wam Wszystkim, którzy od lat przebijaliście się przez tamę moich negatywnych komunikatów wewnętrznych. Ta tama pękła już dawno, ale bez Was nie było by to takie skuteczne i nie rozwinęłabym tak pięknie pawiego ogona. Dziś wiem, że to nie wstyd, mówić dobrze o sobie publicznie i trąbić w social mediach o swojej pasji, a co najważniejsze wyceniać swój czas.

Po tym czego doświadczyłam, puszczam dalej energię i jak tylko widzę utalentowaną osobę, niewierzącą jeszcze w siebie, tym bardziej nawijam jej o tym jakim cudownym jest artystą/człowiekiem. Energia dalej krąży i dalej przebija się przez tamy innych krytyków wewnętrznych.

I teraz to dopiero wyraźnie widzę, że nie zachwycam się dziełami tylko dlatego, by komuś było miło - ale dlatego, że naprawdę je podziwiam!!!!

Powodzenia Kochani Artyści, nie dajcie się własnym krytykom wewnętrznym, słuchajcie co Wam mówi przestrzeń i serce <3 A jeśli macie nadal z tym duży problem, warto zainwestować w terapię, to tylko znak, że jakaś część Was domaga się ujawnienia i ukochania i warto przy pomocy specjalisty ją jak najszybciej odczarować <3

Link do Pytania na Śniadanie

Mole - wróg szlachetnej odzieży i kreatywni asystenci

2024-02-09T10:17:00.010+01:00

Mole to zmora dziewiarek oraz ludzi ceniących sobie jakościowe ubrania.

Można ich unikać przez lata, lecz gdy zobaczymy latającego owada w naszym mieszkaniu powinien nam się załączyć alarm na poziomie czerwonym!

Taki fruwający „aniołek” może oznaczać:

- W sezonie letnim, gdy otwieramy okna, przypadkowo zabłąkanego gościa. Mole trafiają do nas od sąsiadów, przez szyby wentylacyjne lub wprost z natury np. z ptasich gniazd.

- Że przynieśliśmy do domu „coś” (włóczki, ubranie, mebel) z jajeczkami moli. Nie ma szans by dostrzec je gołym okiem. Co innego kokony, które wyglądają jak mały farfocel białej przędzy, te oraz odchody larw, do złudzenia przypominające piasek, można po wstępnych oględzinach dość łatwo namierzyć.

- Że gdzieś w naszym domu jest gniazdo produkujące żarłoczne gąsieniczki, żywiące się naszymi kaszmirami, wełnami, futrami lub innymi drogocennymi włóknami.

Jak widzicie mole w domu mogą pojawić się niezależnie od tego czy jesteśmy maniakalnymi czyściochami, czy też porządek w domu, to nieco niższy punkt na liście naszych priorytetów. Zatem jeśli wprowadzili się do Ciebie Ci lokatorzy, odetchnij z ulgą - to o niczym nie świadczy!

Jak się pozbyć tych drani, zanim zmuszą nas do kreatywnej twórczości upcyklingowej?

TACKI

Bardzo sprawdzają się tacki na mole. Przetestowałam lepy różnych marek, wabiące do siebie zapachem feromonów napalone motylki, i jak dotąd najlepsze okazały się te marki BROS.

Nie jest to tekst sponsorowany, jako maniaczka włóczek, zostałam zmuszona do zadbania o swoje skarby i uważam, że należy dzielić się taką wiedzą, zwłaszcza po tym jak straciłam sporo kasy na niedziałające tacki.

MROŻENIE

Kolejnym zabiegiem, jest mrożenie. Zimą można wystawić na zewnątrz, na mróz zagrożone ubrania lub włóczki. Latem, gdy ma się wolnostojącą zamrażarkę, można przemrozić odzież zapakowaną w worek foliowy. ten zabieg skutecznie wybije i jajeczka i larwy.

A TERAZ CZAS NA HIT!

Na koniec zostawiłam perełkę!

Odkryty specyfik o wspaniałej mocy, który pomógł mi w pozbyciu się komarów z otoczenia, a który działa równie skutecznie na mole!

Naturalny BIO-Insektal, według zapewnień producenta jest zupełnie nieszkodliwy dla ludzi i zwierząt, za to dla wszelkich owadów jest prawdziwym kilerem.

Poleciła mi go Julia Iwona Rosa, artystka/omnibus. Zachęcam Was do odwiedzin jej profili <klik>, znajdziecie tam wiele ciekawych treści z różnych dziedzin.

Odkąd wpadłam na pomysł by spryskiwać swoje włóczki i ubrania tym specyfikiem, rozpoczęła się w moim życiu era wolności od moli!

KREATYWNI ASYSTENCI

No dobrze, zatem rozprawiliśmy się z molami, czas spojrzeć łaskawszym okiem na skutki ich działań.

Dziury w swetrach i nadgryzienia w filcach to dla mnie wielka inspiracja twórcza.

Za każdym razem gdy mam naruszyć formę ubrania, boli mnie to w jakiś sposób. Może dlatego, że nie lubię psuć czegoś co ktoś inny uznał za skończone dzieło. Działania moli są doskonałym pretekstem do wolnych od emocji radykalnych cięć oraz budowania niepowtarzalnych kompozycji.

Kto zajmuje się kompozycjami graficznymi, ten wie o czym piszę: otóż stworzenie kompozycji obrazującej przypadkowość jest najtrudniejsze. Rozkładając elementy graficzne na przestrzeni tła, trudno uniknąć powtarzalności, rytmu, wszelakich układów.

Zmagam się z tym problemem np. naszywając swobodnie rozrzucone gwiazdki na obszarze żakietu czy płaszcza.

Gdy w moje ręce trafia płaszcz naznaczony działaniem moli, nie mam tego problemu. Te istoty tworzą doskonałe kompozycje chaotyczne, wystarczy w miejscu ich działań naszywać aplikacje i mam pewność, że będą dalekie od rytmu.

To samo tyczy się cerowania swetrów.

Jeśli macie jeszcze jakieś własne kilerskie lub kreatywne sposoby na Mole, dzielcie się proszę nimi w komentarzach.

Jest to wiedza bezcenna dla twórczych osób kochających ubrania, niech energia krąży :*

Trendy to zło?

2024-01-11T21:07:00.001+01:00

Przesadne stwierdzenie, czy nie?

Sami oceńcie…

Otóż trendy, które widzimy w sieciówkach to wynik planów 5-10 letnich.

Mniej więcej tak to wygląda:

Zaczyna się od pomysłów na nowe wzory tkanin, dzianin, włókien (tj. lycra, lurex, polar).

Aby mogła ruszyć produkcja jakiejś tekstylnej nowinki, trzeba przygotować park maszynowy i przędze. Tutaj pierwszy głos mają inżynierowie i firmy produkujące maszyny. Czasami w maszynie wystarczy nowe oprogramowanie, ale bywa że potrzeba kupić jakiś nowy element, nakładkę albo wręcz całą maszynę.

Pamiętacie może, kilkanaście lat temu był bum na ścieg fastrygowy w żakietach i marynarkach. Aby szwalnia mogła nadążyć za tym trendem musiała kupić specjalną maszynę.

Maszyny profesjonalne to nie to co nasze domowe wielofunkcyjne, przenośne skarby. Profesjonalne maszyny są wyspecjalizowane w szyciu konkretnego ściegu. Aby uszyć prosty T-shirt potrzeba 2-3 maszyn przemysłowych.

Zatem dla producentów masowych trendy są bardzo wygodną ściągą, pozwalają tworzyć budżety no i wiadomo, kto pierwszy wie co będzie grane, ten wygrywa.

Podobnie jest z kolorami. Palety kolorystyczne trendów również są ustalane mniej więcej 5 lat do przodu i sprzedawane z wyprzedzeniem za grubą kasę.

Gdy producent masowy ma już wytyczne co do tkanin, dzianin, kolorów przychodzi czas na projektantów odzieży, którzy miksują swoje wizje z trendami pojawiającymi się na ulicach głównie dyktowanych przez młodzież oraz środowiska artystyczne.

I tak oto wygląda przepis na masową kolekcję sezonową.

Kiedyś w sezonie były dwie kolekcje: jesienno-zimowa oraz wiosenno-letnie, dziś mamy 5 sezonów plus dropy, czyli małe kolekcje tematyczne.

Czy potrafisz zobaczyć oczami wyobraźni te ilości wody, energii, surowców naturalnych które zużywa się na potrzebny tej machiny produkcyjnej?

Obecnie mamy olbrzymią nadprodukcję odzieży. Przez 50 lat mogłaby nie powstać ani jedna sztuka odzieży a i tak wszyscy ludzie na Ziemi mieliby się w co się ubierać.

Nie ma nic złego w trendach powstających spontanicznie na ulicach, zazwyczaj powoływanych do życia przez buntujących się młodych ludzi. Te manifesty zazwyczaj niosą z sobą mądre przekazy i warto im się przyglądać. Cenię je za to, że są szczere w przeciwieństwie do trendów sieciówkowych mających w podtekście nadrabianie poczucia własnej wartości, poprzez przynależność do większej grupy, homogenizację. Geneza trendów to bardzo ciekawy, moim zdaniem wątek socjologiczno- psychologiczny, który z przyjemnością rozwinę w następnym poście.

Powracając do trendów jako masowego zjawiska przemysłowego oraz wpajanego nam przez kolorowe czasopisma oprogramowania, które mówi nam jacy mamy być, uważam że warto mieć do tego dystans i wiedzę o całym tym procesie.

Wypracowanie własnego stylu to najwyższa jakość wyrażania siebie oraz przejaw samoświadomości - znajomości swojej prawdy. To sposób na wyzwolenie się spod dyktanda konsumpcjonizmu oraz wspaniała przygoda w budowaniu własnej niezależności, wolności.

Aby doświadczyć tego luksusu, trzeba mieć wywalone na opinię innych (dotyczy codzienności, zazwyczaj nie dotyczy wyjątkowych okazji)

No i dlatego kocham swoją pracę, gdyż umożliwia mi ona obcowanie z takimi właśnie ludźmi. Cudownie jest gościć w ich światach, poznawać ich wartości, dyskutować oraz wspólnie się zachwycać.

Sorry sieciówki.

Bujaj się fast fashion.

2024-01-03T19:58:00.003+01:00

Czytając najnowsze raporty o wpływie fast fashion na środowisko, zdenerwowałam się i przeraziłam. Miało być lekko i przyjemnie, chciałam napisać post o swojej życiowej misji, rękodziele i tych pięknych emocjach jakie towarzyszą mojemu tworzeniu, ale po przeczytaniu tych danych, mam ochotę krzyczeć byśmy się wszyscy opamiętali!

No i w rezultacie wyszedł mi manifest noworoczny.

Podaję tylko kilka głównych faktów, ale zachęcam również do zgłębienia tematu w Google:

Czy wiesz, że co sekundę na wysypisko ląduje śmieciarka pełna ubrań? Tak, właśnie tyle marnuje się w naszym świecie "szybkiej mody". Przez ostatnie lata fast fashion stała się jednym z głównych winowajców degradacji naszej planety. Wyrzucamy, zanieczyszczamy, trujemy... A potem dziwimy się, że świat krzyczy bólem.

Patrzmy prawdzie w oczy: co roku powstaje 92 miliony ton odpadów

tekstylnych. 92 miliony! To szokująca liczba, która powinna nas obudzić. My,

konsumenci, przez nasze pragnienie nowości, ślepe podążanie za trendami wpływamy

na globalne emisje CO2, które (jeśli nie zmienimy naszych nawyków) wzrosną o

50% do 2030 r.

Czy po takich wynikach etyczne jest reklamowanie i namawianie do zakupów ubrań w sieciówkach? Mam na myśli te wszystkie gadki o trendach, najmodniejszych kolorach i fasonach.

Czy chcesz być częścią tego destrukcyjnego cyklu?

To nie wszystko.

Myślisz, że Twoje ubrania są neutralne dla środowiska?

Błąd! Mikroplastiki z ubrań syntetycznych zatruwają nasze oceany każdego roku na skalę, którą trudno sobie nawet wyobrazić. I nie myśl sobie, że ten mikroplastik zostaje w oceanach, jest on tak malutki, że bez trudu dostaje się do naszego ciała, zatyka mikronaczynia

krwionośne, a to tylko czubek góry lodowej problemów, jakie generuje jego obecność w organiźmie.

Nie możemy już dłużej udawać, że nie widzimy problemu.

To nie tylko zniszczenie środowiska - to zatruwanie nas samych! Każdy zakupiony, a potem wyrzucony kawałek odzieży, to krok bliżej do katastrofy ekologicznej.

Czy naprawdę tego chcemy?

Jest nikłe światełko w tunelu, droga wyjścia z tej modowej katastrofy.

Możemy to zrobić sami poprzez nasze decyzje konsumpcyjne i głosowanie portfelem. Nie czekajmy aż wielkie koncerny się opamiętają. Póki my kupujemy dla nich wszystko jest ok.

Korzystajmy z recyklingu. Przerabianie ubrań, tworzenie z nich czegoś nowego, zamiast bezmyślnego kupowania kolejnych "must-have", które po sezonie wylądują na śmieciach i to nawet nie dlatego, że są niemodne, zazwyczaj są to tak niskiej jakości materiały, że po

kilku praniach nie nadają się nawet na szmaty.

Recykling i świadomy wybór to szansa dla nas wszystkich, aby nadal cieszyć się modą, ale w sposób odpowiedzialny i zrównoważony.

Dlatego prócz publikowania zdjęć z moimi przeróbkami recyklingowymi, postanowiłam dzielić się z Wami, zdobywaną przez lata pracy jako projektantka odzieży, wiedzą o jakości włókien, tekstyliów oraz procesów produkcyjnych, byśmy razem dokonywali mądrych wyborów.

Jednym z głównych postanowień noworocznych niech będzie decyzja o omijaniu szerokim łukiem sieciówek fast fashion – wiecie doskonale co ta za marki, nie trzeba ich wymieniać.

Ja to już dawno zrobiłam i nie żałuję.

Bo nie ma czego żałować! W kolejnych postach podzielę się z Wami wieloma sposobami na zapełnienie garderoby ubraniami najwyższej jakości. Nie trzeba nie wiadomo jakich pieniędzy, wystarczy wiedza.

Dawno, dawno temu ćwicząc mięsień kreacji, nie przypuszczałam, że rękodzielnicy i artyści odzieżowi mogą przyczynić się do ratowania świata, a jednak wspólnie razem z Wami naszymi Klientami możemy odpalić super moce.

Nie pozwólmy, aby moda nas zabiła. Wybierajmy świadomie, wspierajmy recykling, doceniajmy rękodzieło i dajmy szansę naszej planecie. To już nie tylko kwestia stylu – to kwestia naszego przetrwania.

Sweter z channelingu oraz naturalne tęcze BIO

2023-11-21T16:01:00.004+01:00

Kupa Chrustu - vlog na Youtubie – który współtworzę, to nie tylko droga do poznania prawdy o sobie. To przedsięwzięcie przyniosło mi również dary w postaci ludzi.

Między inny tak poznałam Anię Matuszkiewicz. A konkretnie to ona najpierw poznała Kupę Chrustu, a dopiero potem poznałyśmy się osobiście.

Więcej opowiadamy o tym na vlogu Ani (klik: link do vloga Ani)

W każdym razie dla mnie było to spotkanie nieziemskie!

Tak roześmianej osoby dawno nie spotkałam na swojej drodze! Na dzień dobry połączył nas wspólny wybuch radości i przytulas, jakbyśmy się dłuuuugo nie widziały.

Skąd się znałyśmy wcześniej?

Na której planecie i w jakim wymiarze, a może wcieleniu się zaprzyjaźniłyśmy?

To pierwsze spotkanie było jak spotkanie po długich latach niewidzenia.

W ogóle, to odczucie duchowej rodziny rozlewa się szerzej na naszych partnerów i dzieci Ani – sami starzy znajomi… kochani… Tak dobrze się znamy, że nie trzeba wkładać energii w wyjaśnianie kim jesteśmy, ustawianie granic, badanie, bawienie się w sapera by nie wdepnąć na emocjonalną minę.

Zostaje mnóstwo przestrzeni na wspólne śmiechy i to tak intensywne, że na drugi dzień ma się zakwasy w brzuchu. Cudownie jest spędzać razem czas skupiając się na radościach.

Oczywiście na rozmowy o problemach też znajduje się przestrzeń, ale ona sama buduje się w najlepszym do tego momencie i odchodzi nie zostawiając za sobą odczucia niesmaku lub nadużycia. Za to umacnia się poczucie wsparcia a echa kibicowania wybrzmiewają przez całe miesiące.

Taką energię dają u Ani (link do Strefy Bycia)

I choć mam uczulenie na syntetyczne, pierdzące tęcze, to w aniowych przestrzeniach tęcze, jednorożce objawiają w 100% naturalnie, czyste BIO bez domieszek pestycydów ego. Można wskakiwać w ten świat, bawić się i uprawiać pogaduchy do upadłego, czyli póki się oczy nie zaczną zamykać ze zmęczenia.

Mam z Anią świetne porozumienie, połączenie i prawdopodobnie dlatego jej channelingowy sweter powstawał się najdłużej.

Gdyż…

Najpierw długo nie chciała pojawić się ostateczna wizja. Wizji było chyba z 5, zmieniały się jak w kalejdoskopie. Co siadałam do dobierania kolorów, następowała zmiana. Najpierw był niebiesko-turkusowy, potem różowawy, potem znów niebieskawy, zielonkawy. W końcu stanęło na białym z subtelnymi dodatkami kolorów pastelowych, takich jak błyski na kryształach górskich.

Uśmiałam się gdy odkryłam, że jedna z włóczek wybranych dla Ani pokazała mi swoją nazwę: „Piotruś Pan”

Skąd się wzięły te kalejdoskopowe zmiany? Gdy opowiadałam o tym Ani, dowiedziałam się, że w tym czasie przechodziła mocne procesy wewnętrzne i gdy się odnalazła w swojej prawdzie dzięki jodze kiundalini, ustabilizowała, dopiero wtedy utrwaliła się również we mnie wizja swetra dla niej!

Kocham takie synchrony.

Kiedy już zaczęłam dzianie swetra, było mi niezwykle błogo, a cała rzeczywistość odbijała ten błogostan.

Ahoj przygodo!

Na niebie pojawiały się potrójne tęcze, na robótce przysiadały motyle. Podejrzewam, że gdyby zza płota łypnął na mnie okiem jednorożec, wcale by mnie to nie zdziwiło.

Skoro takie akcje się działy, postanowiłam te biele i subtelne kolory podkreślić oraz wzmocnić kryształami. Najbardziej wołały Aqua Aury, zatem zaprogramowałam je w słońcu na kwiecie życia i by było lekko dodałam kilka kolorowych piórek.

Sami zobaczcie jaki wyszedł efekt 😊

fot. Haga Zawitowska

Zapraszam również na kolejną część naszych pogaduch, tym razem o odpowiedzialnej modzie (link do vloga Ani)

Oraz na TikToka by zobaczyć Anię tańczącą w swetrze (link)

P.S. Jeśli masz ochotę otulić się niezwykłym swetrem z wysokiej jakości przędz, napisz do mnie. Koszt swetra takiego jak Ani to 1500 zł. Ciekawa jestem jakie przygody wypłyną z Twojej historii 😊

Czuła dyscyplina - nowy sposób na motywację

2023-01-24T14:21:00.000+01:00

Czy kiedykolwiek czułaś/czułeś się umęczony nadmiarem lęków w swojej głowie i pilnowaniem ich, by nie wydostały się na zewnątrz? A może męczyło Cię pielęgnowanie tego, by nikt nie zorientował się, jaki dramat odbywa się w twoim środku? Ja tak. Znam to bardzo dobrze od prawie 30 lat.

Kiedy w końcu zrobiłam wstępny porządek w swoim wnętrzu, nagle odzyskałam całe mnóstwo energii. Pojawiła się przestrzeń na mobilizację, ale taką przyjemną. Przepracowanie poczucia własnej wartości pozwoliło mi na sensowny rozwój zawodowy, a napływ kreatywności postawił przede mną wyzwanie planowania dnia, miesiąca, lat. Bo w końcu planowanie ma sens. Wcześniej było to albo bezmyślne znieczulanie się pracoholizmem, albo korzystanie z chwilowego napływu większej ilości energii i odrabianie najpilniejszych prac. Dziś wiem, że odzyskanie połączenia z sobą to klucz do szczęścia. Dbanie o siebie jak dobry i kochający rodzic pozwala na robienie planów przyjaznych dla siebie, realizowanie własnych celów i dawanie sobie nagród w postaci innych przyjemnych ekologicznych dla mnie czynności. Dzięki temu, między innymi, zaczęłam ruszać ciało, ćwiczyć więcej i lepiej spać, częściej się bawić bez szkody dla zawodowej efektywności. Słowo "dyscyplina" przestało mnie przerażać i zaczęło oznaczać miłość i dbanie o siebie. Kluczowym wnioskiem jest to, że jeśli nam się nie chce, warto zapytać siebie dlaczego? Czasem jest to naturalny mechanizm chroniący nas przed nadmiernym wyeksploatowaniem. Natomiast przemyślana motywacja to przeciwny biegun - to działanie z miłością do siebie i swoich celów.

Wrzucam Wam zajawkę najnowszych moich prac i akcesoriów, które powstają z ekologicznych surowców, z dbałością o środowisko., które realizuję w nowej energii czułego rodzica, prac które nie są ucieczką, a paliwem napędowym dzięki którym ruszam do przodu.

Upcyklingowana, personalizowana lniana koszula

Zapraszam do odwiedzenia mojego profilu na Instagramie, by śledzić postępy tych projektów i poznać bliżej moją filozofię pracy.

Piszcie w komentarzach o terapiach oraz osobach (strony, kanały) które pomogły Wam pokonać umysłowe ograniczenia - warto dzielić się takimi wskazówkami.

Ja przetestowałam i polecam:

Droga do poznania swojej konstrukcji Human Design <klik>

Kanał YT opowiadający na wesoło o rozwoju wewnętrznym Kupa Chrustu, tam również znajdziecie kontakty do różnych technik oraz terapeutów <klik>

Terapeutka Barbara Ravensdale <klik>

Cudowna psychiatra Ewa Kurczewska <klik>

Kaszmirowa czapka dziana ręcznie na zamówienie, personalizowana

Bluza upcyklingowana na zamówienie Klienta

Bluza personalizowana haftem stworzonym dla Klienta

Futrzana kamizelka z odzysku w trakcie przeróbki

Personalizowana odzież męska na zamówienie Klienta

Koszula męska w trakcie przeróbki na koszulę damską

Ręcznie dziany sweter z Vinted po przeróbce

Fragment spodni upcyklingowanych na życzenie Klientki

Co ma wspólnego Budda z biznesmenem? Czyli co można zrobić z męskiej koszuli?

2022-11-23T18:03:00.005+01:00

Koszule męskie oksfordzkie i wariacje na ich temat od dawna mnie wołały. Prosta forma aż prosi się, by nadać jej nowe życie.

W tym roku za sprawą naszych kochanych Przyjaciół - Kasi i Marka - zostałam obdarowana wielką ilością koszul męskich, bardzo dobrej jakości.

Używanych oczywiście, lecz niezniszczonych.

Domyślacie się jak to podziałało na moją wyobraźnię. Przy takiej ilości weszłam na poziom produkcji niemal taśmowej:

Najpierw cięcie.

Pozbawiłam większość koszul twardych mankietów i kołnierzyków. Te które były miękkie łaskawie zostawiłam.

Aby pozbyć się formalnego koloru, przetestowałam na nich batikowe techniki barwiarskie.

Działo się to latem, więc mogłam bawić się w ogrodzie, bez obawy, że coś pochlapię ;)

Rozwijanie po 24 godzinach powiązanych sznurkiem koszul sprawiało mi tyle radości co dzieciom sprawdzanie zawartości jajka niespodzianki.

Bo barwiąc batikowo nie mamy do końca pewności co z tego wyjdzie.

Niektóre koszule przechodziły ten proces kilkukrotnie, gdy efekt nie wywoływał mojego zachwytu.

Na koniec hafty.

Każda koszula w mojej wyobraźni widziana była na jakiejś osobowości i pod nią dobierałam wzory.

Tak powstała seria koszul damsko-męskich na sezon festiwalowy.

Efekt końcowy mnie zachwycił, bo z reprezentacyjnej nijakiej odzieży powstały lekkie wdzianka z charakterem.

U wielu z Was te koszule już zagościły w domach, te co zostały są dostępne tutaj na Etsy (klik) lub na Vinted (klik)

Nowe powstaną wkrótce, bo pokochałam ten proces tworzenia :)

Gdy odzież do mnie gada...

2022-11-18T07:20:00.004+01:00

...Można by pomyśleć że to zawołała mnie sukienka z wystawy, lub cokolwiek innego co można na siebie założyć.

Tymczasem przemówiła do mnie kurtka i to na wielu poziomach.

Kurtka która jest nie dla mnie.

To egzemplarz, który czekał sobie cierpliwie od roku na swój moment, kiedy przyjdzie jego czas powrotu do życia i obiegu.

Tak jak zwykle, kurtka trafiła na manekin, wyświetliła się na niej historyjka układana z naszywek, haftów. Wszechu pisał opowieść moją ręką i obrazkami w totalnym flow.

Znów pojawiła się amanita i kwiaty, wskoczył Totoro i Wszechu się zaśmiał "Hehe"

Potem kurtka trafiła do Kasi, która wspiera mnie w szyciu, a gdy wróciła do mnie na sesję i zaczęłam obcykiwać jej szczegóły dotarł do mnie przekaz wszyty wewnątrz:

Gdy jedynymi rzeczami, które widzisz są kruki, 
a jedynym dźwiękiem, który słyszysz jest wyjący wiatr
zapal pochodnię i wejdź głęboko w ciemność
Kiedy ogień wypali się zostaniesz tylko Ty i Twój własny Mrok.
Czarna Ciemność.
Prawdziwe Światło.

Zaakceptuj swoją Czerń.

I stało się "Buuuum"
...bo od kilku dni towarzyszy mi melancholijny nastrój, smutek pragnie uznania, bezsilność prosi o chwilowe zaistnienie...
Po tym przekazie pozwoliłam sobie wejść w swój Cień, swoją Czerń. Uznałam ją i zaakceptowałam jako część mnie, przedstawiłam najbliższym.

Bez oczekiwań

Natomiast to co się wydarzyło dziś rano to misterium światła, którego nie da się opisać w skrócie i nawet nie będę próbowała, bo przytoczyć wszystkie ciągi myślowe, które mnie doprowadziły do świetlistego finału są zbyt indywidualne oraz zagmatwane. 
Natomiast efekt przerósł moje wyobrażenie. W tej ciemnej melancholii narodziła się Moc, płynąca ze zrozumienia wielu procesów jakie we mnie zachodzą. To była podpowiedź a właściwie mój osobisty przepis jak budować swoją Moc, gdzie szukać źródeł, gdy stracę z nią kontakt. Jak zarządzać emocjami, gdy przytłaczają i najważniejsze nie unikać Cienia, bo tam kryją się największe nasze skarby :)

Wiem, brzmi banalnie, ale osoby które wiedzą jak czytać przestrzeń doskonale wyczują ten potencjał i wydarzenie jaki przyniosła mi wszywka w kurtce.

Całe to wydarzenie utwierdziło mnie w pomyśle by wewnątrz pisać ubrań pisać przesłania. Jakiś czas temu kupiłam odpowiednie narzędzia by ten pomysł realizować, a dziś spłynęło na mnie potwierdzenie że wręcz jest to konieczne.

Jeśli kurtka zagadała do Ciebie i jest w Twoim stylu, możesz ją kupić na Etsy (klik) lub na Vinted (klik)

Moda na Muchomora czyli Amanitę

2022-11-09T09:37:00.002+01:00

Od jakiegoś czasu motyw muchomora stał się wdzięcznym dodatkiem ozdabiającym ubrania nie tylko tych pochodzących z wysokich półek ale i w sieciówkach.

Skąd to nagłe zainteresowanie Muchomorkiem?

Okazuje się, że jak zwykle nie odkrywamy Ameryki. W książce Waldka Borowskiego "Święty Grzybóg" mamy szereg opisów oraz ilustracji ujawniających motyw czerwonego grzyba w symbolice malarskiej lub stroju liturgicznym.

Skąd ten mistycyzm?

U mnie fascynacja symbolem Muchomora nie jest ślepym podążaniem za modą. Czuję, że Amanita odmieniła moje życie i dlatego pojawia się na moich produkcjach jako symbol Mocy.

Link do mojego TikToka z Amanitą

A wszystko zaczęło się od pewnej Wigilii...

Tak jak większość z nas miałam wgrany program blokujący: czerwony to ostrzeżenie przed trucizną.

Kilka lat temu jednak pewna osoba z wykształceniem medycznym, zatem godna zaufania, poczęstowała mnie opłatkiem z suszonej Amanity. Z wielkim zapewnieniem, że mikrodawka nie wywoła żadnych stanów, ma to raczej znaczenie rytualne i że kiedyś dokładnie takie opłatki spożywano.

Wyraziłam intencję i zjadłam wylosowany fragment kapelusza. Był wyjątkowo smaczny... i nie wydarzyło się nic... Za to pół roku później intencja się spełniła (znaleźliśmy swoje miejsce na ziemi) a moje ciało zaczęło "wołać" więcej Amanity.

Kojarzycie tzw. smaka na coś?

Dokładnie tak było i ze mną.

Link do płaszcza na Etsy

Link do płaszcza na Vinted

I tu wchodzimy na mistyczną ścieżkę, gdzie prowadzi intuicja.

W sezonie grzybowym pojawiła się na mojej drodze dokładnie taka ilość amanity jaką miałam spożyć w mirodawkach przez pół roku. Oczywiście na początku mojej przygody z muchomorem nie wiedziałam, że dokładnie tyle będę potrzebowała, wyszło to po zakończonej kuracji.

Grzybki przygotowane zostały wedle lekarskich zaleceń: suszenie, potem leżakowanie w ciemnym pomieszczeniu przez 3 miesiące by ewentualne substancje niesłużące nam, rozłożyły się na związki obojętne.

Przyjmowałam mikrodawki codziennie, przez prawie rok. W pewnym momencie moje ciało się nasyciło i muchomorkowe chipsy przestały mi smakować.

Czy odczułam jakieś wyraźne zmiany w ciele? Nie. Choć moje życie znacząco zaczęło się zmieniać, procesy śmigać, wyostrzyła się jeszcze bardziej intuicja, byłam prowadzona...

Nie mam namacalnych dowodów, że mikrodozing wpłynął na poprawę mojego zdrowia. Może gdyby zbadano mój mózg "przed i po" neurolodzy byliby w stanie coś zauważyć.

Natomiast zaobserwowałam takie zjawisko: w kolejnym sezonie amanitowym żaden muchomor nie stanął na mojej drodze, moje ciało również nie miało ochoty na jego spożywanie. Za to w tym roku, zdecydowanie woła i znów pojawiła się na mojej drodze spacerowej odpowiednia ilość ;)

Ufam swojej intuicji i jednocześnie apeluję do Was kochani byście nie traktowali moich doświadczeń jako wskazówki czy recepty. Warto samemu poczytać i zgłębić tę wiedzę. Zapytać siebie: czy jest to dla mnie? Jesteśmy niezwykle różni i to co jednemu służy niekoniecznie może być dobre dla drugiego.

Swoim doświadczeniem podzieliłam się z Wami po to byście wiedzieli jak ważny jest dla mnie symbol amanity, oraz co jej zawdzięczam, a czego nie można zbadać naukowymi dowodami. Być może jest to efekt placebo?

A może ten mistycyzm znany był od dawna, skoro symbol muchomora pojawiał się na kartkach świątecznych jeszcze na przełomie XX wieku?

Elficka szata z kapturem - sweter na zamówienie

2022-04-21T12:59:00.005+02:00

Już niejednokrotnie pisałam, że dzianie swetrów dla Was, to dla mnie fantastyczna przygoda, poddawanie się nurtowi Waszej energii i tworzenie w niecierpliwości oczekiwania na finał.

Kiedy przyjmuje zlecenie spersonalizowane, nazywam siebie dziergającym odbiornikiem, gdyż w tej sytuacji nie śmiem nazywać siebie twórczynią.

Sweter dla Gosi zabrał mnie w leśne, elfickie klimaty.

Znamy się dość dobrze, za nami wiele przegadanych godzin, więc aby nie narzucać nieświadomie na jej sweter swoich projekcji wysłałam jej do wyboru plansze z zestawami kolorystycznymi.

Ku mojemu zaskoczeniu Gosia wybrała zestaw, który obstawiałam jako najmniej do niej pasujący. Śmieję się teraz z siebie i swoich projekcji. Toż to uświadamia jak często w życiu codziennym rzucamy je na innych.

Po tym wyborze sweter, który zaczął powstawać, był dla mnie jeszcze większym i wspaniałym zaskoczeniem. Na wszelki wypadek, by utwierdzić się w tym że płynę w dobrym kierunku byłyśmy z sobą na łączach kamerkowych, Gosia na bieżąco potwierdzała obrany nurt układających się kolorów.

Ja działam sweter, Gosia z psem Gizmem wędrowała po irlandzkich lasach…

Gdy połączyłam udziergane elementy, przysiadłam z zaskoczenia. Bo powstało dzieło, które nie miałoby szans na wyjście z mojej tylko wizji.

Wszystko co złożyło się na ten finał to zestaw subtelnych głosów i przesłań. Począwszy od przędz, które niemal same wskakują mi do koszyka podczas ich wybierania, poprzez objawione niespodziewanie przez przestrzeń guziki, idealnie takie jakie chciała mieć Elfka, na kryształach ochronnych kończąc.

Bo czasami kryształy chcą być na swetrze, a czasami uważają że są zbędne. Tym razem zdecydowanie chciały się pojawić.

Tak oto dzieło zostało ukończone.

Dla mnie oczywiście wisienką na torcie jest feedback, a gdy bonusowo dostaję tak cudne zdjęcia wtedy mam „problem” z pomieszczeniem spływającego na mnie szczęścia w ziemskich kategoriach. Tego nie da opisać się słowami. Spełnienie, harmonia, radość, błogość, satysfakcja… to za mało. W każdym razie czuję, że w takich właśnie momentach realizuję fragment z obszaru celu mojej Duszy.

Dziękuję Ci Gosiu za tę przygodę – przepięknie wyglądasz w tym sweterku – Tofam Cię mocno

Dziewiarstwo to moja praca. Koszt takiego swetra to 2 tys. zł ( w zależności od modelu ceny zaczynają się od 600 zł) – aby powstał ten fason potrzebuję około 51 godzin. Jak to zazwyczaj bywa w pracach, gdzie jest się zaangażowanym emocjonalnie, nie jestem w stanie dziergać swetrów jeden za drugim, stąd na realizację czeka się ok dwóch tygodni, od momentu gdy przyjdzie kolej Twojego zamówienia. Przy okazji dziękuję wszystkim moim Klientom którzy cierpliwie czekają na swoją przestrzeń

Lniane kimono męskie - Szamańska Szata

2022-03-31T16:28:00.004+02:00

Ostatnimi czasy Panowie domagali się w komentarzach na Facebooku męskich projektów, szat szamańskich, okryć z włókien roślinnych. Oj tak Faceci potrafią cudownie zainspirować.

Jak wspominałam we wcześniejszych postach uwielbiam mieszać różne rodzaje włókien, szczególnie naturalnych i nie lubię nudy, jednostajności kolorystycznej w dzierganiu. Stąd u mnie również wcześniej opisany pomysł na przypadek kontrolowany, pozwala mi on dziergać z zapartym tchem w niecierpliwym oczekiwaniu na efekt kolorystyczny jaki się wyłoni.

Tym razem jako bazę postanowiłam wykorzystać lniane nici tkackie, które kiedyś dostałam w prezencie w ilości bardzo zacnej.

Oczywiście len sam z siebie nawet po pierwszym praniu nie jest zbyt miły w splocie dziewiarskim, dlatego postanowiłam dodać mu mieszanki z wełny oraz uwaga: przędz odzyskanych z nieaktualnych wzorników.

Nie wiem do czego można by porównać tę ekscytację, jaka towarzyszy mi podczas dziania według takiego algorytmu: przędza lniana składająca się z siedmiu nitek + włóczka w jednym kolorze + włóczka w drugim kolorze. Włóczek kolorowych mam kilka sztuk w kolorach jeansowym, niebieskim, ecru, beżowym, czarnym oraz kłębek z nawiniętą mieszanką z wzorników w podobnych odcieniach jak wcześniej wymienione. Kłębki mam ułożone w kolejności, przemiennie wymieniam je co 25 rzędów, użyty kłębek wędruje na koniec kolejki.

Mam nadzieję, że jesteście w stanie zrozumieć radość z tej jazdy dziewiarskiej, to moje najbardziej relaksujące zajęcie. Wszechu spraw proszę bym mogła wyżyć z tego zajęcia a stanie się dla mnie raj na ziemi :D

Kimono po udzierganiu, zszyciu wszystkich elementów oraz doszyciu wykończenia ze spodni jeansowych – wiadomo upcyklig musi być 😉 – było zbyt twarde, więc wrzuciłam je do prania i efekt końcowy przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Dzianina stała się lekko lejąca, miękka i bardzo specyficzna jak na dziewiarskie efekty. Całość zachwyciła mnie. Jestem bardzo zadowolona z tego eksperymentu i już mam prawie ukończone dwie wersje kimon lnianym w mniejszym rozmiarze. Kto wie, może jakaś Szamanka lub Wiedźma zechce ubrać się w taką szatę?

Dla ciekawych: Wykonanie kimona zajęło mi około 26 godzin, oczywiście rozłożonych w czasie. Wyceniam je na 1500 zł

Wymiary kimona: Długość - 116 cm, Obwód w klacie 140 cm, Długość rękawa - 60 cm - fajnie wyglądają podwinięte

Mam takie dziwne wrażenie że ktoś już na mnie czeka – Zatem jeśli znacie jakiegoś Szamana podeślijcie mu proszę ten link. Będę wdzięczna za każde udostępnienie. Nie wiem czy wystarczy mi lnianej przędzy na kolejne tak duże, więc uznajmy ten projekt za jedyny w rozmiarze męskim.

Jeśli znacie jakąś firmę dziewiarska, która nie ma co robić z nieaktualnymi wzornikami przędz, poznajcie nas proszę 😊 Chętnie je przyjmę <3

Dzięki, że mogłam podzielić się z Wami moimi wrażeniami i do zobaczenia w następnym poście :*

TikTok mój wybieg, czyli po co mi TikTok?

2021-12-29T13:06:00.005+01:00

Z trudem daję się przekonać do nowych apek z przestrzeni social mediów, bo każda nowa to kolejna rzecz do obsługi oraz pochłaniacz uwagi. TikTok jednak urzekł mnie tym, że w szybki sposób można tam montować i prezentować filmiki, których później używam na Etsy lub w relacjach instagrama oraz facebooka. Okazał się bardzo użyteczny.

Po kilku miesiącach, stwierdziłam że wyklarował mi się tutaj wirtualny wybieg z fashion show. Przerabiając ubrania nie tworzę z nich regularnych ani kompatybilnych kolekcji - bo tylko takie mają sens prezentowania ich na wybiegu - raczej są to przypadkowe elementy. Co prawda w mojej głowie powstało wyzwanie by taką kolekcję opracować, to na ten moment jest to jeszcze faza dojrzewania konceptu. Budowa kolekcji nie jest przypadkowa, obowiązują tu zasady kompozycji, spójności, zobaczymy jak mi się to poukłada z materiałów mało powtarzalnych ;) Na TikToku mam pewną namiastkę prezentowania niekolekcji ;)

Powracając do bakcyla tiktokowoego - tak na ten moment jestem już w niego wkręcona - to świetne narzędzie mojego wyrazu. Tutaj nie tylko pokazuję zdjęcia mojego dzieła, mogę również podkreślić jego charakter muzyką lub ilustracjami. Tworzy się opowieść o ubraniu, tym jednym i konkretnym, oraz co najważniejsze, nie zajmuje mi to dużo czasu. Filmiki kręcę przy okazji fotografowania skończonego ubrania, więc pozostaje tylko montaż, który w porównaniu z profesjonalnymi narzędziami do obróbki filmów jest szybki, prosty i efektowny.

Z przyjemnością powracam do oglądania wcześniejszych filmików, lubię te archiwalne zapisy. To pamiątka po tym co stworzyłam i poszło w świat.

Będzie mi bardzo miło jeśli dołączycie do widowni moich wirtualnych pokazów mody. Zaobserwujcie, kliknijcie proszę serducho to mały gest a bardzo pomaga w dotarciu do potencjalnych Klientów.

https://www.tiktok.com/@veryperiart

Serdecznie Wam dziękuję za wsparcie

Porażka fundamentem sukcesu - udziana historyjka

2021-12-16T12:13:00.002+01:00

Ten sweter to przykład mojego zacięcia w dążeniu do perfekcjonizmu i tego jak porażka staje się początkiem nowego.

Pierwotnie miał być to sweter męski, zrobiony z kaszmiru lepszego niż Loro Piana, dziergany ręcznie tak by nie można było go odróżnić od dziewiarstwa maszynowego.

Pomysł miał być zrealizowany był pod egidą grupowego i szczytnego przedsięwzięcia. Dotarliśmy do manufaktury produkującej przędze na Wyspach Brytyjskich. Kaszmir od nich pochodzący przebijał wszystkie dotąd mi znane. A wymacałam wiele kaszmirów 😉 Na nasze zamówienie czekaliśmy dobrych kilka miesięcy. Nie mogłam się doczekać kiedy zacznę dziać ten projekt.

W końcu przędza trafiła na moje druty i zaczęło się rozlicznie oczek, próbkowanie na szablonach i mozolne dzianie… Trwało to bardzo dłuuuugo. Zrobiłam przód, tył, w końcu doszłam do rękawów i wtedy zaczęło być jasne, że warkocze zniekształciły kształt rękawów. Trzeba było wziąć poprawkę, pruć i zacząć rękawy od początku…

W międzyczasie nasze szczytne przedsięwzięcie zaczęło upadać. Piękna idea bardzo luksusowej marki nie przeszła próby naszego braku doświadczenia. Długo by pisać… W każdym razie była to wspaniała lekcja, która nas wiele emocji kosztowała. Odbiło się to między innymi na tym że sweter został odłożony i przez lata nie umiałam do niego powrócić by go ukończyć.

Wszystko odblokowało się gdy postanowiłam swetra nie kończyć a na jego bazie stworzyć nową damską wersję. Oto efekt nowego podejścia: perfekcjonizm nie może blokować, czasem należy odpuścić, pogodzić się z porażką i zacząć od nowa lub zmienić koncepcję.

Dodałam do tego projektu to, co jest tak bardzo moje, czyli zrobiłam rękawy według założeń „Kontrolowany Przypadek” (tak nazywam mój system dziania) oraz odzyskany kołnierz ze sztucznego futra i voila :D

Sweter jest do kupienia pod tym linkiem. Na ucho powiem Wam, że jest on w cenie samego kaszmiru z którego w większości został udziany. Wizualizuję, że trafi do osoby, która doceni jego kunszt i odczuje miłość jaka została włożona w jego powstanie. Jest on jak Feniks z bardzo konkretną Mocą.

Serdeczny marketing, czyli co ma Sweter Cesarzowej do sprzedaży sztuki i rękodzieła.

2021-12-13T12:11:00.004+01:00

Choć całe moje dorosłe życie kręciło się wokół reklamy i marketingu. Dziś wiem że nie potrzebna jest ani reklama ani kampania, jeśli chcemy pokazać światu coś co pochodzi z przestrzeni serca. Wszystkie działania reklamowe to tylko preteksty do puszczenia energii w świat, czy będzie to skuteczny przesył informacji zależy jedynie od nas samych i tego na ile pozwolimy sobie by być prawdziwym sobą.

Dawniej sprzedaż tego co tworzę przychodziła mi z olbrzymim wysiłkiem. Dziś niczego nie sprzedaję. Dzisiaj czuję wymianę. Wymieniam się energiami z kochanymi osobami (zapłata pieniędzmi, barter to również wymiana energii z serdeczną intencją). Może brzmi to naiwnie, ale dokładnie tak to jest. Jest flow, jest przepływ.

W mojej twórczości nic się nie zmieniło, dziergam cały czas, według tej samej filozofii. Za to zmieniłam się ja: kiedyś zamknięta zakotwiczona w roli dziecka/ofiary, dziś świadoma dorosła z wieloma przepracowanymi traumami. Co to ma do marketingu? Ano ma i to bardzo dużo. Otwierając serducho, pracując nad miłością do siebie z automatu zaczęłam przyciągać ludzi, którzy rezonują z tym samym poziomem intencji. W praktyce wygląda to tak, że chcemy być w tych energiach, wymieniać się jej przejawami, ubierać, słuchać, czytać, umacniać i wspierać, zasilać się wzajemnie. I nie trzeba tutaj rozgłosu na poziomie zasięgu telewizyjnego. Wystarczy grono osób, które tak jak Ty potrafi się zachwycać i cieszyć z tych samych rzeczy. Nazywam to serdecznym marketingiem. Choć słowo marketing kojarzy się z manipulacją, używam go tylko po to by zachęcić innych do przyjrzenia się tej koncepcji. Moim zdaniem jest to droga do szczęścia, nie zawsze łatwa i prosta ale za to skuteczna.

Przykład praktyczny, który u swego początku nie miał nic wspólnego z zarabianiem. Ja tylko chciałam aby Binka przestała marznąć i zaproponowałam, że zrobię jej sweter. Wspólnie omówiłyśmy formę, wpuściłam ją do mojego skarbca z włóczkami, by wybrała sobie kolory. Do koszyka z przędzami powędrowały ulubione kolory, fragmenty swetrów Taty Binki, świecidełka... A potem energia ruszyła, dziergałam coś co żyło własnym życiem. Mierzyłam na sobie i zastanawiałam się czy intencja się ziści, czy to się spodoba??? Bo tak jest z każdym ubraniem tworzonym na miarę, póki się go nie pozszywa, nie wiadomo co z tego wyjdzie. Wszystko stało się jasne, gdy Balbina założyła sweter na siebie. Energia swetra połączyła się ze swoją macierzą i zaczęła krążyć: dzięki spotkaniu u Balbiny na którym była profesjonalna fotografka Karolina mam piękne zdjęcia do prezentacji. Coś kliknęło w przestrzeni i za tym swetrem posypały się kolejne zamówienia, choć oficjalnie sesję tę upubliczniam pierwszy raz po ponad roku czasu od powstania tego dzieła. Czysta energia serca jak w bajkach zrobiła swoje: ja mam kolejnych chętnych do otulenia a sweter intencyjny ogrzewa Cesarzową 😉 :D

Projektantka swetra Peri, fotograf Karolina Synowiecka, Modelka i muza Cesarzowa Binka

Odzyskana skóra, która uzależnia dotykiem.

2021-05-29T14:26:00.000+02:00

Nie przepadam za skórzanymi ubrania, lecz gdy dotyka się tak miękkiej skóry jak ta, z której uszyta jest prezentowana kurtka, nie można przejść obok niej obojętnie i zostawić ją niewiadomemu losowi. Nigdy wcześniej nie spotkałam skóry o takim chwycie.

Odczekała swoje, lecz w końcu nadszedł dzień jej chwały. Pokusiłam się tutaj nawet o wymianę podszewki, za czym średnio przepadam, bo jest to dość mozolna procedura, wymaga skupienia, łatwo popełnić błąd przy krojeniu. Tym bardziej przeróbka ta wywołała na finiszu moje duże zadowolenie. Wszywana ręcznie podszewka w kratę w stylu Burberry nadała kurtce nowego uroku. Dodam, że podszewka również ma swoją historię. Materiał został zakupiony na wyprzedaży wspierającej Centrum Twórcze, więc można rzec że kurtka jest wręcz podszyta dobrą energią.

Katana z założenia jest męska, ale gdy podczas sesji nie nawinął się żaden facet, postanowiłam zrobić foty na sobie i ku mojemu zaskoczeniu ułożył się bardzo ciekawy, damski zestaw. Zatem puszczam Lisa w świat, niech otula kogoś kto doceni charyzmę i styl tej kurtki.

Jeśli jest jeszcze dostępna znajdziesz ją pod linkiem: https://www.etsy.com/pl/listing/1026486047/pan-lis-kurtka-z-bardzo-delikatnej-i?ref=shop_home_active_1&frs=1

Kurtka Mocy - nowa energia nadawana upcyklingowanej odzieży

2021-05-28T08:57:00.001+02:00

Szczery proces twórczy, to bycie w głębokiej łączności z sobą, w wersji wysokowibracyjnej, to bycie w koherencji serca. Bywają również procesy twórcze oczyszczające i transformujące niskowibracyjne emocje, w przypadku szycia jednak, zdecydowanie wybieram flow radości. Jest to moment, kiedy zapadam się w sielskość i świat dookoła przestaje mieć znaczenie. Szyjąc coś lub tworząc, wędruję w wyobraźni przez różne opowieści oraz historie. Czasami w tym stanie download'uję czyjeś "zamówienia", marzenia, potrzeby - wtedy Wszechu wszystko tak układa, by obstalunek dotarł jak najszybciej do odbiorcy. W ten sposób udało mi się poznać wielu wspaniałych ludzi, oraz być świadkiem momentu gdy rzecz wykonana przeze mnie trafia do właściwego adresata. Kocham na to patrzeć. To stan w którym biochemia mózgu wytwarza różne przyjemne związki. Zawsze szyję lub dziergam z intencją by dana rzecz otulała Miłością swojego nabywcę i za każdym razem gdy dostaję feedback o takich właśnie odczuciach podczas noszenia, moja Dusza robi YEAHHH i wykonuje taniec radości ;)

P.S. Jeś,li kurtka jest jeszcze dostępna to znajdziecie ją w zakładce SKLEP na górze.

Naturalne odurzenie, czyli o tym jak naćpać się Ludźmi

2021-05-25T16:19:00.006+02:00

Tytuł może prowokacyjny, ale taki ma być, by zwrócić uwagę na nasze ludzkie potrzeby, potrzebniejsze niż seks czy komfort materialny.

Spontaniczna, tuląca kulka - nikt tego nie planował - samo się nawarstwiło

Zacznę od mojego marzenia, tęsknoty, która pojawiła się jeszcze w dzieciństwie po przeczytaniu komiksów z Kajkiem i Kokoszem czy Asterixem. To była tęsknota za plemieniem i to innym niż rodzina. Choć takie plemię więzów krwi nie wyklucza, to jednak chodzi w nim o coś więcej. Wtedy nie potrafiłam tego jeszcze nazwać, a dziś już wiem że tu chodzi o pełną akceptację tego jaki/jaka jesteś plus coś jeszcze, ale o tym za chwilę. Zażyłość i wspólnota w tych rysunkowych wioskach wydawała mi się utopijna, a jednak zadziało się coś w moim życiu, co pokazało mi że stworzenie takich relacji w wersji mini wcale nie jest utopijne.

Hahaha i dodam że nie jest to ani sekta ani wspólnota religijna.

W ubiegłym roku na Festiwalu Wibracje wystąpiła Magda Dembowska z wykładem o energii męskiej i żeńskiej oraz o tym jak funkcjonuje układ partnerski dający naturalny przepływ tym energiom w relacji. Bardzo po krótce - chodziło o to, że kobieta tworzy w głowie wizję tego czego by chciała, a kochający ją mężczyzna realizuje się urzeczywistniając jej te marzenia.

To co teraz opiszę, to nieustanie zachwycający mnie przejaw połączenia, spełnienia mojego i mojego partnera życiowego Tomka Truszkowskiego, który realizując swoją pasję zgłębiania Human Design, „przy okazji” stworzył taką „wioskę”. Wioskę/Plemię/Watahę o relacjach tak mocnych jak w netfliksowym Sence8.

Jestem przekonana, że jest wiele dróg do osiągnięcia takich relacji. Natomiast nam objawiła się ta humandesignowa. Bazując na tym doświadczeniu spróbuję to opisać, bo czuję że warto inspirować się i informować, że takie poziomy relacji są możliwe do osiągnięcia. Relacji, które są nam potrzebne do życia, bardziej niż konsumpcyjne mamidła.

Gdzie leży ta wioska? W żadnym materialnym miejscu, czasami tylko materializuje się na kilka godzin akurat tam gdzie się spotykamy. Z racji odległości wygodniejsze było spotykanie się codziennie rano na Discordzie (aplikacji, na której można rozmawiać w grupie)

Połączył nas wszystkich impuls płynący przez Tomka puszczony za pośrednictwem Human Design, który jako narzędzie do poznania siebie stał się pretekstem do budowy relacji. Co to jest? I znów skrótowo: to system ułatwiający namierzenie sabotujących nas programów, z zadziwiająca precyzją określa kim jesteśmy na przestrzeni ziemskich warstw, czyli ciała, psychiki oraz przepływu energii. Tego nie da się w krótko opisać, dlatego załączam filmiki:

Jako typ pustelniczy na początku stałam z boku i przyglądałam się temu, jak do Tomka po kolei dołączają osoby zainteresowane tematem poznania prawdy o sobie. Ludzie ci znając i CZUJĄC swoje potencjały wynikające z daty, godziny i miejsca urodzenia stopniowo, podczas wspólnych rozmów porannych, oczyszczały się z narzuconych w procesie dorastania programów rodzinnych i społecznych. Gdzieś na tym etapie zadziała się magia. Wychodząc z założenia, że każdy chce pracować nad odkryciem prawdy o sobie w bezpiecznej discordowej przestrzeni, płynąc w przyjacielskich rozmowach, przy okazji uczył się jak doświadczać prawdziwego siebie oraz jakie korzyści z tego płyną. Jak to bywa w takich sytuacjach były i łzy, choć więcej od zawsze, było i jest radości. Z czasem, naturalnie i ja weszłam w tę przestrzeń po czym nastąpił proces odczuwania mojej osobistej Magii płynącej z tego procesu.

Dla pogłębienia poczucia o czym piszę, bo nie jestem pewna czy moje słowa potrafią oddać właściwie tę alchemię: wyobraź sobie Czytelniku, że jesteś członkiem plemienia do którego przyprowadziła Cię chęć poznania siebie lub tęsknota za harmonią w życiu. Trzymasz w ręku opis swojej konstrukcji, zainwestowałeś czas i/lub pieniądz w poznanie o co w tym chodzi. Jesteś już po pierwszym rozpoznaniu tego, jaką konstrukcję wybrała Twoja Dusza na objawienie się w tym świecie. Część już Ci kliknęła, ale nie zawsze zrozumienie idzie w parze z poczuciem prawdy. Nie wszystko możemy doświadczyć rozumem. Stawiasz się z jakimś swoim bagażem programów typu kule u nogi. Najpierw zaczynasz słuchać co mówią inni. W polu wzajemnego zaufania, gdzie akceptuje się i różnorodność oraz tempo, różne drogi jakimi płyną procesy, bez oceniania, gdzie nie ma terapeuty, nie ma przywódców, gdzie każdy czuwa nad komfortem swoim i innych, czujesz jak stopniowo opuszczają Cię napięcia. Bo widzisz, że nie ma ludzi idealnych. Czujesz się częścią a jednocześnie doświadczasz swojej inności. I czujesz, że to jest tak wspaniale dobre i naturalne. W momencie odpuszczenia i relaksu, w odpowiednim momencie odkryjesz, że Twoja intencja, która przywiodła Cię do tej grupy wyraża się. Czasami jest to wprost postawione pytanie, na które dostajesz odpowiedź, a czasami odpowiedź słyszysz w treści skierowanej do kogoś innego. Twój problem się rozwiązał lub wiesz jak go rozwiązać, znika to najgłębiej schowane napięcie.

Dla człowieka niezaznajomionego z tematem Human Design gada się w tym plemieniu slangiem, bo mowa o centrach, kanałach, bramkach, profilach i typach. Po zapoznaniu się ze swoim opisem tzw bodygrafem wszystko zyskuje znaczenie i przestaje brzmieć obco.

Ale dość już o Human Design, bo on jest tutaj tylko i aż, pretekstem do wejścia w pewne społeczne procesy od których bardzo oddalił nas zachodzi system konsumpcyjny. Magia, która się dzieje w Naszym Plemieniu ma swoje uzasadnienie i psychologiczne i biochemiczne, stąd napisałam o odurzeniu się innymi ludźmi. Otóż w powstałej przestrzeni zaufania, przetestowanej przez wiele miesięcy (więcej niż rok) gdzie poprzez spotkania, na których ludzie pojawiają się z potrzeby relaksu - bo chcą - gdzie co chwila ktoś słyszy na swój temat jakąś prawdę wyrażoną z serca, przestrzeni miłości. Czyli nawet jeśli jest to jakiś niewygodny i boląca informacja, dostaje się tę wiedzę będąc „otulonym” kilkoma osobami (pamiętajmy, że to się dzieje zazwyczaj w przestrzeni internetowej) a najczęściej jest to odkrycie typu: wow ale Ty masz fajnie, ale Ty masz Moc. Zapewne wielu z Was widziało serial Sence8 na Netflixsie – to mniej więcej chodzi o tego typu relacje. Następuje wsparcie, zachwyt oraz wzajemne odpalanie osobistej Mocy. Każdy z nas coś już wie, znamy swoje potencjały, mamy swoje doświadczenia.

Co się może zadziać gdy już się spotkamy na żywo?

Po pierwsze wielka radość ze spotkania, a co za tym idzie tulenie i miśki – odpalają się hormony szczęścia, oksytocyna produkuje się hurtowo w naszych mózgach. Po drugie radość z wzajemnego bycia, rozmowy, procesy samopoznania, problemy zaczynają się rozwiązywać. W jednej stosunkowo niewielkiej przestrzeni aż iskrzy, a każdy z uczestników fruwa bo czuje się kochany i akceptowany. Nigdy i nigdzie nie doświadczyłam aż tak dużej dawki Miłości.

Kiedyś przez fobię społeczną bałam się wyjść z domu, a swoją atrakcyjność mierzyłam poprzez porównanie do pań z kolorowych pism. Po drodze zanim dotarłam do Naszego Plemienia doświadczyłam wielu procesów, które mnie otworzyły i przygotowały na przyjęcie tego doświadczenia. Trwało to 20 lat. Teraz obserwuję osoby, które doświadczają tego w tempie ekspresowym…

Jestem świeżo po naszym drugim zaledwie zlocie. Czuję się odurzona Miłością, emanuje ze mnie wdzięczność za każdą osobę która pojawiła się na naszych zlotach, czuję się obsypana diamentami i sama czuję się jak diament. Bawiąc się, relaksując, uwolniłam się od kolejnych negatywnych programów, transformowałam w sobie wiele - tak przy okazji - słuchając rozmów innych. Po tej majówce czuję, że to dzikie, afrykańskie plemię, które zamiast osądzać, tuli zborowo tego który pobłądził, występujące w pozytywnych memach na Facebooku, zawitało do mojej rzeczywistości.

Wiem, że to nadal może brzmieć niewiarygodnie dla wielu z Was. Ale co Wam szkodzi spróbować, jeśli dookoła siebie widzicie rzeczy, które napawają Was lękiem. Nie sugerujcie się tym co Was otacza. Szczęście buduje się od środka.

„Bo jeśli możesz sobie wyobrazić przyszłe wydarzenie oparte na jakimkolwiek z Twoich pragnień, ta rzeczywistość już istnieje jako możliwość w polu kwantowym, czekając na to byś ją zaobserwował” – Joe Dispenza.

Warto zatem marzyć, nawet jeśli pretekstem do marzeń są komiksy 😉

Dziękuję Sobie, Tomkowi i Wam

P.S. Szykuje się nowe doświadczenie i już zacieram na nie łapki, bo znając życie będzie się pięknie działo: Warsztaty transformacji wewnętrznej „Twarzą w twarz z Not-Self”

Sweter z chanellingu

2021-03-22T14:13:00.006+01:00

Jeśli ktoś kiedyś powie Wam, że dzierganie jest nudne koniecznie dajcie mu do przeczytania ten tekst, ponieważ historia ta wywala do góry nogami nawet moją wizję dziergania. Narodziny tego swetra bardziej przypominają przygody Indiany Jones’a lub tworzenie magicznej różdżki z Harry’ego Pottera niż monotonne stukanie drucikami podczas siedzenia w fotelu na biegunach.

Grafika z netu

Jak każda taka historia z przygodami zaczyna się od sytuacji przeciętnej… Ja zastanawiałam się jak ukierunkować moje dziewiarstwo… co zrobić by płynąć, robić to co kocham a pieniądze niech będą efektem ubocznym tej wielkiej radości jaką odczuwam robiąc to „coś”…

***

Drogi czytelniku, jeśli w życiu narzekasz na stagnację, brak fajnych ludzi dookoła, zrób coś inaczej niż dotychczas, zainwestuj w siebie w sposób niewymierny, za to z konkretną intencją i leć w przygodę bez oczekiwań. Takie ruszenie energii zawsze owocuje zmianami w życiu.

***

U mnie jeszcze nie tak dawno, myśl o warsztatach rozwojowych spotykała się z dużym oporem. Nie będę przytaczać większości wymówek, które mi się pojawiały. Zapewne jeśli nie doświadczyłeś takiego przeżycia masz swoją osobistą wiązankę argumentów na „nie”. One w większości ustępują kiedy odczujesz korzyści i wspaniałe zmiany nastroju po pierwszej takiej przygodzie, ale póki to nie nastąpi, wielu z nas jeśli nie zostanie przyciśnięta przez życie lub przywołana jakimś wabikiem nawet wyobraźnią nie zahaczy o udział w takim wydarzeniu.

Tak było i ze mną. Skupiona na kombinacjach biznesowych nie miałam czasu na warsztaty z jogą kundalini. A tu masz! Wszechu tak to zorganizował nam życie, że Ja i Binka po nakręceniu odcinka naszego vloga z Anią Matuszkiewicz ze Strefa bycia – uzdrów się Miłością dostałyśmy zaproszenie na jej warsztaty kundalini. Płynąc z nią w jej energii zapomniałam o moich wewnętrznych oporach i chwała nam za to, bo się grubo zadziało i warto było!

Peri, Ania Matuszkiewicz i Binka czyli Kupa Chrustu w akcji ;)

Jak to się ma do dziewiarstwa? W swoich najbardziej pokrętnych wizjach planowania życia nie wpadłabym na taki ciąg przyczynowo skutkowy:

Warsztaty odbywały się nomen omen w Siódmym Lesie, miejscu które albo jest zbudowane na jakiejś czakrze albo tak mocno już zostało przetransformowane energetycznie, że nabyło własną osobowość i dostęp do pewnych wyższych wymiarów odbywa się tam dużo szybciej. To również ma wpływ na manifestację marzeń. Wśród uczestników warsztatów dzieje się wiele radości, opowieści, wymiana. Wszystko to płynie spontanicznie… Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie wypłynął temat mojego dziewiarstwa i opowieści o dzianym wtedy swetrze dla Binki. W normalnym świecie takie rzeczy bez pokazania portfolio się nie dzieją, ale na warsztatach kundalini owszem. Podczas przytulenia, bycia w przestrzeni serca czuje się cały potencjał danej osoby. Tak w zaufaniu energetycznym dostałam zamówienie na zrobienie swetra dla Gosi z Kwiat Lotosu Joga Kundalini.

Siódmy Las

Oczywiście najpierw spanikowałam, bo to oczekiwania, moje, potencjalne zamawiającej, a jeśli moja wizja zawiedzie, a jeśli… a jeśli… Umysł potrafi wiele wytworzyć. Co z tego, że współtworzyłam dziane części kolekcji Baczyńskiej, co z tego, że większość mojego życia dziergam… Wzięłam oddech, przyjrzałam się wszystkim moim obciążeniom i blokadom, część nie miała racji bytu, druga część wymagała jedynie nabycia pewności w pomyśle jaki się objawił. Bo kiedy już opanowałam swoje wątpliwości i wewnętrznie przyjęłam zamówienie pojawił mi się obraz swetra jaki mam wykonać. Wiedziałam że zadziało się coś co odczytało portret energetyczny Gosi, przełożyło ją na struktury i kolory swetra. Zaznaczam, że Gosię poznałam pierwszy raz na tychże warsztatach lecz bardzo dobrze się wyczułyśmy i z przestrzeni ludzkiej i w języku zwierząt i języku roślin. Gdy się rozwija swoją uważność w pewnym momencie odpala się dodatkowe czucie i nie ma w tym nic odkrywczego bo przecież powstały o tym książki: Sekretne życie drzew, Język cudów. Patrząc wtedy na kogoś tak wielowymiarowo, jesteśmy w stanie odczuć go w pełni i doświadczyć piękna jego istoty.

Nasze wyuczone oprogramowanie takie odczuwanie bardzo podważa, dlatego warto rozwijać tę umiejętność i zasilać z przestrzeni serca. Zaufać sobie…

***

Potem nastąpiła chwila przerwy w przygodzie, bo trzeba było dokończyć prace rozpoczęte przed warsztatami, ale kiedy oczyściłam przestrzeń i zabrałam się za przygotowywanie przędz, pierwszy raz poczułam, że jest inaczej niż dotychczas. Poczułam, że jestem w nurcie energii, która mnie prowadzi. Pewne przędze same niemal wskakiwały do koszyka, a inne jak słabiutkie magnesy odpychały moją dłoń. Energetycznie współgrały ręcznie przędzione surowe jedwabie, wełny, mohery.

Miało być lekko puchato, ale i momentami surowo, by było wiać jak najbardziej naturalną strukturę włókien. Kolory raczej białe lub ecru, z domieszką subtelną różu, zieleni ale nie przytłaczające. I ma być efekt rozszczepienia białego światła przez pryzmat (hahahahaha nie wiedziałam że i taka włóczka się znajdzie w moich zasobach). Było i prucie, bo w pewnym momencie zagalopowałam się z różowym, odłączyłam się w myślach od przepływu. Kiedy porównałam udziergany element z tym co się wyświetlało w głowie, ewidentnie wskazywało na przedawkowanie różowego.

Sweter, jak tylko zaczął fizycznie powstawać umacniał się energetycznie. Niczym kryształ ładował się energią, więc wybierał sobie bardzo przyjemnie miejsca do powstawania. Tak trafił na zlot grupy Human Design, gdzie wibracje serdeczności unosiły nas niemal pod sufit.

Pojechał z nami do Wrocławia na spotkanie z cudownymi osobami w centrum Jogi Drzewo Życia i zawędrował pod Ślężę do Sobótki do siedziby NTV.

I tam właśnie dał popis swoich umiejętności, bo zbliżał się czas doboru guzików, choć ja o tym jeszcze nie myślałam. Tymczasem to właśnie w Sobótce w Kryształowej Galerii były sobie guziki, które miały ozdobić ten sweter.

Aby do niej trafić, Janusz Zagórski przeprowadzający z moim Tomkiem wywiad musiał się spóźnić, pogoda choć słoneczna zrobiła się wietrzna i zamiast spaceru zaproponowano nam odwiedziny w Galerii. Gdzie jak tylko się znalazłam trafiłam na te idealne guziki.

Kryształowa Galeria

Można by rzec, że to koniec przygody, ja już w to uwierzyłam, tymczasem Sweter uznał, że trzy z sześciu, zielone, takie same guziki nie dają odpowiedniego efektu. I w nocy jeden zielony guzik tajemniczo zaginął. Mam pewne podejrzenia co do kotki Izis, która mogła grać tym guzikiem w hokeja. Niestety zagrała nim tak skutecznie, że pomimo intensywnego szukania, zielony guzik zaginął w przestrzeniach domowych prawdopodobnie na wieki. Zamiast się wściekać pokornie odczytałam zamiary Swetra i przeszukując Google trafiłam na wspaniały, dwustronny guzik wieńczący dzieło w Z ognia czerpane. Lepszego nie mogłam sobie wymarzyć i o chichocie losu, okazało się, że takie guziki robi pani z sąsiedniego miasteczka, dosłownie rzut beretem od naszej wioski.

Pierwszy od góry to guzik z sąsiedztwa ;)

Gdy skończyłam naszywać guziki, logo, odetchnęłam z ulgą, bo poczułam że proces tworzenia się zakończył. Coś się ode mnie odłączyło.

Jakkolwiek dziwnie to nie zabrzmi, czułam że kierowała mną energia, nie moja, choć bardzo przyjemna. Sweter- Wariat Świetlisty, którego w myślach tak nazywałam, zabrał mnie w przestrzenie fajnych przygód. Mam świadomość, że i tak trafiłabym do większości miejsc w których byłam ale będąc w jego energii czułam się jak z dodatkowym towarzyszem. W międzyczasie wiele wyjaśniła mi Ewa Piwnicka opowiadająca o zjawisku chanellingu. W świetle tej definicji łączenia się z energią danej osoby/bytu i odczytywania informacji to wszystko co się zadziało miało sens.

Tak oto zdefiniowała mi się bardzo niszowa usługa: dziewiarstwo chanellingowe czyli tworzenie osobistego swetra Mocy, którego zadaniem jest otulanie Cię Miłością, udzianą z Twojej energii.

Klik do Kwiatu Lotosu <3

Wkrótce czeka mnie kolejna przygoda dziewiarska ze swetrem, który już się objawił, pojawiło się oficjalne zamówienie, ten pokazał że ma grzywę. Już chichram na myśl co się będzie działo gdy przepuszczę przez siebie jego energię… Iha – do następnego napisania <3

Gotowy do wysyłki

P.S. Z powodów energetycznych oraz wysokiej jakości przędz, sweter zapakowany jest w czarny,

satynowy woreczek. Dostaje również swoją własną szczotkę do czesania, by po praniu nie stracił puchatości - taką wyprawkę szykuję dla tych Tworów Miłości <3 :D

Głęboka samoakceptacja...

2021-02-12T13:05:00.002+01:00

... czyli jak nawyki modowe mogą przynieść ukojenie :)

Najprawdopodobniej Wy również odczuliście zmiany, odpuszczenie oraz nadchodzącą nową jakość na przełomie 2020/21. U mnie niemal książkowo zachodziły procesy powiązane z poszczególnymi pełniami księżyca. Gdy coś mnie uwierało, wystarczyło rzucić okiem na pierwszy opis aktualnej pełni wyświetlanej przez FB i wszystko stawało się jasne. Tak też zaczął się u mnie proces pełnej akceptacji siebie, takiej jaka jestem Tu i Teraz. Taaa….

Choć bardzo dużo już przerobiłam, to jednak… zaczęło się od uwierania peruki, sztuczne rzęsy już dawno przestały być moją codziennością. Największy problem miałam z zaakceptowaniem swoje łysej głowy. Kiedyś przynajmniej miałam wymówkę (20 lat temu) że innych to razi 😉 Niedawno okazało się, że jedyną osobą która czuje dyskomfort na ten widok to jestem ja sama – sic! :D

Było to dla mnie szokujące odkrycie, choć zapewne wielu będzie trudno w to uwierzyć, ale tak jest gdy siedzimy cały czas w zupie swoich własnych, głęboko zaprogramowanych przekonań. Tracimy obiektywny osąd.

Zaczęłam zatem zastanawiać się co zrobić by poczuć się dobrze ze swoim wyglądem.

Wtedy wpadłam na pomysł by zrobić dokładnie to co robią projektanci mody lansujący swoje nowe kolekcje, czyli robić foty! :D by oswoić się ze swoim wizerunkiem, poszukać inspiracji… i uwaga poczułam wiatr w żaglach, adrenalinę że teraz zaczyna się wielka przygoda :D

Otóż pierwszy wniosek jaki mi się nasunął, to taki że nie ma sensu udawać i męczyć się ukrywaniem tego, że się wygląda jak wygląda (pffff jak na 45latkę genialne odkrycie ;) ). Fajnie jest się czasami wystylizować, lecz na co dzień bez sensu jest umykanie i chowanie się w ogrodzie przed okiem sąsiadów bo mogą sobie pomyśleć, że mam raka lub cos równie dramatycznego…. Tak, jeszcze w takim wydaniu trzymał się u mnie program „co inny pomyślą”

Drugi wniosek: niewiele tego! Szukałam inspirujących zdjęć stylizacji kobiet z łysą głową i trafiałam albo na klimaty etniczne bądź podpowiedzi jak zamaskować łysą głowę peruką lub turbanem. To już mam obcykane więc, nie o to mi chodziło.

Przekopałam pinterest, etsy, google. Poza celebrytkami w chwilowej łysości na potrzeby filmu wiadomo pojawiła się Sined O Conor oraz dwie perełki Amber Jean Rowan modelka alopecjanka pracująca dla znanych marek modowych oraz Celine Bernaerts – mistrzyni makijażu, która świadomie goli głowę, rozjaśnia brwi by tworzyć na swojej twarzy przepiękne makijaże. Oznacza to, że nadal jest to temat niszowy i ja jako projektantka mam pole do popisu :D

Zatem przede mną wspaniałe zadanie odkrycia swojej autentyczności a nie bazowanie na własnych oczekiwaniach, że teraz przez chwilę jeszcze ponoszę perukę (tak od 20 lat) a zaraz włosy mi odrosną 😉

Oczywiście odbyłam rytuał pożegnania się z oczekiwaniami i wyobrażeniami, opłakałam to wszystko by się oczyścić, a piszę o tym tylko dlatego by każda/każdy z Was, kto chce zaprowadzić w sobie podobne procesy samoakceptacji, wiedział o tym że uwolnienie nie odbywa się w chwili postanowienia, czasami jest to dłuższy proces a z pewnością głęboki, sięgający do podświadomości. I nie ma co cisnąć na siłę, na to ma przyjść właściwy czas.

Wracając do radości, mój plan działań jest taki:

1. 1. Ponieważ sesje zdjęciowe, zdjęcia, kolorowe magazyny od dzieciństwa były moim kluczem do zmiany mojego nastawienia i tym razem postanowiłam od tego zacząć. Zatem robię jak najwięcej stylizacji z łysą głową. Projekty Ufology temu sprzyjają 😊

2. 2. A skoro sesja zdjęciowa to musi być makijaż 😊 czyli: opracować nowe wersje makijażu dla siebie

3. 3. By nie zadawać sobie szoku i nie tworzyć wewnętrznego napięcia, przez jakiś czas nie zrezygnuje z peruki, może będzie to stylizacja zimowa (bo cieplej w głowę😉 ) ale do lata wypracuję sobie własny, łysy styl. Wiem czego w nim chcę a czego nie, więc spodziewajcie się wkrótce nowych postów i więcej łysości niż dotychczas, bo peruki choć piękne potrafią uprzykrzyć codzienność. Dodatkowo w ramach mobilizacji Kosmos ostatnio podesłał mi nie tę perukę, którą zamawiałam… ech

W kolejnych postach będę się dzieliła z Wami fascynacją i radością jaką czuję że ten projekt mi przyniesie

Zatem ruszam w drogę ku nowej przygodzie z nowym stylem <3

Buziaki

Wasza Peri

Do czego służy krawat w recyklingu? Czyli spodnie z jedwabnymi lampasami

2020-07-06T22:56:00.000+02:00

Zawsze było mi szkoda przepięknych, jedwabnych krawatów do kupienia za grosze w secondhand'ach. Nie kupowałam ich, bo nie miałam na nie pomysłu. Aż któregoś pięknego dnia oświeciło mnie: lampasy, pasy, aplikacje! Naszywane na nogawkach, rękawach, plecach gdzie się da. Co z tego, że czasami wychodzi asymetrycznie? Ma to swój urok, sylwetka nabiera nowej dynamiki, wydłuża się a kolorowe, jedwabne motywy nadają szlifu kreacji.

Tak oto powstały orientalne, lniane spodnie. Mają swoją cenę z powodu czasu jaki upłynął mi na przyszywaniu aplikacji z żurawiami. Każdy fragment w odmiennym kolorze wymagał zmiany nici. No cóż, tak to jest gdy się uwielbia perfekcję :)

Dla tych, którzy nie lubią szyć, a cenią sobie rękodzieło oraz świadomą konsumpcję podaję link do spodni <KLIK>

Marusia z pacyfką

2020-07-05T17:16:00.000+02:00

Tak, to prawda że wspomnienia z dzieciństwa przenikają do sztuki dorosłego ;) Jako małe Bobo byłam zakochana w Janku z Czterech Pancernych i chciałam być Marusią, no to mam teraz tego efekty. Mity wyłażą z podświadomości, na szczęście w taki przyjemny sposób z nakładkami mistycznymi, hołdującymi naturze. Bo oczywiście żakiet to recykling, obszyty, ręcznie malowany różnymi przyjaznymi znakami. Bohaterowie z dzieciństwa transformują wraz z nami. Obecnie nie wyobrażam sobie dumy z walki, zwycięstw za pomocą przemocy, ale urok marusiowy pozostał niezmienny w mej pamięci :D

Żakiet choć to podwójne X pasuje i na S/M jeśli się go odpowiednio połączy w stylizacji. To jest urok obecnej mody: pozwala na wszystko, byleby z fantazją i szczerą oryginalnością. Korzystajmy zatem... i jest jeszcze do kupienia <Klik>

Joga Kundalini - co nam daje? Czym jest Tantra? Rozmowa z Anną Matuszkiewicz (odc.96)

2020-07-02T16:50:00.004+02:00

Jak stać się promiennie szczęśliwym człowiekiem i w jaki sposób namierzyć ten prawdziwy cel w życiu, zgodny z planem Duszy? To chyba najtrudniejsze zadania do wykonania w naszym życiu. Czyżby? Przedstawiamy Wam kolejny wytrych do szczęścia - potęgę Kundalini oraz Annę Matuszkiewicz, która wyjaśnia w jaki sposób korzystać z tego potencjału.

Sport i Recykling

2020-04-27T19:19:00.000+02:00

Dzisiaj wytłumaczę się z mojej długiej nieobecności na blogu. Otóż pochłonęła mnie praca dla marki GIPARA WEAR. Dosłownie zatopiłam się w niej z kilku przeciekawych powodów: po pierwsze dostałam błogosławieństwo recyklingowe od Prezesów, po drugie zgłębiałam technologie produkcji odzieży sportowej oraz funkcje jakie powinna spełniać.
Jak wiecie ze strony "o mnie" dzianina to moja pasja, i to nie tylko rękodzielnicza, a gdy mogę połączyć modę z misją "ratujemy świat", dosłownie dostaję skrzydeł.
Dodatkowej pikanterii dodaje znaczenie nazwy GIPARA, okazało się, ze jest to zlepek znaczeń zaczerpniętych nomen omen z alfabetu sumeryjskiego, czyli tematy rodem z naszego vloga Kupa Chrustu:

GI - esencja

PA- widzieć, wyrastać, skrzydło

RA- czystość, szczerość, słońce, złoto, życie

Link do filmu z Joanną Jabłczyńską, która wszystko Wam wyjaśni ;)

GIPARA to talizman. Zatem mam nadzieję, że rozumiecie moją fascynację współpracą z polską marką, szyjącą w Polsce i to jeszcze z polskich dzianin recyklingowych.

Na koniec dodam ciekawostkę od niepoprawnej optymistki. Otóż zaczynając współpracę z Giparą, miałam jedno ważne marzenie, które kilka lat temu nie wydawało się takie oczywiste w realizacji: bardzo chciałam znaleźć producenta dzianin recyklingowych. O polskim producencie marzyłam tylko w chwilach zuchwałego optymizmu. Tymczasem okazało się, że mam go niemalże za płotem ;) Marzenia się spełniają, świadomość konsumencka rośnie. Warto kupować odzież z surowców recyklingowych, nawet gdy jest ona nieco droższa, pamiętajmy że jest to inwestycja w naszą Planetę a tym samym w nasz życie.

Dlatego serdecznie zapraszam Was do odwiedzin w

https://www.giparawear.com

oraz

https://gipara.com/

Instrukcje jak ćwiczyć znajdziecie na

Calypso Fitness Club

Czym jest Piękno?

2020-04-19T14:02:00.000+02:00

Stworzenie definicji piękna i jakości zajmuje filozofów od wieków. Tymczasem my mamy okazję obserwować jak pojęcie piękna ewoluuje w naszych czasach w tempie wyścigowym. Zmienność kanonów piękna rozpędziła się do prędkości startującej rakiety, pokonała grawitację i szczęśliwie zaczęła dryfować w nieskończonych przestrzeniach Kosmosu. Granice przestały istnieć. Dla tych, którzy odczuli to zjawisko, w tym dla mnie, przyniosło to wielką ulgę i wolność….

Kiedy popatrzymy na to co się dzieje na wybiegach fashion week’ów obserwujemy dwa wiodące trendy: jeden bazujący na zapętleniu, a druki na szoku.

Pierwszy korzysta z inspiracji przeszłością, a drugi to przejaw sztuki która ma nas zaskoczyć, zastanowić.

A model presents a creation during the Annakiki show at Milan Fashion Week in Milan, Italy February 20, 2019. REUTERS/Alessandro Garofalo

Tend 2020 (zacieram łapki z radości)

To się przebija w mediach…

Ten miks uwolnił z nas od potrzeby bycia „modnym”. Nie potrzeba śledzić już wytycznych co do długości spódnicy, szerokości ramion, lub fasonu spodni. To już nie ma znaczenia.

Co ma zatem znaczenie?

Oryginalność, szczerość, bycie sobą…

Patrząc na zdjęcia street fashion, serio można odetchnąć z ulgą. Wszystko jest dozwolone. Liczy się pomysł, Twoja osobowość i to w jaki sposób się wyrażasz. To znak naszych czasów.

Jeszcze do niedawna kanon piękna ograniczał się do kobiet z kolorowych magazynów, odchudzonych, wyrzeźbionych makijażem, wyretuszowanych w Photoshopie. A my miałyśmy dążyć do tego ideału.

Poddawałyśmy się różnym zabiegom, torturom, frustracjom – błędnie myśląc, że to określi naszą jakość.

Szczęśliwie do głosu zaczęły dochodzić buntowniczki odważnie sprzeciwiające się narzuconym wymogom. Pojawiły się publicznie włosy pod pachami, fałdy tłuszczu na brzuchu, cellulit, rozstępy… i tuż po pierwszym szoku, nagle pojawił się akcept dla tej NORAMALNOŚCI.

Pamiętam jak kilka lat temu przeżywałam własne zdjęcie z łysą głową wrzuconą przeze mnie na instagram – taki mój prywatny bunt i badanie - jedna z pierwszych lekcji samoakceptacji. Po kilku komentarzach z litującymi się pytaniami o raka, usunęłam post… Zniechęcona pilnowałam by foty które wrzucam były „ładne”, bym wyglądała na nich „ślicznie”…

Od tego czasu pojawiła się w przestrzeni publicznej Lena Dunhan (scenarzystka, aktorka pokazująca fuck'a wszystkim kanonom piękna z kolorowych magazynów),

Amber Jean Rowan (modelka z alopecją)

i szalona Dani Miller (alienzarereal na instagramie) modelka Gucci przy której opada szczęka i słowa na chwilę więzną w gardle:

Co jest ważne nie należy ich naśladować, za to inspirować się ich wolnością i samoakceptacją. Oczywiście to są zaledwie trzy przykłady wolności naszych czasów, bo można by wymieniać jeszcze długo nie zapominając o Maye Musk

i Iris Apfel

grającym na nosie upływowi lat

Podbudowana tymi obserwacjami w ramach szukania siebie prawdziwej, podjęłam kolejną próbę przejrzenia się w lustrze instagramowym. Wrzuciłam post z chwili wiosennej sielanki podczas dziergania w ogrodzie.

Ku mojemu zaskoczeniu jednym z pierwszych odzewów był like od Chantal Thomass. Kiedyś miałyśmy okazję się poznać i od tego czasu obserwujemy na Instagramie.

Brzmi to trochę jak bajka ponieważ Chantal jest projektantką bielizny i marką z tych prawdziwie wysokich półek - z tamtej perspektywy inaczej patrzy się na jakość.

Wygląda na to, że czasy się zmieniły, bo nikt nie litował się nade mną a aplauz like’owy potwierdzał tezę o sukcesie bycia autentycznym sobą. Hura

Zatem kolejna lekcja samoakceptacji została zaliczona. Co nie oznacza, że przestanę się stroić i biegać z warkoczem. Bo tak jak wskoczenie w kreszowy dresik, pomimo że wracają do łask, nie jest moim stylem, tak łysa głowa nie pasuje mi do koncepcji własnego wyrazu.

Sprawdziłam to podczas imprezy sylwestrowej.

Postanowiłam jednak wejść w tę norkę królika i dalej odkrywać swoją autentyczność, obierać się z warstw programów i masek narzuconych przez lata życia. Zobaczymy jakie inne wyrazy piękna w sobie odkryję.

Bo każdy z nas jest esencją piękna, czasami tłumionego, chowanego… częściej dostrzeganego przez innych niż przez nas samych. Dlatego warto również przeglądać się w zwierciadle ludzi i nie ma w tym nic złego jeśli jest to proces świadomy, a nie karmienie ego.

A czy Wy znacie już swoje piękno? ;)

BŁĘDY nie istnieją, a DUSZA ma czas... (KCH Odc.26)

2017-11-09T19:41:00.001+01:00