"وردپرس پارسی" via Vahid in Google Reader

تالارهای رستاک

2009-11-09T09:40:08Z

تالارهای رستاک که در آن به تبادل نظر مسایل روز اقتصادی می پردازیم راه افتاده است. تابحال آقایان میرزاخانی، دکتر طبیبیان و حامد قدوسی در آن پست هایی را نوشته اند یا به یکدیگر پاسخ داده اند.

در این تالارها می توانید کامنت بگذارید و یا عضو شوید. البته هم کامنت گذاشتن و هم عضو شدن نیاز به تایید مدیر دارد. اگر می خواهید عضو شوید اطلاعات کامل خود را وارد کنید تا با تقریب بهتری مدیر بتواند شما را تایید کند.

این تالارها می توانند مکان خوبی برای بیان شبهات و مشکلات اقتصادی باشد که با وجود اساتید بزرگی که مرتبا در تالارها حضور می یابند، می تواند به یک مکان آموزشی بسیار مناسب برای اقتصادی ها و غیر اقتصادی ها تبدیل شود.

خلاصه این که تالارها را از دست ندهید و مشارکت کنید.

ماجراهای آقای بیل، دو

2009-11-08T13:15:09Z

در همسایگی این زوج جوان، زوجی میان‌سال زندگی می‌کنند. آقای کلنگ و خانم تلمبه سال‌ها است که با یکدیگر اختلاف دارند. ظاهرا ریشه اصلی این اختلافات، به ظاهر ناپسند آقای کلنگ باز‌می‌گردد؛ به نحوی‌که از همان روزهای نخست ازدواج‌شان، خانم تلمبه خواستار جدایی تخت‌خواب‌ها از یکدیگر شد چرا که عضو آهنین کمانی‌شکل آقای کلنگ همواره به ایشان برخورد می‌نمود و خواب از چشمان او می‌پراند. با تمام این مشکلات خانوادگی، آقای کلنگ که کارشناس ارشد زمین‌های بایر و فارغ‌التحصیل موسسه کلنگ و زمین علی‌آباد است، در زمینه‌ی شغلی بسیار موفق است. وی به صورت رسمی مسئول واردات دسته‌کلنگ کل کشور است و مال و مکنت او مورد حسد بد‌خواهان و دشمنان واقع است.

Posted in داستان‌های آموزنده

ژولیوس سزار دانشجویی

2009-11-07T17:45:53Z

میگویند ژولیوس سزار پس از یکی از فتوحات مهمش گفت:

“Veni, vidi, vici”

آمدم، دیدم، فتح کردم

نمیدانم آن حضرت 63% داشت؟لشکرش لباس شخصی داشت؟ باتوم و اشک آور داشت؟ … این روزها حضرات می آیند و میبینند و میریـ**د و … بعد هم هرکاری میکنی نمیروند! (مملکته داریم؟)

نخبه مملکتم که این باشد …

کار هر روز منِ دانشجو هم این شده که “می آیم”

توده کتابها را”میبینم”
و …

See the original comic here in PhDcomics!

تاریخ انقلاب

2009-11-07T15:12:29Z

در روزهایی که تجمع عمومی وجود نداشت، دیوار‌های توالت‌های عمومی خط مقدم مبارزات بود.

Posted in فرهنگ و هنر

ماجراهای آقای بیل، یک

2009-11-06T20:30:12Z

آقای بیل که جوانی متدین، برومند و وطن‌پرست است، به تازگی خانم زنبیل را به همسری اختیار نموده است. زوجه‌ی وی،‌ خانمی با کمالات و زیبا‌روی است که از داشتن نعمت یک دست محروم می‌باشد. هرچند این نقص فنی هیچ‌گاه در انتخاب آقای بیل تاثیر منفی نداشت چرا که او همواره معنویات را ملاک انتخاب همسر قرار داده است. این زوج جوان و خوشبخت، در دوران دانشجویی با یکدیگر آشنا شدند و بسیار مایل بودند که جهت دوری جستن از تجمل و مادیات، ازدواج دانشجویی داشته باشند اما به دلیل اینکه آقای بیل تصمیم به ادامه‌ی تحصیل در خارج از کشور گرفت، این فرصت بزرگ را از دست دادند.

Posted in داستان‌های آموزنده

آقای مخملباف شما سخن‌گوی من نیستید

2009-11-05T17:48:24Z

شکی نیست که رویدادهای چند ماه اخیر از دیدگاه‌های مختلف قابل بررسی است. اما در این میان دو نکته ی مهم به نظر من می‌رسد: تحولات اخیر از یک‌سو مرزبندی‌ها را واضح و شفاف کرده و از سوی دیگر مرزها را مبهم و تاریک کرده است.

۱. مرز بندی‌های گروه‌های داخل حکومت شفاف شد

وقایع اخیر هویت واقعی خیلی از شخصیت‌های سیاسی یا فرهنگی را برای بسیاری از مردم روشن کرد. اگر تا دیروز طیف پیچیده ی سیاست داخلی ایران باعث شده که گرایش‌ بسیاری از افراد چندان روشن و مشخص نباشد، امروز به سادگی می‌توان تشخیص داد که به قول معروف کی به کی است. درست مثل این‌که یک خط تمیز کشیده باشند و آدم‌ها قشنگ در دو طرف این خط قرار گرفته باشند. حتی پرده‌پوش‌ترین و محافظه‌کارترین شخصیت‌های سیاسی ایران «مجبور» شده‌اند موضع خود را کم و بیش مشخص کنند. یعنی اعلام کنند که بالاخره این‌وری هستند یا‌ آن‌وری.

۲. مرزبندی‌های گروه‌های بیرون از حکومت مبهم شد

هرقدر که مرزبندی‌ها و تضاد افکار و مواضع و منافع گروه‌ها و افراد ریز و درشت داخل حکومت شفاف و واضح‌تر شد به همان نسبت مرزبندی‌ها و گرایش‌های افراد و گروه‌های خارج از دایره‌ی حکومت مبهم شد. تا پیش از این هزار جور گرایش منتقد حاکمیت داشتیم از گروه‌های برانداز گرفته تا اصلاح‌طلب، مذهبی و سکولار، تندرو و ملایم، مستقل یا وابسته و … همه حضور کم و بیش متفاوتی داشتند و تا حدی می‌شد بین آن‌ها تمایز و تفکیک قائل شد. این تفاوت چه در محتوای مواضع این افراد و گروه‌ها (مثلا کسانی که برانداز بودند یا کسانی که منتقد اصلاح‌طلب بودند) و چه در ادبیاتی که به کار می‌بردند تا حدی زیادی قابل تشخیص بود.

اما جریانات و تحولات چند ماه اخیر وضعیت را عوض کرد. ناگهان هرکسی که رنگ و بویی از انتقاد و مخالفت با حاکمیت ایران در منش و کردار خود داشت تبدیل شد به یک نوع منتقد جدید به نام «سبز». تا دیروز اگر کسی می‌خواست حکومت ایران را نقد کند می‌شد از او پرسید «شما از چه موضعی نقد می‌کنید؟ متعلق به کدام گروه و نهاد هستید؟ مستقل هستید یا به سازمان یا حزب یا دولت خاصی وابسته‌اید؟ چپ هستید یا راست؟ نگاه براندازانه دارید یا اصلاحی؟ در چارچوب قانون اساسی نقد می‌کنید یا اصلا به کل مخالفید؟» اما ناگهان دیگر این سئوال‌ها بی‌معنا شد. همه شدند «سبز»! یک شبه سلطنت‌طلب‌های دیروز شدند سبز امروز، طرف‌داران جریان غالب سرمایه‌داری شدند سبز، اصلاح‌طلب‌ها شدندسبز، براندازها شدند سبز، در کنار هزاران و میلیون‌ها نفر مردمان شریف و عادی خدا می‌داند وابستگان کدام سیستم امنیتی و اطلاعاتی کدام کشورهای کوچک و بزرگ هم خودشان را در این مفهوم مبهم بزرگ «سبز» جا زدند. هر کس از هر مسلک و طرز فکر و گرایشی که داشت کافی بود از شهادت مظلومانه‌ی ندا آقاسلطان یا سایر قربانیان اخیر بگوید تا همه بگویند «آها این هم با ماست» و فوری مریدان بی‌شماری پیدا می‌کرد و اگر از یکی از مریدانش می‌پرسیدی خوب چرا ایشان با ماست؟ پاسخ می‌داد نمی‌بینی از شهادت ندا آقاسلطان حرف می‌زند؟

این وضعیت خطرناک است. همان‌قدر که حرکت عظیم و مردمی و ریشه‌دار و سبز ایرانیان را تحسین می‌کنم و به آن امیدوارم از پراکندگی و سطحی شدن و نفوذ افراد و عناصر رنگارنگی که بدون هیچ ارزیابی تحلیلی توسط شعارهای تحریک‌کننده و تند (که کاملا خلاف توصیه‌های شخص آقای موسوی در راستای پرهیز از احساس‌گرایی و تندروی است) اقدام به سوءاستفاده از احساسات جریحه‌دار شده‌ی مردم مظلوم ایران می‌کنند تا برای خود مرید جذب کنند و فقط خدا می‌داند که چه هدف‌های انشاءالله خوب و خدای نکرده خطرناکی هم در سر دارند احساس نگرانی می‌کنم.

مثال: آقای محسن مخملباف

قصدم آوردن اسم نبود. اما انگار لازم است که دست کم یک مثال بزنم. دلیلم هم این است که این روزها به لطف حضور ضعیف صدا و سیمای دولتی ایران و حضور پررنگ و تقریبا انحصاری شبکه‌های غربی فارسی‌زبان در خانه‌های مردم ناگهان ده‌ها و صدها رهبر جنبش و رهبر فکری پیدا کرده‌ایم. بگذارید حالا که این همه جوال‌دوز به دیگران می‌زنیم یک سوزن هم به این رهبران سبز خارج‌نشین بزنیم وگرنه همان‌طور که گفتم آقای مخملباف فقط یک مثال از آن‌ها است.

تا دیروز آقای مخلمباف یک کارگردان متوسط به بالا (حالا شاید هم از نظر خیلی‌ها درجه‌ی اول) ایرانی بود. ولی از فردای انتخابات ناگهان خود را سخن‌گوی آقای موسوی و مردم ایران نامید (که تا جایی که می‌دانم نه تایید شده و نه تکذیب) و شروع به فعالیت شدید سیاسی و رسانه‌ای و حتی بین‌المللی کرد. مواضع ایشان تا آن‌جا که من چندبار خواندم و شنیدم تند بود تا جایی که تندترین مواضع آقای موسوی در برابر موضع ایشان ملایم و محافظه‌کارانه جلوه می‌کرد. آقای مخلملباف یک شبه خود را در موضع رهبری مردم ایران یافت. انگار او خود را نماینده‌ی بدون مجوز مردم ایران یافته بود تا جایی که به خود اجازه می‌داد با مقامات کشورهای مختلف ملاقات کند و از سوی مردم ایران صحبت کند یا این‌که به رئیس‌جمهور آمریکا نامه بنویسد و از سوی مردم ایران عذرخواهی کند. حتی آقای موسوی خود را نماینده‌ی مردم ایران نمی‌داند و در هیچ‌کدام از بیانیه‌های درخشان‌اش ادعای رهبری یا نمایندگی مردم ایران را نکرده است!

حرف من در این نیست که اشغال سفارت آمریکا توسط انقلابیون ایران درست بوده یا نادرست؛ موضوعی است که می‌توان جداگانه در مورد آن صحبت کرد. بحث من این است که آقای مخلمباف از طرف چه کسی نماینده‌ی مردم ایران شده است و به خود اجازه می‌دهد ‌چنین موقعیت رهبری و راهبردی‌ای را برای خود تصور کند؟ تا آن‌جا که یادم هست در هیچ انتخاباتی به آقای مخملباف رای نداده‌ام پس دست‌کم آقای مخملباف نماینده‌ی من نیست. آیا آقای مخلمباف در ارزیابی جایگاه واقعی خود دچار اشتباه نشده است؟

آقای مخملباف می‌تواند از طرف خانواده‌ی مخملباف صحبت کند. ایشان می‌تواند به عنوان یک هنرمند یا سینماگر یا فعال اجتماعی یا فعال سیاسی یا ناظر یا تحلیل‌گر یا مولف یا شهروند یا ایرانی خارج‌نشین صحبت کند. ایشان می‌تواند در صورتی که نهادها، موسسه‌ها یا انجمن‌های سینمایی ایران به ایشان وکالت بدهند، از طرف سینماگران ایران صحبت کند. اما تا وقتی که از طرف «من» ایرانی رسما و قانونا یا دست‌کم عرفا وکلاتی دریافت نکرده نباشد حق ندارد از طرف «من» جایی صحبت کند.

شاید هم آقای مخملباف نماینده‌ی رسمی آقای موسوی است؟ نمی‌دانم. به هر حال این مثال نشان می‌دهد اوضاع چقدر در خارج از حکومت مبهم شده است. مرزبندی‌های فکری و سیاسی منتقدان حکومت مبهم و تاریک شده و انگار سبز بودن کافی شده است، صرف‌نظر از این‌که حرف حساب طرف اصولا چه هست!

سبز هستی؟ خیلی خوب، اما این کافی نیست!

این روزها روزهای بحران و حساسیت است. از یک سو این وضعیت همبستگی و اتحاد فارغ از گرایش‌ها و اختلافات جزئی را می‌طلبد و از سوی دیگر جنبش سبز مردم ایران باید هوشیار باشد تا به خاطر حضور تندروانه‌ یا منفعت‌جویانه‌ی جناح‌ها و گروه‌ها و افراد مختلف از جاده‌ خارج نشود.

همیشه به خودمان یادآوری کنیم:

هر کس که دست‌بند سبز به دست زده باشد، لزوما دوست ما نیست.
هر کس از شهادت مظلومانه‌ی ندا و سایر قربانیان وقایع اخیر صحبت کند، لزوما دوست ما نیست.
هر کس که از حقوق مردم، از آزادی بیان، از حقوق شهروندی، از مخالفت با شکنجه و سرکوب صحبت کند، لزوما دوست ما نیست.
هر کس که توی هر تلویزیونی ظاهر شود و حرف‌های تندروانه و جذاب بزند، لزوما دوست ما نیست.
سبز هستی؟ خیلی خوب، اما این کافی نیست.


بامدادی	نجواها	یک‌عکاس	[silent-clicks]
استفاده از مطالب و عکس‌های منتشر شده در وبلاگ‌ها و فوتوبلاگ‌های من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.

گاز می‌گیرد

2009-11-05T14:56:32Z

سگ‌های گمنام امام زمان

Posted in رذایل اخلاقی

بازی احمدی نژاد با مجلس و ….

2009-11-05T11:01:30Z

اینطور که دارد پیش می رود، گویا دوباره احمدی نژاد مجلس را آچمز کرده.

یادم می آید نیما نامداری در ساز مخالفش قبلا تحلیل خیلی خوب نوشته بود درباره خوب بازی کردن احمدی نژاد و اینکه احمدی نژاد با تهدیدهای معتبرش، تا بحال هم رهبری و هم مجلس و سایر ارگان های نظارتی و موازی را منزوی کرده و در جهت خواست های خودش حرکت داده است. (نمی دونم چرا وبلاگ نیما الان که دارم مطلب رو می نویسم در ایران در دسترس نیست) بهرحال خلاصه استدلال این بود که احمدی نژاد یک بازی چیکن گیم است که طرف مقابل(یا مجلس یا رهبری یا …) احمدی نژاد را فردی رادیکال فرض می کنند که تا آخر در صحنه هست و کنار نمی کشد، بنابراین برای مصلحت دو طرف و در نتیجه برای بدتر نشدن نتیجه کلی بازی، مجبور می شوند کنار بکشند. نمونه هایش هم فراوان است. نمونه بارز آن انتخاب وزرا بود که نیما به خوبی شرح داده بود. احمدی در انتخاب وزرا برعکس سایر روسای جمهوری با مجلس مشورت نمی کند و در دقیقه نود لیستی را به مجلس می دهد و مجلسیان هم می دانند که مثلا غالب این وزرا صلاحیت ندارند اما از طرف دیگر می دانند که اگر اینها را رد کنند، احمدی نژاد فردی بدتر از اینها را جایگزین می کنند و یا این تسلسل همین جا تمام می شود و مجلس به فرد بدتر رای می دهد و یا همینطور ادامه می یابد و کیفیت افراد پایین تر می آید و بالاخره مجلس مجبور است بین بدترها انتخاب کند!

در بازی یارانه ها هم به نظر می رسد چنین اتفاقی در حال وقوع است. احمدی نژاد رفت مجلس و تهدید کرد که اگر بخواهند اختیاراتش را کم کنند، لایحه را پس می گیرد. در حالی که خبرهای محکمی هست مبنی بر این که شخص رهبری اجرایی شدن این لایحه را خواستار شده است و مجلس هم دنبال تصویب کردنش است(تا حدی که حتی فردی مثل توکلی که در تمام دوره های پیشین چه در کسوت نماینده چه در کسوت دانشگاهی هر گونه افزایش قیمت ها را کفر مطلق می خواند، هم اکنون از لزوم این اصلاح قیمتی سخن می گوید و بیان می کند که ما با محتوای لایحه مشکلی نداریم!). با این احوالات این تهدید احمدی نژاد در مجلس دو حالت دارد: اول) یا تهدیدی است معتبر برای حفظ حداکثر اختیارات و رییس جمهور به هیچ وجه بر سر کم شدن اختیاراتش کوتاه نخواهد آمد(این خبر که آقا محمدی به عنوان نماینده رهبر به مجلس رفته و قانع شده که باید اختیارات رییس جمهور در این لایحه کم شود اما احمدی نژاد قبول نکرده است، موید این فرضیه است. همچنین این خبر که احمدی نژاد نامه استرداد را امروز پس گرفته است نیز این فرضیه را تایید می کند) اما فرضیه دومی هم هست که می گوید احمدی نژاد با اینکه در ابتدا قصد داشته از این لایحه در جهت جذب گروهی از مردم(مثلا بین 5-8 میلیون نفر) استفاده کند، اما از تبعات اجرایی کردن این لایحه ترسیده و به بهانه های مختلف نمی خواهد زیر بار این لایحه برود یا می خواهد این لایحه بصورت طرح مطرح شود و مشکلات و نارسایی هایش به گردن مجلسی ها بیفتد.

من خودم فکر می کنم فرضیه اول صحیح است. و احمدی نژاد که سعی داشت خزانه دولتی را به خزانه پادشاهی بدل کند، و اختیارات تام در جهت بذل و بخشش و اختصاص منابع و … داشته باشد، هم اکنون می بیند این چیزی که از مجلس بیرون آمده، پاسخگوی این نیاز نیست، مضافا بر اینکه هزینه نارضایتی گروهی از مردم که بالاخره با اجرای این لایحه بوجود می آید بر دوش دولت و شخص اوست.

حالا امشب هم می خواهد بیاید تلوزیون(بعد از خبر 21) و احتمالا گله و شکایت که دست ما را بستند و نمی گذارند کار کنیم. (حتما مقصر هم هاشمی است!) خلاصه اینکه احمدی نژاد دارد خوب بازی می کند.

نکته انحرافی: میرتاج الدینی که روز یکشنبه آن طرح کذایی را(مشروحش را در این سرمقاله ام می توانید بخوانید) آورده بود روز دوشنبه خبر آمد که معاون پارلمانی و حقوقی رییس جمهور شده است! حالا باهنر هم گفته که هنوز استعفا نداده ولی اصل خبر را تکذیب نکرده است!! این هم یکی دیگر از شیوه های مدیریتی دکتر!

———

پس نوشت نامربوط: نفیسه زارع کهن از بچه های دنیای اقتصاد و شوهرش حجت شریفی از بچه های ادوار دیروز در تظاهرات دستگیر شدند. به امید رهایی اشان.

اندر حماقت های برادر حسین

2009-11-05T05:08:46Z

حکایت آقای اوباما و مسئولان کشور ما،دقیقا مثه قصه آدمی میمونه

که تو بچگی یه نفر کونش گذاشته باشه،بعد حالا که بعد از سی سال

بزرگ شده بیاد به همون آدم بگه بیا گذشته ها رو فراموش و به آینده

فکر کنیم.

+مرتبط : نامه آقای اوباما به مسئولان جمهوری اسلامی به مناسبت 13آبان

جور دیگر باید دید

2009-11-04T17:55:29Z

خدا، نماینده ولی فقیه در آسمان‌ها

Posted in انسان و خدا

عکس روز: یادمان که نرفته؟ – قسمت دوم

2009-11-04T01:28:38Z

این عکس‌ها ما را به یاد روزهای تاریخی و بسیار مهمی می‌اندازند. آن روزها، ساعت‌ها و دقیقه‌هایش را که فراموش نکرده‌ایم؟

تهران – خرداد هشتاد و هشت (به مناسبت فرا رسیدن سیزدهم آبان)

برای مشاهده‌ی عکس با وضوح بیشتر روی آن کلیک کنید.


بامدادی	نجواها	یک‌عکاس	[silent-clicks]
استفاده از مطالب و عکس‌های منتشر شده در وبلاگ‌ها و فوتوبلاگ‌های من به شرط «نقل قول دقیق»، «ذکر ماخذ» و «ارجاع لینک به اصل پست» بلا مانع است.

عکس تابلو ییرزن آمریکائی که تولد 90 سالگیش را در آسمان جشن گرفت!!!

2009-11-03T15:08:02Z

لایحه ای که هدفمند نبود!

2009-11-03T11:18:50Z

پس از مطرح شدن بحث امدن لایحه در بودجه سال بعد، ظاهرا به این دلیل که ردیف های لایحه بودجه باید مشخص باشد و بالاخره حساب و کتابی دارد، احمدی نژاد سرزده رفته مجلس و خلاصه کلی مجلس رو به هم ریخته. سخنانش رو حتما از تلویزیون ببینید. لحن به شدت عصبی و گرفتاره. اونجا دوباره روی اختیارات دولت و باز بودن دست دولت در پخش کردن پول تاکید اکید کرد و حتی تهدید کرد که اگر لایحه بره تو بودجه، لایحه رو پس می گیره. الان دو سناریو هست:

اول اینکه دولت پشیمون شده و دیده اهدافی که در پس پشت این لایحه داشته، مقدور نیست(یا حداقل در چند ماه آینده مقدور نیست. چون در مصاحبه ای اعلام کردن که طرح از آذر یعنی چند روز دیگه!! شروع می شه) و اینطور خواسته مسئولیت این بی مسئولیتی و پس گرفتن لایحه رو نپذیره.

سناریو دوم هم اینه که دولت واقعا از کم شدن اختیارات توسط مجلس ترسیده و دیده که به اهداف مقررش نمی رسه و بهتره که ریسک اجرا رو نپذیره.

این چند نکته از حرف های احمدی نژاده:

“اختيارات دولت در اين لايحه نكته مهمي است؛ چرا كه ما با اجراي اين طرح همه مناسبات اقتصادي و زندگي مردم را سيال مي‌كنيم و دولت بايد بتواند اين موضوع را به نفع مردم مديريت كند…… نمي‌گوييم صندوق اما بايد يك حسابي باشد تا دولت بتواند نسبت به آن تصميم بگيرد و اگر ما هر سال معطل قانون بودجه ساليانه بشويم، دولت با قوانين ثابت مي‌تواند برنامه‌ريزي درازمدتي داشته باشد و با كاري كه هر سال زير و رو مي‌شود دولت چگونه مي‌تواند برنامه‌ريزي ساليانه داشته باشد و اين امر امكان ناپذير است….. متواضعانه خواهش مي كنم كه اگر اين نشود، معذوريم چون مي‌بينيم كه در حال حركت به سمت دره هستيم و مجبورم اين نامه (نامه پس گرفتن لايحه) را تقديم كنم.”

در هر دو صورت، دولت به شدت مستاصل و دستپاچه است. حالا اگر صحبت مابقی مسئولان دولت و نظام رو هم در نظر بگیریم، مشخص می شه که قدرت تصمیم گیری به شدت تضعیف شده و مدام در حال اشتباه کردن هستند. همین.

اندر مزایای فیلتر بودن

2009-11-02T16:42:28Z

در فیلتر بودن فرندفید یک مزیت میبینم. اونهایی که بلدند از این دیوار
بپرند و در واقع اف-اف بازهاش بالاخره از رو این دیوار پریده‌اند و به
روشهای مختلف بهش دسترسی دارند و جمع خاصی درست شده – تا اونجاها که چشم
من میبینه. یعنی فعالترینهایی که گاهی قسمت میشه فرندفید رو زیارت بکنیم، اونهایی هستند که داخل ایران هستند. در حالی که آدم فکر میکنه باید خارجیها باشند.

لجن سبز روزی شسته‌ می‌شود و می‌رود. روسیاهی این دوران اما به سیاه‌کاران خواهد ماند.

2009-11-02T02:09:15Z

لجن سبز بودن در کف جوب شرف دارد به جلاد سرخ دست بودن.
سبز لجنی بهتر است از رنگ سیاه انسانیت پایمال شده.
لجن سبز حیات دارد و بدن هم‌نوعش را زیر شکنجه سیاه نمی‌کند.
سبز لجنی در مسیر آب درست می‌شود. جنازه سیاه بادکرده اما در سردخانه میوه.
لجن سبز سلامت انسان را تهدید می‌کند اما چوب به دست کریه وجود انسانیت را برنمی‌تابد.
سبز لجنی رنگی است میان رنگ‌ها که می‌تواند تغییر کند. سیاهی زندگی رنگی است که بالاتر از آن رنگی نیست.
لجن سبز روزی شسته‌ می‌شود و می‌رود. روسیاهی این دوران اما به سیاه‌کاران خواهد ماند.

لینک این مطلب در بالاترین

مردم ما امروز رهبرانند

2009-11-02T00:57:11Z

بسم الله الرحمن الرحیم

در تاریخ معاصر ما سیزدهم آبان یادآور سه حادثه است. در نخستین از این رویدادها امام خمینی از ایران تبعید شد و نهضت در فترتی سیزده ساله فرورفت. رژیم شاه پس از به دست آوردن چنین نتیجه‌ای باید خود را شماتت کرده باشد که چرا این راه حل ساده را پیش از آن به کار نبست. یک قیام بود و یک امام که وقتی از صحنه دور شد دیگر چیزی از شور تحول‌خواهی باقی نماند. آیا به راستی امام خمینی در حرکتی که آغاز کرد تنها بود؟ هرگز چنین نبود، زیرا هرگز چنین نیست که یک فرد بتواند به تنهایی در صحنه جامعه تحولات نمایان ایجاد کند. پیروان او بسیار بودند، اما آنان شبیه به یارانی نبودند که سال‌ها بعد پیرامونش را گرفتند، آن زمانی که گفت «رهبر ما آن طفل سیزده ساله است …»

دومین سیزدهم آبان روز رهبران سیزده ساله است؛ دانش‌آموزانی که برای تظاهرات در محوطه دانشگاه تهران گرد آمده بودند و مورد یکی از سبعانه‌ترین کشتارها قرار گرفتند. تجربه رژیم از حوادث دهه چهل بود که موجب چنین حرکات خونینی شد. تصور بر آن بود که اگر با همان قاطعیت گذشته عمل کنند از نو به همان نتایج خیره‌کننده دست می‌یابند، حال آن که زمینه اجتماعی کاملا تغییر کرده بود؛ زمین تغییر کرده بود و زمان تغییر کرده بود و مهمتر از آن جان انسان‌ها تغییر کرده بود. دیگر حکومت شاهنشاهی با یک امام تنها روبرو نبود. این بار کسانی گرد او جمع شده بودند که شاید به اندازه پدرانشان او را نمی‌شناختند یا سخنانش را نشنیده بودند، اما به اندازه امام خود شور در سینه داشتند؛ آنها همچون پدرانشان برای به راه ‌افتادن لازم نبود که پی‌درپی شماتت شوند.

درباره سومین سیزده آبان بسیار گفته شده است، تا جایی که بعید است کمترین اطلاعی از آن ماجرا ناگفته مانده باشد؛ از جمله آن که در این رویداد امام از دانشجویان مسلمان پیروی کرد. ظاهرا این دانشجویان بودند که خود را پیرو خط امام می‌خواندند، اما در واقع این امام بود که حرکت آنان را دنبال نمود. قطعا هیچ‌یک از رهبران و فرماندهان انقلاب در شکل دادن به آنچه در این روز اتفاق افتاد نقشی نداشت. حتی خود دانشجویان تصور می‌کردند بعد از چند روز حادثه تمام می‌شود و به خانه‌هایشان باز می‌گردند. ولی امام این رویداد را پیگیری کرد و آن را انقلابی بزرگ‌تر از انقلاب اول نامید. تنها امامی که درد یک سکوت سیزده ساله را چشیده باشد می‌داند که جامعه‌ای شکل‌یافته از چوب‌های فرمانبر و خشک از خود جوششی ندارد و حیات پاکیزه‌ای ندارد. او مردم را رهبر می‌پسندید، زیرا می‌دانست که گذر از یک گردنه تاریخ برای سعادت هیچ ملتی کافی نیست. آنان باید از چنان خودانگیختگی و بصیرتی برخوردار شوند که در هر عصری و نسلی بتوانند راه را از بیراهه بشناسند و بپیمایند. مردم ما امروز رهبرانند و این همان آرزوی بزرگی است که امام برای آنان داشت. او ما را دعوت ‌کرد به سوی آن چیزی که ما را زنده می‌کرد.

آنک سیزدهم آبان، این سبزترین روز سال دوباره از راه می‌رسد. آیا امروز قابل‌تصور است که حرکت مردم بر اثر بازداشته شدن همراهی از همراهی خاموش شود؟ اگر اینگونه باشد دستاوردهای چهل و پنج سال تاریخ معاصر خود را از دست داده‌ایم، و اگر چنین نباشد این نشانه‌ای از ریشه‌های انقلابی ماست. ما به اتکای این ریشه‌هاست که سبز شده‌ایم، ریشه‌هایی که اگر از آنها دور شویم به همان چیزی تنزل خواهیم کرد که مخالفان مردم آرزو می‌کنند. به این خاطر است که جا دارد با هر تلاش افراطی در این جهت برخوردی احتیاط‌آمیز داشته باشیم.

حرکت ما از واگذار کردن اسلام به جبهه خرافه‌پرستان و سپردن انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان، از ناچیز شمردن میراث و میوه مبارزات یک‌صدساله مردم ایران و جایگزین کردن آن با تصوراتی گنگ، و از جدایی و بیگانگی نسبت به ریشه‌های تاریخی‌اش نفع نمی‌برد، و اگر برخی دولت‌های بیگانه بر ترویج چنین تمایلاتی اصرار دارند شاید در این کار سودی ملاحظه می‌کنند. آنها اگر لازم باشد با وجدانی آرام بر سر جنبش امروز ایرانیان پشت میز معامله می‌نشینند و به همان مقدار آزادی و توسعه سیاسی که در کشورهای همسایه‌ وجود دارد برای ملت ما قناعت می‌کنند و در این قناعت قابل سرزنش نیستند. این ما هستیم که اگر مصالح خود را به درستی تشخیص ندهیم باید ملامت ‌‌شویم.

این روزها هر نگاهی که به نگاهی می‌افتد از پیروزی می‌پرسد. کی به آن می‌رسیم؟ چه چیز ما را به آن می‌رساند؟ کدام قدم و اقدام آن را به پیش می‌اندازد؟ و چه چیز آن را کمال می‌بخشد؟ تمامی وجود ما دعا و سوال است و وعده خداوند که فرمود هر آنچه مسئلت کنیم مقداری از آن را اجابت خواهد کرد. و آتاکم من کل ما سالتموه. (و از هرآنچه از او خواستید به شما داد). همین که خواسته‌ای در جامعه متولد می‌شود دیگر هیچ کس قادر نیست از برآورده شدن آن ممانعت کند و دولت‌ها تنها می‌توانند بر مقادیری چون زمان و میزان و شکل تحقق آن تاثیر بگذارند.

آیا ما هم می‌توانیم بر این مقادیر اثر داشته باشیم؟ آری. المعروف بقدر المعرفه؛ انسان‌ها به قدری که بصیرت و آگاهی از خود به نمایش می‌گذارند در خور نیکویی‌ها قرار می‌گیرند. کما این که در این چند ماه مردم ما بیش از آن که از رنج‌های خود گنج به دست آورده باشند از برکات خردمندی خود بهره‌مند شده‌اند.

راه سبز ما یک مسیر عقلانی است و این یک بشارت است، زیرا نشان می‌دهد که ما تا انتها بر سر خواسته‌های خود مستحکم خواهیم ایستاد. اگر دچار تندروی و رفتارهای افراطی بودیم شک نکنید که با دستانی خالی از نیمۀ راه باز می‌گشتیم، زیرا افراط راه را برای تفریط باز می‌کند. اگر برای قبول این حقیقت به مثال نیاز دارید به سیاست خارجی دولتمردان بنگرید. همان وقتی که آنان مناسبات بین‌المللی کشور را به اغراض تبلیغاتی آلوده کردند و از خردورزی و متانت کناره گرفتند می‌شد حدس زد که به زودی مصالح بلندمدت مردم را به هیچ معامله خواهندکرد. شانزده سال پیش از این تهیه سوخت برای تاسیسات هسته‌ای تهران امری بود که نه مسئولان و نه رسانه‌ها انجام آن را یک خبر مهم تلقی نمی‌کردند. امروز قسمت اعظم محصول فعالیت‌های هسته‌ای کشور ،که این همه جاروجنجال به خود دیده و چندین تحریم برای ملت به همراه آورده است، گویا باید برای تامین همین نیاز ساده تحویل کشورهای دیگر شود، شاید بعدها لطف کنند و اندکی سوخت در اختیار ما بگذارند. آیا این یک پیروزی است؟ یا یک تقلب آشکار، که چنین تسلیمی فتح‌المبین نامیده شود؟

دولتمردان نه مشکلات جهان را حل کردند و نه بر حقوق تردیدناپذیر ملت خود تاکید نمودند، که با گشاده‌دستی از این حقوق عقب نشستند. آنها نشان دادند که حتی در تسلیم شدن و کرنش کردن افراط‌گرند. حتی اگر با تلاش دلسوزان از واگذاری دستاوردهای کشور در زمینه انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای جلوگیری شود از عواقب افراط و تفریط‌های دولتمردان ایمن نشده‌ایم، زیرا رفتارهای آنان زمینه را برای اجماع بین المللی جهت اعمال تحریم‌ها و فشارهای بیشتر به ملت ما فراهم کرده است.

چیزی که ما می‌توانیم از این ماجرا بیاموزیم آن است که خود دچار افراط نشویم. دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – مخالفان مردم صحنه را ترک می‌کنند. آیا آن روز باید کشوری تخریب شده برای ملت باقی بماند؟ آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلی‌اش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم.

تاکید بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی یک راهبرد کلیدی برای ساختن فرداست. با چنین راهبردی ما در تاریکی قدم نمی‌گذاریم و میراث‌های به جا مانده از مبارزات نسل‌های پیشین را به هیچ تقلیل نمی‌دهیم. و هر آنچه از آرمان‌ها و خواسته‌هایمان که جا بماند با زندگی‌های خود آن را به دست می‌آوریم، زیرا ساختار ظاهری هرگز تمام آن چیزی، بلکه قسمت اصلی آن چیزی نیست که در جامعه واقعیت دارد. بخش اصلی این واقعیت زندگی‌های ماست. دستگاه ظاهری می‌تواند فرزندان انقلاب را همچون تبهکاران دستگیر کند و لباس‌های تحقیرآمیز بر قامتشان بپوشاند و مردم می‌توانند با نگاهشان از آنان قهرمان بسازند و به آنان افتخار کنند. در این رودررویی کدامیک برنده‌اند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند آنان را در دادگاه‌های نمایشی محکوم کند و نگاه مردم می‌تواند آنان را در پیشگاه وجدان خویش حاکم بداند. به راستی کدامیک از این دو در واقعیت جامعه حکومت می‌کنند؟ دستگاه ظاهری با برخوردهای توهین‌آمیز خود خانواده‌های آنان را سرافکنده و خوارشده می‌خواهد و نگاه‌های مردم آنان را در عین تلخ‌کامی‌هایی که می‌چشند سربلند می‌بیند. کدامیک از این دو نگاه بر احساس این خانواده‌ها چیره است؟ دقت کنید که تنها در نگاه مردم این همه قدرت وجود دارد و تا اینجای کار هنوز حرفی از دیگر توانایی‌های آنان نگفته‌ایم. دستگاه ظاهری می‌تواند برای این خانواده‌ها تنهایی و عسرت تدارک ببیند و مردم می‌توانند آنان را در آغوش بگیرد؟ به راستی کدامیک از این دو بر کار خود غالبند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند دانشجویان غریب را به جرم ابراز عقیده از خوابگاه محروم کند و معیشت آنان را در تنگنا قرار دهد و شبکه‌های اجتماعی می‌توانند با حمایت‌‌های خود از آنان پشتیبانی کنند. تاثیر اقدام کدامیک از آنها بیشتر است؟ به راستی کدامیک از آنها قدرتمندتر است؟ بلکه اساسا تقابلی میان این دو وجود ندارد؛ یکی هست و دیگری نیست، زیرا این زندگی‌های ماست که به هر امری در نظم ظاهری جامعه معنا می‌بخشد. ما در چند ماه گذشته نه با شکستن این نظم، که با تغییر معنا دادن به آن از راه زندگی‌هایمان صحنه جامعه را تغییر دادیم. ما چه نیازی به شکستن این نظم داریم در حالی که در هر شرایطی این ما هستیم که با زندگی‌های خود به آن جهت می‌دهیم.

بعد از این نیز راه ما این است. در شرایطی که اصول متعدد قانون اساسی بتوانند بی‌محابا معطل بمانند حقیقت آن است که فرقی میان قانون خوب و بد وجود ندارد. ساختار سیاسی کشور اگر بهترین نظم ممکن باشد به چه کار می‌آید اگر زندگی‌های ما به آن اعتبار نبخشد، یعنی معنی برایش تدارک نبیند، آن را تنفیذ نکند و اجرای بدون تنازل آن را مطالبه ننماید؟ به همین ترتیب اگر این ساختار واجد اشتباهات و عقب افتادگی‌های واضح بود ما تنها در صورتی می‌توانستیم آن را اصلاح کنیم که نخست معنای آن را اصلاح می‌کردیم و این کار را با زندگی‌های خود انجام می‌دادیم.

البته بسیارند ملت‌هایی که این توانایی خود را به جا نمی‌آورند و ترجیح می‌دهند قدرت را به قدرتمندان وابگذارند. آنها در جامعه خود پیشوا نیستند، ولی مردم ما هستند.

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند. این روز عزیز را به ملت ایران تبریک می‌گویم و برای گروهی از آفرینندگان این مناسبت که اینک در بندند و دیگر اسیران نهضت سبز از خداوند آزادی، شکیبایی و پاداشی متناسب با نیت‌های بلندشان آرزو می‌کنم.

میر حسین موسوی

ایده ای دارم: دفتری برای ایده هایتان!!

2009-11-01T05:30:05Z

کا سختی نیست! کافیست دفترچه کوچک همیشه همراهتان داشته باشید. اگر همیشه هم نمی توانید، سعی کیند اغلب اوقات همراهتان باشد، بخصوص جاهائی که امکان دارد ایده های نابی ببینید یا به ذهنتان برسد!

با این کار پس از مدتی دفتر چه ای دارید مملو از ایده های ناب درباره زندگی، کسب و کار، روابط اجتماعی، خلاقیتهای هنری و دنیای اطرافتان! ایده اهیی که هر کدامشان می تواند در زندگی، روابط و کسب و کارتان برایتان کلیدی ، راهگشا یا پولساز باشد!!!

مشکل در پائین هرم است نه در بالای آن

2009-10-31T15:26:24Z

دوست عزیز و بسیار خوب من «هفت‌تیر‌کش ورشکسته» لطف کرده و من را به بازی وبلاگی «نامه به آقای رهبری» دعوت کرده. اجازه می‌خواهم در این زمینه بجای گیر دادن به فردی بنام «رهبری» سعی در بیان ملزومات مقامی بنام «حکم‌ران» در ایران کنم. به همین دلیل مسئله را از سه دیدگاه مردم مورد «حکم‌رانی، لایه‌های قدرت و جایگاه کشور در جهان» بیان می‌کنم.

اول) مردم مورد حکم‌رانی:

الف) قبل از هر چیز باید بگویم که از هر هفت‌ نفر در جامعه ما یک نفر بی‌سواد مطلق است. اگر بی‌سوادی و کم‌سوادی را هم‌معنا بدانیم با عدم توانائی دیدن افق‌های دور آنوقت شاید بتوانیم درک کنیم که در ذهن بخش بزرگی از جامعه ما (شامل بی‌سواد‌ها و کم‌سواد‌ها، به تخمین من چیزی در حدود کمتر از نیمی از جمعیت کشور) چه می‌گذرد. این بخش از جامعه ما «نیازمند» وجود یک حکم‌ران همه‌چیز دان و عاری از خطا است. باز تاکید می‌کنم که این بخش جامعه «نیازمند» چنین مفهومی است. این بخش از جامعه حتی توان خواندن یک روزنامه را درست و حسابی ندارد. این‌ها نیازمند کسی هستند که قیم‌شان باشد و راه‌شان ببرد. فردی قابل اطمینان و عاری از خطا. حال اگر این «همه‌ چیز دانی و عاری از خطائی» در حکم‌ران ذره‌ای خراش بردارد آنوقت است که دیگر نمی‌شود بخش بزرگی از جامعه را کنترل کرد چرا که باور خود به چنین «بت»ی یا چنین راه‌بری را از دست داده‌اند.

ب) بخش دیگر مردم جامعه -از قبیل من و شما- هم با یک مشکل بزرگ دست به گریبان هستیم و آن مشکل عدم وجود چیزی بنام «اشتباه» در رفتارهای فردی‌مان است. ساختار ذهنی «قاجار»ی ما به ما اجازه گفتن عبارت «اشتباه کردم» را نمی‌دهد. اقرار به اشتباه به معنای زیر سوال رفتن تمامیت وجودی فرد است. اگر من بقال اعتراف کنم که مثلا یک بار در فروش جنس فاسد به مشتریان مغازه‌ام اشتباه کرده‌ام آنوقت تمام هستی من زیر سوال می‌رود حتی اینکه چرا چهل سال پیش با فلان خانواده وصلت کردم!

فرهنگ معاصر ما ریشه در زمان قاجار دارد و زمان قاجار هم دوران بالا و پائین شدن ما بود. عدم اطمینان. در فرهنگ ما اعتراف به اشتباه به معنای «عدم داشتن لیاقت» است و باعث تنها ماندن گوینده می‌گردد. در عین حال فلسفه «جبران» هم نداریم. بجای آن از «چوب و فلک» استفاده می‌کنیم. اگر کسی زد شیشه خانه ما را شکست ما با «جبران» راضی نمی‌شویم بلکه باید خانه طرف را بر سرش خراب کنیم (اگر بتوانیم). ذهنیت ما ذهنیت «قانون»ی نیست که اگر کسی اشتباهی کرد مطابق قانون اشتباه خود را جبران کند و خلاص. ذهنیت ملوک‌الطوایفی است. این است که حکم‌ران حاضر است جانش را بدهد اما اعتراف به اشتباه نکند.

دوم) لایه‌های قدرت: لایه‌های مختلف قدرت در کشور ما مدام از حکم‌ران «التماس دعا» دارند. موتلفه می‌آید و چنین درخواست می‌کند بعد که بیرون رفت مجمع روحانیون فلان وارد می‌شود، پشت سر آنها جامعه روحانیون بهمان سر می‌رسد، این‌ یکی بیرون نرفته سپاه و بسیج وارد می‌شوند و بعد نماینده حوزه‌های علمیه و بعد رئیس مجلس شورا و بعد که و که و که. این همواره بوده. این است که حکم‌ران باید مدام در حال این‌طرف و آن‌طرف کردن مهره‌هایش باشد و به این وام بدهد و از آن دیگری وام بستاند. فرمانده یک پادگان برای سربازان صفر حکم مقتدرترین موجود دنیا را دارد اما همین فرمانده چندین و چند قپه‌ای و برگ زیتونی ناچار است با انواع و اقسام سرهنگ‌های مختلفی که بخش‌های گوناگون پادگان را اداره می‌کنند راه بیاید تا کارها انجام شوند.

در جامعه ما «کدخدا منش‌ی» همواره جای «قانون» نشسته. هرکدام از این «کدخدایان» دارای قلمرو و خدم و حشم بوده‌اند. یک کلام، حکم‌ران باید هوای این کدخدایان کوچک را داشته‌باشد. حکم‌ران «فعال مایشاء» نیست. نمی‌تواند آنچه خودش می‌خواهد یا صلاح می‌داند را اعمال کند.

سوم) جایگاه کشور در جهان: همه می‌دانیم که چوپان معروف چقدر همه را با فریادهای «گرگ گرگ» سرکار گذاشت. بعدش هم که واقعا گرگ به گله زد هیچ‌کس فریادهای وی را جدی نگرفت تا کمکش کند. واقعیت این است که کشورها بخصوص در خاورمیانه «دشمن» دارند. کار ندارم به اینکه گروهبان قندعلی برای زدن باتومش بر سر فلان دختر خوشگل وی را عامل «دشمن» می‌خواند. سوء استفاده از واژه «دشمن» به معنای این نیست که دشمن وجود ندارد. باید در خاورمیانه -که متاسفانه هنوز با قانون جنگل ورژن ۳.۱ اداره می‌شود و تا رسیدن به قانون جنگل ویستای اروپا و آمریکا راه طولانی‌ای در پیش دارد- قوی بود. قدرت اما در جهان بعد از دوران موتور بخار در «صنعت» معنا می‌یابد. قربانش بروم ما هم که تازه تولید پیکان را متوقف کرده‌ایم و هنوز داریم همان پراید کذائی را تلپ و تلپ از کارخانه‌های‌مان بیرون می‌دهیم. قدرت‌مان در سطح جهان همین قدرت «پراید»ی است.

خوشبختانه دیگر بازیگران اطراف ما در خاورمیانه‌ هم وضعیتی چندان بهتر ندارند. اما هرکس در این جنگل ناچار است در درون قلمرو خودش غرش کند و عربده بکشد تا ضعف خویش را با سر و صدای زیاد بپوشاند و دیگران را دور نگاه دارد. ما ایرانی‌ها دچار غرور کاذب «خود شیر ژیان بینی» هستیم درحالی که تقریبا همه چیز جامعه‌مان به همان سیاق ژیان مهاری دو سیلندر کار می‌کند!

در چنین فضائی یک حکم‌ران باید بر اساس واقعیت‌ها عمل کند اما نمی‌تواند این واقعیت‌ها را برای مردمانی که خود را آقای جهان می‌پندارند بیان نماید. ناچار است همان پرده پر نقش و نگار قدرت و شوکت را جلوی چشم مردمانش نگاه دارد ولی در پشت پرده کاری را بکند که دیگر رقیبان در خاورمیانه می‌کنند. اگر پرده فروافتد و مردم هرکجا در خاورمیانه بفهمند جایگاه‌شان چیست آنوقت است که دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. جمال عبدالناصر در مصر، حافظ اسد در سوریه و حتی صدام حسین در عراق نمونه‌هائی بودند از حکم‌رانانی که وضعیت خارج از کشور خود و توان موجود در داخل را به نحو وارونه به مردمشان نشان می‌دادند تا امورات‌ خود و همان مردم بگذرند.

می‌خواهم بگویم تصویری که جلوی چشم ما است از آنچه کشورمان است در مقیاس جهانی تصویر صحیحی نیست. اما حکم‌ران بنا به حرفه‌ای که دارد از منظر تصویر واقعی به جهان می‌نگرد و برنامه می‌ریزد. حکم‌ران نمی‌تواند به مردم بگوید که «ای مردم من! با صنعت «پیکانی» و «پراید ساز» و «پژو مونتاژ کن» ما عددی در جهان نیستیم و به همین دلیل نیازمند این می‌باشیم که مشتی خلایق مشنگ را در جنوب لبنان یا در غزه یا در عراق بر سر انگشتان خویش بچرخانیم تا بلکه از این طریق بتوانیم منافع خودمان در منطقه و جهان را حفظ کنیم.» حکم‌ران می‌رود چهارتا موشک از کره شمالی یا چین می‌خرد و هوا می‌کندشان با رنگ و لعاب وطنی تا به مردم نشان بدهد از آن وضعیت «پیکان، پراید، پژو» فاصله گرفته‌ایم.

همه آنچه در بالا گفتم را خلاصه می‌کنم در این جمله که «ما نه از صندلی حکم‌ران و میزان راحتی و ناراحتی آن خبر داریم و نه از افقی که آن حکم‌ران نشسته بر صندلی می‌بیند.» این است که توقع‌مان از او بالا می‌رود. اگر ما مردم «بت‌سازی» نکنیم، موسوی باشد یا دیگری، در هر مقامی که هستیم تابع قانون باشیم نه کدخدا منشی و دست آخر اگر اجازه بدهیم که آئینه نقش ما را راست بنمایاند آنوقت است که می‌توانیم از حکم‌ران‌مان انتظار داشته‌باشیم که چنین باشد یا چنان. من مشکل را در رهبری یا حکم‌ران نمی‌دانم. مشکل در میان مردم جامعه است و تربیت‌ و ذهنیت قاجاری آنها.

لینک این مطلب در بالاترین

تصاویر دفتر جدید گوگل در واشنگتن: درباره فنگ شوئی درمحیط کسب و کار

2009-10-31T05:53:01Z

شرکت گوگل ، دفتر جدید خود در کرکلند واشنگتن را افتتاح کرد.

به گزارش بانکی ، این دفتر که 350 کارمند در آن مشغول به کار هستند امکانات ویژه و منحصر به فردی دارد که از آن جمله می توان به دیوار صخره ای ، باشگاه ورزشی مجهز ، بوفه و کافه تریای اختصاصی و دفتر کار طراحی شده بر اساس اصول روانشناسی اشاره کرد.

از ظاهر طراحی بنظر میرسد که بسیاری از اصول فنگ شوئی اداری در چیدمان و طراحی دفتر و ایجاد محیط کار مطبوع و دوست داشتنی برای کارمندان تلاش شده است. این موضوعی است که اغلب در محیطهای کسب و کار در ایران نادیده گرفته می شود.

گزارش تصویری این دفتر را با هم می بینیم:

نمایی از ساختمان جدید گوگل در کرکلند واشنگتن

سلف سرویس شرکت گوگل

نمای بیرونی دفتر جدید گوگل

مارالی آریتزا ، در حال آماده کردن سلف سرویس برای نهار کارمندان

بوفه ی آزاد دفتر جدید گوگل

گرگ میلیام ، مهندس نرم افزار در حال کار کردن در دفتر جدید خود

نمای نزدیک از دیوار صخره نوردی شرکت گوگل

شومینه در اتاق کار یکی از کارمندان شرکت گوگل

چی چیو ، در حال بالا رفتن از دیوار صخره ای

آکواریوم ماهی در دفتر کرکلند.

بوفه ی دفتر گوگل که بیشتر در آن اسنک دیده می شود و البته برای کارمندان رایگان است.

لوگوی گوگل که در اتاق نشیمن این دفتر نصب شده است.

به ترتیب از چپ به راست ، کیث ایتو ، نیکولاس لی ، جان لین و یاتین چاواس ، مهندسان نرم افزار گوگل مشغول کار در دفتر خود هستند ، فوتبال دستی تفریح مورد علاقه ی آنهاست.

یکی از کارمندان گوگل در باشگاه ورزشی دفتر کرکلند مشغول انجام تمرینات بدنسازی است.

چی چیو ، مدیر فنی شرکت گوگل سعی می کند از دیوار صخره ای بالا برود ، گوگلی ها معتقدند وجود این دیوار و استفاده ی کارمندان از آن علاوه بر تقویت روحیه ی جنگندگی و تلاش ، باعث خلق ایده های جدید نیز می شود!

درد بی دردی

2009-10-31T05:07:36Z

گفت : خوشا دردی که درمانش تو باشی.

پرسید : مثلا چه دردی می تونه باشه؟

گفت : شق درد ِ ناشی از راست بودن آلت به مدت زیاد