PESSACHLODGE

Greek Holocaust Survivors

2016-01-26T05:50:00.001-08:00

"The best speech an Israeli diplomat ever held" George Deek in Oslo

2014-10-23T14:11:00.001-07:00

The 2014 Israel-Hamas War: A Preliminary Net Assessment

2014-09-13T01:12:00.001-07:00

Shai Feldman
September 8, 2014
http://nationalinterest.org/

"Neither Israel nor Hamas have gained anything significant from the violence."

On August 26, after more than fifty days of fighting, the latest phase of the Israel-Hamas War ended with an Egyptian-mediated ceasefire. It will be months, if not years, before the ramifications of the 2014 war will become clear and fully apparent. At this early point, just over a week after the ceasefire was announced, any assessment of the violence must be considered tentative at best. The following are a number of early reflections on this recent explosion of Palestinian-Israeli violence:

First, as reflected in the ceasefire agreement, neither Israel, nor Hamas has gained anything significant from the violence. Hamas may have gained a modest expansion of fishing rights for Gazans and may gain some improvement in the ease of movement and access of people and goods into and out of the Gaza Strip. Israel may eventually gain some tightening of the constraints on the smuggling of weapons and ammunition into the Strip. None of these constitute strategic gains.

Hamas did not gain any significant change in Gaza’s isolation—neither its demands for building a seaport, nor for the rebuilding of the airport were accepted. Similarly, there is little hope that Israel’s wish to see the Gaza Strip demilitarized will ever materialize. Talk of a grand bargain in the framework of which Hamas will agree to disarm in exchange for massive reconstruction of the Gaza Strip will most likely remain just that—talk.

A second prism leading to the conclusion that neither side has gained anything significant in the war is that the fighting ended not because one or both sides had achieved their objectives, but rather because at some point, Israeli and Hamas leaders concluded that there was no point to the war’s continuation. Namely, that more fighting with its associated costs were not likely to yield a different result. Given its limited resources and unlimited aims, Hamas could not coerce Israel into making significant concessions merely by increasing Israel’s pain and suffering incrementally through the further use of rocket fire. Its attempts to increase Israeli costs dramatically through a “game changer”—the imaginative use of “attack tunnels”—was defeated by a combination of Israeli technology and the agility of the IDF’s response teams.

Similarly, Israel was unlikely to coerce Hamas into submission by conquering additional neighborhoods in the outskirts of Gaza City. Yet it was reluctant to attempt to do this through a “game changer” of its own: a deep penetration of the heart of Gaza by ground forces in an attempt to destroy the command and control structure of Hamas’ military arm. This reluctance was fueled by four concerns: First, the expectation that such a strike would be associated with very high casualties on both sides; Second, unwillingness for Israel to find itself once again holding a population of 1.6 million Gaza Palestinians against its will; Third, huge uncertainty about an “exit strategy”—what would allow Israel to end its reoccupation and leave? And finally (and perhaps most importantly), fear that with Hamas destroyed, the IDF’s eventual withdrawal would leave Gaza completely chaotic and Jihadi groups far worse than Hamas would enjoy an ideal breeding ground.

The third insight is that no factor seems to have played a greater role in determining the parameters of the war than the dramatic changes witnessed in the broader Middle East in the aftermath of the so-called Arab Spring. Most importantly, Hamas found itself completely alone in the fight. No Arab or non-Arab state and no significant nonstate actor came to its assistance and no significant expressions of mass sympathy with Hamas could be observed. Indeed, it is remarkable that the few pro-Hamas demonstrations in Europe during the war were far larger than anything seen in the Middle East during the fighting.

Hamas’ isolation resulted from three factors: First, its decision in late 2011 to side with the rebels in Syria and to relocate its headquarters away from Damascus. At the very least, the decision alienated Syria’s Assad regime, Iran and Hezbollah who saw Hamas’ behavior as nothing short of betrayal. Second, the July 2013 counter-revolution in Egypt resulted in a new regime which regards the Muslim Brotherhood as an existential threat. As Cairo’s new leaders view Hamas as an arm of the Brotherhood, by implication it has also come to be regarded as a threat to Egypt’s national security. Third, the disintegration of some Arab states—notably Syria, Iraq and Libya—and the inward focus of all other Arab states produced an environment in which the fate of Hamas was not a priority for any important player in the Middle East.

Another important determinant of the war’s course and consequences was the dysfunctional domestic politics of both Hamas and Israel. In Hamas’ case, the geographic split between the leadership in Gaza and Khaled Mashaal’s residence in Qatar proved a serious obstacle to ceasing the fire. Backed by Qatari money, Mashaal took a hard line in the talks to end the fighting, in the hope of extracting what Israel would never yield. In the end, the decision to accept a ceasefire was taken by Hamas’ Gaza leadership, sidelining, if not altogether ignoring, the objections that Mashaal raised.

Similarly on the Israeli side, Israel’s prime minister seemed to be challenged by members of his own cabinet as much as by Hamas. Immediately after the abduction and killing of the three Israeli teenagers in June, right-wing politicians began to argue that Netanyahu’s response was weak, hesitant and indecisive. Later and throughout the fighting, Foreign Minister Avigdor Lieberman and Economics Minister Naftali Bennett openly disputed the limited operational objectives defined for the IDF—suppressing Hamas’ rocket and mortar fire, locating and destroying the attack tunnels, and restoring Israeli deterrence. Instead they argued for ordering the IDF to defeat and destroy Hamas. Not surprisingly, both took strong objection to Netanyahu’s decision to accept the ceasefire proposal. “Without destroying Hamas,” argued Lieberman, “another round of fighting is only a matter of time.” Needless to say, the specter of a foreign minister keeping his office despite having criticized his prime minister’s policy in no uncertain terms is without precedent even in the Western world.

These attacks seemed to have been successful, with negative consequences for Netanyahu as well as for Israel at large. In the short term, the attacks sank Netanyahu’s approval rating to its lowest point. This was partly because many Israelis were persuaded that in dealing with Hamas their prime minister was indeed weak, hesitant and indecisive. But equally, as he tolerated his right-wing opponents’ attacks, Netanyahu seemed increasingly to have lost control over his own government, thus giving ammunition to critics on the left who argued that he was weak, hesitant and indecisive. But even more important, in the immediate aftermath of the war, the attacks forced Netanyahu to attempt to restore his credibility and credentials as the leader of Israel’s right wing. He did this by allowing the decision to confiscate a thousand acres of land in the West Bank, presumably for additional settlement construction.

This decision is bound to have two interrelated strategic consequences: first, increasing Palestinian despair regarding the prospects of resolving the conflict with Israel. Now more of them are convinced that Netanyahu was never serious about his stated commitment to a two-state solution. Second, further weakening PA President Mahmoud Abbas by making him appear as collaborating with Israel’s continued occupation. Thus, any Israeli hopes of strengthening Abbas as a long-term strategy of building him as an alternative to Hamas were discarded under the short-term pressures to restore Netanyahu’s right-wing credentials.

The negative international reaction to the postwar land confiscation further exacerbated the most consequential of Israel’s losses during the almost eight weeks of fighting: Hamas seems to have won the so-called “war of the narratives.” In the latter arena, Israeli assertions that the large number of civilian casualties in Gaza resulted from Hamas’ strategy of using human shields to protect its weapons and command structure—hiding their rocket launchers and commanders in homes, schools, mosques and hospitals—could not overcome the negative emotional resonance of the observable mass devastation of Gaza’s neighborhoods as reflected in international media photos and footage.

Finally and possibly most tragic of all, at the end of the fighting, Israel and Hamas both remain locked into their prewar strategic impasse. As long as Hamas continues to adhere to its ideological rejection of Israel’s right to exist and thus to its unlimited aims, Israel will not make any concessions that dramatically improve Hamas’ capacity to meet the minimal aspirations of Gaza’s population. And as long as Israeli policies—especially its continued settlement construction—continue to undermine any prospects for implementing a two-state solution to the conflict, Palestinians will continue to resist “occupation,” thus making another violent clash unavoidable if not inevitable.

Shai Feldman is the Judith and Sidney Swartz Director of Brandeis University’s Crown Center for Middle East Studies and a Senior Fellow atHarvard University’s Belfer Center for Science and International Affairs.

Image: Flickr/Israel Defense Forces/CC by-nc 2.0

Three things you (probably) don't know about islam

2014-09-08T10:45:00.001-07:00

Thank you Constantinos..

4th Sep 2014... ''Too much'' democracy???

2014-09-05T15:47:00.004-07:00

This man is a world danger...
Hopefully western world has started to wake up...

Britain facing 'greatest terrorist threat' in history

2014-08-30T00:29:00.002-07:00

By Tom Whitehead, and Steven Swinford

9:41PM BST 29 Aug 2014

The Telegraph

Britain faces the “greatest and deepest” terror threat in the country’s history, David Cameron warned as he pledged emergency measures to tackle extremists.

The UK threat level was raised to “severe” — its second highest — meaning that a terrorist attack is “highly likely” in light of the growing danger from British jihadists returning from Iraq and Syria.

The Prime Minister said that the risk posed by Isil (the Islamic State of Iraq and the Levant) will last for “decades” and raised the prospect of an expanding terrorist nation “on the shores of the Mediterranean”.

He disclosed that Isil had made “specific” threats against the UK and did not rule out military action to tackle the growing problem.

More than 500 Britons are believed to have gone to Iraq and Syria and at least half have returned, with some feared to be planning attacks here. One major plot has been foiled.

The warning came as it emerged that a laptop seized from Isil in Syria contained research on how to make a biological bomb and religious justification to use it against civilians.

On Monday, Mr Cameron will unveil a number of “uncompromising” measures to help tackle British jihadists and fill the “gaps in our armoury”.

They will include stopping British fanatics from travelling to or returning from the war zones by making it easier to seize their passports.

He is also expected to tighten controls that can be put on the movement and activities of terror suspects within the UK.

It is the first time in three years that the threat level has stood at severe, just one short of “critical”, which would mean an attack is imminent.

The raised alert will lead to an increase in the number of armed police on the streets, especially around landmark sites and airports.

Theresa May, the Home Secretary, insisted that the move was not a result of any specific plot, but in light of the increasing dangers posed by British fanatics and other foreign fighters in Iraq and Syria.

The change also comes less than a week before a Nato summit in south Wales, which will be the biggest gathering of heads of state in the UK.

The White House said that it had consulted with the British Government about the heightened threat level, but there was no plan to raise America’s equivalent threat notice.

In a Downing Street press conference, Mr Cameron said: “What we’re facing in Iraq now with Isil is a greater and deeper threat to our security than we have known before.

“In Afghanistan the Taliban were prepared to play host to al-Qaeda. With Isil we are facing a terrorist organisation not being hosted in the country but seeking to establish and then violently expand its own terrorist state.

“We could be facing a terrorist state on the shores of the Mediterranean bordering a Nato State.

“We are in the middle of a generational struggle against a poisonous and extremist ideology that I believe we will be fighting for years if not decades.”

Mr Cameron said that the world had been “shocked and sickened” by the Isil murder of James Foley, the US journalist, apparently by a British terrorist.

He said that he was “absolutely satisfied that Isil has specific threats and will make specific threats to the UK”.

Whitehall sources said Isil and other terrorist groups in Iraq and Syria are planning attacks against the UK and other Western countries.

The Prime Minister said: “It was clear evidence that this is not some foreign conflict thousands of miles from home that we can hope to ignore. The ambition to create an extremist caliphate in the heart of Iraq and Syria is a threat to our own security here in the UK.”

He said that the battle was between Islam and extremists who used a “poisonous ideology” and “the most brutal forms of terrorism to force people to accept a warped world view”.

Mr Cameron has been under pressure to join the US in air strikes against the terror group. Downing Street has insisted that no request has been made, but the Prime Minister yesterday would not rule out military action.

“We must use all the resources we have at our disposal,” he said. “Learning the lessons from the past doesn’t mean that there isn’t a place for our military.

“The military were vital in driving al-Qaeda from Afghanistan and we support the US air strikes against Isil in Iraq. Military force is just one element of what we can do.”

There have also been calls for changes in the law to help strip passports from British jihadists.

The Prime Minister promised there would be no knee-jerk reaction, but added: “It is becoming clear that there are some gaps in our armoury and we need to strengthen them. We need to do more to stop people travelling, to stop those who do go from returning and to deal decisively with those who are already here.”

He went on: “Adhering to British values is not an option or choice. It is a duty to those who live on this island. In the end it is only by standing up that we will defeat extremism.”

Earlier this week Scotland Yard warned that the arrest rate for those suspected of being involved in Syria or Iraq-related terrorism had increased five-fold since last year.

The decision to raise the threat level was taken by the Joint Terrorism Analysis Centre, which operates out of MI5 and is independent of ministers.

Mrs May said: “We face a real and serious threat in the UK from international terrorism. I would urge the public to remain vigilant and to report any suspicious activity to the police.”

Countdown to Israel’s Destruction

2014-08-28T16:23:00.002-07:00

By Simcha Jacobovici

Times of Israel. 28.8.14

The round of fighting with Hamas is one more stage in Israel’s strategic downward spiral. Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu has declared victory. At the same time, Gaza’s Hamas rulers are dancing in the street. Ahmed Barakat, senior member of Hezbollah, has stated that the “countdown to the disappearance of the Zionist entity [Israel] in the region has begun.” Unfortunately, Netanyahu is wrong and Barakat is right.

If you count bodies and destroyed homes, Israel won the round. But if you look at the overall strategic situation, what you see is a steady deterioration in Israel’s position, both militarily and diplomatically. After the last Intifada, Israel’s enemies realized that suicide bombing alone cannot achieve their desired goal – the destruction of the Jewish state. So what they embarked on is a three-pronged strategy that involves low-level conflict and terror, combined with the development and production of weapons of mass destruction and an unrelenting media war designed to isolate Israel and create the international atmosphere necessary for its elimination. They have succeeded on all three fronts.

With respect to low-level conflict and terror, recently, in one week alone, Israel was fired on from Gaza by Hamas, from Lebanon by Hezbollah and from Syria by a combination of rebel and Syrian army forces. Kuneitra in Syria, right on the border with Israel, has fallen to Al-Qaida-affiliated forces. If not for the Egyptian army taking over Cairo, Israel would also be facing Al-Qaida in the Sinai and the Muslim Brotherhood in Egypt. The noose is tightening.

Economically, a few relatively low-cost tunnels on the Gaza border and a few thousand cheap rockets and mortars have cost Israel billions of dollars and, for a couple of days, even shut down Ben-Gurion airport. Israel’s isolation was near total.

All this is possible because Israel is fighting with two hands tied behind its back. Its political and military leaders are so close to the trees, they can’t see the forest. They have not caught on to the idea that power is useless if you can’t wield it. Specifically, the forces lined up against Israel have spent billions of dollars in an unrelenting media war to delegitimize and isolate the Jewish state. They have succeeded beyond their wildest dreams. Today, Israel is a de-facto pariah state in the world.

Even during the worst days of South Africa’s Apartheid, no one called for the destruction of South Africa. What they were calling for is a regime change, not the annihilation of the state. With Israel, it’s different. In campuses around the world “progressive” students and faculty are openly calling for the elimination of the Jewish state. Israel’s defenders are reduced to a campaign of whining: “why do you criticize Israel and not genocidal regimes such as Sudan and Syria?” In other words, at this moment the best that Israel’s friends can do is put it in the company of mass murderers.

In the international media, Israel is portrayed as the enemy of peace, the disruptor of international stability and a racist, colonialist regime that targets Arab children for a pastime. The worst Nazi-type anti-Semitic stereotypes have been taken out of mothballs, dusted off and applied to the Jewish state by seemingly respectable people. Around the world, left-wing and right-wing demonstrators stand shoulder to shoulder calling for “death to Israel”.

In the suburbs of Paris, Jews have to fight street battles to prevent a synagogue from being burnt down with its congregation inside. In South Africa, a politician calls for the gunning down of South-African Jewish leadership in “retaliation” for the war in Gaza. In England, kosher products are taken off supermarket shelves, so as not to incite the local population.

And what is Israel doing about the media war that has made all this possible? Absolutely nothing. While billions of dollars are fuelling the anti-Israel campaign, Israel is spending zero. Israel’s leadership is fighting early Twentieth-century battles. They are spending billions on tanks and nothing on media. Its enemies are spending billions on media and almost nothing on tanks. Israel is fighting last century’s war. Its enemies are fighting the war of tomorrow, often with the low-tech, media-friendly tools of yesterday. This “Neo-Primitivism” involves decapitation on youtube and other such methods. Put differently, Israel may be at the cutting edge of High Technology, but its enemies are on the cutting edge of post-modern warfare.

Israel’s leadership still has the quaint idea that the media war is really a matter of “Hasbarah”. There are even “Hasbarah experts” in the employ of the government, and of the World Zionist Organization. “Hasbarah” is Hebrew for “explanation”. Israel’s leaders believe that the way to fight a media war is to fund a couple of civil servants whose task it is to “explain” to the world why Israel is right and its enemies are wrong. This is like fighting F-16s with slingshots. More seriously, it reveals the total bankruptcy of Israel’s strategic thinking. Basically, Israel’s leaders haven’t figured out that what is depicted on CNN and BBC is more important than what happens on the streets of Gaza. If you win the latter and lose the former, you are the big loser. You can have Hellfire missiles, but you won’t be able to use them. And if you do use them, America’s president will not replenish them – because he watches CNN, or at least his constituents do. Put simply, you cannot win a war on the ground if you don’t fight the war of the airwaves. The latter has nothing to do with “Hasbarah” and everything to do with strategic power.

But that’s not all. The fact is that the media war, even if Israel engages in it, will not be fought on a level playing field. Israeli ideology and culture creates a blind spot in its leaders’ worldview. They simply don’t have the tools to understand anti-Semitism. It’s out there, and it’s real and they can’t see it. No country surrounded by Hezbollah, Al-Qaida, Hamas and ISIS would have to engage in a media war to “explain” to the world that it lives in a tough neighborhood, except Israel. Cool progressives would not allow themselves to call for the destruction of any state on the face of the planet, except for Israel. The fact is that the present media war conducted against Israel by its enemies is aimed at a planet that is – by and large – receptive to the message. Less than 70 years after a million Jewish children were incinerated in the heart of Europe, the idea of Jewish fighters defending their children is still anathema to millions of people.

As for Israel’s “friends”, the news is not good. Most of the planet is against the Jewish state and, while ancient Jewish communities have become extinct from Yemen to Afghanistan, from Greece to Poland, anti-Israel Muslim populations have expanded exponentially. This combination of sociological factors guarantees that in the near future most states in the international community will work harder and harder to isolate the state of Israel like no state has been isolated before. Countries like Canada are an exception, but in reality Canada’s support turns on one man’s continued leadership, Stephen Harper. When he goes, so will Canada’s support. As for the United States, the so-called “Jewish lobby”, namely America’s Jewish population, is disintegrating before our eyes. America’s Jews are assimilating and intermarrying. Even if they identify as Jews, for most of them Israel is not a priority. In fact, many go out of their way to prove that they are Americans first by beating up on the Jewish state. One of the few reasons for America’s continued support – such as it is – is not the power of the Jewish constituency, but of the Evangelical Christian community. This, too, shall pass. The anti-Israel forces in the American Evangelical community – old-school Jimmy Carter types – are gaining strength. Many will desert Israel. Already, there are those who claim that the “real Jews” of the bible are the Palestinians and the Israelis are the “Romans who crucified our lord”.

If you think United States President Obama is lukewarm towards Israel, the day will come – and it’s not far – that Obama will look like a right-wing Zionist compared to the people who will sit in the White House. A new president shall come, who grew up on CNN and was educated on virulently anti-Israel campuses. He will not just hold back missiles, he will arm Israel’s enemies.

This is not science fiction. This is science. If the world sees you as a genocidal state, its leaders will seek your destruction. What’s “fiction” is the world that Israel’s leaders live in. Netanyahu’s world – where anti-Semitism is not a factor, where America has Israel’s back and where Hamas is really a loser despite the mass celebrations on Gaza’s streets – is a figment of his imagination.

Netanyahu and some of his Cabinet ministers – Naphtali Bennett is a good example – believe that going on CNN and sparring with Christiane Amanpour is what good media is all about. They don’t understand that these appearances – and the “high-fives” they get from their entourage – are useless. They can’t fight a war in Gaza by parachuting a couple of cabinet ministers into the fray. Neither can they fight a media war by showing off their command of English on CNN. Put simply, if it doesn’t start fighting this war, Israel will become more vulnerable than ever before. And this will happen in the next few months – just as Iran becomes a nuclear power.

So here’s my message to Israel’s leaders and supporters: it’s not too late. Start fighting the media war or we will go down in defeat – soon.

Belgistan? Sharia Showdown Looms in Brussels

2014-08-02T08:10:00.001-07:00

Woman Used As Human Shield in ‘70s Exposes Hamas Propaganda

2014-08-02T05:00:00.000-07:00

Helsingin Sanomat correspondant admits hamas launched rockets from shifa hospital

2014-08-02T04:48:00.001-07:00

Israeli PM Netanyahu on CNN - FULL INTERVIEW 7/27/2014

2014-08-01T10:11:00.002-07:00

Η προπαγάνδα να μην αλλοιώσει την αλήθεια

2014-08-01T10:00:00.002-07:00

ΒΙΚΤΩΡΑ ΙΣΑΑΚ ΕΛΙΕΖΕΡ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 31.07.2014

Η αλήθεια είναι ότι ο αραβικός κόσμος δεν δέχθηκε ποτέ τη δημιουργία του εβραϊκού κράτους στην ιστορική γη του εβραϊκού λαού. Δεν ήταν το Ισραήλ που απέρριψε την απόφαση του ΟΗΕ το 1947, η οποία προέβλεπε την ίδρυση δύο κρατών ανάμεσα στον Ιορδάνη ποταμό και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Τα στρατεύματα έξι αραβικών κρατών επιτέθηκαν εναντίον του υπό σύσταση κράτους του Ισραήλ προκειμένου να το εξαφανίσουν από τον χάρτη. Το 1967, η Συρία, η Ιορδανία και η Αίγυπτος απώλεσαν εδάφη μετά τον πόλεμο των Εξι Ημερών που οι ίδιες κήρυξαν εναντίον του Ισραήλ, με τη βεβαιότητα του παναραβικού ηγέτη Αμπντέλ Νάσερ ότι θα απωθούσε τους Εβραίους στη θάλασσα. Η Δυτική Οχθη του Ιορδάνη, η Χερσόνησος του Σινά και η Λωρίδα της Γάζας καταλήφθηκαν από το Ισραήλ.

Οταν όμως το 1978 υπογράφηκε η συμφωνία ειρήνης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ αποχώρησε από τη Χερσόνησο του Σινά, απέσυρε οικισμούς και εποίκους και επέστρεψε στα προ του 1967 σύνορα. Η Αίγυπτος αρνήθηκε το «come back» της Λωρίδας της Γάζας, της οποίας την κυριαρχία είχε προ του πολέμου των Εξι Ημερών.

Μετά τις συμφωνίες του Οσλο, το Ισραήλ αναγνώρισε το δικαίωμα των Παλαιστινίων να αποκτήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος στη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Οι δύο πλευρές όμως απέτυχαν να φθάσουν στην υπογραφή μιας βιώσιμης λύσης της σύγκρουσης. Το 2005, το Ισραήλ αποχωρεί μονομερώς από τη Λωρίδα της Γάζας, αποδεικνύοντας ότι δεν επιθυμεί τη συνέχιση της κατοχής εδαφών και ανθρώπων. Την εξουσία αναλαμβάνει η Παλαιστινιακή Αρχή, ενώ χιλιάδες Παλαιστίνιοι πανηγυρίζουν την απαλλαγή τους από την ισραηλινή κατοχή. Αντί όμως της ειρηνικής συνύπαρξης, οι παλαιστινιακές ισλαμιστικές δυνάμεις αποφασίζουν την κορύφωση του ένοπλου αγώνα κατά του Ισραήλ. Το 2006, η Χαμάς εκδιώκει τις δυνάμεις της Παλαιστινιακής Αρχής και καταλαμβάνει την εξουσία στη Γάζα.

Ο τρόμος είναι η οδυνηρότερη εκδήλωση μίσους εναντίον ενός λαού. Η ζωή ενός απλού πολίτη βρίσκεται σε συνεχή κίνδυνο την ώρα που περιμένει σε μια στάση λεωφορείου, όταν τα παιδιά του πάνε σχολείο, την ώρα που πίνει τον καφέ του σε μια καφετέρια. Περισσότεροι από 1.000 Ισραηλινοί πολίτες πέφτουν θύματα των επιθέσεων αυτοκτονίας και των ρουκετών της Χαμάς, οι οποίες εκτοξεύονται μόνο κατά αμάχων. Αντί να επενδύσουν στην παιδεία και στην υγεία του λαού τους, οι ηγέτες της Χαμάς προτίμησαν να επενδύσουν στη βιομηχανία παραγωγής εκτοξευτήρων και ρουκετών μέσα σε κτίρια διαμερισμάτων, σε σχολεία και σε νοσοκομεία προκειμένου να πολεμήσουν το Ισραήλ. Γιατί; Ποιος είναι ο στόχος τους; Να απαλλάξουν τους Παλαιστινίους από την παρουσία των Ισραηλινών στη Γάζα. Μα οι Ισραηλινοί δεν βρίσκονται πλέον στη Γάζα. Εάν η Χαμάς σταματούσε την τρομοκρατία εναντίον του Ισραήλ, όλα τα περάσματα θα παρέμεναν ανοικτά προκειμένου οι Παλαιστίνιοι να αναπτύξουν τη δική τους οικονομία, την εκπαίδευση, την υγεία. Είναι όμως φανερό ότι οι ηγέτες της Χαμάς περισσότερο θέλουν την καταστροφή του Ισραήλ παρά την ελευθερία και την ανάπτυξη των ιδίων των κατοίκων της Γάζας.

«Η αναλογικότητα των θυμάτων» είναι μία ακόμη συλλογιστική στη μηχανή προπαγάνδας της Χαμάς, στην οποία εγκλωβίζεται μάλιστα όχι μόνο ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης, αλλά και η παραδοσιακά υποκριτική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, η οποία διατάσσει έρευνα για την εκτέλεση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας από το Ισραήλ, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι στη Χαμάς, στο Ιράν, στη Σαουδική Αραβία, στη Λιβύη και τη Συρία για να συνεχίσουν ανενόχλητα να εγκληματούν κατά του Ισραήλ. Σήμερα 6 εκατ. Ισραηλινοί πολίτες απειλούνται μέρα και νύχτα από τις χιλιάδες ρουκέτες της Χαμάς. Τι απαιτούν οι δήθεν υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ισραήλ; Μήπως να καταργήσει τα καταφύγια και να καταστρέψει τα αντιπυραυλικά συστήματα ασφαλείας για να προκληθούν χιλιάδες θύματα αμάχων Ισραηλινών, για να αποδειχθεί ότι οι ρουκέτες της Χαμάς και οι πύραυλοι Γκραντ δεν είναι χαρτοπόλεμος; Το Ισραήλ έχει το νόμιμο δικαίωμα να αμυνθεί, ακριβώς όπως θα έπραττε κάθε άλλο κράτος που σέβεται τους πολίτες του. Εάν η Χαμάς σεβόταν τη ζωή των ιδίων των Παλαιστινίων κατοίκων της Γάζας δεν θα τους χρησιμοποιούσε ως ανθρώπινη ασπίδα για την προστασία του οπλισμού της ούτε θα έστελνε τα παιδιά της Παλαιστίνης να σκορπίσουν τον θάνατο σε άλλα παιδιά. Εκατοντάδες αθώοι Παλαιστίνιοι πέφτουν θύματα αυτής της απάνθρωπης εκμετάλλευσης από τη Χαμάς παρά τις προσπάθειες των Ισραηλινών να αποφευχθούν θύματα μεταξύ των αμάχων. Γιατί, στόχος των Ισραηλινών δεν είναι οι άμαχοι Παλαιστίνιοι αλλά οι τρομοκράτες της Χαμάς.

Κάθε πρωτοβουλία εκεχειρίας προϋποθέτει την αποδοχή της από τις δύο πλευρές. Είναι αδύνατον το Ισραήλ να αποδέχεται την εκεχειρία και η Χαμάς να την απορρίπτει και να συνεχίζει την εκτόξευση ρουκετών. Αυτό δεν είναι εκεχειρία αλλά μονομερής κατάπαυση του πυρός, πράγμα που το Ισραήλ δεν θα κάνει εάν δεν υλοποιήσει τον στόχο του, που είναι η προστασία της ζωής των αμάχων πολιτών της χώρας. Τα θύματα αυτού του ανηλεούς πολέμου είναι πολλά και πληγώνεται η ψυχή κάθε σώφρονος ανθρώπου για την απώλεια ζωής κάθε αθώου, Ισραηλινού ή Παλαιστινίου, και είναι πλέον βέβαιο ότι η οριστική λύση του προβλήματος δεν μπορεί να επέλθει μόνο με στρατιωτικά μέσα. Οφείλουν λοιπόν τόσο ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου όσο και ο Μαχμούντ Αμπάς να επανέλθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να φθάσουν σε μια ιστορική συμφωνία, που θα υπηρετεί τη βούληση της μεγάλης πλειονότητας των λαών τους: Οι Ισραηλινοί να ζουν ασφαλείς στο δικό τους δημοκρατικό εβραϊκό κράτος, οι δε Παλαιστίνιοι να αποκτήσουν το δικό τους ανεξάρτητο αραβικό παλαιστινιακό κράτος.

7 Things to Consider Before Choosing Sides in the Middle East Conflict

2014-07-29T16:03:00.003-07:00

Ali A. Rizvi
Posted: 07/28/2014 2:07 pm EDT
http://www.huffingtonpost.com/ali-a-rizvi/post_8056_b_5602701.html

Are you "pro-Israel" or "pro-Palestine"? It isn't even noon yet as I write this, and I've already been accused of being both.

These terms intrigue me because they directly speak to the doggedly tribal nature of the Israeli-Palestinian conflict. You don't hear of too many other countries being universally spoken of this way. Why these two? Both Israelis and Palestinians are complex, with diverse histories and cultures, and two incredibly similar (if divisive) religions. To come down completely on the side of one or the other doesn't seem rational to me.

It is telling that most Muslims around the world support Palestinians, and most Jews support Israel. This, of course, is natural -- but it's also problematic. It means that this is not about who's right or wrong as much as which tribe or nation you are loyal to. It means that Palestinian supporters would be just as ardently pro-Israel if they were born in Israeli or Jewish families, and vice versa. It means that the principles that guide most people's view of this conflict are largely accidents of birth -- that however we intellectualize and analyze the components of the Middle East mess, it remains, at its core, a tribal conflict.

By definition, tribal conflicts thrive and survive when people take sides. Choosing sides in these kinds of conflicts fuels them further and deepens the polarization. And worst of all, you get blood on your hands.

So before picking a side in this latest Israeli-Palestine conflict, consider these 7 questions:

***

1. Why is everything so much worse when there are Jews involved?

Over 700 people have died in Gaza as of this writing. Muslims have woken up around the world. But is it really because of the numbers?

Bashar al-Assad has killed over 180,000 Syrians, mostly Muslim, in two years -- more than the number killed in Palestine in two decades. Thousands of Muslims in Iraq and Syria have been killed by ISIS in the last two months. Tens of thousands have been killed by the Taliban. Half a million black Muslims were killed by Arab Muslims in Sudan. The list goes on.

But Gaza makes Muslims around the world, both Sunni and Shia, speak up in a way they never do otherwise. Up-to-date death counts and horrific pictures of the mangled corpses of Gazan children flood their social media timelines every day. If it was just about the numbers, wouldn't the other conflicts take precedence? What is it about then?

If I were Assad or ISIS right now, I'd be thanking God I'm not Jewish.

Amazingly, many of the graphic images of dead children attributed to Israeli bombardment that are circulating online are from Syria, based on a BBC report. Many of the pictures you're seeing are of children killed by Assad, who is supported by Iran, which also funds Hezbollah and Hamas. What could be more exploitative of dead children than attributing the pictures of innocents killed by your own supporters to your enemy simply because you weren't paying enough attention when your own were killing your own?

This doesn't, by any means, excuse the recklessness, negligence, and sometimesoutright cruelty of Israeli forces. But it clearly points to the likelihood that the Muslim world's opposition to Israel isn't just about the number of dead.

Here is a question for those who grew up in the Middle East and other Muslim-majority countries like I did: if Israel withdrew from the occupied territories tomorrow, all in one go -- and went back to the 1967 borders -- and gave the Palestinians East Jerusalem -- do you honestly think Hamas wouldn't find something else to pick a fight about? Do you honestly think that this has absolutely nothing to do with the fact that they are Jews? Do you recall what you watched and heard on public TV growing up in Palestine, Saudi Arabia, Egypt?

Yes, there's an unfair and illegal occupation there, and yes, it's a human rights disaster. But it is also true that much of the other side is deeply driven by anti-Semitism. Anyone who has lived in the Arab/Muslim world for more than a few years knows that. It isn't always a clean, one-or-the-other blame split in these situations like your Chomskys and Greenwalds would have you believe. It's both.

***

2. Why does everyone keep saying this is not a religious conflict?

There are three pervasive myths that are widely circulated about the "roots" of the Middle East conflict:

Myth 1: Judaism has nothing to do with Zionism.
Myth 2: Islam has nothing to do with Jihadism or anti-Semitism.
Myth 3: This conflict has nothing to do with religion.

To the "I oppose Zionism, not Judaism!" crowd, is it mere coincidence that this passage from the Old Testament (emphasis added) describes so accurately what's happening today?

"I will establish your borders from the Red Sea to the Mediterranean Sea, and from the desert to the Euphrates River. I will give into your hands the people who live in the land, and you will drive them out before you. Do not make a covenant with them or with their gods." - Exodus 23:31-32

Or this one?

"See, I have given you this land. Go in and take possession of the land the Lord swore he would give to your fathers -- to Abraham, Isaac and Jacob -- and to their descendants after them." - Deuteronomy 1:8

There's more: Genesis 15:18-21, and Numbers 34 for more detail on the borders. Zionism is not the "politicization" or "distortion" of Judaism. It is the revival of it.

And to the "This is not about Islam, it's about politics!" crowd, is this verse from the Quran (emphasis added) meaningless?

"O you who have believed, do not take the Jews and the Christians as allies. They are [in fact] allies of one another. And whoever is an ally to them among you--then indeed, he is [one] of them. Indeed, Allah guides not the wrongdoing people." - Quran, 5:51

What about the numerous verses and hadith quoted in Hamas' charter? And the famous hadith of the Gharqad tree explicitly commanding Muslims to kill Jews?

Please tell me -- in light of these passages written centuries and millennia before the creation of Israel or the occupation -- how can anyone conclude that religion isn't at the root of this, or at least a key driving factor? You may roll your eyes at these verses, but they are taken very seriously by many of the players in this conflict, on both sides. Shouldn't they be acknowledged and addressed? When is the last time you heard a good rational, secular argument supporting settlement expansion in the West Bank?

Denying religion's role seems to be a way to be able to criticize the politics while remaining apologetically "respectful" of people's beliefs for fear of "offending" them. But is this apologism and "respect" for inhuman ideas worth the deaths of human beings?

People have all kinds of beliefs -- from insisting the Earth is flat to denying the Holocaust. You may respect their right to hold these beliefs, but you're not obligated to respect the beliefs themselves. It's 2014, and religions don't need to be "respected" any more than any other political ideology or philosophical thought system. Human beings have rights. Ideas don't. The oft-cited politics/religion dichotomy in Abrahamic religions is false and misleading. All of the Abrahamic religions are inherently political.

***

3. Why would Israel deliberately want to kill civilians?

This is the single most important issue that gets everyone riled up, and rightfully so.

Again, there is no justification for innocent Gazans dying. And there's no excuse for Israel's negligence in incidents like the killing of four children on a Gazan beach. But let's back up and think about this for a minute.

Why on Earth would Israel deliberately want to kill civilians?

When civilians die, Israel looks like a monster. It draws the ire of even its closest allies. Horrific images of injured and dead innocents flood the media. Ever-growing anti-Israel protests are held everywhere from Norway to New York. And the relatively low number of Israeli casualties (we'll get to that in a bit) repeatedly draws allegations of a "disproportionate" response. Most importantly, civilian deaths help Hamas immensely.

How can any of this possibly ever be in Israel's interest?

If Israel wanted to kill civilians, it is terrible at it. ISIS killed more civilians in two days (700 plus) than Israel has in two weeks. Imagine if ISIS or Hamas had Israel's weapons, army, air force, US support, and nuclear arsenal. Their enemies would've been annihilated long ago. If Israel truly wanted to destroy Gaza, it could do so within a day, right from the air. Why carry out a more painful, expensive ground incursion that risks the lives of its soldiers?

***

4. Does Hamas really use its own civilians as human shields?

Ask Palestinian president Mahmoud Abbas how he feels about Hamas' tactics.

"What are you trying to achieve by sending rockets?" he asks. "I don't like trading in Palestinian blood."

It isn't just speculation anymore that Hamas puts its civilians in the line of fire.

Hamas spokesman Sami Abu Zuhri plainly admitted on Gazan national TV that thehuman shield strategy has proven "very effective."

The UN relief organization UNRWA issued a furious condemnation of Hamas after discovering hidden rockets in not one, but two children's schools in Gaza last week.

Hamas fires thousands of rockets into Israel, rarely killing any civilians or causing any serious damage. It launches them from densely populated areas, including hospitals and schools.

Why launch rockets without causing any real damage to the other side, inviting great damage to your own people, then putting your own civilians in the line of fire when the response comes? Even when the IDF warns civilians to evacuate their homes before a strike, why does Hamas tell them to stay put?

Because Hamas knows its cause is helped when Gazans die. If there is one thing that helps Hamas most -- one thing that gives it any legitimacy -- it is dead civilians. Rockets in schools. Hamas exploits the deaths of its children to gain the world's sympathy. It uses them as a weapon.

You don't have to like what Israel is doing to abhor Hamas. Arguably, Israel and Fatah are morally equivalent. Both have a lot of right on their side. Hamas, on the other hand, doesn't have a shred of it.

***

5. Why are people asking for Israel to end the "occupation" in Gaza?

Because they have short memories.

In 2005, Israel ended the occupation in Gaza. It pulled out every last Israeli soldier. It dismantled every last settlement. Many Israeli settlers who refused to leave wereforcefully evicted from their homes, kicking and screaming.

This was a unilateral move by Israel, part of a disengagement plan intended to reduce friction between Israelis and Palestinians. It wasn't perfect -- Israel was still to control Gaza's borders, coastline, and airspace -- but considering the history of the region, it was a pretty significant first step.

After the evacuation, Israel opened up border crossings to facilitate commerce. The Palestinians were also given 3,000 greenhouses which had already been producing fruit and flowers for export for many years.

But Hamas chose not to invest in schools, trade, or infrastructure. Instead, it built anextensive network of tunnels to house thousands upon thousands of rockets and weapons, including newer, sophisticated ones from Iran and Syria. All the greenhouses were destroyed.

Hamas did not build any bomb shelters for its people. It did, however, build a few for its leaders to hide out in during airstrikes. Civilians are not given access to these shelters for precisely the same reason Hamas tells them to stay home when the bombs come.

Gaza was given a great opportunity in 2005 that Hamas squandered by transforming it into an anti-Israel weapons store instead of a thriving Palestinian state that, with time, may have served as a model for the future of the West Bank as well. If Fatah needed yet another reason to abhor Hamas, here it was.

***

6. Why are there so many more casualties in Gaza than in Israel?

The reason fewer Israeli civilians die is not because there are fewer rockets raining down on them. It's because they are better protected by their government.

When Hamas' missiles head towards Israel, sirens go off, the Iron Dome goes into effect, and civilians are rushed into bomb shelters. When Israeli missiles head towards Gaza, Hamas tells civilians to stay in their homes and face them.

While Israel's government urges its civilians to get away from rockets targeted at them, Gaza's government urges its civilians to get in front of missiles not targeted at them.

The popular explanation for this is that Hamas is poor and lacks the resources to protect its people like Israel does. The real reason, however, seems to have more to do with disordered priorities than deficient resources (see #5). This is about will, not ability. All those rockets, missiles, and tunnels aren't cheap to build or acquire. But they are priorities. And it's not like Palestinians don't have a handful of oil-rich neighbors to help them the way Israel has the US.

The problem is, if civilian casualties in Gaza drop, Hamas loses the only weapon it has in its incredibly effective PR war. It is in Israel's national interest to protect its civilians and minimize the deaths of those in Gaza. It is in Hamas' interest to do exactly the opposite on both fronts.

***

7. If Hamas is so bad, why isn't everyone pro-Israel in this conflict?

Because Israel's flaws, while smaller in number, are massive in impact.

Many Israelis seem to have the same tribal mentality that their Palestinian counterparts do. They celebrate the bombing of Gaza the same way many Arabs celebrated 9/11. A UN report recently found that Israeli forces tortured Palestinian children and used them as human shields. They beat up teenagers. They are oftenreckless with their airstrikes. They have academics who explain how rape may be the only truly effective weapon against their enemy. And many of them callously and publicly revel in the deaths of innocent Palestinian children.

To be fair, these kinds of things do happen on both sides. They are an inevitable consequence of multiple generations raised to hate the other over the course of 65 plus years. To hold Israel up to a higher standard would mean approaching the Palestinians with the racism of lowered expectations.

However, if Israel holds itself to a higher standard like it claims -- it needs to do much more to show it isn't the same as the worst of its neighbors.

Israel is leading itself towards increasing international isolation and national suicide because of two things: 1. The occupation; and 2. Settlement expansion.

Settlement expansion is simply incomprehensible. No one really understands the point of it. Virtually every US administration -- from Nixon to Bush to Obama -- hasunequivocally opposed it. There is no justification for it except a Biblical one (see #2), which makes it slightly more difficult to see Israel's motives as purely secular.

The occupation is more complicated. The late Christopher Hitchens was right when he said this about Israel's occupation of Palestinian territories:

"In order for Israel to become part of the alliance against whatever we want to call it, religious barbarism, theocratic, possibly thermonuclear theocratic or nuclear theocratic aggression, it can't, it'll have to dispense with the occupation. It's as simple as that.

It can be, you can think of it as a kind of European style, Western style country if you want, but it can't govern other people against their will. It can't continue to steal their land in the way that it does every day.And it's unbelievably irresponsible of Israelis, knowing the position of the United States and its allies are in around the world, to continue to behave in this unconscionable way. And I'm afraid I know too much about the history of the conflict to think of Israel as just a tiny, little island surrounded by a sea of ravening wolves and so on. I mean, I know quite a lot about how that state was founded, and the amount of violence and dispossession that involved. And I'm a prisoner of that knowledge. I can't un-know it."

As seen with Gaza in 2005, unilateral disengagement is probably easier to talk about than actually carry out. But if it Israel doesn't work harder towards a two-state (maybe three-state, thanks to Hamas) solution, it will eventually have to make that ugly choice between being a Jewish-majority state or a democracy.

It's still too early to call Israel an apartheid state, but when John Kerry said Israelcould end up as one in the future, he wasn't completely off the mark. It's simple math. There are only a limited number of ways a bi-national Jewish state with a non-Jewish majority population can retain its Jewish identity. And none of them are pretty.

***

Let's face it, the land belongs to both of them now. Israel was carved out of Palestine for Jews with help from the British in the late 1940s just like my own birthplace of Pakistan was carved out of India for Muslims around the same time. The process was painful, and displaced millions in both instances. But it's been almost 70 years. There are now at least two or three generations of Israelis who were born and raised in this land, to whom it really is a home, and who are often held accountable and made to pay for for historical atrocities that are no fault of their own. They are programmed to oppose "the other" just as Palestinian children are. At its very core, this is a tribal religious conflict that will never be resolved unless people stop choosing sides.

So you really don't have to choose between being "pro-Israel" or "pro-Palestine." If you support secularism, democracy, and a two-state solution -- and you oppose Hamas, settlement expansion, and the occupation -- you can be both.

If they keep asking you to pick a side after all of that, tell them you're going with hummus.

The Truth on Israel Palestine Conflict

2014-07-20T12:14:00.002-07:00

PLEASE SEE ALL VIDEO.
If not possible to see all video ,PLEASE NOTICE PARTS:

8':55 - 11':12

31' - 33':22

40':20 - 60'

68' - 70'

72' - 73'

74':30 - 79':35

81':46 - 81':56

84':06 - 85':45

PLEASE SPREAD THIS LINK!!

Israeli missiles and Gaza’s bomb shelters

2014-07-16T10:54:00.002-07:00

ABDULATEEF AL-MULHIM

Published — Wednesday 16 July 2014
From arabnews.com

Few weeks ago, three Israeli teens were kidnapped and murdered. Two of them held dual citizenships, Israeli and American. Few days later, apparently to avenge the deaths, a Palestinian teen was kidnapped and killed. It was clear that the two incidents would spell disaster. In other words, four teens were murdered and there were more killings to come.
In the wake of the four killings, many in Israel and the West Bank including some mayors in Israeli and Arab towns urged both the Israeli government and Hamas not to escalate tensions but it looked obvious that things would not calm down and the rest of the story is known to all.
A question answer of which is not known to anyone is: Why Gaza does not have bomb shelter? Hamas took control of Gaza Strip in 2005 following Israeli withdrawal. However, hostilities never ended. In one of the conflicts around 1,500 Palestinians lost their lives and the Israeli side sustained few casualties. Undoubtedly, Israel is militarily powerful than Hamas. Had Hamas built bomb shelters, the causalities would have been reduced. It seems Hamas does not pat much attention to the number of dead Palestinians. Hamas is not gaining anything by locking horns with Israel.
In the wake of this current crisis, people around the world took to the streets, some supporting Israel and some opposing it. Reportedly many Jews around the world took part in protests slamming Israeli attacks on Gaza. Many Arabs criticized Hamas’ “irresponsible” approach that has put Palestinians in harm’s way. In other words, there are people from both sides who are not in favor of armed conflict. So why don’t these people sit together for a truce resulting in a lasting peace? Now, let us go back to the absence of bomb shelters in Gaza. Hamas either does not understand the rule of the game or simply just turn a blind eye to it. Hamas know well that Israel will hit back and hit hard if attacked. So, why Hamas was successful in spreading a sophisticated network of tunnels and fail to build simple bomb shelters if they knew there would be armed conflicts? Is Hamas willing to sacrifice Palestinians to get more Arab and foreign financial aid and what is more, does Hamas receive orders from abroad or they simply have no control over various factions within Hamas? As we have seen, some of Hamas missiles are either from Iran or used Iranian technologies. So, the question is, can Hamas use these missiles or its technologies without a green light from Iran and is the attack from Gaza planned by the Iranians to take some of the pressure off Bashar Assad?
Till the time of writing this article, the number of Palestinian dead is approaching over 200 and we have seen gruesome scenes of dead children but we all know that the dust will eventually settle and they will just become statistics in history books. What if the Israeli ground forces attack northern Gaza? How many casualties Hamas is willing to sustain?
Hamas had been in isolation from the day it took control of Gaza because of its behavior. So, maybe Hamas wanted to emerge from this isolation and catch world’s attention but other means should have been adopted to do that. Leaders of Hamas are now under more scrutiny from their people. Hamas leaders are jet setters. They travel high class, stay at the best hotels and eat the best food but their people are not paid their salaries on time and what is worse is that they are always under constant pressure from Hamas rule and the Israeli missiles. And Hamas did not even think of building bomb shelters. So, is Hamas looking for more innocent Palestinian casualties to gain more sympathy from the outside world?
Israel is using lethal weapons at a time when many countries in the Arab world are in chaos. There are more Syrian refugees and displaced families than there are Palestinians. There is more destruction in Libya and Yemen than there is in Gaza and there are far more gruesome killing scenes in Iraq than in Gaza. The Arabs are busy. So, the assets of Hamas could have been utilized to educate the Palestinian youths. But if Hamas really wanted an armed conflict, then they should have at least built some bomb shelters for the poor innocent Palestinians. Most of them don’t want this armed conflict.

Gaza Situation Report

2014-07-14T14:22:00.003-07:00

From Sratfor
Geopolitical Weekly Monday, July 14, 2014
By George Friedman.

The current confrontation in Gaza began June 12 after three Israeli teenagers disappeared in the West Bank the month before. Israel announced the disappearance June 13, shortly thereafter placing blame on Hamas for the kidnappings. On June 14, Hamas fired three rockets into the Hof Ashkelon region. This was followed by Israeli attacks on Palestinians in the Jerusalem region. On July 8, the Israelis announced Operation Protective Edge and began calling up reservists. Hamas launched a longer-range rocket at Tel Aviv. Israel then increased its airstrikes against targets in Gaza.

At this point, it would appear that Israel has deployed sufficient force to be ready to conduct an incursion into Gaza. However, Israel has not done so yet. The conflict has consisted of airstrikes and some special operations forces raids by Israel and rocket launches by Hamas against targets in Israel.

From a purely military standpoint, the issue has been Hamas's search for a deterrent to Israeli operations against Gaza. Operation Cast Lead in late 2008 and early 2009 disrupted Gaza deeply, and Hamas found itself without any options beyond attempts to impose high casualties on Israeli forces. But the size of the casualties in Cast Lead did not prove a deterrent.

Hamas augmented its short-range rocket arsenal with much longer-range rockets. The latest generation of rockets it has acquired can reach the population center of Israel: the triangle of Jerusalem, Tel Aviv and Haifa. However, these are rockets, not missiles. That means they have no guidance system, and their point of impact once launched is a matter of chance. Given these limits, Hamas hoped having a large number of rockets of different ranges would create the risk of substantial Israeli civilian casualties, and that that risk would deter Israel from action against Gaza.

The threat posed by the rockets was in fact substantial. According to senior Israeli Air Force officers quoted on the subject, Israel lacked intelligence on precisely where the rockets were stored and all the sites from which they might be launched. Gaza is honeycombed with a complex of tunnels, many quite deep. This limits intelligence. It also limits the ability of Israeli airborne munitions from penetrating to their storage area and destroying them.

The Israeli objective is to destroy Hamas' rocket capacity. Israel ideally would like to do this from the air, but while some can be destroyed from the air, and from special operations, it appears the Israelis lack the ability to eliminate the threat. The only solution would be a large-scale assault on Gaza designed to occupy it such that a full-scale search for the weapons and their destruction on the ground would be possible.

Hamas has been firing rockets to convince the Israelis that they have enough to increase casualties in the triangle if they choose to. The Israelis must in fact assume that an assault on Gaza would in its earliest stages result in a massive barrage, especially since Hamas would be in a "use-it-or-lose-it" position. Hamas hopes this will deter an Israeli attack.

Thus far, Israel has restrained its attack beyond airstrikes. The extent to which the fear of massed rocketry was the constraining factor is not clear. Certainly, the Israelis are concerned that Hamas is better prepared for an attack than it was during Cast Lead, and that its ability to use anti-tank missiles against Israel's Merkava tanks and improvised explosive devices against infantry has evolved. Moreover, the occupation of Gaza would be costly and complex. It would take perhaps weeks to search for rockets and in that time, Israeli casualties would mount. When the political consequences, particularly in Europe, of such an attack were added to this calculus, the ground component of Protective Edge was put off.

As mentioned, a major issue for the Israelis is the intelligence factor. It is said that Iran provided Hamas with these rockets via smuggling routes through Sudan. It is hard to imagine the route these weapons would take such that Israeli (and American) intelligence would not detect them on their thousand-plus mile transit, and that they would move into Gaza in spite of Israeli and Egyptian hostile watchfulness. Even if Iran didn't provide the weapons, and someone else did, the same question would arise.

The failure of the Israelis to detect and interdict the movement of rockets or rocket parts has an immediate effect on the confidence with which senior Israeli commanders and political leaders calculate their course. Therefore, to this point, there has been a stalemate, with what we assume is a small fraction of Hamas' rockets being fired, and limited operations against Gaza. The ground operation is being held in check for now.

While there have been a few public attempts to mediate between Hamas and Israel, most of these efforts have been lackluster, and the condemnations of violence and calls for peace have been more perfunctory than usual. Rather than leaving Egypt as the principle mediator, Turkey and Qatar have also weighed into the cease-fire discussion. U.S. Secretary of State John Kerry also reportedly contacted Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on Sunday, offering assistance in mediating a truce. Meanwhile, high-ranking diplomats from the United States, the United Kingdom, France and Germany discussed truce efforts on the sidelines of talks on Iran, and Israel’s government has began mulling a plan to offer development aid in exchange for a demilitarization of Gaza.

There is good reason for the slow pace of these cease-fire efforts, however. As evidenced by Hamas' ability to replenish its rocket supply through routes traversing Sinai, Israel cannot rely exclusively on Egypt to uphold a cease-fire agreement -- nor does it trust Qatar and Turkey to do so. Instead, Israel is attempting to place responsibility for cease-fire enforcement on its main external patron, the United States. Of equal importance, Hamas shares a deep distrust of the current regime in Egypt, given Hamas' past links to the Muslim Brotherhood, whose brief reign in Egypt ended with a military coup. As these negotiations move slowly forward, Israel's focus is on trying to degrade Hamas' military capabilities enough to compensate for the weaknesses implicit in any cease-fire agreement. But tackling the problem primarily through the air has limits, and Israel's questionable confidence in its own intelligence is what has prevented a ground incursion so far.

The problem for Israel in any cease-fire is that it would keep the current status quo in place. Hamas would retain its rockets, and might be able to attain more advanced models. Israel was not able to stop the influx of this load, so Israel can't be confident that it can stop the next. A cease-fire is a victory for Hamas because they have retained their rocket force and have the potential to increase it. But for Israel, if it assumes that it cannot absorb the cost of rooting out all of the rockets (assuming that is possible) then a cease-fire brings it some political benefits without having to take too many risks.

At this moment, we know for certain that Israel is bombing Gaza and has amassed a force sufficient to initiate ground operations but has not done so. Hamas has not fired a saturation attack, assuming it could, but has forced Israel to assume that such an attack is possible, and that its Iron Dome defensive system would be overwhelmed by the numbers. The next move is Israel's. We can assume there are those in the Israeli command authority arguing that the Gaza rockets will be fired at some point, and must be eliminated now, and others arguing that without better intelligence the likelihood of casualties and of triggering a saturation launch is too high.

We have no idea who will win the argument, if there is one, but right now, Israel is holding.

Read more: Gaza Situation Report | Stratfor

Η σχέση του αντισημιτισμού και του ρατσισμού με την ελληνική εθνική ταυτότητα

2014-07-01T15:45:00.001-07:00

Με αφορμή την κηδεία των 3 απαχθέντων και τελικά δολοφονηθέντων ΠΑΙΔΙΩΝ από ανθρωπόμορφα τέρατα, επειδή ''είχαν την ατυχία'' να είναι ''εβραίοι'', και με αφορμή την ΑΠΟΥΣΙΑ αντιδράσεων ή ξεκάθαρης καταδίκης του εγκλήματος αυτού από την ελληνική κοινωνία γενικότερα, ανεβάζω το παρακάτω άρθρο - ομιλία. Δυστυχώς λέει πολλές αλήθειες για την ''αμεροληψία'' της ελληνικής κοινωνίας...

ΥΓ. Αν στη ''θέση'' της μάνας της φωτογραφίας αυτής, ήταν ελληνίδα, ή ''παλεστήνια'' μάνα... Πως θα αντιδρούσατε??? Θα βγαίνατε ορισμένοι στους δρόμους να διαμαρτυρηθείτε, ή οι περισσότεροι θα το ''σχολιάζατε'' το γεγονός στο διαδίκτυο, απαιτώντας να αποδωθεί δικαιοσύνη ή όχι???

Η σχέση του αντισημιτισμού και του ρατσισμού με την ελληνική εθνική ταυτότητα

29/06/2014

Από την ΑΝΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗ

Οτίτλος του άρθρου συνοψίζει με ακρίβεια τα περιεχόμενα που τεκμηριώνουν επιστημονικά ερευνητικά δεδομένα και υποστηρίζουν τα ακόλουθα. Την ελληνική κοινωνία χαρακτηρίζει αντισημιτισμός όχι μόνο με τις μορφές που εμφανίζεται και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά με την αξιοσημείωτη διαφορά ότι εδώ σε μεγάλο βαθμό ο αντισημιτισμός δεν αναγνωρίζεται ως συστατικό μέρος της ακροδεξιάς ιδεολογίας. Τούτο σχετίζεται με μια διαδεδομένη παρανόηση απέναντι στα στερεότυπα και τις διακρίσεις, μια σφαλερή αντίληψη για το τι είναι ρατσισμός. Το διπλό αυτό φαινόμενο, εισηγείται το άρθρο, είναι προϊόν της επίσημης εθνικής ιδεολογίας που καλλιεργούν και αναπαράγουν οι θεσμοί και ιδίως το σχολείο καθώς διαμορφώνει μια εθνική ταυτότητα βασικά εύθραυστη και ανασφαλή.

Αφορμή του άρθρου είναι η επέτειος για τα 70 χρόνια από το ολοκαύτωμα των Εβραίων των Ιωαννίνων[1], ως φόρος τιμής στην πόλη με την αρχαιότερη ευρωπαϊκή κοινότητα στην Ευρώπη, τους Ρωμανιώτες. Οι Ρωμανιώτες είναι ιδιαίτερη ομάδα της παλαιότατης εβραϊκής διασποράς, ελληνόφωνη και με συνεχή παρουσία στην Ελλάδα που μαρτυρείται από τη ρωμαϊκή περίοδο[2]. Οι Ρωμανιώτες Έλληνες Εβραίοι έζησαν επί αιώνες στη βόρειο Ελλάδα με κέντρο τα Γιάννενα και πέρασαν διάφορες εποχές άνθισης στο εμπόριο και τα γράμματα[3] έως τη ναζιστική κατοχή.

Το 1944, μια μέρα που ήταν Σάββατο και εθνική επέτειος, 25 Μαρτίου, σχεδόν ολόκληρη η γιαννιώτικη εβραϊκή κοινότητα, κοντά 1.800 άντρες, γυναίκες και παιδιά αναγκάστηκαν από τους ναζί να συγκεντρωθούν στο Κάστρο, να ανέβουν σε 80 ανοιχτά φορτηγά, που ξεκίνησαν σε φάλαγγα το δρόμο προς την Κατάρα, με προορισμό το Άουσβιτς.

Από το Άουσβιτς γύρισαν ζωντανοί 112 Ρωμανιώτες Γιαννιώτες, επέζησαν ακόμα άλλοι 69 που είχαν βγει στο βουνό και μερικοί που τους έκρυψαν χριστιανικές οικογένειες. Ποσοστό εξοντωθέντων 90,5%.

Η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων των Ιωαννίνων έχει δύο ιδιαιτερότητες σε σχέση τη λοιπή Ελλάδα. Έγινε πολύ αργά, εξίμισι μόνο μήνες πριν από το τέλος της ναζιστικής κατοχής και την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων. Επίσης έγινε με εντυπωσιακή ταχύτητα. Μέσα σε λίγες μόνο ώρες ολοκληρώθηκε η επιχείρηση που έστελνε στο θάνατο κοντά δυο χιλιάδες ανθρώπους. Άρχισε τα χαράματα της ημέρας εκείνης και η φάλαγγα των φορτηγών ξεκίνησε γύρω στις οχτώ η ώρα το πρωί.

Ακόμα και θεωρητικά είναι βάσιμο να υποθέσει κανείς ότι η ταχύτητα και αποτελεσματικότητα της επιχείρησης εξόντωσης των Ελλήνων Εβραίων στα Γιάννενα δείχνει πως οι ναζί δεν συνάντησαν δυσκολίες. Φαίνεται πως είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν την εβραϊκή κοινότητα και τον πρόεδρό της. Υπάρχουν όμως και τεκμήρια συνενοχής. Υπάρχει έγγραφο της γερμανικής στρατονομίας που αναφέρει ότι η συγκέντρωση του εβραϊκού πληθυσμού στα φορτηγά εκείνη την ημέρα έγινε «με την υποδειγματική συνεργασία της ελληνικής χωροφυλακής»[4]. Είναι επίσης πολλές οι μαρτυρίες ότι λεηλασίες στα σπίτια και τα μαγαζιά των Εβραίων εμφανίστηκαν αμέσως, μερικές ώρες μετά την αναχώρηση της φάλαγγας των φορτηγών. Ακόμα χειρότερη είναι η λήστευση των εβραϊκών περιουσιών που έγινε τους μήνες που ακολούθησαν από ιδιώτες αλλά και δημόσιες υπηρεσίες.

Γιατί να τα θυμόμαστε όλα τούτα; Το ερώτημα εμφανίζεται συχνά στον δημόσιο λόγο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες[5]. Το ερώτημα σχετίζεται με τον αντισημιτισμό. Αν δεν υπήρχαν οι ακροδεξιές ιδεολογίες, αυθόρμητα θα ερχόταν σε κάθε ανθρώπου το μυαλό άλλο ερώτημα, πώς στάθηκε δυνατό, πώς μπόρεσε κάτι τέτοιο να συμβεί. Κι ακόμα θα συνοδευόταν αυτό το ερώτημα με μια εξίσου αυθόρμητη επίκληση, πώς θα εξασφαλιστεί να μην ξαναγίνει, για καμία ανθρώπινη ομάδα, ποτέ.

Το ερώτημα, πώς μπόρεσε να συμβεί ένα τόσο αποτρόπαιο μαζικό έγκλημα, ερώτημα ενοχοποιητικό για ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, έχει απαντηθεί με αναφορά στην ανοχή και τη σιωπή. Πλήθος δεδομένα από το 1945, αρχειακά και επιστημονικά, έχουν τεκμηριώσει ότι οι περισσότεροι εκπρόσωποι θεσμών και οι πολίτες ως μάρτυρες της εφαρμογής του σχεδίου θεώρησαν ότι δεν τους αφορά επειδή δεν ήταν Εβραίοι, μερικοί έκριναν ότι μπορεί και να τους συμφέρει, ενώ οι πιο πολλοί σώπασαν και το ανέχτηκαν. Και αυτό δεν έγινε μόνο στη Γερμανία, αλλά σε όλες τις κατακτημένες από τους ναζί χώρες και στην Ελλάδα. Η επίκληση, πώς θα εξασφαλιστεί να μην ξαναγίνει, αφορά το ίδιο θέμα, δηλαδή τον αντισημιτισμό, όχι πια τον παραδοσιακό εκείνων των πριν τον πόλεμο εποχών αλλά τον σημερινό.

Ο αντισημιτισμός δεν είναι μόνο αντιεβραϊσμός, είναι το βασικό θεμέλιο όλων των διακρίσεων και ρατσισμών. Άρα δεν αφορά τους Εβραίους Έλληνες αλλά όλους: σε μια κοινωνία, που έστω ανέχεται τον αντισημιτισμό, κανένας δεν είναι ασφαλής και άρα η ενεργητική καταπολέμησή του από μη Εβραίους δεν είναι αλτρουισμός, είναι αυτοπροστασία.

Μια από τις σύγχρονες μορφές του αντισημιτισμού είναι η αποσιώπηση της ιστορίας. Από την επίσημη και σχολική ιστορία, όπως έχει επανειλημμένα σχολιαστεί, σχεδόν απουσιάζει το Ολοκαύτωμα και υπάρχει ισχυρή αντίσταση στην αποκατάσταση της μνήμης του, όπως δείχνουν οι εξαιρετικά αργοπορημένες σε σχέση με τη λοιπή Ευρώπη ημερομηνίες (κοντά μισόν αιώνα μετά τον πόλεμο) της έγερσης στις μεγάλες πόλεις και μάλιστα στη Θεσσαλονίκη μνημείου του Ολοκαυτώματος.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η αποσιώπηση που αφορά τη μεγάλη διάρκεια της ιστορίας των εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας. Πόσοι άραγε Γιαννιώτες και μάλιστα νέοι γνωρίζουν την αρχαιότητα της εβραϊκής παρουσίας των Ρωμανιωτών Εβραίων, την ιστορική συνέχεια και τις εποχές άνθισης σαν συστατικό κομμάτι της ιστορίας του τόπου; Πόσοι άραγε ανάμεσα στους χιλιάδες φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης γνωρίζουν ότι σπουδάζουν, μελετούν ή περιδιαβαίνουν σε 350 στρέμματα όπου είναι θαμμένο το αρχαιότερο εβραϊκό νεκροταφείο της Ευρώπης; Πόσοι άραγε ξέρουν ποια ήταν η εβραϊκή Θεσσαλονίκη έως το 1943… Θα μπορούσε να συνεχίσει κανείς με μακρύ κατάλογο από παραδείγματα.

Ειδικά για την παλαιότατη κοινότητα των Ρωμανιωτών η αποσιώπηση είναι από μόνη της αποκαλυπτική. Κατά την εθνική μας ιδεολογία, από τον καιρό του ελληνικού διαφωτισμού, την εποχή που μερικοί διανοούμενοι διαμόρφωναν το όραμα του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, οι Έλληνες καμαρώνουν για την αρχαιότητα των πολιτιστικών τους ριζών, θεωρώντας την κάτι σαν τίτλο ευγενείας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς.

Αυτή η ιδεολογία της αρχαιολατρίας είναι παρούσα παντού και ιδίως στο σχολείο. Αν δεν κυριαρχούσε ο αντισημιτισμός, θα ήταν αυτονόητα ταιριαστό με αυτή την ιδεολογία να αναδεικνύεται στη σχολική ιστορία η αρχαιότητα της εβραϊκής παρουσίας στην Ελλάδα και μάλιστα των Ρωμανιωτών. Σε μια χώρα που η εθνική της ιδεολογία επικαλείται συνεχώς την πολιτιστική συνέχεια, τα μέλη της εβραϊκής κοινότητας των Ελλήνων Ρωμανιωτών έζησαν την άνοδο και πτώση της Ρωμαϊκής, της Βυζαντινής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όντας δηλαδή ελληνόφωνοι και εντόπιοι στη «μεγάλη διάρκεια» της ιστορίας, επί δύο χιλιετίες στη γη που βρίσκεται σήμερα το ελληνικό κράτος.

O αντισημιτισμός που είναι γύρω μας εκφράζεται με πολλές μορφές. Μία από αυτές είναι η άρνηση της μοναδικότητας του αποτρόπαιου ιστορικού φαινομένου που ονομάστηκε Ολοκαύτωμα. Είναι η μετατροπή του σε κοινότοπο ιστορικό φαινόμενο, απλώς μία ακόμα ανάμεσα στις μαζικές σφαγές από τις οποίες είναι γεμάτη η ιστορία του κόσμου έως σήμερα.

Αντίθετα με αυτόν τον αρνητισμό, η λεγόμενη «λύση» του «Εβραϊκού Ζητήματος» που συνέλαβαν και εφάρμοσαν οι ναζί είναι μοναδική. Δεν έχει όμοιό της στην ιστορία η γενικευμένη, συστηματική και εφιαλτικά γραφειοκρατική σύλληψη και εφαρμογή του σχεδίου εξόντωσης μιας ανθρώπινης ομάδας όπως οι Εβραίοι, όχι επειδή τους θεωρούσαν «εχθρούς» αλλά επειδή ήταν Εβραίοι[6]. Δεν έχει όμοιό της η πολιτική εξόντωσης στην οποία έδωσαν τον ανατριχιαστικό ευφημισμό «Τελική Λύση», καθώς δεν είχε αυτή η φονική επιχείρηση στόχο την αποπομπή μιας ανεπιθύμητης ομάδας «ξένων» ή «άλλων» από μια περιοχή ή μια χώρα, δεν αφορούσε τη διεκδίκηση εδαφών ούτε στρεφόταν ενάντια στον «εχθρό» πολιτικών ή εθνικών σχεδίων και όλα τα συναφή που έχουν κοστίσει ποταμούς αίματος στην ιστορία του κόσμου και κοστίζουν ακόμα σήμερα. Στόχος της μοναδικός και ακραία παράλογος ήταν η ολοσχερής εξαφάνιση μιας ανθρώπινης ομάδας από το πρόσωπο της γης.

Η άρνηση ότι αυτό το έγκλημα είναι μοναδικό είναι το κατώφλι για το άλλο μοναδικό στην ιστορία φαινόμενο, την άρνηση ότι συνέβη. Καμία άλλη στην ιστορία παλιότερη ή πρόσφατη αγριότητα με μαζικές δολοφονίες δεν συνοδεύεται από παρόμοια άρνηση. Γίνονται διορθωτικές προσπάθειες, προβάλλονται δικαιολογίες, επεξηγηματικές απόπειρες και άλλα διάφορα, αλλά ωμή άρνηση ότι συνέβη δεν υπάρχει άλλη.

Η άρνηση του Ολοκαυτώματος είναι τελείως παράλογη και ακραία ασύστατη. Λέει ότι δεν υπήρξε το σχέδιο εξόντωσης των Εβραίων, δεν υπήρξαν οι θάλαμοι αερίων, δεν υπήρξαν τα εκατομμύρια θύματα… Δηλαδή λέει ότι δεν υπήρξε και δεν συνέβη αυτό που

• είδαν εμβρόντητα με τα μάτια τους και αποτύπωσαν με φωτογραφίες και φιλμ τα συμμαχικά στρατεύματα που μπήκαν στα στρατόπεδα,

• περιέχεται με λεπτομέρειες σε πλήθος γερμανικά στρατιωτικά και πολιτικά έγγραφα,

• στοιχειοθετήθηκε στις δίκες της Νυρεμβέργης και μάλιστα με βάση τη νομική αρχή της χωρίς αμφιβολία αποδεδειγμένης ενοχής,

• την αφηγήθηκαν τα θύματα που επέζησαν με τον αριθμό χαραγμένο στο χέρι…

Η άρνηση είναι εγγενής στο φασιστικό παράλογο, είναι απομεινάρι της αποτρόπαιας ναζιστικής πολιτικής. Άρα η καταπολέμηση του αντισημιτισμού είναι μέρος της μάχης ενάντια στο φασιστικό παράλογο και για τούτο αφορά όλους τους ανθρώπους σε όλες τις χώρες.

Στην Ελλάδα η καταπολέμηση του αντισημιτισμού είναι θέμα δυσκολότερο από αλλού. Εκτός από τις μορφές του που είναι κοινές στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, έχει μερικά χαρακτηριστικά διαφορετικά, τα οποία είναι μεγάλη ανάγκη να γίνουν κατανοητά, για να καταπολεμηθεί αυτό το θεμέλιο των ρατσισμών. Προϋπόθεση για να καταπολεμηθεί είναι να γίνει ο αντισημιτισμός αντιληπτός ως το ιδεολογικό υπόβαθρο όλων των ρατσισμών και διακρίσεων.

Ο αντισημιτισμός στη χώρα μας είναι ιδεολογία των φορέων ακροδεξιών αντιλήψεων, αλλά εμφανίζεται και σε κοινωνικές ομάδες με πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις θεωρητικά αντίπαλες με τα στερεότυπα, τις διακρίσεις, τις φυλετικές θεωρίες και τους ρατσισμούς. Είναι συχνό φαινόμενο να μην ταυτίζεται ο αντισημιτισμός με τις ρατσιστικές πεποιθήσεις και θέσεις, να εκφράζεται χωρίς να ανακαλεί στο μυαλό της πλειονότητας των πολιτών την ακραία ιδεολογία του. Με άλλα λόγια, ο αντισημιτισμός δεν είναι αναγνωρίσιμος. Σε ψηλά ποσοστά οι έλληνες πολίτες δεν ταυτίζουν τις αντισημιτικές απόψεις και θέσεις με το ρατσισμό, τις διακρίσεις και τις ακροδεξιές ιδεολογίες. Η αντίφαση είναι μεγάλη, εκφράζουν αντισημιτικά στερεότυπα, ενίοτε κραυγαλέα, και παράλληλα πιστεύουν ότι δεν είναι ρατσιστές ούτε αντισημίτες.

Ακραίες μειοψηφίες με φιλοναζιστικές πεποιθήσεις υπάρχουν παντού. Πουθενά αλλού όμως, σε καμία δημοκρατική χώρα δεν υπάρχει αντίστοιχο φαινόμενο με τη δικαστική αθώωση του Κ. Πλεύρη για το βιβλίο του, για το οποίο το Εφετείο στην αθωωτική του απόφαση αναγνωρίζει ότι προτρέπει σε μίσος και βία κατά των Εβραίων. Η αθώωση, παρά το περιεχόμενο αυτό, στηρίζεται στο σκεπτικό ότι δεν αφορά τους Εβραίους «λόγω της φυλετικής και εθνικής καταγωγής τους», αλλά «κυρίως λόγω των επιδιώξεών τους για παγκόσμια κυριαρχία, των μεθόδων που χρησιμοποιούν για την ευόδωση αυτών και τη συνωμοτική τους δράση». Τον Απρίλιο του 2010 αυτή την απόφαση την επικύρωσε ο Άρειος Πάγος.

Παντού υπάρχουν θρησκευτικοί εκπρόσωποι με μισαλλόδοξες αντιλήψεις, όπως μεμονωμένοι υψηλόβαθμοι ιεράρχες της ελληνικής Εκκλησίας που την κρίσιμη χρονιά της οικονομικής ύφεσης, το 2011, σε δημόσιες δηλώσεις απέδιδαν την οικονομική κρίση στον «διεθνή σιωνισμό» που έχει «αλώσει» το παγκόσμιο «τραπεζικό σύστημα»… Πουθενά αλλού όμως τέτοιες εμπρηστικές δηλώσεις δεν συνοδεύει σιωπή των επικεφαλής της Εκκλησίας και των δημοκρατικών θεσμών.

Σε πολλές ευρωπαϊκές δημοκρατίες σήμερα υπάρχουν ακροδεξιά κόμματα. Σε κανένα από τα ευρωπαϊκά Κοινοβούλια όπου συμμετέχουν δεν έχουν ακουστεί αντισημιτικές ακρότητες σαν κι αυτές που εκφώνησε επανειλημμένα στη Βουλή των Ελλήνων ο αρχηγός του ΛαΟΣ και πάντως πουθενά αλλού δεν επικράτησε τέτοια ηχηρή σιγή απέναντι σε τέτοιου είδους ακρότητες. Επίσης πουθενά αλλού δεν υπάρχει αντίστοιχο με τη Χρυσή Αυγή πολιτικό μόρφωμα, που συνεχίζει επιπλέον να έλκει σημαντικά ποσοστά ψηφοφόρων μετά από τη δολοφονία πολίτη από μέλος του και ενώ οι ηγέτες του είναι στη φυλακή κατηγορούμενοι για πλήθος κακουργήματα.

Σε όλες τις χώρες υπάρχουν μεμονωμένοι διανοούμενοι με ακροδεξιές και μισαλλόδοξες απόψεις. Διαδίδονται όμως τέτοιες απόψεις από κίτρινα και ακροδεξιά ΜΜΕ, ενώ μια από τις πολλές φράσεις του Χρ. Γιανναρά: «Τίποτα το αμιγώς εβραϊκό δεν κατέκτησε ποτέ πανανθρώπινο ενδιαφέρον, δεν έχουν δική τους συνεισφορά οι Εβραίοι στον πολιτισμό»,περιέχεται σε άρθρο του 2009 σε έγκυρη και δημοκρατική εφημερίδα[7] στην οποία αρθρογραφεί επί χρόνια ανά εβδομάδα.

Ο εθνικισμός, ο αντιευρωπαϊσμός και οι ακροδεξιές ιδεολογίες κερδίζουν σχεδόν παντού έδαφος μέσα στη γενικευμένη κρίση που ζει όλη η Ευρώπη. Στην Ελλάδα, εκτός από την ευρεία ανοχή του δημοκρατικού κόσμου απέναντι στον πιο απεχθή αντισημιτισμό, υπάρχει κάτι χειρότερο, ο αντισημιτισμός με φορείς κόμματα και πρόσωπα της αριστεράς. Σε σημαντικό ποσοστό εκπροσώπων και ΜΜΕ της αριστεράς και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς επικρατεί βαθύτατη σύγχυση ανάμεσα στην πολιτική κριτική στις κυβερνήσεις του Ισραήλ για την επιθετική μιλιταριστική τους πολιτική και στη συμφυρματική καταδίκη ολόκληρου του ισραηλινού λαού και των Εβραίων παντού στον κόσμο.

Την 1η Αυγούστου 2006 στη Θεσσαλονίκη, το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα παραβίασε το διεθνές πολιτικό ταμπού του σεβασμού στη μνήμη των θυμάτων του ναζισμού, όταν το πλήθος των διαδηλωτών «έσπασε», σύμφωνα με την ειδησεογραφία, «τον κλοιό της αστυνομίας» και βεβήλωσε το μνημείο του Ολοκαυτώματος με φωτογραφίες αιμόφυρτων θυμάτων από τον πόλεμο στο Λίβανο. Προφανώς δεν είχαν οι διαδηλωτές του ΚΚΕ καμία συνείδηση της βαρβαρότητας που αποτελεί η ρατσιστική ταύτιση των Εβραίων γενικά με τον συγκεκριμένο πόλεμο, ώστε να φτάσουν στο σημείο να αποδώσουν την ευθύνη του πολέμου στα θύματα του ναζισμού.

Ένα ψήφισμα για «τη μνήμη του Ολοκαυτώματος» στο Ευρωκοινοβούλιο εγκρίθηκε το 2005 από σχεδόν όλους, με εξαίρεση ελάχιστους και ανάμεσά τους τρεις ευρωβουλευτές του ΚΚΕ.Η επίσημη αιτιολόγηση αυτής της στάσης περιέχει τους ακόλουθους ισχυρισμούς: «Οι κομμουνιστές αγωνίζονται για τη συναδέλφωση των λαών και των εργαζομένων όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από γένος, φυλή, χρώμα και θρησκεία. Γι’ αυτό και είναι τα κύρια θύματα του φασισμού. Οι Ευρωβουλευτές του ΚΚΕ δεν ψηφίσαμε το Κοινό Ψήφισμα, γιατί δεν κάνει καμία αναφορά στους δεκάδες χιλιάδες κομμουνιστές και άλλους αντιφασίστες αγωνιστές που δολοφονήθηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα συγκέντρωσης». Και καταλήγει: «Με την πολλή συζήτηση για τον αντισημιτισμό, επιχειρείται να συγκαλυφθεί η σιωνιστική πολιτική του Ισραηλινού κράτους, που εφαρμόζει γενοκτονία σε βάρος των Παλαιστινίων, παρόμοια με εκείνη που έζησαν οι Εβραίοι που μαρτύρησαν στα χιτλερικά στρατόπεδα»[8].

Ιδεατός τύπος του φαινομένου να αναπαράγονται δημόσια τα χονδροειδέστερα αντισημιτικά στερεότυπα και να μην αναγνωρίζει ο πομπός τους ότι πρόκειται για «αντισημιτισμό» είναι ο Μίκης Θεοδωράκης. Παρακάμπτω τις αντισημιτικές του δηλώσεις και θυμίζω μόνο τη δήλωσή του εκείνη το Μάιο του 2011 γεμάτη από ειλικρινή οργή γιατί τον συκοφαντούν. Γράφει με φορτισμένο ύφος ότι «μισεί» τον «Φασισμό – Ναζισμό – Εθνικισμό – Αντικομμουνισμό και Αντισημιτισμό». Συνεχίζει: «Ναι, ματώσαμε για να υπερασπίσουμε τις ιδέες μας, έτσι που να έχουμε το δικαίωμα να ισχυριζόμαστε ότι αναδειχθήκαμε μεταξύ των πρωτεργατών στην υπεράσπιση των θυμάτων του Φασισμού και Αντισημιτισμού». Και ύστερα, σε κραυγαλέα αντίφαση με αυτές τις φράσεις, καταλήγει ως εξής:«οΣιωνισμός[...]χρησιμοποιεί σαν άλλοθι το Ολοκαύτωμα για πράξεις καθαρά αντιδραστικού χαρακτήρα,όπως είναι η κρατική πολιτική του Ισραήλ και ο ρόλος παραγόντων του Εβραιοαμερικανικού λόμπυ στη διαμόρφωση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ.Έτσι κάθε κριτική χαρακτηρίζεται έντεχνα αντισημιτισμός [...] Επειδή είμαι από εκείνους που δεν με σταματά τίποτα προκειμένου να πω την αλήθεια [...] οι αντίπαλοί μου [...] με μειώνουν ως άνθρωπο και ως συνθέτη. Κυρίως ως συνθέτη,γιατί οι Σιωνιστές ελέγχουν σε ποσοστό 99% τη μουσική ζωή της Οικουμένης».

Σε πολλές χώρες υπάρχουν οι άνθρωποι δίχως πρόσωπο που τις νύχτες καταδιώκουν φαντάσματα νεκρών, καταστρέφουν τάφους, βεβηλώνουν με αγκυλωτούς σταυρούς μνημεία του Ολοκαυτώματος και εβραϊκά νεκροταφεία. Δεν αντιμετωπίζονται όμως τέτοια συμβάντα με σιωπή όπως εδώ, ούτε συμβαίνει να μη συλλαμβάνεται ποτέ κανένας δράστης, όπως συνέβη επανειλημμένα με τέτοιους βανδαλισμούς σε τόσες πόλεις, Γιάννενα, Βόλο, Κέρκυρα, Ρόδο, Αθήνα, Βέροια, Κομοτηνή, Δράμα, Λάρισα.

Δεν ανέφερα τα Χανιά γιατί είναι η μοναδική εξαίρεση. Κατά τον δεύτερο εμπρησμό τη νύχτα της 15ης Ιανουαρίου 2010, που κατέστρεψε το ιστορικό κόσμημα των Χανίων, τη Συναγωγή Ετς Χαΐμ, έγιναν συλλήψεις και… οι δράστες δεν ήταν Έλληνες. Αφήνω κατά μέρος τα σχόλια για την αλλοδαπή εθνικότητα των δραστών από τα ακροδεξιά ΜΜΕ για να σταθώ σε ένα παράδειγμα. Μεγάλη «αριστερή» αθηναϊκή εφημερίδα δημοσιεύει την επομένη των συλλήψεων άρθρο «αριστερού» δημοσιογράφου και σκιτσογράφου[9], όπου σε χυδαίο ύφος γράφει την αδιανόητη ακρότητα ότι οι εμπρηστές της Συναγωγής είναιπράκτορες της Μοσάντ με τη βοήθεια της CIA, που επιπλέον είχαν, λέει, στόχο να «συκοφαντήσουν» την Ελλάδα για «αντισημιτισμό» [sic], για να εμποδίσουν «τους Έλληνες» να υπερασπίζονται τους Παλαιστίνιους…

Tο φαινόμενο της άρνησης αναγνώρισης του αντισημιτισμού, σε τόσο εκτυφλωτικά αντισημιτικές θέσεις, είναι ανάγκη να ερμηνευτεί ώστε να γίνει αντιληπτό. Σύντομα και σχηματικά θα αναπτύξω ότι σχετίζεται με μια μεγάλη παρανόηση που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία για το ρατσισμό η οποία οφείλεται στην επίσημη εθνική ιδεολογία. Όπως έχω εισηγηθεί από το 1997 ήδη[10], η επίσημη εθνική ιδεολογία που καλλιεργεί το σχολείο είναι ανεπίκαιρη και βλαβερή. Αναπαράγει το κεντροευρωπαϊκό στερεότυπο του κλασικού ρατσισμού και έτσι καλλιεργεί μια εθνική ταυτότητα εύθραυστη, αμφίθυμη και ανασφαλή.

Η επίσημη ιδεολογία και τα σχολικά βιβλία παρουσιάζουν το ελληνικό έθνος σαν οντότητα φυσική και περίπου αιώνια. Αναπαράγοντας την εθνική ιδεολογία του 19ου αιώνα, τα σχολικά βιβλία αξιολογούν τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό» σαν τον ανώτερο στη γη. Εγκλωβίζουν έτσι την εθνική ταυτότητα στην «κατωτερότητα» που το ευρωκεντρικό στερεότυπο του ρατσισμού αποδίδει σε όλους τους λαούς και πολιτισμούς της «Ανατολής» και του «Νότου». Στη συνέχεια, για να αποκαταστήσουν την εθνική ανωτερότητα, καταφεύγουν στο μύθο ότι οι Έλληνες «διατήρησαν» τα «εθνικά» τους χαρακτηριστικά ίδια και αναλλοίωτα από την πιο μακρινή αρχαιότητα. Δηλαδή δεν έχουν επιδράσεις παρά μόνο από την αρχαιότητα, το Βυζάντιο και τον Διαφωτισμό…

Η έμμεση άρνηση των πολιτισμικών επιδράσεων αντιφάσκει κραυγαλέα με την παρουσία πλήθους επιδράσεων που το στερεότυπο θεωρεί κατώτερες (οθωμανικές, σλαβικές, μεσανατολίτικες, σεφαρδίτικες, αραβικές, ιταλικές, για να περιοριστούμε στις πιο παλιές και πιο έντονες). Καθώς αυτές οι επιδράσεις επιπλέον είναι αισθητές και αναγνωρίζονται από όλους, η επίσημη ιδεολογία, σε τελική ανάλυση, κρύβει με ένα προσωπείο αρχαίου κάλλους το πραγματικό και «κατώτερο» εθνικό μας πρόσωπο. Άρα καλλιεργεί μια εύθραυστη, αμφίθυμη και ανασφαλή εθνική ταυτότητα.

Με βάση την τεράστια, παλιά και σύγχρονη βιβλιογραφία για τα αίτια των διακρίσεων, είναι σχεδόν κοινός τόπος ότι ο ρατσισμός γεννάει ρατσισμό. Η υποτιμημένη από τους φορείς της ελληνική εθνική ταυτότητα είναι η βασική αιτία του φαινομένου της μεγάλης παρανόησης που επικρατεί για τον αντισημιτισμό, μαζί με μια γενικότερη παρανόηση του ρατσισμού συνολικά.

Σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα[11] με αντικείμενο την εθνική ταυτότητα και τα άλλα έθνη, οι έλληνες πολίτες δεν εμφανίζονται χωρίς ευαισθησία στο θέμα του ρατσισμού και των διακρίσεων. Ακόμα και εκείνοι που διατυπώνουν ανοιχτά ρατσιστικές θέσεις, τις αναγνωρίζουν και κάνουν απόπειρες αποποίησης του στίγματος ότι είναι ρατσιστές, δηλαδή τουλάχιστον σχεδόν όλοι αναγνωρίζουν το ρατσισμό. Τον αναγνωρίζουν, αλλά με μία εξαίρεση, πολύ αποκαλυπτική αν αποπειραθούμε να την ερμηνεύσουμε μαζί με την αντίστοιχη εξαίρεση του αντισημιτισμού.

Τα ερευνητικά υποκείμενα αναγνωρίζουν το ρατσισμό όταν αφορά τους λαούς που ο ρατσισμός ταξινομεί ως κατώτερους. Εμφανίζονται να έχουν συνείδηση ότι είναι ρατσισμός να αποκαλεί κανείς τους Αλβανούς «εγκληματικές φυσιογνωμίες», αλλά χωρίς καθόλου συνείδηση ότι το ίδιο ρατσιστικό είναι να αποκαλεί τους Άγγλους «βάρβαρους» είτε τους Γερμανούς αντί ανθρώπους «ρομπότ». Σαν να μην ήταν ο ρατσισμός στερεοτυπική γενίκευση που αποδίδει μειωτικά χαρακτηριστικά σε μιαν οποιαδήποτε ανθρώπινη ομάδα. Σαν να ήταν ρητή αναγνώριση μιας ήδη δοσμένης κατώτερης ύπαρξης.

Ο αντισημιτισμός χαρακτηρίζεται από μια σειρά στερεότυπα που εμπνέουν μίσος, καθώς περιγράφουν τους Εβραίους γενικά σαν ένα κακό, επικίνδυνο για τα άλλα έθνη, αποδίδοντάς τους την ευθύνη για όλα τα δεινά του κόσμου. Για να στηριχθεί αυτή η ρατσιστική υπερβολή, παρουσιάζουν τον «διεθνή σιωνισμό» να κατέχει, πέρα από κάθε λογική και τεκμηρίωση, τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας, της κυβέρνησης των ΗΠΑ, του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου, των ΜΜΕ όλης της οικουμένης… Δηλαδή αποδίδουν στο μυθικό θηρίο, τον «διεθνή σιωνισμό», ένα είδος παντοδυναμίας που τον παρουσίαζει να ελέγχει όλο τον πλανήτη.

Αν τώρα συνδέσουμε τα παραπάνω με το πώς αντιλαμβάνεται μεγάλο μέρος των Ελλήνων το ρατσισμό, σαν την υποτίμηση εκείνων που είναι εξ αντικειμένου φτωχοί, περιθωριοποιημένοι και ιδίως ανίσχυροι, ερμηνεύεται γιατί ο αντισημιτισμός είναι μη αναγνωρίσιμος. Με άλλα λόγια, η πηγή του αντισημιτισμού που δεν αναγνωρίζεται είναι αυτή η αλλοτινή και βλαβερή, ιδίως για τις νέες γενιές, εθνική ιδεολογία, που έμμεσα περιγράφει το ελληνικό έθνος ως ανώτερο αποδίδοντάς του μυθική «καθαρότητα». Η εθνική ταυτότητα που στηρίζεται σε μύθους είναι ανασφαλής και φοβική, γι’ αυτό ανίκανη να ενσωματώσει την ευρωπαϊκή της διάσταση, να συγκροτήσει συμμαχίες, να διαπραγματευτεί ως ισότιμο μέλος στον ευρωπαϊκό συνασπισμό.

Ο αντισημιτισμός σήμερα είναι μέρος αυτής της φοβικής ταυτότητας που στηρίζει την αξία της σε ξεπερασμένους και επικίνδυνους μύθους περί εθνικής καθαρότητας. Γι’ αυτό η καταπολέμησή του είναι αναγκαία για όλους. Γνωρίζουμε πλέον όχι μόνο τους ποταμούς αίματος που κόστισε στο παρελθόν αυτός ο μύθος αλλά και τη φτώχεια της αναλλοίωτης ταυτότητας, τον απομονωτισμό της μονοδιάστατης ταυτότητας. Γνωρίζουμε ότι η πολιτισμική ποικιλία ήταν η νόρμα στις κοινωνίες σε όλη την ιστορία και ότι η πολλαπλότητα των ταυτοτήτων, εκτός του ότι είναι αναπόφευκτη, είναι πλούτος και δημιουργικότητα.

Συμπερασματικά, η καταπολέμηση του αντισημιτισμού από όλους είναι αναγκαία γιατί τις τραγικές επετείους, όπως τα 70 χρόνια από το Ολοκαύτωμα, δεν πρέπει μόνο να τις θυμόμαστε σαν ιστορικά μνημόσυνα. Και τούτο γιατί όση λύπη κι αν δηλώσουμε, όση ενοχή κι αν αναγνωρίσουμε οι μη Εβραίοι, όση ενσυναίσθηση κι αν εκφράσουμε, η ανείπωτη φρίκη μένει ακέραιη και, το τραγικότερο, τα αμέτρητα θύματα δεν έρχονται πίσω.

Αντί λοιπόν να τις θυμόμαστε μόνο σαν ιστορικά μνημόσυνα, πρέπει να τις θυμόμαστε ως μέρος της ατομικής και συλλογικής ευθύνης όλων ανεξαιρέτως απέναντι σε εκείνες τις ιδέες που γέννησαν τα πολιτικά τέρατα και επέβαλαν την φρίκη τη μνημονευόμενη σε αυτές τις επετείους. Και μόνο αν τις θυμόμαστε ως μέρος της ατομικής και συλλογικής ευθύνης όλων ανεξαιρέτως, μόνο τότε μπορούμε να εξασφαλίσουμε συναίνεση ώστε να μη συμβεί «ποτέ ξανά» και για καμία ανθρώπινη ομάδα.

[1] Το άρθρο είναι αναδιατυπωμένη εκδοχή ομιλίας που έγινε, με την ευγενική πρόσκληση του Προέδρου της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων, καθηγητή Ιατρικής, κ. Μωυσή Ελισάφ, στα Γιάννενα στα πλαίσια των τριήμερων εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από το ολοκαύτωμα των Εβραίων των Ιωαννίνων, 24-30 Μαρτίου 2014, με την παρουσία επίσημων εκπροσώπων και πρεσβειών από πολλές χώρες και μεγάλο αριθμό συμμετεχόντων, με οργανωτές τον Δήμο Ιωαννιτών, την Ισραηλιτική Κοινότητα Ιωαννίνων, το Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος και τη Διεθνή Ενωση για την Ανάμνηση του Ολοκαυτώματος (IHRA).

[2] Η πρώτη Συναγωγή των Ιωαννίνων χτίστηκε στο Κάστρο της πόλης τον 5ο αιώνα και διατηρήθηκε μέχρι την εποχή του Αλή Πασά, οπότε καταστράφηκε, και το 1826 χτίστηκε στην ίδια εβραϊκή συνοικία η Συναγωγή που υπάρχει μέχρι σήμερα. Άλλες δύο Συναγωγές και το κτίριο των σχολείων της Alliance Israélite, ένα αρρένων από το 1904 όπου φοίτησε και ο ποιητής Γιοσέφ Ελιγιά και ένα παρθεναγωγείο, καταστράφηκαν από τους ναζί.

[3] Για τους Ρωμανιώτες Εβραίους των Ιωαννίνων η πλουσιότερη πηγή είναι το βιβλίο της Rae Dalven, The Jews of Ioannina, Cadmus Press, Νέα Υόρκη 1989. Η συγγραφέας ήταν κόρη ελληνόφωνης ρωμανιώτικης εβραϊκής οικογένειας από την Πρέβεζα, που μετανάστευσε αρχές του 20ού αιώνα στις ΗΠΑ, έζησε και πέθανε στη Νέα Υόρκη όπου ήταν καθηγήτρια Σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο New York University και έχει μεταξύ άλλων μεταφράσει Καβάφη, Ρίτσο και Σαπφώ.

[4] Η μνεία περιέχεται σε έκθεση της Ομάδας 621 της Μυστικής Γερμανικής Στρατονομίας, 27.3.1944· παραπέμπεται από τη Ρένα Μόλχο στην ομιλία της με τίτλο, «Πώς εξιχνιάζεται ένα έγκλημα που έμεινε ατιμώρητο;», στην ανακοίνωσή της στην επιστημονική ημερίδα «Κατοχικά Γιάννενα», 26 Απριλίου 2010.

[5] Οι χώρες με πολύ χαμηλά ποσοστά αντισημιτισμού είναι λίγες· στη δυτική Ευρώπη βρίσκονται τα χαμηλότερα: στη Σουηδία (πρώτο χαμηλότερο), τη Βρετανία και τη Δανία.

[6] Στη ναζιστική Γερμανία τα θύματα της αποτρόπαιης πολιτικής εξόντωσης δεν ήταν, όπως είναι γνωστό, μόνο οι Εβραίοι. Το ιδεολογικό δηλητήριο περί ανώτερης φυλής και κατώτερων φυλών αφορούσε επίσης τους Σλάβους και τους Αφρικανούς, ενώ στα ναζιστικά στρατόπεδα εξοντώθηκαν Τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, πολιτικοί αντίπαλοι των ναζί, ιδίως κομμουνιστές και σοσιαλιστές, κι ακόμα εκείνοι που οι ναζί έκριναν ασθενείς ή αναπήρους. Και εδώ υπάρχει όμως διαφορά. Όλες αυτές τις ανθρώπινες ομάδες επίσης επιδίωξαν να τις εξοντώσουν, ωστόσο μόνο για τους Εβραίους εφάρμοσαν με τόση εμμονή και σε όλες τις κατακτημένες χώρες συστηματικές έρευνες για να τους εντοπίσουν και μαζικές συλλήψεις ώστε να τους εξαφανίσουν από παντού στον κόσμο.

[7] Στην Καθημερινή με τίτλο, «Διάλειμμα παιγνιώδους αδολεσχίας»,22.3.2009. Στη φράση αυτή εντός εισαγωγικών, και με τη μνεία: «ο καθηγητής φιλοσοφίας κ. Χρήστος Γιανναράς … τους δίνει την απάντηση», παραπέμπει θεωρητικός της Χρυσής Αυγής για να στηρίξει σχεδόν παραληρηματικές αντισημιτικές θέσεις, στην ιστοσελίδα της. Βλ. Απ. Καραΐσκος, «Σιωνισμός και Παγκοσμιοποίηση», στη στήλη «ιδεολογικά κείμενα», 25.9.2012, http://goo.gl/4zCzbC

[8] Βλ. τη δημόσια δήλωση της αιτιολόγησης σε δημοσίευμα με τίτλο «Διαστρέβλωση της ιστορίας και του αντιφασιστικού αγώνα», Ριζοσπάστης, 1.2.2005. Σημειωτέον ότι ο Συνασπισμός κατέκρινε την αποχή από το ψήφισμα σε άρθρο, «Το ΚΚΕ απορρίπτει ψήφισμα για το Ολοκαύτωμα», Η Αυγή, 30.1.2005.

[9] Ελευθεροτυπία, στήλη «Ναυτίλος», 25.1.2010, άρθρο και σκίτσο του Στάθη Σταυρόπουλου· το σκίτσο είναι το εξής: σκιάχτρο με κουκούλα της Κου-Κλουξ-Κλαν, τα ονόματα της CIA και της Μοσάντ, με διακόσμηση τον αγκυλωτό σταυρό.

[10] Βλ. Α. Φραγκουδάκη, Oι πολιτικές συνέπειες της ανιστορικής παρουσίασης του ελληνικού έθνους, στο: Ά. Φραγκουδάκη και Θ. Δραγώνα, «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Εθνοκεντρισμός στην εκπαίδευση, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1997, σ. 143-198.

[11] Μία από τις έρευνες που παρουσιάζονται και αναλύονται στο συλλογικό βιβλίο στην αμέσως προηγούμενη υποσημείωση.

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (GOLDEN DAWN): Είναι Ναζί ή δεν είναι; (Nazis or not?)

2014-06-23T14:04:00.000-07:00

Χάρη στα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, η Χρυσή Αυγή έχει ''εισβάλει'' κυριολεκτικά στην ελληνική καθημερινότητα.
- Στην αρχή ήταν αποτέλεσμα ''άγνοιας''.
- Μετά ''ψήφος διαμαρτυρίας - τιμωρίας''
(Άραγε από πότε η προστασία της ''μαφίας'' είναι επιλογή;;;).
- Ύστερα, ''εγινε'' καθαρό εθνικιστικό - πατριωτικό κόμμα...
- Τώρα;;; Είναι ή δεν είναι Ναζιστική οργάνωση;;

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, μιλούν μόνες τους...

---------------------------------------------------------------------------

Thanks to recent years' national election results, Golden Dawn has literally ''invaded'' daily social life.
- In the begining, it was a vote of ''ignorance''.
- Later, became ''protest - punishment'' vote
(Since when does ''the mafia protection'' offer an alternative choice???).
- Then, ''became'' a pure ethnic - nationalist political party...
- Now??? Is it, or not a Nazi organization???

The pictures following ''talk'' themselves...

Ως απάντηση στις φωτογραφίες αυτες από την εφημερίδα των συντακτών, η συγκεκριμένη οργάνωση ανακοίνωσε τα εξής:
“Οι δωσίλογοι συνεργάτες του 4ου Ράιχ που έχουν κατακλέψει τη χώρα και παραμένουν ατιμώρητοι, ψάχνουν με αγωνία τρόπο αντιμετώπισης του Εθνικιστικού Κινήματος με φωτογραφίες 30 χρόνων”.

As a rsponse to the above pictures, published by the Editor’s Newspape, annonced the following statement:
''The 4th Raich traitors, who have robbed the country and still remain unpunished, are desperately trying to find ways of dealing with the Nationalist party, by publishing 30 year old fotos''.

Και διερωτώμαι εύλογα εγω, όπως πολλοί άλλοι...
Οι παρακάτω φωτογραφίες, είναι 30 ετών ή 2;;;

And then I wonder, like many others do...
The following pictures; are they 30 year old or 2???

Τελευταίο σχόλιο:
''Ο καλύτερος τρόπος για να εξελιχθεί το κακό, είναι το καλό να μην κάνει τίποτα...''
Edmund Burke

Last comment:
''The only thing necessary for the triumph of evil is for good men to do nothing...''
Edmund Burke

enikos.gr ΣΧΟΛΙΟ 3 STAR by Enikos_gr

Jewish cemetery desecrated in Thessaloniki, Greece

2014-05-30T13:40:00.003-07:00

Vandals smash headstones and ornaments days after the election of

3 neo-Nazi Greek politicians to the European Parliament

BY TIMES OF ISRAEL STAFF May 30, 2014, 4:17 pm

Vandals broke into the Jewish cemetery in Thessaloniki, Greece, and desecrated several headstones there, the head of the local Jewish community said Friday.

According to David Saltiel, who was quoted by Walla News, the unknown assailants cut through the cemetery fence, smashed various ornaments and vases, and knocked down headstones and signage.

Saltiel said that the police had opened an investigation into the incident, which comes on the heels of this week’s election to the European Parliament of three members of a Greek neo-Nazi party

The attack also follows the release of the Anti-Defamation League’s global anti-Semitism survey earlier this month, in which Greece captured the ignominious title of most anti-Semitic country in Europe.

With 69 percent of Greeks espousing anti-Semitic views, according to the survey, Greece was on par with Saudi Arabia, more anti-Semitic than Iran (56 percent) and nearly twice as anti-Semitic as Europe’s second-most anti-Semitic country, France (37 percent).

On its surface, the poll suggested that anti-Semitism is running rampant in Greece.

Much of the blame goes to the neo-Nazi Golden Dawn party, which has found fertile ground for its extreme-right ideology in the ruins of Greece’s economic crisis.

But both the ADL and Greece’s small Jewish community caution that the reality is more nuanced than the poll numbers suggest.

“There is a danger of sensationalizing it, a danger of overplaying the psychological impact of the poll,” Michael Salberg, ADL’s director of international affairs, told JTA. “There needs to be real hard internal look at the data and examining what are the forces at play.”

For their part, Greek Jewish leaders took pains to point out that despite widespread bigotry, Greece hasn’t seen the sort of anti-Jewish violence that has cropped up in some other European countries, such as France.

“Despite the poll showing high levels of anti-Semitism, it must be noted that in Greece over the last four years we have not had any anti-Semitic violence against people or Jewish institutions,” said Victor Eliezer, the secretary general of the Central Board of Jewish Communities in Greece.

“This is not a poll about violence, but rather a survey on stereotypes, and yes, there are a lot of stereotypes among the Greek public,” he said.

The poll gauged anti-Semitism based on whether respondents agreed with a majority of 11 statements on Jewish power, loyalty, money and behavior that the ADL says suggest bias. They include such statements as Jews talk too much about what happened to them during the Holocaust; Jews are more loyal to Israel than to the countries they live in; Jews think they are better than other people; Jews have too much power in the business world; and Jews have too much control over global affairs.

Critics have suggested that the survey is deeply flawed because the statements are not fair indicators of real anti-Jewish bias.

Of the 579 Greeks polled, 85 percent said Jews had too much power in the business world, 82 percent said Jews have too much power in the financial markets and 74 percent said Jews have too much influence over global affairs. The margin of error for Greece was plus or minus 4.4 percent.

In Greece, anti-Semitic viewpoints are aired frequently, particularly the notions that Jews control the global economy and politics. In 2012, when the Golden Dawn’s spokesman Ilias Kasidiaris read in Parliament from the anti-Semitic forgery “The Protocols of the Elders of Zion,” the reading drew no condemnation from the other lawmakers present.

Nor was there public condemnation when Golden Dawn slammed the recent visit by the American Jewish Committee’s executive director, David Harris, as a trip to ensure further “Jewish influence over Greek political issues” and safeguard the interests of “international loan sharks.”

Golden Dawn hasn’t been alone in expressing such sentiments.

Earlier this year, the left-wing Syriza party’s candidate for regional governor accused Greek Prime Minister Antonis Samaras of heading a Jewish conspiracy to visit “a new Hanukkah against the Greeks.”

Syriza reluctantly dropped the candidate, Theodoros Karypidis.

At the heart of Karypidis’ theory was a move last year by Samaras to shut the allegedly corrupt Hellenic Broadcasting Authority and replace it with New Hellenic Radio and Television, known by its Greek acronym NERIT. According to Karypidis, NERIT is derived from the Hebrew word for candle, “ner,” which he links to Hanukkah.

JTA contributed to this report.

Ισραήλ : Πολιτειακές αλλαγές εν μέσω οξείας κομματικής πόλωσης

2014-03-29T13:19:00.003-07:00

Γαβριήλ Χαρίτος
Υποψήφιος διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Εν αναμονή των αποτελεσμάτων της αμερικανικής μεσολαβητικής προσπάθειας για την συνέχιση των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής, η Ισραηλινή επικαιρότητα το τελευταίο χρονικό διάστημα απασχολήθηκε έντονα από τις πολιτειακές και νομοθετικές αλλαγές που προώθησε η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Οι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πολιτικές εξελίξεις που σημειώθηκαν από το καλοκαίρι του 2013 έως και την άνοιξη του 2014, κατέδειξαν ξεκάθαρα όλο το φάσμα των κομματικών διαφορών και των ιδεολογικών συσχετισμών στο σημερινό Ισραήλ, επικαιροποιώντας και πάλι ποικίλους προβληματισμούς περί των πολιτειακών κανόνων που διέπουν το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Αφορμή στάθηκαν τρία σημαντικά νομοθετήματα, η διαδικασία ψήφισης των οποίων περαιώθηκε από την Κνέσετ τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου 2014.
Ο αναθεωρημένος 'Θεμελιώδης Νόμος περί Διακυβέρνησης', ο 'Θεμελιώδης Νόμος περί Δημοψηφίσματος' και ο 'Νόμος περί Στρατεύσεως των Μαθητών των Εβραϊκών Θρησκευτικών Σχολών' άφησαν έντονα το στίγμα τους στον Ισραηλινό κοινοβουλευτικό βίο και έγιναν αφορμή να
εκδηλωθούν ποικίλες ιδεολογικές και κομματικές αντεγκλήσεις και συγκλήσεις – δίνοντάς μας σαφή εικόνα περί της παρούσας πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας στο σημερινό Ισραήλ.

Η ειρηνευτική πρωτοβουλία υπό τον αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών Τζων Κέρυ μέχρι σήμερα δεν απέδωσε καρπούς. Από την άλλη όμως, η καταλυτική επίδραση των αλλεπάλληλων συναντήσεών του με την ισραηλινή πολιτική ηγεσία ώθησαν την κυβέρνηση συνασπισμού του Μπενιαμίν
Νετανιάχου το περασμένο καλοκαίρι να προβεί σε γρήγορες κινήσεις μετασχηματισμού των κανόνων του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Χαρακτηριστική ήταν η βιασύνη με την οποία κατατέθηκαν δύο σημαντικής πολιτειακής σημασίας νομοθετήματα - και μάλιστα την 31η Ιουλίου 2013, τελευταία μόλις μέρα της τακτικής συνόδου του Ισραηλινού Κοινοβουλίου-, που σκοπό είχαν, όπως επίσημα είχε ανακοινωθεί, να προετοιμασθεί το
ισραηλινό πολιτικό σύστημα να λάβει γενναίες αποφάσεις περί της εθνικής κυριαρχίας1, ενόψει οριστικών λύσεων τόσο για το παλαιστινιακό όσο και για τον καθορισμό διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων μεταξύ του Ισραήλ και του μελλοντικού Παλαιστινιακού Κράτους. Στο πνεύμα αυτό εντάσσεται η δήλωση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού στις 25.07.2013 ότι "Η ειρήνη με τους γείτονές μας προϋποθέτει ειρήνη μεταξύ μας και το μέσον για να το καταφέρουμε αυτό είναι το δημοψήφισμα" ενώ την ίδια ημέρα, το Γραφείο του Πρωθυπουργού, εξηγώντας τα αίτια της ταχείας κοινοβουλευτικής διαδικασίας που επιλέχθηκε, είχε εκδώσει την εξής ανακοίνωση προς τον Τύπο : "Ενόψει σημαντικών διπλωματικών εξελίξεων που οδηγούν σε απευθείας διαπραγμάτευση με την
Παλαιστινιακή Αρχή, η Κυβέρνηση θεωρεί σημαντικό και επείγον, εκτός από τις συνομιλίες, να καταθέσει στο Κοινοβούλιο προς ψήφιση Θεμελιώδη Νόμο που θα ορίζει την διενέργεια δημοψηφίσματος σε περίπτωση συμφωνίας ή κυβερνητικής απόφασης περί απόσυρσης της νομικής, δικανικής και διοικητικής κυριαρχίας επί εδαφών του Κράτους του Ισραήλ".2
Η Ισραηλινή κυβέρνηση συνασπισμού - που προήλθε μετά από τις εκλογές της 22ας Ιανουαρίου 2013 και ύστερα από εξαιρετικά επίπονες διαβουλεύσεις που διήρκησαν δύο περίπου μήνες μεταξύ των τεσσάρων κομμάτων που την συναποτέλεσαν3- αποφάσισε να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα : Να αυξήσει το ποσοστιαίο πλαφόν που απαιτείται για την είσοδο ενός κόμματος στο Ισραηλινό Κοινοβούλιο (Κνέσετ) προκειμένου να καταστεί ευκολότερος ο σχηματισμός όσο το δυνατόν ισχυρότερων κυβερνήσεων – ενόψει πάντα δραστικών αποφάσεων σε σχέση με την εξέλιξη των
ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Έτσι, εκτός από την πρόταση νόμου για την διενέργεια δημοψηφίσματος, η κυβέρνηση Νετανιάχου κατέθεσε και δεύτερη πρόταση περί θέσπισης νέου 'Θεμελιώδους Νόμου περί Διακυβέρνησης', ο οποίος μεταξύ άλλων προέβλεπε τον διπλασιασμό του εκλογικού πλαφόν εισόδου – από 2% σε 4%.
Οι συνταγματικής ισχύος Θεμελιώδεις Νόμοι 'περί Διακυβέρνησης' και 'περί Δημοψηφίσματος' είχαν δύο κύριους σκοπούς: Αφ' ενός να καταστεί δυνατός ο σχηματισμός σταθερών κυβερνήσεων, μειώνοντας τον αριθμό των κομμάτων στο κοινοβούλιο δια της αύξησης του ποσοστιαίου εκλογικού
πλαφόν εισαγωγής τους στην Κνέσετ4 και αφ' ετέρου ο οριστικός καθορισμός των συνόρων του Ισραήλ με το μελλοντικό Παλαιστινιακό Κράτος να εγκριθεί με δημοψήφισμα, σε περίπτωση κατά την οποία η ειρηνευτική συμφωνία θα προβλέπει απόσυρση της ισραηλινής κυριαρχίας από εδάφη
πέραν της Δυτικής Όχθης,5 δίνοντας τον τελευταίο λόγο – αλλά και την τελική ευθύνη- για την οριστική πολιτική λύση του εθνικού ζητήματος στους ίδιους τους Ισραηλινούς ψηφοφόρους6.
Η δριμεία κριτική που ασκήθηκε κυρίως κατά της αύξησης του εκλογικού πλαφόν προήλθε πρωτίστως από τα μικρά αραβικά κόμματα7, το μεσαίας εκλογικής δυναμικότητας αριστερό κόμμα "Meretz" -το οποίο κατά τις τελευταίες εκλογές είχε αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά του και έβλεπε
ότι με την νομοθετική αυτή μεταβολή θα έχανε στο μέλλον το έδαφος που είχε κερδηθεί- αλλά και από τα μικρά εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα των Ασκεναζί-Υπερορθόδοξων Εβραίων , που δεν επιθυμούσαν να τεθούν, άμεσα ή έμμεσα, υπό τον έλεγχο του μεγαλύτερου σε επιρροή και κυβερνητικό παρελθόν κόμματος "Shas" των Σαφαραδιτών. Από την άλλη πλευρά, εντύπωση προκάλεσε η μάλλον απαθής στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης του Κόμματος των Εργατικών
σε εκείνη την εξαιρετικά τεταμένη συνεδρίαση της Κνέσετ της 31ης Ιουλίου 2013.8
Οι έντονες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας που εκτυλίχθηκαν στο βήμα της Κνέσετ το βράδυ της 31ης Ιουλίου 2013 δεν απέτρεψαν την επί της αρχής ψήφιση των δύο αυτών νομοσχεδίων από τους βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού. Την ίδια ημέρα ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση ότι η εκ νέου συζήτησή τους κατ' άρθρο και η τελική τους υιοθέτηση (ο Κανονισμός της Κνέσετ προβλέπει συνολικά τρεις ψηφοφορίες για την περαίωση της νομοθετικής λειτουργίας) θα πραγματοποιείτο τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς, δηλαδή με την έναρξη των εργασιών της αμέσως επόμενης τακτικής
κοινοβουλευτικής συνόδου. Οι κατά κοινή ομολογία βεβιασμένες πολιτικές κινήσεις εικαζόταν ότι συνδέονταν με το δεδομένο ότι οι διαπραγματεύσεις με την Παλαιστινιακή Αρχή θα κατέληγαν σε ουσιαστικά αποτελέσματα "το πολύ εντός 9 μηνών", όπως διεκήρυττε τότε με βεβαιότητα ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών9. Η πραγματικότητα όμως, διέψευσε και συνεχίζει να διαψεύδει την αμερικανική υπεραισιοδοξία.
Η στασιμότητα των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με τους Παλαιστινίους ως επίσης και τα θέματα που ανέκυψαν σχετικά με την προϋπόθεση που θέτουν οι Ισραηλινοί να δηλωθεί από την Παλαιστινιακή Αρχή ότι αναγνωρίζει τον εβραϊκό χαρακτήρα του Κράτους του Ισραήλ10, δεν ώθησαν
την κυβέρνηση Νετανιάχου να βιασθεί και να επανυποβάλει προς ψήφιση τα νομοσχέδια αυτά τον Νοέμβριο του 2013, όπως αρχικά είχε γίνει γνωστό.
Εν τω μεταξύ όμως, και όσο οι διαρροές πλήθαιναν αναφορικά στα ζητήματα που είχαν τεθεί προς διαπραγμάτευση μεταξύ Ιερουσαλήμ, Ραμάλλα και Ουάσιγκτον, οι δεξιές τάσεις της κυβέρνησης Νετανιάχου με επικεφαλής το κόμμα της θρησκευτικής-εθνικιστικής Δεξιάς "Εβραϊκή Εστία" υπό τον Ναφτάλι Μπένετ εκδήλωναν ολοένα και εντονότερα τις αντιρρήσεις τους εφ' οιασδήποτε εδαφικής παραχώρησης θα απαιτείτο από τις ΗΠΑ11. Από την άλλη η Υπουργός Δικαιοσύνης, Πρόεδρος του κεντροαριστερού κόμματος "Κίνημα" ("Τνουά") και επικεφαλής της ισραηλινής διαπραγματευτικής
ομάδας στις συνομιλίες με τους Παλαιστινίους, Τσίπι Λίβνι, επανειλημμένα καθιστούσε σαφές ότι πολιτική λύση με τους Παλαιστινίους χωρίς εδαφικές παραχωρήσεις εκ μέρους του Ισραήλ δεν είναι νοητή. Η πιο πρόσφατη δήλωσή της στο αμερικανικό δίκτυο CNN συνοψίζει την πολιτική της θεώρηση : "Η καλύτερη λύση θα είναι να διαιρέσουμε τη χώρα και να κρατήσουμε το Κράτος του Ισραήλ, μικρότερο ίσως, αλλά με τις δικές μας αξίες - ένα κράτος εβραϊκό, δημοκρατικό, που θα ζει ομαλά. Ένα κράτος ασφαλές".12

Ο καταλυτικός παράγοντας της στράτευσης των Υπερορθοδόξων Εβραίων

Καθ' όλο το δεύτερο εξάμηνο του 2013 το ενδεχόμενο κατάρρευσης της κυβέρνησης συνασπισμού ήταν περισσότερο από εμφανές, γεγονός το οποίο στην ουσία θα καταδίκαζε σε αποτυχία την αμερικανική διαμεσολάβηση.
Οι δημόσιες αντιπαραθέσεις επί του περιεχομένου της διαπραγματευτικής ατζέντας με τους Παλαιστινίους οξύνθηκαν στα τέλη Ιανουαρίου 2014, με τις ξεκάθαρα ευθείες βολές του Ναφτάλι Μπένετ, υπουργού της κυβέρνησης Νετανιάχου και αρχηγού του κόμματος της εθνικιστικής θρησκευτικής δεξιάς "Εβραϊκή Εστία" κατά των κυβερνητικών χειρισμών των Νετανιάχου και Λίβνι. Συγκεκριμένα, ο κ. Μπένετ μιλώντας στο ετήσιο συνέδριο που διοργανώνει το Ισραηλινό think-tank INSS απέρριψε κάθε ιδέα απόσυρσης του Ισραήλ από την Δυτική Όχθη και τους εβραϊκούς οικισμούς. "Το ανατολικό τμήμα της Ιερουσαλήμ, η Ιουδαία, η Σαμάρεια και η Κοιλάδα του Ιορδάνη ήταν δικά μας πριν από 4.000 χρόνια και θα συνεχίσουν να είναι δικά μας για τα επόμενα 4.000 χρόνια" , "Οι πρόγονοί μας και οι πρόγονοι των προγόνων μας ποτέ δεν θα συγχωρήσουν οιονδήποτε Ισραηλινό ηγέτη που θα εγκαταλείψει την πατρίδα μας και θα διαιρέσει την πρωτεύουσά μας" ήταν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές δηλώσεις του.
Προκειμένου να διασωθεί η κυβερνητική συνοχή, η ηγεσία Νετανιάχου κάλεσε δημόσια τον κ. Μπένετ να ζητήσει δημόσια συγγνώμη για αυτές του τις δηλώσεις, που έθεταν σε αμφισβήτηση του πατριωτισμού του Ισραηλινού Πρωθυπουργού , ορίζοντάς του τελεσίγραφο εξόδου από την κυβέρνηση σε περίπτωση που δεν συμμορφωθεί. Εν τω μεταξύ κύκλοι προσκείμενοι στον Πρωθυπουργό διέρρευσαν στον Τύπο ότι ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι προετοιμασμένος για
το ενδεχόμενο εξόδου της "Εβραϊκής Εστίας από τον κυβερνητικό συνασπισμό13, εάν η εθνικιστική Δεξιά συνεχίσει να διαταράσσει τις ενδοκυβερνητικές ισορροπίες.
Παρά την εύσχημη πλην όμως ταπεινωτική 'δήλωση μετάνοιας' του Ναφτάλι Μπένετ , η κυβερνητική συνοχή δεν είχε επιτευχθεί, καθότι ένα μεγάλο τμήμα στελεχών της παράταξης Νετανιάχου συνέχιζε να μην δείχνει εφησυχασμένο από τα θέματα που τίθενται υπό διαπραγμάτευση και τις τυχόν υποχωρήσεις που συζητά η Ισραηλινή διαπραγματευτική ομάδα υπό την Τσίπι Λίβνι τόσο με τους Αμερικανούς όσο και με την Παλαιστινιακή Αρχή.
Υπ' αυτό το πρίσμα, στις αρχές του 2014 το κεντροαριστερό κόμμα "Yesh Atid" με επικεφαλής τον Υπουργό Οικονομικών Γιαΐρ Λαπίντ, προφανώς σε συνεννόηση με τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου, αποφεύγοντας εντέχνως να τοποθετηθεί επί των ειρηνευτικών συνομιλιών, σταμάτησε να είναι παρατηρητής της διαμάχης Νετανιάχου-Μπένετ και επανέφερε στον δημόσιο διάλογο την προεκλογική του ατζέντα : Την άρση των προνομίων που χαίρουν οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι έναντι των υπολοίπων πολιτών της χώρας14- ένα ζήτημα που ενώνει την Ισραηλινή κοινή γνώμη, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, έναντι του πολιτικών εκφραστών της Υπερορθόδοξης Εβραϊκής κοινότητας.
Το φαινόμενο της μη-στράτευσης μεγάλου ποσοστού μίας σημαντικής αριθμητικά μερίδας του εβραϊκού πληθυσμού που αγγίζει το 10%, ήταν ανέκαθεν η αιχμή του δόρατος κατά του ιδιότυπου κοινωνικοπολιτικού status quo που ισχύει από τη σύσταση του Ισραηλινού κράτους έως και σήμερα. Βασική προεκλογική δέσμευση του Λαπίντ ήταν η μεταβολή αυτής της πραγματικότητας και η κατάθεση του νομοσχεδίου "Περί Ισότητας στην Στρατιωτική Θητεία" που συνέταξαν σημαίνοντα στελέχη του κόμματός του ("Yesh Atid") παρουσιάσθηκε ως πραγματοποίηση των προεκλογικών του δεσμεύσεων, που είχαν ιδιαίτερη απήχηση στα μεγάλα αστικά κέντρα (Τελ Αβίβ και περίχωρα) και σε ευρέα στρώματα της μεσαίας τάξης όλης της χώρας, που δεν τηρούν στην καθημερινότητά τους τις εβραϊκές θρησκευτικές επιταγές. Αντιθέτως, στην Ιερουσαλήμ και στην ευρύτερη περιοχή της, τα ποσοστά του αντι-θρησκευτικού Yesh Atid ήταν εμφανώς μειωμένα.15
Από καθαρά πολιτικής απόψεως, η κατάθεση του συγκεκριμένου νομοθετήματος με την πρωτοβουλία του κόμματος "Yesh Atid" την δεδομένη χρονική στιγμή που συνέβη, είχε ποικίλα αποτελέσματα στη διαμόρφωση των πολιτικών ισορροπιών της χώρας. Συγκεκριμένα : Απομακρύνθηκε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης από την εξέλιξη των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Συσπειρώθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις που δεν διάκεινται φιλικά προς την Υπερορθόδοξη κοινωνική ομάδα. Ενώθηκαν οι φωνές της κοινωνίας που υφίστανται το βάρος της στρατιωτικής θητείας ενώ δεν απολαμβάνουν τα οικονομικά προνόμια και τις φορολογικές
απαλλαγές των Υπερορθοδόξων Εβραίων. Αποδυναμώθηκαν ακόμα περισσότερο τα επιχειρήματα του κόμματος "Εβραϊκή Εστία" εντός και εκτός κυβέρνησης, το οποίο εν τέλει δεν προχώρησε στην εφαρμογή των απειλών του να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Τέλος, ενισχύθηκε εμμέσως πλην σαφώς το Ισραηλινό αίτημα περί ανάγκης αναγνώρισης και εγγύησης του 'αμιγώς εβραϊκού χαρακτήρα' του Ισραήλ ως προϋπόθεση για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων, αφού ο νέος νόμος περί στράτευσης αφορά μόνο τον εβραϊκό πληθυσμό που έως τώρα δεν υπηρετούσε στον στρατό, τονίζοντας με αυτόν τον τρόπο την πολιτική βούληση να συμμετέχουν "όλοι οι Εβραίοι" στον
αμυντικό σχεδιασμό του κράτους.
Η έγκριση του τελικού σχεδίου νόμου "Περί Ισότητας στην Στρατιωτική Θητεία" στις 20 Φεβρουαρίου 2014 από την αρμόδια νομοπαρασκευαστική κοινοβουλευτική επιτροπή, είχε ως φυσικό αποτέλεσμα να οξύνει την πολιτική ένταση – αυτή τη φορά αφ'ενός μεταξύ του κυβερνητικού συνασπισμού, του κεντροαριστερού "Yesh Atid" και της Αριστεράς και αφ' ετέρου τα εβραϊκά θρησκευτικά κόμματα, που ανέβασαν τους πολιτικούς τόνους και κινητοποίησαν περί τους 300.000 Υπερορθόδοξους διαδηλωτές (άλλες πηγές έκαναν λόγο για 500.000) να διαδηλώσουν επί ώρες στους δρόμους της Ιερουσαλήμ16 αλλά και σε άλλες πόλεις της χώρας, όπου κατοικεί συμπαγής θρησκευτικός πληθυσμός. Κύριο επιχείρημά τους ήταν ότι η στράτευσή τους στην ουσία είχε σκοπό
να καταστρέψει τον ιδιότυπο τρόπο ζωής τους και να τους επιβάλει την εκκοσμίκευσή τους, και μάλιστα με απειλή ποινικών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένης και της φυλάκισης. Ισχυρίζονταν επίσης ότι το "πεδίο μάχης" της Υπερορθόδοξης εβραϊκής κοινότητας είναι "η διατήρηση της εβραϊκής
θρησκείας και παράδοσης", απειλώντας δια στόματος θρησκευτικών ηγετών ακόμα και με πολιτική ανυπακοή17.
Είναι αμφίβολο κατά πόσον τα επιχειρήματα των Υπερορθόδοξων Εβραίων βρήκαν απήχηση στην πλειοψηφία της Ισραηλινής κοινής γνώμης. Κατέστη όμως σαφές σε όλους ότι η πρακτική εφαρμογή του νέου αυτού νόμου δεν θα ήταν μια εύκολη υπόθεση, όχι τόσο λόγω της σθεναρής πολιτικής αντίθεσης από πλευράς των θρησκευτικών κομμάτων όσο εξ αιτίας της διατύπωσης του υπό ψήφιση νομοθετήματος. Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Κνέσετ18 επί του περιεχομένου του νομοθετήματος που τελικά υιοθετήθηκε προκύπτουν τα εξής: 1) Κατά την παρούσα περίοδο και έως
το 2017 οι στρατεύσιμοι μαθητές των εβραϊκών θρησκευτικών σχολών θα έχουν το δικαίωμα είτε να επιλέξουν να καταταγούν σε ένοπλη ή κοινωνική θητεία είτε να συνεχίσουν τις σπουδές τους. 2) Όσοι μαθητές κατά την ψήφιση του νόμου έχουν συμπληρώσει το 22ο έτος της ηλικίας τους έχουν δικαίωμα να ζητήσουν την απαλλαγή τους από την ένοπλη θητεία "για να προσαρμοσθούν στο εργατικό δυναμικό της χώρας". 3) Όσοι μαθητές εβραϊκών θρησκευτικών σχολών κατά το χρόνο ψήφισης του νόμου είναι 18 έως 22 ετών, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν αναβολή στράτευσης έως το 24ο έτος της ηλικίας τους. 4) Κατά το χρονικό διάστημα έως το έτος 2017 και μετά από αυτό, η κυβέρνηση θα επικεντρωθεί στον τρόπο στράτευσης των Εβραίων παλιννοστούντων και σε περίπτωση που οι αριθμητικοί στόχοι στράτευσης επιτευχθούν, τότε η στράτευση των μαθητών "θα συνεχίσει να είναι εθελοντική", και οι μαθητές των σχολών αυτών θα έχουν το δικαίωμα να αναβάλουν την στράτευσή τους έως το 26ο έτος της ηλικίας τους και μετέπειτα να απαλλαγούν. 5) Εάν σε κάποια χρονιά ο αριθμητικός στόχος των στρατευσίμων δεν επιτευχθεί, τότε η στράτευση –ένοπλη ή μη- "για όλους τους μαθητές των εβραϊκών θρησκευτικών σχολών θα καθίσταται υποχρεωτική" πλην 1.800 μαθητών με εξαιρετικές επιδόσεις, που θα συνεχίσουν την φοίτησή τους. Στο κείμενο της πρότασης νόμου που ετέθη προς ψήφιση δεν θίγεται το ζήτημα του ποινικού κολασμού των ανυπότακτων.
Η περιπτωσιολογία των χρονικών και ηλικιακών προϋποθέσεων που καθορίζουν την εφαρμογή του νέου νόμου, προδίδουν τον δισταγμό της παρούσας κυβέρνησης να προ- χωρήσει σε άμεσα μέτρα που θα υποχρέωναν τους Υπερορθόδοξους Εβραίους να καταταγούν "άμεσα" – όπως δήλωναν με έμφαση στελέχη του Yesh Atid όπως και ο αρχηγός του και Υπουργός Οικονομικών Γιαΐρ Λαπίντ. Πέραν των ανωτέρω όμως, το πιθανότερο είναι πως έως το 2017 (έτος εφαρμογής του νόμου) θα έχουν ήδη πραγματοποιηθεί βουλευτικές εκλογές με ενδεχόμενο να μεταβληθούν έως τότε οι
κομματικοί συσχετισμοί, χωρίς να αποκλείεται και ο έλεγχος της συνταγματικότητας του νόμου από το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας19– γεγονός το οποίο ισραηλινοί συνταγματολόγοι θεωρούν κάτι παραπάνω από πιθανό20.
Παρ' όλ' αυτά όμως, η αίσθηση που έχει προκαλέσει στην ισραηλινή κοινή γνώμη η έγκριση ενός τέτοιου νομοθετήματος είναι πολύ μεγαλύτερη από την πρακτική του αποτελεσματικότητα. Το γεγονός ότι για πρώτη φορά στη σύντομη Ιστορία του Ισραηλινού κράτους θίγεται το status quo που απάλλασσε από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις το 10% του εβραϊκού πληθυσμού μιας χώρας αυξημένες αμυντικές ανάγκες, ανέβασε κατά πολύ τις "μετοχές" του κόμματος "Yesh Atid" αφ' ενός και αφ' ετέρου έδωσε ακόμα μεγαλύτερη πίστωση χρόνου στην πρωθυπουργία Νετανιάχου21, έστω
και αν δεν έχει σημειωθεί κάποια ενθαρρυντική εξέλιξη στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις ή στην οικονομική κατάσταση της μεσαίας τάξης της χώρας –ζήτημα που είχε απασχολήσει εκτενέστατα την πρόσφατη προεκλογική περίοδο (Δεκέμβριος-Ιανουάριος 2013).
Μέσα σε αυτό το περίπλοκα πολωμένο πολιτικό κλίμα, η κυβέρνηση Νετανιάχου, θεωρώντας ότι έχει συσπειρώσει τις μη-θρησκευτικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας αποφάσισε να προωθήσει ταυτόχρονα, καθ' όλη την δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου 2014, τη διαδικασία τελικής ψήφισης των
τριών σημαντικών αυτών νομοθετημάτων.
Στις 11 Μαρτίου 2014 η Κνέσετ ψήφισε τον ανώτερης τυπικής ισχύος "Θεμελιώδη Νόμο περί Διακυβέρνησης" , που μεταξύ άλλων αύξησε το πλαφόν εισαγωγής των πολιτικών κομμάτων στο Κοινοβούλιο από 2% που ίσχυε έως σήμερα σε 3,25% (και όχι σε 4%, όπως είχε αρχικά προταθεί).
Στις 13 Μαρτίου 2014 ψηφίσθηκε ο "Θεμελιώδης Νόμος περί Δημοψηφίσματος", σύμφωνα με τον οποίο θα κληθεί να αποφασίσει το ισραηλινό εκλογικό σώμα περί της αποχώρησης ή μη από εδάφη της χώρας, ενόψει τελικής ειρηνευτικής λύσης (σύμφωνα με ειδική διάταξη που εισήχθη την ημέρα
της ψηφοφορίας, δεν θα απαιτηθεί η διενέργεια δημοψηφίσματος 80 και πλέον από τους συνολικά 120 βουλευτές της Κνέσετ ψηφίσουν υπέρ της ειρηνευτικής συμφωνίας).
Τέλος, στις 12 Μαρτίου 2014 ψηφίσθηκε ο καταλυτικής πολιτικής σημασίας "Νόμος περί Στρατεύσεως Μαθητών Εβραϊκών Θεολογικών Σχολών" - η εφαρμογή του οποίου όμως μετατίθεται χρονικά για το έτος 2017, με προϋποθέσεις που ουσιαστικά άλλαξαν κατά πολύ το περιεχόμενο της αρχικής πρότασης της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής.
Σε όλες τις ψηφοφορίας απείχαν όλοι οι βουλευτές των κομμάτων που δεν συμμετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Αποτίμηση

Η απόφαση της Ισραηλινής κυβέρνησης να προβεί σε σημαντικές αλλαγές στο εκλογικό σύστημα, στην πολιτική διαδικασία επικύρωσης της τελικής διευθέτησης του εθνικού ζητήματος, ως επίσης και στη μεταβολή των κανόνων στράτευσης μίας σημαντικής αριθμητικά μερίδας του εβραϊκού
πληθυσμού, όπως ήταν αναμενόμενο πυροδότησε σημαντικές εξελίξεις στο εσωτερικό πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, οι οποίες μπορούν να συνοψισθούν ως εξής :
1. Η ισραηλινή αντιπολίτευση συσπειρώθηκε, σχηματίζοντας μια πολιτικά ιδιότυπη και εξαιρετικά ανομοιογενή πολιτική συμμαχία. Η κεντροαριστερά που εκφράζεται από το Κόμμα των Εργατικών με επικεφαλής των χαμηλών τόνων Ιτσχάκ Χέρτσογκ και το αριστερό κόμμα "Meretz" υπό την Ζεχάβα Γκαλόν –γνωστή για τις θέσεις της υπέρ της άμεσης αποχώρησης του Ισραήλ από όλη Δυτική Όχθη και τους εβραϊκούς εποικισμούς βρέθηκαν να συστρατεύονται με τα δεξιά θρησκευτικά κόμματα "Shas" και "Εβραϊσμός της Βίβλου" ("Yahadut ha'Torah") με αφορμή την ψήφιση των νομοθετημάτων που ψηφίσθηκαν από την Κνέσετ τον Μάρτιο του 2014. Σε μία κοινή συνέντευξη τύπου δήλωσαν ότι
δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε καμία από τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες για τους τρεις αυτούς καινούργιους νόμους22. Από κοινού μάλιστα ανακοίνωσαν ότι κατά την ώρα της ψηφοφορίας στην Κνέσετ, η πολυσυλλεκτική αυτή αντιπολίτευση θα πραγματοποιήσει δική της ξεχωριστή συνεδρίαση σε άλλη αίθουσα του Ισραηλινού Κοινοβουλίου, καταδεικνύοντας κατά τρόπο εξαιρετικά ασυνήθιστο για τα τοπικά πολιτικά ήθη την αντίθεσή τους στις πολιτειακές αλλαγές που προχώρησε ο Πρωθυπουργός Νετανιάχου και οι πολιτικοί του εταίροι. Η αντιπολιτευτική αυτή συσπείρωση εκτιμάται ως προσωρινή, πλην όμως αναδεικνύει τη ρευστότητα που επικρατεί στο ισραηλινό πολιτικό σύστημα.
2. Εκτιμάται πως οι συγκεκριμένες αλλαγές των κανόνων του πολιτικού συστήματος, και ιδιαίτερα η αύξηση του εκλογικού πλαφόν εισαγωγής ενός πολιτικού κόμματος στην Κνέσετ πρόκειται να επιφέρει σημαντικές ανακατατάξεις στον χώρο των μικρών πολιτικών κομμάτων. Ιδιαίτερα όμως οι αλλαγές αυτές θα γίνουν αισθητές στα μικρά αραβικά πολιτικά κόμματα, τα οποία πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να επιτύχουν την είσοδό τους στην Κνέσετ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές εάν δεν βρουν τρόπο αφ' ενός να συσπειρωθούν σε ένα ενιαίο αραβικό κόμμα23, το οποίο, αν ληφθεί υπ'όψιν η πληθυσμιακή αναλογία των Αράβων Ισραηλινών πολιτών, θα μπορούσε να φτάσει να κατέχει μία διόλου ευκαταφρόνητη για τα Ισραηλινά κοινοβουλευτικά δεδομένα δύναμη της τάξεως έως και 15 εδρών24. Έτσι, τα κόμματα αυτά θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση να τεθούν όλα υπό
μία και μοναδική αραβική πολιτική ηγεσία, να πείσουν τους ψηφοφόρους τους να πάψουν να απέχουν από τις δημοκρατικές διαδικασίες στα πλαίσια της Ισραηλινής έννομης τάξης25 και να μην επιστρέψουν οι αραβικές ψήφοι στα εβραϊκά/σιωνιστικά κόμματα εξουσίας, όπως συνέβαινε πριν από δύο δεκαετίες26.
3. Παρά το γεγονός ότι ο νόμος που ορίζει την στράτευση των μαθητών των εβραϊκών θρησκευτικών σχολών διαφέρει σε πολλά σημεία από την 'αυστηρότερη' πρόταση της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, της οποίας ηγούντο στελέχη του κόμματος "Yesh Atid", θίγει ένα ζήτημα που μέχρι τώρα το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν ήθελε ή δεν τολμούσε να αγγίξει : την θέση των Υπερορθόδοξων Εβραίων στην σύγχρονη Ισραηλινή κοινωνία. Οι αυξημένες απαιτήσεις του κράτους έναντι των στρατεύσιμων πολιτών σε συνάρτηση με την ολοένα αυξανόμενη οικονομική πίεση που νιώθει η μεσαία τάξη της χώρας απαιτούσαν την λήψη μέτρων που θα ικανοποιούσαν –έστω και μερικώς- τα αιτήματα περί 'Κοινωνικής ισότητας' και θα αφαιρούσαν κοινωνικά και οικονομικά προνόμια που το Ισραηλινό κράτος διαφύλαττε με γνώμονα τον τρόπο εκδήλωσης της θρησκευτικής πίστης μίας μερίδας πολιτών του. Ωστόσο, παρά τις αυτάρεσκες δηλώσεις των στελεχών του κόμματος "Yesh Atid" που διακηρύττουν ότι η πρόσφατη νομοθετική αλλαγή έθεσε τους Υπερορθόδοξους Εβραίους προ των υποχρεώσεών τους έναντι του Κράτους, εκτιμάται ότι θα μεσολαβήσουν πολλές ακόμα νομοθετικές και πολιτικές ανακατατάξεις έως ότου γίνει συνείδηση στην Ισραηλινή κοινωνία ότι οι Υπερορθόδοξοι Εβραίοι θα πρέπει να είναι και εκείνοι ίσοι ενώπιον της κρατικής νομοθεσίας.
4. Αναμφίβολα, η υιοθέτηση από την Ισραηλινή έννομη τάξη των σημαντικών αυτών πολιτειακών αλλαγών θέτει σε νέα βάση τις πολιτικές ισορροπίες της χώρας. Από την άλλη πλευρά όμως, η αποσπασματικότητα των ζητημάτων που ρυθμίζονται σε συνδυασμό με την διαδικασία θεσπίσεως
νομοθετημάτων συνταγματικής ισχύος –ελλείψει ενός συνταγματικού κειμένου που θα έθετε σταθερούς πολιτειακούς κανόνες- καθιστούν αυτές τις αλλαγές εξαιρετικά επισφαλείς, κρίνοντάς τις μακροπρόθεσμα. Δεδομένης της επερχόμενης αλλαγής της κοινοβουλευτικής σύνθεσης (μικρότερος αριθμός κομμάτων, σταθερές κυβερνήσεις και τονισμός της αρχής της κομματικής πειθαρχίας) η επίτευξη της οριακής πλειοψηφίας των 61 εδρών (από τις συνολικά 120) που απαιτούνται για την θέσπιση Θεμελιωδών Νόμων συνταγματικής ισχύος, καθίσταται ευκολότερη απ' ό,τι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι οι κανόνες λειτουργίας του πολιτεύματος θα είναι δυνατόν να μεταβάλλονται ευκολότερα στην πράξη- καθιστώντας το πολιτειακό περιβάλλον της χώρας εξαιρετικά ευμετάβλητο, ανάλογα με τις περιστασιακές πολιτικές και κομματικές συμμαχίες. Με αυτό το δεδομένο, ο δικαστής Elyahu Matsa, διατελέσας Αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ, δικαιολογημένα υποστηρίζει ότι αυτό το οποίο έχει ανάγκη η Ισραηλινή έννομη τάξη σήμερα είναι το νομοθέτημα εκείνο που θα ορίζει αυστηρότερες κοινοβουλευτικές προϋποθέσεις έγκρισης αλλαγών πολιτειακού χαρακτήρα27– γνώμη που συνάδει απόλυτα με το μόνιμο αίτημα σημαντικής μερίδας συνταγματολόγων της χώρας : Να θεσπισθεί Σύνταγμα που θα καθορίζει μακροπρόθεσμα τους κανόνες της πολιτειακής πραγματικότητας της ισραηλινής έννομης τάξης28.
5. Τέλος, αποτιμώντας τη διαδικασία αλλά και το περιεχόμενο των τριών αυτών σημαντικών νομοθετημάτων σε συνδυασμό με την πολιτική επικαιρότητα, η παρούσα έντονη ιδεολογική πόλωση και οι κομματικές σκοπιμότητες εν τέλει δεν επέτρεψαν έναν ουσιαστικό και γόνιμο δημόσιο πολιτικό διάλογο μεταξύ συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης. Τα όσα πρωτοφανή για τα τοπικά δεδομένα διαδραματίσθηκαν στην Ισραηλινή πολιτική πραγματικότητα εντός και εκτός κοινοβουλίου εύκολα οδηγούν στο συμπέρασμα, πως ελλοχεύει ο κίνδυνος ολοένα και εντονότερης δημαγωγικής εκμετάλλευσης των μόνιμων αιτημάτων της ισραηλινής κοινής γνώμης για εθνική ασφάλεια, κοινωνική ισορροπία και οικονομική ευημερία – ενόσω καθυστερεί η επίλυση των ζωτικών εθνικών ζητημάτων της χώρας.

Υ Π Ο Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ

Οι διαδικτυακοί σύνδεσμοι προσπελάσθηκαν 19 Μαρτίου, 2014

1. Lis, Jonathan, "Bill requiring referendum on ceding land passes first Knesset reading", Ha'Aretz
(01.08.2013) http://bit.ly/Oco01r

2. Jerusalem Post, "Netanyahu to bring referendum bill to vote after Bennett Ultimatum" (25.07.2013)
http://bit.ly/1fwUl8U

3. Η τελική συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού ανακοινώθηκε στις 14.03.2013 μεταξύ των κομμάτων Likud-Beytenu (Μπενιαμίν Νετανιάχου) , Yesh Atid (Γιαΐρ Λαπίντ), Ha'Bayt Ha'Yehudi (Ναφτάλι Μπένετ) και Tnua (Τσίπι Λίβνι). Ο κυβερνητικός συνασπισμός ελέγχει τις 68 από τις συνολικά 120 έδρες της Κνέσετ.

4. Lis, Jonathan, "Bill to raise Knesset's electoral threshold passes first reading", Ha'Aretz (31.07.2013)
http://bit.ly/1gj6vCl

5. Συγκεκριμένα, το δημοψήφισμα που καθορίζεται από τον εν λόγω Θεμελιώδη Νόμο θα αφορά την
απόσυρση ή μη της ισραηλινής κυριαρχίας 1) από τα εδάφη που τελούν υπό ισραηλινό πολιτικό έλεγχο προ του Πολέμου του Ιουνίου 1967, 2) από τα Υψώματα του Γκολάν - επί των οποίων, σύμφωνα με νόμο της Κνέσετ που ψηφίσθηκε στις 14.12.1981, ισχύει πλήρως η κρατική Ισραηλινή κυριαρχία – και 3) από περιοχές του διευρυμένου Δήμου της Ιερουσαλήμ, όπως αυτός διαμορφώθηκε εδαφικά τον Ιούνιο του 1967 και εντεύθεν. Τα εδάφη της Δυτικής Όχθης που καταλήφθηκαν από το Ισραήλ στον Πόλεμο του 1967 δεν προσαρτήθηκαν ποτέ στο Κράτος του Ισραήλ.

6. Χαρίτος, Γαβριήλ, "Η Ειρήνη του 'Ναι' και του "'Οχι", Foreign Affairs –Hellenic Edition (11.08.2013)
http://bit.ly/1gqBLnp

7. Sheizaf, Noam, "Knesset raises threshold to four seats, putting Arab parties at risk of not entering
parliament", 972mag.com (11.03.2014) http://bit.ly/1i9VdVs

8. Πρωτοφανείς για τα δεδομένα της πολιτικής ζωής της χώρας υπήρξαν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
επί του βήματος της Κνέσετ κατά την συνεδρίαση της Ολομέλειας της 31.07.2013. Η Πρόεδρος του
αριστερού κόμματος "Meretz", Zehava Gal-On, ξέσπασε σε λυγμούς κατά τη διάρκεια της ομιλίας της.
Οι Άραβες βουλευτές αφού ανέβηκαν στο βήμα τήρησαν τριών λεπτών σιγή – όσος και ο χρόνος ομι-
λίας που τους αναλογούσε σύμφωνα με τον Κανονισμό της Κνέσετ. Τριών λεπτών σιγή τήρησαν επί-
σης και οι βουλευτές Moshe Gafni και Yisrael Eichler του εβραϊκού θρησκευτικού κόμματος "Εβραϊσμός της Βίβλου" ("Yahadut ha'Torah"), δηλώνοντας προηγουμένως ότι με τον τρόπο αυτό εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους υπέρ των Αράβων συναδέλφων τους– γεγονός πρωτοφανές για τα πολιτικά πράγματα της χώρας, που τιμά όχι μόνο τον Ισραηλινό κοινοβουλευτισμό αλλά και την εν γένει ραβινική ιδιότητα των συγκεκριμένων βουλευτών.
Από την άλλη, η βουλευτής Adi Kohl (του κόμματος που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό Yesh Atid), η οποία καταψήφισε την πρόταση του Θεμελιώδους Νόμου περί Διακυβέρνησης εκφράζοντας την αντίθεσή της στην αύξηση του εκλογικού πλαφόν, απεπέμφθη από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός της λόγω μη τήρησης της κομματικής γραμμής – γεγονός το οποίο ωστόσο σπανίως συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες στην ισραηλινή πολιτική ζωή, προκαλώντας πολλές επικρίσεις εκ μέρους των Ισραηλινών ΜΜΕ κατά του αρχηγού του κόμματος και Υπουργού Οικονομικών, Γιαΐρ Λαπίντ, που έδειξε να εισαγάγει παλαιοκομματικά ήθη σε αντίθεση με το ανανεωτικό του πολιτικό προφίλ.
Ορ. Ynet.com, "Gal-On: Governance bill aims to silence ideological parties" (08.01.2013)
http://bit.ly/1m5bG0W

9. Wilner, Michael – Lavaroff, Tovah, "Kerry: Talks aim to reach final-status agreement in 9 months",
Jerusalem Post (30.07.2013) http://bit.ly/NfsaEq

10. Στις 14 Μαρτίου 2014 ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών John Kerry δήλωσε στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Αμερικανικής Γερουσίας, εξηγώντας την στασιμότητα των ειρηνευτικών συνομιλιών Ισραήλ-Παλαιστινίων, ότι "η επιμονή του Ισραήλ να αναγνωρίσουν οι Παλαιστίνιοι το Ισραήλ ως Εβραϊκό Κράτος είναι λάθος", προσθέτοντας ότι αυτό το θέμα δεν θα πρέπει να αποτελεί κριτικής σημασίας για την επιτυχία ή μη των συνομιλιών". Πρόσθεσε ότι "στο κείμενο της απόφασης των Ηνωμένων Εθνών υπ'αρ.181 του 1947 ο όρος 'Εβραϊκό Κράτος' αναφέρεται πάνω από 30-40 φορές και ότι ο τότε Παλαιστίνιος ηγέτης Γιασέρ Αραφάτ είχε διαβεβαιώσει και συμφωνήσει ότι το Ισραήλ θα είναι 'Εβραϊκό Κράτος' το 1988 και το 2004", επικρίνοντας με αυτόν τον τρόπο τους χειρισμούς του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου και επιρρίπτοντάς του την ευθύνη για την στασιμότητα των αμερικανικών μεσολαβητικών προσπαθειών.
Times of Israel, "Kerry: 'Jewish state' demand a mistake" (14.03.2014) http://bit.ly/1d5Kbw5
Μόλις έγιναν γνωστές στο Ισραήλ οι ως άνω δηλώσεις, ο αρχηγός του κόμματος "Yesh Atid" και
Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Νετανιάχου προέβη σε δηλώσεις στα Ισραηλινά ΜΜΕ, επαναλαμβάνοντας πρότερη δήλωσή του στα Ισραηλινά ΜΜΕ, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι "Δεν θεωρώ ότι έχουμε ανάγκη από τους Παλαιστινίους να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως 'Εβραϊκό Κράτος'. Ο πατέρας μου δεν ήρθε στη Χάιφα από το γκέτο της Βουδαπέστης προκειμένου να λάβει αναγνώριση από τον Αμπάς". Σε ανάλογου περιεχόμενου δηλώσεις είχαν προβεί εκτός από τα κόμματα της αριστερής αντιπολίτευσης και ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ που πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο 2014 στο Νταβός της Ελβετίας.
Times of Israel, "Peres: Palestinian recognition of Jewish state 'unnecessary'" http://bit.ly/1fIX43U
Από την άλλη πλευρά, η θέση του Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, του Υπουργού Εξωτερικών Αβίγκντορ Λίμπερμαν και σημαινόντων στελεχών του κόμματος Λικούντ-Μπεϊτένου θεωρούν ότι η αναγνώριση του Ισραήλ ως "κοιτίδα του Εβραϊκού λαού" εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής θα λύσει και το χρόνιο πρόβλημα που απασχολεί το Ισραήλ όσον αφορά το "δικαίωμα επιστροφής" των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948 εντός της Ισραηλινής επικράτειας. Από την ίδρυση του Ισραήλ έως και σήμερα, όλες οι Ισραηλινές κυβερνήσεις ανησυχούν για την πιθανότητα επιστροφής των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948 , γεγονός το οποίο θα έχει ως αποτέλσμα την δραστική αλλαγή της πληθυσμιακής αναλογίας της χώρας με κίνδυνο το εβραϊκό στοιχείο εντός του ίδιου του Ισραήλ να συρρικνωθεί σημαντικά. Ως εκ τούτου, η Ισραηλινή εμμονή στην αναγνώριση του Ισραήλ ως "κοιτίδα του εβραϊκού λαού" δεν αποτελεί απλό σχήμα λόγου, αλλά μέσο αποφυγής δημιουργίας δύο κρατών, όπου το μεν πρώτο (Παλαιστίνη) θα κατοικείται από ομοιογενή Αραβικό πληθυσμό, στο δε δεύτερο (Ισραήλ) θα υπάρχει αραβική μειονότητα, η οποία αφού ενισχυθεί αριθμητικά με την έλευση των απογόνων των Παλαιστινίων προσφύγων του 1948, θα καταστεί πλειοψηφία με την πάροδο λίγων δεκαετιών και ο εβραϊκός πληθυσμός θα αποτελεί την μειοψηφία.
Πρβλ. Δηλώσεις του βουλευτή Tsakhi Hanegbi (κόμμα Λικούντ-Μπεϊτένου) στο Ισραηλινό κρατικό ραδιόφωνο [Ισραηλινή Κρατική Ραδιοφωνία (Kol Israel), Μεσημβρινή Ραδιοεφημερίδα, 17.03.2014. Ηχητικό αρχείο : http://bit.ly/1ouuOUI ]

11. Jerusalem Post, "Bennett: Jews under PA rule would be killed", (28.01.2014) http://bit.ly/1jHSXY2

12. "The best choice is to divide the land and to keep the state of Israel –maybe smaller- but with our values as a Jewish, democratic state living in harmony – a secured state". CNN, "Israel would preserve 'Jewish, democratic' values with Palestinian deal, Tzipi Livni tells Amanpour" (04.03.2014) http://cnn.it/1i7uqId

13. Επί των δηλώσεων του Ναφτάλι Μπένετ στο συνέδριο του Ισραηλινού think-tank INSS της 28.01.2014 (ό.π.) , πηγές του Γραφείο του Πρωθυπουργού δήλωσαν στα ΜΜΕ ότι "κανένας δεν είναι σε θέση να διδάξει στον Νετανιάχου τι σημαίνει αγάπη προς την Γη του Ισραήλ" χαρακτηρίζοντας την συμπεριφορά του Μπένετ 'αναιδή'. "Εάν ο Μπένετ δεν ζητήσει συγγνώμη, ρισκάρει την παραμονή του στην κυβέρνηση. Ο Νετανιάχου έχει αρκετές άλλες εναλλακτικές". Το ενδεχόμενο οριστικού ρήγματος μεταξύ της πλειοψηφίας του κυβερνητικού συνασπισμού και της "Εβραϊκής Εστίας" απεφεύχθη με την ταπεινωτική δήλωση εκ μέρους του Ναφτάλι Μπένετ : "Λυπάμαι εάν ο Πρωθυπουργός εθίγη προσωπικά".
Πρβλ : α) Arutz Sheva, "Netanyahu's Ultimatum: Bennett must apologize or quit" (29.01.2014)
http://bit.ly/1fz8x1k και β) Ravid, Barak, "Bennett clarifies: I did not apologize to Netanyahu",
Ha'Aretz (29.01.2014) http://bit.ly/1e3MJhL

14. Yesh Atid, "Our Agenda" – Οι προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος Yesh Atid ενόψει των βουλευτικών εκλογών της 22.01.2013 : http://en.yeshatid.org.il/Our-Agenda

15. Maltz, Judy, "Israel's two big cities had vastly different voting patterns" Ha'Aretz (23.01.2013)
http://bit.ly/1ias38B

16. Πρβλ. : 1) Ynet.com, "300.000 flock to haredi anti-IDF draft rally" (03.02.2014)
http://bit.ly/1iOkm7f 2) Ettinger, Yair, "Jerusalem completely cut off as half a million ultra-Orthodox
rally against draft", Ha'Aretz (03.03.2014) http://bit.ly/1mYm34B

17. Ο ραβίνος David Zichermann κάλεσε σε 'πολιτική ανυπακοή' και 'διακοπή πληρωμής φόρων'. "Η
κυβέρνηση μας σπρώχνει στη γωνία. Θα αρχίσουμε πόλεμο με το Κράτος του Ισραήλ. […] Εμείς, οι
επιζήσαντες το Ολοκαύτωμα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τώρα ένα πνευματικό Ολοκαύτωμα. Δεν θα συμβιβαστούμε, ούτε θα διαπραγματευθούμε."
Ο ραβίνος Shmuel Auerbach προέβη σε ανάλογες δηλώσεις. "Όταν το κράτος συνωμοτεί κατά των Γραφών, δεν έχει δικαίωμα ύπαρξης. Δεν θα τους παραδοθούμε. Θα τους πολεμήσουμε κυριολεκτικά μέχρι θανάτου." Ο ραβίνος Baruch Shmuel Deutch δήλωσε ότι "απαγορεύεται η κατάταξη στον στρατό" και ότι καλύτερα κανείς να θυσιάσει τη ζωή του παρά να καταταγεί.
Πρβλ. 1) Guzman, Timothy Alexander, "Haredim Orthodox Jews oppose State of Israel militarism : Is
there a civil war brewing in Israel?", Global Research (06.02.2014) http://bit.ly/1g1e9Vf 2) Sharon, Jeremy, "Leading haredi rabbi: We will fight to death against IDF enlistment", Jerusalem Post (23.02.2014) http://bit.ly/1oXiRFu

18. http://main.knesset.gov.il/News/PressReleases/Pages/press120314-2.aspx

19. BBC, "Israel ends ultra-Orthodox military service exemptions" (12.03.2014) http://bbc.in/1fTRb4T
Eglash, Ruth, "Israeli parliament passes trio of controversial laws", The Washington Post, (12.03.2014) http://wapo.st/1fZjq26

20. Σε συνέντευξή του προς το κρατικό ισραηλινό ραδιόφωνο ο καθηγητής της Νομικής Σχολής του
Πανεπιστημίου Bar Ilan και Αντιπρόεδρος του Israel Democracy Institute (www.idi.org.il), Yedidia
Stern, κατέδειξε τα προβλήματα που προκύπτουν από το γράμμα και το πνεύμα του νόμου στρατεύ-
σεως, που έγκεινται κυρίως στην παραβίαση της αρχής της ισότητας (ηλικιακά όρια εφαρμογής, δικαίωμα στην εργασία κλπ).
[Ισραηλινή Κρατική Ραδιοφωνία (Kol Israel), Μεσημβρινή Ραδιοεφημερίδα, 13.03.2014 - Ηχητικό
αρχείο: http://bit.ly/1hkeEJ6 ]

21. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενεργήθηκε την 05.03.2014, λίγες μέρες πριν τις κρίσιμες ψηφοφορίες στην Κνέσετ από την Ισραηλινή εταιρεία δημοσκοπήσεων New Wave Research Institute για λογαριασμό της ευρείας κυκλοφορίας Ισραηλινής εφημερίδας Israel Hayom, προέκυψε ότι η Ισραηλινή κοινή γνώμη συμφωνεί κατά συντριπτική πλειοψηφία με τους χειρισμούς της κυβέρνησης Νετανιάχου και του κόμματος "Yesh Atid". Συγκεκριμένα : Ο Θεμελιώδης Νόμος περί Διακυβέρνησης και η αύξηση του ποσοστιαίου πλαφόν εισόδου των πολιτικών κομμάτων στην Κνέσετ κρίνεται θετικά από το 56% των ερωτηθέντων, αρνητικά από το 15% και 29% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν γνώμη. Ο Θεμελιώδης Νόμος περί Δημοψηφίσματος κρίθηκε θετικά από το 71%, αρνητικά από το 17% και 12% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν γνώμη. Ο Νόμος για την Στράτευση των Μαθητών των Εβραϊκών Θεολογικών Σχολών κρίθηκε θετικά από το 61%, αρνητικά από το 23% και 16% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι δεν έχουν γνώμη. Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Israel Hayom την 14.03.2014 : http://bit.ly/1e1jH2n

22. Harkov, Lahav, "Opposition parties to boycott votes on referendum, electoral threshold and haredi
draft bills", Jerusalem Post (09.03.2014) http://bit.ly/1iLGn6z

23. Ahren, Raphael, "What if the Arab parties go gentle into the night?", Times of Israel (11.03.2014)
http://bit.ly/1e17xqk

24. Lis, Jonathan,"Ha'miflagot ha'arviot neerakhot le-hitakhed beikvot hakhvana leha'alot et akhuz
ha'khasima" ("Τα αραβικά κόμματα προετοιμάζονται να συνενωθούν με σκοπό να ξεπεράσουν το
ποσοστιαίο πλαφόν"), Ha'Aretz–εβραϊκή έκδοση (09.03.2014) http://bit.ly/1fYg7bt

25. Khury, Jack, "Israel's 'Arab parties' seek to combat indifference and low voter turnout", Ha'Aretz,
(20.01.2013) http://bit.ly/1d2YMbG

26. The Economist, "What’s the point? – Arab Israelis are too disheartened to take the forthcoming election
seriously" (12.01.2013) http://econ.st/1fGv4ha Πρβλ. Rudnitzky, Arik, "Arab Politics in Israel and the 19th Knesset Elections", Tel Aviv Notes, Vol.7 No.4, 2013 http://bit.ly/1qDYWyZ

27. Συνέντευξη του δικαστή Elyahu Matsa, πρώην Αντιπροέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Ισραήλ. [Ισραηλινή Ραδιοφωνία (Kol Israel), Εκπομπή "Din u-Dvarim", 16.03.2014, Ηχητικό αρχείο:
http://bit.ly/1gPNwjS ]

28. Carmon, Arye, "Give Israel a Constitution", Jerusalem Post, 09.06.2006 http://bit.ly/1iD8JBU

Oμιλία του Γ. Γραμματέα του ΚΙΣΕ Βίκτωρ Ισ. Ελιέζερ, κατά την εκδήλωση του ιταλικού ινστιτούτου Θεσσαλονίκης

2014-02-05T04:00:00.004-08:00

Χαιρετισμός του Βίκτωρα Ισαάκ Ελιέζερ,
Γ. Γραμματέα του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ελλάδος,
στην εκδήλωση του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου στη
Θεσσαλονίκη, για την επίδοση πτυχίων εβραιόπαιδων του μεσοπολέμου.
29.1.2014

Αγαπητοί και σεβαστοί μας όμηροι, διασωθέντες από τα στρατόπεδα θανάτου του Τρίτου Ράϊχ,
Κύριε εκπρόσωπε του Ιταλού πρέσβη στην Ελλάδα,
Κύριε Δήμαρχε,
Κύριε Πρόεδρε της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης,
Κυρία Ζέκα, Διευθύντρια του Ιταλικού μορφωτικού Ινστιτούτου της Θεσσαλονίκης,

Αναρωτιέμαι τι μας έφερε σήμερα όλους μαζί εδώ, στο ιταλικό μορφωτικό ινστιτούτο. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά εδώ μας έφερε ένας πολύ δυνατός Θεσσαλονικιότικος αέρας, ένα αιωρούμενο χαρτί, ένας περίεργος και επίμονος Ιταλός Δάσκαλος. Ο δυνατός αέρας που φύσηξε πριν από περίπου
10 χρόνια, τα παράθυρα σε ένα δωμάτιο σε τούτον εδώ το χώρο ήταν ανοικτά, ένα χαρτί αιωρείται και πέφτει στα χέρια του Ιταλού δασκάλου. Ήταν μια έκθεση με ημερομηνία μισοσβησμένη, με θέμα «το πρώτο μου ποδήλατο», και την είχε γράψει κάποιος Αλμπέρτο Μοντιάνο.

Ο περίεργος δάσκαλος ψάχνει και βρίσκει κιβώτια με στοιβαγμένα χαρτιά, τα διαχωρίζει, τα ταξινομεί, εντοπίζει τα ονόματα, τις ημερομηνίες γέννησης, τα ονόματα των γονέων. Κυρίες και κύριοι , ο δάσκαλος αυτός, είναι ο Αντόνιο Κρεσέντσι, είναι ο άνθρωπος που με μόχθο, υπομονή και επιμονή προσθέτει μια ακόμη σελίδα στη λαμπρή ιστορία των Εβραίων της Θεσσαλονίκης. 155
ντοκουμέντα. 155 άνθρωποι. 155 Θεσσαλονικείς γεννημένοι από το 1912 έως το 1928. Άλλοι έφυγαν, άλλοι απέδρασαν, άλλοι κρύφτηκαν, άλλοι θανατώθηκαν. Αλλά ήταν εδώ ζωντανοί, άνθρωποι που δεν ήθελαν τίποτε παραπάνω από τη μόρφωσή τους. Και επέλεξαν, παράλληλα με την
ελληνική, να μάθουν και την Ιταλική κουλτούρα, στο Ιταλικό σχολείο Umberto Primo, που σήμερα είναι η έδρα του Ιταλικού Ινστιτούτου.

Τα πιστοποιητικά αυτά, τα πτυχία, οι μαθητικές εκθέσεις, οι έπαινοι δεν ανήκουν μόνο σε αυτούς που ποτέ δεν τα έλαβαν. Ανήκουν σε όλους τους κυνηγημένους ανθρώπους. Σε όλους τους κυνηγημένους από τη ναζιστική λαίλαπα Εβραίους της Θεσσαλονίκης, της Ελλάδας, της Ευρώπης, μόνο και
μόνο επειδή γεννήθηκαν Εβραίοι. Συμβολίζουν την αθωότητα, τον πολιτισμό, τη βαρβαρότητα, τη καταστροφή, τη Σοά, την επιβίωση, την πίστη, την ελπίδα, τη ζωή. Γιατί ναι, είμαστε εδώ όλοι μαζί παρόντες, κάποιοι που επέζησαν της θηριωδίας, οι απόγονοι συγγενών και φίλων, αποφασισμένοι να μην επιτρέψουμε την επανάληψη μιας θηριωδίας, να μην επιτρέψουμε στους νοσταλγούς του σκοταδισμού να απειλήσουν τις αξίες της ανθρωπιάς, να μην αφήσουμε την απανθρωπιά να κυριαρχήσει για μια ακόμη φορά στην ανθρωπότητα παραβιάζοντας το πιο θεμελιώδες δικαίωμα από τη δημιουργία του ανθρώπου: το δικαίωμα της ίδιας της ζωής.

Αυτό ακριβώς το δικαίωμα υπερασπίστηκαν κάποιοι Ιταλοί αξιωματούχοι στη Θεσσαλονίκη για την διάσωση δεκάδων Εβραίων. Από το Μάρτιο του 1943, σ΄ ένα μικρό δωμάτιο, στο ισόγειο του Προξενείου της Ιταλίας στη Θεσσαλονίκη, ο Γκουέλφο Τζαμπόνι, ο Ρόζενμπεργκ, ο Εμίλιο Νέρι, ο
πλοίαρχος Λουτσίλο Μέρτσι, στρατιωτικός σύνδεσμος της Ιταλίας στο Γερμανικό Αρχηγείο, ο Μάρκο Μόσερι και η Βαλερί Τόρρες επεξεργάζονται σχέδια φυγάδευσης των Εβραίων της Θεσσαλονίκης προς την Ιταλοκρατούμενη περιοχή. Ένα κατατρομαγμένο πλήθος Εβραίων εισρέουν
στο μικρό γραφείο ζητώντας βοήθεια. Το αυτοκίνητο του Εμίλιο Νέρι πηγαινοέρχεται καθημερινά από τη Θεσσαλονίκη στο Πλατύ με κρυφούς ταξιδιώτες, οι οποίοι στη συνέχεια επιβιβάζονται στο ιταλικό στρατιωτικό τρένο ύστερα από έλεγχο των Γερμανικών Αρχών. Το Προξενείο εκδίδει πιστοποιητικά ιταλικής υπηκοότητας ακόμη και με τη δήλωση της πιο αμυδρής συγγένειας με ιταλικές οικογένειες. Οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την επιχείρηση που εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια τους, αλλά δεν μπορούσαν να αμφισβητήσουν τη γνησιότητα των Ιταλικών εγγράφων. Έτσι ο πλοίαρχος Μέρτσι πηγαινοερχόταν στο στρατόπεδο Βαρώνου Χιρς για να παραλάβει τους δήθεν Ιταλούς υπηκόους και να τους φυγαδεύσει στη συνέχεια … Εκατοντάδες Εβραίοι σώθηκαν!

Δείτε όμως γύρω σας, μόλις 69 χρόνια, αφότου η ανθρωπότητα αντίκρισε την πιο απεχθή βιομηχανία θανάτου, στο Άουσβιτς –Μπίργκενάου: Στην Ουγγαρία, Βουλευτής του ακροδεξιού κόμματος Jobbik ζητάει την ονομαστική καταγραφή των Εβραίων για την προάσπιση της ασφάλειας της χώρας του.
Σήμερα το 2013! Αντιεβραϊκά συνθήματα, στα γήπεδα της Ευρώπης και νέος νεο-ναζιστικός χαιρετισμός, σύμβολο νίκης, πανηγυρισμών αλλά και μίσους είναι πλέον συχνά φαινόμενα στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Στηn Τουλούζη δολοφονούνται αθώα εβραιόπουλα. Και εδώ στη χώρα μας, αρνητής του Ολοκαυτώματος, υποψήφιος δήμαρχος στην Αθήνα. Και την ώρα που η Θεσσαλονίκη γίνεται η Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα Νεολαίας, υβριστής του Ολοκαυτώματος και της μνήμης των 6.000.000 αδελφών μας, δηλώνει υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, και η Πλατεία Ελευθερίας από τόπο μαρτυρίου χιλιάδων Εβραίων, επιχειρείται από διάφορους κύκλους να μετατραπεί σε χώρο πολλαπλών χρήσεων, και το μνημείο του Ολοκαυτώματος, μοναδικό σε τούτη την πόλη, να περιθωριοποιηθεί ακριβώς για να υποτιμήσει τις ευθύνες όλων εκείνων που με απάθεια απλά παρατηρούσαν τη σύλληψη και το διωγμό των ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Και σήμερα, το μήνυμα που εκπέμπεται από τούτη την πόλη, από τούτο το χώρο, πρέπει να είναι ξεκάθαρο: η λήθη του Ολοκαυτώματος, η παραποίηση της ιστορίας, δεν θα περάσει. Δεν μπορεί να περάσει. Δεν πρέπει να περάσει.

Μέσα από υποκουλτούρες του μίσους και της βίας καλλιεργούνται ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία, ο Αντισημιτισμός. Το εμπόδιο στην υποκουλτούρα αυτή μπαίνει από τον ίδιο τον πολιτισμό μας. Έναν πολιτισμό που υπηρέτησαν πιστά τα Ιταλικά μορφωτικά ιδρύματα στη Θεσσαλονίκη και αυτόν τον πολιτισμό καλούμαστε όλοι μαζί να προασπίσουμε απέναντι στην υποκουλτούρα της απάθειας και της αδιαφορίας, που όμως θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη υπόστασή μας.

Σε αυτόν τον αγώνα για τη ζωή και την ανθρώπινη υπόσταση, προσέφεραν την πολύτιμη βοήθεια τους ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ο Άγγελος Έβερτ, ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος, ο Δήμαρχος Ζακύνθου Καρέρ, ανώνυμοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και απλοί πολίτες, «Δίκαιοι των Εθνών» και στη μνήμη του καθένα από αυτούς έχει φυτευτεί ένα δένδρο στην Ιερουσαλήμ, στο κράτος του Ισραήλ που γεννήθηκε από τις στάχτες των θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Διότι όπως γνωρίζετε, μία από τις βασικές αρχές του Εβραϊσμού είναι ότι: Όποιος σώζει μια ζωή σώζει τον κόσμο όλο.

Και εσείς κύριε Κρεσέντσι, με τα ντοκουμέντα αυτά δεν προσθέσατε απλά μια σελίδα αναμνήσεων της Εβραϊκής ζωής στη Θεσσαλονίκη, μας συγκινήσατε γιατί σήμερα νοιώθουμε τους δικούς μας ανθρώπους δίπλα μας.

Σας ευχαριστούμε θερμά.

http://www.kis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=974:2014-01-31-07-06-38&catid=49:2009-05-11-09-28-23

ΣΧΟΛΙΟ: Είναι η πρώτη φορά που δημοσίως γίνεται αναφορά στο θέμα του μνημείου ολοκαυτώματος της Θεσσαλονίκης, από μέλος της ηγεσίας του Ελληνικού Εβραισμού. Η αναφορά αυτή γίνεται σε μία περίοδο κατά την οποία το θέμα είναι ''ζεστό'' και δεν γίνεται εκ των υστέρων (όταν όλα έχουν κριθεί)... Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν στην ηγεσία του Ελληνικού Εβραισμού και τον κ. Ελιέζερ για την πρωτοβουλία τους αυτή και για τις προσπάθειες τους συνολικά. Που και που χρειάζεται να ακούγεται και ένα ''μπράβο'' πέρα από κάθε κριτική που γίνεται και καλώς γίνεται. Για την ιστορία, από το δήμο Θεσσαλονίκης, ανακοινώθηκε η επανάληψη του διαγωνισμού για ανάδειξη έργου για την ανάπλαση της πλατείας ελευθερίας. Οπότε υπάρχει ελπίδα ακόμα για το θέμα αυτό. Φυσικά, ο τύπος παρέκαμψε επιμελώς την αναφορά και αυτό είναι λυπηρό...

Salonika’s Jews were wiped out by the Nazis. Is their monument to disappear too?

2014-01-29T11:56:00.004-08:00

A very good article by Amanda Borschell Dan, from the Times of Israel.
29.1.2014

Link:

http://www.timesofisrael.com/salonikas-jews-were-wiped-out-by-the-nazis-is-their-monument-to-disappear-as-well/

A Black Guy Brings His White Girlfriend To A Barbershop In Harlem

2013-12-11T06:55:00.000-08:00

Just think of someone who is jewish instead of black...
And then ask yourself: Are all black people evil? Are all jewish people evil?
The answer is at the video...

Thank you Tity..

''Λήθης ανάπλαση''

2013-12-09T00:24:00.000-08:00

Η πλατεία Ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη και το Ολοκαύτωμα

—της Άστριντ Ζωής Όκλαντ—

Από http://dimartblog.com/2013/12/08/%CE%BB%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7/

Viva enim mortuorum in memoria vivorum est posita

Γιατί η ζωή των νεκρών διατηρείται στη μνήμη των ζωντανών

[Κικέρων]

Πριν από πολλά χρόνια…

Στις 8 Ιουνίου του 1942 δόθηκε εντολή από τον διοικητή της Βέρμαχτ να παρουσιαστούν όλοι οι άρρενες Εβραίοι ηλικίας 18 έως 45 ετών για να απογραφούν. Το Σάββατο 11 Ιουνίου περίπου 9.000 Εβραίοι από τις 8.00 το πρωί στήθηκαν στην Πλατεία Ελευθερίας της Θεσσαλονίκης: «Πλήθος μεγάλο μαζεύτηκε και τους παρακολουθούσε και από τα μπαλκόνια ολόγυρα μερικοί Γερμανοί τραβούσαν φωτογραφίες. Οι άντρες απαγορευόταν να πιουν κάτι για να δροσιστούν· μερικούς τους εξευτέλισαν και τους έβαλαν να κάνουν ασκήσεις γυμναστικής…Εκείνο που εντυπωσίασε περισσότερο όσους παρακολούθησαν τα συμβάντα στην πλατεία ήταν οι σκηνές εσκεμμένου εξευτελισμού που συνόδεψαν την απογραφή… Στην ημερήσιαΑπογευματινή –τη μοναδική τοπική προπολεμική εφημερίδα που εξακολουθούσε να κυκλοφορεί– οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν ως ‘παράσιτα’ και μαυραγορίτες, που τώρα θα χρησιμοποιούνταν παραγωγικά»[1].

Τα γεγονότα που επακολούθησαν είναι γνωστά. Την πρώτη εβδομάδα του Δεκέμβρη, επί της ουσίας με πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής και αφού πρώτα είχαν δώσει το πράσινο φως οι Γερμανοί, 500 εργάτες μπήκαν στο εβραϊκό νεκροταφείο και κατέστρεψαν χιλιάδες τάφους· μέσα σε λίγες εβδομάδες ένα σύμβολο της παρουσίας ενός ολόκληρου λαού και της πορείας του ανά τους αιώνες είχε καταστραφεί. Τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου του 1943, δόθηκε η εντολή όλοι οι Εβραίοι άνω των 5 ετών να φορέσουν το κίτρινο αστέρι, να σημαδέψουν τα μαγαζιά τους και να μείνουν σε γκέτο. Την Κυριακή 14 Μαρτίου, έφυγε το πρώτο τρένο για το Άουσβιτς με περίπου 2800 επιβαίνοντες. Σύμφωνα με τα γερμανικά αρχεία περίπου 45.000 θεσσαλονικείς, η πλειονότητα των οποίων ήταν Έλληνες υπήκοοι εβραϊκού θρησκεύματος, και ανήκαν «εις την Ισραηλιτικήν φυλήν, αδιαφόρως εις ποίαν θρησκείαν [ανήκουν] σήμερον»[2] έφτασαν στο Άουσβιτς. Ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση, βάσει στοιχείων της Ένωσης Ομήρων Ισραηλιτών Πολωνίας, είχαν επιστρέψει 1.157.

Η πορεία προς το θάνατο 45.000 θεσσαλονικιών, καθώς και το ξερίζωμα κάθε στοιχείου που καταμαρτυρούσε την παρουσία τους στη Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε από την Πλατεία Ελευθερίας το Σάββατο της 11ης Ιουνίου, γνωστό ως «Μαύρο Σάββατο». Ως εκ τούτου, η αναφερόμενη πλατεία –παρόλο που η ονομασία της δεν παραπέμπει στα γεγονότα της μέρας εκείνης αλλά στην επανάσταση των Νεότουρκων– εκ των πραγμάτων αποτελεί σημείο αναφοράς, σύμβολο και τεκμήριο, στο χώρο, το χρόνο και τη μνήμη, όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη αλλά και για την Ελλάδα, ενός πρωτόγνωρου στα παγκόσμια δεδομένα εγκλήματος, του οποίου θύματα θρήνησε και η χώρα μας.

Απέναντι στην εκστρατεία εξόντωσης, την «Τελική Λύση του Εβραϊκού Ζητήματος», που προωθούσαν οι κατακτητές, η πλειονότητα των Ελλήνων χριστιανών της πόλης έμεινε σιωπηλή, παρατηρώντας παθητικά και εξ αποστάσεως τα τεκταινόμενα· είτε από φόβο, είτε λόγω έλλειψης ταύτισης με το εβραϊκό στοιχείο, είτε από συμφέρον. Αρκετοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να επωφεληθούν οικονομικά από την ακίνητη και κινητή περιουσία που άφησε πίσω του σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού της πόλης· ορισμένοι, μάλιστα, χρησιμοποίησαν κάθε διαθέσιμο μέσο, (λ.χ. προσεγγίζοντας ακόμη και γερμανούς αξιωματούχους) για να τοποθετηθούν μεσεγγυούχοι, παρακάμπτοντας την αρμόδια υπηρεσία[3].

Οι χειρονομίες αλληλεγγύης σπάνιζαν και οι περιπτώσεις εκείνων που έσπευσαν να βοηθήσουν τα θύματα, όταν άρχισαν οι εκτοπίσεις από τη Θεσσαλονίκη, ήταν ως επί το πλείστον μεμονωμένες.

Σήμερα;

Το θέμα είναι επίκαιρο όσο ποτέ, με το ναζιστικό εφιάλτη εντός των τειχών. Έχουν δρομολογηθεί από τη Δημοτική Αρχή οι διαδικασίες για την ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας, κατόπιν προεκλογικών δεσμεύσεων του νυν Δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη περί ανάδειξης του χώρου σε πάρκο μνήμης για τους Εβραίους της πόλης που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα . Πριν λίγες μέρες, στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης –κατόπιν εορτής(!)– παρουσιάστηκε στους πολίτες η πρόταση που πήρε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό.

Έκπληξη, ομολογουμένως δυσάρεστη, προκάλεσε στο κοινό η απουσία πρόβλεψης για ένταξη του ήδη υπάρχοντος μνημείου Ολοκαυτώματος στον υπό ανάπλαση χώρο καθώς και η προσέγγιση του λίγο απ’ όλα. Το σκεπτικό που φαίνεται να επικράτησε, και βασίζεται στην πολυμετρική προσέγγιση του τεύχους προκήρυξης του διαγωνισμού (ευθύνης του νυν αντιδημάρχου κ. Κουράκη), είναι η φιλοξενία και ηυπαινικτική ανάδειξη πλήθους σημαντικών ιστορικών γεγονότων, τα οποία θα υπερβαίνουν το στενό τοπικό ενδιαφέρον, και όχι η ανάδειξη και προβολή ενόςκυρίαρχου, δηλ. του Ολοκαυτώματος. Έτσι, θα αναδεικνύονται ανάμεσα σε άλλα η πολεοδομική ιστορία (όπως λχ. το βυζαντινό τείχος, το παλιό όριο της πόλης με τη θάλασσα, παλιοί δρόμοι & πολεοδομικά τετράγωνα) και ιστορικά γεγονότα (όπως λχ. η πυρκαγιά του 1917, το Μαύρο Σάββατο, το κίνημα των Νεότουρκων, ενδεχομένως η υποδοχή του Βενιζέλου το 1916, η αποβίβαση του δούκα του Εδιμβούργου κ.ο.κ.) Ο υπομνηματισμός γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπει στους περαστικούς «όταν κάθονται στην προστασία της [πλατείας], να ξεχνούν, αν θέλουν, την ιστορία και την αρχιτεκτονική» και επιτυγχάνεται «μέσω μιας στήλης που λειτουργεί ως ‘επιλεκτικό ηλιακό ρολόι’ επιτρέποντας στις ακτίνες του ηλίου να στοχεύουν αποκλειστικά και με απόλυτη ακρίβεια (μέρας και ώρας) σημεία (μνημεία των ιστορικών γεγονότων) που επισημαίνονται στο δάπεδο της πλατείας».

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της κριτικής επιτροπής «η πλατεία πρέπει να θυμίζει και την τρυφερότητα και την αγριότητα που υπάρχει για τη ζωή». Η αγριότητα, λοιπόν, του Ολοκαυτώματος θα υπενθυμίζεται υπαινικτικά στους ενδιαφερόμενους και ψαγμένους Θεσσαλονικείς κάθε 11η Ιουνίου που θα φωτίζεται από το «επιλεκτικό ηλιακό ρολόι» το συγκεκριμένο πλακάκι. Στο νου έρχεται το ποίημα του Czeslaw Milosz «Campo di Fiori» που περιγράφει την αδιαφορία των ντόπιων Πολωνών, ένα κυριακάτικο πρωινό, σε μία άλλη πλατεία, την πλατεία Krasinski, και ένα καρουζέλ που απρόσκοπτα συνέχιζε να γυρίζει ενώ μαινόταν η μάχη εντός του γκέτο.

Μερικές φορές ο αέρας από τα σπίτια που καίγοντανΈσπρωχνε τους χαρταετούςΚι οι άνθρωποι στο καρουζέλΈπιαναν τα αποκαΐδια που έφερνε ο άνεμος.Αυτός ο αέρας από φλεγόμενα σπίτιαΣήκωνε τις φούστες των κοριτσιώνΚαι τα χαρούμενα πλήθη γελούσανΕκείνο το όμορφο κυριακάτικο πρωινό στη Βαρσοβία[4].

[Βαρσοβία 1943]

Η Θεσσαλονίκη, εγκλωβισμένη στο σήμερα, δεν νοσταλγεί το παρελθόν της· δεν λυπάται για το βίαιο ρήγμα στην ιστορική της συνέχεια, με το οποίο, μέσα σε λίγες εβδομάδες απώλεσε την πολυπολιτισμική της ταυτότητα. Πάνω απ’ όλα, φαίνεται να λησμονεί και ουσιαστικά να απαρνιέται τους νεκρούς της — Έλληνες, μιας άλλης θρησκείας.

Ξεχνά, αποσιωπά, κρύβει. Μια γνήσια μικρογραφία της Ελληνικής κοινωνίας, του σήμερα και του χθες, που σφαλίζει τα μάτια σε ό,τι δεν βολεύει ή δεν συμφέρει, κλείνει τα αυτιά στις φωνές της λογικής και της αλήθειας, ζει με μύθους αντί να κάνει –την επίπονη, συνάμα όμως και λυτρωτική– αυτοκριτική της.

[1] M. Mazower, Θεσσαλονίκη Πόλη των Φαντασμάτων, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, Αθήνα (2006), 499-500.

[2] ό.π., 499.

[3] «Το φθινόπωρο του 1943 το όλο ζήτημα της “βρόμικης ιστορίας που εκτυλίσσεται γύρω από τις εβραϊκές ιδιοκτησίες”, όπως την αποκάλεσε στέλεχος της ΥΔΙΠ [Υπηρεσία Διαχείρισης Ισραηλιτικών Περιουσιών], ήταν πια κοινό μυστικό στην πόλη. Μονάχα 160 ιδιοκτησίες είχαν παραδοθεί στους μεσεγγυούχους που είχε υποδείξει η ΥΔΙΠ. Μερικοί πρόσφυγες από τις πόλεις της βουλγαρικής ζώνης είχαν ευνοηθεί: 296 από την ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, 242 από την πατρίδα του Σιμωνίδη [Γενικός Διοικητής Μακεδονίας], τις Σέρρες, και 169 από τη Δράμα, σύμφωνα με φακέλους της ΥΔΙΠ…η μεγάλη μάζα βέβαια των προσφύγων δεν είχε δει κανένα όφελος». ό.π., 528.

[4] S. Friedländer, Η Ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα (2013), 947.

KETUBBOT by Rabbi Moshe Symeon Pessach

2013-11-29T05:25:00.001-08:00


1913


1899