Photo-Atelier

Fotografia ślubna z Photo-Atelier

2018-01-08T23:23:00.004+01:00

Dzień, w którym zawiera się ślub to jeden z najważniejszych i najwspanialszych momentów życia każdej pary. Wszystkim zależy, aby ten dzień był perfekcyjny. Przygotowania do niego trwają czasami nawet kilka lat. Planowane są wszystkie szczegóły: miejsce ślubu, przyjęcia weselnego, obrączki, suknia, garnitur, bukiet kwiatów, fryzura, makijaż, odpowiednia muzyka, zaproszenia..., No i wreszcie... wybór fotografa.

Wybierając Photo-Atelier, wybieracie dwóch fotografów. Dzięki temu, macie gwarancję, że wszystkie ważne momenty zostaną uwiecznione na zdjęciach. Jeśli sobie tego życzycie, jesteśmy z Wami już od sesji narzeczeńskiej. Potem pojawiamy się w dniu ślubu. Jesteśmy z Wami podczas przygotowań, zakładania obrączek, składania życzeń, tłuczenia kieliszków, pierwszego tańca, krojenia tortu, podziękowań. Po weselu odpoczywacie, a my pracujemy, aby sprawnie dostarczyć Wam rezultat naszej pracy. Nie chcemy, abyście długo czekali. W ustalonym terminie, zabieramy Was na sesję plenerową. Cały czas fotografujemy we dwoje. Dzięki temu, mamy okazję przedstawić te wydarzenia z dwóch różnych perspektyw – kobiecej i męskiej. Wspólna pasja pozwoliła nam stworzyć zespół, w którym każde z nas wie co i kiedy ma robić, a także jesteśmy przygotowani na wszystko, co niespodziewane.

Dobra fotografia ślubna to nie tylko poprawnie dobrana ekspozycja i kompozycja sprawiająca, że zatrzymujemy na niej wzrok na dłużej. Ważna jest również umiejętność znalezienia się we właściwym miejscu i czasie z obiektywem skierowanym w odpowiednik kierunku. Dlatego, kiedy fotografujemy we dwoje, jedno z nas nieprzerwanie śledzi np. poczynania taneczne uczestników wesela, natomiast drugie rejestruje reakcje obserwatorów i wyzwala migawkę w tzw. „decydującym momencie”.

Początkowo, fotografowanie było naszym hobby, ale z czasem zmieniło się w pasję. Nasze poczucie estetyki kształtowało się z każdym kolejnym kadrem i z każdą kolejną sesją. Jedno z nas lubi krajobrazy, architekturę i studyjne portrety, a drugie lubi fotografować dzieci, kobiety, a szczególnie lubi naturalne portrety z użyciem światła zastanego, w plenerze. Nic więc dziwnego, że nasze wizje są często bardzo odmienne, pozwala nam to stworzyć szereg różnorodnych ujęć. Oboje, robiąc zdjęcia stawiamy na emocje, a nie na „efekty specjalne”. Chcemy, abyście za kilkanaście lat z taką samą przyjemnością wracali do swoich zdjęć oraz chętnie pokazywali je najbliższym.

Dlaczego my?

Bo sesje zdjęciowe z nami to celebrowanie chwil i uczuć.
Dzięki naszym aparatom, opowiadamy historię Waszego życia.
Na naszych sesjach najważniejszą rolę pełnicie Wy.
Uwielbiamy pracować z ludźmi, słuchamy waszych potrzeb.
Na efekt naszej pracy nie musicie czekać tygodniami.
Nigdy nie oddajemy tzw. "minimum".
Na Wasze życzenie, przygotowujemy też fotoksiążki i albumy.

Zapytaj o wolny termin i cenę.

TELEFON: 697 330 432

EMAIL: kontakt

FACEBOOK: PhotoAtelierPASurowiec

KARAIBY 2016 - Belize (The Belize Zoo, Community Baboon Sanctuary)

2017-11-05T15:28:00.000+01:00

Belize to dziedzictwo Majów, wielka rafa, tropikalna puszcza, piękne plaże. Palmy, egzotyczne zwierzęta, rafa koralowa, zniewalająca karaibska muzyka, gościnność i zabytki prehistorii sprawiają, że poczujesz się tam jak w raju. A nade wszystko nastrój pełnego luzu i dystansu do pośpiechu współczesnego świata, którym Belizyjczycy zarażają przyjezdnych w ułamku sekundy. Czyż nie tak powinien wyglądać raj? Tropikalny raj, turystyczne marzenie, spełniony sen przyrodników... Znajdziemy tu tropikalne lasy, rozległe plaże, koralowe wysepki i więcej starożytnych budowli Majów niż nowych domów. I co najważniejsze, po piętach nie będą nam deptać znudzone wycieczki - nie dotarła tu jeszcze bowiem masowa turystyka.

Belize to kraj na końcu świata, do którego zawsze każdemu było za daleko. Za daleko dla rozpychających się w Ameryce Łacińskiej Hiszpanów, by je podbić. Za daleko dla Anglików, którzy niby nad nim panowali, ale bardzo słabą ręką. A do niedawna za daleko i dla turystów, by je w ogóle odwiedzać. Do dziś wciąż jest za daleko dla masowego turysty, by je zadeptać. Na szczęście:)!

Belize jest malutkie, wciśnięte na półwyspie Jukatan pomiędzy wielki Meksyk i równie małe – Gwatemalę i Honduras. Od Morza Karaibskiego oddzielone jest długim ciągiem przybrzeżnych raf koralowych. Większość powierzchni kraju porasta wilgotny tropikalny las. W jego gęstwinie kryją się rzadkie zwierzęta i dzisiaj pokażemy Wam te zwierzęta, bo w Belize odwiedziliśmy zoo w tropikalnym lesie oraz wybraliśmy się do miejsca, gdzie na wolności żyją małpy, które mają swoich człowieczych opiekunów, którzy pilnują, aby były tam bezpieczne.

Po zwiedzeniu zoo, pojechaliśmy coś zjeść. Mieliśmy okazję spróbować lokalnego jedzenia. W Belize poza smacznym burito, nic nas nie porwało. Je się bardzo tłusto, z dużą ilością smażonego i do tego czerwona fasola. W Belize nie je się zdrowo, czego przykładem jest to, że znajdują się oni na 3 miejscu krajów z największą otyłością, za Kuwejtem i Arabią Saudyjską. Amerykanie załapali się na 10 miejsce, Meksykanie na 9:).

Zwróciliśmy też uwagę, że w Belize bardzo popularnym napojem jest Coca-Cola. Np. w centrum Belize nie spotkacie żadnego pomnika, ale zobaczycie obrotowy stół Coca-Coli...

Po obiedzie, poszliśmy nad rzekę. Podniosłam głowę i zobaczyłam na drzewie piękną iguanę. Druga siedziała na brzegu i zajadała sałatę. Iguany w Belize to nic dziwnego. Żyją w pobliżu rzek. Gdyby były ciut większe, bajki o smokach zamieniłyby w fakty:). Fałda skóry pod przełykiem zamienia jaszczurkę w groźną bestię. Do tego najeżony kolcami ogon i grzbiet. Jest wegetarianinem. Najbardziej smakują mu świeże, zielone liście. Nie gardzi korzonkami czy owocami. Nie zrobi krzywdy człowiekowi, za to dorosła iguana często pada ofiarą człowieka.

Starożytni Majowie przedstawiali je na freskach. Wierzyli, że są łącznikami między światem ludzi i bogów. Według pradawnych wierzeń dźwigały na grzbiecie świat. Ludzie, są dla nich śmiertelnym niebezpieczeństwem. Doprowadzili do tego, że są zagrożone wyginięciem...

Językiem urzędowym jest angielski, chociaż mieszkańcy porozumiewają się dialektem kreolskim, o którym mówią “Broken English”. Pewnie jest to jeden z wielu powodów, dla których mieszkańcy Belize czują bliskość z Jamajką, gdzie też mówi się w “Broken English”. Jamajski duch da się wyczuć w wielu rozmowach z mieszkańcami kraju.

Dzieci szkołę zaczynają w wieku 5-6 lat, w okolicy 12-13 roku życia kończy się coś na kształt szkoły podstawowej. Następnie są 4 lata liceum i można dalej kontynuować naukę albo iść do pracy. Mundurki w szkołach są obowiązkowe – na mundurkach są oznaczenia kolorystyczne identyfikujące, do której klasy chodzi uczeń. Jest wiele szkół, w których jest selekcja według płci.

Naszym kolejnym punktem było Bermudian Landing – mała wioska w środkowym Belize, gdzie oprócz kilku domów, jednego sklepu i boiska do gry w piłkę, nie ma prawie nic. Prawie, bo działa tutaj Community Baboon Sanctuary – sanktuarium wyjców, największych i najgłośniejszych małp Nowego Świata.

Kilkanaście lat temu wyjce czarne, które występują tylko na niewielkim obszarze Belize, południowego Meksyku i północnej Gwatemali, były zagrożone wyginięciem. Dzięki organizacjom takim, jak ta, w ciągu kilku lat ich populacja ustabilizowała się, a małpy rozprzestrzeniły się na terenie całego kraju. Sanktuarium prowadzone jest przez mieszkańców wioski, którzy choć sami żyją w bardzo prostych warunkach, znaleźli czas i energię, by zająć się ochroną dzikich zwierząt.

Samo miejsce wygląda bardzo skromnie. Niewielki, drewniany domek i garstka ludzi zajmujących się małpami i funkcjonowaniem programu. Jest punkt informacyjny, małe muzeum i przewodnicy z wioski, dla których oprowadzenie kilku turystów, którzy zjawią się w ciągu miesiąca, jest tylko częścią obowiązku. Bo na codzień badają zachowania wyjców, ich zwyczaje, kontrolują ich liczebność. Dzięki bliskim kontaktom potrafią rozpoznać poszczególne osobniki i „rozmawiać” z nimi, perfekcyjnie imitując wycie. Małpy też rozpoznają swoich opiekunów, nie boją się do nich zbliżyć. Dzięki temu, my mamy wspaniałą możliwość zobaczenia tych naczelnych z niecodziennej perspektywy. Znalezienie wyjca, z przewodnikiem, nie jest trudne – wystarczy iść za odgłosami, ale zobaczenie go bliżej, niż tylko wysoko w koronach drzew, należy do rzadkości. Dlatego, pomocny jest opiekun, który zwabia go swoim głosem. I tak, przez kilka minut słuchaliśmy pokazu siły pomiędzy naszym przewodnikiem imitującym wycie, a wyjącym samcem :)

KARAIBY 2016 - Jamajka, Montego Bay (Rose Hall, czyli z wizytą u białej damy)

2017-11-03T22:29:00.001+01:00

Do Jamajki dopływamy z samego rana. Jedziemy zobaczyć plantację trzciny cukrowej oraz XVIII-wieczny, doskonale zachowany dom kolonialnych plantatorów owiany mroczną legendą. Podobno straszy w nim duch „białej wiedźmy”, ślicznej i okrutnej, która zamordowała wszystkich swoich trzech mężów.

Odkrywamy Montego Bay lub – jak mówią miejscowi – MoBay. Jest to turystyczna stolica wyspy, do której ściągają goście z całego świata, żeby odpocząć w cudownej krainie z białym, jedwabistym piaskiem koralowym, morzem mieniącym się wszystkimi odcieniami błękitu oraz z luksusowymi ośrodkami wypoczynkowymi typu all inclusive z uśmiechniętym personelem gotowym spełnić niemal wszystkie zachcianki nawet najbardziej wymagających klientów.
Z jednej strony najchętniej wylegiwalibyśmy się na plaży (bo kto może się oprzeć rozkoszom karaibskiego raju?), ale z drugiej – jesteśmy żądni przygód i chcemy zobaczyć coś więcej na Jamajce niż plaża. Decydujemy się na odwiedziny białej damy.

Po drodze mijamy ośrodki hotelowe i ładne plaże. Jest czysto i bardzo ciekawa architektura. Mijamy apartamenty do wynajęcia, sklepy... Jamajka to rajskie plaże, morze o temperaturze 27°C i świetna pogoda. A do tego "słońce w płynie", jak nazywane są tu rum i reggae. Tutaj rytm życia cudownie zwalnia. Jamajka to też „kraina zioła”. Ale choć marihuana palona jest przez miejscowych dość swobodnie, warto pamiętać, że wcale nie jest tu legalna. Jedynie turyści mogą zostać aresztowani za to, a dla mieszkańców marihuana jest niezbędnym elementem codziennych rytuałów, od wschodu słońca do pięknego zachodu słońca, tak jak poranna kawa.

Ogromne posiadłości na północy Jamajki to w większości byłe lub wciąż funkcjonujące plantacje trzciny cukrowej. Wiele z nich udostępniono zwiedzającym, a nawet krótka wizyta pozwala zapoznać się z realiami sprzed kilkuset lat. Przed wynalezieniem klimatyzacji jedynym ratunkiem przed upałami i morderczą wilgotnością bywały tutaj chłodniejsze bryzy wiejące od strony Gór Błękitnych. Dlatego też Brytyjczycy budowali zazwyczaj swoje luksusowe wille na zboczach wzgórz łagodnie opadających do morza.

W Montego Bay na uwagę zasługuje przede wszystkim rezydencja Rose Hall. Jak mówi legenda, mieszkała w niej niejaka Annie Palmer. Ta urodzona w Anglii, a wychowana na Haiti kobieta szybko zyskała sobie sławę czarownicy. Dzięki swojej urodzie albo rzekomo posiadanej tajemnej wiedzy z zakresu voodoo potrafiła ubezwłasnowolnić i podporządkować sobie mężczyzn. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że zarówno jej trzej mężowie, jak i kochankowie prędzej czy później ginęli śmiercią tragiczną. Annie została w końcu zamordowana przez własnego niewolnika Takoo i odtąd podobno błąka się po plantacji jako biała dama.

Jamajka to mekka reggae, wolnego stylu życia, to miejsce, gdzie mieszkali hipisi. Obecnie staje się mocno rozwijającym się obszarem turystycznym. Jamajczycy są dokładnie tacy, jakich się spodziewaliśmy – wyluzowani, uśmiechnięci, niezwykle serdeczni i pomocni. Ich główne hasło to: "Jamaica no problem! Yah Man! No problem!"

Choć Jamajczycy są zawsze uśmiechnięci, historia ich kraju wcale nie jest wesoła. Po zdobyciu wyspy kolonizatorzy hiszpańscy, a następnie w XVII w. Brytyjczycy stworzyli tutaj plantacje trzciny cukrowej i przywieźli do pracy niewolników z Afryki. Na terenie swoich włości zbudowali wielkie dwory, z których wiele zachowało się do dzisiaj. W najlepszym stanie znajduje się Greenwood Great House.

Co można zjeść na Jamajce? Warto spróbować wielu lokalnych ryb, albo owoce morza, takie jak krewetki, homary, konchy w różnych odmianach: z curry, czosnkiem, grillowane, marynowane, pieczone, w mleku kokosowym lub kozie w sosie curry. W pubach i restauracjach zwykle serwowana jest zupa rybna lub zupa z owoców morza. Mięso, ryba lub owoce morza serwowane jest w towarzystwie ryżu z fasolą, lokalnymi pierożkami lub barmanami.

Na statek wracamy na około godzinę przed czasem odpływania. Z górnego pokładu widzimy przygotowania do odcumowania, a na nadbrzeżu i w porcie robi się już pusto.

KARAIBY 2016 - Kajmany, George Town (Stingray City, płaszczki i delfiny)

2017-10-28T15:47:00.001+02:00

Około 8 godziny dopływamy do wyspy Grand Cayman. Nowoczesny terminal zacheca do zejscia ze statku. Ale tym razem, do brzegu dowożą nas male stateczki. Nasz statek był za duży, aby podpłynąć do samego terminala. Kajmany to wyspy na Morzu Karaibskim, zależne od Wielkiej Brytanii. W ich skład wchodzą: Wielki Kajman, Cayman Brac oraz Mały Kajman. Panuje tutaj tropikalny klimat. Turyści mogą tu wypoczywać na piaszczystych plażach, kąpać się w błękitnych wodach morskich oraz nurkować. Kajmany są również siedliskiem ciekawych gatunków ptaków - żyją tu kolorowe papugi oraz głuptaki. Charakteru wyspom dodają czarne skały zwane Hell, gejzery wodne na Grand Cayman, skaliste wybrzeża oraz jaskinie. Głównem źródłem dochodu mieszkańców stały się turystyka i usługi finansowe.

Wyspy odkrył w 1503r. Krzysztof Kolumb. Legenda głosi, że król Jerzy III zwolnił Kajmany od płacenia podatków, gdyż ich mieszkańcy uratowali przed rozbiciem dziesiątki brytyjskich okrętów.

My przypłynęliśmy do George Town, czyli do stolicy i największego miasta Kajmanów. Miasta nie zwiedzaliśmy, ponieważ bardzo chcieliśmy zobaczyć płaszczki i zdecydowaliśmy się popłynąć w rejs do Stingray City. Jest to niesamowite Miasto Płaszczek, w którym można z bliska obserwować te charakterystyczne zwierzęta. Przyjaźnie podpływają one bowiem do turystów.

Pływanie z delfinami to przeżycie, które zapamiętuje się na długo. Pod opieką profesjonalnego trenera można wziąć udział i zobaczyć naturalne zachowanie tych pięknych i inteligentnych morskich ssaków. Program trwa 30 minut. Istnieje możliwość zakupienia zdjęć zrobionych przez profesjonalnego fotografa. My z tej szansy skorzystaliśmy, ponieważ nie można samodzielnie robić zdjęć.

To niesamowite doświadczenie! Można dotknąć delfina, można z nim tańczyć, bawić się, płynąć na jego grzbiecie, nakarmić, a nawet pocałować go! To wspaniałe i bardzo przyjacielskie ssaki. Zadziwiają swoją inteligencją, umiejętnościami i łagodnością. Miałam mieszane uczucia, czy chcę skorzystać z tej możliwości. Zdecydowałam się i muszę przyznać, że poczułam dreszczyk emocji dzięki bliskiemu kontaktowi z delfinami poprzez głaskanie ich, przytulanie, całowanie i zabawę z nimi. Jest to wspaniałe przeżycie.

CIEKAWOSTKI:

Kiedy jechać na Kajmany - jest tu ciepło przez cały rok. Temperatury wahają się od 25-30 stopni. Jeżeli chcemy nurkować, warto przyjechać tu w miesiącach letnich (od lipca do września) - widoczność wtedy dochodzi do 60 m, temperatura wynosi ok. 30 stopni, a wilgotność powietrza 90 proc. Jednak w tym okresie występuje zagrożenie huraganami.
Jak podróżować po Kajmanach - pomiędzy większymi wyspami w obrębie Kajmanów istnieją połączenia lotnicze. Po Kajmanie Wielkim kursują autobusy i taksówki. Można także wypożyczyć samochód. Obowiązuje ruch lewostronny. Aby otrzymać dokument, uprawniający do prowadzenia samochodów, który wystawiany jest na podstawie krajowego prawa jazdy, należy mieć ukończone 21 lat.
Jaka jest różnica czasu na Kajmanach - po dotarciu należy cofnąć wskazówki zegara o 7 godzin.
Czy potrzebna jest wiza - wystarczy posiadać ważny paszport. Kajmany są terytorium zależnym Wielkiej Brytanii.
Jak płacić na Kajmanach - powszechnie akceptowane są czeki podróżne. Karty kredytowe nie są tak popularne, a na dwóch mniejszych wyspach nie ma właściwie bankomatów, dlatego należy posiadać przy sobie gotówkę.
Bezpieczeństwo - jest to bezpieczny kraj, zagrożenie przestępczością jest niewielkie.

KARAIBY 2016 - Kuba, wyspa jak wulkan gorąca, cz. 5 (dom Ernesta Hemingwaya, ciekawostki)

2017-10-28T11:43:00.004+02:00

Hawana jest miastem sprzeczności: biednych dzieciaków latających ze smartphone’ami, pustych półek, a zarazem pełnych rzeczy, na które ludzi po prostu nie stać. Życie jest tutaj zupełnie inne, biedniejsze, ale bogatsze. Wszyscy się dobrze znają, każdy sobie pomaga, a my mieszkając w dużych miastach nie znamy nawet z imienia naszych sąsiadów. Widać też nadzieje, jakie są związane z otwarciem turystyki. Ludzie żyją tym tematem. Z jednej strony nie mogą się doczekać płynących z USA dolarów, z drugiej strony obawiają się, że stracą to, co mają - spokój, czas dla siebie i rodziny, życie bez pośpiechu, wzajemną pomoc. My tez jesteśmy bardzo ciekawi co stanie się z Kubą za 5 lat, jak bardzo się zmieni.

Można pomyśleć, że Kubańczycy nie mają nic, a według nas mają całkiem dużo… Mają przede wszystkim czas, mają sąsiadów, rodzinę. Spędzają czas przed domem i spędzają go razem. Mieliśmy poczucie, że na Kubie czas płynie wolniej, każdy zagada, zatrzyma się, nie musi się nigdzie spieszyć. I chociaż widać już postęp (młodsze pokolenia biegają z telefonami), to nie są od nich uzależnieni.
Kubańczycy mają internet na kartę, a sam internet jest mocno ograniczony. Komputery na Kubie to luksus! Będąc na Kubie, musisz przygotować się na to, że nie możesz w każdej chwili sprawdzić pogody, trasy dojazdu czy najlepszej knajpy w okolicy. Kubańczycy na pytanie o pogodę mają zawsze jedną odpowiedź: „Nie wiem, będzie w wiadomościach o ósmej” :)
Kubańczycy mają mniej nie tylko ze względu na bardzo niskie zarobki. Mają mniej, bo choćby nie wiadomo ile zarabiali, niektórych produktów i tak nie dostaną. Na Kubie znajdziemy sklepy, w których zakupy robi się na kartki, ale można też zapłacić w lokalnych walutach: CUP i CUC. Sklepy oferują one podstawowe produkty, które są stosunkowo tanie (mąka, pieczywo, artykuły spożywcze w puszkach, cukier, jajka). Bywa jednak, że sklepy świecą pustkami, i nagle w ciągu dnia pojawia się długa kolejka, bo coś przyjechało (może niektórzy z Was pamiętają takie zjawisko).
Łatwo nie jest, ale jakoś sobie radzą. Żyją już w takiej rzeczywistości ładne kilkadziesiąt lat, ale są coraz bardziej świadomi tego co się dzieje na świecie i że można lepiej żyć (albo po prostu inaczej).

Dzisiaj zabiorę Was w odwiedziny do Ernesta Hemingwaya. Ten słynny, amerykański pisarz nie bez powodu kojarzony jest z Kubą. Spędził tutaj sporą część swojego życia w domu o nazwie Finca Vigia, usytuowanym pod Hawaną.
Dom Ernesta Hemingwaya to malownicza willa z pięknym ogrodem, w której znajduje się wiele pamiątek i przedmiotów osobistych pisarza. Dom wybudowany został w latach 80. XIX wieku przez hiszpańskiego architekta. Do Ernesta Hemingwaya należał od 1940 roku i kosztował pisarza ponad 12 tysięcy dolarów. To w tym domu Hemingway napisał swoje najsłynniejsze dzieła: Komu bije dzwon oraz Stary człowiek i morze. Willa pisarza jest dziś ogromną atrakcją turystyczną. Każdy odwiedzający wyspę chciałby pogrzebać w księgozbiorze i prywatnych rzeczach autora, ale niestety… nawet jeśli zapłacisz nie wejdziesz do środka! Na wszystko można jedynie spojrzeć zza drzwi i okien. Chętnych mimo wszystko nie brakuje.

CIEKAWOSTKI:

KIEDY JECHAĆ - to co na pewno Wam polecamy już na samym wstępie, to lećcie na Kubę jak najszybciej! Zanim się zmieni. Od listopada do marca–kwietnia jest sucho (chociaż zdarzają się opady), ale i dość chłodno, ok. 20°C. W wakacje jest gorąco, wilgotno i tłoczno. Natomiast od września do listopada szaleją huragany. Optymalny okres to kwiecień–maj.
FORMALNOŚCI - trzeba mieć tzw. Kartę Turysty, którą można wyrobić od ręki w La Compania Cubana; lacompaniacubana.pl, albo w Ambasadzie Kuby w Warszawie przy ul. Domaniewskiej 34a. Wiza pozwala na jednokrotny wjazd i pobyt do 30 dni. Wyjazd z Kuby wiąże się z obowiązkową opłatą 25 euro uiszczaną na lotnisku.
WALUTA - obowiązują dwie waluty: CUC, czyli peso wymienialne używane przez turystów, i CUP (peso kubańskie) – waluta mieszkańców wyspy. Kurs CUC jest zbieżny z dolarem amerykańskim, 1 CUC to 1 USD. Za 1 USD dostaje się ok. 23 CUP. Za taksówki, na targu, w lokalnych knajpkach warto płacić peso kubańskim. Najlepiej zabrać euro, bo bankowa wymiana USD obłożona jest 10–13 procentowym podatkiem. Pieniądze wymieniać można w bankach i kantorach lub wyciągać z bankomatów. Na Kubie w 99% przypadkach będziecie posługiwać się tylko i wyłącznie gotówką. Warto więc obliczyć sobie ile mniej więcej będzie potrzebnych pieniędzy. Pomyślcie też o zainwestowaniu w pasek na pieniądze, tzw money belt, który pozwoli bezpiecznie przechować Wam gotówkę i kopię dokumentów.
JEDZENIE - zamiast w restauracjach dla turystów jedz w tych dla habaneros! Wyjdzie nawet kilka razy taniej, bo zapłacisz w walucie mieszkańców, a nie tej „turystycznej”.
BEZPIECZEŃSTWO - Kuba jest generalnie bezpiecznym krajem. Trzeba jednak uważać na drobnych złodziejaszków i oszustów (szczególnie w Hawanie).
GNIAZDKA ELEKTRYCZNE - na Kubie występują w dwóch rodzajach. W stylu europejskim, z europejskim napięciem oraz w stylu amerykańskim, z amerykańskim napięciem. W większości natrafialiśmy na nasze standardowe gniazdka, jednak przejściówką z amerykańskiego typu używaliśmy i tak niejednokrotnie.
Warto zaopatrzyć się w solidny przewodnik i mapę po Kubie.
Warto również zaopatrzyć się w ubezpieczenie. Przezorny zawsze ubezpieczony.

POZOSTAŁE WPISY O KUBIE:

KARAIBY 2016 - Kuba, wyspa jak wulkan gorąca, cz. 4 (chevrolety, fordy, chryslery, oldsmobile, plymouthy, dodge, cadillaki i nie tylko)

2017-10-26T17:52:00.001+02:00

Wyobrażenie Kuby, jako wielkiego muzeum motoryzacji jest jak najbardziej prawdziwe. Po wyspie wciąż jeździ około 60 tys. oldtimerów sprzed rewolucji, ale pojawia się też wiele nowych aut. Ta ogromna ilość starych samochodów na Kubie, ma swoje podłoże w historii. Przed rewolucją większość aut sprowadzanych na wyspę pochodziła z USA. Sprowadzano tutaj auta takie jak chevrolety, fordy, chryslery, oldsmobile, plymouthy, dodge, cadillaki.

Wraz z rewolucją, ze strony USA przyszło embargo na handel z Kubą. Zakończyło to sprowadzanie aut z tego kraju. Jednocześnie na wyspie wprowadzono prawo, które zezwalało na posiadanie prywatnego samochodu wyłącznie tym, którzy posiadali je jeszcze przed rewolucją. Kupno na własność nowego samochodu było praktycznie niemożliwe. Wszystkie nowe maszyny należały do państwa. Nie było ich dużo, bo nie importowano ich ze względów ekonomicznych. Samochody sprzed 1960 roku znajdują się głównie w rękach prywatnych. Należą do ich ówczesnych właścicieli lub ich spadkobierców. Mogą być legalnie sprzedawane, jeśli posiadają odpowiedni certyfikat.

Kilka lat temu, Raul Castro zniósł obowiązek zdobywania pozwolenia na zakup zagranicznego samochodu przez osobę prywatną. Nie spowodowało to jednak sytuacji, że na kubańskich ulicach pojawiło się wiele nowych aut. To wszystko ze względu na bardzo wysokie ceny, wynikające głównie z cła nałożonego na importowane maszyny. Kubańczyków zwyczajnie nie stać na nowy zagraniczny samochód.

Po wprowadzeniu obostrzeń dotyczących importu aut i części zamiennych z USA Kuba zaczęła importować samochody głównie z zaprzyjaźnionych krajów komunistycznych, np. ze Związku Radzieckiego. Dlatego dzisiaj na kubańskich ulicach dostrzegam też łady, wołgi czy właśnie maluchy. Te ostatnie cieszą się na Kubie dobrą opinią ze względu na swoją przystępną cenę i wytrzymałość. W dodatku są one stosunkowo ekonomiczne i bardzo łatwe do naprawienia kiedy coś się zepsuje. Pieszczotliwie nazywa się je el polaquito (polaczek). Maluchy zaczęły pojawiać się na Kubie w latach 70. XX wieku i jeżdżą do dziś. Chcąc kupić malucha należy liczyć się z wydatkiem równowartości około pięciu tysięcy euro.

Trzeba przyznać, że każdy z tych samochodów można nazwać cudem techniki – z oryginalnych amerykańskich aut został nierzadko już tylko kształt. Nie ma oryginalnych części zamiennych, silniki benzynowe zastąpiono dieslami produkcji radzieckiej lub japońskiej... Podobno na Kubie nie ma złomowisk ani szrotów, bo złom nadal jeździ po ulicach. Właściciele tych aut uciekają się do przeróżnych technik, aby tylko ich maszyny nadal były na chodzie.

Samo posiadanie prywatnego samochodu na Kubie to symbol statusu, jednak z drugiej strony to także ogromne obciążenie finansowe. Kubańczyk chcący kupić amerykańskie auto, musi wydać około 10-20 tysięcy euro, co przy bardzo niskich pensjach jest tutaj dla wielu ludzi fortuną. Do tego doliczyć trzeba olbrzymie koszty eksploatacji - ciągłe naprawy, paliwo - wszystkie te stare auta palą jak smoki. Kosztem są też mandaty. Za przekroczenie prędkości płaci się mandat w wysokości około 30 euro i dostaje punkty karne. Policja jest bardzo surowa. Po przekroczeniu pewnego pułapu punktów traci się prawo jazdy – najpierw na miesiąc, za kolejnym razem na trzy, a potem na pół roku. Jazda po alkoholu skutkuje zabraniem prawa jazdy na trzy lata.

KARAIBY 2016 - Kuba, wyspa jak wulkan gorąca, cz. 3 (Hawana w trakcie żałoby, zmarł Fidel Castro; Floridita)

2017-10-24T23:05:00.001+02:00

W pierwszym wpisie z Hawany pisałam o dwóch Hawanach (TUTAJ). Ale nie napisałam jeszcze, że my mieliśmy okazję zobaczyć tak naprawdę trzy oblicza Hawany. Jak to możliwe?

Kiedy przypłynęliśmy na Kubę, życie toczyło się jak zwyczajnie. Zwiedzaliśmy Hawanę i realizowaliśmy pierwszą część naszego zwiedzania.

Kiedy wypłynęliśmy z portu, dostaliśmy wiadomość, że 25 listopada 2016 roku zmarł Fidel Castro, miał 90 lat. Informację o jego śmierci podał brat i następca dyktatora, Raul Castro. Kiedy ponownie zawitaliśmy w Hawanie - miasto było pogrążone w żałobie, nie można było napić się alkoholu, ani uczestniczyć w kubańskich rewiach. Kubańskie władze ogłosiły 9-dniową żałobę narodową. Flaga Kuby w miejscach publicznych została opuszczona do połowy masztu. Radio i telewizja w tym czasie nadawały programy informacyjne o treści patriotycznej i historycznej. Sklepy, kluby i innego typu rozrywki, z polecenia wojska były zamykane już o 16 godzinie.

Wróciliśmy w dzień pogrzebu Fidela. Nie wypuszczono nas z portu, ulice były zamknięte na czas uroczystości pogrzebowej. Kiedy mogliśmy już opuścić statek, mieliśmy okazję oglądać powracającą do "normalności" Hawanę. Zastanawialiśmy się, jak i czy zmieni się życie mieszkańców Kuby po śmierci Fidela Castro...

Zwiedzaliśmy Hawanę i podglądaliśmy jej mieszkańców. Odwiedziliśmy targ i szkołę.

Warto zajrzeć do hotelu Ambos Mundos, aby zwiedzić pokój, w którym Hemingway pisał „Komu bije dzwon” i idąc dalej jego śladami, usiąść w barze na dachu, by wypić przepyszne mojito, rozkoszując się przy tym wspaniałą panoramą miasta.

Tuż przy Parque Central mieści się bar i restauracja Floridita, ulubione miejsce turystów, którzy chcą poczuć się jak Ernest Hemingway, który to właśnie tutaj wypił podobno swoje pierwsze daiquiri.

Kiedy musieliśmy zmienić plany naszego zwiedzania (z powodu żałoby), kupiliśmy bilet i podróżowaliśmy po Hawanie, siedząc w piętrowym autobusie. Mieliśmy okazję zobaczyć Hawanę z odrobinę wyższej perspektywy :) Zwiedziliśmy też miejsca, do których pieszo jeszcze nie dotarliśmy.

KARAIBY 2016 - Kuba, wyspa jak wulkan gorąca, cz. 2 (Malecon, śródmieście Hawany, Chinatown, Muzeum Rewolucji, Tropicana Club)

2017-10-23T21:53:00.000+02:00

Wracamy do miejsca, w którym najlepiej widać zarówno panoramę miasta jak i latarnię morską. To właśnie tutaj powstają jedne z naszych najpiękniejszych zdjęć Hawany. Hawany skąpanej w blasku zachodzącego słońca, najpierw o pastelowych, delikatnych barwach, a potem mieniącej się odcieniami mocnego różu, fioletu i pomarańczu.

Deptak miłości, czyli Malecón – nadmorski deptak ma 8 km długości i jest miejscem wieczornych spotkań zakochanych i turystów. To najbardziej romantyczne, ale i najsmutniejsze miejsce Hawany. Bo gdzieś tam, całkiem niedaleko, 100 mil na północ, znajduje się inny świat – Floryda, Miami i Little Havana, dokąd uciekły bądź wyemigrowały tysiące Kubańczyków. Podziwiamy piękną linię starych kamienic Malecónu i mozaikę stylów art nouveau oraz neoklasycystycznego. Tworzą piękne tło dla przemykających starych kabrioletów, które pamiętają zapewne początki rewolucji. Wieczorami z pobliskich kamienic rozbrzmiewa gorąca salsa, przy dźwiękach której mieszkańcy bawią się do białego rana. Budynki przy promenadzie są zniszczone i zaniedbane, nie sposób im jednak odmówić uroku.

Warto wybrać się również do śródmieścia Hawany. Tutaj toczy się prawdziwe życie: mieszkańcy pracują lub przesiadują przed domami, dzieci grają w piłkę na ulicach, w bocznych zakątkach młodzież po kryjomu pali papierosy, a im dalej na zachód miasta, tym mniej turystów i podążających ich tropem naganiaczy.

Niedaleko Capitolio, nieco na zachód, przy ulicy Dragones, mieści się brama do Chinatown. Trudno znaleźć tu Chińczyków, przynajmniej nam nie udało się żadnego spotkać. A nawet zaczepił nas pewien człowiek, aby z dumą powiedzieć nam, że wchodzimy do jedynego Chinatown, w którym nie mieszka żaden Chińczyk:)

Będąc w Hawanie nie można też pominąć Muzeum Rewolucji, umiejscowionego w dawnym pałacu Batisty. Odwiedzających wita „Granma”, a dokładniej replika słynnego jachtu, którym Fidel Castro przypłynął w 1956 roku na wyspę. Sama ekspozycja muzeum może największego wrażenia nie robi, niemniej z racji uwarunkowań historyczno-politycznych to jeden z obowiązkowych punktów zwiedzania.

Dzień kończymy w Tropicana Club. Tutejsza rewia, nieco podobna do tej z paryskiego Moulin Rouge, o 80-letniej tradycji, nie ma sobie równych. Atmosfera momentami bardzo zmysłowa, przywołuje klimat tamtych czasów, gdy za stołem siedzieli włoski mafioso „Lucky” Luciano i jego przyjaciel, pochodzący z Polski Meyer Lansky – twórca hazardowego imperium na Kubie.

KARAIBY 2016 - Kuba, wyspa jak wulkan gorąca, cz. 1 (Plaza de San Francisco, Plaza Vieja, Plaza de Armas, Plaza de la Catedral, La Bodeguita del Medio, Paseo de Marti, Parque Central, Capitolio National, hotel Nacional, Castillo de San Salvador de la Punta, Malecon, Plac Rewolucji)

2017-10-22T21:34:00.000+02:00

Zanim wyjechaliśmy w tę podróż, jak zwykle dużo czytałam na temat krajów, które mieliśmy zobaczyć. Zawsze dobrze się przygotowuję do naszych wyjazdów, aby mieć pewność, które miejsca warto zobaczyć, gdzie znajdę wyjątkowe miejsca na niezapomniane fotografie albo wspaniałą lokalną kuchnię.

O Kubie czytałam kilka podróżniczych książek oraz zwracałam uwagę na relacje blogerów. Wiedziałam, jaka tam jest sytuacja polityczna. Blogerzy, uprzedzali, że trzeba uważać, bo agentem rządowym może okazać się każdy nasz rozmówca. A Kubańczycy są bardzo otwarci i chętnie nawiązują nowe znajomości. Bezpruderyjnie mówią o seksie i swoich upodobaniach z nim związanych. Bo seks dla Kubańczyków to sposób na relaks, przygodę i rozrywkę, o którym się rozmawia, śpiewa i tańczy naśladując ruchy. Oprócz cygar, kawy i rumu, seks jest jednym z najważniejszych aspektów codziennego życia na Kubie.

Blogerzy pisali w swoich relacjach, że Hawany są dwie. Jedna, ta z naszej wyobraźni, taka z amerykańskiego filmu lub z dobrej książki. Pełna blichtru i pachnąca drogimi perfumami, lśniąca kolorowymi lakierami samochodów, jeżdżących po szerokich ulicach. W samochodach siedzą piękne Kubanki. Wysiadają przed modnymi klubami. Tańczą w sukniach bez placów, palą cygara na długiej lufce, a tle słychać swingujących jazzmanów... A ta druga, to Hawana jak ze starego obrazu, porównywana do starszej pani, której młodość już dawno minęła - a w jej przymglonych oczach i w zmarszczkach, zapisała się prawdziwa historia porewolucyjnej Kuby...

Jesteście ciekawi jaką Hawanę widzieliśmy? Jakie są nasze wrażenia i wspomnienia? To zapraszam Was do obejrzenia naszych zdjęć i przeczytania naszych relacji.

Hawana, stolica wyspy jak wulkan gorącej, to miasto o wielu twarzach, pełne kontrastów, które nikogo nie pozostawia obojętnym. Na poznanie miasta i spokojne zwiedzanie najważniejszych miejsc wystarczą 3 dni. Układ ulic sprzyja pieszym wycieczkom, a najważniejsze do obejrzenia miejsca w Hawanie położone są w samym centrum. Zabytków w „La Habana Vieja” nie brakuje, w latach 80-tych XX wieku zostały one wpisane Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Zwiedzamy Starą Hawanę. Musimy przyznać, że była to dla nas prawdziwa uczta architektoniczna i lekcja historii w jednym. Pierwszy przystanek to Plaza de San Francisco. Za czasów hiszpańskiej kolonii, w pobliskim porcie ładowano złotem jezuickie statki. Zaglądamy też do bazyliki San Francisco i zachwycamy się wspaniałą akustyką - jest to najlepsza w Hawanie sala koncertowa. Zabytkowy Plac, strzeżony jest przez fontannę z lwami, wybudowaną na wzór fontanny w Granadzie. Na placu zlokalizowany jest kościół Św. Franciszka z Asyżu, ze słynną 40-metrową wieżą, z której w dawnych latach wypatrywano piratów podpływających do wyspy.

Kolejny przystanek to Plaza Vieja – uroczy Stary Plac wybudowany w 1559 r. W przeszłości odbywały się tutaj corridy, fiesty i targi niewolników, a dziś jest to jedno z najpiękniejszych miejsc w mieście, otoczone kolonialnymi budynkami, w których mieszczą się galerie sztuki. Spacerujemy arkadami Casa de los Condes de Jaruco. Plaza Vieja - to bardzo popularne miejsce. Pełno tu restauracji, w których na żywo przygrywają kubańskie kapele, a architektura kamienic z łukami i dużymi oknami sprawia, że jest to kolejne, piękne miejsce do przygotowania naszych podróżniczych fotografii. Wszędzie jest kolorowo, ruchliwie i głośno. Kelnerzy zapraszają do stolików, muzycy sprzedają płyty z kubańską muzyką swojego autorstwa, a sprzedawcy w sklepach z pamiątkami zapraszają do obejrzenia towaru. Panie palące cygara, z kolorowymi kwiatami we włosach, siedzą na tle jaskrawych ścian budynków, czekając na skorzystanie z ich usług. Za 1 CUC można zrobić pamiątkowe zdjęcie i warto, ponieważ w rzeczywistości, poza turystycznymi szlakami, takie widoki po prostu się nie trafiają.

Jest gorąco, dlatego zamarzyliśmy o... czymś zimnym i orzeźwiającym i najlepiej z rumem:) Bo być na Kubie i nie posmakować rumu to grzech! Na bazie liczącego 80 lat tradycji Havana Club, stworzonego przez rodzinę José Arechabala, przyrządza się mojito.

Plaza de Armas - czego tutaj nie ma! Wielki targ kusi mnóstwem książek i plakatów, starych gazet i pamiątek rewolucyjnych. Dookoła architektoniczne perły baroku, w środku zieleń klombów. Kłaniamy się Kolumbowi w bajecznym Palacio de los Capitanes Generales. Na Plaza de Armas znajdziemy Palacio de los Capitanes, będące w przeszłości siedzibą hiszpańskich gubernatorów, a obecnie Muzeum Miejskim z bogatą kolekcją zabytków kolonialnych.

Najważniejsze miejsce Starej Hawany to Plaza de la Catedral (placu Katedralnego), na którym króluje powstała w latach 1748-1842 katedra Niepokalanego Poczęcia NMP. Jest ona nie tylko piękna, ale i unikalna - stanowi jeden z nielicznych przykładów barokowej architektury sakralnej o asymetrycznych cechach - prawa wieża katedry jest szersza od lewej. Ciekawostką jest, że przez długi czas sądzono, że tu właśnie znajdują się prochy Krzysztofa Kolumba. Aby wczuć się w klimat miasta można usiąść w jednej z kafejek na placu i rozkoszować się widokami odrestaurowanych zabytków - Casa de Lomibillo, która w przeszłości mieściła pierwszą pocztę na wyspie, czy Casa del Conde de Casa Bayona, będąca obecnie Muzeum Sztuki Kolonialnej. To tutaj można spotkać piękne Kubanki, które ubrane w tradycyjne stroje, przyozdobione kwiatami, palą duże cygara i za niewielką opłatą, chętnie pozują do pamiątkowego zdjęcia.

Pod katedrę św. Krzysztofa na placu Katedralnym poznajemy słynnego bohatera jednego z wydań National Geographic Traveler – z nieodzownym cygarem w ustach pozuje do zdjęć.

Plac opuścić można ulicą Calle Empedrado, którą rozsławiła restauracja La Bodeguita del Medio, będąca jednym z ulubionych miejsc Ernesta Hemingwaya, bywali tu również Errol Flynn i Alejo Carpienter.

Przerwa w zwiedzaniu – w „Małym sklepiku pośrodku”, czyli Bodeguita del Medio. Pisarz Ernest Hemingway patrzy na nas z obrazu, ściska na nim rękę Fidela. Próbujemy słynnego drinka Hemingwaya, opartego na białym rumie, limetce i syropie cukrowym – daiquiri, w ulubionej przez pisarza wersji Papa Doble rozsławionej w jego powieściach.

Jestem pewna, że jeśli oglądaliście jakieś zdjęcia z Hawany, to na pewno widzieliście kadr z kolorowymi kamieniczkami. Dokładnie naprzeciwko Capitolio znajduje się ciąg kolorowych kamienic, każda pomalowana jest farbą o innej barwie, a całość przepięknie prezentuje się jako tło dla przejeżdżających amerykańskich i bardzo kolorowych samochodów. Paseo de Marti - to jeden z najbardziej znanych deptaków w Hawanie, szeroki, otoczony urokliwymi kamienicami, w których mieszczą się prywatne kwatery noclegowe lub restauracje, często na wyższych piętrach budynków - przez mieszkańców Hawany nazywany najczęściej Paseo de Prado.

Parque Central czyli niewielki park, który, razem z Paseo de Marti, oddziela starą część Hawany od tej nieco nowszej, centralnej. Mieści się tu budynek Teatru Narodowego oraz siedziby kilku lepszych hoteli, do których przyjeżdżają zamożni turyści, gotowi zapłacić 100 CUC za jedną noc. Do takiego hotelu można przyjść z komputerem i skorzystać z tutejszego Wi-Fi, obowiązkowo kupując wcześniej kartę-zdrapkę u narodowego monopolisty kubańskiego, w firmie ETEC.

Naprzeciwko Parque Central, obok pięknego Teatru Narodowego, znajduje się budynek Capitolio National o charakterystycznym dachu z kopułą, podobno inspirowanym projektem paryskiego Panteonu. Mieści się tutaj Kubańska Akademia Nauk, ale dawniej, przed rewolucją, która odbyła się w latach ’50 XX. wieku, znajdowała się tu siedziba kubańskiego rządu. Podczas naszej podróży, udynek znajdował się w remoncie.

Dzielnica Vedado – wspaniałe rezydencje, rewolucja i polityka. To zupełnie inny świat. Wycieczkę zaczynamy spod słynnego hotelu Nacional. Jego urok art déco i wspaniała klientela, od Franka Sinatry, przez Johna Wayne’a, Marlenę Dietrich, Marlona Brando, na Winstonie Churchillu skończywszy, tworzą historię jednego z najpiękniejszych budynków Kuby.

Castillo de San Salvador de la Punta – przylądek znajdujący się tuż przy Canal de Entrada, skąd rozpościera się widok na piękną latarnię morską. Idąc w lewo, wzdłuż wybrzeża, promenadą czyli Malecon, można dotrzeć aż do Hotelu Nacional, ale najlepiej usiąść na jednej z ławeczek, odpocząć i popatrzeć na ogromne fale uderzające o skalisty brzeg. Na deptaku, w ciągu dnia i w nocy dzieci upodobały sobie grę w piłkę, młodzi chłopcy przesiadują tu na ławkach w kilkuosobowych grupach lub przyprowadzają na randki swoje sympatie, a kelnerzy zaczepiają turystów, zachęcając do odwiedzenia jednej z wielu restauracji.

Plac Rewolucji - na ogromnej przestrzeni jednego z największych miejskich placów świata, próbujemy sobie wyobrazić, jak co roku, 26 lipca, w rocznicę ataku na koszary Moncada, czyli symboliczny początek rewolucji kubańskiej – stoją tu w słońcu tysiące Kubańczyków. I jak słuchali Fidela Castro, który potrafił przemawiać nawet 8 godzin. Z jednej ze ścian budynku patrzy na nas twarz Che, a podpis głosi: Do zwycięstwa aż po kres! Z drugiej strony brodata twarz tragicznego bohatera przewrotu z 1959 r., Camila Cienfuegosa, który szybko się zorientował, że wielkie idee rewolucji padły jak muchy pod łapką chciwości Fidela. I najpewniej zapłacił za to życiem. Obok jego twarzy jest napis: Vas bien, Fidel („Dobra robota, Fidel”). Naprzeciwko, po drugiej stronie ruchliwej ulicy, znajduje się wzgórze z pomnikiem Jose Marti. Dookoła niego umieszczone są monumentalne bloki, w tym Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Nie brakuje tu też propagandowych billboardów.

Chcąc wybrać się na przejażdżkę po Hawanie starym, amerykańskim samochodem wyprodukowanym w latach ’50 XX wieku, można spróbować podjąć negocjacje naprzeciwko Teatru Narodowego, tuż przy Parque Central. To miejsce z największym wyborem aut, które cieszą oko stylowymi kształtami i cudownymi, jaskrawymi kolorami. Niestety, w parze z łatwą dostępnością idzie wysoka cena, ale podróżując w kilka osób, warto wynająć auto choć na godzinę i poczuć we włosach wiatr, przejeżdżając przez hawański Malecon. Nieco taniej, bo za kilka CUC, można przejechać się starym samochodem, który poprowadzi taksówkarz. Oficjalne taksówki hawańskie to te zrzeszone w korporacjach, np. pomalowane na żółto Taxi Cubana lub okrągłe odpowiedniki azjatyckich tuk tuk-ów, tzw. Coco Taxi, ale o znalezienie dobrze zachowanego, w pięknym kolorze, amerykańskiego samochodu z napisem „taxi” i kogutem na dachu wcale nietrudno.

50 kadrów z Berlina - spontaniczna majówka - fotografia podróżnicza

2017-01-18T13:52:00.001+01:00

Berlin to miasto, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Ze względu na bliską odległość jest atrakcyjnym celem podróżniczym dla turystów z Polski. Możemy wybrać się tam tylko na weekend i całkiem sporo w tym czasie zwiedzić. Co warto zobaczyć w Berlinie? Zapraszam do dalszej lektury!

Do Berlina pojechaliśmy spontanicznie. Nie mieliśmy planów na majówkę. Wzięłam do ręki atlas i śledziłam miejsca, do który jest blisko i jeszcze nie mieliśmy okazji tam być. Zatrzymałam się na Berlinie. Sprawdziłam pogodę - zapowiadała się cudownie! Sprawdziłam dostępność i ceny hoteli - też nie było źle. Decyzja zapadła! Jedziemy (samochodem) do Berlina.

Berlin jest naprawdę ciekawym miastem, z którym każdy wiąże inne skojarzenia, począwszy od słynnego symbolu – wieży telewizyjnej, a skończywszy na kontrowersyjnej Paradzie Miłości. Ciekawe skojarzenia budzi też kuchnia berlińska - od szybkiej przekąski w budce z gastronomią po wyszukane menu w wytwornej restauracji. Berlin z pewnością słynie z lokalnych kotletów mielonych (Berliner Buletten) i kiełbasy w sosie curry (Currywurst). Do berlińskich specjalności należy także golonka (Eisbein) i pszeniczne piwo „Berliner Weiße”.
Wybór padł na Berlin, między innymi dlatego, że można go zwiedzać na milion sposobów - pieszo, środkami komunikacji miejskiej, specjalnym wycieczkowymi autobusami lub statkami, na rowerze, hulajnodze, rykszy, piwocyku (zobaczycie go na zdjęciu)... lub łącząc te wszystkie sposoby! My, tradycyjnie wybraliśmy... piesze zwiedzanie.
Berlin zachwyca różnorodnością swojej architektury. Pruski klasycyzm ze swoimi słynnymi architektami wpłynął na historyczny obraz stolicy, a prace współczesnych projektantów są wyróżnikiem nowego Berlina – miasta ze szkła i metalu. Poniżej, możecie zobaczyć przykładową mapę z zaznaczonymi punktami wartymi zobaczenia.

Źródło mapy

Berlin – stolica, największe miasto Niemiec i zarazem kraj związkowy. Zajmuje powierzchnię ok. 892 km² i zamieszkuje go 3,4 mln osób. Jest drugim co do wielkości (po Londynie) miastem w Unii Europejskiej. Berlin jest podzielony na 12 okręgów administracyjnych (Bezirk). Przez przestrzeń miejską przepływają m.in. rzeki Sprewa i Hawela. Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1237 r. Berlin pełnił rolę historycznej stolicy Brandenburgii, Prus, Cesarstwa Niemieckiego, Republiki Weimarskiej i III Rzeszy. Po 1945 r. wschodnia część miasta była stolicą Niemieckiej Republiki Demokratycznej, natomiast pozostała tworzyła Berlin Zachodni – otoczoną murem (od 1961) enklawę na terenie NRD. Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 r. Berlin został ponownie stolicą Niemiec, siedzibą prezydenta (od 1994), niemieckiego Bundestagu (od 1999) i Bundesratu (od 2000).

Najważniejszym i najbardziej charakterystycznym zabytkiem Berlina jest Brama Brandenburska (Brandenburger Tor), wzniesiona jak brama miejska i łuk triumfalny na wzór budowli ateńskich. Bardzo charakterystyczna jest też wieża telewizyjna(Fernsehturm) przy Alexanderplatz – wysoka na 368 m wieża widokowa ze słynną obrotową restauracją, Budownictwo sakralne reprezentuje Kościół Pamięci (Gedächtniskirche) przy Kurfürstendamm, Katedra Niemiecka (Deutscher Dom) i Katedra Francuska (Französischer Dom). Malowniczym miejscem jest emanujący harmonią i pięknem zespół architektoniczny przy Gendarmenmarkt – Dom Koncertowy (Konzerthaus) Nie byłoby też Berlina bez Reichstagu – fascynująca architektura z widokiem na dzielnicę rządową i centrum Berlina, ciąg dziedzińców Hackesche Höfe. Berliński Potsdamer Platz – to przedstawiciel nowoczesnej architektury, handlu, rozrywki i biznesu.

Kto był w Berlinie, ten ją na pewno widział! Nikt nie przejdzie obok niej obojętnie. Nic dziwnego, bo berlińska wieża telewizyjna licząca łącznie 368 metrów wysokości jest oficjalnie najwyższym budynkiem w Europie.

Wieżę otwarto uroczyście 3 października 1969 roku, na krótko przed 20-tą rocznicą powstania NRD. Dla Waltera Ulbrichta, ówczesnego przewodniczącego Rady Państwa NRD, stanowiła ona jeden z najważniejszych symboli przewagi socjalistycznego społeczeństwa. Budowa berlińskiej wieży telewizyjnej była potwierdzeniem tego, że na Wschodzie budowano lepszą przyszłość.

I tak oto Niemiecka Republika Demokratyczna dawno już przeszła do historii, ale wieża telewizyjna wciąż stoi i obecnie stanowi atrakcję turystyczną dla wszystkich Niemców, zarówno ze wschodnich, jak z zachodnich landów. Każdego roku na szczyt wieży wjeżdża ponad milion turystów z 86 krajów. Patrząc w dół z poziomu widokowego znajdującego się na wysokości ponad 200 metrów, mogą oni obserwować nieustający ruch miejski i jego nieprzerwaną przemianę. Na dole można zakupić plakaty, koszulki lub poduszki z wizerunkiem wieży. Berlińska wieża telewizyjna stała się wspaniałym symbolem zjednoczonego Berlina.

Historia berlińskiej katedry sięga XV w. i pierwszej świątyni, jaka funkcjonowała na obecnym miejscu, pełniąc w dziejach funkcje kościoła katolickiego i luterańskiego. W czasach rządów Hohenzolernów w XIX w. dokonano rozbiórki starego kościoła a na jego miejscu planowano budowę całkiem nowej, monumentalnej świątyni. Dzisiejsza budowla to wynik prac prowadzonych w latach 1894-1905. W konstrukcji wyróżnia się główna bryła kościoła z gigantyczna kopułą o średnicy 85 m. O zewnętrznym pięknie decydują renesansowe dekoracje architektoniczne. We wnętrzach zachował się pierwotny ołtarz z katedry Erasmusa oraz krypta Hohenzollernów, w której spoczywa aż 90 członków dynastii. Obecna kopuła jest wynikiem rekonstrukcji po wojennych zniszczeniach. W katedrze odbywają się koncerty muzyki klasycznej.

Odsłonięty w 2005 roku Pomnik Ofiar Holocaustu to obecnie jedno z najważniejszych miejsc w stolicy Niemiec. Ta kompozycja robi niesamowite wrażenie. Składa się z blisko 3 tysięcy betonowych bloków, tworzących skomplikowaną siatkę, która ma upamiętniać ofiary nazizmu z okresu II Wojny światowej.

Niedźwiedź jest symbolem Berlina. Dlaczego? Bo znajduje się w herbie miasta i dlatego, że Berlin należy do jednego z miast, gdzie odbywa się międzynarodowa akcja "United Buddy Bears". Polega to na ustawianiu w różnych pozycjach dwumetrowych, kolorowych misiów, a celem jest nawoływanie do porozumienia między narodami. Jeśli ktoś chce przywieźć sobie lub komuś w prezencie charakterystyczną pamiątkę z Berlina, to może to być np. miś.

CIEKAWOSTKA: najbardziej znanym berlińskim misiem był Knut. Pewnie wszyscy go pamiętają. Prześliczny, biały polarny niedźwiadek urodził się i wychował w berlińskim zoo. Dzięki niemu akcje zoo podrożały trzykrotnie. Niestety Knut jest już legendą. Cieszył oko zwiedzających w latach 2006-2011. Ten polarny niedźwiedź był wielką gwiazdą berlińskiego zoo.

Most Oberbaum (na zdjęciu poniżej, z dwoma wieżami) łączy dzilnice Friedrichshain i Kreuzberg, które zostały podzielone przez mur berliński. Dzieki temu stał się ważnym symbolem jedności Berlina.

W latach 1961–1989 Berlin Zachodni był otoczony murem, którego zburzenie w 1989 r. stanowi symbol zjednoczenia dwóch części miasta oraz dwóch państw niemieckich.
East Side Gallery, opatrzona kolorowymi pracami międzynarodowych artystow, to kawałek Muru Berlińskiego, ktory zachował się w dzielnicy Friedrichshain. Dzięki swej długości, wynoszącej 1316 metrów, jest ona najdłuższą galerią pod gołym niebem na świecie.

Wielu berlińczyków uważa, że Gendarmenmarkt jest najpiękniejszym miejscem w Niemczech, a nawet w całej Europie. To obowiązkowy punkt dla wszystkich turystów zwiedzających Berlin. Zespół budowli składających się z Katedry Niemieckiej (Deutscher Dom) i Katedry Francuskiej (Französischer Dom) oraz Domu Koncertowego (Konzerthaus) stanowi przepiękny przykład architektonicznej harmonii.

Plac (założony w 1688 roku) pierwotnie nazywał się „Linden-Markt”, a później „Fridrichstadtischer Markt” i „Neuer Markt”. Nowa nazwa, „Gendarmenmarkt”, pojawiła się po tym, jak w latach 1736–1782 plac użytkował regiment wojskowy „gens d'arms” i funkcjonowały na nim posterunki oraz stajnie. Po 1777 roku plac zabudowano w spójnym stylu według planów Georga Christiana Ungera. Miejsce to zostało mocno zniszczone podczas II wojny światowej. Następnie przemianowano je na „Plac Akademii” (Platz der Akademie) z okazji obchodów 250 rocznicy Akademii Nauk w 1950 roku, by w 1991 roku powrócić jego pierwotną nazwę. Wokół placu znajdują się liczne restauracje, sklepy i hotele.

Po II wojnie światowej Berlin został podzielony przez aliantów na 4 sektory okupacyjne. Stąd też przed ponownym zjednoczeniem Niemiec miasto było podzielone na część wschodnią stanowiącą sektor radziecki i od 1949 stolicę NRD i część zachodnią (Berlin Zachodni) będącą specjalnym obszarem administrowanym przez aliantów ze statusem zbliżonym do wolnego miasta (błędem jest stwierdzenie, że Berlin Zachodni należał do RFN) powstałą z francuskiego, brytyjskiego i amerykańskiego sektora okupacyjnego. W latach 1948–1949 Sowieci wprowadzili blokadę Berlina Zachodniego, na co alianci zachodni odpowiedzieli uruchomieniem mostu powietrznego z zaopatrzeniem.

Liczne miejsca pamięci nie pozwalają zapomnieć o zmiennej przeszłości Berlina i ukazują dziesiątki lat niemieckiej historii, począwszy od I Wojny Światowej, przez okres narodowego socjalizmu po upadek Muru Berlińskiego.

Spacerując, trafiamy na tablicę z dramatycznym napisem "Opuszczasz amerykański sektor". W pobliżu stoi budka ze "strażą aliantów" pod amerykańską flagą. Błyskają flesze - każdy chce mieć pamiątkowe zdjęcie w tym miejscu. Tablica i budka są wiernymi replikami oryginałów zdemontowanych w 1990 r. Obok, w narożnej dużej kamienicy, mieści się Haus am Checkpoint Charlie - muzeum muru berlińskiego. Założył je w 1962 r. historyk i publicysta Rainer Hildebrandt. Wtedy był to nie tylko ośrodek dokumentacji, ale i punkt pomocy dla uciekinierów. Checkpoint Charlie był jednym z najbardziej znanych przejść granicznych Berlina.

Plac Poczdamski stanowi dawne serce miasta. To węzeł komunikacyjny między starą częścią miasta na wschodzie i byłym nowoczesnym Berlinem Zachodnim. Wraz z Placem Lipskim, który łączy się z nim od strony zachodniej, Plac Poczdamski leży dokładnie naprzeciw byłej bramy Poczdamskiej i ówczesnego muru akcyzowo-cłowego.

Do II wojny światowej Potsdamer Platz był - przed noszącym taką samą nazwę dworcem pociągów dalekobieżnych, ze swoimi krzyżującymi się liniami tramwajowymi i autobusowymi oraz pierwszą na kontynencie sygnalizacją świetlną - jednym z najruchliwszych placów Europy. Prawie zupełnie zniszczony podczas wojny, Plac Poczdamski popadł w zapomnienie na ponad 40 lat i leżał odłogiem na granicy Wchodu i Zachodu. Po zjednoczeniu Niemiec pojawiła się niepowtarzalna szansa, by na nowo wznieść kompletny kwartał miasta w centrum metropolii. Konkurs na „pomysł zagospodarowania Placu Poczdamskiego/Placu Lipskiego” wygrali w 1991 roku architekci Heinz Hilmer i Christoph Sattler. Ich koncepcja opierała się na modelu „europejskiego miasta”, które świadomie rezygnuje z gęstej zabudowy wieżowców. W 1993 roku rozpoczęła się budowa kompleksu Daimler Chrysler według planu zagospodarowania architektów Renzo Piano i Christopha Kohlbeckera. Projekt realizowali architekci światowej sławy jak Renzo Piano, Richard Rogers i Arata Isozaki. Na największym placu budowy Europy w ciągu zaledwie 5 lat powstało z niczego zupełnie nowe centrum miejskie.

Powstałe w 2000 roku Sony Center autorstwa Helmuta Jahna ze swoją zimną, futurystyczną estetyką stanowi kontrast dla kompleksu DaimlerChrysler. Dzięki nowej zabudowie na Plac Poczdamski powróciło życie.

Sony Center projektu Helmuta Jahna nakryte fantazyjnym szklanym namiotem robi wrażenie i jest to ulubione miejsce spotkań berlińczyków i turystów, otoczone kawiarniami i kinami.

Brama Brandenburska (Brandenburger Tor) jest jednym z charakterystycznych punktów miasta. Budowana była w latach 1788-1791. Zabytek znajduje się na niemieckich rewersach monet 10, 20 i 50 eurocentów jako symbol zjednoczenia państwa niemieckiego. Na jej szczycie znajduje się kwadryga, którą powozi Wiktoria, bogini zwycięstwa - kieruje się ona na wschód, ku centrum miasta. Po obu stronach znajduje się sześć kolumn doryckich dzielących bramę na 5 przejazdów, połączonych głębokim na 11 metrów zwieńczeniem. Brama Brandenburska od 3 października 1990, stała się symbolem Pokoju i Wolności. Dziś tę budowlę z piaskowca zalicza się do najpiękniejszych przykładów niemieckiego klasycyzmu. W październiku 2002 roku senat Berlina podjął decyzję o zamknięciu bramy dla ruchu drogowego samochodów, autobusów oraz taksówek.

9 czerwca 1884 roku cesarz Wilhelm I trzy razy uderzył w kamień węgielny i, jak podają źródła, rozpadł mu się przy tym młot. Cesarzowi nie podobał się Reichstag. Z niechęcią zaakceptował projekt architekta Paula Wallota, a na zaprojektowaną przez niego ciężką, kamienną kopułę nie wyraził nawet zgody. Byłaby ona bowiem wyższa niż zamek miejski. W 1894 roku, po dziesięciu latach budowy, Reichstag był gotowy, a kopuła mimo wszystko wznosiła się ponad zamek miejski. Cesarz, wtedy już wnuk Wilhelma, Wilhelm II, był oburzony z powodu tego „szczytu braku smaku”. Cóż mógł jednak uczynić? To proste: zdyskredytował architekta, nadając Reichstagowi nazwę „małpiarnia Rzeszy” i nie dopuścił do umieszczenia inskrypcji „Dem Deutschen Volke“ (Narodowi niemieckiemu). Napis pojawił się dopiero w 1916 roku. Budynek parlamentu stoi jednak do dziś, a jego historia odzwierciedla burzliwe dzieje Niemiec.

Zniszczony podczas II wojny światowej Reichstag został odbudowywany w latach 1961 - 1971 według planów architekta Paula Baumgartena w uproszczonej formie, bez kopuły wysadzonej w 1945 roku. Po zjednoczeniu Niemiec Bundestag postanowił przeznaczyć budynek ponownie na siedzibę parlamentu. Opierając się na przestronnych historycznych zarysach obiektu, architekt sir Norman Foster przebudował i rozbudował Reichstag, by stworzyć nowoczesny budynek parlamentu niemieckiego. Początkowo mocno kontrowersyjna, przechodnia, szklana kopuła stała się na powrót symbolem miasta. Od 1999 roku budynek Reichstagu jest ponownie siedzibą niemieckiego Bundestagu.

CIEKAWOSTKA TURYSTYCZNA: kopułę i taras na dachu budynku Reichstagu można obecnie zwiedzać tylko po zarejestrowaniu. Konieczna jest rejestracja z 2-dniowym wyprzedzeniem. Formularz rejestracyjny znajduje się na stronie www.bundestag.de. Kopułę można zwiedzić także spontanicznie. W tym celu można się zgłosić bezpośrednio do nowego Oddziału Biura Obsługi Turystów znajdującego się na południowej stronie Scheidemannstraße. Zgłoszenia przyjmowane są w miarę wolnych miejsc do dwóch godzin przed wejściem. Tam można się zarejestrować na zwiedzanie za kolejne dwa dni. Biuro Obsługi jest otwarte codziennie od godziny 8-20 godz.

Podsumowując: Berlin to stosunkowo tania opcja na krótką wycieczkę. Nasze koszty to podróży to jedynie koszt podróży autem z Warszawy do Berlina (paliwo) i hotel. Parkowaliśmy na parkingu hotelowym, ale Berlin wyszedł naprzeciw zmotoryzowanym turystom i w obrębie miasta znajdziemy bardzo dużo stref parkowania, także tych bezpłatnych. Na bezpłatnym parkingu możemy zostawić auto, a po mieście przemieszczać się metrem, do którego wejście zlokalizowane jest zawsze w pobliżu.
A na zakończenie (chyba już tradycyjnie) - zdjęcia z telefonu :)

A Wy gdzie spacerowaliście w Berlinie? A może po przeczytani mojego postu, wybierzecie się tam po raz pierwszy? Jeśli tak, to zachęcam Was do zapoznania się z bardzo ciekawym przewodnikiem po Berlinie - znajdziecie tam wiele informacji, które z pewnością przydadzą się Wam podczas zwiedzania tego miasta.

Karaiby w 27 minut i kilka sekund - Kuba, Jamajka, Honduras, Belize, Meksyk, Kajmany

2016-12-15T18:01:00.000+01:00

Tydzień temu wróciliśmy z wakacji. Tym razem wybór padł na Karaiby, ale największym powodem tej części świata była Kuba. Dlaczego Kuba?

Bo plaża, palmy i szklanka mojito, do tego gorące rytmy salsy, charange i congo, otwarci i serdeczni ludzie - to kwintesencja wakacji. Ale kubańska egzotyka to nie wszystko. Spędziliśmy tam niezapomniane wakacje! A z podróży przywieźliśmy filmy, zdjęcia, kubański rum z Havana Club, cygara, magnesy, przyprawy, zakładki do książek oraz drobne upominki dla dzieciaków.

Wracając do zdjęć - ja łapałam wspomnienia głównie "telefonem", robiłam też wiele selfie (mamy ich ponad 300), bo to była nasza szansa na wspólne zdjęcie👬. Natomiast Piotr zrobił wiele zdjęć samochodów🚕🚗🚙. Bo jak zapewne wiecie, na Kubie - zabytkowe, amerykańskie samochody, to najbardziej charakterystyczny widok na kubańskich ulicach. Samochody są niezwykłą atrakcję turystyczną, ale to nie jest powód takiej sytuacji - stan kubańskiej motoryzacji wynika z bardzo wysokich podatków, jakie nałożone są tam na nowe auta. Kubańczyków zwyczajnie nie stać na zakup samochodu. Dlatego większość z nich korzysta z pojazdów sprzed embarga nałożonego w 1959 roku.

Ale o Kubie jeszcze napiszemy, a tymczasem, zapraszamy Was na 27-minutową podroż po Karaibach. W prezentacji wykorzystaliśmy zdjęcia z telefonu. Zdjęcia z aparatu będą niebawem, wraz z opisem miejsc, które mieliśmy okazję zobaczyć. Ciąg dalszy nastąpi :)

Monika i Rafał - przygotowania, ślub, wesele i plener (Dęblin) - fotografia ślubna

2016-11-01T23:29:00.001+01:00

Zapowiadaliśmy już tę sesję. I dzisiaj, mamy przyjemność pokazać Wam więcej zdjeć tej cudownej pary. Moniko i Rafale - bardzo Wam dziękujemy, że nam zaufaliście w tym najważniejszym momencie Waszego życia! Mamy nadzieję z przyjemnością będziecie wracać do tych chwil nawet po wielu latach.Zapraszamy Was do obejrzenia zdjęć, które są swego rodzaju początkiem pięknej historii. Moniko i Rafale - to historia Waszej uroczystości opowiedziana za pomocą barw, świateł i cieni. To Wasze szczęście, wzruszenie, łzy i emocje, które uwieczniliśmy, aby trwały i przypominały Wam ten dzień.

Monika i Rafał - zapowiedź sesji ślubnej - fotografia ślubna

2016-10-12T23:56:00.002+02:00

15 sierpnia 2016 - obchody Święta Wojska Polskiego w Warszawie

2016-08-15T19:46:00.003+02:00

Główna uroczystość państwowa z okazji święta Wojska Polskiego rozpoczęła się w południe w Al. Ujazdowskich przy Belwederze. Prezydent Andrzej Duda przybył na uroczystość w asyście szwadronu kawalerii WP i po przyjęciu meldunku od szefa Sztabu Generalnego WP dokonał przeglądu pododdziałów. Po przemówieniu prezydenta i złożeniu wieńca przed pomnikiem Piłsudskiego na lądzie i w powietrzu odbyła się defilada wojskowa, w której udział wzięło blisko 1,5 tys. żołnierzy, ponad 50 samolotów i śmigłowców i ponad 150 pojazdów wojskowych.

Zapraszamy Was na fotograficzną relację - autorstwa Piotra.

Kilka minut po godz. 12.30 nad Al. Ujazdowskimi z północy na południe przeleciały samoloty TS-11 Iskra, ciągnąc za sobą smugi białego i czerwonego dymu. Po nich zaprezentowały się śmigłowce: SW-4 Puszczyk, W-3 Sokół, Mi-8/Mi-17 oraz Mi-24. W dalszej kolejności na niebie pojawiły się samoloty transportowe M-28 Bryza, C-130 Hercules i C-295M oraz szkolne PZL-130 Orlik. Na końcu poleciały odrzutowe Su-22, MiG-29 i F-16. Odstęp pomiędzy poszczególnymi grupami statków powietrznych wynosił kilkadziesiąt sekund.

Z wizytą u Fryderyka - Żelazowa Wola

2016-08-07T11:17:00.000+02:00

Kika kilometrów od Sochaczewa, zaledwie pięćdziesiąt od Warszawy, na skraju Puszczy Kampinoskiej - Żelazowa Wola, miejsce urodzenia słynnego polskiego kompozytora Fryderyka Chopina i to w tym miejscu znajduje się odnowione muzeum – Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli.

Wycieczka była koncertowa!:) Preludium to recepcja, później dworek, następnie park i budynki Scherzo i Nokturn w głębi tego parku oraz koniecznie dwa mostki: Polonez i Mazurek - na rzece Utracie. Do tego dobiegająca z głośników muzyka, która wraz z Domem Urodzenia Chopina tworzy spójną całość.

Po przekroczeniu progu dawnej oficyny dworskiej w Żelazowej Woli, przenosimy się do pierwszych lat XIX w. Wówczas mieszkali tu właściciele majątku – rodzina Skarbków, a razem z nimi rodzice kompozytora - Justyna i Mikołaj Chopinowie. Sam budynek podzielony jest na dwie części: prawą, gdzie znajdowały się pokoje domowników i lewą, przeznaczoną na pomieszczenia dla służby. Podział stał się inspiracją dla scenariusza ekspozycji, która opowiada o wzajemnych relacjach dwóch zaprzyjaźnionych rodzin - Chopinów i Skarbków. We wnętrzu oficyny zrekonstruowano pokój dzienny Chopinów i męski gabinet Michała Skarbka. Znajdują się tu historyczne meble i liczne sprzęty z epoki. Muzeum jest też jedynym miejscem, w którym zgromadzono tak wiele oryginalnych pamiątek po Chopinach. Wystawa to także opowieść o samym muzeum, o ludziach którzy je tworzyli, o tym, czym pamięć o Chopinie jest dla innych – dla kolejnych pokoleń wielbicieli jego twórczości. Zwiedzanie kończymy w czasach współczesnych - w pięknie zagospodarowanym parku.

A teraz zapraszam Was na fotograficzną relację z tej wycieczki.

Spontaniczna randka (Warszawa - Bergamo) - czyli jeden dzień w Mediolanie

2016-03-13T20:17:00.000+01:00

O miano światowej stolicy mody ubiega się kilka miast. I Paryż, i Londyn, i Nowy Jork... A Mediolan, czy ktoś chce czy nie, po prostu nią jest! Mediolan to stolica mody, szyku i finansjery. Ale my wybraliśmy się tam, zwyczajnie na randkę. Taką spontaniczną, jednodniową... Wstaliśmy rano, spakowaliśmy aparat i ruszyliśmy na lotnisko. Lot do Bergamo mieliśmy kilka minut po 6 godz. Podróż jest krótka. Tuż przed lądowaniem widzimy góry, delikatnie oprószone śniegiem.

W Bergamo przesiadamy się do autobusu i jedziemy prosto na dworzec Milano Centrale. Po godzinie jazdy wysiadamy z autobusu i naszym oczom ukazuje się ogromna hala dworca kolejowego. Idziemy do środka, tam też kupujemy mapę. A potem siadamy w kawiarni, zjadamy pyszne ciastko i pijemy naszą pierwszą włoską kawę:)

Milano Centrale znajduje się starym zabytkowym budynku, który stanowi atrakcję samą w sobie. Został oficjalnie otwarty w 1931 roku, aby zastapić stary dworzec przy Piazza della Republica, który to nie był w stanie obsłużyć zwiększającego się ruchu kolejowego. Znajdziemy tutaj połączenia krajowe do praktycznie każdego większego miasta, jak i składy międzynarodowe. Z dworca odjeżdżają również pociągi i autobusy do portów lotniczych: Orio al Serio, Linate oraz Malpensa.

Wyposażeni w mapę ruszamy w miasto. Naszym głównym punktem jest Piazza del Duomo. Ale nie wybieramy się tam na zakupy:) Bo Mediolan to nie tylko znane sklepy, ale także historia i związane z nią zabytki. Z mapy wynika, że wcale nie jest aż tak daleko, idziemy na piechotę. Dzięki temu więcej widzimy i trafiamy do miejsc, których ani nie zaplanowaliśmy, ani nie zauważyliśmy na mapie:) Na ulicach jeszcze pusto, kawiarnie powoli szykują się na otwarcie.

CASTELLO SFORZESCO, czyli Zamek Sforzów również robi na nas wrażenie. To ceglana budowla wzniesiona na planie kwadratu z dziedzińcem w środku, otoczony murem z blankami i narożnymi basztami. Posiada suchą fosę. Wstęp do zamku jest bezpłatny. Przed wejściem znajduje się bardzo duża fontanna. W zamku można zwiedzać (wstęp płatny) m.in. Muzeum Miejskie oraz Kaplice Książęcą (Capella Ducale), gdzie zachowały się oryginalne freski namalowane w 1472 roku przez Stefana de Fedeli i Bonifacja Bemba.

Zamek Sforzów to dawna twierdza i rezydencja rodziny Sforzów (forza to po włosku siła), despotycznych władców Mediolanu, którzy rezydowali tu od XV w. Budowla została wzniesiona na polecenie rodziny Visconti, w latach 1360-1370. W połowie XV w. została jednak zburzona przez zbuntowanych przeciwko ówczesnym władcom mieszkańców Mediolanu. Dopiero później, po przejęciu władzy przez rodzinę Sforzów, zamek odzyskał dawny blask i formę, w jakiej do dziś możemy go podziwiać. Za panowania Lodovica Sforzy (najsłynniejszego przedstawiciela rodu, którego kochanką była dobrze nam znana i uwieczniona na obrazie pt. „Dama z łasiczką” przez samego Leonardo da Vinci, Cecylia Gallerani) był jednym z najpotężniejszych, najbardziej luksusowych i znanych z bogactwa dworów renesansowej Europy. Ponadto Sforzowie, chcąc wyznaczać nowe trendy w architekturze i sztuce, do wykończenia zamku zatrudniali najznakomitszych artystów renesansu, m.in. Bramantego oraz Leonarda da Vinci. Dni chwały rodziny Sforzów dobiegły końca wraz ze zdobyciem miasta przez Francuzów w 1499 roku, i odtąd aż do końca XIX w. zamek służył różnym okupacyjnym wojskom jako koszary. Na przełomie XIX i XX stulecia powstało tu muzeum.

Za zamkiem rozciąga się park Parco Sempione, w którym w ciepłe dni licznie wypoczywają mieszkańcy Mediolanu. Z parku rozciąga się malowniczy widok na Łuk Triumfalny. Park jest naprawdę bardzo ładny, jest staw, w którym pływają rybki oraz żółwie. Spotkacie tam również wielu biegaczy.

Spacerując, wychodzimy wprost na Piazza del Duomo i naszym oczom ukazuje się najsłynniejszy zabytek Mediolanu, czyli Katedra Duomo. To czwarta pod względem wielkości bazylika na świecie, a jej misterne marmurowe zdobienia zapierają dech w piersiach i wprawiają w osłupienie, to iście koronkowa robota zasługująca na miano wielkiego arcydzieła. Liczba rzeźb, figurek oraz innych detali przekracza trzy tysiące. Budowa katedry trwała aż 427 lat. Cała budowla jest zrobiona z różowego oraz białego marmuru pochodzącego z Candoglii. Budowę katedry rozpoczęto w 1386 roku w miejscu, gdzie mieściły się Bazylika Świętej Tekli oraz Santa Maria Maggiore, które później zostały włączone w nową katedrę. Prace nad katedrą trwają do dziś.

Katedrę można zwiedzać 7 dni w tygodniu od 7:00 rano do 19:00 wieczorem. Ostatni zwiedzający wchodzą o 18.45. Bezpłatne jest tylko wejście do wnętrza, natomiast wjazd na taras widokowy windą kosztuje 12 EUR, a wejście po schodach 7 EUR (my wybraliśmy schody). Bilet najlepiej kupić w kiosku z tyłu katedry. Wejście na górę nie jest ciężkie, ale wchodzi się cały czas krętymi schodkami, więc w głowie może się zakręcić. Pierwsze wrażenia po wyjściu na górę są niesamowite! Marmurowe zdobienia, łuki oraz wieżyczki są przepiękne, wręcz bajkowe. Droga na dach prowadzi pod łukami, a następnie schodkami wchodzi się na sam szczyt.

Wycieczka na dach jest dla nas dużym doznaniem wizualnym. Widziane z Piazza Duomo, finezyjne (wydawałoby się) ornamenty i detale okazują się z bliska elementami ponad ludzką miarę wykutymi z piaskowcowych bloków. Tym bardziej więc imponują precyzją i delikatnością wykonania. Ponadto tylko względnie z bliska, można podziwiać złocistą madonnę, która z placu jest jedynie błyszczącym zwieńczeniem jednej z katedralnych wież.
Z tarasu rozciąga się cudowna panorama miasta, w pogodne dni można podobno podziwiać Alpy. Niewątpliwie widok ma w sobie coś zdecydowanie uduchowionego. Jest naprawdę przepięknie!

Zwiedzamy też wnętrze katedry, które również robi na nas wrażenie, spędzamy tam dłuższą chwilę, podziwiamy setki posągów, przepiękne witraże oraz piękne zdobienia. Zobaczycie tu m.in. Kryptę, w której znajduje się Skarb Katedry (Tesoro del Duomo) oraz szczątki Św. Karola Boromeusza, wybitnego duchownego i przedstawiciela renesansu.

Czas ruszyć dalej. Kolejne kroki kierujemy do Galerii Wiktora Emmenuela. Idziemy do miejsca, do tej pory znanego nam z pocztówek lub ze stron internetowych o Mediolanie. Galeria Wiktora Emmenuela też znajduje się przy Piazza del Duomo. To najsłynniejsza w całych Włoszech galeria handlowa. To tutaj znajdziemy luksusowe włoskie marki ze świata mody, takie jak Prada, Armani czy Versace. Ja jednak skupiam się na podłodze, gdzie wypatruję umieszczonej w posadzce mozaiki przedstawiającej byka. Związany jest z nią przesąd, a mianowicie każdy, kto na pięcie obkręci się wokół własnej osi w punkcie wyznaczającym środek mozaiki powróci jeszcze do Mediolanu. Próbuję i ja, jest! Zatem, to nie ostatnia moja wizyta w tym mieście:)

Idziemy do La Scali. Zobaczenie tego miejsca to w Mediolanie obowiązek. Budynek słynnego teatru jest z zewnątrz nieco rozczarowujący. Jednak historia, wystrój najsłynniejszej sceny operowej Starego Kontynentu - wywrą na każdym niezapomniane wrażenie (Piazza della Scala).

Trzeba przyznać, że w Mediolanie modne są także ulice. I to wcale w niewyszukany sposób. Po prostu, widzi się na nich mnóstwo, dobrze i stosownie do sytuacji ubranych ludzi, eleganckich mężczyzn i piękne kobiety. I jest kolorowo.

A wieczorem... oświetlony Mediolan prezentuje się jak na stolicę północnych Włoch przystało. Po mediolańskim centrum można też z powodzeniem spacerować niemal do rana, podziwiając występy ulicznych artystów różnej klasy - muzyków, twórców origami, połykaczy ognia... Wszyscy oni ciągną na Piazza Duomo, gdzie oświetlona katedra oraz czynne do 22 sklepy w galerii Vittorio Emannuele II przyciągają tłumy gości.Życie nocne Mediolanu obfituje w różnorodne okazje - dyskoteki i kluby dla każdego...

A dla zainteresowanych podobną wycieczką, wrzucamy mapkę z zaznaczonymi najważniejszymi atrakcjami Mediolanu.

Polska Gala Ślubna 2016 - fotografia reportażowa, fotografia mody

2016-01-19T00:12:00.000+01:00

Relacja z pokazu sukien ślubnych, który miał miejsce w Pałacu Kultury i Nauki podczas targów Polska Gala Ślubna, gdzie renomowane salony ślubne oraz projektanci zaprezentowali kilkaset modeli sukien ślubnych.

Jeden z warszawskich salonów sukien ślubnych – SALON WHITE zaprezentował suknie z najnowszej kolekcji Justin Alexander, Signature by Justin Alexander, Sincerity, Lillian West oraz Sweetheart. Była też salon MARIELLA, który zaprezentował swoje wyjątkowe suknie dla wyjątkowych kobiet.

Fotograficzne podsumowanie roku 2015 - Photo-Atelier dziękuje Wam za ten rok

2015-12-31T17:51:00.001+01:00

Stary Rok udowadnia nam, że wiele chwil i planów już za nami. Nowy Rok jest nadzieją, że wiele jeszcze przed. Ale zanim przystąpimy do realizacji kolejnych planów, zadań, przeżywania naszych chwil, zapraszamy Was na nasz roczny przegląd fotograficzny.

To był kolejny bardzo dobry rok... Były nowe wyzwania i nowe podróże. Powstał też nowy blog Smak i styl życia, na który też Was zapraszamy. Ten blog to było jedno z marzeń do spełnienia.

Nie będę pisać dużo. Szkoda czasu, piękna fotograficzna opowieść na Was czeka :) Wybrałam je specjalnie dla Was - tradycyjnie już, są zdjęcia z aparatu i z telefonu (te "pstrykacze"). Zapraszam Was do obejrzenia naszego rodzinnego podsumowania.

PODSUMOWUJĄC: to był bardzo dobry rok :)

Chciałam Wam bardzo podziękować za to, że jesteście, czytacie nasz blog, oglądacie zdjęcia i komentujecie zamieszczone tutaj wpisy. W dalszym ciągu, zapraszamy Was do dalszego śledzenia bloga oraz zapraszamy na naszą stronę na Facebooku.

Jeszcze raz dziękujemy za ten wspaniały rok!

Zjednoczone Emiraty Arabskie - Dubaj i Abu Zabi - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa

2015-11-20T01:25:00.000+01:00

Zjednoczony Emiraty Arabskie - tutaj wszystko musi być “NAJ” - największe, najdroższe, najnowocześniejsze. I tak rzeczywiście jest. Wiele rzeczy, które możecie tam zobaczyć, należy właśnie do tej kategorii “NAJ”. Ale za tymi cudami architektury kryje się też normalne, codzienne życie mieszkańców. Także pełen skrajności, jak na całym świecie.

Już kilka dni w Dubaju powoduje, że czujemy się jak na wycieczce szlakiem rekordów Guinnessa. I zaczyna się już na pokładzie samolotu, podczas lądowaniu, kiedy oglądamy miasto. Jeżeli będziecie mieć szczęście, to możliwe, że piloci przelecą tak, aby wszyscy nowicjusze mogli podziwiać Palma Jumeirah - sztuczną wyspę w kształcie palmy, z jej hotelami, apartamentowcami i willami do wynajęcia. I jeszcze powie Wam, że w budowie są jeszcze dwie takie wyspy, i że będą jeszcze większe. A na koniec doda, że to i tak nic w porównaniu z projektem „The World” - całym archipelagiem sztucznych wysepek układających się w mapę świata. Bo Dubaj zawsze jest na pierwszym miejscu. Tak jakby brał udział w międzynarodowym wyścigu o miano najbardziej niezwykłego miejsca na Ziemi.

Można odnieść wrażenie, że w Dubaju skromność jest grzechem. Tu nawet szklane ultranowoczesne budowle mają wykończenia z czystego złota (miasto jest największym importerem tego kruszcu). Ilość inwestycji na świecie, tempo ich realizacji i nowe rewolucyjne projekty to też powód do istnienia listy “NAJ”.

3 przykłady “NAJ”:

Sheikh Zayed Road to biegnąca przez środek miasta oświetlona autostrada z sześcioma pasami w każdą stronę.
Dubai Mall - największe i najbardziej niezwykłe centrum handlowe na świecie. I nie chodzi tylko o grubo ponad tysiąc sklepów w środku.
Ozdobne akwarium, którego szklana tafla ma wymiary 32 na 8 metrów. A za nią kilkadziesiąt tysięcy morskich stworzeń. I 10 milionów litrów stale filtrowanej wody - a to wszystko w mieście wzniesionym na środku pustyni :)

W Dubaju nie ma projektów nie do zrealizowania. Przykładem tego jest ostatni pomysł dubajczyków - hotel z lodu, który dzięki specjalnemu systemowi ochładzającemu przez cały rok, nawet w lecie (kiedy upały sięgają 50 stopni C) miałby stałą, minusową temperaturę. Nie mniej oryginalny jest już istniejący Burdż Al Arab, słynny budynek w kształcie żagla, jedyny siedmiogwiazdkowy hotel na świecie.

Trudno w to wszystko uwierzyć, patrząc na stare zdjęcia miasta (lata 60. XX wieku) przedstawiające rybacką mieścinę otoczoną z każdej strony pustynią, ale i te sprzed ponad 20 lat, na których nadal widać pustynię z kilkoma wieżowcami i osiedlami jednorodzinnych domków. (Dubaj, 1991 r.)

Rozwój Dubaju był możliwy dzięki odkryciu złóż ropy naftowej. Ale dubajskie złoża są niewielkie i szacuje się, że wkrótce się wyczerpią. Najmocniej gospodarka Dubaju rozkręciła się, gdy zbudowano wielki port przeładunkowy, a na jego terenie utworzono strefę bezcłową. To wtedy zaczęły inwestować tu firmy z wszystkich części globu, a metropolia o powierzchni zbliżonej do Warszawy zamieniła się w najszybciej rozwijającą się aglomerację świata.

Zapraszam Was do obejrzenia naszej fotograficznej relacji. Zaczynamy od miasteczka Formuły 1 w Abu Zabi.

Dubai Marina to kompleks wieżowców skupionych wokół luksusowego portu jachtowego, sztucznego jeziora i promenady z ekskluzywnymi sklepami.

Jednym z symboli Dubaju jest też Burj Al Arab (Burdż al-Arab). To jeden z najwyższych i najbardziej luksusowych hoteli na świecie. Budynek w kształcie żagla ma wysokość 321 m i jest usytuowany na niewielkiej, sztucznej wysepce 280 m od lądu. Uważany jest za najbardziej luksusowy hotel na świecie - jego ofertę uznano za wykraczającą poza zwykłą standaryzację gwiazdkową. Ostatecznie zamiast 7 gwiazdek zaklasyfikowano go jako hotel 5-gwiazkowy deluxe. Hotel posiada ponad 200 apartamentów, lądowisko dla helikopterów, akwarium, osobistych kucharzy, wielkoformatowe ekrany telewizyjne, etc. Najniższe ceny pokojów zaczynają się zdecydowanie powyżej 1000 dolarów.

Jumeirah Beach Hotel to 5-gwiazdkowy obiekt w kształcie fali mieszczący 598 pokoi, 19 willi przy plaży i 20 restauracji i barów. Budynek ma 93 m wysokości i 275 m długości.

W Dubaju nie ma co szukać zabytków, nawet Souk Al Bahar, targowisko zbudowane w tradycyjnym arabskim stylu, powstało zaledwie kilka lat temu. Po dawnym Dubaju został głównie piasek, który mimo stosowania najnowocześniejszych technologii nadal wdziera się ukradkiem do centrum.

Bur Dubai, Deira – gdy już nasycimy swe oczy nowoczesnymi wieżowcami Dubaju, warto jest się wybrać w okolice „Starego Dubaju”. Można tu zwiedzić różnego rodzaju tradycyjne rynki takie jak Gold Souk, Textille Souk, Spice Souk i inne, gdzie można kupić drobne upominki. Rynki ze złotem i przyprawami oraz rynek tekstylny znajdują się po przeciwnej stronie kanału o nazwie Dubai Creek. Warto jest się przeprawić na drugą stronę kanału tradycyjną łodzią – Abrą. Kosztuje to tylko 1 dirham od osoby. Naprawdę polecam!

Będąc w Dubaju trzeba również wybrać się na plaże, których jest tam dostatek. Do wyboru mamy zarówno plaże publiczne jak i płatne.

Palm Jumeirah czyli sztuczna wyspa w kształcie palmy. Znajdują się na niej luksusowe hotele i apartamenty. Najłatwiej jest tam dotrzeć taksówką. Należy poprosić taksówkarza, żeby zatrzymał się pod hotelem Atlantis, który znajduje się na czubku wyspy. Można też skorzystać z kolejki Monorail, co polecam, gdyż stamtąd możemy podziwiać najlepszy widok na palmę. My skorzystaliśmy z obu opcji, tj. w jedną stronę (pod hotel Atlantis) pojechaliśmy Monorail, natomiast w drodze powrotnej skorzystaliśmy z taksówki. Stacja kolejki znajduje się między hotelem Atlantis a Adventure Waterpark.

Dubai Mall, czyli największe centrum handlowe na świecie ciężko przeoczyć między innymi dlatego, że znajduje się obok największej atrakcji Dubaju – Burj Khalifa. Centrum jest ogromne, czynne do godziny 24, zawsze jest tam mnóstwo ludzi. Oprócz rozmaitych sklepów i restauracji można tam znaleźć lodowisko czy też ogromne akwarium z rekinami, w którym można nawet nurkować;). W godzinach wieczornych co 30 minut przed Dubai Mall odbywa się pokaz tańczących fontann. Jest to zupełnie darmowa i bardzo przyjemna atrakcja którą warto zobaczyć.

Ale oglądając te wspaniałe “NAJ” budowle, należy pamiętać też o mieszkańcach Dubaju. Co ciekawe, rdzenni dubajczycy stanowią tylko ok. 20 procent całej tutejszej ludności. Bez trudu można ich wyłowić z tłumu. Kobiety w czarnych czadorach, spod których wystają szpilki od sławnych projektantów, z torebkami od Louisa Vuittona lub Hermèsa. I mężczyźni w śnieżnobiałych diszdaszach, z luksusowymi zegarkami na rękach.

Warto też wspomnieć, że Dubaj uchodzi za jedno z najbardziej liberalnych miejsc w Emiratach. Oficjalnie obowiązuje tu islam, a językiem urzędowym jest arabski. W praktyce wszyscy znają angielski. Rezydenci to najczęściej wszyscy ci, którzy przyjeżdżają do Dubaju na kilkuletnie kontrakty z Europy, Stanów czy Australii. Wszyscy przybysze muszą przywyknąć nie tylko do tutejszej tradycji, upałów i dubajskiej manii bycia “NAJ”.

W wąskich uliczkach i na obrzeżach miasta toczy się inne życie, niemające nic wspólnego z przepychem apartamentów. Osiedla zapełnione są najliczniej reprezentowaną nacją Dubaju: Hindusami, ale też Pakistańczykami i Filipińczykami. To właśnie oni (z trzyletnim prawem pobytu i minimalną dniówką) pracują jako robotnicy, sprzątacze, pomywacze tego “NAJ” miejsca. Bez nich nie powstałby ani jeden z imponujących drapaczy chmur. Blokowiska dla robotników rozpoznać można łatwo. Nie tylko po paskudnej fasadzie budynków, ale też po rzędach sznurów na bieliznę i po suszących się niebieskich kombinezonach.

Jedną z największych atrakcji Dubaju jest wizyta w najwyższym budynku świata - Burj Khalifa. Panorama z tarasu widokowego, jak i zadarcie głowy w górę, stojąc pod wieżą, uświadamiają skalę przedsięwzięcia i zapierają dech w piersiach. Burdż Chalifa oddano do użytku 4 stycznia 2010 roku. Liczy 828 metrów wysokości. Konstruktorzy musieli sprostać wielu wyzwaniom technologicznym, jakie niesie budowa tak wysokiego obiektu, od kwestii wytrzymałości konstrukcji i wpływu wiatru począwszy, na windach (najdłuższe i najszybsze) i instalacji wodno-kanalizacyjnej skończywszy. Budynek kosztował około 1,5 miliarda dolarów, ma 160 pięter użytkowych. Na 76. piętrze można popływać w basenie, a na 124. podziwiać panoramę Dubaju z tarasu widokowego - obydwie atrakcje również położone najwyżej na świecie. Pierwsze 9 pięter wieży zajmuje luksusowy Armani Hotel, a na kolejnych 7 można było nabyć apartamenty zaprojektowane również przez słynnego Armaniego, za jedyne 37,5 tys. dolarów/m2. Powierzchnie biurowe są nieco droższe - 43 tys. dolarów/m2. Szacuje się, że w budynku może mieszkać i pracować ok. 25-35 tysięcy osób.

Burj Khalifa to obowiązkowy punkt wyjazdu i symbol Dubaju, budynek widoczny praktycznie z każdego miejsca w mieście.

OBALAMY 9 MITÓW O DUBAJU:

Spożywanie alkoholu w Dubaju jest zakazane - nieprawda. Okazji do świętowania w Dubaju zdecydowanie nie brakuje. Jest to coraz popularniejsze miejsce biznesowych spotkań, jak i cel romantycznych wyjazdów z drugą połówką. Dubaj nocą tętni życiem – w większości barów, klubów i hoteli alkohol jest dostępny i bez obaw można wznieść niejeden toast.
Temperatury w Dubaju są nie do zniesienia - rzeczywiście, decydując się na wycieczkę do Dubaju w okresie od czerwca do września trzeba liczyć się z wysokimi temperaturami, jednak większość sklepów, środków transportu, restauracji, muzeów i innych atrakcji jest klimatyzowana. Można zatem znaleźć sposób na przyjemne spędzenie czasu. Wiele hotelowych basenów jest schładzanych, co czyni je idealnym schronieniem przed letnim słońcem. Ponadto, będąc latem w Dubaju, można na przykład pozjeżdżać na… nartach w słynnym Ski Dubai, największym na świecie zadaszonym zimowym resorcie. Zima w Dubaju wygląda zdecydowanie inaczej niż w Polsce – średnie temperatury oscylują wokół 25 stopni.
W Dubaju kobiety mogą chodzić ubrane jedynie w abaję - kwestia zakrywania ciała w Dubaju jest podyktowana wyłącznie religią. Wyznawczynie islamu noszą tradycyjne abaje, jednak strój spotykanych na ulicach Dubaju Europejek nie różni się od tego, który widywany jest w Londynie czy Paryżu. Bikini na plaży, letnia sukienka zakładana przed wyjściem na zakupy czy wygodne, idealne podczas zwiedzania miasta szorty są jak najbardziej akceptowane. Odwiedzający Dubaj powinni starać się respektować lokalne tradycje i nie zakładać zbyt wyzywających strojów.
Plażowanie i zakupy - to jedyne, co można robić w Dubaju - czyste plaże i największe na świecie centrum handlowe – Dubai Mall – zdecydowanie zachęcają do korzystania ze swoich uroków, jednak Dubaj ma oprócz tego jeszcze wiele do zaoferowania. Rodzinne safari, pokaz fontann usytuowanych na sztucznym jeziorze o powierzchni 12 hektarów, przejażdżka „Abrą”, wodną taksówką, po urokliwej zatoce The Creek czy podziwianie panoramy miasta z najwyższego wieżowca świata, Burdż Khalifa, to tylko niektóre z tamtejszych atrakcji.
Bezpieczeństwo kobiet w Dubaju - Zjednoczone Emiraty Arabskie zajęły 1. miejsce pod względem społecznego szacunku do kobiet w światowym rankingu Social Progress Index, w którym zostały sklasyfikowane 132 kraje. Kobiety w Dubaju są nawet w pewnym stopniu uprzywilejowane, często mają pierwszeństwo w kolejkach w sklepach czy urzędach.
Dubaj jest nudny - niewątpliwie kojarzy się z wielokulturowością, co jest również jego zaletą. Wystarczy jednak zrobić krok poza nowoczesne dzielnice miasta, aby szybko przekonać się, na jakich fundamentach stoją dzisiejsze tamtejsze drapacze chmur. Spacerując ulicami Al Bastakija, historycznej dzielnicy Dubaju, podziwiać można tradycyjne dubajskie zabudowania. Chwili odpoczynku zaznać tam można w arabskiej kawiarni czy w sklepie z artystycznym rzemiosłem. Warto również odwiedzić gwarny, tętniący życiem targ w dzielnicy Deira.
Uwaga na przestępców, miej oczy naokoło głowy - będąc w Dubaju rzeczywiście warto „mieć oczy dookoła głowy”, bo liczba imponujących budynków sprawia, że trudno się na nie napatrzeć. Zwiedzając miasto, nie trzeba się jednak martwić o swoje bezpieczeństwo, gdyż w ZEA wskaźnik przestępczości z użyciem przemocy jest najniższy na świecie (według rankingu The Social Progress Index 2014).
Organizacja wyjazdu do Dubaju jest skomplikowana - Zjednoczone Emiraty Arabskie zniosły obowiązek wizowy dla obywateli Polski, a więc jedyną „formalnością”, której należy dokonać przed wyjazdem, jest zakup biletów lotniczych i rezerwacja zakwaterowania w Dubaju.
Dubaj jest stolicą Zjednoczonych Emiratów Arabskich - choć Dubaj niewątpliwie aspiruje do miana jednej ze światowych stolic mody, handlu i rozrywki, to jednak zdecydowanie nie jest stolicą ZEA. Dubaj to jeden z siedmiu emiratów tworzących państwo – ZEA, którego stolicą jest Abu Zabi, oddalone zaledwie dwie godziny drogi od centrum Dubaju.

Skoro mowa o Abu Zabi… to pewnie słysząc tę nazwę, przed Waszymi oczami stają nowoczesne wieżowce. A przecież 50 lat temu była tu przybrzeżna wioska z fortem i sznurem rybackich chat. Dzisiaj miasto buduje wizerunek stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich jako miejsca przyjaznego i otwartego dla wszystkich. Miasto jest młode i pozbawione zabytków, dlatego stawia na różnorodność: jest tor Formuły 1, ogromny park rozrywki Ferrari World czy wyspa Saadiyat z Muzeum Narodowym Zayeda oraz powstającymi właśnie oddziałami paryskiego Luwru czy nowojorskiego Muzeum Guggenheima (ma ruszyć w 2017 roku). Wielki Meczet długo jednak pozostanie największą atrakcją stolicy ZEA.

Wielki Meczet Szejka Zayeda bin Sultana Al Nahyana jest najlepszym przykładem budowania wizerunku. Biały niczym śnieg budynek wyrasta z piasku nad samym brzegiem Zatoki Perskiej. Kopuły – jedna, druga, trzecia, w sumie aż 82; różnej wielkości: od całkiem małych po tę największą, przykrywającą centralny modlitewny hol – widoczne są z daleka. Podobnie jak stojące w rogach dziedzińca cztery dumne minarety, które strzelają w niebo na 107 metrów. Jednocześnie modlić się tu może nawet 40 tysięcy wiernych.

Meczet miał być (oczywiście) największy meczet w Emiratach. I jest! Miał dominować nad miastem - i dominuje, bo wyniesiony został znacznie nad poziom ulic. Miał się wyróżniać się na tle całego Abu Zabi – i wyróżnia się.

CIEKAWOSTKA: Szejk Zayed, przez rodaków zwany ojcem Emiratów, pierwszy i wieloletni prezydent kraju, marzył o wzniesieniu świątyni, która będzie jednoczyć świat islamu. Jej zaletą miało być to, co w sztuce oraz architekturze końca XX wieku wydawało się wówczas najcenniejsze: twórcze i harmonijne nawiązanie do historycznego dziedzictwa. Chociaż zleceniodawca nie doczekał końca realizacji w 2007 roku (zmarł trzy lata wcześniej, a jego grób znajduje się w ogrodach przy meczecie), to udało mu się stworzyć budowlę postrzeganą jako dzieło wręcz ekumeniczne.

Są tu elementy zarówno starej, jak i nowoczesnej islamskiej architektury, a wygląd kompleksu nawiązuje do budynków powstających w różnych, czasem odległych od siebie muzułmańskich tradycjach. Jest to bowiem fuzja stylu mauretańskiego (typowego dla północnej Afryki i terenów Hiszpanii) i architektury mogolskiej (jej najbardziej znanym przykładem jest Tadż Mahal w indyjskiej Agrze).

W detalach wystroju, zdobieniach, ornamentach widać echa egipskiej architektury mameluków, budowli tureckich czy fatymidzkich. W pisowni są trzy style kaligrafii. Ta różnorodność daje jednak urokliwy efekt. Tworzy nową jakość. Podobnie jak kilka zastosowanych po raz pierwszy rozwiązań wzorniczych. Kibla, ściana modlitewna, wskazująca kierunek do Mekki, jest dziełem sztuki we współczesny sposób wykorzystującym iluminację. Można na niej przeczytać także 99 słów, którymi w krajach arabskich określa się Allaha. Z kolei rozbłyskujące po zmroku światłem minarety mają zarówno duchową, jak i czysto praktyczną funkcję – mogą być swego rodzaju drogowskazem dla podróżnych, a jednocześnie wskazówką, gdzie szukać zjednoczenia z Allahem.

W zamyśle szejka Zayeda meczet miał być symbolem otwartości Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Znakiem nowoczesnego podejścia do życia i przykładem niezamykania się we własnej rzeczywistości. Nawet jeżeli codzienność pokazuje, że nie wszystko zawsze przebiega gładko, to udało się stworzyć miejsce, w którym świat arabski jest dla przybyszów z zewnątrz dostępny, jak nigdy wcześniej i nigdzie indziej.

THE COLOR RUN by PZU w Warszawie - fotografia reportażowa

2015-11-01T14:10:00.003+01:00

27 czerwca 2015 roku w Warszawie miała miejsce impreza The Color Run by PZU. To nie jest zwykłe i kolejne wydarzenie dla biegaczy:) Ta impreza wyróżniała się tym, że była bardzo kolorowa - dzięki 4 kolorowym strefom (czerwona, żółta fioletowa i niebieska). Fajne jest to, że impreza promuje po prostu aktywność. Nie ma mierzenia czasu, nie ma konieczności biegnięcia, wystarczy przejść te 5 km i dobrze się bawić. Można też przetańczyć całą trasę! Zapraszamy na fotograficzną relację. Tym razem fotografowała Piotr, bo ja brałam udział :)

Kraj Kwitnącej Wiśni - JAPONIA - Tokio, cz. 7 - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa

2015-10-25T01:22:00.001+02:00

Dzień zaczynamy europejskim śniadaniem w hotelu. Już wspominam cały nasz pobyt… Niestety, nasza podróż dobiegła końca. Wracamy do Polski z bardzo ciekawymi wspomnieniami, z dużą ilością zdjęć i filmów oraz z olbrzymią ilością prezentów i pamiątek.

O 10 godz. jedziemy do centrum, aby zobaczyć Pałac Cesarza. Nie udało się go zobaczyć (nie jest dostępny dla turystów), ale pospacerowaliśmy po parku. Następnie pojechaliśmy metrem do Shibuya i postanowiliśmy już bez pośpiechu pospacerować, zrobić zakupy.

Weszliśmy też do cukiernik, w której kupiliśmy pyszne słodkie bułeczki. Sami zobaczcie, jakie mieliśmy tam cudowne smakołyki do wyboru :)

Wracamy metrem do hotelu. Humory nam dopisują, żartujemy i robimy ostatnie zdjęcia. Na moim ramieniu zasypia młody chłopak (tutaj to nic nadzwyczajnego). Zwracamy uwagę na uczennicę, która ma na sobie piękny czerwony tornister widzieliśmy podobny w sklepie - kosztował ponad 3 tys. złotych…

Na lotnisku jesteśmy dużo przed czasem, dlatego wykorzystujemy ten czas na zakupy w strefie bezcłowej. Japonia to kraj, z którego przywieźliśmy najwięcej prezentów:) A nie jest to kraj, w którym jest tanio… Ale najważniejsze jest dla nas, aby przywieźć ciekawe pamiątki dzieciom z naszej najbliższej rodziny, bo wiemy jak ona na to czekają :) Lubimy też przywozić słodycze z takich podróży, aby wracać do tych smaków już po powrocie do Polski. Z Japonii przywozimy też przyprawy i zieloną herbatę z ryżem i nie tylko.

Wylatujemy o 22 godz. (30 minut przed czasem). Przed nami 11 godzin lotu. Lecimy do Stambułu. Tam czekamy na samolot do Warszawy aż 8 godzin. Zmęczenie, ale bardzo, bardzo zadowoleni wracamy do domu...

A jeżeli podobają się Wam nasze wspomnienia z Japonii, to zapraszam po więcej TUTAJ.

Kraj Kwitnącej Wiśni - JAPONIA, Okinawa (Naha) - cz. 6 - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa

2015-10-18T23:27:00.001+02:00

Nasza podróż jest bardzo intensywna, ale zaplanowaliśmy też plażowanie. I w związku z tym, na naszym planie pojawiła się Okinawa. O 4.30 czeka na nas taksówka, którą jedziemy na dworzec i pociągiem dostajemy się na lotnisko Narita.

Aby dostać się na Okinawę, należy podczas krótkiego lotu ze spokojem znieść turbulencje przypominające czasami rollercoaster, najlepiej nie zwracać specjalnie uwagi na okrzyki wydawane przez przestraszonych współpasażerów:) i upajać się widokiem szmaragdowego oceanu z plamkami wulkanicznych wysepek - niektóre wulkany są wciąż czynne (np. ciągle dymiąca Sakurajima w Kagoshimie na Kyushu).

Okinawa to największa wyspa archipelagu Ryukyu, słynącego z urokliwych wysepek i jedna ze znanych turystycznych atrakcji Japonii. Popularna jest szczególnie w kręgach amatorów nurkowania wśród raf koralowych i łowienia ryb na dziewiczych plażach. Czyste morze w kolorze zielono-turkusowym, biały piasek plaż, egzotyczne muszle - istny raj. Tak właśnie wyobrażałam sobie wyspę. I wiele było w tym prawdy, jednak kolor morza zależy od pogody i koloru nieba - przy dobrej pogodzie dostarcza nieopisanych wrażeń estetycznych.

Średnia temperatura na wyspie wynosi tam 22,8 stopnia, zamieszkuje ją około 300 tys. ludzi. Z powodu silnego słońca karnacja skóry rdzennych mieszkańców jest ciemniejsza niż Japończyków z innych wysp, co wpędza ich w kompleksy i zasila przemysł kosmetyczny produkujący coraz to nowe rodzaje kremów wybielających. Według mnie jednak do kompleksów nie ma najmniejszego powodu.

Lot trwał 2 godziny. Na miejscu od razu czujemy jak jest gorąco i duszno. Przed wyjściem z lotniska - zjadamy obiad i oglądamy lądujące samoloty. Mieliśmy wolny czas, bo czekaliśmy na bus, który zawiesie nas prosto do hotelu. Hotel oddalony jest od lotniska o ok 1,5 godziny drogi.

Warto zaznaczyć, że latem temperatura na wyspie sięga 27 – 32 °C, a w miesiącach zimowych 16 – 21 °C i co ciekawe - nigdy nie spada poniżej 10 °C. Prawie przez pół roku trwa pora deszczowa, lecz średnioroczne opady wynoszą 2000 mm. Wrzesień jest porą tajfunów. I trochę historii: w czasie II wojny światowej na Okinawie doszło do wielkiej operacji desantowej wojsk amerykańskich, która spotkała się z zaciętą obroną Japończyków. Jest to jedno z nielicznych miejsc w Japonii, gdzie były prowadzone lądowe działania wojenne. Okupacja amerykańska trwała tu dłużej, niż na pozostałym obszarze Japonii. Wyspa wróciła pod zarząd Japonii dopiero w 1972 roku. Po wojnie umieszczono tu amerykańskie bazy wojskowe. Do chwili obecnej użytkowana jest m. in. największa na Dalekim Wschodzie amerykańska baza lotnicza Kadena.

Hotel zrobił na nas pozytywne wrażenie. Ciepło, blisko morza i jeszcze te piękne widoki. Z okien podziwiamy bujną roślinność. Do typowych roślin na wyspie należą palmy bananowe i kokosowe, kakao, papaja, ananasy, kiwi, mango i egzotyczna, pyszna guawa. Jako zapory przeciw silnym wiatrom sadzone są masowo fukugi, a dla ozdoby kwitnące na czerwono houboku. Jednak rekordy wszelkiej popularności bije hibiskus uznany tu za sztandarową roślinę. Kwiat hibiskusa możemy podziwiać na wielu wyrobach rękodzielniczych, tkaninach, naczyniach.

CIEKAWOSTKA: wszystkie dziewczyny przyjeżdżające na Okinawę obowiązkowo fotografują się z tym kwiatem we włosach. Dla wyspiarzy jego umiejscowienie jest ponoć bardzo ważne i może pomóc w porozumieniu się bez użycia zbędnych słów - po prawej oznacza panienkę, po lewej mężatkę, po obu, że dziewczyna ma chłopka i go kocha, zaś na środku, że szuka chłopaka i czeka na oferty.

Może nie wszyscy zdają sobie sprawę, że właśnie z Okinawy pochodzi popularna sztuka walki, jaką jest karate. Karate rozwinęło się w XIX wieku, jako połączenie stylu walk z chińskiej prowincji Fukien i oryginalnego sposobu walki z Okinawy zwanego "te" czyli walka z pustą ręką. Sposoby walki, podczas której używało się narzędzi rolniczych bądź rybackich, rozpowszechniły się, gdy chińscy najeźdźcy zabronili rdzennej ludności używania innej broni. W 1921 r. książę Hirohito odwiedził Okinawę i zobaczył dziecięcy pokaz szkoły mistrza Funakoshi Gichin. Urzeczony skutecznością i gracją zaprosił mistrza do Tokio i tak się zaczęła wielka kariera karate na świecie.
My karate nie ćwiczyliśmy, ale korzystaliśmy z temperatury i chwili odpoczynku w bardzo ciepłej wodzie (27 stopni).

Samochód lub motocykl jest tu podstawowym środkiem lokomocji. Każdy ma tu swój pojazd. Spacery stały się historią i z samochodu korzysta się nawet przy pięciominutowej drodze do sklepu. Znane jest powiedzenie: 15 minut pieszo to kawał drogi, ale... kwadrans samochodem to bardzo blisko.
My, jak to my:) spacerujemy - na Okinawie też. I poszliśmy spacerkiem do sąsiedniego hotelu (blisko nie było - a my w japonkach), skąd wypłynęliśmy na nurkowanie i podziwianie rybek.

Nurkowanie kończymy ok 11 godziny. Wracamy do hotelu, aby się spakować, bo niestety musimy wracać do Tokio, nasza podróż też już dobiega końca. Ale zanim odjedziemy na lotnisko, to mamy czas na relaks przy basenie i robienie zdjęć hotelu i okolicy (o 15.15 zaplanowany był odjazd busa).

Mamy dla Was jeszcze jedną ciekawostkę: rdzenni mieszkańcy uważają się za zupełnie inną nację niż Japończycy i nie darzą ich szczególnym uczuciem. Teraz granice już się nieco zatarły, ale po wojnie o Kraju Kwitnącej Wiśni mówiło się tu szczególnie gorzko.

I tradycyjnie, zapraszamy do obejrzenia prezentacji zdjęć z podkładem muzycznym.

Kraj Kwitnącej Wiśni - JAPONIA, Osaka (Shitennoji Tennoji, Zamek Osaka, Umeda Sky Building), Nara (Tōdai-ji, Pawilon Wielkiego Buddy)- cz. 5 - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa.

2015-10-10T23:59:00.000+02:00

Do Osaki przyjechaliśmy Shinkansenem, na miejscu byliśmy ok 18.40 godz. Zależało nam na czasie, więc do hotelu pojechaliśmy taksówką (1200 JPY). Po szybkim odświeżeniu, poszliśmy zobaczyć Osakę nocą. Była bardzo ciepło, dlatego postanowiliśmy, że wybierzemy się na kolację na świeżym powietrzu. I przy takich to widokach delektowaliśmy się grillowaną jagnięciną oraz popijaliśmy melonowe drinki.

Osaka będąca w czołówce najważniejszych miast Japonii, charakteryzuje się malowniczymi terenami. Spełnia rolę ośrodka przemysłowego, handlowego i kulturowego. Jest trzecim co do wielkości miastem w Japonii. Położona jest w południowo- zachodniej części wyspy Honsiu, w delcie rzeki Yodo. Jest nazywana Wenecją Dalekiego Wschodu ze względu na liczne kanały i ramiona rzeczne, przez które przerzucono prawie 1300 mostów (będziecie mieli okazję zobaczyć je na naszych zdjęciach). Ulice Osaki przecinają się pod kątem prostym. Wszystkie dzielnice przemysłowe położone są w zachodniej części miasta oraz na obrzeżach. Pomimo istnienia paru dużych parków, mało jest tam terenów zielonych. Liczebność tego miasta wynosi około 2,6 mln mieszkańców.

Nasz kolejny dzień rozpoczynamy tradycyjnie od śniadania. Dzisiaj mieliśmy okazję zjeść typowo japońskie, ale były też rogaliki oraz bułeczki. Po śniadaniu jedziemy metrem do świątyni Shitennoji Tennoji. Jest już bardzo gorąco, a my po 6 dniach dość intensywnego podróżowania już trochę zmęczeni. Ale zwiedzamy i cieszymy się każdym nowym miejscem :)

Buddyjska świątynia Shitennoji Tennoji jest ważnym punktem dla każdej wycieczki. Świątynia znana jest też pod nazwą Świątyni Czterech Królów Nieba. Jest ona jedną z najstarszych świątyń buddyjskich (powstała w 587 r.)

Inne niezwykłe miejsce, które przyciąga turystów i nas też to wzgórze zamkowe z Zamkiem Osaka zbudowanym w drugiej połowie XVI w. przez Toyotomi Hideyoshi. Zamek Osaka nazywany też złotym lub brokatowym zamkiem to jeden z najbardziej znanych zamków w Japonii. Odegrał znaczną rolę podczas jednoczenia kraju w XVI w., w okresie Azuchi-Momoyama. Został zbudowany na dwóch nasypach z ziemi i ciosanych kamieni oraz otoczony fosą. Główny budynek ma osiem pięter, z czego tylko pięć jest widocznych z zewnątrz, dodatkowo posiada wysoki fundament z kamienia, który miał bronić mieszkańców przed atakami uzbrojonych w miecze najeźdźców. Na terenie zamku znajduje się 13 obiektów o łącznej powierzchni około 60 000 m² uznanych przez władze Japonii za niezwykle cenne kulturowo. Zamek jest otwarty dla turystów. Okolica jest popularnym miejscem w szczególności w okresie, kiedy kwitną śliwy, a następnie wiśnie.

W 1995 roku magistrat Osaki postanowił, że zamek zostanie odbudowany i doprowadzony do stanu świetności, w jakim był jeszcze w epoce Edo. Odbudowę zakończono w roku 1997. Zamek jest kopią oryginału wykonaną z betonu (włącznie z windami), jednak wnętrze nie przypomina nawet w najmniejszym stopniu wnętrza japońskiego zamku. W roku 2006 zamek otrzymał 53 lokatę wśród „100 Najwspanialszych Zamków Japońskich”.

Osaka mimo rozwoju przemysłowego nie zatraciła walorów przeszłości, jakim jest kulturowe bogactwo. Uważana jest za jeden z najważniejszych ośrodków japońskiej sztuki teatralnej oraz sztuki lalkarskiej. Jednak, w tym olbrzymim mieście najbardziej rzuca się w oczy wszechobecny beton.

Umeda Sky Building to jeden z najbardziej znanych wieżowców w Osace. Ma 173 m (40 kondygnacji) wysokości. A budynek otwarto w marcu 1993.

Umeda Sky Building spełnieniem marzeń japońskich projektantów. Nie jest najwyższym budynkiem Osaki, ie dysponuje największą powierzchnią biurową w mieście, ale mimo to jest bezapelacyjnym symbolem miasta. Dlaczego? To wszystko z powodu jego architektury przypominającej stację kosmiczną. Jego konstrukcja składa się z dwóch wieżowców. Architekt (Hiroshi Hara) zastosował specjalnie nachylone szkło odbijające niebo, co wzmacnia wrażenia wynikające z kontrastu z niższymi częściami budynki. Docelowo ma to sprawiać wrażenie "płynięcia" budynku po niebie. Kluczowe w projekcie jest połączenie między wieżowcami. Oprócz poziomych i pionowych przejść na szczycie znajduje się duża platforma obserwacyjna. Co ciekawe, została ona zamontowana dzięki dźwigom, które stopniowo unosiły ją na szczyt.

Naszym kolejnym punktem jest Nara. Jedziemy tam przez ok. godzinę pociągiem. Ze stacji dojeżdżamy do naszego punktu specjalnym busem.

Nara to stolica prefektury Nara w regionie Kansai na wyspie Honsiu, niedaleko Kioto i Osaki. Znajdują się tutaj zabytki wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Miasto to było pierwszą stolicą Japonii (pod nazwą Heijō-kyō) i siedzibą dworu cesarskiego w latach 710–740 oraz 745–784. Po przeniesieniu stolicy do Heian-kyō miasto stało się ważnym ośrodkiem klasztornym. Utraciło natomiast znaczenie polityczne.

W Nara, ze względu na mnogość świątyń, można spotkać wielu turystów. W parkach wokół świątyń można spotkać daniele biegające swobodnie i wymuszające jedzenie od ludzi. Smakołyki dla tych zwierząt można zakupić na okolicznych straganach.

Tōdai-ji to buddyjski kompleks świątynny. Wchodzący w jego skład Pawilon Wielkiego Buddy jest największą drewnianą budowlą na świecie. Znajduje się w nim wielki posąg Buddy Rushany o wysokości 16,2 m. Świątynia jest również główną siedzibą buddyjskiej szkoły kegon. Została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Główne wejście do klasztoru prowadzi przez nandaimon – wielką bramę południową. Pomiędzy nią a chūmon – bramą wewnętrzną – znajdowały się kiedyś dwie 7-kondygnacyjne pagody na wschodzie i zachodzie, każda 100-metrowej wysokości. Przechodząc przez chūmon, dochodzi się do hondō (głównego pawilonu), zwanego tu Daibutsu-den – domem wielkiego buddy. Jest to największy na świecie drewniany budynek, mimo że po rekonstrukcji w 1709 r. został zmniejszony o 1/3. Jego wysokość sięga 48 m, długość 57 m, a szerokość 50 m. Wewnątrz znajduje się główny obiekt kultu szkoły kegon – daibutsu (wielki budda) Birushana. Jest to największy posąg z brązu na świecie; ma 15 m wysokości. Sama głowa zrekonstruowana w 1695 r. ma 5,3 m wysokości (dziwne proporcje rzeźby wynikają z tego, iż Birushana siedzi w pozycji medytacyjnej). Sam korpus ciała po zniszczeniach został zrekonstruowany w 1185 r. Przebudowana i pomniejszona główna hala pod żadnym względem nie dorównuje oryginalnej hali; brak jej stylistycznej jedności, świetnych proporcji i wyrafinowania poprzedniczki.

Jak to mówią: „wszystko co dobre szybko się kończy“. I tak też było z naszym wypadem do Nary. Teraz już możemy zgodzić się z opiniami, że ten region jest kolebką japońskiej historii i kultury. Kończyny nasz pobyt w Narze, w mieście Wielkiego Buddy, namolnych i wygłodniałych danieli, ale też w mieście bogatym w piękną naturę. Nara jest naprawdę miejscem, które trzeba zobaczyć. Wracamy do Osaki głodni i z bolącymi nogami, ale zadowoleni. W Osace zjadamy przepyszną kolację i jedziemy do hotelu, aby spakować się już na lotnisko tym razem, ale to nie będzie jeszcze Warszawa:) Zapraszamy na kolejny post!

I tradycyjnie, zapraszamy do obejrzenia prezentacji zdjęć z podkładem muzycznym.

Kraj Kwitnącej Wiśni - JAPONIA, Hiroshima i Itsukishima (Miyajima)- cz. 4 - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa.

2015-10-04T19:18:00.001+02:00

Dzisiejszy dzień rozpoczynamy już o 7.30. Tradycyjnie - śniadaniem. Następnie kierujemy się na dworzec w Kioto, skąd o 8.23 jedziemy Shinkansenem do Hiroszimy. Na miejscu będziemy o 10.45. Cały czas jesteśmy pod wrażeniem punktualności komunikacji oraz organizacji pracy na dworcu. Na Shinkanseny są zawsze specjalne perony (a czasem nawet dworce). Jeżeli mamy rezerwacje to na znakach dowiemy się również gdzie dokładnie mamy stanąć, aby zatrzymały się tuż przed nami drzwi do konkretnego wagonu. Kiedy pociąg podjeżdża na stację (i jest to jego pierwsza stacja), to na peronie czeka już obsługa, która w tempie ekspresowym sprawdza czystość i przygotowuje pociąg do kolejnej trasy. Jeżeli pociąg zmienia kierunek jazdy, to należy też odwrócić wszystkie fotele. Wszystko dzieje się co do zaplanowanej sekundy! A jak jest w środku? Wygodne fotele, czyste toalety i oczywiście automaty. Co jakiś czas minie nas konduktor, który zawsze kłania się przy drzwiach w stronę pasażerów.

Na miejscu mocno pada, wiedzieliśmy, że tak będzie, bo codziennie sprawdzamy pogodę, w końcu to początek pory deszczowej w Japonii. Do hotelu jedziemy taksówką, aby było szybciej (1 100 Jenów). Zostawiamy bagaże, wkładamy kurtki przeciwdeszczowe, w hotelu wypożyczamy parasolki i idziemy zwiedzać miasto. Mimo, że pada, jest bardzo ciepło i duszno. Idziemy do Parku Pokoju.
Hiroszima zrobiła na nas olbrzymie wrażenie. Zaraz po powrocie poszukaliśmy filmów opowiadających historię Hiroszimy i Nagasaki. Wiadomo w jakim kontekście. Nie tak dawno minęła 70. „rocznica” zrzucenia bomb atomowych na te dwa japońskie miasta; zginęło wtedy mocno ponad sto tysięcy ludzi.
Obecnie, kiedy się spojrzy na zielone bulwary Hiroszimy, trudno sobie wyobrazić, że to miasto zostało całkowicie zniszczone. Dopiero widok Peace Memorial Museum z osławionym Atomic Bomb Dome (Kopuła Bomby Atomowej) uświadamiają, że wydarzenia z 1945 roku rzeczywiście się dokonały. Pozostała część miasta tętni życiem, jakby chciała całemu światu udowodnić, że atomowa tragedia to już wyłącznie historia, a mieszkańców już nic złego nie spotka.

Kiedy robiliśmy zdjęcia, podeszła do nas starsza kobieta - Japonka. Opowiedziała nam, że jest jedną z tych, którzy przeżyli wybuch - była wtedy małym dzieckiem. Mieszkała ok 2 km od tego miejsca.

W chwili ataku w Hiroszimie mieszkało 275 tys. ludzi, oprócz tego stacjonował tam 40-tysięczny garnizon wojskowy. Bombę zrzucono na centrum miasta (celem był most Aioi – najbardziej charakterystyczny punkt w mieście, w który załodze bombowca było łatwiej celować). Bomba wybuchła z hukiem o godzinie 8:16:02 na wysokości 580 m z siłą około 15 kiloton trotylu, zabijając natychmiast 78 100 mieszkańców i ciężko raniąc 37 424. Za zaginione uznano 13 983 osoby. Był to pierwszy w historii atak z użyciem broni nuklearnej. Drugi miał miejsce trzy dni później na Nagasaki.

Ten słynny, bo częściowo zachowany, budynek, zaprojektowany jako centrum wystawowe, został oddany do użytku w 1915 roku. Dlaczego centralna część budynku, ściany podtrzymujące kopułę nie zostały zdmuchnięte przez falę uderzeniową? Dlatego, że eksplozja miała miejsce zaledwie ok. 150 metrów dalej (na zdjęciu poniżej jest sfotografowana makieta, która to dokładnie pokazuje) – podobnie jak budynki w epicentrum trzęsień ziemi, okazał się mniej zagrożony. Kopuła, a właściwie jej szkielet przetrwał. Pokrycie dachu wykonane z miedzi, stopiło się pod wpływem wysokiej temperatury, jeszcze zanim nadeszła fala uderzeniowa i spłynęło do środka. Ponieważ budynek znajdował się niemal bezpośrednio pod wybuchem (bomba została zdetonowana ponad powierzchnią ziemi, aby ta nie zaabsorbowała znacznej części energii, a siła rażenia była większa), fala uderzyła z góry, pionowo, wciskając kolejne stropy do środka. To jedyny budynek w okolicy, który nie uległ całkowitemu zniszczeniu.

Oceny długoterminowych skutków ataków jądrowych na Hiroszimę (i Nagasaki) nie są jednoznaczne. Według części szacunków w ciągu kolejnych 6 lat na chorobę popromienną umarło jeszcze 60 tysięcy ludzi. Oszacowanie rzeczywistych strat (zabici i zmarli w ciągu pierwszego dnia po wybuchu) jest niemożliwe. Oficjalne szacunki amerykańskie w 1945 roku mówiły o 70 tys. śmiertelnych ofiar w Hiroszimie, natomiast Jezuici mający swoja misję w Hiroszimie podawali liczbę co najmniej 100 tys. zabitych. Później liczba ta stopniowo rosła, co należy przypisać chorobie popromiennej i skażeniu radioaktywnemu.

Osoby, które zostały pokrzywdzone bezpośrednio w wyniku wybuchów bomb atomowych lub są dziećmi pokrzywdzonych w ten sposób matek, mają w Japonii status hibakusha („ludzie dotknięci eksplozją”). Otrzymują od rządu specjalny zasiłek, dodatki związane z kosztami leczenia chorób będących następstwem napromieniowania oraz prawo do refundacji kosztów pogrzebu. Jedyną osobą, która uzyskała podwójny status hibakusha w związku z przeżyciem zarówno wybuchu w Hiroszimie jak i w Nagasaki, był zmarły w styczniu 2010 Tsutomu Yamaguchi.

Zdjęcia poniżej przedstawiają dokumentację tego, co zostało po wybuchu. Możecie też zobaczyć na nich małą dziewczynkę w trumnie. To Sadako Sasaki, która jako dwuletnia mieszkanka Hiroszimy, przeżyła wybuch bomby atomowej. Niestety, w wieku 11 lat (jak i wielu innych rodaków), zachorowała na białaczkę. Dziewczynka poddana została leczeniu, podczas którego jej przyjaciółki namówiły ją, by długie szpitalne chwile zajęła robieniem żurawi z orgiami. Dlaczego akurat te ptaki miała robić, a nie słonie, żabki czy kwiatki? To proste. Według starego japońskiego podania, jeżeli ktoś pragnie by spełniło się jego marzenie powinien złożyć 1000 papierowych żurawi. Sadako miała wyłącznie jedno życzenie: chciała żyć. Niestety, nie zdążyła... Kiedy w 1955 roku zmarła, pozostawiła dokończone 644 białe ptaki. Trochę zabrakło do 1000, więc po jej śmierci brakujące żurawie dorobili jej przyjaciele.

Poniższe zdjęcie przedstawia "Atomowy cień" człowieka siedzącego na schodach banku podczas eksplozji bomby w Hiroszimie. Kilka rodzin twierdzi, że to ktoś z ich rodziny, jednak nie ma żadnych znaków identyfikacyjnych.

Obejrzeliśmy całą masę filmów i zdjęć prezentujących zniszczone, wymiecione miasta… Trudno nam się było oprzeć wrażeniu, że bardzo podobny widok prezentowała Warszawa po powstaniu… Z tą niewielką różnicą, że Warszawę niszczono systematycznie, bomba, po bombie, a taką Hiroszimę zmiotło w przeciągu kilku minut, sekund…

Kolejnym punktem był Zamek w Hiroszimie. W 1945 r. zamek został zniszczony w wyniku zrzucenia bomby atomowej. W latach 1957-1958 zamek został odbudowany i teraz prezentuje historyczne artefakty z miasta Hiroszima.

Pierwotna konstrukcja zamku powstała w epoce Azuchi-Momoyama w latach 1591-1599, w ówczesnej prowincji Aki. Lokalizacja została wybrana przez Terumoto Mōri w 1589 r., w delcie rzeki Ōta. Główny budynek donjon jest zbudowany w stylu japońskich zamków nizinnych. Zamek był główną siedzibą rodziny Asano przez 12 pokoleń aż do upadku systemu feudalnego w 1871 r. i przejęty przez rząd w epoce Meiji. Zamek Hiroshima stał się siedzibą wojsk cesarskich i główną kwaterą dowodzenia w wojnie chińsko-japońskiej w latach 1894-1895 (Wikipedia).

Po zakończeniu zwiedzania, postanowiliśmy delikatnie zmienić plan. Pada deszcz, dlatego zostajemy w centrum handlowym, w którym jemy obiad a potem "zwiedzamy" to centrum i kupujemy różne prezenty:) Z centrum wychodzimy już wieczorem. Jakby tego było mało… w hotelu bierzemy prysznic i ponownie wychodzimy na nocne zwiedzanie. I było warto, bo Hiroszima jest bardzo piękna wieczorem, na ulicach spaceruje bardzo dużo ludzi. Spacerujemy bocznymi uliczkami, bo te są najciekawsze. Tam ponownie robimy zakupy. Panowie kupują alkohol (whisky) a Panie kupują ubrania:) Naszą uwagę zwróciły również fantazyjne słodycze.

I na zakończenie - fotograficzne podsumowanie i zdjęcia z telefonu:

Kolejny dzień naszej podróży rozpoczynamy o 7.30, tym razem bez śniadania. Jedziemy pociągiem do Miyajima, skąd popłyniemy na wyspę Itsukushima. Zanim dotarliśmy do portu, zatrzymaliśmy się w lokalnej cukierni na szybkie śniadanie. Zjedliśmy bardzo dobre bułeczki.

Itsukushima Jinja - czyli chram shintō na wyspie Itsukushima w mieście Hatsukaichi (prefektura Hiroshima). Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Część budynków i przedmiotów została uznana przez rząd japoński za skarby narodowe.

Chram wywodzi swoje początki z VI wieku, a w obecnej formie istnieje od 1168. Konstrukcja świątyni, opierająca się na pomostach zbudowanych nad zatoką, wiąże się z dawnym statusem wyspy jako świętej ziemi. W dawnych czasach przeciętni ludzie nie mogli postawić stopy na wyspie. Przybywali łodzią, przepływając pod bramą, która wydawała się pływać. Obok świątyni znajduje się scena najstarszego w Japonii teatru nō, zbudowanego w 1568 roku.

Efektowna brama chramu Itsukushima jest jedną z największych atrakcji turystycznych Japonii. Widok torii na tle znajdującej się na wyspie góry Misen jest zaliczany do jednego z najbardziej popularnych widoków. Brama istnieje od 1168, chociaż obecna konstrukcja pochodzi z 1875. Torii jest zbudowane z drewna kamforowego, ma 16 m wysokości, a jego nadproże mierzy 23 m długości. Dla zapewnienia dodatkowej stabilności zbudowano ją w stylu "czterech nóg" (yotsu-ashi). Charakterystyczny widok bramy unoszącej się na wodzie można zobaczyć tylko w czasie przypływu. W czasie odpływu jest otoczona mułem i można podejść do niej pieszo z wyspy. Zwiedzający wkładają w szpary nóg monety i wypowiadają życzenie. W czasie odpływu popularne jest zbieranie w pobliżu bramy owoców morza.

CIEKAWOSTKA - zachowanie czystości sanktuarium jest tak ważne, że aż do 1878 nie zezwalano w nim na żadne urodziny lub śmierci. Pogrzeby na wyspie są zabronione. Zmarłych przewozi się na ląd stały, aby ich tam pochować, a krewni muszą przed powrotem na wyspę odbyć obrzęd oczyszczenia, jako skażeni śmiercią (Wikipedia).

Świątynia główna poświęcona jest trzem boginiom shintō, córkom Amaterasu i Susanoo: Takiribime, Ichikishimahime i Tagitsuhime. Świątynia składa się z licznych budynków, w tym pawilonów modłów, oczyszczenia i ofiar. Znajduje się tam scena, na której wykonywane są tradycyjne tańce shintōistyczne, oraz dwa pawilony muzyczne. Jest także oddzielna świątynia dla Ōkuninushi i jeszcze jedna dla boga Tenjin. Obok zatoki stoi pagoda, a przy niej nowoczesny, odporny na trzęsienia ziemi budynek skarbca, w którym zgromadzono setki bezcennych przedmiotów – zwoje malowanego pergaminu, maski i wachlarze, zbroje i porcelanę. W pobliżu stoi Pawilon Tysiąca Mat, na który według podań zużyto drewno z jednego tylko drzewa kamfory.

I na zakończenie - fotograficzne podsumowanie i zdjęcia z telefonu:

Zapraszamy też do obejrzenia prezentacji zdjęć z podkładem muzycznym:

Kraj Kwitnącej Wiśni - JAPONIA, Kioto - Kiyomizu-dera, Fushimi Inari Shrine - 1000 bram, Złoty Pawilon, Zamek Nijo, Nanzen-ji - cz. 3 - fotografia podróżnicza, fotografia reportażowa

2015-09-27T18:26:00.001+02:00

Dzisiejszy dzień rozpoczynamy śniadaniem. Następnie zabieramy bagaże i idziemy na dworzec. O 11 godzinie jedziemy shinkansenem do Kioto.

Kioto to miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, jest dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Ze względu na wznoszące się wokół miasta góry, Kioto słynie z parnych letnich nocy, z całkowicie nieruchomym powietrzem. Na przestrzeni wieków miasto znacznie się rozrosło. Najważniejszą przecznicą jest obecnie Shijō-dōri („Czwarta ulica”). Przy niej, w okolicach skrzyżowania z Kawara-machi grupują się najważniejsze sklepy i domy towarowe Kioto. Miejsce to, wraz z dzielnicą położoną za mostem Shijō-ōhashi po wschodniej stronie rzeki Kamo, jest również centrum życia nocnego. Na terenie historycznych dzielnic, za nowszą zabudową głównych ulic, zachowały się tysiące drewnianych domów, willi w ogrodach otoczonych murami, małych świątyń. Charakterystyczny dla Kioto jest fakt, że wiele ulic ma nazwy (normalnie - w Japonii ulic się nie nazywa) /Wikipedia.

Na miejscu byliśmy ok. 13 godziny, pociąg jechał szybko (310 km/h), więc odległość też pokonaliśmy sprawnie :) Od razu udaliśmy się do naszego hotelu, aby zostawić bagaże i udać się na zwiedzanie Kioto. Tym razem nocujemy w tradycyjnym miejscu noclegowym - w ryokanie.

Ryokan to tradycyjna japońska gospoda (zajazd, hotel) świadcząca usługi noclegu i wyżywienia dla podróżujących. Znajdują się na terenie całej Japonii, ale w historycznych centrach turystycznych – jak Kioto czy Nara – występują najliczniej. Rozpiętość cenowa usługi noclegu w ryokanie waha się od 40 do 400 dolarów za jedną noc. I to był właśnie nasz najdroższy nocleg podczas tej podróży. ale warto było i polecam skorzystanie z tej formy noclegu, ponieważ zostawia ona bardzo miłe wspomnienia.

Spotkanie z tradycją zaczyna się już w recepcji - obsługujące kobiety ubrane w kimona, zaparzające zieloną herbatę w tradycyjny sposób i częstujące nas japońskim smakołykiem. Następnie sposób zameldowania nas w hotelu i wskazania pokoju - wszystko na najwyższym poziomie!

Wnętrze ryokanu otwiera mały przedsionek, w którym przybysze mogą zdjąć obuwie i zamienić na domowe kapcie, które oferują gospodarze. Kolejnym pomieszczeniem jest mieszczący kanapy i krzesła hall - tam byliśmy poczęstowani herbatą. W pokojach gościnnych podłogę pokrywają maty tatami. Dodatkowe wyposażenie stanowi niewielki, niski stół, przy którym goście mogą wypić herbatę i zjeść posiłek. My dodatkowo wykupiliśmy śniadanie w tradycyjnym japońskim stylu i na posiłek byliśmy zapraszani do wspólnej sali, w której przy niewysokich ławach podawane są japońskie potrawy.

Charakterystyczną cechą ryokanów są także łaźnie (o-furo). Najważniejszym elementem ich wyposażenia są wanny wykonane najczęściej z drewna. Kąpiel w ofuro stanowi japońską tradycję i konieczne jest stosowanie się do obowiązujących tam zasad. Do kąpieli goście udają się w tradycyjnym japońskim stroju yukata, które znajdują się w pokoju gościnnym do dyspozycji turystów. Przed zanurzeniem się w wannie z gorącą wodą (korzysta z niej wiele osób) trzeba dokładnie umyć całe ciało.

Po szybkim odświeżeniu się po podroży, idziemy zobaczyć nasz pierwszy punkt z planu podróży. W związku z tym, że punkt jest dość daleko, a nam zależy na czasie, to jedziemy tam autobusem. I tutaj zaznaliśmy kolejnej oznaki japońskim uprzejmości. A mianowicie - pomyliliśmy kierunki jazdy i wsiedliśmy do nieodpowiedniego autobusu. Chcieliśmy zapłacić za odcinek przejechany, podczas wysiadania, ale kierowca, który zrozumiał, że to była nasza pomyłka, powiedział: "Nie dojechaliście do celu, nie płacicie"... i wytłumaczył nam jak prawidłowo dojechać do naszego punktu. Nasze miejsce szybko można było rozpoznać, bo nagle zobaczyliśmy na ulicach takie oto widoki:)

Nasz pierwszy punkt w Kioto to Kiyomizu-dera, czyli buddyjski kompleks świątynny, usytuowany nad miastem, na zalesionych zboczach góry Otowa w paśmie Higashiyama. Odgrywał onważną rolę w historii Japonii przez ostatnie 1000 lat. Budowle zespołu były wielokrotnie niszczone i odbudowywane. W 1994 r. zespół Kiyomizu-dera został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Nazwą Kiyomizu-dera określa się kompleks kilku drewnianych budowli, a szczególnie główną świątynię poświęconą bogini Kannon. Nazwa jest związana z pobliskim wodospadem, który powstał na strumieniu wypływającym z zalesionych zboczy Higashiyama. Pierwszą świątynię w tym miejscu założył około 794 r. buddyjski mnich Enchin pod wpływem wizji, w której otrzymał polecenie odszukania źródła czystej wody. W 794 r. cesarz Kammu, przenosząc stolicę do nowej siedziby w Kioto, podarował budynek ze starą salą tronową głównemu generałowi Sakanoue no Tamuramaro, w nagrodę za służbę wojskową. Ponieważ generał był żarliwym wyznawcą Kannon, przekazał budynek Enchinowi, z przeznaczeniem na główną świątynię bogini. Zabudowania zniszczył pożar w 1629 r.

W zespole Kiyomizu jest jeszcze kilka świątyń. Szczególnie znany jest szintoistyczny chram Jishu Jinja, poświęcony bóstwu miłości. Obecnie kompleks jest główną świątynią buddyjskiej sekty Hossō-shū, jednej z najstarszych w Japonii, stworzonej przez mnicha Dōshō w 661 r.

Do naszego punktu dostać się można idąc pod górę przez Higashiyama District. Jest to wspaniałe miejsce, aby zapoznać się ze starym, tradycyjnym Kioto. Wzdłuż uliczek znajdują się liczne małe kawiarenki, sklepy i restauracje.

Główny, drewniany pawilon (hondō) pochodzi z 1633 r. Jego malownicze usytuowanie nad krawędzią - galerie widokowe są wspierane przez sześciopiętrową konstrukcję - stanowi główną atrakcję turystyczną. Na pamiątkę tego, że obecna budowla pierwotnie stanowiła część pałacu cesarskiego, jej dach jest wykonany z drzewa cyprysowego. Większość pozostałych zabudowań kompleksu została zmodernizowana w 1633 r. przez Iemitsu Tokugawę, III szoguna z rodu Tokugawa.

Główny budynek świątyni Kiyomizu słynie ze wspaniałej, rozległej werandy - butai (scena tańców) - wspartej na wielopoziomowej konstrukcji wystającej ze zbocza stromego wzgórza i zapewniającej piękny widok na okolicę. Poniżej jest wodospad "Otowa-no-taki", którego trzy strumienie wpadają do stawu. Pielgrzymi piją wodę tylko z jednego z nich, w zależności od tego, czy chcą zapewnić sobie zdrowie, długie życie lub wiedzę. Najważniejszym przedmiotem kultu jest posąg Tysiącrękiej Kannon z okresu Heian. Niestety, jest on niedostępny dla zwiedzających.

Na zakończenie naszego pierwszego dnia w Kioto trafiamy do lokalnej restauracji, w której sympatyczny japoński szef kuchni serwuje nam pyszne jedzenie.

Kolejny dzień w Kioto, rozpoczynamy od tradycyjnego japońskiego śniadania, podanego na matach przez również tradycyjnie ubrane Japonki. Jedliśmy rybę pieczoną (łosoś), sałatkę, ryż, algi, owoce, deser i popijaliśmy zieloną herbatę. Było to dla nas bardzo miłe przeżycie, bo trzeba przyznać, że podanie śniadania w taki sposób zrobiło na nas olbrzymie wrażenie i pozostawiło wspomnienia: piękna spokojna muzyka, delikatność japońskich kobiet oraz uważność na to co robią i dla kogo, i ta niesamowita prostota we wszystkim...

Naszym kolejnym punktem jest 1000 Bram. Już od rana jest dość gorąco i duszno. Wsiadamy w JR Nara Line i dojeżdżamy do stacji Inarii, gdzie znajduje się Fushimi Inari Shrine – sanktuarium zbudowane dla bogów ryżu i sake. Słynie on z długiej drogi pod górę - z tysiącem bram Torii. Już sama droga do świątyń jest wyjątkowa! Na nas zrobiła duże wrażenie.

Naszym kolejnym punktem jest Kinkaku-ji - Złoty Pawilon - jest to świątynia zen. Pierwotny budynek Kinkaku-ji powstał w 1397 r. jako willa szoguna Yoshimitsu Ashikagi, na terenie jego posiadłości Kitayama. Po śmierci szoguna, jego syn Yoshimochi Ashikaga przeksztalcil ją w świątynię buddyjską związaną ze szkołą Rinzai. Świątynia spłonęła w II połowie XV w. podczas wojny Onin i została odbudowana. W 1950 r. została podpalona przez psychicznie chorego młodego mnicha, który następnie próbował popełnić samobójstwo. Obecna budowla pochodzi z 1955 r., ściany zewnętrzne pokryto płatkami złota w 1987 r. Zrekonstruowano również malowidła we wnętrzu. Świątynia położona jest w parku nad stawem Kyoko-chi. Zwiedzanie odbywa się po ścieżce wokół stawu, umożliwiającej podziwianie jej ze wszystkich stron. Kinkaku-ji znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.

Następny punkt to Zamek Nijo. Zbudowany w XVII wieku początkowo służył szogunatowi Tokugawa.W 1750 roku centralna część zamku spłonęła po uderzeniu pioruna, a w ciągu wieków zamek częściowo ulegał pożarom i tajfunom. Od 1939 roku jest otwarty dla zwiedzajacych, a w 1994 roku został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Być może słyszeliście o słowiczej podłodze (uguisu bari). Ten specjalny rodzaj podłogi montowany między innymi w siedzibach władców wydawał charakterystyczny dźwięk pod wpływem nacisku. Dźwięki te miały przypominać śpiew japońskiego słowika (uguisu) i alarmować o zbliżającym się nieprzyjacielu - swoisty system alarmowy.

Naszym kolejnym punktem jest Nanzen-ji. Jedziemy tam metrem. Jesteśmy już trochę zmęczeni, bo przeszliśmy ok 36 km i od śniadania nic jeszcze nie jedliśmy.

Nanzen-ji, czyli Południowy Klasztor Zen to klasztor szkoły zen rinzai i jednocześnie największy klasztor w Japonii. Klasztor ten został wybudowany na zalesionych zboczach Góry Wschodniej w centralno-wschodniej części Kioto. Pierwotnie znajdowała się tam willa cesarza Kameyamy. Kameyama zaprosił do willi kapłana Fumona i wzniósł specjalnie dla niego świątynię. Nanzen-ji zajmuje wielką powierzchnię a cały kompleks jest jednym z najwspanialszych w Kioto. Zawiera wszystkie budynki wymagane w klasztorze: Budynek Buddy, Budynek Dharmy (hattō), Budynek Mnichów (jap. sōdō) itd. i wiele innych. Właściwie wszystkie w różnych okresach uległy pożarom i były rekonstruowane według dawnych planów.

Obecnie w kompleksie znajduje się 13 świątyń, między innymi: Nanzen-in, Tenju-an, Nanyo-in, Shinjo-in, Jishi-in, Chosho-in, Kiun-in i Konchi-in.

Do centrum Kioto wracamy metrem. Idziemy na kolację a potem do hotelu, gdzie zaplanujemy nasz kolejny dzień i pójdziemy spać . To był bardzo piękny dzień!

A na koniec zapraszam na prezentację z podkładem muzycznym.