Een volledige reset; terug naar de fabrieksinstellingen. Koude herstart. Het doet deugd om je systeem op te kuisen. Al weken gooi ik alle overbodigheden buiten. Spontane neigingen om kasten op te kuisen en vuilniszakken te vullen. Propere lakens en een lege inbox. De todo list moet niet leeg, maar dood.

Turen in de leegte. Voor je uit staren zonder iets in zicht. Uitwaaien in virtuele wind. Je laat het ene los en staat in het oog van de storm. Het tweede deel zal komen, maar voorlopig niets dan stilte. Ik laat de telefoon thuis. Geen laptop op zak. Net genoeg kleingeld voor enkele koffies en een treinticket. Tenen in drijfzand.

Plaats maken voor iets nieuws. Voorlopig blijft alles leeg. Stuurloos ronddobberen, benieuwd welke wind me zal voeren. Alles is even teveel. Niets, daar is plaats voor. Helemaal niets. De laatste kasten uitkuisen en bijhorende lijken opdoeken. Een lijn trekken met voor en na. Toen en nu. En binnenkort?

Sturen naar een nulpunt. De pendulum stil proberen krijgen. De wereld draait door terwijl ik blijf staan. Ieder zijn eigen tempo. Ik doe mijn best om mij niet te laten meesleuren. Nog even. Nog even blijven staan. Wetende dat het daarna weer zal stuiven. Maar nu nog even niet. Alles even stil.

Photo © Meneer Tuur – view big

• Niet diep. Geen volwaardige tafel. Uitplooi- of schuifbaar of modulair voor toetsenbord / muis
• Gaarna een schappeke onderin voor HD’s en printer
• Idealiter maar niet noodzakelijk met wielen
• Niet lelijk. Mooi is misschien wat veel gevraagd.
• Niet belachelijk duur. Bepaal zelf wat belachelijk is

Kan u mij helpen? Iets dat u gezien heeft online? In de winkel? Zelfbouwend? Laat het mij weten, dan helpt u mij geweldig vooruit. En de eerste die suggereert “ga eens zien bij Ikea” krijgt een virtuele kopstoot. Want zover kan ik ook redeneren.

Knog, supertof merk. U kent ze misschien van de gemakkelijke rubberen fietslichtjes. Of de fietscomputer. Check het eens uit. Aanrader voor fietsers.

Als een personnage van Elschot dwaal ik door het land. Ik rijd tot waar ze mij niet kennen. Daar loop ik rond, zonder veel na te laten. Een museum binnen, een heuvel op en koffiebar in. De tijd verstrijkt, zonder dat ik er tegenop zie. Van negen tot vijf ben ik weg, voor iedereen.

Zo rijd ik door het land, tot in Wallonië toe. Of over de grens met Frankrijk en op een rustige dag weleens tot in Amsterdam. Zo ver als ik kan rijden en terugkeren binnen mijn werkuren. Ik sla een praatje met mensen die mij niet kennen en nooit zullen terugzien. Ik surf wat op de laptop en twitter dat het maar snel vijf uur mag zijn.

Af en toe gaat de telefoon. Dan zeg ik dat het druk is, dat ik de ene meeting uit loop en de andere weer in. Ik sms naar het thuisfront dat het wat saai is op kantoor en blog dat er file naar Brussel staat. Zo houd ik me bezig en niemand die het merkt. Ik neem niets mee en laat niets achter, op wat indrukken na.

’s Avonds kom ik thuis en vertel vermoeid mijn verhaal. Dat Jos weer ambetant was en Rita jarig. Dat we bezig zijn met een groot dossier. En de baas het met de secretaresse doet en de kuisvrouwen slordig zijn. Dat ik misschien toch eens een andere job moet zoeken. En verder weinig nieuws.

Met mijn pantoffels aan slurp ik van een blik bier en kijk naar wat de buis schenkt. Daags nadien vertrek ik opnieuw, naar kantoor. Halverwege de andere richting uit, kijk ik naar buiten en verwelkomt de lentezon mij. Ik rijd naar een dorpje, een heuvel of een oud kasteel. En u zal het niet hebben geweten.

Bij Quick zijn ze goed bezig. Gratis draadloos internet in de Quick restaurants en en een iPhone app om de dichtsbijzijndste Quick te spotten. Vandaag onderscheid je je als bedrijf door je dienstverlening. Hamburgers bakken kan iederen. ‘t Is wat je verder met je netwerk aan restaurants doet.

Want zeg niet zomaar hamburgertent. Behoorlijk stijlvol en modern ingericht met comfortabele zetels. Op van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Langs drukken steenwegen en altijd parking. Je kan er een deftige croissant en lekker kopje koffie steken.

Nog even tijd voor of na een meeting? Zit de autostrade vol en wil je doorwerken? Snel even dat bestand doorsturen en rap lunchen? ’s Ochtends zijn er toch nog geen hamburgervreters en kan je een ander publiek aanboren.

Ik ben alleszins fan. De iPhone app is meer een gadget, want ik vind de Quick ook wel via Google Maps op de telefoon. Maar gratis wifi, dat is voor mij een onderscheidende dienst. In België helaas nog veel te weinig. En je ontbijt er zoals in de gemiddelde Panos of baanrestaurant.

Als ik thuis moet zeggen dat ik bij de Quick heb gegeten, is dat niet noodzakelijk slecht meer. Waar ik vroeger aan iedere Quick voorbij reed en heel luid NEEN tegen mezelf moest zeggen, kan ik nu zonder schuldgevoelens stoppen. Voor een koffie natuurlijk.

1 punt: ze mogen gerust stopcontacten voorzien voor de laptop op te laden. Maar misschien dat ze dan vinden dat ik té lang blijg zitten. :)

Disclaimer: dit is GEEN gesponsorde post. Ik ben echt fan van Quick en iedereen die gratis Wifi aanbiedt vind ik tof.