Photo © Meneer Tuur – view big

• Niet diep. Geen volwaardige tafel. Uitplooi- of schuifbaar of modulair voor toetsenbord / muis
• Gaarna een schappeke onderin voor HD’s en printer
• Idealiter maar niet noodzakelijk met wielen
• Niet lelijk. Mooi is misschien wat veel gevraagd.
• Niet belachelijk duur. Bepaal zelf wat belachelijk is

Kan u mij helpen? Iets dat u gezien heeft online? In de winkel? Zelfbouwend? Laat het mij weten, dan helpt u mij geweldig vooruit. En de eerste die suggereert “ga eens zien bij Ikea” krijgt een virtuele kopstoot. Want zover kan ik ook redeneren.

Knog, supertof merk. U kent ze misschien van de gemakkelijke rubberen fietslichtjes. Of de fietscomputer. Check het eens uit. Aanrader voor fietsers.

Als een personnage van Elschot dwaal ik door het land. Ik rijd tot waar ze mij niet kennen. Daar loop ik rond, zonder veel na te laten. Een museum binnen, een heuvel op en koffiebar in. De tijd verstrijkt, zonder dat ik er tegenop zie. Van negen tot vijf ben ik weg, voor iedereen.

Zo rijd ik door het land, tot in Wallonië toe. Of over de grens met Frankrijk en op een rustige dag weleens tot in Amsterdam. Zo ver als ik kan rijden en terugkeren binnen mijn werkuren. Ik sla een praatje met mensen die mij niet kennen en nooit zullen terugzien. Ik surf wat op de laptop en twitter dat het maar snel vijf uur mag zijn.

Af en toe gaat de telefoon. Dan zeg ik dat het druk is, dat ik de ene meeting uit loop en de andere weer in. Ik sms naar het thuisfront dat het wat saai is op kantoor en blog dat er file naar Brussel staat. Zo houd ik me bezig en niemand die het merkt. Ik neem niets mee en laat niets achter, op wat indrukken na.

’s Avonds kom ik thuis en vertel vermoeid mijn verhaal. Dat Jos weer ambetant was en Rita jarig. Dat we bezig zijn met een groot dossier. En de baas het met de secretaresse doet en de kuisvrouwen slordig zijn. Dat ik misschien toch eens een andere job moet zoeken. En verder weinig nieuws.

Met mijn pantoffels aan slurp ik van een blik bier en kijk naar wat de buis schenkt. Daags nadien vertrek ik opnieuw, naar kantoor. Halverwege de andere richting uit, kijk ik naar buiten en verwelkomt de lentezon mij. Ik rijd naar een dorpje, een heuvel of een oud kasteel. En u zal het niet hebben geweten.

Bij Quick zijn ze goed bezig. Gratis draadloos internet in de Quick restaurants en en een iPhone app om de dichtsbijzijndste Quick te spotten. Vandaag onderscheid je je als bedrijf door je dienstverlening. Hamburgers bakken kan iederen. ‘t Is wat je verder met je netwerk aan restaurants doet.

Want zeg niet zomaar hamburgertent. Behoorlijk stijlvol en modern ingericht met comfortabele zetels. Op van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Langs drukken steenwegen en altijd parking. Je kan er een deftige croissant en lekker kopje koffie steken.

Nog even tijd voor of na een meeting? Zit de autostrade vol en wil je doorwerken? Snel even dat bestand doorsturen en rap lunchen? ’s Ochtends zijn er toch nog geen hamburgervreters en kan je een ander publiek aanboren.

Ik ben alleszins fan. De iPhone app is meer een gadget, want ik vind de Quick ook wel via Google Maps op de telefoon. Maar gratis wifi, dat is voor mij een onderscheidende dienst. In België helaas nog veel te weinig. En je ontbijt er zoals in de gemiddelde Panos of baanrestaurant.

Als ik thuis moet zeggen dat ik bij de Quick heb gegeten, is dat niet noodzakelijk slecht meer. Waar ik vroeger aan iedere Quick voorbij reed en heel luid NEEN tegen mezelf moest zeggen, kan ik nu zonder schuldgevoelens stoppen. Voor een koffie natuurlijk.

1 punt: ze mogen gerust stopcontacten voorzien voor de laptop op te laden. Maar misschien dat ze dan vinden dat ik té lang blijg zitten. :)

Disclaimer: dit is GEEN gesponsorde post. Ik ben echt fan van Quick en iedereen die gratis Wifi aanbiedt vind ik tof.

Tussen Antwerpen en de skigebieden in Oostenrijk ligt een hele reep Duitsland en een scheetje Nederland. Keulen, Frankfurt, Stuttgart, München en daarna via Salzburg Oostenrijk binnenrijden. Honderden kilometers Duitse Autobahn. Honderden kilometers asfaltplezier voor de octaanliefhebber.

Autobahn is fantastisch. Ik ga daar weer negatieve reacties op krijgen, maar het kan mij niets schelen: Autobahn maakt mij diep vanbinnen bijzonder gelukkig… Zo van Jezus en al. Enkel en alleen het creëren van ‘Autobahn’, doet mij de frapatsen van de Duitsers in de twintigste vergeten. Ik dank Duitsland voor de creatie van Autobahn.

De wegen zijn in goede staat. Mooi gezond asfalt. Vlakke banen, die rustig langs de heuvels snijden. De hemel vergeleken met wat ze in de heuvels van Wallonië autosnelweg durven noemen. Bij Range Rover zouden ze dat als testparcours voor off road nog te grof vinden. Keurige lange stroken snelweg zonder overdreven in- en uitvoegsels. Autobahn!

En natuurlijk de ultieme bevrijding: geen vervelend gevoel als je boven de 120 gaat. Geen zuuroprisping en speurende blikken bij iedere bosje of brug. Ik ben ingehaald door omaatjes die 160 reden in een Opel Corsa. Je mag er gewetensvrij op de gas gaan staan, terwijl er tegelijkertijd veiliger en beheerster wordt gereden.

Want niemand is in mijn gat komen hangen, niemand haalt langs rechts in, niemand flitst met de lichten of gebruikt zijn linkerpinker. Er wordt door iedereen vlot gereden en naar rechts uitgeweken zodra mogelijk. Bij het inhalen versnel je en als camions elkaar inhalen ga je niet duwen in het gat van je voorganger. Ontspannen hard rijden zonder sukkels en paljassen op de baan. Iedereen kent en volgt de ongeschreven afspraken van de Autobahn. Lekker.

Als je steden, splitsingen en samenvoegsels nadert mag je maar 120 en Duitsers doet dat. Die dikke BMW, Audi of Mercedes die jou voordien aan 180 inhaalde, schakelt mooi terug naar de maximum toegelaten snelheid. En als den Duits aangeeft dat je maar tegen 100 door een bocht mag, dan bedoelen ze effectief ook honderd! Ga er niet tegen 120 door tenzij je met een wagen rijdt die aan het asfalt kleeft. In België bedoelen ze meestal negentig en schrijven ze zeventig omdat we sjoemelaars zijn. En dan is er vaak nog iemand die uit voorzorg zestig rijdt. Miserie.

Autobahn… Het doe je afvragen wat er zou gebeurd zijn als ze toch die oorlog hadden gewonnen. Ach ideologie vliegt over, kijk maar naar het Belang dat zichzelf van binnenuit verteert. Hadden wij ook een stukje Autobahn gekregen? Of misschien moet de overheid een ’sale & Leaseback’ overwegen waarbij we ons wegennet verkopen aan Duitsland en zij het tegen betaling onderhouden. Of op zijn minst één offerte vragen aan een Duits asfalteringsbedrijf wanneer we onze wegen nog eens (her)aanleggen.

Zo eens op en af Oostenrijk rijden om van een berg te roetsjen, ik zeg daar geen neen tegen. Want tussen hier en daar ligt urenlang ‘fahren’. ‘t Is enkel wachten tot ik zelf weer in een dikke of dunne Duitser kan kruipen en de voettapijtjes kan masseren met het gaspedaal. Lang leve Autobahn… Ik denk dat ik er voor mijn verjaardag eentje vraag tussen Antwerpen en Brussel.