Szkice Społeczne

Reklama i copywriting

2011-09-23T15:15:00.002+02:00

Szkice z Społeczne to serwis popularyzujący wiedzę o różnych zjawiskach popularno-naukowych. Misją serwisu jest stworzenie miejsca przyjemnego dla oka obserwatora zjawisk społecznych i kulturowych. Szkice Społeczne to jednocześnie serwis umożliwiający promocję produktów i usług, które współtowarzyszą społecznym zachowaniom. Nasze społeczeństwo ma charakter konsumpcyjny, dlatego też nie trudno odnaleźć nawiązanie do współczesnych artefaktów kulturowych.

Oferta promocji

Wymiana linków - zalinkuj do nas a my zalinkujemy ciebie!
Guest Posting - komentarze gościnne z linkiem do strony*
Link tekstowy - 9,99gr/rok + artykuł sponsorowany gratis
Twój artykuł w serwisie.
Artykuł sponsorowany na zamówienie - do negocjacji
bezpośredni link na górze artykułu - 1,99gr/m
bezpośredni link na stronie głównej - koszt 4,99zł/m
reklama graficzna z linkiem tekstowym na stronie głównej - 19,99zł/m

1. Wymiana linków
Jeżeli zalinkują nas Państwo na stronie głównej to my zalinkujemy Państwa na stronie głównej. Jeżeli zalinkują państwo do nas w tekście, tak my również w ten sposób zalinkujemy do państwa.

2. Guest Posting*
Taki mały pressel pages. Akceptujemy komentarze gościnne z linkiem tekstowym do państwa strony. Przyjmujemy i publikujemy takie wpisy z linkiem, które mają co najmniej 250 słów. Może to być recenzja, jak i wpis na inny około-tematyczny temat. Poszukujemy także stałych współpracowników. Może to być nie tylko jednorazowe podlinkowanie, ale także współpraca długofalowa.

3. Linki tekstowe
Usługa, którą Państwu proponujemy to możliwość wynajęcia fragmentu tekstu i wbudowanie w niego odnośnika do proponowanej strony internetowej. Tak wydzielony tekst z odnośnikiem do innej strony określa się mianem linku tekstowego (anchor text). To najtańsza forma reklamy w internecie mająca jednocześnie zasadniczy wpływ na pozycję strony internetowej. Ta sztuka promowania nie ma na celu tego aby ktoś kliknął w ten link, chodzi przede wszystkim o to aby umieścić swój link w tekście odnoszącym się do tego co jest na Państwa stronie. Wyszukiwarki odnotowują takie linki i podnoszą wartość Państwa strony.
Jak zamówić link tekstowy?

Proszę wpisać w wyszukiwarkę zainstalowaną na blogu „słowo kluczowe”. Wyszukiwarka jest zintegrowana tylko z serwisem Szkice Społeczne, tak więc w przypadku odnalezienia sugerowanego słowa pojawią się artykuły opublikowane na tym serwisie.
Proszę dokonać wyboru artykułu i wyszukać w nim swoich słów kluczowych (ułatwia to funkcja „znajdź”, która jest wbudowana w większości przeglądarek).
Po odnalezieniu „słowa klucza” proszę zaznaczyć całe zdanie i skopiować do formularza kontaktowego. Proszę dodatkowo wziąć w akapit „słowo klucz”.
W formularzu kontaktowym jest również miejsce na Państwa email oraz adres docelowy strony, z którą ma być połączony „link tekstowy”.
W ciągu 12 godzin od wysłania komunikatu na podany w formularzu email otrzymają Państwo informację zwrotną o zainstalowaniu linku tekstowego w podanym artykule. Płatność należy uregulować w ciągu 3 dni od podpięcia linku na podany numer rachunku bankowego. Brak wpłaty w wyznaczonym terminie interpretowane będzie jako rezygnacja z usługi. W takim przypadku zamówiony „anchor text” zostanie zdjęty bez żadnych konsekwencji. Czas wyświetlania linku tekstowego liczony jest od daty powiadomienia Państwa o jego wyświetlaniu. Zostaną Państwo poinformowani także o upływie terminu wyświetlania linku.

4. Link tekstowy na rok - 9,99gr. + artykuł sponsorowany gratis
Wielkość artykułu - 1000 wyrazów (analogicznie 2 strony A4, interlinia 1,5 cm, marginesy 2 cm). Artykuły nie mają charakteru promocyjnego, pisane są z pełną konsekwencją w celu przedstawienia jakiegoś stanowiska. Oferuje się możliwość zamówienia "słów kluczowych", na których autor (copywriter) będzie się jedynie opierał przy budowie artykułu. Artykuły zostają na stałe dołączone do serwisu Szkice Społeczne. Zamówiony artykuł będzie pozycjonowany i promowany tak jak każde inne artykuły w serwisie. W sprawie tytułów uprasza się o kontakt przez formularz kontaktowy na stronie głównej.

5. Twój artykuł w serwisie Szkice Społeczne
Możemy zamieścić państwa artykuł w serwisie. Artykuł musi mieć co najmniej 500 słów. Na przestrzeni 500 słów może być jeden link tekstowy.

6. Artykuły sponsorowane - copywriting

Dobry tekst jest jak świeże powietrze w internecie. Zajmuję się pisaniem artykułów na zlecenie. Przede wszystkim jestem reasercherem, dlatego też mogę napisać artykuł na każdy temat. Mam wykształcenie socjologiczne, 5 lat po studiach, na zlecenie piszę od 3 lat.

Kontakt
c.michalska@gmail.com

Esej: Socjalizacja w procesie reprodukcji

2011-09-21T00:46:00.000+02:00

Analiza kliku prac zbiorowych z pedagogiki, psychologii i socjologii utwierdza mnie w przekonaniu iż socjalizacja i wychowanie ujmowane są w kategoriach procesu socjohistorycznego, z tym że wielokrotnie częściej w kategoriach procesu socjohistorycznego ujmuje się socjalizację, a jeżeli mowa w tej kategorii o wychowaniu to, a) wzmianka o tejże funkcji wychowania jest rzadka, b) kojarzy się raczej z historią zinstytucjonalizowanych sposobów edukowania. Można zatem dodać, że socjalizacja jest zjawiskiem socjohistorycznie płynnym a wychowanie jest zjawiskiem socjohistorycznie skokowym. Socjalizacja ujmowana w kategorii socjohistorycznej daje poznać model kulturowych zmian zachodzących w strukturze i funkcjonowaniu społeczeństwa, a wychowanie ujmowane w kategorii socjotechnicznej daje poznać zmiany zachodzące w metodyce pedagogicznej i psychospołecznych relacjach międzyludzkich. Socjalizacja i edukacja w procesie socjohistorycznym mają charakter uzupełniający się, z tym że poznanie socjalizacji daje podstawę ku temu aby móc podjąć się działania zmierzającego do wprowadzenia zmian w sposobie wychowywania społecznego, zmian, które będą mogły w coraz lepszy sposób kontrolować proces socjalizacji jednostki w społeczeństwach.

Teoria pedagogiki opiera się na naturze (ekologii), która daje wszystko człowiekowi łącznie z tym, że umożliwia rozwój jego świadomości, z jaką następnie człowiek bierze część tego co dostaje od ekologii i powstałej na niej kulturze. Jednak człowiek staje się człowiekiem wtedy i tylko wtedy kiedy żyje wśród ludzi bowiem, „człowiek nie rodzi się ludzkim. Dopiero powoli pracowicie przez pożyteczne styczności, współdziałanie i spory ze swymi bliźnimi, nabiera on wybitnych znamion natury ludzkiej”¹. Socjalizacja jest to zatem proces, którego rozpoznawaniem zajmują się nie tylko pedagodzy, ale filozofowie, socjologowie, psycholodzy i inni. przedstawiciele nauk humanistycznych, jest to bowiem ekologicznie uwarunkowany byt gatunku ludzkiego, dany na tę chwilę, obarczony dorobkiem przeszłości i obciążony wyobrażeniem o przyszłości. Tym samym człowiek jest poddawany wieloaspektowo uwarunkowanej socjalizacji. Psychika człowieka rozwija się biologicznie ale i kulturowo za sprawą wieloaspektowych relacji.

Dzięki takim bodźcom środowiskowym, jak: znaki, mowa, myślenie, kontakt z pokrewnymi jednostkami (zwłaszcza matką), sąsiedztwem, obyczajami czy religią, kształtuje się świadomość bycia człowiekiem i człowiek zyskuje charakter społeczny, tzn. taki dzięki któremu gatunek ludzki dokonuje reprodukcji na bazie tradycji kulturowej.

Człowiek poprzez przebywanie w ludzkim środowisku ulega tożsamościowemu określeniu się.² „Teoria socjalizacji koncentruje się na tym, w jaki sposób i w jakim zakresie procesy i struktury społeczne, kulturowe czy ekonomiczne kształtują osobowość człowieka”³ Socjalizacja to zatem proces uznania na drodze umowy, „społecznych norm, wzorów i wartości oraz ról i idealnych modeli pod permanentnym naciskiem (…) różnych konkretnych społecznych grup i układów środowiskowych”⁴ Podobnie socjalizację definiuje J. Szczepański, który widzi w niej „część całkowitego wpływu środowiska, które wprowadza jednostkę do udziału w życiu społecznym, uczy ją zachowania według przyjętych wzorów, uczy ją rozumienia kultury, czyni ją zdolną do utrzymywania się i wykorzystywania określonych ról społecznych”⁵ To co czyni socjalizację prosem historycznie uwarunkowanym jest fakt, iż jej proces zdeterminowany jest stosunkami społecznymi zachodzącymi między starszymi a młodszymi jednostkami. Za podstawę socjalizacji uznać można bowiem kształt i charakter tych relacji. Nowo narodzone dziecko aby stać się człowiekiem wymaga obecności matki (żeby nie powiedzieć innego człowieka). Matka należy do generacji wyprzedzającej, obecnie panującej, co czyni zwłaszcza z niej „centralny ośrodek zmysłowego postrzegania i stymulatora pierwszych uczuć dziecka”⁶ Matka jako kulturowo ukształtowana biologiczna jednostka stymuluje i przekształca bodźce świata zewnętrznego, jest tym samym organem socjalizującym przez którego przepuszczane są te bodźce środowiskowe, które nie są szkodliwe dla dziecka, a więc bodźce które wpłyną na przyszły obraz jego ludzkiej psychiki. Rozbudzonej ciekawości poznawczej młodego człowieka przekazuje się poprzez komunikację te wzorce, które starsze pokolenie zna i oczekuje, że pozytywnie wpłyną na długość życia potomstwa.

Przekazuje się zatem tradycję, zgromadzoną dotychczas wiedzę, umiejętności, sposób działania, myślenia i czucia, a także przedstawia się dziecku otaczający go świat, w sposób już mniej bezpośredni, mniej emocjonalny, przyrównując go do najważniejszych jego właściwości, jakimi są role i funkcje społeczne. Zaprezentowanie młodemu człowiekowi świata za sprawą osobistej komunikacji będzie dawać mu poczucie przynależności i określoną (na wzór najbliższych) tożsamość.⁷ Tym sposobem poszczególne jednostki, jak i całe generacje, zostają włączone jako kolejne ogniwa na drodze socjalizacji ludzkiego bytu do formy coraz to doskonalszej.

Wychowanie natomiast „to instytucjonalne kształtowanie osobowości dziecka w ramach stosunku wychowawczego według przyjętego w grupie ideału wychowawczego”⁸ Jako proces socjohistoyczny znajduje swoje uzasadnienie w tym, że „⁹model dziecka i poglądy ludzkości na potrzeby dziecka i sposoby wychowania go są historycznie i kulturowo uwarunkowane” Pedagodzy socjologowie i psychologowie dążą do zmiany metod nauczania, jakie wymuszane są przez zmiany w strukturze i funkcjonowaniu społeczeństwa (czyli w obszarze socjalizacji). Przemyśleniom ulegają pojęcia wychowawcze, zmianie ulegają przedmioty, czas trwania i refleksje nad złożonością i komplikacją procesu wychowania, aby dopasować go do warunków socjalizacji.

Mając na myśli wychowanie, człowiek/pedagog powinien mówić o zarządzonym celu, za sprawą którego będzie podejmował próbę wpływania „na rozwój osobowości innych ludzi”¹⁰. Wychowanie to zaplanowane, zorganizowane, kierowane i kontrolowane elementarne zadania, które łącząc się mają dać wynik w postaci jednostki wychowanej do społecznie przyjętych norm światopoglądowych. Wychowanie jest zatem działaniem wychowawczym podejmowanym „tu i teraz” a zatem pod wpływem danego czasu i danego miejsca.

Wychowanie jest jedynie częścią z tego co może mieć wpływ na społeczny charakter jednostki. To co znajduje się poza kontrolą wychowawcy, a także i w gruncie rzeczy to co ma do zaproponowania w danym czasie wychowawca, to wszystko składa się na proces socjalizacji.

„Wychowanie opisuje jedynie część wpływu społecznego na rozwój osobowości, który wchodzi w pojęcie socjalizacji, czyli ma świadomy i celowy wpływ”¹¹ Reszta wpływów środowiskowych to te czynniki, niejako z którymi pedagodzy/wychowawcy poradzić sobie jeszcze nie zdołali, dlatego też nauczyciel oprócz tego że winien być pedagogiem, powinien być też świetnym socjologiem, którego to właśnie rolą jest błądzenie po omacku wśród elementów nie odkrytych jeszcze wzorów socjalizacji.

Niemniej jednak ciągły rozwój pedagogiki pozwala nauczycielom mieć nadzieję na przejęcie kontroli nad nieodkrytymi jeszcze czynnikami, nadzieja ta obejmuje odkrycie tego, co wpływa na rozwój człowieka, a co teraz jeszcze znajduje się poza jego świadomością. Zatem poprzez wychowywanie pedagodzy starają się przejąć kontrolę nad socjalizacją, co w podobny sposób można powiedzieć o politologach itp. podwykonawcach socjologii. To co znajduje się jeszcze poza świadomością, a nazywane jest tu tę częścią socjalizacji, która nie została jeszcze zbadana, nazywane jest także przypadkowością. Pedagodzy muszą zatem przyjmować filozofię, która będzie pozwalała układać świat w strukturalnie i funkcjonalnie uporządkowany, a to co pozostawać będzie poza świadomością będzie jeszcze dziełem przypadku ( ta koncepcja filozoficzna jest przeciwna choćby takim twierdzeniom, które ujmują świat jako chaotyczny zbiór, ślepo obijających się o siebie elementów).

„Proces socjalizacji i wychowania można określić jako dwubiegunowy, proces rozwoju osobowości jednostki, włączenie jednostki w społeczeństwo, proces w którym jednostka dostosowuje się i podporządkowuje społeczeństwu oraz proces w którym społeczeństwo zapewnia sobie istnienie i przetrwanie”¹². Zatem człowiek ulega socjalizacji i kształci tę socjalizację poprzez wychowanie potomstwa w nowym duchu, w sposób dostosowany do zmieniających się uwarunkowań. Tym samym wychowanie jako czynność i socjalizacja jako podłoże kulturowe mają charakter zarówno represywny, ograniczają ramy rozwoju jednostki, jak i uwalniający z dzikości, pozwalający jednostce na stawanie się człowiekiem (w dotychczas odosobnionej historii każda kultura i rozwój „wyższych potencjałów była opłacona represją potencjałów instynktu na korzyść nadwładzy społecznej”¹³).

Konieczne jest zatem władcze kierowanie i kontrolowanie procesu socjalizacji za sprawą wychowania. Starsze jednostki kształcące młode i przyczyniają się do postępu ludzkości w stronę utopijnej nieśmiertelności i niedoskonałości. Zmienność socjalizowanego środowiska społecznego, zmienność kulturowa, czasowa, przestrzenna sprawia, że wychowanie jako czynnik kształtujący proces socjalizacji musi reagować na zmiany w procesie socjohistorycznym (sterowanie socjalizacją poprzez wychowanie). Jest to zwłaszcza tak ważne wtedy, kiedy dochodzi do bardzo dużych zmian strukturalnych i funkcjonalnych w obrębie kultury społecznej. Z takimi mniej rewolucyjnymi przemianami mamy do czynienia niemal na co dzień, niemniej jednak są i takie zmiany na które naukowcy mówią w kategoriach dotąd niespotykanych. Tak też dzieje się w wypadku systemu socjalizacji, który to system ulega pokoleniowej przemianie. Za sprawą postępu technologicznego następują dużo szybsze zmiany społeczne, jednostki młodsze stają się autorytetami dla osób starszych, różnorodność i łatwość w dokonywaniu zmian czynią tradycję rzeczą nabytą, która wyzbyta zostaje z dotychczasowych funkcji reprodukcyjnych. Więź jednostki ze społeczeństwem ma płytszy charakter, przywiązanie do kultury i tradycji zanika, a zatem socjalizacja staje się coraz trudniejsza, coraz mniej sprawna. Brak socjalizacji społecznej czynić zmianę kierunku rozwoju w stronę regresu, pojawiania się pierwotnego instynktu wśród ludzi. Socjohistoryczną rolą wychowywania jest reagowanie na tego typu zmiany i wprowadzanie zmian w zinstytucjonalizowane metody nauczania, które to byłyby odpowiednie do zmian w kulturowym środowisku bycia człowieka. Socjohistoryczną funkcją wychowania jest możliwość radzenia sobie człowieka w nowych warunkach środowiskowych za sprawą nabytego doświadczenia naukowego.

1R.E. Park, E. Bergess, Wprowadzenie do nauk socjologii, Poznań 1921, za: R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 13.

2L.S. Wygotski, Narzędzia i znaki w rozwoju dziecka, PWN, Warszawa 1978, za: R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 16.

3R. Borowicz, Socjalizacja [w:] Encyklopedia socjologii, t. 4, Warszawa 2002, s. 43, za: Z. Pucek, Pokoleniowy wymiar socjalizacji i jego ewolucja,[w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, 47.

4Z. Pucek, Pokoleniowy wymiar socjalizacji i jego ewolucja,[w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, 47.

5J. Szczepański, Elementarne pojęcia socjologii, PWN, Warszawa 1970, za: R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 16.

6R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 20.

7Z. Pucek, Pokoleniowy wymiar socjalizacji i jego ewolucja,[w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, s. 48.

8J. Szczepański, Elementarne pojęcia socjologii, PWN, Warszawa 1970, za: R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 22.

9R. Miller, Socjalizacja, wychowanie, psychoterapia, PWN, Warszawa 1981, s. 70.

10Mojca Kovac Sebart, Socjalizacja i wychowanie: dwubiegunowość procesów, przeł. A. Kozłowska, [w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, s.93.

11Hurrelmann K. Einfuhrung in die Sozialisationstheorie, Basel 1986, za: Mojca Kovac Sebart, Socjalizacja i wychowanie: dwubiegunowość procesów, przeł. A. Kozłowska, [w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, s. 93.

12Mojca Kovac Sebart, Socjalizacja i wychowanie: dwubiegunowość procesów, przeł. A. Kozłowska, [w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, s.98.

13Zizek S., Pet predavanja a problemih teorije fetisizma iz sole Sigmunda Freuda [w:] S. Zizek (red.) Problemi teorije fetisizma, Beograd 1985, za: Mojca Kovac Sebart, Socjalizacja i wychowanie: dwubiegunowość procesów, przeł. A. Kozłowska, [w:] Z. Pucek (red.), Stare i nowe koncepcje socjalizacji, Dylematy tożsamości, Krakowska Szkoła Wyższa im. Frycza Modrzewskiego, Kraków 2007, s.93.

Esej: Jak rodzi się, żyje i umiera lęk

2011-09-17T11:02:00.007+02:00

Zobacz esej: Margines - wykluczenie z życia społecznego

Lęk rozumiemy jako zjawisko, które może się pojawić w interakcji¹ (czyli w stosunku społecznym) zachodzącej pomiędzy podmiotem a przedmiotem w danej sytuacji. Tym samym, lęk może się obudzić w styczności bądź komunikacji zachodzącej pomiędzy człowiekiem a otoczeniem, złożonym bądź to z ludzi, bądź to z przedmiotów, a wszystko to dziać się będzie w danej przestrzeni i w określonym czasie.

Zatem, lęk jest to specyficzne zjawisko w przestrzeni czasu, w której to przestrzeni dokonywana jest przez podmiot „psychologiczna interpretacja socjologicznej przedmiotowości”. Człowiek odbiera i poczuwa ową interpretację procesowych uwarunkowań, które wywołują u niego jedynie poczucie owego lęku, narodzonego pomiędzy nim a otoczeniem.

Nie jest to zatem cecha ludzka, ani też właściwość przestrzeni. Lęk rodzi się i żyje w interakcji, a następnie powoli w niej umiera. Od momentu gdy, przerwana zostanie interakcja, zanika poczucie lęku u człowieka, ów widoczny powierzchowny ślad po skomplikowanym zjawisku.

Pojawienie się interakcji o właściwościach lęku, następuje zaraz po wcześniejszej interakcji o właściwościach nieznanych zagrożeń. Za lękiem powinna pojawić się interakcja o właściwościach uspokajających. Lęk nie jest zatem zjawiskiem całkowicie przypadkowym, następuje po jakiejś sytuacji i przed następną.

Lęk jest sytuacją trwającą raczej dłużej od interakcji nieznanego zagrożenia i krócej od interakcji uspokojenia. Ponadto wydaje się, że gęstość emocji w sytuacji lęku jest bardziej rozrzedzona w porównaniu z nieznanym zagrożeniem i bardziej skoncentrowana w porównaniu z sytuacją uspokojenia się. Ostatecznie wydaje się, że lęk jest zaraźliwy, może przenikać z rzeczy na ludzi, a z ludzi na rzeczy. Ponadto wydaje się, że danego lęku nie da się całkowicie odciąć od źródła, że ten gdy się wtopi głęboko w interakcję, to interakcja te będzie istnieć w człowieku i otoczeniu aż do jego śmierci człowieka, bądź upadku otoczenia.

Zatem lęk ma raczej postać cienia pojawiającego się w interakcji pomiędzy niewiadomym zagrożeniem a uspokojeniem.

Oceny lęku dokonać można porównując długość jego cienia do długości cienia strachu, który to wydaje się być krótszy, bliższy w czasie, o bardziej intensywnym poczuciu obecności. Inna od strachu i lęku jest panika, którą wywołuje siła mocniejsza i rzeczywistsza od lęku. Po strachu, lęku czy panice można zaobserwować uspokojenie a także być może i trwogę o powrocie zagrożenia. Owa trwoga jest odbiciem lęku, jego poczuciem, które odradza się za sprawą jakichś dziwnych, anormalnych zachowań. Zatem o lęku powiedzieć można, że jest przenikliwy, trwały przez dłuższą chwilę, zakończony śladem wspomnień, które mogą być jeszcze pobudzane. Ów ślad właśnie to trwoga, która pozwala człowiekowi wrócić do normalnego życia, ale czeka na podobną sytuację.

Z uwagi na to, że lęk poprzedza nieznane zagrożenie, może w konsekwencji okazać się uzasadniony lub też nieuzasadniony. Jeżeli będzie on nieuzasadniony i się skończy, to pojawienie się lęku o podobnych cechach wywoła być może jedynie strach, a gdyby się okazało, że poprzedni lęk był uzasadniony, to wtórny o podobnych cechach wzbudzać będzie raczej panikę. Zatem trwoga dodaje bądź odejmuje lękowi siłę.

Interakcja jest właściwością sytuacji. Interakcja o cechach lęku jest właściwością sytuacji występującej po sytuacji, w której wystąpiła interakcja o cechach nieznanego zagrożenia. O sytuacji nieznanego zagrożenia powiedzieć można, że jest raczej niewidoczna, charakteryzuje się niewiadomymi, tzn. brakiem wiedzy na temat zachodzących zjawisk. Natomiast o sytuacji w której występują interakcje lękowe należy mówić jako o sytuacji widocznych niepokojów, czyli sytuacji w której lęk przybiera postać mistyczną. Teologiczna postać lęku daleka jest od racjonalnych wytłumaczeń, nie zachodzi zatem coś co można byłoby nazwać racjonalnym teoretyzowaniem dążącym do wytłumaczenia. Czyli wyobraźnia poddaje się mistycznej, czyli nie mającej źródła i celu, sile i nie pracuje na rzecz poznania, wyjaśnienia bodźców.

Lęk jest to zatem rodzaj styczności czy komunikacji cechującej się brakiem umiejętności zarządzania. Lęk jest to interakcja w której panuje chaos, którego człowiek nie potrafi zinterpretować i uporządkować. Siła mistyczna przerasta wiedzę i umiejętności.

Najważniejszą właściwością interakcji lękowej jest pozostawianie przez nią cienia w codziennym zachowaniu. Czyli przeradzanie się trwogi w zachowanie. Należy rozróżniać sytuację lękotwórczą i sytuację codzienną w której dochodzi do interakcji wywołujących na powrót odczucie lęku. W sensie dialektycznym zawiązać można przestrzeń i czas i wyobrazić sobie po prostu dwa poziomy sytuacji, powierzchowną i głęboką.

Ów poziom głęboki to „dawna chwila grozy”, która stała się kontekstem dla lękowych sytuacji powierzchownych, mogących występować w zachowaniu dnia codziennego. Ów „chwilą grozy” była kiedyś sytuacją, której człowiek nie mógł wyjaśnić, a która wywołała lęk. Jednakże była to sytuacja realna, rzeczywista i którą racjonalnie ktoś inny mógłby wyjaśnić. „Sytuacja grozy” składała się więc z podmiotu, przedmiotu, przestrzeni i czasu, czyli była to psychologiczno – społeczna interakcja w mieszance uwarunkowań biologicznych i osobowościowych oraz ekologicznych, kulturowych, społecznych, ekonomicznych i politycznych. Forma i treść tego kontekstu jest raczej niepowtarzalna.

Powierzchowne sytuacje na pierwszy rzut oka odcięte są od cienia grozy, czyli pozbawione są istoty lęku. Widzi się, że podmiot jest niedojrzały i słaby, że przedmiot jest nieznany, pogrążony w chaosie, jest daleki, a przestrzeń dla niego jest zbyt ciemna, zbyt jasna, zbyt ostra lub nieostra.

Niemniej jednak poprzez prześledzenie wstecz, drogi wiązki lęku przechodzącej przez formę i treść węzłów² będzie można zbadać źródło i cel lęku, a następnie odciąć jego (powierzchownie ukryty) cień, od osobowości podmiotu. Aby wykonać takie zadanie należałoby prześledzić sieć interakcji danej osoby w sytuacji lęku. Można bowiem powiedzieć, że rodzące się w interakcji lęki przechodzą przez trzy lustra; lustro podmiotu, interakcji i przedmiotu w danej przestrzeni i czasie. Lustra te są oczywiście pokryte falami, osobowość podmiotu i cechy przedmiotu oraz właściwości interakcji deformują obraz z przeszłości.

Świadomie zatem należy mieszać owo zachowanie się jednostki w poczuciu lęku z zachowaniem się przedmiotu, który jest utożsamiany z obliczem lęku. A zachowanie się przedmiotu należy dodatkowo celowo mieszać z powierzchownym obrazem interakcji. Bowiem ruch ciała i postawa podmiotu w sytuacji lęku będzie świadczyć o tym, o jakich cechach przedmiot, jest utożsamiany z lękiem i jakimi powierzchownymi cechami charakteryzuje się interakcja lękowa, mająca w tej sytuacji władzę nad przedmiotem. Zatem niepowtarzalność kontekstu odbija się na poziomie powierzchownym. Poziom powierzchowny to odczucie interakcji.

Ludzka niezdolność do zinterpretowania chaosu przekłada się na lęk, a ten na odczucia o charakterze fizjologicznym.

Jednostki³ uczestniczące w interakcji będą miały przyspieszone tętno i oddech, drżenie rąk lub całego ciała, intensywniejsze pocenie się, biegunkę i wzrost napięcia mięśniowego. Czyli wygląd fizyczny i pierwsze wrażenie, a raczej już mowa ciała, czyli kineza,⁴ cechować się będą niemożliwym do ogarnięcia, bo zbyt szybkim i skomplikowanym ładem. Wygląd fizyczny i pierwsze wrażenie oraz mowa ciała mogą wzbudzać poczucie lęku. Podmiot nie jest w stanie opisać przedmiotu i przypisać mu znanych cech. Ilość popełnianych błędów powoduje, że człowieka ogarnia niewiedza i poczucie mistycznej siły. Częstotliwość ataków lęku będzie świadczyć o właściwościach interakcji lękowej i przedmiotu, przyjmującego jej odbicie. Pozycja ciała podmiotu w poczuciu lęku, gesty, wyraz twarzy, wzrok przemawiać będą za oceną intensywności lęku. Podobnie reakcja na dotyk, czy też sposób dotykania, ułatwią rozpoznanie siły lęków nękających człowieka. Reakcja na dotyk i sposób dotykania w sytuacji lęku będą informować nie tylko o intensywności lęku, ale być może dostarczą informacji na temat szczegółów dotyczących chili grozy z przeszłości. Liczyć się może sekwencja dotykania w stosunku do sekwencji gestów, czyli zachowanie. Niemniej jednak okazywane przez osobę zachowanie w sytuacjach powierzchownych będzie mocno zdeformowane w stosunku do przeszłej chwili grozy. Będzie stanowić interakcje, która będzie jej symbolicznym odbiciem. Będzie to zakodowana informacja spisana na ziarnku ryżu. Szczegół tego zachowania będzie miał związek z ogólną treścią lęku przesyłaną w interakcji. Ogólną treścią chaosu. Można dla uzasadnienia tej racji posłużyć się prostym przykładem. Przypadek może dotyczyć osoby, która zachowuje się w następujący sposób: „od czasu do czasu jednostka wyrywa się w środku nocy i pluje w ręce” Sekwencja ta może zmienić się nie do poznania pod kątem szczegółów, np. zamiast plucia jednostka może „od czasu do czasu notorycznie powielać ten sam błąd mimo wcześniejszego uświadomienia się o błędzie” ale w dalszym ciągu zachowanie to wyrażać może ten samu ogólny obraz chaosu lęku jaki poczuwa dana jednostka. To samo „od czasu do czasu” w historii przypadku, to samo „niezrozumiałe na pierwszy rzut oka zachowanie”, świadczyć może o zachowaniu powierzchownym wynikającym z silnego poczucia lęku. Wyglądowi, ruchowi, dotykowi psychicznemu czy fizycznemu towarzyszyć będzie także głos, który w sytuacji interakcji lękowej będzie miał swój specyficzny wyraz. Prędkość może ulec zmianie, jednostka może mówić w sposób bardzo szybki a zarazem bardzo wolny, może zmienić się ton głosu z niskiego na wysoki, a także głos może być nienaturalnie cichy lub zbyt głośny.

Mowa będzie raczej przerywana niż płynna. Głos ten łącznie z dotykiem, ruchem, wyglądem podmiotu będzie odbiciem zachowującego się przedmiotu we współczesnej interakcji lękowej, który to przedmiot będzie natomiast utożsamiana z interakcją lękową, będącą w konsekwencji cieniem przeszłych „chwil grozy”. Powierzchowne zachowania lękowe będą zatem symbolicznym odbiciem nieokreślonych w przeszłości wydarzeń, które u podmiotu wzbudziły grozę, które następnie utrwaliły się w interpretacji innych sytuacji, dotarły do podmiotu za sprawą utożsamiania z nimi przedmiotu i wywołały poczucie lęku.

Należy przy tym pamiętać, że interakcja lękowa zachodzi zawsze w określonej przestrzeni w danym czasie. Miejsce i czas zajścia interakcji lękowej również są powierzchownym obliczem czegoś głębszego. Gdzieś za schematem otoczenia i znajdujących się w nim przedmiotów, w którym jednostka znajduje się w poczuciu lęku, kryje się cień do głęboko ukrytego zdarzenia, do „chwili grozy”, która nie została wyjaśniona. Przestrzeń może być przy tym brzydka, obskurna, bądź też zbyt ładna co przywoła interakcję o charakterze lęku przed niespełnieniem. Ułożenie przedmiotów w zbyt dużym chaosie bądź też porządku może przywołać odczucie panującego ładu w chwili grozy. To samo, wielkość przestrzeni może być za duża, lub zbyt nieogarnięta. Jednym słowem przestrzeń może utrudniać lub ułatwiać poczucie lęku. Powierzchowność ma również swój czas wokół podmiotu. Struktura czasu i jego wykorzystywanie⁵ w chwili zajścia sytuacji cechującej się interakcją lękową może być inaczej odbierana. Odstęp czasu między poszczególnymi zachowaniami może się wydłużyć lub skrócić. Może być tak, że jednostka działająca dotąd w sposób szybki i zdecydowany, będzie traktować czas jako coś mniej istotnego niż poprzednio.

Podsumowując lęk jest to wydostające się z człowieka za sprawą powierzchownych zachowań, niechciane wspomnienie o jakimś traumatycznym wydarzeniu, dla którego wytłumaczenia jednostce zabrakło wiedzy i umiejętności. Mogło to być skrajne zagrożenie życia, naturalna katastrofa, podmiot mógł być świadkiem okaleczenia lub śmierci, aktu przemocy, ofiarą gwałtu lub pobicia⁶ i tym podobnych sytuacji, na które nie znalazło się wystarczające wytłumaczenie dlaczego? Doznanie takie zostaje wyparte do pamięci głębokiej. Unika się z całych sił wspominania o tej sytuacji grozy. Niemniej jednak świat jest cały pełen powtarzających się schematów, dlatego też na bazie przeszłych sytuacji powstają interakcje lękowe odnośnie przyszłych sytuacji. Czy spotka mnie to jeszcze raz?

Trwoga przenika przez człowieka. Dlatego też słusznie jest pojmować lęk raczej jako ciągłe wspomnienie o sytuacjach z przeszłości. O epizodyczności lęku można mówić, jedynie w kontekście powierzchownych zachowań, przy okazji wtórnych odbić lękowych. Lęk jest ciągły, a epizodyczne są napady, czyli te fizyczne dolegliwości, natrętne i niechciane myśli, nachodzące człowieka zmartwienia, niepokoje, uczucia nadmiernego napięcia mięśniowego, zdenerwowania. Hiperbolizując, lęk można umieścić na continuum i przyznać mu moc regulatora ludzkiego bytu. Przechodząc obok społecznie zdegradowanej jednostki można powiedzieć, że nie podniosła się ona po „dla niej” ciężkim przeżyciu, można powiedzieć, że lęk był tak silny iż ją złamał.

Rozumiemy zatem lęk raczej jako nierozpoznany PTSD, czyli nierozpoznana przyczyna zespołu stresu pourazowego (posttraumatic stress disorder), która charakteryzuje się powracającymi powierzchownymi zachowaniami lękowymi dotyczącymi jakiegoś zdarzenia. Nierozpoznana przyczyna jest zdarzeniem z przeszłości, z którym jednostka się pogodziła, ale wyparła jego grozę do głębokiej pamięci. Groza została zepchnięta a zdarzenie specjalnie błędnie zdefiniowane. Groza ciąży na osobowości jednostki i wydostaje się w powierzchownych zachowaniach lękowych. Powtarzające się powierzchowne zachowania lękowe są symbolicznymi przekazami grozy z przeszłości. Jednostka będzie dążyć do unikania bodźców lub wydarzeń kojarzonych z traumą. Jednostka „doświadcza ogólnego odrętwienia emocjonalnego”⁷ Właśnie ów odrętwienie emocjonalne rozumiemy raczej jako nielogiczną sekwencję ruchów, dotyków, mowy. Jako owo zacinanie się umysłu w danej przestrzeni i czasie.

Literatura:

H. Blumer, Interakcjonizm symboliczny, Wydawnictwo Oficyna, Kraków 2007

K. Frysztycki i Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, Kraków 1997

B. E. Moore, B.D. Fine, Słownik psychoanalizy, przek. E. Modzielewska, Wydawnictwo Jacek Santorski & CO, Warszawa 1990

S.P. Morreale, B.H. Spitzberg, J.K. Barge, Komunikacja między ludźmi, PWN, Warszawa 2007

A. Ohman, Strach i lęk z perspektywy ewolucyjnej, poznawczej, klinicznej, [w:] M. Lewis, J. M. Haviland – Jones, Psychologia emocji, Gdańskie Wyawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005

W. Piątkowski, Zdrowie, choroba, społeczeństwo, studia z socjologii medycyny, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2004.

1Zobacz. H. Blumer, Interakcjonizm symboliczny, Wydawnictwo Oficyna, Kraków 2007.

2Zobacz: Koncepcja sieci społecznych oraz ich odniesienie do zjawisk miejskich, [w:] K. Frysztycki, Miasta metropolitarne i ich przedmieścia, K. Frysztycki i Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych UNIVERSITAS, Kraków 1997, s. 67.

3Zobacz: hasło: lęk, [w:] B. E. Moore, B.D. Fine, Słownik psychoanalizy, przek. E. Modzielewska, Wydawnictwo Jacek Santorski & CO, Warszawa 1990, s. 134.

4S.P. Morreale, B.H. Spitzberg, J.K. Barge, Komunikacja między ludźmi, PWN, Warszawa 2007, s. 181.

5S.P. Morreale, B.H. Spitzberg, J.K. Barge, Komunikacja między ludźmi, PWN, Warszawa 2007, s. 188.

6A. Ohman, Strach i lęk z perspektywy ewolucyjnej, poznawczej, klinicznej, [w:] M. Lewis, J. M. Haviland – Jones, Psychologia emocji, Gdańskie Wyawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005, s. 721.

7Ibidem., s. 721.

Esej: Praca - jej idea i wartość dla życia ludzkiego

2011-09-11T13:50:00.008+02:00

Zobacz esej: Wartość zaufania w środowisku zinstytucjonalizowanym

Człowiek podejmuje się pracy aby uzyskać zysk, którego wartość pozwoli mu na zaspokojenie jego potrzeb. Człowiek chce; przeżyć, żyć bezpiecznie, realizować się i tak dalej aż do kresu własnych możliwości. Człowiek nie podejmuje się pracy bezinteresownie, musi mieć wpierw jakiś cel, a potem zastanawiając się jak go zrealizować, okazuje się, że musi wykonać pracę, która w sposób bezpośredni przybliży go do uzyskania pożądanej wartości, lub też w sposób zapewni mu środki na jej zdobycie. Praca jest zatem dynamicznym działaniem umysłowym i fizycznym, które jest środkiem na dojście do celu.

Praca jest to „świadoma i wolna (choć będąca życiową koniecznością) działalność człowieka połączona z ciągłym wysiłkiem, a mająca na celu tworzenie wartości wartości materialnych lub duchowych. Jest ona podstawą egzystencji społeczności ludzkich i zarazem warunkiem ich rozwoju.”^¹

Praca jako działanie, może być autonomiczna, tzn. być zależna o uwarunkowań środowiska ekologiczno-społeczno-kulturowego i od własnych potrzeb i umiejętności, ale przy tym nie musi być to działanie grupowe. Każdy człowiek może wykonywać pracę, otrzymywać owoce swojej pracy w postaci naturalnych wartości, które mogą się rodzić bądź to w naturalnym środowisku ekologicznym, bądź to mogą być wartości, które zrodzą się w osobowości człowieka. Człowiek może sadzić zborze i zjadać plony w postaci osobiście przez siebie wypalonego chleba, bądź też czytać książkę i samodzielnie pochłaniać zdobytą wiedzę. Niemniej jednak większość swoich potrzeb człowiek może zaspokoić jedynie wtedy, kiedy praca nabierze charakteru grupowego, kiedy człowiek nie tylko wspólnie z innymi ludźmi będzie wykonywał jakieś zadania, ale wtedy, kiedy inni ludzie staną się odbiorcami tej pracy. Człowiek aby zaspokoić swoje potrzeby, których nie potrafi zaspokoić sam, bądź też na zaspokojenie tych potrzeb w sposób naturalny nie ma czasu, wykonuje pracę, której posiadł umiejętność wykonywania na rzecz innych ludzi, tak aby uzyskany z tej pracy zysk, był wartością, która pozwoli mu na zaspokojenie jego potrzeb. Można zadać w tym miejscu pytanie, czy praca, skoro jest „narzędziem” do osiągnięcia celu w postaci zaspokojenia ludzkich potrzeb, nie jest przypadkiem formą, której treść uwarunkowana jest potrzebami, a te uwarunkowane są efektami pracy ludzkiej? Efekty pracy ludzkiej, choćby taki w postaci nowego członka rodziny, nie wywoła potrzeby wyrobienia większego garnka?

Co w konsekwencji bezpośrednio zwiększy formę i zmieni treść wykonywanej przez człowieka dotychczas pracy? Praca zatem to każde działanie podejmowane przez człowieka, to mechanizm napędzany potrzebami i efektami ludzkiej pracy. Forma każdego działania wypełniona jest treścią pracy i w błędzie jest ten kto traktuje czas wolny, jako czas wolny od pracy. Czas wolny jest również czasem pracy, niemniej jednak pracy, która jest wykonywana jest w sposób naturalny i na rzecz stanu regeneracji osobowości. Tak więc praca w czasie wolnym jest również działaniem, za sprawą którego człowiek chce osiągnąć wartości pozwalające mu na zaspokojenie jego potrzeb. Można więc dokonać małej klasyfikacji pracy jako działania ukierunkowanego na zdobycie wartości zaspokajającej potrzeby:

praca autonomiczna (uzyskiwanie wartości i realizacja potrzeb bez udziału innych jednostek, uwarunkowana czynnikami osobowościowymi i ekologiczno-społeczno-kulturowymi stanowiącymi fundament środowiskowy),
praca społeczna (działanie na rzecz uzyskania wartości przy udziale kooperantów, odbiorców czy pracodawców).

A następnie praca różni się także w zależności od konstrukcji swojego mechanizmu:

praca właściwa (zarządzona jako czas pracy),
praca w czasie wolnym (zarządzona jako regeneracja sił dla pracy właściwej).

Każda z tych prac (mechanizmów działania) spełniać może tylko określone potrzeby, ma zatem określoną wartość dla człowieka. „Wartościami można nazwać to wszystko co stanowi cel wynikający z potrzeb, dążeń i aspiracji człowieka, co jest przedmiotem jego pożądania. (…) normę zachowania i wyznacznik motywacji do zaspokojenia potrzeb. Wartością staje się dla człowieka, to co jest potrzebne do jego życia, komfortu fizycznego i psychicznego, rozwoju aktywności, potrzeby „bycia potrzebnym i szczęśliwym””^² Wartości wyrażane przez człowieka są zatem zewnętrznym odbiciem hierarchii jego potrzeb. Praca jest jedną z potrzeb ludzkich, dlatego też sama staje się wartością, której uzyskanie (wykonywanie) będzie pozwalać na zaspokojenie potrzeb ułożonych w hierarchię wartości. Praca jako wartość wynika zatem z potrzeby uzyskania innych potrzeb. Tak więc ilość tych innych potrzeb jest determinantem formy i treści pracy. Praca jest zatem ważną wartością, wpływającą na możliwość zaspokojenia wszystkich potrzeb.

Praca jest potrzebą, która w hierarchii wartości zajmuje swe miejsce naprzemiennie najczęściej z takimi wartościami, jak życie rodzinne, edukacja, potrzeby materialne (w sensie świeckiej konsumpcji czasu wolnego) , praktyki religijne. Te główne wartości, ścierające się ze sobą w życiu codziennym stanowią podstawę systemu wartościowego, który zależny jest od cech osobowościowych i środowiskowych. W zależności m.in. od takich cech osobowościowych, jak płeć, wiek, wykształcenie itp. oraz w zależności od takich cech środowiskowych, jak wykonywany zawód (miejsce pracy>>rola>>inni pracownicy>>pracodawca>>itp), pozycja społeczna (stosunki z sąsiadami>>uczestnictwo w stowarzyszeniach itp.), status ekonomiczny, czy np. poziom urbanizacji albo jakość środowiska ekologicznego (ilość czynników osobowościowych, jak i środowiskowych jest ograniczona ilościowo ale zależy od danego przypadku) zmienia się hierarchia wartości i tym samym zmianie ulega wartość jaką człowiek obdarza pracę. Nie ma przypuszczalnie innej lepszej możliwości na zbadanie tych zależności i odkrycie wartości pracy, jak tylko zacząć działania badawcze od indywidualnego badania każdego człowieka z osobna i ustalanie filozofii pracy w porównaniu z ze zmianami zachodzącymi w ich osobowości i środowisku życia. „Człowiek żyje w świecie, a nie obok świata i dlatego nie można adekwatnie opisać ani zrozumieć człowieka nie mówiąc nic o świecie, do którego należy, ani też świata, nie mówiąc nic o obecności w nim człowieka i jego aktywności”^³ Niemniej jednak należy uznać, że osobowości i zjawiska społeczne stanowią zbiór zamknięty, tym samym można starać się przewidzieć to z jaką wartością człowiek darzy pracę na podstawie wcześniej odkrytych zależności osobowościowo – środowiskowych. Obok tego, że przypuszczalnie mogą zaistnieć, bądź nie zaistnieć dane zależności, to dodatkowo mogą pojawić się nowe cechy osobowości człowieka i nowe okoliczności środowiskowe, które spowodują inny stosunek do pracy. Wymienione uwarunkowania wpływają na zagospodarowanie takiej, a nie innej energii do podejmowania pracy. U człowieka mającego motywację o określonej sile, kształtują się dążenia do podjęcia się określonych czynności. Motywacja, czyli ten mechanizm regulujący wpływ czynników osobowościowych i środowiskowych na działanie nadaje określoną moc i odpowiedni kierunek temu działaniu a także koloryzuje stan docelowy.^⁴ Motywacja do podjęcia się pracy, jako działania obarczonego danym poziomem wartości, powoduje, że człowiek zaczyna wyrażać skłonności do podjęcia się działania o danej formie i treści.

Skłonności nadają impet „a może nawet kierunek samym działaniom, ale same w sobie nie tłumaczą, dlaczego ludzie zachowują się tak, a nie inaczej”^⁵. Wzór ten, mimo że skomplikowany, niemniej jednak bez znajomości wszystkich praw możliwe jest nakreślenie i wyjaśnienie miejsca pracy w hierarchii wartości człowieka w zależności od zmian na polu cech osobowościowych i środowiskowych oraz na tej podstawie, oceny historyczno-implikacyjnej drogi wyborów podejmowanych przez jednostkę, oraz przy znajomości zaobserwowanych już zgodności i zależności, można będzie dokonać oceny prawdopodobnego przebiegu, bądź wyboru alternatywnych dróg wartościowania pracy w przyszłości danej jednostki.

Uwarunkowania osobowościowe i środowiskowe wpływają na stan potrzeb, a co za tym idzie stan potrzeb determinuje poziom motywacji, który skłaniania człowieka do wartościowania pracy na takim a innym poziomie. Tak więc w wyniku uwarunkować osobowościowych i środowiskowych w człowieku kształtuje się dana struktura potrzeb, a w wyniku ukształtowanego podłoża potrzeb, wytrącona zostaje energia aktywizacyjna (motywacja) której część przynależy do pracy. W wyniku takiego kształtowania praca przybiera różne wartości. Niemniej jednak, aby analiza ta była dwukierunkowa, a zarazem pełna należy zapytać, czy wartość pracy wpływa na motywację do życia, potrzeby człowieka, jego osobowość i środowisko w którym żyje? Z całą pewnością tak, bowiem zmiana determinuje zmianę. Praca aktywizuje jednostkę, przystosowuje ją i wychowuje do życia w społeczeństwie, bowiem praca ma w większości przypadków charakter grupowy. Praca jest tym elementem, bez którego życie ludzkie staje się bierne i coraz bardziej a-społeczne, prymitywne. Dzięki działaniu nacechowanemu pracą o charakterze zarządczym, tzn. wszędzie tam, gdzie dla celu realizacji potrzeb człowiek podejmuje działania, które planuje, organizuje, którymi kieruje i które kontroluje, możliwe stają się inne działania, takie, jak kształcenie się, zakładanie rodziny, odprawianie kompletacji religijnych itp., dlatego też wartość z jaką człowiek darzy ogólne pojęcie pracy determinuje rozwój całego jego życia. Dla człowieka, który ceni najwyżej ze wszystkich dób właśnie pracę, ten nie musi uchodzić za takowego, który zaniedbuje rodzinę, a wręcz przeciwnie, jego praca na rzecz życia rodzinnego dodaje tylko wartości temu drugiemu.

Tym samym zauważyć trzeba, że szerokie pojmowanie zjawiska pracy, pozwala na stwierdzenie, że to za ujęciem tego działania w na wysokim miejscu w hierarchii potrzeb, a więc na traktowaniu niemal całego ludzkiego repertuaru czynności jako pracy o charakterze zarządczym kształtuje sylwetkę moralną człowieka. Ponadto przypuszczalnie, przepuszczenie człowieka, przez sito wartości moralnych pozwoli na mgielne, ale kompleksowe zorientowanie się w kwestii poziomu poczucia wartości w odniesieniu do pracy w danej grupie z dużo lepszym wynikiem niż próba przyporządkowania jednostek w jakikolwiek inny sposób. Wpływ pracy na moralność jednostki to: „wpływ sposobu wykonywania pracy (akuratność, tempo, jakość produktu, organizacja pracy) oraz szeroko rozumianych jej uwarunkowań i okoliczności (fizyczne środowisko pracy, jej uciążliwość, moralna atmosfera w miejscu pracy, ocena pracy, jej społeczny sens, wynagrodzenie za jej wykonanie)”^⁶ W kontekście przywiązywanych przez człowieka wartości w stosunku do pracy, wynikających z motywacji osobowościowo-środowiskowej oraz motywacji wypływającej z wpływu pracy na moralność jednostki, kształtuje się w człowieku poziom pracowitości, który stanowi wartość samego człowieka w odniesieniu do innych ludzi. Pracowitość indywidualnej jednostki jest wypadkową wszystkich tych czynników i trudno byłoby się nie zgodzić z twierdzeniem, że pracowitość jest rzeczywistym odbiciem tego, jak silną wartością jest dla danego człowieka praca.^⁷ „Przez pracowitość proponuję rozumieć pewną, raczej pozytywną cechę (dawniej cnotę) człowieka, cechę określającą stosunek jednostki do pracy (wszelkiej, nie tylko zawodowej). Człowiek pracowity to taki, który chętnie podejmuje różnego rodzaju prace, nawet nieatrakcyjne, uciążliwe i jest zdolny do długotrwałego, systematycznego wysiłku”. Przeciwnie też, człowiek może być niepracowity, czyli leniwy i właśnie tego continuum należy wypatrywać w badaniu pracy jako wartości, określać kto jest bardziej pracowity, a kto bardziej leniwy i określać cechy osobowościowe i środowiskowe, a także cechy samej pracy, które to wszystkie warunkują owy poziom wartości, jaki ma dla człowieka praca.

Aby te rozważania o wartości pracy wpisały się jeszcze mocniej w pragmatyczny wymiar filozofii życia ludzkiego i wszystkich go otaczających zjawisk, należy wspomnieć o tym, że pracowitość przynosi skutek w postaci doskonalenia człowieka i świata. „Praca jest w swojej istocie doskonaleniem, to znaczy tworzeniem nowego dobra, nowych wartości; stąd niszczenie, albo zespół działań które nie przyczyniają się do tworzenia nowych wartości nie są pracą, gdyż są bezsensowne. Tylko działania sensowne są godne człowieka, są rzeczywiście ludzkie i tylko takie działania są pracą w ścisłym tego słowa znaczeniu”^⁸ Tym samym warto zauważyć pewien fakt, że nawet jeśli człowiek wykonuje jakąś czynność o wysokim stopniu trudności, ale wykonuje ją bez sensu, tzn. nie przykłada do niej żadnego znaczenia, to takie działanie prędzej nie może być nazwane pracą niż zwykła zabawa, o której zwykło się mówić, że nie jest pracą. Zabawa powinna być traktowana jako praca, jeżeli tylko człowiek traktuje ją z sensem, jak grę, niczym działanie mające za zadanie wykonanie określonego celu, np., budowanie domu, dobiegnięcie do drzewa. Czynności te nastawione są na uzyskanie danych wartości i wykonywane są w określonym celu, co ma zapewnić zaspokojenie pewnych potrzeb, np. potrzeby zdobycia umiejętności lub potrzeby zdobycia uznania. Niemniej jednak wszystko zależy od danego przypadku, jeżeli bowiem człowiek, przedkłada pracą o niższym poziomie wartości (jaką jest np. zabawa) nad pracę, która leży w zasięgu jego możliwości, ale nie jest przez tego człowieka wykonywana, to można będzie mówić o marnowaniu, czasu, czyli o lenistwie, niemniej jednak wszystko zależy od interpretacji zaistniałej sytuacji. Teoretycznie jednak, można np. podjąć rozważanie nad tym zagadnieniem, czy pracą była ów czynność jaką włożyłem w napisanie tej pracy, jeżeli nie przyłożyłbym do niej żadnej wagi? Albo czy można byłoby ją nazwać pracą, gdybym był w stanie napisać na ten temat piękną książkę, a nie robie tego bo wolę pisać ten esej. Za pracę należy zatem uważać każdą czynność, którą wykonuje człowiek aby uzyskać jakiś zysk, który pozwoli mu na zaspokojenie jego potrzeb, a za wartość pracy należy uważać poziom pracowitości, czyli formy i treści życia ludzkiego wypełnionego działaniem zarządzanym nastawionym na cel. Tylko w takim też przypadku będzie można mówić o postępie w nauce i praktyce społecznej.

1A. Podsiad, Słownik terminów i pojęć filozoficznych, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 2000, s. 658.

2J. E. Karney, Psycho pedagogika pracy, Wybrane zagadnienia z psychologii i pedagogiki pracy, Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 2007, s. 41.

3J. Wilsz, Teoria pracy, implikacje dla pedagogiki pracy, Oficyna wydawnicza Impuls, Kraków 2009, s. 119.

4F. Rheinberg, Psychologia motywacji, tłum. J. Zychowicz, WAM, Kraków 2006, s.18., za: J. Wilsz, Teoria pracy, implikacje dla pedagogiki pracy, Oficyna wydawnicza Impuls, Kraków 2009, s. 194.

5R.E. Franken, Psychologia motywacji, tłum.M. Przylipiak, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2005, s.34., za: J. Wilsz, Teoria pracy, implikacje dla pedagogiki pracy, Oficyna wydawnicza Impuls, Kraków 2009, s. 194.

6S. Pikus, Moralne aspekty pracy, Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Słupsku, Słupsk 1995, s. 17.

7Na temat badań na poziomem pracowitości pisano już: I. Nowakowska, Postawy społeczne i świat wartości młodzieży w Polsce międzywojennej, Warszawa 1991, S. Pikus, Z badań nad systemem wartości i ideałami nauczycieli studiujących w WSP w Słupsku, „Koszalińskie Studia i Materiały” 1977 nr 4, S. Pikus, Stosunek do pracy fizycznej absolwentów szkół średnich, Słupsk 1980, W. Panek, System wartości, wzory osobowe i potrzeby studentów (raport z badań), Warszawa 1988, S. Bartel, Realizacja wartości „pracowitość” a samowiedza i doświadczenie wychowawcze młodzieży, Białystok 1991, D. Kopycińska, Praca w hierarchii wartości (raport z badań), „Ekonomista” 1990, nr 6., S. Siekierski, Wzory osobowe a system wartości młodzieży pracującej, „Kultura i Społeczeństwo” 1980, nr 3-4.

8ks. J. Majka, Rozważania o etyce pracy, Wydawnictwo TUM, Wrocław 1997, s. 12.

Metodologia: Prosty przykład problemu społecznego

2011-09-09T18:47:00.011+02:00

Zobacz esej: Kilka aspektów z metodologii badawczej w psychologii społecznej

Tak się ostatnio zastanawiam, na co zwracać uwagę podejmując się obserwacji socjologicznej? Nic konkretnego, a przede wszystkim nic co byłoby zgodne z moim sumieniem, na stałe nie może zawitać w mojej metodologii. Zacząłem się poważnie zastanawiać nad wyłączeniem z obserwacji zagadnień związanych z uwarunkowaniami historycznymi, zagadnień związanych z ludzką "psychą" i w zasadzie otrzymałem obiekt fizyczny podlegający tylko opisowi. Problem w tym, że obiekty te są zmienne, ciągle mi uciekają. Ich opis w zasadzie więc jest skończony. Na podstawie samej obserwacji nie mogę dowiedzieć się na przykład tego jaką odgrywają rolę? W zasadzie mogę poznać ich funkcję.

Wnioskowanie na temat funkcji to już jednak interpretacja. Tym samym obserwuję coś pomiędzy jednostką a funkcją, czyli jej "położenie". ewentualnie postawę wobec innych obiektów. Tym samym mogę już obserwować dwa zjawiska 1) położenie, czy też tor ruchu, 2) postawa wobec innych obiektów. Moją największą bolączką staje się sens takiej obserwacji. Tzn. umiejętność skonstruowania takiego opisu, który oddzielałby zjawiska ważne dla dalszej analizy, a takie których analiza prowadzić będzie do oczywistych wniosków. Wiadomo przy tym, że człowiek przyzwyczajony do tego co go otacza nie zauważa powiedzmy "problemów społecznych". Dobra rada wujka: jak wyciągnąć taki problem? Przy czym ważne jest aby ten można było określić jako problem socjologiczny. I chyba właśnie należy od tego zacząć, tzn., co w obserwowanej czasoprzestrzeni można uznać za taki problem, a co nie? Może jeszcze dosadniej, co można uznać za zjawisko z socjologicznego punktu widzenia, na co mam zwracać uwagę a co mogę pominąć bez straty? Nie chodzi mi tu o tak banalne kwestie, jak to czy mam obserwować budynki, czy też przechodzących ludzi, ale na co mam zwracać uwagę dajmy na to w takiej oto sytuacji: na skrzowaniu ulic Garbarskiej i Pisarskiej samochody zaparkowane są w ten sposób, że jedna z przecznic mimo swojego dwukierunkowego charakteru stała się jednokierunkowa, a nadjeżdżające z obu stron samochody muszą często najeżdżać na chodnik. W jakimś stopniu nie zaobserwowałem aby stanowiło to realne zagrożenie dla pieszych, niemniej jednak od czasu do czasu dochodzi do sprzeczki pomiędzy kierowcami. Problemu się więc doszukałem, ale gdzie jest problem socjologiczny, na czym on polega?

Moim zdaniem problemem socjologicznym nie jest kłótnia kierowców, gdyż jest to problem psychologiczny, następstwo problemów socjologicznych. Problemem socjologicznym może być a) zatłoczone ulice miasta, b) brak reakcji władz na zaistniałą sytuację lub c) dlaczego oni tędy jeżdżą? W zasadzie trzecie pytanie jest najgłupsze a dwa pierwsze można ze sobą powiązać. Przy czym ograniczając się do samej obserwacji można odkryć gdzie leży problem? Bo ewidentnie w tym miejscu problem leży poza kwestią tego skrzyżowania. Jest to problem lokalnego zatłoczenia dróg, małej ilości miejsc parkingowych czy też w zasadzie złej organizacji ruchu albo złej pracy straży miejskiej. Czyli aby skonstruować problem muszę przyjąć postawę pragmatyczną? Niekoniecznie. Mogę poddać poddać obserwacji dokumenty dotyczące pracy straży miejskiej i administracji aby dowiedzieć się co jest bardziej prawdopodobną przyczyną tego problemu. Czy mogę jednak na tej podstawie podać, które rozwiązanie będzie bardziej korzystne z socjologicznego punktu widzenia? Moim zdaniem nie, bo rozwiązanie takie byłoby korzystne jedynie z administracyjnego punktu widzenia. Aby dowiedzieć się, które rozwiązanie jest właściwe, czy na przykład postawienie zakazu parkowania czy też przemianowanie drogi na jednokierunkową, muszę o zdanie zapytać ludzi nią jeżdżących. Ale to nie wszystko, muszę się też dowiedzieć, jaki to będzie miało wpływ na los ludzi jeżdżących innymi ulicami. Dopiero na tej podstawie mogę wybrać mniejsze zło, czyli podjąć decyzję jakie wnioski do realizacji zaproponować przedstawicielom władzy, na forum publicznym lub też schować do szuflady albo wystawić na bloga. W zasadzie zatem ów cel „pragmatyczny” podporządkowany jest kwestią metodologicznym. Może także służyć uzasadnieniu mojego postępowania. Moje badanie nie jest uzasadnione pod kątem społecznym, problem ten może nie stanowić problemu dla innych ludzi. Niemniej jednak nawet jeżeli jest jedynie zjawiskiem, które może w przyszłości stanowić problem społeczny, tak jest to wystarczające uzasadnienie dlaczego warto się nim zająć.

Esej: Filozoficzne ujęcie prawdy

2011-09-09T06:52:00.006+02:00

Zobacz esej: Filozofia w pigułce - wielcy filozofowie

Każdy człowiek stawia pytania i konstruuje odpowiedzi odnośnie tego co jest prawdą a co nią nie jest. Nierzadko także zdarza się, że zadaje sobie pytanie odnośnie tego jaka jest prawda i czym ona tak naprawdę jest? Przypuszczalnie konstruuje się także wiele innych najrozmaitszych pytań skierowanych w stosunku do „prawdy”. Bogactwo pytań i odpowiedzi nasuwa przypuszczenie, że prawda jest względna, tzn. że przede wszystkim zależy od osobowości i stosunków społecznych. Tak więc bogactwo alternatywnych ujęć prawdy jest ograniczone, a świadczyć o tym mogą dwa rodzaje faktów. Pierwszy z nich, powtarzalność prawdy zauważyć może na przykładzie porównania własnych konstrukcji prawdy kształtowanych w umyśle w stosunku do prawd konstruowanych przez innych ludzi. O owej „powtarzalności” możne świadczyć moment, w którym po dokonaniu odpowiedzi odnośnie sensu prawdy, człowiek sięga po twórczość spisaną na przestrzeni wieków przez innych ludzi. Jak wytłumaczyć tę powtarzalność? Drugim ograniczeniem jest to, że wszelkie wyprowadzone przez człowieka koncepcje „prawdy” mają łączącą się gdzieś oś. Czy ten punkt styku nie jest wszech-prawdą?

Człowiek może znaleźć się w sytuacji, która będzie wymagać znalezienia odpowiedzi co jest prawdą? Zadawszy to pytanie sięga do umysłu i konstruuje odpowiedź. Jedną z takich odpowiedzi może być ta, która tłumaczy prawdę, jako wynik zgodności przynajmniej dwóch, a najlepiej wszystkich osób. Koncepcja prawdy jako powszechnej zgody, z założenia zakłada niemożliwość poznania rzeczywistości. Nie ma nic oczywistego w tym co wydaje się być oczywiste. Wszystko jest względne i zależy od punktu widzenia jednostki. Koncepcję tę trudno pogodzić z wszechobecną konstrukcją materializującą się, zwłaszcza w postaci przedmiotów codziennego użytku. Jeżeli jeden człowiek patrzy na mebel i widzi w nim stół, drugi człowiek patrzy na ten sam mebel i widzi w nim ławę, to co jest prawdą? Jest to sytuacja która prowadzi do nieporozumienia, a całe to nieporozumienie jest wynikiem percepcji, czyli konstrukcji języka i obrazu wynikającej z „miejsca położenia” obserwatora. Z pomocą przychodzi w tym miejscu język, którego człowiek może użyć w stosunku do drugiego człowieka w celu opisu rzeczywistości jaką widzi. Andrzej Szachaj nazywa to dyskursem sprawdzenia: „rezultatem dyskursu teoretycznego jest odrzucenie bądź uznanie sproblematyzowanych roszczeń do prawdy”^¹

Uzyskanie powszechnej zgody, w tym przypadku dwojga ludzi, będzie wynikiem osiągniętego porozumienia. Tak więc prawdą jest to co udało się osiągnąć w dyskursie, nierzadko jest to część jednej i drugiej strony, tak więc jest to porozumienie określane mianem consensusu. Habermas podsumowałby ten „rodzaj” prawdy tak: „Celem odróżnienia prawdziwego od fałszywego czynię odniesienie do sądu innych, faktycznie do sądu wszystkich innych (…). Warunkiem prawdy twierdzeń jest zgoda wszystkich innych”^² Im większa ilość osób zgadzających się ze sobą co do sensu twierdzenia tym prawda jest powszechniejsza. Zgodność wszystkich ludzi co do danego twierdzenia będzie czynić z niego twierdzenie powszechnie akceptowane. Co nieco więcej o powszechności może powiedzieć Hegel w którego filozofii kluczowym pojęciem był concrete universal (powszechnik konkretny). Według Hegla rzeczywistość utwierdza się za sprawą syntezy dwóch przeciwstawnych abstrakcji. Dodaje do tego, że w wyniku syntezy dwóch przeciwieństw powstaje człon złożony z następnej pary przeciwieństw. „Jedynym absolutnym powszechnikiem konkretnym jest rzeczywistość jako całość: wszechogarniający system myślenia”.^³ Przedstawiony zarys jednej z alternatywnych dróg konceptualizacji sensu prawdy mieści się w szerszym nurcie filozoficznym, który nazywa się relatywistycznym. Prawa w ujęciu relatywistycznym krąży wokół osi braku obiektywizmu. To normy kulturowe kształtują to co uznaje się za prawdziwe. Obowiązujące normy społeczne są ramami w obrębie których powstaje rzeczywistość. „Prawda nie ma więc nic wspólnego z transgranicznymi normami”^⁴ po przeciwnej stronie tego nurtu filozoficznego stoją zwolennicy realistycznego ujmowania sensu prawy. Mówi się o wojnie domowej filozofów, lewicy (relatywistów) i prawicy(realistów) akademickiej. Nurty relatywistycznego ujmowania prawdy płyną w kanale hermenetyki, która jest przede wszystkim metodą interpretowania tekstów a w konsekwencji i całego świata. Hermeneutyk interpretuje prawdę jako konsekwencję konwersacji będącym nakładającym się na siebie tekstem (w sensie filozoficzno – socjologicznym tekst można rozumieć jako materię która wypełnia formę), a dosłownie można rozumieć zjawisko powstawania prawdy, jako: „konwersacja jest zatem tylko tworzeniem jednych tekstów na podstawie innych tekstów, nie dotyczy niczego rzeczywistego”^⁵.

Prawda jest relatywistyczna w ujęciu postmodernistycznym, który wiąże się m.in. „odrzuceniem jakiegokolwiek stałego znaczenia czy jakiejkolwiek odpowiedniości między językiem a światem, jakiejkolwiek stałej rzeczywistości, prawdy bądź faktów, które maiłyby być przedmiotem badania”^⁶ Postmoderznizm jawi się np. w perspektywizmie Nietzsche'go, a jego postawę i postawę innych filozofów utrzymujacych się w tym nurcie ujmuje się za społecznie nieodpowiedzialną. Kolejnym kanonem filozofii, biorącym za swą podstawę obraz prawy, która jest nierealistyczna, jest pragmatyzm. Pragmatyzm jest o tyle interesujący, że jako kanon filozoficzny ujmujący prawdę, jako coś względnego, nie kładzie cienia bezsensu na autorytet nauki, „mówienie, iż nauka zmierza do prawdy oznacza tylko tyle, że dostarcza ona skuteczniejszych radzenia sobie ze światem”.^⁷ Czwartym kanonem filozofii opartej na prawdzie, która jest ściśle związana ze stosunkami społecznymi, jest filozofia analityczna, która uważa „że proces analizy ma podstawowe znaczenie dla filozoficznej metody i filozoficznego postępu, powszechnym przekonaniem filozofów analitycznych było to, że powierzchniowa forma języka może przysłaniać jego formę ukrytą, logiczną strukturę i oddalać nas on niej”.^⁸

Idąc kierunku pragmatycznego znaczenia prawdy należy przede wszystkim przedstawić dwie postaci, które stoją za rozwojem tej koncepcji filozoficznej C.S. Peirc'a i jego przyjaciela W. Jamesa. Pragmatycyzm Peirca i pragmatyzm Jamesa dały początek długiej drogi rozwoju dochodzenia do poznania prawdy. Peirce zwraca uwagę między innymi na to, że zagadnienia estetyki, etyki i logiki nie odpowiadają na pytanie o to co jest, ale na to co powinno być, „mimo to dają nam wiedzę pozytywną ponieważ niezmienną podstawą dokonywanych przez nie rozróżnień pozostaje stwierdzenie kategorialnej prawdy”^⁹ W estetyce docieka się właściwej racji ludzkiego działania, jak i poznania, w etyce odróżnia się właściwe wysiłki od niewłaściwych, a logika ma wskazać granicę, między właściwością a niewłaściwością. O Willamie Jamesie, mówi się, że wyrócił pragmatyzm Peirca do góry nogami, formułując własną teorię i metodę pragmatyczną. Pragmatyzm W. Jamesa zakłada, że prawda jest nieobjęta i niepojęta. Prawda ma to do siebie, że staje się prawdą, kiedy urywa się z pętli abstrakcji i objawia się w postaci skutków rzeczywistości.

Prawda nie istnieje w teorii, tak więc wszelkie zdania teoretyczna są zwodnicze, a nabierają one dopiero sensu w odpowiadającym im warunkach praktycznych. „Ilekroć spór jest rzetelny winniśmy być w stanie wskazać pewną praktyczną różnicę jaka musi wynikać stąd, iż racja leży po jednej albo po drugiej stronie”.^¹⁰ Tak więc w duchu pragmatycznych dociekań winno się obie strony konfliktu sprowadzać do rozwiązań praktycznych. Porównując wyniki rzeczywistego oddziaływania społecznego może okazać, się, że różnic nie ma żadnych, spór staje się jałowy, jednakże w momencie kiedy jedna ze stron przyzna się do przegranej i zwątpi z sens dalszego praktycznego dociekania prawda znajduje się tylko po jednej, a nie po obu stronach. Pragmatyzm spełnia także paradygmat łączenia nauk, teoretycznej dotąd filozofii z nowo zobrazowaną filozofią praktyczną. „całe zadanie filozofii powinno sprowadzać się do odkrywania, jaką konkretną różnicę sprawiłoby mnie czy tobie, w konkretnych sytuacjach naszego życia, gdyby ta czy inna formuła świata była jego formułą prawdziwą”. Prawda to praktyczne skutki myślenia teoretycznego, które wpływają w ten czy inny sposób na tego czy innego człowieka. Prawda jest zatem zgodna z rzeczywistością. Jednakże jak poznać prawdziwość praktycznych idei? Wystarczy, że będziemy mogli przyswoić, uzasadnić, potwierdzić, zweryfikować. Wykonać szereg czynności na rzecz udowodnienia prawdy. Jeżeli nie zdołamy wykonać tego zadania, to nie potwierdzimy tej prawdy, a więc potwierdzimy fałszywość zdarzenia. Potrzebna jest w tym miejscu pomoc innych ludzi, z którymi wyprowadzimy konsensus co do istotności wyników rozwiązania. Niemniej jednak rozwiązanie to będzie zawsze jedynie zbliżać człowieka do prawdy, która w skrajnych przypadkach będzie tuż na wyciągnięcie ręki, jednakże obiektywnej prawdy absolutnej nigdy się nie dowiemy. Jakie jest zatem sens nauki? Pragmatyści widzą w niej przede wszystkim możliwość spełniania lepszego życia. Nauka działa na rzecz wdrażania praktycznego działania. Prawdy teoretyczne potwierdzone praktycznie mają moc budującą. „Idee prawdziwe prowadzą do spójności, stabilności i rozkwitu współdziałania ludzi”. Tak więc prawdą jest praktyczna różnica między stosunkami społecznymi. Niemniej jednak nie można na bazie pragmatyzmu dochodzić bezwzględnie do wniosku co jest prawdzie, a co nim nie jest. „Zgodnie z metodą pragmatyzmu spośród rywalizujących przekonań istotne różnice są te tylko, które pociągają istotnie różne następstwa praktyczne, atoli stwierdziwszy, że jakieś dwa rywalizujące przekonania nie pociągają żadnej różnicy praktycznej, nie stwierdzamy tym samym, iż odpowiednie, dwa symbolizujące je zdania mają to samo znaczenie logiczne. Rzecz nie w logice, ale w wartościach.

Rzecz nie w tym, iż owe przekonania pozbawione są logicznego sensu, ale że ich sensy logiczne nie robią żadnej różnicy praktycznej.^¹¹ Tym samym przyjmuje się, że prawdziwość nie wynika z logiczności teoretycznej, ale z rzeczywistości praktycznej. Słuszność wyprowadzonych twierdzeń teoretycznych nie leży w naturze ich logiki, ale w rzeczywistości społecznej. Prawdziwy jest tylko praktyczny wpływ wyprowadzonych teorii na pole praktycznego zachowywania się. Pragmatyzm pozwala na wartościowanie, czyli dochodzenie do prawdy, która obarcza nas bardziej lub mniej pozytywnymi konsekwencjami.

Prawda w ujęciu pragmatycznym zostaje osadzona w świecie zdeterminowanym, w którym ruch jest funkcją i jako funkcja warunkuje dalszy ruch. Prawdy w niebycie abstrakcji nie da się zrozumieć, bo aby ją pojąć i uzasadnić, trzeba zobaczyć ją w ruchu. „Pragmatyczna teoria prawdy nie jest rozbiciem logicznym pojęcia, ale rewizjonistycznym przetworzeniem tradycji. Nawiązanie do następstw, do skuteczności i pomyślności pojawia się nie w związku z dociekaniem formalnej istoty, ale praktycznej wartości prawdy. Pragmatyzm to rewizjonizm etyczny, nowa doktryna wartości prawdy – tyleż filozoficzny, co retoryczny wysiłek zmierzający do zmiany pozycji prawdy w kręgu dóbr.^¹² Tym samym nie jest to przewrócenie wartości prawdy z ujęcia klasycznego na ujęcie „do góry nogami” ale jest to ujęcie prawdy w nowym położeniu, dodaniu do prawdy nowych wartości w postaci właściwego dobra przekonań. Co jest dobre, a co złe, a no to jest dobre co ma dla ludzi pozytywne skutki, a złe jest to co wywołuje skutki negatywne. Nie chodzi zatem o podważanie znaczenia prawdy, ale o wtrącenie jej w ruch stosunków społecznych, ruch zmian i nowości, które nie są prawdziwe, których nie ma nie tylko do momentu aż pozostaną w głowie, ale do momentu aż nie zaczną one oddziaływać na człowieka. Jest też miejsce na odpowiedź co jest dobre, a co złe, jest miejsce na pytanie o znaczenie prawdy, ma ona bowiem zwłaszcza znaczenie praktyczne. Tak więc pragmatyzm powinien rozwijać się głównie na polu praktycznych metod działania i zastosowania prawdy do dawania odpowiedzi na problemy społeczne. „Z punktu widzenia pragmatyzmu wartość różnicy między prawdą a fałszem przekonań jest różnicą wartości między dobrymi i złymi następstwami”^¹³

Prawda w wymiarze praktycznym leży gdzieś między kontekstem działania a dotychczas dowiedzionymi na podstawie badań empirycznych tezami, które uogólnić można na całe społeczeństwa. Np. prawdziwość twierdzenia, że stan bezrobocia wywołuje zmniejszenie się aktywności społecznej nie może zostać dowiedzione tylko za sprawa powołania się na udowodnione w przeszłości tezy^¹⁴ ale aby móc twierdzić, że to jest prawda w danej rzeczywistości, musi być przez sprawdzenie tej prawdy fakt ten kolejny raz dowiedziony. Pragmatyczne ujęcie prawdy zakłada także, że ów bierność społeczna, jako dowiedziona prawda musi być zjawiskiem w praktyczny sposób wpływającym na zmianę stanu człowieka. Tak więc prawda w ujęciu pragmatycznym będzie istnieć w momencie, kiedy przed stanem bezrobocia istniała duża aktywność społeczna. Bierność nie może być ponadto prawdą absolutną, musi odnosić się do działań grup i jednostek, tak więc musi wywoływać kolejne zmiany na innych polach życia człowieka. Niemniej jednak w wyprowadzaniu tego typu uazasnień prawdziwości prawdy w wersji pragmatycznej należy być ostrożnym bowiem „wartość którą miałoby chwytać rozróżnienie prawdy i fałszu, w ogóle nie istnieje”^¹⁵ Niemniej jednak filozofia jako nauka pełniąca fundamentalną rolę oparcia dla innych nauk, zwłaszcza nauk społecznych, powinna pozwalać na wyprowadzanie twierdzeń, których treść i forma nie wypaczy intencji, przeto właśnie na łączeniu teorii i praktyki opiera się pragmatyzm. Tak więc uznając że, prawda służyć ma praktyce, to kryterium prawdy winny być badania naukowe, zwłaszcza te prowadzone powtórnie. Czyżby prawda była zatem tak ulotna, jak tylko szybko rozpływa się jej kontekst? Prawda jest wymiarem danej rzeczywistości i bez niej staje się fałszem?

Pragmatyzm w praktyce „przyzwala wierzyć, w to co tylko kto chce wierzyć i tak długo, jak tylko to będzie korzystne, bez względu na jakiekolwiek obiektywne cechy tego co niezależnie rzeczywiste”^¹⁶ Barry Allen widzi w tym niebezpieczeństwo subiektywnej wartościowania prawdy na poziomach wynikających z osobistego odczucia. Można jednak zauważyć, że taka konstrukcja prawdy daje jej pozycje prawdy relatywnej, a tym samym prawdy niepełnej, którą może „wytworzyć” jednostka, a dopiero interwencja społeczności w postaci dociekań odnośnie tego samego przedmiotu może prowadzić do prawdy o wyższych wartościach.

Nie tylko dążenie do konsensusu odnośnie powszechności prawdy ale także założenie pragmatyzmu o tym, że praktyczna potrzeba wykorzystania prawdy czyni z niej istotność dociekaną przez innych, powoduje że w praktyce prawda może się rozwinąć powszechnie wyłącznie wtedy, kiedy narodzi się w umyśle jednostki myśl subiektywnie sprzeczna z rzeczywistością, z kolei zostanie sprawdzona w tej rzeczywistości. Wynik będzie subiektywny, ale jeśli zawierał choć cień, jakby cień możliwości praktycznego zastosowania, to w przyszłości myśl ta zostanie powielona i przełożona na kolejne dociekania odnoście istnienia tego zjawiska w rzeczywistości. Liczy się zatem i sam subiektywny wywód oraz praktyczne dociekanie, co wartościuje prawdę aż do wartości powszechnie akceptowanej. „...Po stronie wiecznych sił prawdy, które działają zawsze w sposób indywidualny i zrazu nieskuteczny, wydają się skazane na niepowodzenie, by potem po długim czasie uśpienia, gdy wybije ich godzina wypłynąć na powierzchnię”^¹⁷

Nie widać innego relatywistycznego podejścia do prawdy, które mogłoby dążyć do konsensusu z obiektywnym jej obrazem. Ujęcie racjonalistyczne zakłada natomiast, że prawdą jest to iż zawsze, niezależnie od panujących warunków dwa i dwa daje cztery. Relatywizm w ujęciu pragmatycznym nie zaprzecza logice tego zdania, ale jego prawdziwości, do momentu nie potwierdzenia tego, ze dwa i dwa daje cztery w praktyce i tego, że to, że dwa i dwa daje cztery wywołuje jakiś praktyczny skutek w rzeczywistości. Prawda w ujęciu racjonalnym przedstawiana jest w bezruchu, „od momentu utworzenia jakiejś definicji systemowo usprawiedliwionej wyklucza zasadność stosowania innej komplementarnej czy konkurencyjnej”.^¹⁸ Takie ujęcie rzeczywistości przynosi korzyści w postaci modelowego uporządkowania rzeczywistości, ale brak w nim realnego życia, tego witalizmu, który różni człowieka od maszyny. Można dążyć do poszukiwania wszystkich funkcji, uwarunkowań i zależności, ale nie można przesądzać o ich stałej formie i porządku w dotąd poznanym sensie. Należy przyjmować niewiadome, za niewiadome, które pozostają niewiadomymi do osiągnięcia przez człowieka wyższego stanu świadomości. Prawda w ujęciu racjonalnym jest prawdą, która budowana jest w teorii, a nie w praktyce, tak więc oderwana jest od rzeczywistości. Pokładanie nadziei na okrywanie prawdy za sprawą intuicyjnego odbierania bodźców zewnętrznych przypomina w dużej mierze grę losową, na chybił trafił, bazującą i kierującą się na sobie podobnych jednokierunkowych doktrynach.

1A. Szachaj, Teoria krytyczna szkoły frankfurckiej, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008, s. 92

2J. Habermas, Wahrheitstheorien, [w:] Wirklichkeit und Reflexion: Walter Schulz zum 60 Geborstag, Pfullingen 1973, Neske, za:s. 219, A. Szachaj, Teoria krytyczna szkoły frankfurckiej, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa 2008, s. 92.

3S. Blackburn, Powszechnik konkretny, tłum. M. Szczubiałka, [w:] S. Blackburn, Oksfordzki słownik filozoficzny (red.nauk.) J. Woleński, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1997, s. 305.

4A. Grobler, Prawda a względność, Wydawnictwo Aureus, Kraków 2000, s.11.

5Ibidem., s. 12

6S. Blackburn, Powszechnik konkretny, tłum. M. Szczubiałka, [w:] S. Blackburn, Oksfordzki słownik filozoficzny (red.nauk.) J. Woleński, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1997, s. 303.

7A. Grobler, Prawda a względność, Wydawnictwo Aureus, Kraków 2000, s.13.

8S. Blackburn, Filozofia analityczna, tłum. P. Dziliński, [w:] S. Blackburn, Oksfordzki słownik filozoficzny (red.nauk.) J. Woleński, Wydawnictwo Książka i Wiedza, Warszawa 1997, s. 124.

9A.J. Nowak, PIERCE Charles Sander (1839 – 1914) – amerykański filozof, logik, matematyk i fizyk., [red.] J. Szmyda, Filozofowie współcześni, Leksykon, Wydawnictwo Krakowskie, Kraków 2002, s. 371.

10B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 74.

11B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 74.

12B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 79.

13s. 80

14Zob:M. Jahoda, P.F.Lazarsfeld, H. Zeisel, Bezrobotni Marienthalu, przeł: R. Marszałek, Oficyna Naukowa, Warszawa 2007.

15B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 81.

16B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 82.

17B. Allen, Prawda o filozofii, przeł. M.S., Polska Akademia Nauk Instytut Filozofii i Socjologii, Warszawa 1994, s. 84.

18R. Łoziński, Problematyczność prawdy, Prace filozoficzne LXVI, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1991, s. 74.

Esej: Narzędzia opisu rzeczywistości społecznej Zygmunta Freuda

2011-09-08T22:13:00.004+02:00

Zobacz esej: Kilka aspektów metodologii badawczej w psychologii społecznej

„Nasze namiętności często stają się naszym nieszczęściem”^¹

S. Freud

S. Freud zajmuje się związkiem libido z symbolami (światem zewnętrznym), wobec tego psychoanaliza należy do szerszej dyscypliny, jaką jest hermeneutyka. Hermeneutyka posługuje się interpretacją, czyli rozpoznawaniem sensu ukrytego w sensie widocznym.^² P. Sztompka określa ją jako interpretacje w rozumieniu zjawisk społecznych poprzez ujawnianie znaczeń, jakie wiążą z nimi działający ludzie, a także jakie ze zjawiskami tego typu wiąże właściwa im kultura.^³ Libido to popęd seksualny, będący głównym motorem postępowania ludzi. „Artysta nie tylko poświęca się dla sztuki, ale poprzez sztukę realizuje swoje skryte pragnienie sławy i miłości”^⁴
W codziennym życiu społecznym libido przybiera różne bardziej łagodne niż pierwotne i naturalne formy, które pozwalają realizować ludzkie popędy w środowisku społecznym, nie narażając go na rozpad. „Zdolność do uwznioślania posiada wielu ludzi w nieznacznych jedynie rozmiarach…polega na tym, że dążenie seksualne porzuca swój cel skierowany ku rozkoszy cząstkowej lub ku rozkoszy płodzenia i przyjmuje inny, który jest genetycznie związany z porzuconym, ale sam nie może już być nazwany seksualnym lecz społecznym(…),(…) poddajemy się ogólnie przyjętemu wartościowaniu, które stawia wyżej cele społeczne niż seksualne, w gruncie rzeczy samolubne”^⁵ Tym samym popęd seksualny realizowany jest w funkcjach i rolach społecznych na tle interakcji z innymi ludźmi. Ludzie się kształcą i w tym znajdują podniecenie realizując przy okazji swoje pragnienie bycia podziwianym lub pragnienie pełnienia jakiś ważniejszych roli i funkcji w społeczeństwie. Pracują też i doznają rozkoszy gdy uda im się sfinalizować transakcje, zaspakajając pragnienie posiadania pieniędzy i podziwu w społeczeństwie. Sukcesy na tych i innych polach w postaci realnych wyników są zdobyczą i powodują uzewnętrznienie się pragnień ludzkich. S. Freud definiując różne aspekty życia społecznego posługuje się mechanizmami regulującymi wzajemne stosunki między ludźmi. Stosunki międzyludzkie nie są tylko elementem jednoczącym przejawiającym się w wielości różnorodnych czynników spajających, ale wiążą się z pragnieniem nadania przez człowieka własnemu bytowi w kulturze znamion stabilności i ciągłości.^⁶ Społeczeństwo dla Freuda odznacza się od innych form zbiorowości tym, że gatunek ludzki potrafił wykształcić kulturę, jaką tworzy aktywnie do dziś. U podstaw społeczeństwa leżą mechanizmy regulujące ludzkie interakcje, a mechanizmy te kształtują się za sprawą ludzkich pragnień. Pragnienia (inaczej popędy lub życzenia) są tymi narzędziami, którymi S. Freud posługuje się do interpretacji rzeczywistości społecznej. Popędy uruchamiające mechanizmy ludzkich interakcji objawiają się za sprawą zachowań jednostek, łącząc ludzi w społeczeństwo, które za sprawą tych samych popędów kształtuje wspólną kulturę.

Trzeba też wspomnieć o dwóch innych narzędziach opisu rzeczywistości, które mają znaczenie fundamentalne dla całej rzeczywistości. Mianowicie zdaniem Freuda (który uważał także, że warto zawsze w analizie zjawisk społecznych odnosić się do bytów pierwotnych, co było także pewnym narzędziem w opisie rzeczywistości) na początku człowiek za sprawą pierwotnego zaspakajania swoich popędów nie potrafił tworzyć zbiorowości i nawet do tego nie dążył. Formy organizacji pojawiły się dopiero, kiedy Ojciec – przywódca zakazał uwalnianie popędów i stosował w tym celu represje, a wszystko dla zaspokojenia życionośnych i życiodajnych popędów Erosa, umożliwiających trwanie bytu społecznego. Eros jest tym pragnieniem, które niejako narodziło się w celu przetrwania ludzi, kiedy popędy ludzi pierwotnych mogły bez opamiętania doprowadzić do zagłady gatunku. Pragnienie agresji tzw. Tantos, czyli popęd do zabijania jest tym samym tłumione w celu trwania gatunku. Jednak nie zupełnie bowiem, w sprzyjających okolicznościach Tantos może uwolnić się pod władzy Erosa. Wtedy człowiek jest świadkiem niepohamowanych rządzy spełniania popędów kazirodczych, agresywno-morderczych i kanibalistycznych.

Popędy składają się z szeregu elementów, które napędzają ich aktywność, dlatego jednostkę ludzką i społeczeństwo Freud rozpatruje, jako ciągle zmieniającą się dynamiczną konstrukcję ludzi kierujących się w życiu zaspakajaniem swoich najskrytszych pragnień, a podczas ich realizacji dochodzi do interpretacji (okiełznania pragnień) z indywidualistycznych na społeczne obrazy. I tak pragnienia składają się z parcia, które napędza interakcje społeczne. Jest to wkład, jaki człowiek musi wnieść w pracę aby osiągnąć jakiś cel. Właśnie cel jest drugim narzędziem jakie wchodzi w skład pragnień, które tworzą mechanizm napędzający społeczeństwo. Działalność ludzka, a wiec kierowanie się pragnieniami ma na celu tylko ich zaspokojenie. Aby człowiek mógł osiągnąć tak postawiony cel musi całkowicie wyeliminować bodziec, jaki wywołał w nim pragnienie działania, pozbywając się tym samym samego pragnienia. Jeżeli człowiek w swym zachowaniu dąży do wykonania jakiejś czynności, to jeżeli ją wykona, tym samym zrealizuje cel i pozbędzie się pragnienia, które ten ruch wywołało. Ponadto w grupie elementów każdego pragnienia znajduje się też przedmiot, stanowiący obiekt, który człowiek wykorzysta przy realizacji swoich pragnień. Widać tym samym, że samo pragnienie, jako czynnik nadający dynamikę interakcją społecznym i napędzającym pragnienia całych społeczeństw, może zostać rozebrany na jeszcze mniejsze elementy, które automatycznie stają się mniejszymi narzędziami opisu rzeczywistości społecznej. Rzeczywistość ta staje się zarazem organizmem napędzanym przez wielowymiarową płaszczyznę pragnień ludzkich.

Ostatnim elementem pragnień są ich źródła. Samo źródło jest zjawiskiem somatycznym części żywego organizmu, które jest reprezentowane przez popęd człowieka do wykonania lub zaprzestania jakiejś czynności.^⁷ Źródła tworzą się i wyzwalane są za sprawą bodźców zewnętrznych. Oprócz kierowania się pragnieniami, człowiek według Freuda żyje i porusza się aktywnie w społeczeństwie zaspokajając swoje instynkty. Są one starsze od pragnień. Instynkty są pozostałością po zwierzęcym trybie życia, składają się również z tych samych elementów co pragnienia, ale elementy te nie podlegają przeobrażeniom. Popędy człowiek może interpretować, tzn. wcielać jako przedmiot inne obiekty (może doznawać podniet na boisku, grając w piłkę, lub czytając książkę) lub zmieniać ich cel, nakierowując pragnienia na realizację innych celów, na przykład zamiast zaspokajania pragnienia miłości, człowiek może zacząć zaspokajać pragnienia posiadania pieniędzy. Tego typu giętkości zakorzeniony głęboko w umyśle instynkt nie ma. Różnica między tymi dwoma narzędziami jest też taka, że instynkty działają i dążą dla samozachowania i przetrwania, natomiast popędy dążą do samozniesienia i ulegają autodestrukcji.

Rzeczywistość społeczna określana jest zatem przez S. Freuda głównie przez pragnienia ludzi realizowane w trakcie aktywnego życia i liczne instynkty pochodzące jeszcze z czasów zwierzęcej psychiki ludzi. Społeczeństwo to nie może istnieć bez kultury budowanej na bazie tych pragnień, które określają siły ludzkie i społeczne, ich relacje wzajemne, konfiguracje i konflikty. Aby zaspokoić swoje potrzeby, człowiek musi wchodzić w reakcje ze środowiskiem, a społeczeństwo to splot pragnienia i kultury. Za najważniejszy jednak pierwotnie narzędzie scalające społeczeństwo S. Freud uważa Erosa, jest to bowiem zmysł, który ujawnił się przez szczególną intensywność ludzkich popędów seksualnych, agresywnych i kanibalistycznych,^⁸ które były dużo silniejsze niż u innych zwierząt i doprowadzały człowieka do zagłady.

W momencie egzystencjalnego zagrożenia gatunek ludzki targany był głębokimi konfliktami i zakłóceniami, ale wtedy właśnie człowiek na krawędzi swojego istnienia obrał drogę kultury dla siebie jako korzystniejszą.^⁹ Droga ta była także zgodna z jego instynktami samozachowawczymi, które uruchomiły się w tej awaryjnej sytuacji nadzwyczaj silnie i inaczej niż było to do tej pory. Kultura wyrosła zatem na bazie porozumienia o ciągłości gatunku ludzkiego, dlatego składa się ona z takich czynników jak tradycje pielęgnowane z pokolenia na pokolenie i zmieniające się wolno obyczaje oparte na tych samych zasadach, które mają spajać społeczeństwo dla dobra wspólnego. Tym samym człowiek wybrał mniejsze zło, bo musiał dla przetrwania zrezygnować z podstawowych pragnień ludzkich, którymi targany jest zresztą do dziś. Pragnienia te wyzwalane pod pokrywą interpretacji ujawniają się w przedmiotach, które ludzie są dumni.

Tym samym schodzimy do kolejnego narzędzia, którym Freud scala zintegrowane społeczeństwa, jakim są wyparcie ograniczone, jako elementem każdego współczesnego pragnienia. W pragnieniach ludzkich pojawia się więc ten element, który hamuje i stwarza przeszkodę do osiągnięcia danego celu. Człowiek jest w oczach Freuda istotą rozdwojoną wewnętrznie, która z jednej strony dąży z całą intensywnością, do zrealizowania własnych celów z drugiej narzuca sobie ograniczenia i zakazy dotyczące owych celów wypierając je do podświadomości.

Społeczeństwo zatem aby istnieć musi zgodnie funkcjonować i nie może pozwalać na wyzwalanie się żadnych pierwotnych pragnień, człowiek jako jednostka społeczna musi się temu podporządkować, bo inaczej społeczeństwo uzna tą jednostkę za zagrożenie dla gatunku ludzkiego i wyeliminuje z życia społecznego. Dlatego człowiek kryje swojej pragnienia pod postaciami przedmiotów. Zahamowane popędy zapewniają względną stabilność struktur społecznych. Narzucone ograniczenia wzmacniają w ludziach tendencje jednoczące. Różnica między zborowością ludzką a zwierzęcą przejawia się zdaniem Freuda jeszcze tym, że po pierwsze u podłoża ludzkiej społeczności tkwią popędy Erosa, które są interpretowane na przedmioty zgodne ze społecznymi normami, oraz po drugie, że zbiorowości ludzkie podporządkowują się przywódcy. W takim przypadku silniejsze od dbania o interes prywatny staje się dbanie o interes społeczny i identyfikowanie się ze społecznością i dominująca jednostką. ^¹⁰

W ramach tego procesu syn identyfikuje się z ojcem w środowisku rodzinnym, pracownik z pracodawcą w środowisku pracy, uczeń z nauczycielem w szkole, księża z biskupami, a obywatele z politykami.^¹¹ Przyjmowane przez Freuda popędowe czynniki uniwersalnej struktury społecznej to:

dominacja zbiorowości nad jednostkę
wspólnota w miłości
zakaz i represja
poczucie winy

Wprowadzenie tych narzędzi do analizy rzeczywistości nie tylko ją wzbogaca, ale i utrudnia. Dominacja zbiorowości nad jednostką zakłada, że zastrzeżony przez umowę społeczną (jaka zawarli bracia po mordzie na Ojcu) interes wspólny danej zbiorowości pozostaje w głębokiej sprzeczności z interesem jednostkowym każdego z jej członków. Jest to tym samym przeciwieństwo między siłami Erosa, które stroją po stronie społeczeństwa i jednoczą je, oraz stojącymi za interesem jednostki pragnieniami Tanosa. Konflikt ten nie pozostaje rozwiązany, a jedynie stłumiony w świadomości jednostki. Następnym czynnikiem spajającym wspólnotę jest wspólnota w miłości powstaje na bazie przekonania, że zamordowany Ojciec-totem kocha Braci wszystkich na równo. Jest to obraz charakterystyczny dziś dla wspólnot religijnych, które ukształtowały się na tym micie.

Co charakteryzuje wspólnotę miłości to fakt, że przed śmiercią Ojca była wspólnotą miłości. Freud potwierdza w swoich badaniach, że jest to zjawisko dosyć charakterystyczne dla wspólnot, które rządzone są przez despotycznych władców. W końcu władca staje się tyranem i despotom, którego lud przestaje kochać i obrzuca nienawiścią. Władza upada, a lud ma znowu dokonać wyboru, albo dojdzie do bratobójczych walk, albo na czele wspólnoty stanie nowy przywódca. Przypomnieć trzeba jeszcze raz o spajaniu społeczeństwa przez zakaz i represja to przede wszystkim Siła spalająca społeczeństwo.

Owe przeciwdziałające na siebie Etos i Tantos, które dzięki przeciwdziałaniu na siebie są w stanie utrzymać spoistość zbiorowości. Mimo że restrykcyjny charakter tej siły doprowadził do zaostrzenia się konfliktu na linii Synowie – Ojciec, to jednak zadomowił on się w psychice synów i doprowadził do tego, że stali się oni zdolni do wyrzeczeń ku drodze do kulturowego rozwoju. Ostatnim najważniejszym spoiwem jest poczucie winy, które także swój wzór posiada w Micie Genezy Kultury i jest nim wina jaką odczuwali Synowie po zamordowaniu Ojca.^¹² Poczucie winy łączy ludzi w podporządkowaniu względem religijnych i świeckich władców. Tylko poczucie winy ludzi było w stanie pomóc przekształcić wspólnotę nienawiści na nowo we wspólnotę miłości. Wszystkie narzędzia do opisu rzeczywistości społecznej są ze sobą powiązane w kontekście Siły. Pojawienie się bezpośrednich form przejawów władzy w życiu społecznych (bez której jednostki pogrążyłyby się w bratobójczej walce) związane jest z wykształceniem się w jego obrębie dwóch podstawowych typów międzyludzkich zależności, dominacją despotycznej jednostki nad zbiorowością oraz dominacją zbiorowości nad tworzącymi ją jednostkami.

Spośród tak wielu narzędzi jakimi posługuje się Freud do opisu rzeczywistości dwa wydają się mieć znaczenie fundamentalnie ważne dla utrzymywania stabilności i w tym celu niezbędna staje się rola władcy. A także jako drugim równie ważnym narzędziem służącym do opisu społeczności jest popęd, jako determinant wszelkiej aktywności ludzkie w wymiarze zaspakajania własnych potrzeb pod przykrywką społeczną. Jedyną rzeczą na jaką jeszcze gatunek ludzki mógłby się pokusić, jest takie obalenie władzy, aby na jej miejsce powołać samorząd zjednoczonych ludzi, którzy nie potrzebowaliby formy władzy i mogli jednoczyć się w społeczeństwie samoczynnie za pomocą swoich popędów naturalnych \, choć już nie pierwotnych, ale zmienionych pod wpływem czynników środowiskowych.

Krok zrobiony w stronę zjednoczenia pod patriarchą rodu nie musiał być jedynym i ostatecznym krokiem jakim zrobiła ludzkość do przetrwania, proces ewolucji gatunku ludzkiego trwa nadal, co być może przemawia za tym, że w celu przetrwania i coraz głębszej integracji ludzie będą wycofywać w głąb podświadomości kolejne popędy, tak jak to zrobili już dawno z kanibalizmem.

Pozostaje jedno pytanie nie rozwiązane do tej pory, a mianowicie, jak to się stało, że ludzkość wykształciła w sobie Etos, który pozwolił jej na przetrwanie i zapobiegł zagładzie gatunku. Tym łącznikiem był popęd seksualny bowiem jako ten najpierwotniejszy ze wszystkich był też tym, który niejako przyczyniał się do szukania przez jednostki różnej płci jakiegoś porozumienia na tle zaufania.^¹³

1 C. i J. Glenskowie, Myślę więc jestem, Wydawnictwo ANTYK, 1995s. 135.

2 P. Ricoeur, Wyzwanie semiologiczne: problem podmiotu, przeł. E. Bieńkowska, w: P. Ricoeur, Egzystencja i hermeneutyka, Rozprawy o metodzie, przeł. E. Bieńkowska i in., Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa,1975, s.217.

3 P. Sztompka, Analiza Społeczeństwa, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2004, s. 29.

4 Z. Rosińska, Wstęp. S. Freud: pomiedzy kulturoznawstwem a filozofią kultury, w: Freud i Nowoczesność, Z. Rosińska, J. Michalik, P. Bursztynka, Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych, Kraków 2008, s. XII.

5 Ibidem., s. XIII.

6 P. Dybel, Freuda sen o kulturze, Instytut Kultury, Warszawa 1996, s. 18.

7 Ibidem, s. 63.

8 K. Pospiszyl, Zygmunt Freud człowiek i dzieło, Zakład Narodowy im. Ossolińskich Wydawnictwo, Wrocław, Warszawa, Kraków 1991, s. 10.

9 P. Dybel, Freuda sen…(op. cit.), s. 18.

10 Ibidem., s. 173.

11 P. Sztompka, Analiza Społeczeństwa, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2004, s. 29.

12 P. Dybel, Freuda sen…(op. cit.), s. 173.

13 V. Pałka, Wewnętrzny krąg władzy w myśli S. Freuda, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2005, s. 95.

Esej: Motywowanie pracowników jako wartość dla firmy

2011-09-08T22:05:00.005+02:00

Zobacz esej: Wartość zaufania w środowisku zinstytucjonalizowanym

Co oznacza zdanie motywowanie pracowników, a sukces firmy? Co cechuje motywację, jak ja stosować, aby uzyskać zamierzony efekt w stosunku do pracowników, a później osiągnąć sukces firmy? Na te i inne zagadnienia postaram się odpowiedzieć. Najpierw zacznę od zdefiniowania pojęcia motywacja. Czym jest motywacja? Otóż motywacja jest czynnością do podjęcia dużych starań, aby osiągnąć zamierzony cel firmy, ukierunkowaną stopniem, w jakim te starania mogą umożliwić zaspokojenie swojej potrzeby. Motywacja skłania się do wysiłków na rzecz zamierzonego efektu. Podejmujemy zadania organizacyjne, bo koncentrujemy się na zachowaniu związanym z pracą.

Charakterystycznymi cechami naszego pojęcia są wysiłki, cele firmy i potrzeby. Znaczną cecha wysiłku jest natężenie. Kiedy ktoś jest zmotywowany, daje z siebie wszystko. Łatwo możemy zauważyć, ze zbyt wielkie starania nie prowadzą do zamierzonych efektów w pracy, jeżeli nie zostaną określone. Trzeba brać pod uwagę nie tylko natężenie, ale i jakość wysiłku. Musimy osiągnąć starania, które zmierzają do celów firmy. Wreszcie definiujemy motywację jako proces spełniający nasze oczekiwania bądź marzenia. Pracownicy mający cel motywowania są często w stanie napięcia. Podejmują starania, aby je załagodzić. Im wyższy nacisk tym wyższy poziom starań i działań pracownika. Jeżeli zamierzony cel prowadzi do zrealizowania swoich potrzeb, to zmniejszy ono napięcie. Zajmujemy się więc postawą pracowniczą, wysiłki prowadzone do obniżenia napięcia, maja służyć celom firmy. Pewną częścią naszego pojęcia jest wymagane, żeby potrzeby zespołu firmy równały się z celami firmy i były dopasowane do nich.

Pragnę nakreślić iż, pewne grupy pracowników mogą wnosić wiele zaangażowania w zamierzenia sprzeczne z interesami firmy. Toteż niektóre osoby zamiast poświęcać się pracy serfują po swoich ulubionych stronach internetowych, rozmawiają, bądź „czatują”(kobiety- przeglądają strony z ubraniami, mężczyźni- grają, przeglądają strony z samochodami).Wkładają w to wiele wysiłku, który jest nieprzyjazny dla firmy.

Dlatego uważam, że jeżeli pracownik jest dobrze zmotywowany i dąży do tego by osiągnąć cel nadany przez firmę, może osiągnąć sukces, a co za tym idzie może awansować. Jeśli oczywiście zostaną zauważone wysiłki i starania pracownika.

W niektórych firmach zdarza się, iż pracownik nie jest doceniany. I wtedy przychodzi do pracy i wykonuje ją bez entuzjazmu, swoich chęci, bo wie, że jest nie doceniany i nie zauważany. Toteż taki oto pracownik myśli o zmianie pracy, a firma może przy tym dużo stracić, i pracownika i być może wiele pomysłów, które mogły by pomóc w rozwoju i być może zwiększyć dochód firmy.

Ważnym elementem w motywowaniu pracowników jest również dobra atmosfera w pracy. Najpierw wyjaśnijmy co się dzieje kiedy jest zła wręcz „chora” atmosfera w pracy. Otóż pracownicy wcale nie chcą uczęszczać do takiej pracy, często są zestresowani , nerwowi, mają zły humor. Zdarza się , że klient „obrywa” za nasze nastroje. Potem są tzw. skargi na pracownika, później pouczenie przez kierownika, czasami wręcz przesadne. Pracownik już „wychodzi z siebie”, bo nie może wytrzymać w przysłowiowym „domu wariatów”!!! Nikt z nikim nie może się dogadać, dojść do żadnego porozumienia. Wszystko nas wkurza, jesteśmy gotowi trzasnąć drzwiami i jak najszybciej z takiego miejsca uciec. Ale czasem zdarza się, że nie mamy wyboru i musimy nadal tam pracować.

A co się dzieje jak jest dobra atmosfera w pracy? Na to pytanie może prawie każdy odpowiedzieć, ten kto dobrej atmosfery w pracy zaznał, bądź pracuje w takiej firmie, gdzie ona panuje. Otóż taki pracownik przychodzi z chęcią do pracy, mało tego ma wielki zapał do pracy, wykonuje swoje powierzone zadania, swoją pracę sumiennie, należycie i rzetelnie. Jeśli ma coś do powiedzenia, wszelkie sugestie, zastrzeżenia i pytania zostają chętnie wysłuchane. Chętnie rozwiąże problem, z którym nie może sobie poradzić i może go bez obaw przedstawić.

Po prostu czuje się w tej pracy dobrze. A co za tym idzie, klienci chwalą pracowników, chętnie chcą być przez takich obsługiwani, proszą o porady i wiedzą, że ją otrzymają , zawsze chętnie z taką firmą współpracują klienci. Bo wiedzą, że firma ma dobrych pracowników. Taka firma szczyci się dobrymi pracownikami.

Uważam, że pracownika docenia się nie tylko za co robią i wiedzą, ale również za ich inteligencję, którą mogą wykorzystać w danej pracy. Praca wykonywana w grupie wspierających, rozumujących i szanujących się osób ma dużą wartość wartość motywacyjną, a bycie członkiem zgranego zespołu bądź grupy wyzwala w tych ludziach tak pożądaną przez daną organizację lojalność, kreatywność i zaangażowanie.

Więc jeśli pracownicy chcą pracować, mają dużo chęci i zapału do pracy, chcą wykonywać powierzone im cele i zadania, firma „idzie do przodu”, dąży do swojego sukcesu. Wszyscy są zadowoleni i kierownik i pracownik.

Elementem kluczowym w motywacji pracowników jest również dobra relacja z kierownikiem, bądź szefem firmy. Uważam, że w wielu firmach technika ta nie jest do końca stosowana, bądź może jest „na niby”, tzn. kierownik i pracownik udają przed sobą, że wszystko jest w porządku, a tak naprawdę każdy z osobna myśli swoje. Albo drugi przykład: kierownik niby słucha pracownika, a tak naprawdę nie słucha, bo wiecznie kierownik jest czymś zajęty, toteż może być odwrotnie, czyli kierownik rozmawia z pracownikiem, a on pracuje, zamiast wysłuchać szefa.

Dlatego twierdzę, że w każdej firmie przełożeni powinni zawsze znaleźć czas na rozmowę ze swoimi podwładnymi w „cztery oczy”. Powinni również dokonywać tzw. okresowych, na przykład półrocznych ocen pracowników, dzięki którym mogą wspólnie wymienić się zastrzeżeniami, wątpliwościami, bądź rozwiązać problem z którym nie radzi sobie pracownik lub kierownik

Oceny okresowe pracowników powinny służyć do rozpoznania atutów i słabości podwładnych. Najlepiej, żeby były one „skrojone na miarę” danej firmy. Zdarza się, że organizacje stosują oceny jedynie do karania pracownika za popełnione błędy.

Uważam, że takie „śledztwo” stanowi wykroczenie przeciwko motywacji podwładnych i powinni kierownicy zachęcać do rozwijania kompetencji, powoduje spadek wydajności i efektywności pracownika. Jeżeli jest dobrze przeprowadzona kontrola oceny , przynosi organizacji wiele korzyści , wzrostu wydajności i jakości pracy. A co za tym idzie, firma się rozwija.

Pracodawca powinien angażować pracowników nie tylko do oceny minionego roku, ale także do tworzenia celów na przyszłość. Celem tych działań, powinno być stworzenie zgranego zespołu, który razem rozwiąże problemy, niejasności, wspiera się w pracy i występuje jako jedność. Kierownik powinien unikać „negatywnej energii” , którą tworzą plotki, donosy, słuchy, czy podziały grupowe , powstające wśród pracowników. Takie powstałe sytuacje trzeba rozbrajać jak „bomby”, które niewysłuchane mogą wiele złego wyrządzić w grupie pracowników.

Dobry kierownik jest jak król- potrafi dostrzegać nie tylko złe rzeczy, ale też dobre. Te ostatnie mają wręcz kluczowy wpływ na motywowanie pracowników. Nie ma bardziej „demorlizujących” pracownika zachowań, niż nie docenianie jego postępów i tolerowanie niedociągnięć.

Szefa powinno stać na to, co nic go nie kosztuje- „słowa pochwały, które są tym czego pracownicy bardzo chcą, ale nigdy o to nie proszą”.Jak zostajesz pochwalony za powierzone Ci zadanie, to robi Ci się tak „ciepło i dobrze na sercu”, cieszysz się, że wreszcie zostałeś doceniony i zauważony.

Kolejnym jakże ważnym czynnikiem motywującym pracowników jest udział w zarządzaniu firmą. Pracownicy narzekają na nieumiejętność delegowania zadań, uprawnień i ograniczenie ich samodzielności. Natomiast kierownicy czy też przełożeni boją się zaufać swoim podwładnym, chcą wiedzieć o ich najdrobniejszych zadaniach, kwestiach i postępach. Cały czas kontrolują, sprawdzają i pozbawiają samodzielności. W niektórych firmach, chyba już w większości na prośbę kierowników są zakładane kamery przemysłowe i to nie tylko na sali, ale również w pomieszczeniach socjalnych, co pewne, iż niektórzy pracownicy w takich firmach muszą się czuć jak w reality show „wielki brat widzi wszystko!”.

A zatem brak zaufania, często działa jak „samospełniająca się przepowiednia”. A co za tym idzie, taki kierownik myśli, iż pracownik sobie nie poradzi z powierzonym mu zadaniem, powoduje że ten obniża swoją motywację i chęć do pracy, czyli pracownik sobie wmawia, że mu się nie uda, nic z tego nie wyjdzie, bo kierownik tak (powiedział) myślał, a później zrzuci winę na przełożonego.

A zatem kierownicy!!! doceniajcie swoich pracowników , podwładnych, Chwalcie ich za dobrze wykonane zadania, pomóżcie im rozwiązywać problemy, wysłuchajcie swoich pracowników, jak mają wam coś do powiedzenia! I przede wszystkim, zaufajcie swoim podwładnym!!!

Kolejną, jakże ważną cechą motywowania pracowników i sukcesu firmy są jasno przedstawione etapy bądź kryteria awansu. Jeśli pracownik wie, że w danej pracy „może piąć się w górę”, to stanowi dla niego motywację. Dlatego też firma powinna ustalić na początku pracy pracownika jasne i przejrzyste kryteria awansu. I wtedy ten pracownik „wie na czym stoi”. Pracownik myśli: to dobrze, w tej firmie mogę awansować i zostać kimś! A w firmie , w której nie ma jasności awansu pracownik długo nie popracuje. Chyba, że odpowiada mu dane stanowisko i nie chce awansować.

Dlatego też pracodawca powinien od samego przyjęcia pracownika „nakreślić” etapy awansowania szczebel po szczeblu. Dzięki czemu pracownik już będzie wiedział na jaki awans w danej firmie może liczyć.

Podsumowując, skuteczne motywowanie pracowników polega nie tylko na zwiększaniu wydatków, czyli dodatków do wynagrodzeń w postaci premii, bonów okolicznościowych, nagrody, dofinansowanie kształcenia, rekreacji, wypoczynku, ubezpieczenie na życie, możliwość korzystania z samochodu służbowego, opłacana opieka medyczna i nie jest w 100% zależne od zasobów przełożonego. Zdarza się bardzo często, że opisane powyżej metody motywowania pracowników, przynoszą organizacji największe korzyści, które prowadzą do sukcesu i zysku w firmie. A pracownik, który jest dobry i zmotywowany, to fundament firmy.

Reasumując temat motywowanie pracowników, a sukces firmy, to ważny temat, jakże bardzo obszerny, o którym to każdy z nas ma coś do powiedzenia. Bowiem każdy z nas pracuje, bądź pracował. I wie jak ważna w pracy jest dobra atmosfera, żeby się „dogadać”.Następnie istotna jest relacja z przełożonym, aby zostać wysłuchanym, nie „zbytym” Kolejnym ważnym elementem w motywowaniu pracowników jest udział w zarządzaniu, aby kierownik miał do nas zaufanie.

Istotnym czynnikiem jest również przyjazny system kontroli i oceny pracy, aby kierownik rozpoznał nasze atuty, słabości i wykorzystał je do przydzielenia nam odpowiedniego stanowiska.

I ostatnim elementem, równie ważnym co pozostałe czynniki, to jasne kryteria awansu, czyli pracodawcy powinni nam na samym początku naszej pracy określić drogę do naszej kariery zawodowej. Tak więc jeśli firma dobrze zmotywuje swoich pracowników, a oni też wykażą swoje chęci i zapał do wszelkich działań, to myślę że firma może wiele zyskać.

A jaki morał z tego tematu, określcie sami...

Esej: Pracoholizm jako zakłócenie efektywnego funkcjonowania zawodowego

2011-09-07T12:17:00.004+02:00

Zobacz esej: Quo vadis? Studia podyplomowe

Pracoholizm jest działaniem polegającym na zagospodarowywaniu czasu wolnego na pracę. Postępowanie to prowadzi do zakłócenia efektywnego funkcjonowania na polu zawodowym.

Zakłócenia pojawiają się notorycznie (permanentnie) w postaci przybierających na sile ataków. Pracoholizm to nie długa praca, to nie „szukanie sobie” wymówek i zostawanie po godzinach w pracy. Funkcjonowanie na polu zawodowym uwarunkowanie jest przez zróżnicowane podłoże materialne. Ktoś musi dużo pracować bo musi utrzymać dużą rodzinę, ktoś może dużo pracować bo chce założyć dużą rodzinę, osiągnąć sukces zawodowy, zrealizować się życiowo, być bogatym, woli poświęcać czas na pracę niż opiekować się dziećmi, kłócić się z partnerem, etc. Pracoholizmu nie można wiązać z jako takim „podwyższonym” zaangażowaniem. To, że człowiek dużo myśli o pracy, dużo się w nią angażuje wynika z sytuacji w jakiej się znajduje.

Pracoholizm trzeba wiązać raczej z popadaniem w taki stan, który zakłóca prawidłowe funkcjonowanie w pracy. Jest to przekroczenie pewnej bariery, w obrębie której przebywanie pozwalało na efektywne funkcjonowanie. Może to być zarówno bariera psychiczna, jak i fizyczna. Na przykład wybieganie myślami daleko na przód bez jednoczesnego konstruowania planów krótkoterminowych i badania ich spójności. Albo wspomniane już zagospodarowywanie czasu wolnego na pracę. Pracoholizm wiązać należy przede wszystkim z coraz gorszymi wynikami w pracy, coraz gorszym samopoczuciem ale co przede wszystkim z niewłaściwym zarządzaniem czasem. „Pracoholizm” to pewnego rodzaju „panika”, która wynika z obiektywnych przeszkód. Panika, która tylko pogarsza sprawę. Zamiast trendu bocznego czy też spokojnego trendu spadkowego ów spadek jest ostrzejszy.

Pracoholizm to niewłaściwy sposób funkcjonowania w pracy wynikający ze zbyt dużego zabsorbowania pracą. Można być bardzo zabsorbowanym pracą, można zaniedbywać rodzinę a nie być pracoholikiem. Być pracoholikiem znaczy w wyniku zaabsorbowania gubić się i wbrew swojej woli tracić kontrolę nad swoim życiem. Pracoholizm to problemy - zniecierpliwienie, pośpiech, irytacja wynikające z braku kontroli nad pracą. Oczywiście te „stany podgorączkowe” nie muszą się brać z braku kontroli nad pracą, mogą być wynikiem zwykłego napięcia w pracy czy też problemów rodzinnych.

Esej: Marketing w turystyce

2011-09-07T07:09:00.005+02:00

Zobacz esej: Czynniki społeczne w zarządzaniu

„Brzuski” to ośrodek wypoczynkowy w Świeradowie-Zdroju. Świeradów jest 5 tysięcznym miasteczkiem o funkcjach uzdrowiskowo-wypoczynkowych,¹ położonym w południowo – zachodniej części Dolnego Śląska. Ośrodek Wypoczynkowy „Brzuski” mieści się na ulicy Źródlanej, zlokalizowanej w południowej części tego miasteczka. Ośrodek położony jest na skraju małej i cichej uliczki, otoczonej zielenią drzew i krzewów. Do najważniejszego miejsca w mieście jakim jest ul. Zdrojowa, będącego zarazem, ze względu na zabytkowy kompleks rekreacyjny i Dom Zdrojowy, kulminacyjnym punktem odwiedzin wszystkich kuracjuszy, dzieli gości ośrodka „Brzuski” odległość 200m, które spacerkiem pokonać można w 5 minut. Ośrodek ten charakteryzuje zatem bardzo dobra lokalizacja dla gości pragnących mieć przede wszystkim łatwy dostęp do oferty kuracyjnej w mieście. Ośrodek wypoczynkowy „Brzuski” położony jest również nieopodal nowo wybudowanej w 2009 roku Kolei Gondolowej w Świeradowie-Zdroju,² a ośrodek, od tego obiektu dzieli niespełna 50m. Ośrodek wypoczynkowy „Brzuski” dysponuje telefonem stacjonarnym i stroną internetową, za pomocą których zainteresowani noclegiem turyści mogą się zarejestrować. Osoby zainteresowane wypoczynkiem w tym ośrodku, mogą skorzystać, w miarę możliwości, z noclegu w jednym z pokoi gościnnych (39 miejsc noclegowych). Ośrodek dysponuj pokojami o różnej wielkości, od dwu do czteroosobowych. Na standardowym wyposażeniu pokojów znajduje się oprócz łóżek; stolik, krzesła, radio, telewizor z anteną satelitarną (!) i umywalki dla zachowywania podstawowej higieny. W ośrodku mieszczą się dwie świetlice będące miejscem spotkań, gier i zabaw, stół do pingponga oraz piłkarzyki.
Na wyposażeniu ośrodka są także szachy, karty czy inne gry. Na terenie ośrodka znajdują się dodatkowe atrakcje rekreacyjne w postaci krytego basenu, boiska do siatkówki plażowej i kortu tenisowego. Na terenie tym znajdują się alejki spacerowe, które prowadzą poza teren należący do ośrodka, a znaki informują o znajdujących się niedaleko takich atrakcjach, jak klub z kręglami czy pub. Właściciele ośrodka przynajmniej raz w tygodniu organizują „wieczorek” z takimi atrakcjami jak np. ognisko, potańcówka, zwiedzanie z przewodnikiem jakiegoś zabytkowego obiektu w mieście, czy wspólne wycieczki przyrodnicze na pobliskie szlaki w Górach Izerskich. Ośrodek wypoczynkowy „Brzuski” dla zorganizowanych grup turystycznych przygotował ofertę specjalną, a mianowicie pakiet „zimowisko”.

Zniżka obowiązuje w sezonie zimowym od grudnia do marca, dotyczy grup turystycznych powyżej 10 osób. Ofertą jest nocleg z trzema posiłkami i podwieczorkiem w cenie 67zł za dobę hotelową. Można w tym miejscu tylko przypomnieć, że w ośrodku tym za dobę hotelową bez wyżywienia, należy zapłacić nie mniej niż 50zł, nie ma przy tym oficjalnego cennika, dlatego też można domniemywać, że ceny są uzależnione od jakości pokojów i od uwarunkowań pogodowych i intensywności ruchu turystycznego w danym sezonie.

W 2009 roku grupa inwestycyjna „Przyjaciele z podwórka” doszła do porozumienie w sprawie zakupu budynku, w którym w latach 70' funkcjonował jako ośrodek wczasowy dla dzieci w Świeradowie. Budynek zlokalizowany jest na ulicy Źródlanej (visa via Ośrodka Wypoczynkowego „Brzuski”), która mieści się 200m od centrum (ul. Zdrojowa) Świeradowa i 30m od nowo wybudowanej w 2009 roku w Świeradowie Kolei Gondolowej na Strug, na którego szczycie znajduje się ponadto schronisko turystyczne. Kolejka wyznacza trasę dla nowo powstałej nartostrady, a na szczyt można dostać się dodatkowo za sprawą niebieskiego szlaku biegnącego łukiem wzdłuż trasy kolejki. Ośrodek ten ma zatem bardzo dobrą lokalizację w stosunku do atrakcji turystycznych w mieście, jak i w okolicznych górach. W budynku tym otworzono ośrodek „Mech”, odrestaurowano pokoje gościnne, które mogą pomieści od jednej do czterech osób (48 miejsc noclegowych). Pokoje te zagospodarowano wstawiając łóżka, stoliki nocne i lampki. W każdym pokoju znajduje się radio i telewizor (+ telewizja satelitarna), a także co poniektóre pokoje zostały wyposażone dodatkowo w telefon stacjonarny. Na terenie ośrodka jest duża jadalnia w której serwowane są posiłki (przygotowywane także specjalnie na zamówienie), a także bar gdzie można posłuchać spokojnej muzyki i wypić drinka, siłownia, oraz świetlica gdzie znajduje się stół do pingponga. Teren wokół ośrodka jest zielony i można na nim w ciepły dzień rozłożyć koc czy leżaki. Minimalna cena za nocleg w ośrodku wynosi 50zł i waha się w zależności od pory roku. Do każdej doby hotelowej gratis wliczone jest śniadanie. Rezerwacji można dokonywać telefonicznie i wpłacając 20% kosztu pobytu. 10m od ośrodka mieści się wypożyczalnia sprzętu zimowego, na który goście pensjonatu „Mech” mają 10% zniżkę. Budynek ośrodka został poddany tylko częściowej renowacji, z zewnątrz nie prezentuje się najlepiej, teren wokół budynku jest nieduży, co przeszkadza na zorganizowania jakichś dodatkowych atrakcji. Otwarcie w 2009 roku Kolei Gondolowej i nartostrady na Strugu spowodowało oczekiwany od dawna intensywny napływ turystów w rejon dolnej stacji. Zmorzony ruch turystyczny został także zaobserwowany zwłaszcza w tych dwóch domach wczasowych, które fortunnym zbiegiem okoliczności znalazły się w jego centrum. W roku tym obydwa ośrodki położone bardzo blisko nowej atrakcji turystycznej (najnowocześniejsza w Polsce) odnotowują wzrost turystów zainteresowanych noclegiem.

Tym samym dotąd nie wyłaniające się z gąszczu konkurencji, te dwa podmioty zbiorowego zakwaterowania zyskały lokalizację pozwalającą im na rozpoczęcie wyścigu konkurencyjnego o narciarzy, którzy są nowym ruchem turystycznym w Świeradowie cieszącym się dzięki tak potężnej inwestycji po polskiej stronie Sudetów wysokim potencjałem wzrostu. Nowa inwestycja odsłania także nowe możliwości korzystania z uroków gór w sezonie letnim, co czynić będzie konkurencje między tymi dwoma ośrodkami jeszcze bardziej interesującą.

Zaprezentowana misja jest „sensem życia” ośrodka wypoczynkowego „Mech” i pracujących w nim ludzi i ich oczekiwań co do przyszłego rozwoju tego miejsca. Misja ta zawiera cele strategiczne które zostały zbudowane na bazie dotychczasowych doświadczeń ludzi zaangażowanych w rozwój ośrodka i w oparciu o dotychczasowe obserwacje uwarunkowań przyrodniczych, kulturowych i społecznych w Świeradowie Zdroju. Misja ta jest wynikiem rozmów między członkami grupy inwestycyjnej i bazuje także na rozmowach z potencjalnymi gośćmi i bezstronnymi klientami. Zaprezentowana wizja składa się zatem z głównych długoterminowych celów, a sięgnięcie do niej daje pełny obraz priorytetowych komponentów, z których składać się ma każde działanie, każdej jednostki w grupie. Jest to obraz charakteru firmy i pracujących w niej ludzi, dlatego też każdorazowo podejmowane działanie względem Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” powinno nieść z sobą cechy wspólne z misją. Każdorazowy problem powinien zaczynać się rozwiązywać od sięgnięcia pamięcią do misji. Jest to zatem unoszący się w przestrzeni stosunków społecznych między podmiotami wymiany cel priorytetowy, który winien być fundamentem każdego działania.

P. Kotler podpowiada, aby misja zawierała takie elementy, jak określenie biznesu w jaki się działa i klientów, dla których się pracuje. Ponadto winno się w misji odpowiedzieć na pytanie dlaczego podejmuje się działalność i jaki rodzaj przedsięwzięcia jest budowany?³ Dlatego też postanowiono, że misją Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” jest:

Ośrodek wypoczynkowy „Mech”

Ciche miejsce dla spokojnego wypoczynku
o wysokich standardach przy niskich cenach.
Zlokalizowane u podnóża Sudetów z pięknym
widokiem na góry i uzdrowisko. Idealne miejsce
aby bez pośpiechu szybko dostać się w góry

i zakosztować pieszych, rowerowych lub narciarskich wycieczek,

a także doskonałe jako miejsce startowe
dla aktywnego obcowania z przyrodą i kulturą uzdrowiska.
Rozumiemy potrzeby wszystkich kultur,
zapewniamy opiekę w czasie pobytu i niesiemy pomoc
w celu spędzenia jak najlepszego wypoczynku.

Przytulne pokoje gościnne i pyszna kuchnia śląska,

siłownia i ogród botaniczny z tarasem widokowym na góry

pozwolą na aktywny relaks każdego dnia.

Pierwszy rok działalności ośrodka wypoczynkowego „Mech” można zaliczyć do bardzo udanych. Tak jak to przewidywano Kolej Gondolowa stała się miejscową atrakcją turystyczną, użytkowaną każdego miesiąca przez coraz to większą liczbę turystów. Przez ten rok grupa „Przyjaciół z podwórka” skoncentrowała się głównie na działaniach remontowych wewnątrz ośrodka. Odnowiono znajdującą się tuż przy wejściu recepcję. Pokoik, który stał się także biurem, otoczono dodatkowym blatem obsługowym na którym zainstalowano komputer i położono Księgę Gości. W holu rozwinięto czerwony dywan i postawiono drewnianą ławę ze stołem. W kątach rozstawiono w wielkich donicach rododendrony (egzotyczne drzewka związane z tradycją tego uzdrowiska) „cudownie kwitnące w maju i czerwcu”⁴ a na ścianach zawieszono oszklone gabloty z wielkimi mapami Gór Izerskich i Świeradowa. Jedno z pomieszczeń na parterze tego jednopiętrowego budynku zagospodarowano pod stołówkę. Obok niej otwarto mały drink bar, w którym znalazło się miejsce dla dwóch ław i małego barku. Również na parterze, jedno z pomieszczeń zagospodarowano na siłownię, gdzie zawieszono lustro i stanął atlas do ćwiczeń.

Korytarze między pokojami gościnnymi zostały na nowo pomalowane, rozwinięto dywany, a na początku i końcu, zgodnie z przepisami ppoż⁵, zainstalowano gaśnice. Łazienki zostały przystosowane do standardów sanitarnych, a pokoje zostały urządzone na potrzeby gości. Ostatnim elementem był regulamin, który zawisł w holu głównym na parterze. Regulamin ten miał charakter ogólnych rozporządzeń i został napisany w języku polskim, angielskim, niemieckim i czeskim.

W pierwszym roku zawieszono na budynku tablicę z dużym napisem „Mech”. Reszta działań marketingowych prowadzona były głównie w internecie, co jest wynikiem zachodzących zmian na rynku informacyjnym oraz cech gości wobec których planuje się podejmować działania sprzedażowe.⁶ Za sprawą nowo otwartej strony domowej ośrodka „Mech” oraz działań reklamujących ośrodek na licznych portalach ogłoszeniowych i tych poświęconych uzdrowiskom w południowej części Polski. Właśnie w przestrzeni internetowej skoncentrowano się na zaprezentowaniu nowego produktu, który pojawił się na rynku w postaci Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” w Świeradowie-Zdroju. Działania w przestrzeni internetowej zmierzały w dwóch kierunkach. Po pierwsze zajęto się zbudowaniem małej strony internetowej będącej formą wizytówki. Na stronie internetowej umieszczono informację o ofercie noclegowej i gastronomicznej, galerię zdjęć, dodatkowe informacje o korzystnej lokalizacji ośrodka blisko Kolei Gondolowej, a także o znajdującej się zaraz przy ośrodku wypożyczalni nart i rowerów. Na stronie internetowej podano także dane kontaktowe. Ta skromna strona, mająca być najważniejszą wizytówką i oknem na świat dla ośrodka wymagała wsparcia w postaci działania drugiego typu. Mianowicie postanowiono zamieścić reklamę strony ośrodka na portalach związanych z turystyką w tym regionie. Do tych działań dołączono prowadzenie bloga „o aktywnej turystyce w Górach Izerskich” na którym to blogu poruszano tematykę górskich szlaków turystycznych w regionie Świeradowa, walorów przyrodniczych niespotykanych nigdzie indziej w Polsce (torfowiska)⁷ i wartych zaobserwowania zabytków kulturowych tego regionu. Na blogu zaczęto pisać o uroku pieszych wycieczek zwłaszcza wiosną, kiedy topnieją śniegi i pojawiają się pierwsze trawy i przebiśniegi, kiedy to najlepiej jest dostrzec zwierzynę wygrzewającą się na słońcu. O tym, że latem najlepiej pokonywać Sudety na rowerze, bo przy dobrej pogodzie jest sucho i bezpiecznie. Piękną polską jesień najlepiej jest podziwiać znowuż na piechotę, a zimą w niskich Sudetach narty biegowe są najlepszym rozwiązaniem.

Artykuły na blogu pisane był z częstotliwością cotygodniową, przy zachowaniu wysokiej jakości tekstu i zdjęć.⁸ Na blogu umieszczono oczywiście reklamę Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” i galerię jego zdjęć (zwłaszcza od wewnątrz).

Inne czynności mogące nosić miano marketingowych wykonano wokół personelu ośrodka wypoczynkowego. Jeden z członków „Grupy” wziął odpowiedzialność za prace pokojowe i porządkowe. Otrzymawszy uniform w kolorze białym z zielonym logo w postaci napisu „Ośrodek Wypoczynkowy „Mech – obsługa hotelowa”. Zagospodarowano tym samym dodatkowe pomieszczenie na sprzęt gospodarczy, a, że było ono dość pojemne dodatkowo służyć zaczęło, jako przechowalnia nart i rowerów należących do gości ośrodka. W kuchni mieszczącej się zaraz za stołówką, jeden z członków „Grupy” z zamiłowania kucharz, rozpoczął pracę nad typowo śląskim menu. Do prac pomocniczych miał on do dyspozycji obsługę hotelową. W pokoju na parterze urządzono pokój księgowy, w którym rezydował członek „Grupy” odpowiedzialny za kwestie rozliczeniowe i rachunkowe. A dawna portiernia zamieniła się w dział marketingowy, który miał także wydzieloną (w postaci półokrągłej lady) recepcję w której dokonywano sprzedaży.

Dział marketingu rozpoczął prace w dawnej portierni na parterze w holu głównym Ośrodka Wypoczynkowego „Mech”. „Grupa” uznała, że najlepszym rozwiązaniem z uwagi na specyficzne cechy inwestycji, jest połączenie komórki marketingowej ze sprzedażową. Pracujący w dziale członek „Grupy” pełni zatem zarówno funkcje sprzedażowe, jak i koordynuje prace marketingowe. Lokalizacja działu w dawnej portierni daje możliwość obserwacji, kontroli tzw. chwil prawdy⁹, co jest największym atutem tego działu. Komórka ta jest odpowiedzialna za reagowanie na wszystkie niezaspokojone potrzeby gości. Komórka musi zatem mieć kontrolę nad przebywającymi w hotelu gośćmi oraz nad rezerwacjami i potencjalnie zainteresowanymi turystami. Dodatkowe funkcje komórki marketingowej jest dbanie o wizerunek ośrodka, opieka nad stroną internetową, koordynacja realizacji planów reklamowych, oraz realizacja działań promocyjnych. Komórka marketingowa zobligowana jest do wnoszenia ulepszeń jakościowych i ilościowych w obrębie środowiska marketingowego i sprzedażowego. Tak więc dział marketingowo-sprzedażowy otrzymawszy od działu księgowego budżetu na rok 2009, zarządzający marketingiem członek „Grupy” opracował całoroczny plan wydatkowania budżetu, który następnie przedstawił w dziale księgowym do akceptacji. Po wymianie uwag plan działań marketingowych został zatwierdzony. Przewidywał on między innymi w pierwszym kwartale wykonanie strony internetowej, zakup elementów wizualnych do głównego holu (dywan, kwiaty, mapy) a także artykułów promocyjnych w postaci kalendarzy naściennych wręczanych każdym wyjeżdżającym z ośrodka gościom. Resztę budżetu zaplanowano do wydatkowania na potrzeby bieżące, takie jak wizualizacja i oprawa menu stołówki, wybór i zakup środków czystości, firanek, pościeli, obrusów, garderoby dla personelu, oraz wszelkich innych drobnych elementów przestrzeni, które są ważne dla prawidłowego wizerunku i funkcjonowania każdego obszaru procesu obsługowego. Rolą działu marketingowego jest planowanie i koordynowanie zakupów tych wszystkich elementów, a także reagowanie na wszelkie problemy w procesie usługowym na linii obsługa – gość. Marketingowiec „Grupy” rolę działu marketingu w ośrodku nazwał „dopinaniem wszystkiego na ostatni guzik, przy czym najlepiej aby guzik był w kolorze zielonym”. (Zatem dział marketingowy podejmuje się łączenia podaży i popytu). W budżecie nie zabrakło też miejsca na pozycjonowanie strony internetowej i reklamowanie ośrodka w internecie. Niewykorzystana pula środków finansowych przeznaczona na działania marketingowe została przeniesiona na rok następny, co miało na celu ciągłe, a nie skokowe wydatkowanie coraz większych sum na zaplanowane bieżące działania promocyjne, reklamowe i sprzedażowe.

W regionie miasteczka Świeradów-Zdrój sektor usług turystycznych jest bardzo dobrze rozwinięty. W uzdrowisku tym turystyka jest najważniejszym źródłem dochodów dla miejscowej ludności. Wśród usług tych dynamicznie rozwija się baza noclegowa. Podmioty działające w tej branży są względem siebie bardzo zróżnicowane.¹⁰ I tak wśród podmiotów grupowego zakwaterowania można zaobserwować przede wszystkim najważniejszy element dla funkcji uzdrowiskowej Świeradowa, jakim są domy kuracyjne. Obecnie w Świeradowie jest pięć takich domów oferujących łącznie ponad 400 miejsc noclegowych i ze średnią ceną za najtańszy nocleg około 100zł. Domy kuracyjne są najstarszymi obiektami w regionie świadczącymi usługi noclegowe. Zostały one wzniesione bezpośrednio w pobliżu zdrojów, czyli miejsc w których wytryskuje spod powierzchni ziemi woda mająca bogate właściwości lecznicze.¹¹ Domy zdrojowe w uzdrowisku organizują dostarczanie tych wód kuracjuszom przybywającym do uzdrowiska, tak więc, każdy kto zatrzyma się w Domu kuracyjnym będzie miał możliwość skorzystania nie tylko z usług noclegowych i gastronomicznych, ale przede wszystkim będzie mógł skorzystać z zabiegów kąpielowych przygotowanych na bazie takiej wody. Tak więc do podstawowej oferty noclegowej i gastronomicznej dołączone zostały usługi kosmetyczne.

Innymi, choć podobnymi podmiotami zbiorowego zakwaterowania, jest pięć sanatoriów, które to oprócz miejsc noclegowych i oferty gastronomicznej dają swoim gościom możliwość skorzystania z atrakcji kuracyjnych w postaci usług pielęgnacyjnych wykonywanych przez personel medyczny i kosmetyczny w trakcie zabiegów takich jak: kąpiele, okłady, masaże, wszelkiego typu wodolecznictwo, światłolecznictwo, magnetoterapia, elektroterapia. Z uwagi na szeroki wahlarz usług medycznych, w sanatoriach goszczą przede wszystkim osoby pragnące się poddać rehabilitacji z uwagi na przebyte wypadki czy choroby. Oczywiście wszystkie tego typu usługi są dodatkowo płatne. Średni najniższy koszt doby hotelowej w sanatorium wynosi 60zł. Widać zatem, że koszt noclegów w sanatoriach jest już tańszy od kosztu noclegu w domu zdrojowym i zbliża się do najtańszej doby hotelowej w innych podmiotach zbiorowego zakwaterowania pozbawionych funkcji medyczno-kosmetycznych.

Pozostałą grupę podmiotów zbiorowego zakwaterowania w Świeradowie-Zdroju, stanowią inne podmioty zbiorowego zakwaterowania nie oferujące swoim gościom na terenie obiekty dodatkowych usług medycznych i kosmetycznych. Niemniej jednak należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że reszta podmiotów także stara się wprowadzać pewne elementy usług kosmetycznych. Co większe obiekty starają się oferować kilka dodatkowych usług kosmetycznych na przykład w postaci SPA. Niemniej jednak część podmiotów stara się wprowadzić choćby jakieś przedmioty, w postaci jakuzzi, sauny, czy małego basenu, bądź też sal w których odbywać się mogą na zamówienie masaże relaksujące, itp. najczęściej tego typu kroki podejmowane są w co lepszych hotelach. Na terenie gminy jest siedem hoteli o łącznej liczbie 577 miejsc noclegowych. W hotelach w Świeradowie średni koszt najtańszego noclegu wynosi 85zł. Tak więc średnio najtańsza doba hotelowa jest droższa od średnio najtańszej doby w sanatorium, mimo że sanatoria mają dodatkową ofertę w postaci szerokich usług medyczno-leczniczych. Niemniej hotele w Świeradowie stanowią zróżnicowaną grupę, od tych o wysokim standardzie usług i zróżnicowanych możliwościach wypoczynku, do tych, które oprócz noclegów nie oferują żadnych dodatkowych atrakcji (w tej grupie najwięcej jest innych obiektów hotelowych w postaci moteli itp.). Obok hoteli nieliczną grupę stanowią pensjonaty, które według norm klasyfikacyjnych PKD¹² i ustawy o turystyce¹³ od hoteli odróżnia m.in. liczba miejsc. W Świeradowie zarejestrowane są dwa pensjonaty, jeden z 95 (najtańszy nocleg 50zł) a drugi z 16 miejscami noclegowymi, gdzie najtańszy nocleg wynosi 30zł. Pensjonaty nie oferują nic więcej poza noclegiem. Na terenie Świeradowa są jeszcze dwa gospodarstwa agroturystyczne, które są zlokalizowane na uboczu regonu gminy (w Czerniawie). Oferują one swoim gościom nocleg i gastronomię. Na terenie gminy Świeradów-Zdrój działają także dwa schroniska proponujące bardzo dobre walory przyrodnicze, jednakże oferujące nocleg i gastronomię na niższym poziomie niż inne podmioty zbiorowego zakwaterowania.

Najliczniejszą grupę podmiotów grupowego zakwaterowania inną od reszty grup stanowią kwatery prywatne, który jest łącznie 34 na terenie gminy, oferujących 360 miejsc noclegowych. Średni koszt najtańszej doby hotelowej w kwaterze prywatnej wynosi w Świeradowie nie więcej niż 40zł. Osoby i firmy oferujące nocleg w kwaterze prywatnej dają w zamian nocleg w pokoju gościnnym, nie oferując przy tym żadnych dodatkowych usług.

Grupę obiektów zbiorowego zakwaterowania w Świeradowie, o której można powiedzieć, że stanowi najbliższą konkurencję dla ośrodka wypoczynkowego „Mech” są podmioty kryjące się pod nazwami domy wypoczynkowe, domy wczasowe, czy w końcu ośrodki wypoczynkowe. Grupa ta ma bowiem kilka wspólnych cech, których ilość zazębia się wraz ze zbliżaniem się do grupy ośrodków wypoczynkowych w Świeradowie. Najmniej cech wspólnych (przynajmniej jeżali chodzi o budowę) mają domy wypoczynkowe, których jest sześć na terenie Świeradowa i jest to baza turystyczna oferująca około 215 miejsc noclegowych, o średnim koszcie najtańszej doby hotelowej w wysokości 50zł. Domy wczasowe mają budowę willową, kilka pokoi, i cały teren wokół do dyspozycji gości. W domach wypoczynkowych są wspólne kuchnie w których sami goście z własnego ekwipunku żywnościowego przygotowują pożywienie (które potem trzyma się w wspólnej lodówce). Obok miejsca do spożywania posiłków (lub w tym samym pomieszczeniu) znajdują się świetlica z telewizorem. W co poniektórych domach wypoczynkowych można spotkać stół do pingponga, miejsce na ognisko i ławeczkę ze stolikiem. Troszkę większe są już domy wczasowe, których na terenie gminy jest dziesięć. Oferują one łącznie co najmniej 460 miejsc noclegowych. Domy wczasowe stanowią grupę najbardziej zróżnicowaną. Mogą to być duże wille, albo budynki na kształt hotelarski. Są to podmioty, które mogą mieć cechy zbliżone bardziej do domów wypoczynkowych, jak i już do czterech ośrodków wypoczynkowych znajdujących znajdujących się na terenie gminy Świeradów-Zdrój, które mają łącznie ponad 130 miejsc noclegowych i w których średni najniższy koszt noclegu wynosi około 40zł. Ośrodek „Mech” stylem budowy i funkcjonalnością pomieszczeń jest blisko związany z innymi ośrodkami wypoczynkowymi. Podobieństwo to jednocześnie odróżnia je najbardziej od wszystkich innych obiektów zbiorowego zakwaterowania w Świeradowie-Zdroju.

Należy bowiem zauważyć, że historyczne położenie Świeradowa-Zdrój na styku granic kultur niemieckiej, czeskiej i polskiej nadaje temu miejscu kosmopolityczny styl, który zaowocował niepowtarzalnym charakterem kultury społecznej. Stylowa mieszanka architektury modernizmu, osadzona jest często na secesyjnych bryłach. Domy łączą w sobie elementy murowane i drewniane, a na tych drewnianych elementach ryte są lub malowane ornamenty na wzór szwajcarski, (najznakomitszym przykładem jest wyłaniająca się z dziczy przyrody willa krajobrazowa Marzenie, określana mianem zabytku – rozpoznawalnego waloru kulturowego), niemniej jednak większość budowli ma w sobie wiele zwłaszcza ze stylu architektonicznego kultury łużyckiej i śląskiej. Większość z ośrodków grupowego zakwaterowania może poszczycić się piękną rzeźbą architektury, niemniej jednak i w grupach tych znajdują się budynki o mniej lub bardziej atrakcyjne pod kątem architektury budowlanej. W miarę zbliżania się do ośrodka wypoczynkowego daje się zaobserwować komunistyczną architekturę budowlaną w stylu „wielkiej płyty”. Kształt budowlany ośrodków wypoczynkowych w Świeradowie to najbardziej ubogi przykład zastosowania socrealizm, kierunku architektonicznego, który cechuje tutaj bardzo surowe podejście bez zastosowania jakichkolwiek elementów mogących podkreślić piękno, czy elegancję budynku. Ośrodki wypoczynkowe to prostokątne i niskie (jedno czy dwa piętra) budynki stanowiące wyłom w architekturze panującej w tym regionie wśród obiektów zbiorowego zakwaterowania.

Jeden, spośród czterech ośrodków wypoczynkowych będących obiektami o cechach konkurencyjnych względem ośrodka wypoczynkowego „Mech”, znalazł swoją lokalizację na tym samym południowym krańcu miasta co ośrodek „Mech”. O ośrodku „Brzyski” można dodatkowo powiedzieć, że działa nieprzerwanie od około 40 lat. Fakt ten powoduje, że ośrodek dysponuje grupą lojalnych klientów i kontaktami biznesowymi. Można tylko domniemywać, że z ośrodka tego korzystają pracownicy kilku firmy w ramach dodatkowych wartości do wynagrodzenia. Współcześnie prywatni właściciele ośrodka „Brzuski” mają do dyspozycji ponad hektar zadbanego terenu wokół ośrodka, który jest zagospodarowany pod park i atrakcje do rekreacji fizycznej. Oprócz alejek wśród cieni drzew (brzóz) znajduje się tu także boisko do siatkówki plażowej, na którym jest zawsze zamontowana siatka, piasek jest uporządkowany, a o piłkę można poprosić na recepcji ośrodka. Budynek ośrodka przeszedł kapitalny remont w latach '90. Zewnętrzna płyta przykryta została drewnianą konstrukcja, nadając budynkowi stylowy, górski charakter. Wymieniono także okna, stare i białe, zostały zamienione na nowe drewniane w kolorze brązowym. Na płaskim dachu stanęła konstrukcja w postaci pochylonego poddasza i dużego tarasu. Dziś na tym poddaszu znajduje się przytulna aula w której goście mogą oglądać telewizję i grać w wiele różnych gier.

Podobna sala znajduje się także na parterze, z tym że współcześnie jest ona przeznaczana głównie na zamknięte spotkania grupowe, jak narady, czy konferencje organizowane przez i dla gości. Na paterze znajduje się także korytarz, który biegnie do następnego budynku w którym znajduje się basen dobudowanego do ośrodka w latach 90'. Szatnia, a zaraz za nią dobrze utrzymany basen są do dyspozycji gości za dodatkową opłatą. W piwnicach mieście się natomiast stołówka, która jest czynna od 8.00 do 19.00 co powoduje, że goście mogą korzystać z oferty gastronomicznej w dowolnych dla siebie godzinach. Sam ośrodek został wyremontowany także od wewnątrz. Dodano wiele elementów drewnianych, wstawiono nowe meble, a wszystko to zostało dodatkowo udekorowane kwiatami, tkaninami wysokiej jakości, a w wielu miejscach spotkać można akcenty w postaci rzeźb, czy obrazów. Pokoje gościnne są eleganckie, przytulne, są w nich również kwiaty i obrazy. Personel ośrodka wypoczynkowego wyposażony jest w zadbane uniformy. Personel recepcji posługuje się także językiem niemieckim i angielskim. Na początku 2000 roku ośrodek „Brzuska” zaistniał w internecie. Reklamuje się nie tylko poprzez swoją stronę internetową, ale także na wielu portalach internetowych. Działania reklamowe prowadzone są również za sprawą zamieszczonej przy drodze dojazdowej do miasta podświetlanej reklamy na stojącym bilbordzie.

Mija już rok od momentu, kiedy „Grupa” zainwestowała w działalność turystyczną. Po tym czasie inwestorzy są zdolni dokonać oceny mocnych i słabych stron działalności ośrodka wypoczynkowego „Mech”, a także szans i czyhających na rynku zagrożeń. Analiza SWOT pomorze zidentyfikować i sformułować fundamentalne problemy i określenia dla planu działań strategicznych na dalsze lata działalności ośrodka.

Skrót SWOT jest akronimem słów „strengths” (moce strony), „weaknesses” (słabe strony), „opportunities” (szanse wynikające z wpływu otoczenia), „threats” (zagrożenia czyhające w otoczeniu).¹⁴ Aby prawidłowo wykonać analizę SWOT i na jej podstawie wyciągnąć słuszne wnioski należy zatem w grupie czynników „mocne strony” umieścić wewnętrzne elementy firmy, które są jej mocną stroną i które to elementy rozwijane i dobrze zarządzane będą miały decydujący wpływ na dalszy prawidłowy kierunek rozwoju ośrodka. Są to zatem fundamentalne cechy przedsięwzięcia, na których zdoła oprzeć się w przyszłości sukces. Słabe strony to również czynniki charakteryzujące przedsięwzięcie od wewnątrz, tyle że tym razem są to wady, które zostały zaobserwowane. Mankamenty te muszą zostać wyeliminowane aby dalszy rozwój przedsięwzięcia nie został powstrzymany.

„Szanse” to cechy środowiska zewnętrznego rozpoznane jako te, które będą mieć w najbliższej przyszłości największe znaczenie dla wzrostu wartości przedsięwzięcia. Aby szanse zamienić w prawdziwy sukces należy pojąć działania zmierzające do wykorzystania ich z korzyścią dla przedsięwzięcia. „Zagrożenia” wynikające z uwarunkowań środowiska otaczającego przedsięwzięcie, to te czynniki na których wpływ firma nie może sobie pozwolić, tym samym wpływ tych czynników musi być minimalizowany.¹⁵„Grupa” pod koniec roku podjęła się zadania ustalenia tych wewnętrznych i zewnętrznych czynników. Następnie zostały one posegregowane do odpowiednich grup.

Mocne strony

lokalizacja blisko nowo wybudowanej atrakcji turystycznej w postaci Kolei Gondolowej
lokalizacja w pobliżu pieszych i rowerowych szlaków górskich
lokalizacja w sercu zabytkowych walorów miasta
kuchnia śląska w menu
drink bar
siłownia

Szanse

Czynna nartostrada i Kolej Gondolowa

utrzymywanie się pokrywy śnieżnej i dobrej pogody
szlaki turystyczne,
Status uzdrowiska jakie ma miasto Świeradów-Zdrój

Dotacje unijne
położenie geograficzne i otwarte granice polityczne powodują napływ grup turystycznych z Polski, Niemiec, Czech.

wypożyczalnia nart i rowerów w najbliższej odległości od ośrodka,

Słabe strony

Nieatrakcyjny budynek
brak własnych terenów wokół ośrodka
brak własnych atrakcji na terenie zielonym wokół ośrodka
stare okna w ośrodku
powolna renowacja budynku
brak grupy stałych klientów,
nierozbudowana strona internetowa
brak dodatkowych usług
brak zainteresowania ze strony turystów zagranicznych

Zagrożenia

duża konkurencja
turyści pochodzenia zagranicznego
nie rozwinięty sezon zimowy w Świeradowie-Zdroju
Spowolnienie gospodarcze
spadek intensywności ruchu turystycznego

Turyści przybywają do Świeradowa-Zdroju, ze względu na właściwości lecznicze tutejszych wód (wodolecznictwo) i walory przyrodnicze w postaci pięknych gór i lasów. Świeradów-Zdrój jest miejscowością posiadającą status uzdrowiska, które można porównać z takimi miejscami w południowej Polsce, jak Szklarska Poręba, Karpacz, czy Polanica Zdrój¹⁶ Oprócz niepowtarzalnych właściwości leczniczych tutejszych zdrojów (wody zawierające pierwiastki radioaktywne mogą być szkodliwe dla niektórych osób) oraz naturalnych walorów przyrodniczych miasto Świeradów obfituje w zabytki kulturowe takie jak m.in. Zabytkowy kompleks Domu Zdrojowego w samym centrum miasta, czynny „Czarci Młyn” który można zobaczyć w Czerniawie, dzielnicy Świeradowa będącej niegdyś osobnym uzdrowiskiem.¹⁷ Obok tych i jeszcze wielu innych zasobów przyrodniczo-kulturowych, którymi dysponuje ten region, specjalnie dla turystów chcących korzystać z uroków zimy zbudowano nartostradę, wyposażoną w Kolej Gondolową. Ponad 2 km trasy zjazdowej daje dodatkowy bodziec zachęcający turystów do przyjazdu w ten urokliwy region.

Dla ośrodka wypoczynkowego „Mech” rynek stanowią podmioty ruchu turystycznego chcący przybyć do uzdrowiska i szukający w nim odpowiedniego miejsca zakwaterowania. Jeszcze do 1 maja 2001 roku ruch turystyczny do Świeradowa był niestabilny, zmienna była liczba turystów z roku na rok. Do 2002 roku wśród turystów zdecydowaną większość stanowili Polacy, a po przełomowym roku przystąpienia Polski do struktur UE zaczęła poszerzać się grupa turystów z Niemiec. Niemniej jednak w tym samym czasie widoczny jest odpływ z ruchu turystycznego do Świeradowa turystów z Polski, którzy tak samo jako zrobili to turyści zagranicy wykorzystali możliwość łatwiejszego poruszania się po Europie. Warto w tym miejscu odnotować jednak inny czynników, który spowodował zmianę struktury ruchu turystycznego.

Przede wszystkim bowiem wzrost wartości waluty europejskiej spowodował, że dla Polaków wakacje na zachodzie europy stały się tańsze i bardziej opłacalne niż w Polsce, a dla turystów z zagranicy pobyt w Polsce stał się bardzo tani. Tak więc od 2001 roku wśród turystów odwiedzających Świeradów-Zdrój prawie równo połowę zaczęli stanowić zarówno Niemcy, jak i Polacy.¹⁸ Turyści z innych państw stanowią niewielki ułamek procenta wśród wszystkich odwiedzających.

Polacy i Niemcy (a więc dominująca grupa turystów) przyjeżdżają do Świeradowa zarówno w lecie, jak i w zimie, jednakże w miesiącach ciepłych turystów jest tutaj dużo więcej niż w sezonie zimowym. Sytuacja taka ma związek zwłaszcza z tym, że miejscowość ta pełni przede wszystkim funkcje uzdrowiskowe i kuracyjne, które rozwijają się w ciepłych miesiącach. Natomiast funkcja sportowo rekreacyjna była do tej pory słabiej rozwinięta. Niemniej jednak otwarta w 2009 roku Kolei Gondolowa w Świeradowie stanowić może dodatkowy walor turystyczny, który być może spowoduje intensyfikację ruchu turystycznego w sezonie zimowym w tym regionie.¹⁹

O sezonie letnim można powiedzieć tyle, że trwa on dla grupy turystów z Polski przez dwa miesiące (lipiec i sierpień) a dla turystów z Niemiec jest on dłuższy, wizyty rozkładają się w czasie od czerwca do października. Świeradów-Zdrój jest miejscowością zamieszkałą przez niespełna 5 tys. stałych mieszkańców, obok których dodatkowo od 2001 roku zaobserwować można od 20 do 30 tyś turystów. Rok 2008 był pod tym względem przełomowy, gdyż zjawiło się ponad 40tyś. turystów, czyli jedynie jeden na ośmiu spotkanych przechodniów był stałym mieszkańcem.²⁰

Turyści przybywający do Świeradowa najczęściej korzystają z noclegów proponowanych przez bazę hotelową, średnio w sezonach od 2001 do 2008 z bazy hotelowej w Świeradowie korzystało około 10 tys. turystów rocznie. Od 2006 roku zauważa się również gwałtowny wzrost korzystania przez turystów z bazy noclegowej w postaci innych obiektów hotelowych takich jak motele, czy hostele (obiekty nieklasyfikowane) w których w 2008 roku liczba korzystających z noclegu wzrosła do 10 tys. Trzecią grupę podmiotów zbiorowego zakwaterowania, z usług której równie często korzystają turyści są domy i ośrodki wczasowo-wypoczynkowe (domy wczasowe, ośrodki wczasowe i ośrodki wypoczynkowe) z usług których w turyści korzystają coraz chętniej, a liczba ich od 2004 roku do 2008 roku podwoiła się i osiągnęła 8 tys.

Wzrost ilości turystów korzystających z usług ośrodków i domów wczasowo-wypoczynkowych świadczy nie tylko o wzroście zainteresowania tą formą bazy noclegowej, ale przede wszystkim może świadczyć o wzroście konkurencyjności wśród tych podmiotów. Pozostałą grupę stanowią obiekty niesklasyfikowane, z których usług noclegowych korzysta co roku najwyżej 4 tys (jednakże w grupie tej może znajdować się wielu turystów, którzy nie zostali zarejestrowani z uwagi na nieoficjalną działalność części kwater prywatnych). W zakładach uzdrowiskowych (zakłady kuracyjne i sanatoria) korzysta co roku około 2 tys. kuracjuszy. Od 2006 roku odnotowuje się spadek liczby turystów zagranicznych odwiedzających Świeradów-Zdrój, którzy zatrzymywaliby się w domach kuracyjnych i sanatoriach.²¹

Do Świeradowa-Zdroju przybywają grupy turystów (segmenty) różne z uwagi na cel podróży. Dla jednej z grup celem może być rehabilitacja, dla innej znowuż zabiegi kosmetyczne, a dla jeszcze innych tylko relaks w pięknym miejscu. Turyści przyjeżdżający do Świeradowa tylko zakosztować wypoczynku mogą to zrobić w sposób bierny lub też aktywny. Osoby wypoczywające w sposób bierny będą cieszyć się urokami miejsca bez potrzeby jego poznania, natomiast osoby spędzające czas wolny w Świeradowie w sposób aktywny będą poznawać atrakcje turystyczne w regionie miasta i jego okolic pieszo, rowerem, lub na nartach. Drugim ważnym podziałem zdaje się być fakt, że turyści przyjeżdżający do Świeradowa są albo polskiego, albo zagranicznego pochodzenia. Turyści z Polski będą to przede wszystkim turyści pochodzący ze Ślaska, natomiast turyści z zagranicy są to turyści pochodzenia niemieckiego. Inną cechą charakteryzującą różnice między podmiotami poruszającymi się po rynku będzie czas pobytu turystów w Świeradowie, można wyróżnić tu przede wszystkim grupy turystyczne przebywające w regionie przez weekend, tydzień lub dwa tygodnie albo i więcej. Turyści przybywający do Świeradowa mogą różnić się także względem siebie pod kątem preferowanego okresu pobytu, co czyni z nich przede wszystkim segment turystów przebywających w uzdrowisku w sezonie letnim, zimowym, czy też przyjeżdżających poza okresem wzmożonego ruchu. Turyści przybywający do Świeradowa mogą szukać miejsca noclegowego jako grupa zorganizowana takie jak np. kolonie, młodzieżowe grupy wczasowe, lub zorganizowane przez biuro podróży czy pracodawców grupy urlopowe.

Natomiast klienci indywidualni przyjeżdżający do Świeradowa mogą to być pary bezdzietne, rodziny z dziećmi, bądź też pojedyncze osoby. Warto zaznaczyć w tym miejscu, że ruch turystyczny przybywający do Świeradowa może być różny ze względu na sposób finansowania pobytu bowiem, może zachodzić sytuacja w której szkoła lub firma, czyli jakaś organizacja współfinansuje dla danej osoby pobyt, co od razu implikuje potrzebę dotarcia z ofertą nie do ostatecznych gości, ale do klientów dokonujących zakupu. Ruch turystyczny przybywający do Świeradowa może być także różny z uwagi na miejsce docelowe podróży bowiem, może się okazać, np. że turyści dążą do jakiegoś innego regionu, a Świeradów-Zdrój jest tylko miejscem postoju i odpoczynku do dalszej podróży. Turyści Ci mogą poruszać się samochodem, bądź też mogą przyjeżdżać do miasta autobusem. Turyści mogą preferować tani nocleg, dlatego też będzie zadowalać ich pobyt o niższym poziomie standardów, w innym przypadku mogą preferować nocleg w pokojach o wysokim standardzie. Niemniej jednak gości mogą różnić się dalej pod kątem chęci spożywania posiłku w stołówce miejsca zakwaterowania, bądź też mieć ochotę na spożywanie posiłku w jednej z restauracji na terenie miasta Świeradów-Zdrój. Wiele z tych spraw zależy także od tego kim z zawodu są odwiedzający region turyści, ile mają lat, oraz co bardzo ważne jakie są dochody przybywających turystów.

Interesują nas przede wszystkim turyści przybywający w region Świeradowa w celu spędzenia urlopu na aktywnym wypoczynku. Turyści, których celem są walory przyrodnicze gór, lasy, torfowiska. Ci wszyscy co przyjeżdżają w ten region aby pieszo, rowerowo, czy za pomocą nart pokonywać okoliczne szlaki. W grupie naszego zainteresowania w pierwszej kolejności są turyści pochodzący z Polski zwłaszcza pochodzący z najbliższych rejonów dolnego śląska. Mamy na celu zachęcanie naszych gości do jak najdłuższego pobytu, niemniej jednak, z uwagi, że nastawiamy się na grupę turystów z najbliższych okolic pragniemy przede wszystkim dotrzeć do osób preferujących szybkie i odprężające wyjazdy weekendowe. Jeżeli chodzi o preferowany okres pobytu, to interesują nas przede wszystkim klienci przybywający do Świeradowa w sezonie zimowym. Kładziemy nacisk na pozyskiwanie klientów indywidualnych w postaci jednostek lub par, dla których ważne będzie spędzanie czasu na poznawaniu walorów przyrodniczo-kulturowych uzdrowiska i aktywnym wypoczywaniu. Staramy się pozyskiwać głównie turystów, którzy będą przyjeżdżać autobusami, których kosztem niższych cen zadowalają niższe standardy noclegowe. Liczymy na to, że grupa którą pragniemy zadowolić będzie przekładać wartości w postaci potrzeby poznania na potrzebą komfortu. Mamy nadzieję, że osoby te będą chciały skorzystać z naszej oferty gastronomicznej, która charakteryzuje się niższymi cenami niż standardowe posiłki w restauracjach. Liczymy na osoby młode, kształcące się, zaczynające pracę, a także każde inne pojedyncze osoby, pary, czy grupy znajomych, dla których pobyt w ośrodku jest ważny, ale nade wszystko chcą aktywnie odpoczywać na stokach i szlakach.

Ośrodek wypoczynkowy „Mech” położony jest przy dolnej stacji Kolei Gondolowej. Dlatego też ośrodek ten należy traktować jako główną bazę znajdującą się na najniższym etapie dotychczasowej wędrówki. Obóz ten w wielu kwestiach przypomina obozy na wyższych wysokościach, czyli w tym wypadku schroniska, niemniej jednak, jak to przystało na obóz główny dysponuje on dużo wygodniejszymi warunkami, sprzyjającymi kilkudniowemu odpoczynkowi. Tak więc wszyscy turyści, którzy mają w planach uprawianie pieszych wycieczek, jazdy rowerem, uprawianiem narciarstwa biegowego czy zjazdowego mogą spędzić noc tuż pod stokiem na który prowadzi piękny szlak i na który wjeżdża Kolei Gondolowa. Sprzęt nie trzeba dźwigać, ale można zabrać go Koleją Gondolową i pokonać tę partię gór schodząc z nich lub zjeżdżając długim na ponad 2km szerokim pasem nartostrady. Nocując w ośrodku „Mech” nie trzeba będzie tracić czasu na dojście, czy dojazd do tych atrakcji, nie trzeba będzie szukać miejsca parkingowego, w końcu nie trzeba po zabawie długo wracać do miejsca zakwaterowania, przez co można bawić się dłużej.

Przy ośrodku znajduje się wypożyczalnie nart i rowerów, dlatego też, przyjazd na weekend bez nart i roweru, to nic trudnego bowiem, sprawny i pewny, a przede wszystkim niedrogi sprzęt dostępny jest na miejscu co daje wygodę i możliwość zmiany planów dostosowanych do zmiany potrzeb. Ośrodek dysponuje własnym drink barem, dlatego też, gdy już zmęczenie da znać o sobie i przyjdzie odpocząć po dniu pełnym wrażeń, najlepiej wieczory w trakcie urlopu spędzić popijając piwo po śląsku i rozmawiając ze znajomymi o urokach dnia. Ośrodek dysponuje tanimi, ale dobrej jakości pokojami gościnnymi, dlatego też, gdy gości zmorzy sen, udadzą się do własnych przytulnych pokoi, w których niczego nie brakuje, a cena nie spowoduje, że nasz gość zbankrutuje. Kładąc się spać, można tylko zerknąć na gasnące w mroku światła oświetlające stok i prezentujące wspaniały widok gór. Następnego dnia, zaraz po śniadaniu (serwowanym na koszt firmy) można udać się do siłowni aby rozgrzać mięśnie i przejść się tym razem na wycieczkę po mieście.

Mija rok od otwarcia ośrodka wypoczynkowego „Mech”. Moment otwarcia ośrodka zgrał się w czasie z uruchomieniem Kolei Gondolowej. Zainteresowanie klientów noclegiem jest duże co pozwala postawić tezę, że działalność kolejki prowokuje popyt na pokoje gościnne w ośrodku, niemniej jednak w dalszym ciągu nie zdołano się przekonać jak wygląda ruch turystyczny zimą w tej okolicy, bowiem pierwszy pełny sezon narciarski właśnie się rozpoczyna. Dalszy wzrost zainteresowania turystów aktywnym wypoczynkiem będzie w konsekwencji powodował wzrost sprzedaży miejsc noclegowych, zysków, a co za tym idzie poprawę jakości oferty ośrodka turystycznego „Mech”. Z uwagi na fakt, że w ostatnim roku udawało się w sezonie letnim, a co najważniejsze także i w sezonie wiosennym i zimowym zapełniać ośrodek dużą ilością gości, „Grupa” zakłada cel odnoszący się do sprzedaży prawie wszystkich miejsc noclegowych w wydłużonym sezonie letnim i całym sezonie zimowym w następnym roku. Należy utrzymać się wyścigu o najwyższe pozycje w branży wśród ośrodków turystycznych, a zarazem piąć się w górę wśród innych ośrodków grupowego zakwaterowania. Celem jest także dalsza renowacja budynku ośrodka wypoczynkowego „Mech” zwłaszcza od zewnątrz. Podejmować się będzie w dalszym ciągu poszerzania oferty promocyjnej ośrodka, poprzez dodatkowe wyposażenie pokojów gościnnych, sal i auli, a także poszerzanie oferty drink baru.

Z uwagi, że na rynku turystycznym w Świeradowie-Zdroju mamy dość dużą i zróżnicowaną bazę noclegową i turystów, którzy przyjeżdżają zarówno w celach kuracyjnych, jak i relaksacyjnych (czyli możemy mówić przynajmniej o dwóch różnych grupach turystów) to rynek ten cechuje się dużym zróżnicowaniem po stronie podaży i popytu. W momencie kiedy mamy na rynku wielu sprzedawców i wielu nabywców w przestrzeni wymiany między podmiotami wykształcają się relacje noszące znamię demokratycznych.

Ten polipol²², który wykształcił się w regionie uzdrowiskowym charakteryzuje się ponadto powiększającą się objętością co sprawia, że rośnie jego zróżnicowanie, co w konsekwencji stwarza szansę na pojawienie się nowego pola konkurencyjnego, tak jak stało się to w Świeradowa-Zdroju za sprawą nowo wybudowanej Kolei Gondolowej. Dlatego też działania Ośrodka Wypoczynkowego „Mech”, który znalazł się w centrum ruchu turystycznego będą zmierzać do wykorzystania danej szansy rozwoju, a zamairy te zostają w pierwszej kolejności przełożone na obraz strategii sposobem przeprowadzania działań przypominającą pod wieloma cechami strategię olimpijską.²³ Ponadto w obrębie tego pola strategicznego (normującego głównie tempo i strukturę działań), z uwagi na mocne i słabe strony przedsięwzięcia, oraz szanse i zagrożenia wynikające ze środowiska, a także rzeczywisty i potencjalny wymiar rynku wprowadza się strategię, która będzie działaniem marketingowym skierowanym w stronę dalszego rozwoju produktu. Ośrodek Wypoczynkowy „Mech” nie jest marką o ugruntowanej pozycji rynkowej, bo konkuruje w branży turystycznych podmiotów grupowego zakwaterowania dopiero od roku, i zainteresowania ośrodkiem wyrażane przez potencjalnych i rzeczywistych gości daje podstawę sądzić, że najlepszą strategią będzie działanie polegające na dalszym polepszaniu jakości usług, czyli dalszemu rozwijaniu (tego wciąż nowego) produktu na dotychczasowym rynku. Będą podejmowane działania mające na celu rozszerzanie elementów produktu głównie za sprawą renowacji budynku oraz normalizacji procesu usługowego. W pierwszej kolejności zmianie musi ulec zewnętrzny wizerunek ośrodka, a w tym wygląd zewnętrzny ścian, okien i parapetów, a także co stanowi duże wyzwanie zmianie musi ulec konstrukcja dachu, która jest obecnie płaska i pokryta papą. W tym samym czasie musi zostać zwiększona atrakcyjność ośrodka a w szczególności działania obejmą zmianę funkcji miejsca spożywania posiłków ze stołówkowych na restauracyjne, tak aby oprócz gości ośrodka, dodatkowo posiłków mogli smakować goście innych podmiotów zbiorowego zakwaterowania. Następnym zadaniem jest szczegółowa analiza całego procesu usługowego i opracowanie norm postępowania. Działanie to musi zmierzać do ustalenia wszystkich alternatywnych dróg w trakcie realizacji procesu usługowego oraz ustalenia sposobu postępowania w każdej z zaistniałych sytuacji. Tak więc wszystkie działania mają zmierzać do poprawy jakości produktu, aby zaspakajał nie tylko podstawowe, ale także coraz to wyższe potrzeby gości.

Prace związane z remontem elewacji zewnętrznych i jakościową poprawą procesu usługowego należy związać terminem nieprzekraczalnym w wysokości 1 roku. Dwuletni okres dla strategii rozwoju nowego produktu na rynku wydaje się być zwłaszcza w tym przypadku wystarczającym, zwłaszcza, że mamy do czynienia z pracami, które realnie rzecz ujmując mogą zostać wykonane w tak krótkim czasie, a ponadto rozwój nowej inwestycji w postaci Kolei Gondolowej sprawia, że środowisko konkurencyjne również może podejmować wzmożone działania inwestycyjne. Niemniej jednak właśnie fakt, że Kolej Gondolowa w Świeradowie-Zdroju jest nową inwestycją otwartą 2009 roku, sprawia, że w tym samym czasie, bądź też zaraz po tym jak w Ośrodku Wypoczynkowym „Mech” zostaną skończone najważniejsze prace restauracyjne na zewnątrz budynku i normujące proces usługowy winny zostać wdrożone działania zmierzające do produktowego rozwoju rynku. Strategia rozwoju nowego produktu na dotychczasowym rynku musi być w tym przypadku priorytetowa, bowiem nie mając produktu nie można podjąć działań konkurencyjnych a tym samym nie można działać na rzecz produktowego rozwoju rynku. Niemniej jednak zaraz po ulepszeniu produktu powinny nastąpić działania strategiczne w sferze produktowego rozwoju rynku. Mimo bowiem faktu, że Świeradów-Zdrój od dawien dawna pełni funkcje uzdrowiskowe, to aktywna turystyka rekreacyjna w postaci narciarstwa zjazdowego nie istniała nigdy wcześniej w tym regionie. Dlatego też, zarysowując tylko tę strategię, należy dodatkowo w okresie następnych lat rozwijać wokół Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” funkcję podmiotu zbiorowego zakwaterowania przeznaczonego zwłaszcza dla narciarzy oraz budować i wspierać inicjatywy mające na celu wzrost znaczenia aktywnej turystyki górskiej w regionie. Strategię rozwoju funkcji „sezonowej bazy narciarskiej” dla ośrodka można zacząć wdrażać zaraz po tym jak zostanie odrestaurowany budynek, a proces usługowy będzie odpowiednio unormowany. Rozwój funkcji narciarskiej powinien trwać 1 rok z tym, że tak samo jak w przypadku renowacji budynku i normalizacji procesu usługowego, docelowo działania powinny dawać efekt na następne 5 lat. Po tym też czasie należy podjąć działania zmierzające do modernizacji przyjętych strategii.

Niemniej jednak w następnej kolejności, planuje się działania strategiczne zmierzające do penetracji dotychczasowego rynku. Okres ten powinien mieć miano czasu stabilnego wzrostu wartości inwestycyjnej dotychczas rozwijanego produktu i zmierzać do takich celów jak wykup ziemi pod dalsze inwestycje. Realizacja tej strategi przewidziana jest na czas nieokreślony i może być uważana za docelową. W czasie realizacji tej strategii planuje się działania zmierzające do budowania pewnej pozycji rynkowej. Zakup ziemi pod nową inwestycję będzie miał na celu wdrożenie strategii dywersyfikacji włącznie ze zmianą branży.

Plan marketingowy został opracowany przy założeniu, że zimowy sezon turystyczny z 2009/2010 rok będzie sukcesem. Mając na uwadze dodatkowo fakt, że dział marketingowy dysponuje dodatkowymi środkami zaoszczędzonymi w 2009 roku, przyjmuje się za najważniejsze wykonanie siedmiu operacji wśród najważniejszych czynników wpływających na rozwojowe funkcjonowanie ośrodka, czyli zakłada się chęć wykonania zadań w obrębie produktu jakim jest Ośrodek Wypoczynkowy „Mech”, w obrębie cen poszczególnych usług, ich dystrybucji oraz promocji. W planie tym zostaną uwzględnione także działania obejmujące zmiany w zarządzaniu marketingowym personelem oraz w procesie obsługowym i w przedmiotach użytkowych. Niemniej jednak z uwagi, że czynniki te zachodzą na siebie i uzupełniają się, tak więc, na tym etapie planowania marketingowego, mając za sobą już determinanty postępowania, plan zostanie poparty opracowanymi celami operacyjnymi, które przyporządkowane zostały każdemu czynnikowi marketingowego wpływającemu na funkcjonowanie ośrodka w przestrzeni konkurencyjnej. Mimo więc przyporządkowania danych celów operacyjnych tylko jednemu czynnikowi marketingowemu należy mieć na uwadze, że są one wypadkową wszystkich czynników, ale ten jeden czynnik w obrębie którego cel ten został opisany ma dla rozwoju tego celu determinujące znaczenie.

Wyszczególnienie planu marketingowego oparte zostało o ogólne założenia strategiczne, które zakładają rozwój nowego produktu na dotychczasowym rynku. W pierwszej kolejności opracowano marketingowe plany operacyjne dla takiego czynnika rozwoju inwestycji, jakim jest produkt. Z uwagi, że przed otwarciem ośrodka najwięcej kosztów pochłonęły działania renowacyjne wewnątrz ośrodka, tak aby pokoje, łazienki i korytarze prezentowały standard nie odbiegający o od ogólnie przyjętych norm, po roku, kiedy inwestycja okazuje się być rentowna, planuje się remont ośrodka od zewnątrz, a w tym przede wszystkim wymiana okien i parapetów na drewniane w kolorze brązowym, ocieplenie budynku od zewnątrz i pokrycie go białą farbą. Te podstawowe czynności odświeżą budynek z zewnątrz i poprawia komfort gości, wpływając przy tym korzystnie na spadek kosztów ogrzewania budynku. Zadanie to planuje się do zrealizowania w sezonie wiosenny. W obrębie działań związanych z samym rdzeniem produktu, którym w tym momencie jest niewątpliwie budynek ośrodka planuje się dodatkowo uatrakcyjnienie poprzez unowocześnienie wyglądu budynku od strony chodnika po którym przechodzą turyści idący do dolnej stacji Kolei Gondolowej. Z uwagi na widoczną intensywność pieszego ruchu turystycznego w tym regionie i małą ofertę gastronomiczną planuje się poprzez modernizację zewnętrznej części budynku zmianę funkcji stołówkowych miejsca spożywania posiłków na funkcje restauracyjne.

W tym celu planuje się wbudowanie w jedną ze ścian stołówki od strony ulicy kilku połączonych okien. Okna zapewnią dostęp światła dziennego, a co za tym idzie uatrakcyjnią spożycie posiłku. Dla klientów z zewnątrz będą dawać możliwość zaobserwowania sytuacji jaka występuje wewnątrz restauracji. Wykonanie tego zadania będzie niosło w sobie konsekwencje w postaci poprawienia jakości spędzania wolnego czasu na korzystaniu z usług ośrodka, a poza tym może przyczynić do wzrostu zainteresowania przypadkowych przechodni restauracją i ośrodkiem. Wraz ze wstawieniem okien w dalszej kolejności poczyni się działania prowadzące do zagospodarowaniu przestrzeni na odcinku między chodnikiem ulicznym i oknami do restauracji, w którym to miejscu stanie ogródek ze stolikami dla gości. Na wysypanym żwirku rozstawione zostaną dwie duże drewniane ławy z firmowymi, zielonymi parasolami. Tym samym zakłada się także rezygnację z większej części przestrzeni zielonej wokół ośrodka (przynajmniej do czasu zakupu dodatkowych terenów pod inwestycje) i pozostawienie 20cm pasa wzdłuż ogrodzenia obiektu na podwyższeniu krawężnikowym. Przestrzeń za ośrodkiem zostanie zagospodarowana pod parkin na 10 samochodów osobowych. Na budynku ośrodka wypoczynkowego widnieje tabliczka z napisem „Mech”, która zostanie usunięta, a na jej miejscu zostanie zawieszony neon w stylu młodzieżowy prezentujący napis „Ośrodek Wypoczynkowy MECH Twoja baza wypadowa”. Na terenie wokół ośrodka zostaną zamontowane małe lampiony oświetleniowe, które będą oświetlać bladym światłem najważniejsze części przestrzeni przed ośrodkiem, w celu możliwości lepszego zaobserwowania miejsca w godzinach wieczornych. Renowację zewnętrzna budynku oraz nowe zagospodarowanie przestrzeni wokół ośrodka należy wykonać jednorazowo na samym początku sezonu wiosennego 2010 roku. Przewidywany czas prac wynosi 2 miesiące, dlatego też najlepszym rozwiązaniem będzie rozpoczęcie prac w pierwszych cieplejszych dniach marca.

Drugim celem operacyjnym wokół produktu, który powinien być zrealizowany z uwagi na swoją dużą atrakcyjność inwestycyjną jest zagospodarowanie dachu ośrodka. Niemniej jednak zadanie to zarówno z powodu wysokich kosztów inwestycyjnych, jak i potrzeby długotrwałych konsultacji i uzgodnień ze stronami architektonicznymi i prawnymi należy traktować jako zadanie długoterminowe. Dział marketingowy niemniej jednak opracował na dzień dzisiejszy projekt, który jest pomysłem na zagospodarowanie wolnej przestrzeni. Jednak z uwagi, że projekt ten nie został poddany specjalistycznej ocenie podmiotów mających wpływ na konstrukcje budowlane jest to w tym momencie jedynie projekt marketingowy. Mianowicie w związku z planowanymi pracami związanymi z renowację zewnętrznych walorów budynku, dział marketingu obserwował estetyczne i funkcjonalne sposoby działania, jakie można wdrożyć w związku z remontem.

Obserwacja rynku turystycznego w Świeradowie Zdroju, a także innych podmiotów noclegowych daje powód sądzić, że ośrodek wypoczynkowy „Mech” potrzebuje nadbudowy, zmiany konstrukcji dachowej w częściowo oszklony taras rekreacyjno-widokowy. Organizacja na 2/3 powierzchni dachu oszklonego z góry i z boków tarasu z możliwością wyjścia na pozostała część dachu, który stanowiłby nieoszklony taras widokowy jest zadaniem, które poszerzy walory odpoczynkowe ośrodka. Lokalizacja budynku ośrodka u podnóży samych gór, które dodatkowo zostały wzbogacone przez oświetloną w nocy nartostradę daje walory widokowe, których wykorzystanie przyniesie dużą wartość dodatkową wypoczywającym w ośrodku gościom. Oszklona część tarasu może zostać zaadaptowana pod ogród botaniczny w którym goście na specjalnie przygotowanych ławeczkach mogliby zażywać odpoczynku. Należy założyć, że taka adaptacja dachu niesie za sobą duże niższe koszty niż dodatkowe pomieszczenia mieszkalne, a przynosi dużo wyższą wartość w postaci dodatkowych korzyści dla gości.²⁴

Plan marketingowy wiąże cele operacyjne także z drugim czynnikiem jaki wpływa na wzrost marketingowej wartości, jakim jest cena. Ustalenie właściwego dla funkcjonowania ośrodka regulaminu normującego zachowanie gości oraz szczegółowego cennika wszystkich usług jest w tym miejscu najważniejsze. W regulaminie ośrodka planuje się przede wszystkich zmiany w zakresie możliwości przyjazdu gości wraz z małymi zwierzętami domowymi, zakazu palenia papierosów poza obszarem do tego wyznaczonym, a także możliwości wniesienia opłaty za wypoczynek przelewem bankowym. Najważniejszym punktem nowego regulaminu jest ten dotyczący spożywania alkoholu na terenie ośrodka wyłącznie przez osoby powyżej 21 roku życia. Plany operacyjne dotyczą także działania mającego na celu ustalenie szczegółowego cennika usług. Należy w tym miejscu zauważyć, że w tzw. sezonie martwym, czyli w miesiącach jesiennych, aż do pierwszych opadów śniegu Świeradów odwiedza najmniejsza ilość turystów. Załamanie pogody letniej odstrasza wiele osób od spędzania wolnego czasu na uprawianiu aktywnej turystyki. Niemniej jednak w tych miesiącach bywają piękne dni, a wtedy pojawiają się turyści. Dodanie dodatkowej wartości do ceny za dobę hotelową może nie tyle wpłynąć na zwiększenie się gości w tym okresie, ale przede wszystkim ważne staje się pozostawienie dobrego wrażenia na gościach, którzy mogą wybrać jeszcze raz ośrodek wypoczynkowy „Mech” w następnych sezonach. Tym samym proponuje się wyróżnienie sezonu jesiennego i nadanie mu najważniejszej rangi w działaniach marketingowych.

Z uwagi na fakt, że w regionie Świeradowa-Zdroju dominuje drzewostan iglasty (głównie świerki i sosny) niewłaściwym byłoby opieranie się na atrybucie „pięknej polskiej jesieni” niemniej jednak jest dużo obszarów, które mają taki zarys. Warto dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, że do Świeradowa-Zdroju w celach kuracyjnych przybywa także dużo osób w starszym wieku, tym samym posługiwanie się tym sloganem może niepotrzebnie kojarzyć się z „jesienią życia” co negatywnie wpłynie na pozycjonowanie produktu. Niemniej jednak dział marketingowy zwracał uwagę, na fakt, że jesień, a także wiosna są okresami w których z uwagi na niestabilną powierzchnię oraz pogodę, góry nie są atrakcyjnym miejscem do wycieczek rowerowych czy narciarskich. Pozostaje zatem piesza wędrówka po regionie Świeradowa-Zdroju. Tym samym turysta będzie skracał czas wycieczek i pobytu. Należy zatem w działaniach reklamowych postawić na turystykę pieszą „od miejsca do miejsca” a co najważniejsze w tym momencie do każdego dnia pobytu dodać drugi gratis. Promocja ta powinna obejmować tylko najbliższy sezon wiosenny i jesienny. Celem zamiennym może być proponowanie gościom w sezonie wiosennym i jesiennym zniżek na nocleg w nadchodzącym sezonie letnim oraz zimowym, kiedy ceny są wyższe, a do tego można wręczyć już ofertę bożonarodzeniową lub sylwestrową. W okresie jesiennym i wiosennym 2010 roku ceny za nocleg powinny kształtować się w granicach 50zł. W sezonie zimowym, kiedy pokrywa śnieżna zacznie się zapełniać, ceny za nocleg nie powinny schodzić poniżej 70zł. W sezonie zimowym koniecznym jest pamiętanie o ofercie sylwestrowej. Okres sylwestrowy powinien być zorganizowany w formie pakietu w którym wyodrębnione zostaną oferta noclegowa, gastronomiczna, bal sylwestrowy, oraz jakiś zabieg regeneracyjny w postaci kąpieli błotnej itp. W sezonie letnim koszt koszt pobytu jednej osoby za dobę hotelową proponuje się na poziomie 60zł. W czasie tym planuje się dodatkową wartości w postaci drobnego upominku od ośrodka wypoczynkowego Mech w postaci mapy szlaków pieszych i rowerowych w regionie Świeradowa-Zdroju. Innym celem operacyjnym z zakresu czynnika cenowego jest także dalsza współpraca z wypożyczalnia nart i rowerów. W zamian za reklamowanie wypożyczalni każdorazowo, kiedy reklamowany jest ośrodek wypoczynkowy „Mech”, klienci ośrodka będą otrzymywać 10% zniżkę na wypożyczanie sprzętu rowerowego lub narciarskiego.

Z zakresu czynników promocyjnych cele operacyjne zakładają przede wszystkim dalszą rozbudowę strony internetowej o galerię zdjęć z (planowanych) imprez odbywających się na terenie ośrodka oraz atrakcji turystycznych w Świeradowie, które są cenione przez naszych docelowych klientów. Docelowo na oficjalnej stronie internetowej ośrodka wypoczynkowego „Mech” obok pełnej i szczegółowo przedstawionej oferty znajdzie się również mapa terenu z zaznaczonymi szlakami pieszymi i rowerowymi.

Jednym z najważniejszych działań jest dalsze pozycjonowanie strony internetowej ośrodka wypoczynkowego „Mech” pod hasłem „noclegi Świeradów-Zdrój”, a także szerokie reklamowanie oficjalnej strony na portalach reklamowych, oraz prezentowanie oferty noclegowej na portalach ogłoszeniowych. Dodatkowo należy podjąć działania zmierzające do opracowania strony internetowej jeszcze w trzech innych językach (niemieckim, angielskim i czeskim). Następnym zadaniem promocyjnym jest wykupienie miejsca reklamowego w widocznym miejscu na dworcu PKS, na którym zostanie zawieszony bilbord z mapką kierującą do Ośrodka Wypoczynkowego „Mech”,oraz ze znajdującą się zaraz obok koleją Gondolową, nartostradą, wypożyczalnią nart i rowerów. Należy podjąć działania zmierzające także do instalacji takiego samego oświetlonego bilbordu reklamowego w najbliższej okolicy dolnej stacji Kolei Gondolowej. Ośrodek wypoczynkowy „Mech” nie powinien zapominać przy tym o działaniach public relations skierowanych do podmiotów samorządowych i mediów. Tym samym planuje się budować wartościowe relacje z samorządem, poprzez branie udziału w akcjach charytatywnych na rzecz ochrony walorów przyrodniczych i kulturowych regionu, a także podejmowane będą działania zmierzające do jak najczęstszego umieszczania wzmianki o Ośrodku Wypoczynkowym „Mech” w przewodnikach i artykułach polecających. ²⁵

Cele operacyjne planu działu marketingowego na następny rok w zakresie czynników dystrybucyjnych obejmują przede wszystkim cel w zakresie unormowania relacji bezpośrednich z gośćmi ośrodka. Kontakt osobisty jest w usługach zadaniem szczególnie trudnym, bo odbywa się bardzo często i jest to kontakt między dwoma jednostkami różnymi pod względem kulturowym i z uwagi na zamierzone cele do realizacji. Dlatego też dystrybucja produktu usługowego rozumiana musi być przede wszystkim jako możliwość słownego przekazania wartości oferowanych przez cały pakiet produktowy jakim jest ośrodek u podnóża gór. Tak więc celem jest podjęcie działania zmierzającego do określenia ogólnego stylu wyrażania się i zwracania do gości ośrodka, a także sposobu odpowiadania na pytania, a nade wszystko dążenie do znalezienia i opisania wszystkich pytań, które zadają klienci oraz odpowiedniego ich przestudiowania i znalezienia najlepszych odpowiedzi i możliwości rozwiązania problemu. Nawykiem powinno być zwracanie się do gości przez „Pan” i „Pani”, bycie uprzejmym i wyrozumiałym, zawsze uśmiechniętym, nigdy opryskliwym. Kontakt powinien odbywać się w języku narzuconym przez klienta, a w przypadku braku znajomości tego języka przez personel, rozmowa powinna być kontynuowana w języku angielskim.

Celowe jest działanie zmierzające do nauki sposobu poruszania się personelu po korytarzach, a także wykonywania każdej czynności na wzór książkowy. Kwestie te dotyczą zwłaszcza obsługi gości na terenie restauracji. Dystrybucja usług noclegowych to także korespondencja pisana. W tym celu planowo zaleca się podjęcie działań zmierzających do utrzymywania oficjalnej formy korespondencji, tzn. pisania bezosobowo i z wyczuciem stylu. Poza tymi kwestiami należy podjąć działania zmierzające do utrzymywania trwałego porządku na terenie całego ośrodka, przy czym ważne jest, aby zadanie to było realizowane codziennie z taką samą dbałością. Celowe jest kontrolowanie porządku zwłaszcza na terenie kuchni i restauracji. Dystrybucja usług noclegowych to dbanie o miejsce i kontakt bezpośredni między gośćmi i obsługą ośrodka, dlatego też proponuje się wdrożenie działania mającego na celu ocenę świadczonych usług. W celu realizacji takiego zadania można zastosować badanie ankietowe skierowane do wyjeżdżających gości. Mianowicie celowe jest aby goście przyjeżdżający do ośrodka zastali w swoich pokojach arkusz ankiety z prośbą o anonimowe ocenienie pobytu w dniu wyjazdu. Badanie to pozwoli monitorować na bieżąco poziom satysfakcji gości z proponowanych usług oraz pozwoli na szybkie określenie kierunku w którym muszą podążyć działania naprawcze.

Powyższe plany w postaci celów operacyjnych odnośnie czterech najważniejszych czynników wpływających na rozwój Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” należy dodatkowo poszerzyć o plany szczegółowe dotyczące personelu ośrodka, procesu obsługi i dowodów rzeczowych. Poniższe plany i cele operacyjne dotyczyć będą zatem tego w jaki sposób powinno dochodzić do sprzedaży usług i jakie produkty materialne konieczne są do tego aby proces ten zakończył się sukcesem w postaci dodatkowej wartości dla obu stron. Tak więc cele operacyjne w obrębie czynnika ludzkiego będą dotyczyć zwłaszcza działania zmierzającego do uporządkowania roli i funkcji każdej jednostki w grupie. Należy przede wszystkim oddzielić pracowników działów księgowego i marketingowo-sprzedażowego jako zarządzających, a co za tym idzie za osoby odpowiedzialne za planowanie, organizowanie, wdrażanie i kontrolowanie procesu obsługi gości. Osoba pełniąca rolę kucharza zobowiązana zostaje do pełnienia swojej funkcji jako pracownika sfery oddziaływania²⁶ daje się bowiem tej osobie prawo do twórczego kreowania działań zmierzających do wzrostu zadowolenia gości, a także zobowiązuje do działania mającego na celu ciągłe polepszenie oferty gastronomicznej ośrodka poprzez konsultacje z działem marketingu i sprzedaży proponowanych zmian. Kucharz powinien ponadto zachowywać rzadki kontakt z gośćmi, czyli nawiązywać go wyłącznie na prośbę gościa.

Planuje się ponadto monitorowanie ruchu turystycznego w restauracji i docelowo zatrudnienie w razie wzrostu czasu oczekiwania na dania, personelu pomocniczego na kuchni, której to osoby celem będzie przede wszystkim niesienie pomocy w działaniach podejmowanych przez kucharza przy zachowaniu zerowych kontaktów z gośćmi. Kontynuując plany dotyczące kapitału ludzkiego w usługach gastronomicznych Ośrodka Wypoczynkowego „Mech” w związku z przekształceniem stołówki w restaurację powstanie stanowisko pracy dla pracownika bufetowego. Pracownikowi bufetowemu należy dać zadanie bycia łącznikiem między potrzebami gości ( w tym przypadku gośćmi restauracji) a kucharzem. Częsty kontakt pracownika bufetowego z gośćmi implikuje potrzebę posiadania przez niego cech w postaci wzorowej prezencji, umiejętności komunikowania się w języku polskim i w języku angielskim przynajmniej na poziomie komunikatywnym. Celowe jest działanie zmierzające do tego, aby pracownik bufetowy, tak jak i każdy inny pracownik wyposażony został uniform pracowniczy, w tym każdy różny, a różnice te powinny być dopasowane do pełnionego stanowiska. Kwestia ta dotyczy zwłaszcza personelu pełniącego funkcje zarządcze. Celowe jest ponadto zatrudnienie osoby do obsługi gości przebywających w pubie. W dalszym ciągu pozostaje ważne działanie polegające na łączeniu przez pracownika zarządzającego działem marketingu, funkcji sprzedażowych, gdyż jako pracownik recepcji osoba z wiedzą i doświadczeniem marketingowym może w najlepszy sposób ocenić jakość działania procesu usługowego.

Zakłada się wdrożenie celu operacyjnego mające zadanie uporządkować każde działanie personelu wedle potrzeb gości. Należy zatem potraktować proces usługowy jako drzewo alternatywnych dróg jakimi może podążyć gość. Drogi te są kreowane przez działania podejmowane przez pracowników ośrodka. Można zauważyć na przykład, że jeśli umieści się numer telefonu kontaktowego na stronie internetowej to potencjalni goście będą mogli kontaktować się z ośrodkiem przez telefon stacjonarny, a jeżeli umieści się program do rozmów telefonicznych firmy Skype, to potencjalni goście będą zmuszeni kontaktować się za pomocą tego urządzenia. Oczywiście inną kwestią jest jeszcze fakt, że mogą przybyć bezpośrednio do ośrodka bez wcześniejszej rezerwacji terminu. Proces usługowy to organizacja alternatywnych dróg jakimi podążają goście. Dlatego też bacząc na współczesne tendencje poruszania się potencjalnego ruchu turystycznego, należy w pierwszej kolejności podjąć działania zmierzające do organizacji „furtek” do procesu usługowego w przestrzeni internetowej.²⁷ Podając numer telefonu stacjonarnego oraz adres mailowy skrzynki pocztowej w pobliżu oferty wypoczynkowej ośrodka przyczyni się do otwarcia kanału przepływu procesu usługowego.

Dzwoniący lub piszący klienci mogą w ten sposób dopytywać się o wszystkie kwestie związane z pobytem w Ośrodku Wypoczynkowym „Mech”. Proces usługowy w tym miejscu polegać musi na przekazaniu wszystkich informacji jakich oczekuje potencjalny gość a także opcjonalnym dokonaniu rezerwacji terminu pobytu. Aby usprawnić ten proces planuje się wdrożenie działań mających na celu umieszczenie na stronie internetowej galerii zdjęć i opisu każdego pokoju z informacją o jego statucie. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której potencjalny gość kupuje przysłowiowego „kota w worku”, a poza tym dzięki takiemu działaniu goście nabiorą mniemania, że to oni kontrolowali sytuację i podejmowali wszystkie decyzje. Zadanie polegające na tym, aby gość nie czuł się ani oszukany, ani niepewny co do tego jak spędzi najbliższy urlop jest według działu marketingowego priorytetowe na tym poziomie obsługi. Kiedy tylko gość przekroczy próg ośrodka zaczyna się kolejny ważny etap w procesie obsługi, w trakcie którego goście będą mieli kontakt przede wszystkim z obsługą na recepcji. Pracownik recepcji w tym momencie powinien przekazać gościom „podstawowy pakiet informacji na przywitanie” w którym oprócz gestów uprzejmości, w pierwszej kolejności celowe jest wręczenie klucza do pokoju, podane piętro i kierunek drogi, z prośbą o zejście do holu po krótkiej toalecie na poczęstunek kawą i herbatą, w trakcie którego celowe jest uporządkowanie wszystkich formalności oraz udzielenie szczegółowych odpowiedzi. W razie komplikacji spowodowanych intensywnym ruchem turystycznym należy zrezygnować z poczęstunku, dokonać rejestracji, poprosić o wpis do księgi gości, pozwolić na uregulowanie rachunku, wręczyć broszurę informacyjną o ośrodku wypoczynkowym „Mech” i atrakcjach turystycznych regionu, oraz życzyć miłego pobytu. Praktycznie większość próśb, uwag, skarg kierowanych będzie przez gości ośrodka do pracownika recepcji. On też zobowiązany jest do odnotowania każdej informacji w Dzienniku Dnia, w dalszej kolejności pracownik recepcji powinien dokonać zapisu w tym samym dzienniku sposobu w jaki uwaga gościa została zinterpretowana. Ponadto pracownik recepcji zobowiązany jest do interesowania się przechodzącymi przez hol gośćmi, uprzejmej i miłej wymianie zdań, być może doradzeniu jakichś ciekawych atrakcji, jednym słowem rolą pracownika recepcji jest nawiązanie chwilowego kontaktu będącego podstawą do dalszych, już bliższych relacji, a ponadto na uzyskaniu informacji co do zachowania gości i odnotowania tego faktu w Dzienniku Wejść i Wyjść, przy czym cała „chwila” nie powinna mieć oznak przymusu wypełnienia formalności, ale być oznaką bezinteresownego zainteresowania. Ta sama czynność wykonywana w czasie powrotu ma polegać jedynie na zapytaniu „i jak się Pan/Pani/Państwo bawili?” bez braku potrzeby zachowania tego rodzaju zdania przy jednoczesnym zachowaniu formy, oraz odnotowaniu tego faktu w drugiej kolumnie Dziennika (wejścia). Adnotacja w księdze wyjść i wejść powinna się pojawić także w przypadku kiedy goście korzystać będą z siłowni, restauracji, czy drink baru.

Proces usługowy wiąże się także z pomieszczeniem w którym mieści się restauracja i pracują pracownicy obsługujący klientów. Celowe jest wdrożenie działań normujących proces obsługi gości na etapie przebywania w restauracji. Umieszczenie menu na tablicy informacyjnej tuż obok bufetu przyczyni się do zorganizowania kanału obsługi na sposób preferowany przez Ośrodek Wypoczynkowy „Mech”. Tym sposobem goście będą mogli dokonać wyboru zanim usiądą do stolika i zanim zaczną oczekiwać na kartę dań. Tym samym zamówienie zostanie odnotowane przy bufecie, goście zajmą stolik i będą oczekiwać na posiłek. Rolą bufetowej jest w tym momencie niezwłoczne przekazanie zamówienia kucharzowi, a następnie podania zamówionych napojów. Czas oczekiwania na danie obiadowe nie powinien być wyższy niż 20 min. Posiłek powinien zostać podany do stołu przez pracownika bufetowego wraz ze sztućcami. Planuje się w tym miejscu wdrożenie możliwości podania sztućców plastikowych bądź metalowych, zgodnie z życzeniem gościa. Oczywiście gości nie mają obowiązku odnoszenia zużytych talerzy, jednakże jeżeli to zrobią personel bufetowy powinien podziękować za gest. Planuje się, że każda uwaga gości restauracji powinna być skrupulatnie odnotowywana w Księdze Uwag.

Ostatnim ważnym polem procesu usługowego jest pub mieszczący się w budynku Ośrodka Wypoczynkowego „Mech”. Proces usługowy odbywający się na tym polu jest szczególnie ważny bowiem odbywa się tu spożywanie alkoholu. Dlatego też w pierwszej kolejności proces usługowy na tym polu należy ograniczyć dużo ściślejszymi normami, które będą wpływać na kontrolowanie przez pracownika pełniącego funkcję barmana zachowania się gości (dlatego też zwraca się w tym miejscu uwagę, że celowe jest zatrudnienie na stanowisku barmana mężczyzny w wieku 40 lat cechującego się charyzmą, pewnością siebie i umiejętności prowadzenia rozmowy). W pierwszym etapie, w momencie wejścia gości do pubu pracownik pełniący funkcje barmańskie zdeklarowany jest do rozpoznania wchodzących gości i zapytania „Czy zechcą Pan/Pani?Państwo usiąść przy barze, czy może zaproponować stolik?” Po tym geście barman zobowiązany jest do przedstawienia punktu regulaminu, na mocy którego osoby poniżej 21 roku życia mają prawo pić alkohol, jeżeli skończyły 18 lat, ale jedynie pod okiem osoby, która 21 lat ma już skończone. Jeżeli w grupie gości, którzy wspólnie przyszli do pubu nie ma osoby legitymizującej się dowodem na skończenie 21 roku życia, osoba pełniąca funkcje barmańskie zobowiązana jest przez regulamin ośrodka do nie wydania pozwolenia na spożywanie alkoholu. Niemniej jednak proces obsługi gości w pubie polega głównie na dokonywaniu sprzedaży napojów alkoholowych i prowadzeniu rozmowy z gośćmi. Celowe jest także, aby zadaniem osoby pełniącej funkcje barmańskie było działanie zmierzające do kontrolowania wypitego przez gości alkoholu.

Zaleca się przy tym, że rozsądnym zadaniem jest obserwowania zachowania gości i podejmowania decyzji o dalszej obsłudze przez osobę pełniącą funkcje barmańskie na podstawie własnych doświadczeń i opinii na temat zachowania się osoby spożywającej alkohol. Planuje się więc organizację i kontrolę procesu usługowego na każdym etapie korzystania z usług Ośrodka Wypoczynkowego „Mech”, z tym że w pierwszej kolejności należy podjąć działania operacyjne w/w polach stykania się gości ośrodka z podmiotami i przedmiotami usługowymi.

Usługi nie istnieją w próżni, budowane są w oparciu o rzeczywiste przedmioty ułatwiające identyfikacje usług. Dlatego też przedstawiony tu plan marketingowy zakłada także podjęcie działania w kierunku tego siódmego czynnika wpływającego na rozwój danego produktu. Jak zostało to wspomniane usługi muszą się opierać o jakieś materialne dowody swojego trwania i spełniania się. Celowe jest aby dowody te po wykorzystaniu były gromadzone przez stronę podażową w celu identyfikacji procesu usługowego i wprowadzania ewentualnych zmian.

Niemniej jednak jeżeli mówi się o przedmiotach dowodowych, ma się tu na myśli całą otoczkę rzeczy, które towarzyszą relacją między dwiema stronami wymiany. Cele operacyjne niniejszego planu sprowadzają się do nakreślenia prac tylko co do najważniejszych dowodów, które na ten moment nie istnieją lub wydaja się być niedopracowane. Została już zwrócona uwaga we wcześniejszych celach operacyjnych na takie przedmioty jako budynek ośrodka wypoczynkowego, elementy jego wnętrza, a także strona internetowa i znajdujące się na niej wiadomości. Niemniej jednak w tym miejscu cele operacyjne dotyczyć będą przede wszystkim przedmiotów, które nie stanowią rzeczywistego produktu zakupowego, ale są raczej produktem informacyjnym, oznajmiającym, czy też nakazującym obierać taką a nie inną drogę relacji. Celowe jest zatem działanie polegające na ciągłym rozszerzaniu roli strony internetowej, aż do momentu, kiedy strona ta stanie się interakcyjnym źródłem pełnej wiedzy o Ośrodku Wypoczynkowym „Mech” oraz walorach przyrodniczych i kulturowych regionu. Na stronie internetowej, jak i za sprawą rozmowy telefonicznej można dokonać rezerwacji usługi noclegowej. W tym celu wypełniana jest ankieta rejestracyjna, która stanowi dowód rejestracji. Samo działanie polegające na dokonaniu rejestracji jest pierwszym działaniem jakie przeważnie podejmuje turysta wyjeżdżający na wypoczynek, dlatego też otrzymanie potwierdzenia rezerwacji i podziękowania za wybranie właśnie tego miejsca noclegowego będzie działaniem, które przyniesie cel w postaci osiągniecie przez klienta stanu pewności co do rzeczywistości usług. Potwierdzenie rezerwacji powinno być zatem dostarczone osobą zamawiającym gościnę najlepiej w formie elektronicznej.

Plik powinien zostać wysłany w formacie PDF i zawierać w sobie wszystkie szczegóły transakcji, ponadto tekst ten powinien być obarczony logo ośrodka i danymi kontaktowymi oraz personalnymi osoby wystawiającej potwierdzenie rezerwacji. Drugi dowód w postaci przedmiotu zakupu gość otrzymuje po przybyciu do ośrodka. Jeżeli oczekiwania gościa zgodne są z otrzymanym produktem, który został wykreowany w kampanii promocyjnej i reklamowej, czyli w tym przypadku jeżeli tekst i zdjęcia informujące klientów na stronie internetowej były zgodne z obrazem rzeczywistym miejsca noclegowego, to można mówić o tym, że budynek, a w dalszej kolejności cała gama usług i towarzyszących im produktów mają dużą szansę spełnić oczekiwania gości. Niemniej jednak i w trakcie korzystania z tych usług celowe jest uświadamianie gości o możliwości oferty usługowej. Tym samym celem operacyjnym staje się opracowanie broszury informacyjnej i wręczenie jej gościom. Broszura ta powinna skrótowo przedstawiać walory ośrodka i sposobu korzystania z nich. Wydaje się ponadto, że celowym oferowanie w miejscu recepcji sprzedaży przewodników i map po terenie uzdrowiska i Gór Izerskich co będzie stanowić dodatkowy produkt dowodowy istnienia atrakcji, które były obiecane i prezentowane czy to w biurze turystycznym czy na stronie internetowej. Takimi dowodami spełniania obiecanych usług jest także menu, czy polecane przez pracownika pełniącego funkcje barmańskie drinków. Dlatego też celowe jest podjęcie przede wszystkim działania koordynującego informację o ofercie z rzeczywistą usługą.

Do innych dowodów rzeczowych serwowanych usług powinno zostać dołączone opracowanie takich dokumentów, które będą także informować stronę podażową o rzeczywistości wykonywanych prac. Do takich dowodów zaliczyć można np.: rachunki, jako dowody zakupu i sprzedaży, Księga Gości, Wejść i Wyjść itp.

Literatura

Bossowski J. A., Świeradów Zdrój uzdrowisko radonowo-borowinowe, Wyd CMYK-ART, Częstochowa 2003.
Czubała A.(i inni), Marketing usług, Oficyna Ekonomiczna Wolters Kluwer Polska, Kraków 2006.
Furtak R., Marketing partnerski na rynku usług, PWE, Warszawa 2003.
Kotler P. (i inni), Marketing podręcznik europejski, PWE, Warszawa 2002.
Kotler P., Trias de Bes F., Marketing lateralny, PWE Warszawa 2004.
Mazur J., Zarządzanie marketingiem usług, Wydawnictwo Difin, Warszawa 2002.
Moi Ali, Marketing i public relations w małej firmie, Wydawnictwo HELION, Gliwice 2005.
Patrzałek W., Elementy marketingu na rynku prasy, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2001.
Trocki M., Strategia marketingowa, Katedra Zarządzania w Gospodarce, Szkoła Gówna Handlowa w Warszawie.
Skorupko S, Auderska H., Łempicka Z., (red), Mały Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1969.
Zentes J., Grundbegriffe des Marketing, Schaffer – Poeschel Verlag, Stuttgart 1992.
Dokumenty normatywne
Badania ankietowe otoczenia biznesu w Mieście Świeradów-Zdrój, Świeradów-Zdrój, październik 2005.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. 2006 r., Nr 80, poz. 563); za: Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2002 r., Nr 147, poz. 1229, ze zm.).
Strategia Zrównoważonego Rozwoju Miasta Świeradów Zdrój 2005-2017, Świeradów-Zdrój październik 2005.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2008 Nr 180 poz 1112)

Użyteczne Spotkanie

2011-08-29T21:09:00.000+02:00

Usability czyli "użyteczność" staje się coraz bardziej popularnym tematem. Coraz częściej pojawia się na blogach czy listach dyskusyjnych. Nadszedł czas, żeby zainteresowani mieli możliwość spotkania się, wymienienia poglądów i kontaktów nie tylko przez internet. Dlatego zapraszamy wszystkie osoby zainteresowane tematyką użyteczności/usability na:

Użyteczne Spotkanie.

termin: 18.II.2006, godzina 16.00
miejsce: kawiarnia CoffeePoint, ul. Krakowskie Przedmieście 11, Warszawa
cel: spotkanie integracyjne osób zainteresowanych tematyką użyteczności/usability
patronat: Internet Society Poland

program spotkania:

Pani Karolina Kulicka z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji opowie o projekcie współdziałania środowiska eDostępności i MSWiA.
Pan Tomasz Karwatka z firmy Janmedia Interactive zaprezentuje swój kurs usability.
Przeprowadzimy dyskusje na temat zakresu stosowalności użyteczności i sposobów jej wdrażania/rozpowszechniania
Następnie przejdziemy do dyskusji kuluarowych

W trakcie spotkania do dyspozycji będzie rzutnik, więc istnieje możliwość przedłużenia oficjalnej części spotkania lub wykorzystywania go do prezentacji własnych prezentacji w części nieoficjalnej. Chętnych prosimy o kontakt przed spotkaniem.

Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych i prosimy o rozpowszechnianie powyższej informacji.

Organizatorzy:
ISOC Polska :
Krzysztof Urbański (604050609) Krzysztof.Urbanski [na] gmail.com
Szymon Błaszczyk (609649819)

List otwarty do środowiska psychoterapeutów w Polsce

2011-08-28T21:59:00.001+02:00

Koleżanki i Koledzy Psychoterapeuci!

Zwracamy się do Was w sprawie niezwykle ważnej dla naszego środowiska. Dnia 1 stycznia 2006 roku wchodzi w życie Ustawa z dnia 8 czerwca 2001r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów.

Ustawa stanowi w artykule 4, że: „wykonywanie zawodu psychologa polega na psychoterapii, udzielaniu pomocy psychologicznej, a także na prowadzeniu badań naukowych w dziedzinie psychologii oraz działalności dydaktycznej w tym zakresie”. Jednocześnie w artykule 61 wprowadza przepis karny: „Osoba, która świadczy usługi psychologiczne nie mając prawa wykonywania zawodu psychologa, podlega karze ograniczenia wolności lub grzywny”.

Wejście w życie ustawy w obecnym kształcie penalizuje pracę oraz ogranicza dostęp do zawodu psychoterapeuty tysiącom osób nie będących psychologami, przez co narusza nabyte już przez nie prawa. Dotyczy to wszystkich psychoterapeutów i osób zajmujących się pomocą psychologiczną, które zdobyły odpowiednie kwalifikacje zawodowe w procesie profesjonalnego szkolenia, m.in. psychoterapeutów pracujących w oświacie (np. w poradniach psychologiczno-pedagogicznych), terapeutów uzależnień, psychiatrów oraz osób pracujących w ośrodkach związanych z ruchami religijnymi i wyznaniowymi. Osoby te często legitymują się certyfikatami polskich i zagranicznych organizacji szkolących, co umożliwia spełnianie określonych przez nie standardów zawodowych.

Polska Federacja Psychoterapii stawia sobie za cel doprowadzenie do powstania ustawy o zawodzie psychoterapeuty, określającej standardy szkolenia, praktyki zawodowej i certyfikowania psychoterapeutów w naszym kraju. Chcąc być liczącym się partnerem dla ustawodawcy, potrzebna jest mobilizacja i wspólne działanie całego środowiska psychoterapeutów.

Dlatego prosimy o rozpowszechnianie naszego listu w Waszym środowisku i zwracamy się z apelem do wszystkich psychoterapeutów, ośrodków szkolących i organizacji o zaangażowanie w działania PFP na rzecz tworzenia konstruktywnych rozwiązań legislacyjnych dotyczących mającej wejść w życie ustawy. Jednym ze sposobów jest tworzenie listów protestacyjnych i opinii płynących z różnych środowisk psychoterapeutycznych żywotnie zainteresowanych przedmiotową ustawą.

Powstał już apel psychologów i psychoterapeutów skierowany do Sejmu RP, pod którym można składać swoje podpisy, a który jest dostępny pod adresem http://www.psychologia.net.pl/artykul.php?level=171. Liczymy także na opinie przedstawicieli pozostałych środowisk psychoterapeutycznych, m.in.: pedagogów, lekarzy, terapeutów uzależnień, osób pracujących w ośrodkach związanych z ruchami religijnymi i wyznaniowymi oraz studentów kierunków humanistycznych, którzy w przyszłości chcą wykonywać zawód psychoterapeuty. Pisma można przesyłać drogą pocztową albo elektroniczną na adres PFP lub na adres e-mailowy Ministerstwa Zdrowia kancelaria@mz.gov.pl.

Apelujemy o zaangażowanie!

Zarząd Główny
Polskiej Federacji Psychoterapii
Prezes: Katarzyna Węglorz-Makuch
Wiceprezes: Milena Karlińska
Wiceprezes: Dorota Węgrzyn
Sekretarz Generalny: Maria Wilamowska
Skarbnik: Tomasz Rebeta

Apel psychologów i psychoterapeutów skierowany do Sejmu RP

My, niżej podpisani psycholodzy i psychoterapeuci apelujemy o pilne uchylenie ustawy o zawodzie psychologa, która ma wejść w życie 1 stycznia 2006 roku. Ustawa ta miała wejść w życie 1 stycznia 2002 roku, lecz, ze względu na jej liczne usterki prawne, z inicjatywy ówczesnego ministra pracy jej wejście w życie zawieszono na 4 lata. W tym czasie rząd zobowiązał się przygotować nową ustawę, pozbawioną usterek prawnych. Nowy projekt zawierał jednak podobne wady i nie został przyjęty przez Sejm.

W tej sytuacji, za kilka miesięcy może zacząć obowiązywać ustawa, która już raz okazała się niemożliwa do wykonania, zaś jej oczywiste błędy budzą coraz większe kontrowersje. Wejście w życie tej ustawy przyniosłoby m.in. następujące konsekwencje:

stworzenie zamkniętej korporacji zawodowej, praktycznie uniemożliwiającej dostęp do zawodu młodym absolwentom psychologii;
wzrost bezrobocia wśród absolwentów psychologii i innych kierunków społecznych, jak resocjalizacja, pedagogika, pedagogika specjalna, socjologia;
zmniejszenie dostępności oraz jakości psychoterapii przy wzroście kosztów terapii;
rozbudowę zbędnej i kosztownej biurokracji (Krajowa i Regionalne Izby Psychologiczne, Komisja Ekspertów, itd.);
korupcjogenność – stworzenie warunków do pobierania nieformalnych opłat za wydawanie zezwoleń na uprawianie zawodu i za przyznawanie punktów szkoleniowych organizatorom szkoleń.

Ustawa zawiera absurdalny, prawny zakaz udzielania pomocy psychologicznej pod groźbą kary ograniczenia wolności lub grzywny - bez wpisu na listę psychologów (tymczasem pomocą psychologiczną jest także np. pocieszanie zestresowanych uczniów przez nauczyciela, wysłuchanie zwierzeń przyjaciela, udział w mityngu AA, czy udzielenie porady przez księdza skłóconym małżonkom).

Ustawa została negatywnie oceniona przez Polską Federację Psychoterapii (z szacunków prof. Pritza z Europejskiej Federacji Psychoterapii wynika, że w Polsce dla zadbania o potrzeby pacjentów potrzeba około 20 000 psychoterapeutów, zaś ta ustawa szkodzi pacjentom, ograniczając ich dostęp do usług terapeutycznych). Została negatywnie oceniona przez sejmowych prawników, ze względu na jej liczne, nieprecyzyjne sformułowania. Uzyskała także negatywną opinię Komitetu Integracji Europejskiej, z powodu jej sprzeczności z prawem UE.

Stąd uchylenie ustawy, zanim zacznie obowiązywać, uważamy za konieczne.

Jako alternatywę wobec obecnej ustawy proponujemy przyjąć ustawę określającą, kto może posługiwać się tytułem psychologa. Wprowadzenie bolońskiego, trójstopniowego systemu edukacji (3-letni licencjat, studia magisterskie, studia doktoranckie) nakłada konieczność sprecyzowania prawa do posługiwania się tytułem psychologa. Proponujemy ustalić, że prawo do posługiwania się tytułem psychologa nabywa osoba, która ukończyła 5-cio letnie, magisterskie studia na kierunku psychologicznym. Proponujemy także, by dalsza praca nad uregulowaniem prawnym zawodu psychologa i psychoterapeuty była poprzedzona szerokimi konsultacjami z przedstawicielami zarówno całego środowiska psychologów praktyków, jak też środowiska akademickiego.

Lidia Brzozowska, lekarz medycyny i psychoterapeuta (Łódź);
Ewa Canert-Łąka, psychoterapeutka (Kraków);
Paulina Chocholska, psycholog (Wrocław);
Bogusław Włodawiec, psycholog (Warszawa);
Agata Słowik, psycholog (Katowice);
Marta Dubińska, specjalista psycholog kliniczny i psychoterapeuta (Kraków);
Magdalena Radwańska, psycholog (Wrocław);
Krzysztof Wrona, psycholog (Wrocław);
Sabina Lenart, psycholog (Gdynia);
Lech Dębski, lekarz, specjalista psychiatra (Gdynia);
Magdalena Płaza, psycholog (Katowice);
Joanna Wiktorowska, psycholog, psychoterapeuta (Łódź);
Izabela Boryczka, pedagog resocjalizacyjny, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Wrocław);
Milena Karlińska, psychoterapeuta, specjalista psycholog kliniczny, (Kraków);
Ina Pohorecka, psychoterapeuta (Warszawa);
Małgorzata Bondarczuk, psycholog (Koszalin);
Adam Radecki, psycholog (Warszawa);
Elżbieta Kalinowska, specjalista psycholog kliniczny (Warszawa);
Joanna Maciejewska, psycholog (Tychy);
Magdalena Sagan, psycholog (Zabrze);
Damian Zdrada, psycholog, specjalista psychoterapii uzależnień (Katowice);
Iwona Zgondek-Stram, psychoterapeuta (Gdynia);
dr Ewa Kostarczyk, specjalista psycholog kliniczny (Warszawa);
Oliwia Piotrowska, psycholog (Gdańsk);
Jacek Zabrodzki, psycholog (Warszawa);
Ewa Zwolińska, psycholog, psychoterapeuta (Warszawa);
Dorota Kawałczewska-Wojtczak, specjalista psycholog kliniczny (Łódź);
Maria Wilamowska, psychoterapeutka (Warszawa);
Małgorzata Osipczuk, psycholog (Wrocław);
Marta Widera, psycholog (Dąbrowa Górnicza);
dr Andrzej Lipczyński, specjalista psycholog kliniczny (Chełm);
Anna Skórzewska, specjalista psycholog kliniczny (Chełm);
Marta Kaczmarek, psycholog (Wrocław);
Mikołaj Król, psycholog (Kościan);
Beata Dziedziczak, psycholog, psychoterapeuta (Warszawa);
Agnieszka Kazimierska, psycholog (Łódź);
Agnieszka Truszkowska, psycholog (Warszawa);
Anna Szyda, psycholog (Bełchatów);
Joanna Kapalska, psycholog (Gdańsk);
Igor Ziemba, psycholog (Ottawa, Ontario / Warszawa);
Marek Jaros, psycholog, psychoterapeuta (Warszawa);
Katarzyna Lubas, psycholog (Kraków);
Sylwia Wal, psycholog (Świętochłowice);
Agata Petruczynik, psychoterapeuta Gestalt (Lublin);
Zofia Majtczak, psychoterapeuta (Warszawa);
Wanda Świtała-Rak, terapeuta, animator dramy (Rybnik);
Tadeusz Rak, psycholog, terapeuta, trener (Rybnik);
Agnieszka Chmielewska, psycholog (Warszawa);
Ewa Feret, certyfikowany psychoterapeuta Gestalt (Bielsko-Biała);
Marek Mietelski, socjolog, terapeuta uzależnień (Warszawa);
Izabela Chludzińska, pedagog, psychoterapeuta (Olsztyn);
Anna Judycka, psychoterapeuta (Warszawa);
Anna Fijałkowska, pedagog resocjalizacyjny, trener (Warszawa) ;
Katarzyna Juszczak, lekarz pediatra (Warszawa);
Anna Dodziuk, psychoterapeutka (Warszawa);
Łukasz Pilarczyk, psychoterapeuta (Bielsko-Biała) ;
Lech Cierpioł, psycholog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Ewa Kuczyńska, psycholog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Katarzyna Wodniak, psycholog, specjalista psychoterapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Kamila Gryn-Jabłońska, psycholog (Siemianowice Śląskie);
Edyta Karczmarska, psycholog (Siemianowice Śląskie);
Joanna Mazur, pedagog (Bytom);
Ewa Woźnica, specjalista w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, mediator (Siemianowice Śląskie);
Piotr Woźnica, instruktor terapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Krystian Kazibudzki, instruktor terapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Grażyna Góras, instruktor terapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Anna Orawska, instruktor terapii uzależnień (Siemianowice Śląskie);
Bartłomiej Żukowski, terapeuta uzależnień (Toruń);
Dorota Ziółkowska-Maciaszek, psycholog, psychoterapeuta (Warszawa);
Maja Świtała-Syrek, psycholog, terapeuta, animator dramy (Rybnik);
Teresa Górecka, terapeuta, animator dramy (Rybnik);
Joanna Kosmala, pedagog specjalny i psychoterapeutka (Warszawa);
Dorota Nowak-Szmatuła, psycholog, psychoterapeuta Gestalt (Kościan);
Agnieszka Glica, terapeuta (Mielec);
Barbara Kwiatkowska, psycholog (Warszawa);
Marzena Żegnałek, pedagog (Rybnik);
Alicja Heyda, psycholog, somatoanalityk, trener psychoterapii socjo- i somatoanalitycznej (Gliwice);
Agnieszka Marczyńska-Wdówik, psycholog kliniczny (Łódź);
Anna Gucik, pedagog, psychoterapeuta (Chrzanów);
Marcin Kozinski, psycholog, trener, psychoterapeuta (Szczecin);
Izabela Osińska, psychoterapeutka (Wroclaw);
Agnieszka Zysk, certyfikowana terapeutka Gestalt (Sztokholm);
Alina Hryniewicz-Hasior, socjolog, trener i psychoterapeuta (Warszawa);
Anna Radomska-Malczak, psychoterapeutka (Wrocław);
Mieczysław B. Klimek, psycholog (Żywiec);
Marta Głowacka, studentka V roku psychologii (Wrocław);
Elżbieta Kaniewska, psychoterapeutka, trener (Warszawa);
Tatiana Ostaszewska-Mosak, psycholog zdrowia, psychoterapeuta (Warszawa);
Piotr Mosak, psycholog, trener, psychoterapeuta (Warszawa);
Małgorzata Beszterda, psychoterapeutka (Poznań);
Beata Korban, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Stargard Szczeciński);
Anna Żuchowska, pedagog, psychoterapeuta Gestalt (Gdynia);
Tomasz Młyński, pedagog, psychoterapeuta (Olsztyn);
Marek Gajowy, psycholog, psychoterapeuta (Warszawa);
Anna Syska, studentka V roku psychologii (Rybnik);
Małgorzata Kłaniecka, studentka V roku psychologii (Katowice);
Piotr Miszewski, mgr resocjalizacji, trener PTP, psychoterapeuta (Bydgoszcz);
Urszula Jankowska-Jaryczewska, specjalista psychoterapii uzależnień, pedagog resocjalizacyjny (Warszawa);
Anita Orzechowska, psycholog (Gdynia);
Katarzyna Nicman, studentka pedagogiki specjalnej (Warszawa);
Marta Różycka, psycholog (Katowice);
Dagmara Kuczynska-Ginko, lekarz, psychoterapeuta (Katowice);
Maria Dekert, pedagog, psychoterapeuta, trener PTP (Stalowa Wola);
Rafał Miętkiewicz, psycholog, (Gdynia);
Edyta Wulczyńska, pedagog, uczestnik III roku studium psychoterapii (Czersk);
Anna Biesiada, psychoterapeuta (Jelenia Gora);
Beata Zaduminska, psycholog (Kraków);
Dorota Szlama, pedagog, psychoterapeuta (Częstochowa);
Ewa Kempska, psycholog (Gdańsk);
Joanna Wawerska-Kus, pedagog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnienia i współuzależnienia (Warszawa);
Anna Saletra, pedagog, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Gdynia);
Janusz Surzynski, psychoterapeuta (Katowice);
Jadwiga Gabała, pedagog, uczestnik III roku Profesjonalnej Szkoły Psychoterapii przy WSPS (Tarnów);
Monika Topolska, psycholog (Gdańsk);
Ryszard Pazdyga, specjalista terapii uzależnień (Mysłowice);
Krzysztof Tylski, psychoterapeuta (Warszawa);
Malgorzata Bis, psycholog (Warszawa);
Aleksandra Replin, pedagog, psychoterapeutka Gestalt, specjalista terapii uzależnień (Łeba);
Marcin Pietraszek, konsultant (Mińsk Mazowiecki);
Małgorzata Krzemień, psycholog (Katowice);
Julita Godzisz, psycholog (Warszawa);
Katarzyna Wiśniewska, lekarz medycyny, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień (Gdynia);
Tomasz Borowski, mgr fizjoterapii i terapeuta manualny, (Starogard Gdański);
Hanna Wasilewska, pedagog, terapeuta, animator dramy (Katowice);
Małgorzata Dwornikiewicz, pedagog resocjalizacyjny (Warszawa);
Małgosia Kleniewska, psycholog, psychoterapeuta Gestalt (Warszawa);
Wioletta Michalska, psycholog (Łódź);
Elżbieta Czochraj-Kuźniak, psycholog, pedagog (Łódź);
Anna Posyłek, psycholog (Łódź);
Maria Andrzejewska, psycholog kliniczny (Łódź);
Krzysztof Bartosiewicz, pedagog (Wrocław);
Agnieszka Półtorak-Terpiłowska, psycholog (Bydgoszcz);
Ewa Aldona Wensierska, psycholog, specjalista terapii uzależnień (Wejherowo);
Iwona Szmalenberg, psycholog, specjalista terapii uzależnień (Gdynia);
Jadwiga Elżbieta Łęcka, certyfikowany specjalista ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie, certyfikowany instruktor terapii uzależnień (Gdynia);
Bożena Lessnau, instruktor terapii uzależnień, pracownik socjalny (Reda);
Mariusz Sadowski, certyfikowany instruktor terapii uzależnień (Gdynia);
Karol Łojek, mgr resocjalizacji, psychoterapeuta (Kraków);
Piotr Sieniawski, pedagog specjalny (Wrocław);
Elżbieta Moryto-Pecio, psycholog, pedagog, psychoterapeutka (Wrocław);
Paulina Jodłowska, psycholog (Warszawa);
Agnieszka Bareja, psycholog (Radom);
Raisa Deklewa, instruktor terapii uzależnień (Gdynia);
Aleksandra Surlas-Leśniewska, psychoterapeutka, psycholog (Siemianowice Śl.);
Wioletta Gajowa, psycholog (Warszawa);
Tatiana Wroblewska, mgr resocjalizacji, trener, psychoterapeutka (Otwock);
Katarzyna Wajszczuk - psycholog (Poznań);
Ewa Przybył, psycholog (Skierniewice);
Malgorzata Kwiatkowska, pedagog, terapeuta (Stargard Szczecinski);
Wiesława Serkowska, mgr profilaktyki i resocjalizacji, terapeuta, trener, coach (Warszawa);
Barbara Kruszyńska, psycholog, terapeuta (Katowice);
Olga Kloczkowska, psycholog, specjalista psychoterapii uzależnień i
współuzależnienia (Warszawa);
Beata Matysiak, psycholog (Tomaszów Maz);
Eliza Cieślikowska, psycholog (Tychy);
Marzena Orczyk, psycholog (Dąbrowa Górnicza);

WYDAWNICTWO "ZIELONE BRYGADY" ZAPRASZA WOLONTARIUSZY

2011-08-28T21:54:00.002+02:00

WYDAWNICTWO "ZIELONE BRYGADY" ZAPRASZA WOLONTARIUSZY (społeczników) chętnych pomóc w pracach łatwych, lekkich i przyjemnych. W zamian oferujemy przyjemną atmosferę, herbatę i poczucie głębokiej satysfakcji wewnętrznej.

Prosimy o pomoc w postaci:

prac biurowych (pakowanie do kopert, zaklejanie, naklejanie znaczków, przybijanie pieczątek itd.),
przepisywania tekstów (także obcojęzycznych) i adresów,
tłumaczeń (z i na różne języki),
opracowywania materiałów do druku,
pisania recenzji, omówień (wypożyczamy książki i czasopisma, także obcojęzyczne - p. poniżej),
pisania opracowań ciekawych artykułów, streszczeń z czasopism, które do nas docierają (także obcojęzycznych),
robienia grafik,
kolportażu naszych publikacji,
przynoszenia materiałów z drukarni i zanoszenia na pocztę (raczej osoba silniejsza).

Dotyczy to głównie prac dorywczych, w miarę naszych potrzeb. Prosimy o rozpowszechnianie tej informacji.

Jednocześnie serdecznie dziękujemy wszystkim dotychczasowym wolontariuszkom wolontariuszom: Danielowi Lipińskiemu, Mariuszowi Nawrotowi, Ewie Sabat, Adzie Sadowińskiej, Dominikowi Sałdakowi, Mariuszowi Schabikowskiemu, Łukaszowi Synowieckiemu, Ani Warchoł i in. Polecamy się na przyszłość!

Apel do Narodu Polskiego - Nigdy do UE

2011-08-28T21:46:00.002+02:00

Apel do Narodu Polskiego przedstawicieli świata nauki i kultury zebranych w Krakowie w dniu 3 maja 2003 r.

W historycznej stolicy Polski, u stóp Wzgórza Wawelskiego, w dniu 3 maja 2003 roku, zebrali się przedstawiciele środowisk akademickich i instytutów naukowych, świata kultury i sztuki, by przeprowadzić debatę na temat „Odpowiedzialność elit w trudnych dla Narodu chwilach”. Debata odbyła się z inicjatywy Klubu „Myśl dla Polski”, a jej temat nawiązuje do rocznicy Konstytucji 3 Maja. W owym to dniu, ponad 200 lat temu, nasi przodkowie próbowali podjąć dzieło naprawy Rzeczpospolitej, zagubionej w politycznej niemocy i pogrążonej w moralnym chaosie. Analogia z dzisiejszą sytuacją Polski przypomina o tamtym wysiłku, który przyszedł zbyt późno i tylko zmobilizował zewnętrznych i wewnętrznych wrogów Polski do jeszcze szybszego unicestwienia państwa polskiego. Dzisiaj, wrogowie nie grożą orężem wojennym, bo wypracowali inne, znacznie bardziej wyrafinowane metody ubezwłasnowolnienia państw i narodów. W swojej przebiegłości pragną, aby pozbawienie nas wolności odbyło się z naszym udziałem, niejako naszymi rękami i umysłami. Takim zrzeczeniem się możliwości decydowania o własnym losie ma być głosowanie na „tak” w referendum akcesyjnym do Unii Europejskiej.

Są w historii Narodu chwile wyjątkowe, kiedy powszechne jest przekonanie o niezwykłej wadze zachodzących wydarzeń. Z najnowszej historii takimi wydarzeniami były zryw Solidarności w roku 1980 oraz przemiany roku 1989. Niestety, musimy z bólem przypomnieć, że nadzieja, jaką przyniósł ruch Solidarności została brutalnie zdławiona wprowadzeniem stanu wojennego, zaś pokłady społecznego entuzjazmu z roku 1989 zostały pogrzebane haniebnym kontraktem okrągłego stołu, którego konsekwencją jest zgubna polityka rządzących od tego czasu Polską ekip. Próba wprowadzenia Polski do Unii Europejskiej jawi się jako kolejne ogniwo w tym tragicznym łańcuchu wydarzeń. Dlatego, w tej prawdziwie trudnej chwili, przekazujemy nasze przesłanie do Narodu Polskiego – pragniemy, by głos przestrogi dotarł do wszystkich rodaków w Polsce i w szerokim świecie.

Najpierw, musimy pokrótce przypomnieć jeszcze raz te zasadnicze zagrożenia, jakie niesie ze sobą członkostwo Polski w Unii Europejskiej.

1) Nastąpi zasadnicze osłabienie pozycji Kościoła Katolickiego i wartości chrześcijańskich w życiu Polski i Polaków, zwłaszcza zaś w życiu publicznym. Dotychczasowe doświadczenia oraz deklaracje prominentnych polityków Zachodniej Europy pokazują jasno, że dla Kościoła i wartości chrześcijańskich nie ma miejsca w życiu publicznym Unii Europejskiej. W Polsce, będącej członkiem Unii Europejskiej będzie to oznaczać utratę zasadniczych elementów tożsamości narodowej, dalszy upadek moralności publicznej oraz legalizację aborcji, małżeństw jednopłciowych, eutanazji, eksperymentów genetycznych. Nastąpi dalsza degradacja modelu wychowania i utrwalenie w polskiej szkole edukacji liberalnej, kształtującej w młodzieży postawę obojętności, relatywizm moralny, a nawet niechęć wobec religii i kultury naszego Narodu.

2) Nastąpi stopniowa utrata Ziem Zachodnich i Północnych, głównie na rzecz żywiołu niemieckiego. Piastowskie te ziemie Polska odzyskała po II wojnie światowej, jako akt sprawiedliwości dziejowej. Musimy być świadomi, że z winy władz Rzeczpospolitej – tych samych władz, które agitują za członkostwem Polski w Unii Europejskiej – do dziś sprawy własności na tych terenach nie zostały prawnie uregulowane. Już obecnie formułowane są roszczenia rewindykacyjne wobec tych ziem, a skala tych roszczeń wzrośnie znacząco po wejściu Polski do Unii Europejskiej, kiedy to sprawy rozpatrywane będą przez niepolskie sądy unijne. Dodatkowo, nastąpi pełna legalizacja zawartych do tej pory transakcji kupna i dzierżawy gruntów ornych i nieruchomości.

3) Kryzys ekonomiczny, straszliwie osłabiający Polskę, pogłębi się i przedłuży na wiele lat. Wzrośnie i tak już wysokie bezrobocie – przyznają to obecnie otwarcie zwolennicy wejścia Polski do Unii Europejskiej. Wobec konieczności odprowadzania składek do unijnej kasy, pogłębią się trudności budżetowe obejmujące takie dziedziny życia, jak ochrona zdrowia, edukacja i nauka, pomoc społeczna. Z powodu kosztów akcesji, wzrosną istniejące obciążenia podatkowe oraz pojawi się nowy, grożący wywłaszczeniem Polaków z ziemi i domów podatek katastralny. Przy wysokim bezrobociu w Unii Europejskiej (np. w samych Niemczech jest ponad 4 miliony bezrobotnych) oraz z tzw. okresami przejściowymi, perspektywa zatrudnienia znaczącej liczby Polaków w krajach Unii Europejskiej jest obietnicą kłamliwą.

4) Nastąpi utrwalenie obecnego, patologicznego systemu władzy w Polsce. Do Unii Europejskiej wprowadzają nas i za tym wprowadzeniem agitują ci sami, którzy brali udział w tłumieniu ruchu Solidarności, zawierali haniebny kontrakt okrągłego stołu, a następnie rządzili Polską przez ostatnie 14 lat w ramach wszelkich ugrupowań, koalicji i ekip rządowych. W Polsce sytuacja większości obywateli może ulec poprawie tylko wtedy, jeśli przywileje tej pasożytniczej grupy zostaną zlikwidowane. Środowiska te wielokrotnie wykazały, iż głównym motywem ich działalności jest własny, indywidualny bądź grupowy interes, jakże często związany ze służbą obcym, nieprzyjaznym Polsce ośrodkom. Dlatego, wejście Polski do UE oznacza utrwalenie przywilejów obecnych struktur władzy, które uzyskają mocne wsparcie z Brukseli od swoich przedstawicieli w strukturach unijnych.

5) Nastąpi zniszczenie indywidualnej polskiej własności, przede wszystkim w rolnictwie oraz upadek większości małych i średnich firm. Wbrew wielu negatywnym doświadczeniom, prowadzona w Unii Europejskiej tzw. wspólna polityka rolna zakłada preferowanie wielkich farm, produkujących żywność metodami przemysłowymi i w oparciu o najemną siłę roboczą. Dla polskiej wsi oznacza to, że gospodarstwa rodzinne stracą rację bytu i zagrożone upadłością będą sprzedawać swoją ziemię, która zostanie wykupiona przez ogromne grupy kapitałowe. Na tych ziemiach powstaną ogromne latyfundia, z mechanizacją, chemizacją i genetycznymi modyfikacjami upraw i hodowli. Upadek wsi znacznie zwiększy liczbę bezrobotnych w Polsce. Ze względu na wysokie koszty dostosowania do tzw. standardów unijnych, większość małych i średnich firm nie spełni unijnych norm, co doprowadzi do ich eliminacji z rynku.

Jako przedstawiciele świata nauki i kultury wyrażamy zdecydowaną dezaprobatę wobec działań tych przedstawicieli naszych środowisk, którzy już to z naiwności, już to z chęci łatwego zysku brali udział w niszczeniu Polski w ciągu ostatnich kilkunastu lat. Jesteśmy dumni z przynależności do Narodu Polskiego, z życia na polskiej ziemi i z polskiej tożsamości narodowej. Dla Narodu Polskiego chcemy pracować i Narodowi Polskiemu chcemy służyć na miarę swoich sił. Zdajemy sobie sprawę, że odrzucenie przez Polaków akcesji do Unii Europejskiej nałoży także na nas obowiązek pracy nad politycznym i ekonomicznym programem dla Polski suwerennej, na miarę naszych ambicji i oczekiwań.

Wobec dramatycznie zafałszowanej propagandy i całkowitego braku uczciwej debaty w środkach masowego przekazu, musimy zwrócić się do Was bezpośrednio, kochani Rodacy, nasi bracia i nasze siostry, dzieci jednej matki, Ojczyzny naszej. Nie wierzcie bałamutnym hasłom propagandowym, w myśl których członkostwo Polski w Unii Europejskiej rozwiąże nasze polskie problemy. Nie wierzcie, że zrzeczenie się zasadniczych atrybutów suwerenności przyniesie poprawę materialnego bytu Polaków. Nie wierzcie w altruizm unijnych struktur, które w ciągu ostatnich lat tzw. procesu dostosowawczego oraz w trakcie negocjacji ze stroną polską wielokrotnie i boleśnie pokazały, czym jest dla nich Polska i Polacy. Zaproponowane Polsce i przyjęte przez polskie władze zapisy traktatu akcesyjnego nie pozostawiają złudzeń, że Ojczyźnie naszej przypisana jest rola członka Unii Europejskiej całkowicie podrzędnej kategorii.

Musimy uwierzyć w swoje możliwości, naszą pracą i naszą służbą podjąć samodzielnie trud powstrzymania upadku Rzeczpospolitej. Jest to droga trudna i nie obiecująca łatwych i szybkich sukcesów. Ale każda obietnica „innej drogi” jest podłym kłamstwem, obliczonym na wykorzystanie zniechęcenia i apatii milionów umęczonych Polaków. Tylko Naród wolny może mieć szansę budowy swojej pomyślności w oparciu o własną zaradność i własną pracę. Chcemy i możemy współpracować z innymi narodami i innymi państwami, ale tylko jako „równi wśród równych i wolni wśród wolnych”.

Pragniemy nawiązać do naszej odpowiedzialności za losy Europy, w której jesteśmy jako Naród i jako państwo od ponad tysiąca lat. Jesteśmy przekonani, że jedność Europy powinna być budowana na gruncie wspólnych wartości duchowych, a nie poprzez brutalną walkę interesów i dążenie do maksymalnego poziomu konsumpcji. Europa jest dzisiaj nieprzygotowana do takiego zjednoczenia, na jakie zasługują narody europejskie. Odrzucając korzenie cywilizacji łacińskiej, wprowadzając etyczny relatywizm, sprzyjając ścieraniu się egoistycznych interesów – tworzy Unia Europejska arenę bezwzględnej walki ekonomicznej i kulturowej, a nie perspektywę wspólnoty ducha i solidarności, która dawałaby szansę na sprawiedliwy i równomierny rozwój całości. Wbrew dążeniom europejskich społeczeństw, w Unii Europejskiej wzmacniane są tendencje do budowy jednej centralnej struktury ponad państwowej, z rozrastającą się marnotrawną i kosztowną biurokracją, która siecią szczegółowych przepisów, nakazów i regulacji oplata coraz szersze dziedziny życia. Europa jednocząca się w takim kierunku, jaki nadają jej obecne struktury Unii Europejskiej – pozbawiająca się własnych korzeni oraz ubogacającej różnorodności i harmonii, opartej na przejrzystym fundamencie etyczno-moralnym – nie daje szans na wyzwolenie twórczego potencjału jej mieszkańców, nie daje żadnej nadziei na pozytywne współzawodnictwo ze światem zewnętrznym.

Świadomi zatem poważnego zagrożenia, przed jakim stanął Naród Polski, w poczuciu odpowiedzialności za trwanie suwerennego Państwa Polskiego i w trosce o zachowanie dóbr materialnych i duchowych naszej Ojczyzny, wzywamy wszystkich Polaków do odpowiedzialnego uczestnictwa w czerwcowym referendum i do głosowania przeciw wejściu Polski do Unii Europejskiej. Odrzucenie członkostwa Polski w Unii Europejskiej będzie pozytywnym wstrząsem dla Polski i dla Europy. W Polsce będzie to jasny i mocny werdykt, odrzucający całą klasę polityczną odpowiedzialną za zły kierunek przemian po 1989 roku, a to może być początkiem naprawy Rzeczpospolitej. W Europie zaś pojawi się klarowny sygnał do poszukiwania nowego modelu jednoczenia, zgodnego z tradycją i aspiracjami narodów naszego kontynentu.

Kraków, 3 maja 2003 r.

Sygnatariusze Apelu

1. Mgr inż. Andrzej BABIARZ
2. Doc. dr Olgierd BAEHR
3. Dr Carl BEDERMANN
4. Prof. dr hab. Ryszard BENDER
5. Inż. Stanisław BIELECKI
6. Prof. dr hab. Kazimierz BIELENIN
7. Prof. dr inż. Włodzimierz BOJARSKI
8. Prof. dr hab. Stanisław BORKACKI
9. Doc. dr Jan BORKOWSKI
10. Seweryn BOSEK
11. Prof. dr hab. Rafał BRODA
12. Dr hab. Janusz CZYŻ
13. Dr Jan DZIKOWSKI
14. Prof. dr inż. Bolesław FLESZAR
15. Mgr Danuta GŁOBIŃSKA
16. Dr Szczęsny GÓRSKI
17. Prof. dr hab. Maria GRYNIA
18. Mgr inż. Elżbieta GUZIKOWSKA-KONOPIŃSKA
19. Prof. dr hab. Zbigniew JACYNA-ONYSZKIEWICZ
20. Dr inż. Stanisława JELONKIEWICZ-BABIARZ
21. Dr Hubert JOCHIM
22. Janusz JÓŹWIAK
23. Ewa KAMIŃSKA
24. Mgr inż. Jacek KARPIŃSKI
25. Prof. dr hab. inż Janusz KAWECKI
26. Mgr Jan KĘPIŃSKI
27. Dr Zbigniew KOBYLIŃSKI
28. Dr hab. Jerzy KONIOR
29. Mgr Genowefa KONOPKA
30. Prof. dr hab. Edmund KOZAL
31. Dr Janina KRAUS
32. Mirosław KRÓL
33. Prof. dr hab. Aleksander H. KRZYMIŃSKI
34. Red. Jacek KRZYSTEK
35. Mgr Daniela KRZYŻELEWSKA
36. Inż. Władysław KUCIA
37. Mgr Stanisława KUFFEL
38. Prof. dr hab. Stefan KUROWSKI
39. Mgr Wiesław KUŹNIACKI
40. Prof. dr hab. Aleksander LEGATOWICZ
41. Mgr Krystyna LISIECKA
42. Mgr Mieczysław ŁABUŚ
43. Red. Mieczysław ŁAPAJ
44. Red. Teresa ŁAPAJ
45. Dr inż. Witold MACHOWSKI
46. Prof. dr hab. Jerzy MARCINEK
47. Prof. dr hab. inż. Maciej MAZURKIEWICZ
48. Dr Elżbieta MORAWIEC
49. Mgr inż. Aleksander NOWAK
50. Prof. dr hab. Jerzy Robert NOWAK
51. Prof. dr hab. Olgierd NOWOSIELSKI
52. Mgr Olejniczak Sławomir OLEJNICZAK
53. Mgr Plutecka Maria PLUTECKA
54. Prof. dr hab. Prus Edward PRUS
55. Mgr inż. Marek RAWECKI
56. Prof. dr hab. Anna RAŹNY
57. Mgr Jadwiga RAŹNY
58. Mgr Arkadiusz ROBACZEWSKI
59. Prof. dr hab. inż. Jan RUSEK
60. Dr Lidia RUTOWICZ
61. Dr Mieczysław RYBA
62. Dr inż. Andrzej SKALNY
63. Ksiądz Jan SMAK
64. Jadwiga SOBCZYK
65. Dr inż. Adam STOSZKO
66. Kpt. ż.w. Zbigniew SULATYCKI
67. Prof. dr hab. Jan SZARLIŃSKI
68. Prof. dr hab. Henryk SZYDŁOWSKI
69. Marian TRZASKA
70. Prof. dr hab. inż. Jacek WALCZEWSKI
71. Adrian WĘCEL
72. Elżbieta WĘCEL
73. Zbigniew WĘCEL
74. Prof. dr hab. Eugeniusz WIŚNIOWSKI
75. Dr Adam WOLAK
76. Bożena WOLNIK
77. Mgr inż. arch. Anna WÓJCIKOWSKA-HALAMA
78. Prof. dr hab. Zygmunt ZAGÓRSKI
79. Dariusz ZALEWSKI
80. Dr Kazimierz ZUBER
81. Prof. dr hab. Zbigniew ŻMIGRODZKI
82. Inż. Stanisław ŻÓŁKIEWICZ

Prosimy o rozpowszechnianie poniższego apelu w swoich środowiskach.

Prosimy o nadsyłanie (pocztą elektroniczną, jkonior@kmdp.pl) podpisów poparcia tego apelu przez przedstawicieli środowisk akademickich, świata nauki i kultury.

Protest przeciwko rozpowszechnianiu książki fałszującej historię

2011-08-28T21:42:00.001+02:00

W tym roku ukazała się książka Franka Bleichmana pt. "Wolę zginąć walcząc". Autor opisuje w niej swoje wspomnienia z okresu kiedy był członkiem żydowskiej partyzantki podczas II wojny światowej. W książce autor "szczególnie często pisze o Armii Krajowej, niemal zawsze nazywając ją antysemicką Armią Krajową (AAK), tak jakby to pierwsze słowo stanowiło nieodłączny element tej nazwy". Ponadto wydawnictwo Replika, które ją opublikowało, tak reklamuje pozycję: "Przeciw nazistom, volksdeutschom i antysemickiej Armii Krajowej", przyznając w ten sposób rację autorowi książki.

W książce znajdują się również oskarżenia pod adresem rządu polskiego w Londynie, jakoby wydawał rozkazy mordowania ludności żydowskiej, jak również można znaleźć porównanie NSZ do faszystów, stale kolaborujących z Niemcami.

W książce tej mamy do czynienia z ohydnym, zakłamującym historię paszkwilem. Twierdzenia pod adresem AK, NFS i rządu w Londynie zawarte w książce nie mają potwierdzenia w jakichkolwiek analizach historycznych. Autor książki nie ukrywał, że jego oddział zabijał żołnierzy AK i rabował chłopów. Nazwisko autora (Franciszek Blajchman) figuruje w materiałach Instytutu Pamięci Narodowej - w 1945 r. był p.o. kierownika Wydziału Więzień i Obozów WUBP w Kielcach. Jego wizerunek znalazł się też na wystawie "Twarze kieleckiej bezpieki" zorganizowanej przez IPN. Autor szczyci się przynależnością do Urzędu Bezpieczeństwa odpowiedzialnego za represje wobec żołnierzy AK, jak również wpierał budowanie w Polsce reżimu komunistycznego.

Biorąc pod uwagę fakt, że Bleichman uchodzi w USA za prawdziwego bohatera żydowskiego ruchu oporu, książka ta tym bardziej powinna spotkać się ze zdecydowanym protestem. W wyniku takich książek zakłamywana jest historia w Polsce i za granicą, co skutkuje coraz częściej pojawiającymi się twierdzeniami o "polskich obozach koncentracyjnych", czy o "polskim antysemityzmie wyssanym z mlekiem matki". Tłumacz przekładający tę książkę na język polski pisze: "Czy Polacy, jak twierdzi autor, rzeczywiście nadal są w większości antysemitami? Jeśli miałaby to być prawda, to nie istnieje lepszy sposób na zasypanie przepaści między dwoma narodami, niż poznanie przeżyć, wspomnień i opinii drugiej strony. ".

Otóż nie można się z tym zgodzić. Podobne publikacje jedynie wzmacniają niechęć do Żydów i stają się zalążkiem antysemityzmu. Przez tego typu publikacje wrogość do narodu żydowskiego będzie rosła, a Państwo sprzedając książki jak ta - zakłamujące historię, przyczyniają się do budowania atmosfery wzajemnej niechęci i wrogości. Dlatego apeluję o wycofanie ze sprzedaży dzieła Franka Bleichmana, ze względu na szacunek dla historii, ze względu na tysiące żołnierzy polskich (AK,NSZ itp.), którzy ryzykowali własnym życiem, aby ratować Żydów. Sprawa jest tym bardziej bulwersująca ponieważ wstęp do ksiazki napisal Martin Gilbert, czyli światowej sławy historyk uważany za eksperta w dziedzinie II wojny światowej.

List polskich internautów w sprawie publikacji Jana Tomasza Grossa do Instytutu Pamięci Narodowej

2011-08-28T21:34:00.000+02:00

My, niżej podpisani, obywatele Rzeczypospolitej Polskiej domagamy się się od Instytutu Pamięci Narodowej zajęcia oficjalnego stanowiska w sprawie głośnych publikacji Jana Tomasza Grossa, a dotyczących stosunków polsko-żydowskich.

W duchu prawdy historycznej, zgodnie ze statutem IPN i prawem - Art. 1 Ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - dopominamy się szczegółowej weryfikacji wszelkich informacji podanych w ww. książkach.

Mając na uwadze konsekwencje społeczne, jakie powodują media, nagłaśniając treści zawarte w ww. tekstach, nalegamy na zbadanie wiarygodności tych przekazów. Postulujemy, by wyniki końcowych badań podano do wiadomości opinii publicznej, a także zamieszczono w specjalnym opracowaniu i wydano drukiem.

Jeśli w trakcie prac zostanie udokumentowane przez IPN złamanie prawa tzn. Art. 54 lub Art. 55 ww. Ustawy przez Jana Tomasza Grossa lub inne osoby, wnioskujemy o podjęcia śledztwa w tych sprawach i skierowania ich na drogę sądową

Blogerzy przeciw cenzurze - apel

2011-08-28T21:21:00.002+02:00

My, niżej podpisani autorzy blogów internetowych domagamy się od władz Rzeczypospolitej Polskiej poszanowania wolności pozyskiwania i rozpowszechniania informacji gwarantowanej w artykule 54 Konstytucji RP. W szczególności:

- Sprzeciwiamy się temu, by władze państwowe miały prawo - poprzez nakazanie tego przedsiębiorcom telekomunikacyjnym - blokowania dostępu do jakichkolwiek zasobów udostępnianych w Internecie, choćby ich rozpowszechnianie było uznane za naruszające przepisy prawa; jesteśmy poważnie zaniepokojeni słowami premiera Donalda Tuska, który na spotkaniu z przedstawicielami organizacji społecznych w dniu 12 lipca 2011 r. stwierdził, że "w wielu przypadkach blokowanie lub filtrowanie witryn internetowych będzie najprostszą drogą do "zatrzymania przestępstwa" o charakterze jawnym i oczywistym, szczególnie w przypadku, kiedy ze względów technicznych lub prawnych długo trwałoby usunięcie jakiś treści, gdyby nie stosować tych technik".

- Sprzeciwiamy się temu, by dostawcom usług świadczonych drogą elektroniczną groziła jak obecnie odpowiedzialność karna lub cywilna za treści zamieszczane przez odbiorców tych usług, jeśli nie uniemożliwią dostępu do tych treści po otrzymaniu zwykłego donosu, bez wyroku lub nakazu sądu; właściciele serwerów, portali, blogów czy for internetowych nie mogą być zmuszani do odgrywania roli cenzorów z obawy przed taką odpowiedzialnością.

- Sprzeciwiamy się temu, by dostęp do informacji publicznej był na mocy ustawy ograniczony w jakimkolwiek zakresie - jak to próbuje uczynić się w przyjętym 5 lipca 2011 r. projekcie zmiany ustawy o dostępie do informacji publicznej, ograniczając bezwarunkowo dostęp do dokumentacji związanej z trwającymi postępowaniami sądowymi z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej, Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, negocjacjami w sprawie umów międzynarodowych czy procedurami prywatyzacyjnymi.

Wzywamy władze Rzeczpospolitej Polskiej do niewprowadzania przepisów prawnych dopuszczających przymusowe blokowanie dostępu do zasobów internetowych lub ograniczających dostęp do informacji publicznej. Wzywamy również do zmiany art. 14 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną w kierunku wyłączającym odpowiedzialność dostawców tych usług za treści zamieszczane przez usługobiorców nawet w przypadku otrzymania przez nich donosu, że treści te są bezprawne.

Celem akcji jest zgromadzenie pod listem jak największej liczby podpisów w celu przekazania władzom, że środowisko blogerskie sprzeciwia się pomysłom ograniczania dostępu do informacji publicznej .

Po zebraniu podpisów na stronie blogerzystopcenzurze list zostanie wysłany do premiera, prezydenta, marszałków Sejmu i Senatu, posłów i senatorów.

Osoby chcące być sygnatariuszami listu mogą wysłać swoją zgodę mailem na podany adres :stopcenzurze@o2.pl, albo mogą wyrazić podpisem w komentarzu pod treścią listu .

Wymagane dane to imię i nazwisko (lub pseudonim blogerski z podaniem adresu swojego bloga), adres bloga, e-mail (do wiadomości redakcji), opcjonalnie nazwa bloga.

Wchodzimy w ostatnią fazę walki Internautów o wolność słowa w sieci. Poprzednie akcje prowadzone wspólnie zatrzymały projekty , które miały wprowadzić przepisy prawa blokujące wolność w sieci.

Bestialskie zatrzymanie w więzieniu w Krakowie - chorego i niewinnego Tadeusza Chołdy - naszego przyjaciela i członka stowarzyszenia SOiRP w Rzeszowie.

2011-08-28T21:18:00.002+02:00

Stowarzyszenie Obrony i Rozwoju Polski, 1.03.2011 r.

Bestialskie zatrzymanie w więzieniu w Krakowie - chorego i niewinnego Tadeusza Chołdy - naszego przyjaciela i członka stowarzyszenia SOiRP w Rzeszowie.

Zwracamy się z apelem do wszystkich uczestników portali internetowych, którym leży na sercu sprawiedliwa Polska, aby zainteresowały się sprawą Tadeusza Chołdy i publikowały tą sprawę na wszelkich możliwych forach internetowych. Prosimy aby słały także petycje do Prokuratora Generalnego ( email skargi: pk.skargi@ms.gov.pl Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. ) i RPO ( email skargi; https://www.rpo.gov.pl/wniosek/index.php?jezyk=0&poz=2 - o wszczęcie procedury kasacyjnej od postanowienia w sprawie Tadeusza Chłody, który jako osoba niewinna i chora siedzi teraz w więzieniu w Krakowie na ul. Montelupich . Obecnie jest w tamtejszym szpitalu.

Wiemy także, a dowodzi tego pismo z więzienia Tadeusza Chołdy, skierowane do Ministra Sprawiedliwości, iż rok temu min. K. Kwiatkowski zadeklarował daleko idącą pomoc. Polecił nawet przypomnienie mu o ich rozmowy i skontaktowanie się z jego asystentem. Nie tknął jednak palcem.!!!!

Tadeusza Chołdę zatrzymano w dniu 28.01.2011 r. na terenie Sądu Rejonowego w Krakowie, w trakcie kiedy chciał zapoznać się z aktami sprawy. Najgorsze jest to, iż Tadeusz Chołda jest po przeszczepie rozrusznika serca i wg informacji z dnia 22 lutego stracił przytomność w Areszcie Śledczym w Krakowie, ul. Montelupich 7.

Dlaczego został zatrzymany? Sprawa dotyczy konfliktu ze znanym adwokatem z Krakowa, od którego Tadeusz Chołda wynajął pomieszczenia w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Lokal ten wyremontował na własny koszt. Po remoncie lokalu, sprytny krakowski adwokat, wypowiedział mu umowę najmu i zażądał opuszczenia lokalu, bez zwrotu kosztów remontu. W odpowiedzi Tadeusz Chołda zażądał zwrotu nakładów, które poniósł na remont lokalu - co dla zwykłych ludzi jest oczywiste. Ale nie było oczywiste dla adwokata i sądu. Sprytny adwokat na podstawie swoich układów wystąpił do sądu o zwrot przez Tadeusza Chołdę utraconych korzyści, z powodu braku możliwości wynajęcia tego lokalu fikcyjnej firmie izraelskiej. Na okoliczność tą przedstawił nieprawdziwej treści umowę z biura nieruchomości i w ten sposób wykazywał, że ponosił rzekome straty 5000 zł/ miesiąc. To że taka firma izraelska nie istniała, sądu nie interesowało. Wystarczył jak widać "najistotniejszy fakt", że adwokat - syn sędziego stanu wojennego z Krakowa posiadał fikcyjną papierową umowę propozycji najmu.

Z nieznanych nam przyczyn sprawą zajął się sąd karny ( zamiast cywilny - ale tak jest zawsze kiedy mamy do czynienia z ludźmi o określonych układach) i skazał T. Chołdę na 8 miesięcy w zawieszeniu,

Adwokat nie dawał jednak dalej za wygraną i podstępnie dążył do odwieszenia wyroku. Osiągnął swój cel kiedy chory Tadeusz Chołda leżał w szpitalu. Krakowski sąd w pośpiechu w tym właśnie czasie bez możliwości obrony odwiesił mu karę.

Jak widać w Polsce aby nie ponosić odpowiedzialności trzeba kraść , wyłudzać i oszukiwać na miliony. Tylko wtedy jest się bezkarnym. Ogłasza się upadłość a na drugi dzień tworzy nową firmę. Zaś ci jak Tadeusz Chołda, którzy odważą się stawić opór ludziom z układów lądują w więzieniach a polska prokuratura chętnie bierze w tym udział. I to wszystko dzieje się w Tygodniu Osób Pokrzywdzonych i to przez sędziów i prokuratorów.

Apel Polaków do obywateli Europy i Świata

2011-08-28T21:12:00.001+02:00

My, obywatele Rzeczpospolitej Polskiej, odrzucamy rosyjski raport Komitetu Lotniczego MAK*, który wprowadza opinię publiczną w błąd co do przyczyn i okoliczności katastrofy lotniczej, w której zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Lech Kaczyński oraz 95 innych Polaków na terenie Rosji.

Domagamy się odpowiedzi na kluczowe pytania śledztwa w sprawie katastrofy. Dlaczego rosyjska wieża kontrolna nie naprowadzała precyzyjnie samolotu TU-154 M na pas lądowania, wprowadzając polskich pilotów w błąd komunikatem, że jest „na kursie i na ścieżce”?

Jakie są powody tak zastanawiającego stanu wraku samolotu: strzępów korpusu oraz całkowitego braku kokpitu? Domagamy się ujawnienia zdjęć zarejestrowanych przez satelity, z obserwacji dotyczących lotu i miejsca wypadku oraz dostarczenia dowodów śledztwa: wraku samolotu i czarnych skrzynek, które są własnością Rzeczypospolitej Polskiej, a wciąż znajdują się na terenie Rosji.

Jesteśmy oburzeni postawą polskiego rządu, który nie dba o podstawowe interesy naszych obywateli. Począwszy od przyzwolenia na to, by Rosjanie przejęli przedmioty pasażerów samolotu, także prezydenta Polski, w tym laptopy i telefony komórkowe wraz ze wszystkimi znajdującymi się tam danymi, mogącymi dotyczyć narodowego bezpieczeństwa Polski, jak również i NATO, po całkowite oddanie śledztwa w ręce Rosjan, bez zapewnienia właściwej podstawy prawnej. Takie działanie uważamy za zdradę stanu.

Trudno poważnie traktować Raport MAK’u, który przyczyny katastrofy upatruje w alkoholu we krwi jednego z pasażerów lotu (którego ciało zidentyfikowano kilkanaście dni po katastrofie) oraz w naciskach na pilotów dotyczących lądowania, co nie zostało poparte żadnymi dowodami.

Protestujemy przeciwko niszczeniu dowodów śledztwa m.in. wraku samolotu przez Rosjan, co zostało udokumentowane przez polską ekipę telewizyjną. Protestujemy przeciwko szkalowaniu pamięci dowódców Wojska Polskiego. Pragniemy przeprosić wdowy po polskich lotnikach za bezpodstawne oszczerstwa rozpowszechniane przez Rosję, a powtarzane przez media w Polsce i na świecie przy braku reakcji na tę prowokację polskich władz.

Osamotnieni w wysiłkach dochodzenia do prawdy odwołujemy się do poczucia sprawiedliwości i solidarności obywateli Europy i Świata, całej opinii międzynarodowej i wzywamy o pomoc wszystkich ludzi dobrej woli.

Pragniemy wyrazić swój najgłębszy szacunek i solidarność z bliskimi ofiar i zapewnić o determinacji w dążeniu do prawdy. Domagamy się rzetelnego, międzynarodowego śledztwa, rozliczenia i ukarania osób odpowiedzialnych za śmierć polskich obywateli, w tym prezydenta Polski. Uważamy, że rzetelne dochodzenie w tej sprawie leży w najgłębszym interesie wolnej, suwerennej i solidarnej Europy.

Solidarni 2010

(niniejszy apel można podpisać na stronie internetowej www.solidarni2010.pl )

* MAK - Межгосударственный Aвиационный Kомитет – ang. Interstate Aviation Committee - komitet złożony z przedstawicieli krajów byłego Związku Radzieckiego (ZSRR)

APEL DO NARODÓW BYŁEGO OBOZU SOWIECKIEGO

2011-08-28T21:07:00.002+02:00

Parlament Unii Europejskiej większością głosów uchwalił, by dzień 23 sierpnia 2009 uznać jako Dzień Uczczenia Pamięci Ofiar Nazizmu i Stalinizmu. Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu w Polsce , we Wrocławiu zaapelował do opinii światowej by Dzień Pamięci Ofiar Stalinowsko-hitlerowskich był obchodzony, co roku w całym cywilizowanym świecie.

Zachód jest bardziej łagodny w ocenie stalinizmu, bo go nie odczuł tak boleśnie i tragicznie, jak narody ujarzmiane przez dziesięciolecia przez Związek Radziecki. Jego wiedza o stosowanych represjach, zadawanych cierpieniach , masowych mordach, zbrodniach ludobójstwa nie dotarła w pełni, także do powojennych pokoleń. Trzeba więc wykorzystać okazję (Dnia Pamięci Ofiar Stalinizmu ) by dotrzeć z prawdą o zbrodniach stalinowskich do szerokiej opinii społeczeństw Zachodnich. Zwłaszcza do przemilczanych i ukrywanych zbrodniach dokonanych na narodzie : rosyjskim, ukraińskim , białoruskim, polskim, w krajach bałtyckich …

Od zakończenia wojny minęło już ponad 66 lat , ale skutki stalinowskiego panowania w Rosji i b. krajach satelitarnych są nadal odczuwalne. W minionych 66 tatach weszły w życie społeczne nowe pokolenia, które nie mają świadomości o rozmiarach stalinowskich i hitlerowskich zbrodniach . Istnieje także obawa, że nowe pokolenia nie będą w stanie pojąć ogromu zbrodni obu tych totalitaryzmów: represji , szkód, krzywd, poniżenia człowieka. Zwłaszcza trudno zrozumieć to ludziom na Zachodzie, którzy nie doświadczyli bezpośrednio stalinowskich represje i zbrodni sowieckich .

Istnieje także uzasadniona obawa , że będą próby zdominowania tematyki obchodów dotyczącej nazizmu i hitlerowskiego faszyzmu, natomiast mniej obiektywnie traktowane zbrodnie stalinowskie. Może być np. nadmiernie eksponowana tematyka hitlerowskich obozów koncentracyjnych i holokaustu , a pomniejszanie zbrodni stalinowskich: obozów koncentracyjnych zwanych w sowietach łagrami, zsyłek milionów niewinnych ludzi różnych narodowości na Sybir i w głąb Rosji. Ofiary stalinizmu, doznawały okrutnych cierpień i krzywd przez kilkadziesiąt, a nie przez 6 lat hitlerowskiej okupacji. Zmuszane były do zabójczej, niewolniczej pracy, skazywane bezpodstawnie na więzione w łagrach, (sowieckich obozach koncentracyjnych), , skazywane bez sądów na śmierć . Ludzie umierali z wycieńczenia ciężką pracą, z głodu, chorób, zimna .

Zachód wie wiele o obozach koncentracyjnych i krematoriach hitlerowskich, a nie ma pojęcia o istnieniu podobnych w sowieckiej Rosji ; tzw. „białych krematoriach” gdzie zabijano ludzi za pomocą mrozu, głodu, chorób i wycieczenia ciężką, niewolniczą pracą , o Sybirze i innych miejscach katowni , gdzie mordowano setki tysięcy ludzi , topiono więźniów w morzu, rozstrzeliwano tysiące urojonych wrogów , tylko dlatego że mogliby być potencjalnie niewygodni w przyszłości dla Związku Radzieckiego. Stalin przesiedlał całe narody, pod różnymi pretekstami, lub bez żadnego pretekstu.

Wciąż odkrywane są miejsca masowych grobów: Katyń, Miednoje, Charków, Bykowania; to tylko przykładowe miejsca masowych mordów sowieckich; w Katyniu bez sądów wymordowano tysiące polskich oficerów, policjantów, pograniczników, urzędników państwowych, a winą przez dziesiątki lat próbowano obciążyć hitlerowców. W odróżnieniu od skrupulatnie prowadzonej ewidencji zbrodni przez hitlerowski reżim , ofiary stalinowskie do dziś są niepoliczalne.

Szacuje się , że tylko w latach dwudziestych na Ukrainie w czasie wywołanego sztucznie głodu, uśmiercono około 20 milionów ludzi: starców, chorych, kobiet i dzieci. W XX wieku , w cywilizowanej Europie, na Ukrainie dochodziło nawet do kanibalizmu. Silniejsi zjadali słabszych, najczęściej bezbronne, małe dzieci.

Aleksander Sołżenicyn szacuje , że w okresie stalinowskim, tzn. od 1917 do 1956 roku, wymordowano około 60 milionów ludzi w Związku Radzieckim i w krajach satelitarnych, w Polsce, Czechach , na Węgrzech…

Dlatego trzeba uniknąć jednostronnego wyolbrzymiania zbrodni hitlerowskich, a pomniejszania win stalinowskich. Trzeba umożliwić społeczeństwom Zachodu poznanie obiektywnej prawdy o obu zbrodniczych systemach. Ukazać ogrom zbrodni ludobójstwa, okrucieństw stalinowskich, podając fakty, dowody, relacje ofiar, które przeżyły sowieckie piekło …

Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu w Polsce, z siedzibą we Wrocławiu, działający od 20 lat, posiada w swoim archiwum wiele dokumentów i relacji utrwalonych w postaci pisemnej, fonicznej, video, fotograficznej, stalinowskiego ludobójstwa. Oczekuje jednak bezskutecznie w różnej formie pomocy. Za zgodą organizacji i osób wspierających działalność , Komitet będzie informował w Internecie i w innych dostępnych mu formach martyrologii Polaków. Dokumenty te wymagają jednak rzetelnego opracowania i udostępnienia. O ich jakości i wartości dokumentalnej świadczy załączony tekst pt. „ Bez Nienawiści”, którego nie można do tej pory upowszechnić w państwie, podobno, obywatelskim i „bez cenzury”.

Dokument ten jest zbudowany z fragmentów relacji ofiar stalinizmu, z przeżyć osobistych i cierpień osób najbliższych, zadanych na „nieludzkiej” ziemi , w okresie wojny i w PRL. Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu zwraca się do niezależnych organizacji i osób o postawach obywatelskich , patriotycznych, o włączenie się do przygotowań uczczenia pamięci Ofiar stalinizmu.

Nie chodzi tylko , o ów jeden „Dzień Pamięci”, lecz o rzetelne przygotowanie do przedstawienie prawdy o zbrodniach stalinowskich i dotarcie z nią do świadomości nowych pokoleń i społeczeństw Zachodnich, które radzi by pomniejszyć winy Związku Radzieckiego i Stalina, bo z agresora stał się sprzymierzeńcem Zachodu; ale dopiero , gdy niewdzięczne hitlerowskie Niemcy napadły na niego, niedawnego sojusznika i współinicjatora II wojny światowej, agresją na Polskę 17 wrześniu 1939 roku.

Do czasu pojawienia się innego niezależnego, obywatelskiego, bardziej sprawnego ośrodka koordynującego przygotowania do uroczystości, Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu, podejmuje się tej funkcji, na zasadzie prymus Inter pares (pierwszy spośród równych).

1/ Jako pierwsze zadanie Komitet proponuje upowszechnić załączony Apel i tekst „Bez Nienawiści”, w kraju i za granicą , w języku ojczystym i w tłumaczeniach. Prawdopodobnie krajowe czynniki oficjalne uaktywnią się , ale dopiero przed dniem Upamiętnienia Ofiar Stalinizmu i potraktuję je formalnie, biurokratyczni, eksponując tematy nazizmu i holocaustu. Komitet Ofiar Stalinizmu zwraca się o pomoc do wszystkich, którzy mogą wesprzeć jego działanie, finansowo , rzeczowo, technicznie, organizacyjnie, moralnie.

2/ Komitet prosi o organizowanie miejscowych, niezależnych od rządzących Komitetów Uczczenia Pamięci Ofiar Stalinizmu i faszyzmu i obchodzenie tego Dnia uroczyście przed pomnikami i miejscami pamięci i martyrologii Ofiar w małych lokalnych, obywatelskich grupach

3/ Prosimy o informowanie Komitetu we Wrocławiu o przegotowaniach i przebiegu uroczystości (oficjalne środki masowego przekazu będą próbował przemilczeć te inicjatywy).

Komitet Pamięci Ofiar Stalinizmu – Leszek Skonka

Metodologia: Narzędzia do kontrolowania obserwacji

2011-08-24T15:59:00.012+02:00

Zobacz metodologia: Miejsce obserwacji w procesie badawczym

W celu kontroli obserwacji obserwator musi świadomie stosować rozmaite narzędzia w celu systematyzacji i utrwalania danych. Podstawowym dokumentem badawczym powinna być "książeczka z obserwacji terenowych", którą można określać mianem dzienniczka. W odpowiednich rubrykach należy zapisywać obserwacje dotyczące każdego problemu. Najlepiej jest notować te zjawiska na bieżąco. Jeżeli nie jest możliwe prowadzenie szczegółowych zapisów, można dokonywać zapisków na małych karteczkach, można rysować umowne znaki w notesie lub stosować inne sposoby na szybką obserwację.

Notatki należy uzupełniać po zakończeniu obserwacji. Raporty muszą być wyczerpujące. Codziennie wieczorem należy więc sporządzać sprawozdanie. Jak podpowiadają W. J. Goode i P.K. Hatt bardzo ważne jest notowanie szczegółów we wczesnej fazie pracy w terenie, gdyż potem wiele z tych szczegółów stanie się oczywiste i przestanie być zauważalne. [s. 53] O problemie "przyzwyczajania się" pisałem już wcześniej podejmując problematykę techniki obserwacji uczestniczącej. W miarę przyswajanie sobie "poprawnych" sposobów zachowania się zaczynamy uważać, je za oczywiste, wydają nam się całkowicie naturalne, wskutek czego często nie zwracamy uwagi na wiele ich szczegółów. Będą to zjawiska tak dla nas powszechne, że aż nie warte naszej uwagi. [s.50] Obserwacja musi więc wiązać się z jakimkolwiek sposobem odnotowywania tego co obserwujemy i uzupełniania szczegółowo po dokonaniu obserwacji.

Notatkami trzeba się zajmować. Trzeba je przeglądać, uzupełniać o własne uwagi, analizować i podciągać pod odpowiednie kategorie (problemy badawcze). Jak słusznie zauważają W. J. Goode i P.K. Hatt analiza notatek może wykazać, że w czasie notowania położono nacisk na dane innego rodzaju, na mniej ważne aspekty badania. To pod jakim kątem został zebrany materiał można osądzić dopiero po jego uporządkowaniu. Dzięki analizie notatek można naprawić popełnione błędy jeszcze w czasie trwania obserwacji. Co więcej jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt stałe próby porządkowania obserwacji mogą pomóc w wyodrębnieniu nowych kategorii, jak i nowych zagadnień powiązanych z dotychczasowymi. [s. 54]

Wspomniałem o tym, że obserwacje można uzupełniać własnymi spostrzeżeniami. interpretacje powinny być jednak wyraźnie oddzielone od obserwacji. Należy odnotowywać je na marginesie lub też w formie odnośników.

Niemniej jednak kontrolowanie obserwacji poprzez książeczkę z obserwacji terenowych
lub dzienniczek jest mniej systematyczne aniżeli kontrolowanie obserwacji poprzez stosowanie formularzy czy też kwestionariuszy. Formularz może być praktycznym uzupełnieniem dzienniczka i powinien zostać przygotowany chociażby w zarysie przed rozpoczęciem badania. Jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt zwykle zawierają one takie podstawowe rubryki, jak wiek, płeć, liczba członków rodziny, dane zawodowe, wyznanie, dochód, hierarchia władzy model rodziny itp.

Oprócz formularzy można korzystać z kwestionariuszy, w których pisze się podstawowe pytania na które szuka się odpowiedzi. Można także stosować różne mapy w celu odnotowywania ruchów ludzi, odległości miejsc zamieszkania, lub w celu zanotowania szczegółowych danych w ich kontekście przestrzennym. Jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt warto również rysować socjogramy w celu precyzyjnego oznaczania związków sąsiedzkich, sympatii i antypatii lub też struktury oddziaływań między poszczególnymi jednostkami. Niesformalizowane metody obserwacji można uzupełniać za sprawą takich narzędzi jak szczegółowe kwestionariusze czy testy psychologiczne i socjologiczne. [s. 55]

W. J. Goode i P.K. Hatt, Obserwacja. W: S. Nowak, 1965. Metody badań socjologicznych. Warszawa: PWN.

Metodologicznie o technikach obserwacji - niekontrolowana obserwacja uczestnicząca i nieuczestnicząca

2011-08-24T11:10:00.018+02:00

Zobacz metodologia: Kontrolowanie obserwacji

Ostatni artykuł o obserwacji, jako metodzie badawczej dotyczył głównie tego, jak szukać i odnajdywać właściwe przedmioty obserwacji i co powinno być jej przedmiotem, a co nim nie jest z socjologicznego punktu widzenia. Socjologia jest jednak nauką traktowaną dość obszernie. W skład szeroko pojętej socjologii wchodzą wszystkie nauki społeczne. Powinniśmy się jednak wystrzegać takiego pojmowania socjologii. Pod takim względem nie ma ona dużo do zaoferowania. Właściwszym ujęciem jest traktowanie socjologii jako nauki o czynnościach i pisanie o niej jako o psychologii społecznej.

Przynajmniej na tym gruncie można w sposób wyraźny dostrzec przedmiot socjologii. Zachęcam wszystkich do lektury "Człowiek istota społeczna" Aronsona. Właśnie pod względem przedmiotu obserwacji książka ta, jak również "Techniki wpływu społecznego" Dolińskiego prezentują szereg aspektów badawczych. Przy czym Aronson i Doliński nie koncentrują się wyłącznie na tych najbardziej "relacyjnych" i międzyosobowych zjawiskach, ale zwłaszcza Aronson dość obszernie rozpisuje się o zachowaniach większych grup społecznych, jak i pisze o zjawiskach społecznych, takich jak konformizm, uprzedzenia rasistowskie itp. Chciałem przez to powiedzieć, że psychologia społeczna nie koncentruje się tylko na tym np. co się stanie kiedy najpierw "powiemy to a później to", albo kiedy "włożymy coś między to". Znajduje się w niej również miejsce do tłumaczenia tego wszystkiego w oparciu o pewne zjawiska społeczne. Aspekt "czynnościowy" jest istotny nie jest jednak tak, że psychologia społeczna w swojej obserwacji koncentruje się tylko na badaniu tego typu zachowań i manipulowaniu ludźmi, szuka również wyjaśnień dlaczego właśnie tak postępujemy, a nie inaczej.

To tyle, jeżeli chodzi o dosadne uzupełnienie mojego poprzedniego artykułu o obserwacji.Piszę o tym w tym poście albowiem chciałem unaocznić to, że proces obserwacji musi mieć charakter systematyczny, albowiem z czasem dochodzą do nas informacje, których wcześniej nie dostrzegaliśmy, a które nagle ujawniły się w naszym umyśle. Koncentrując się przez dłuższy czas na jednym problemie, tak jak na przykład robię to ja pisząc o obserwacji, obserwując przy tym przedmiot badania pod różnym kątem, czyli na przykład sięgając do różnych źródeł, można znacząco pogłębiać swoje wnioski.

Dziś także o czymś innym. W dalszym ciągu kontynuuję czytanie Nowaka. Wiem, że książka ta została już wycofana i nie jest już podręcznikiem akademickim, ale zawiera wiele cennych wskazówek na temat obserwacji, której moim zdaniem poświęca się zbyt mało uwagi. Niemniej jednak mimo swojego prymitywnego i subiektywnego charakteru obserwacja jest elementarnym aspektem każdego badania naukowego i tylko jej kontrolowanie i umiejętne wykorzystywanie może pozwolić na wyciąganie słusznych wniosków. Kwestie metodologiczne są nadrzędne w stosunku do tego co powinno stanowić przedmiot obserwacji. Postuluje się bowiem aby nauki miały wspólne podłoże metodologiczne, tak więc w gruncie rzeczy, z metodologicznego punktu widzenia bez znaczenia jest to czym zajmujemy się na co dzień. Ważne jest natomiast to, aby umiejętnie posługiwać się narzędziami badawczymi.

Większość naszej wiedzy pochodzi z obserwacji. Tylko od czasu do czasu, w wyjątkowych okolicznościach, przy okazji prac badawczych sięgamy po inne metody. Większość dokonywanej przez nas obserwacji ma charakter niekontrolowany. Musimy zdawać sobie sprawę, że jest to obserwacja naiwna. Głównym naszym zadaniem podczas takiej obserwacji jest jej pogłębianie, stawianie przypuszczeń (hipotez) i zadawanie pytań, za sprawą to których będziemy pogłębiać naszą obserwację. Pogłębianie obserwacji w bardziej celowym kierunku prowadzić nas będzie bądź to do przyjęcia właściwego przedmiotu badawczego. W związku z tym chciałbym dziś poruszyć problem kontroli obserwacji, która jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt sprowadza się do standaryzacji technik obserwacyjnych lub w niektórych przypadkach do kontroli zmiennych w sytuacji eksperymentalnej. [s. 47] Standaryzacja technik obserwacji sprowadza się do tego aby stosować do obserwacji różnych obiektów wchodzące w skład naszej populacji badawczej za sprawą tych samych technik. Chodzi głównie o to aby dzięki stosowaniu tych samych technik obserwacji w stosunku do każdego obiektu móc wyciągać wnioski o takim samym podłożu metodologicznym. Jeżeli nie dokonamy takiej standaryzacji i na przykład jedne obiekty będziemy obserwować z lewej strony a inne z prawej strony, to możemy osiągnąć różne wyniki i dość do odmiennych wniosków aniżeli w przypadku, gdybyśmy obserwowali wszystkie obiekty badań pod tym samym kontem. Dlatego też na przykład w czasie stosowania takiej metody badawczej jak "ankieta" wszystkie jednostki badane są za pomocą tej samej ankiety. Oczywiście z czasem, po dokonaniu obserwacji "z lewej strony" można przejść do badania jednostki badawczej z "prawej strony" wiąże się to jednak z przyjęciem nowego problemu badawczego (jak wyglądają jednostki z prawej strony), a tym samym z pewnym zmodyfikowaniem naszego narzędzia badawczego. Jest to więc już inny proces badawczy.

Standaryzacja technik obserwacyjnych wiąże się z potrzebą kontrolowania zmiennych. Obserwując jednostki badawcze przez mikroskop, kamerę lub jedynie za pomocą wzroku stosujemy różne techniki obserwacji i jednocześnie jesteśmy w stanie kontrolować różne zmienne. Jeżeli na przykład będziemy obserwować zachowanie różnych osób w danej sytuacji raz to za pomocą kamery, a raz to osobiście to raz to możemy nie zaobserwować wpływu jednych zmiennych, a drugim razem do tego samego badania dołączyć inne. Powinniśmy stosować te same techniki obserwacji godząc się na kompromis wyłączenia lub włączenia zmiennych. Nasza obserwacja będzie dawała więcej wniosków jeżeli powtórzymy ją stosując inną technikę obserwacji. Pod żadnym pozorem nie wolno jednak mieszać różnych technik obserwacji w czasie jednej sytuacji badawczej. Można powtórzyć te same badania później stosując inną technikę, ale mieszając techniki pomieszamy wyniki.

Jedną z technik obserwacji jest niekontrolowana obserwacja uczestnicząca. W ten sposób badacz będzie mógł dotrzeć do informacji jakie trudno jest zebrać obserwując grupę z zewnątrz. Niekontrolowaną obserwację uczestniczącą stosuje się wtedy, kiedy ma się możliwość przeniknięcia do populacji badawczej. Nie należy przy tym wyjawiać swojej roli badacza. Jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt, jeżeli członkowie grupy nie znają celów badacza będą zachowywać się w sposób "naturalny". [s. 49] Można przywdziać inną rolę, częściowo powiązaną z funkcjami jakie można pełnić w grupie. Dzięki niekontrolowanej obserwacji uczestniczącej można prowadzić rozmowy (niestandaryzowane wywiady) z członkami grupy, sprawdzać ich opinie albo na przykład sprawdzać prawdziwość ich twierdzeń. Przy czym warto zauważyć, że aby niekontrolowana obserwacja uczestnicząca przyniosła wymierne efekty musi czasem trwać nawet kilka miesięcy, jak nie dłużej.

W. J. Goode i P.K. Hatt wskazują na kilka wad tej techniki obserwacji. Obserwator ogranicza zakres swoich obserwacji na tyle, na ile jest ich uczestnikiem. Zajmuje on bowiem w grupie konkretną pozycję, przejmuje wzory zachowania się członków danej kliki, przez co trudniej jest mu zorientować się w działalności jednostek znajdujących się poza nią, ale dalej będących członkami grupy. Jeżeli w grupie istnieje hierarchia władzy lub stratyfikacja prestiżu obserwator, zajmuje określony szczebel, co zamyka przed nim wiele źródeł informacji. Może zdarzyć się, że rola którą odgrywa jest na tyle ważna, że może to spowodować zmianę zachowania się grupy. Stąd sugestia aby być raczej na uboczu, pełnić funkcję uniwersalną, z której będą korzystać wszyscy (jak zielarka za wioską, kapłan itp.) Ponadto angażując się emocjonalnie, obserwator zatraca obiektywizm. Zamiast postrzegać reaguje, dąży do prestiżu i poczucia własnej wartości, współczuje nieszczęściu innych zamiast śledzić jego skutki. A ponadto, na co należy zwrócić uwagę z większym naciskiem, w miarę przyswajania sobie "poprawnych sposobów zachowania" się zaczyna uważać je za tak oczywiste, że wydają mu się zupełnie naturalne, w skutek czego często nie zwróci uwagi na wiele ich szczegółów. Będą dla niego tak powszechne, że aż nie warte uwagi. [s. 50] Na problem stereotypizacji i konformizmu cierpimy wszyscy.

Drugą z technik obserwacji jest obserwacja nieuczestnicząca. Obserwacja nieuczestnicząca polega na tym, że podejmuje się ją z zewnątrz. Można zgodzić się z tym co piszą W. J. Goode i P.K. Hatt, że obserwacja zupełnie nieuczestnicząca jest trudna do przeprowadzenia. Niemniej jednaj współczesne narzędzia do obserwacji, chodzi mi tu zwłaszcza o urządzenia monitorujące dźwięk i obraz. Niemniej jednak możliwości "zainstalowania takiej obserwacji" są małe. Niemniej jednak taka obserwacja nieuczestnicząca w pewnych okolicznościach może być tajna, czego raczej nie da się powiedzieć o tradycyjnej obserwacji nieuczestniczącej.

Tradycyjne ujęcie obserwacji nieuczestniczącej polega na tym, że obserwator niczym członek zespołu telewizyjnego "Discovery" wkracza w życie pewnej grupy. Wszyscy przy tym wiedzą kim jest i godzą się na jego obecność. Jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt doświadczeni badacze wskazują, że po wstępnym okresie wyjaśnień i prezentacji, członkowie społeczności lub grupy uznają najczęściej obecność badaczy za uprawnioną. [s. 51] Obserwacja nieuczestnicząca ma swoje plusy, obserwator nie angażuje się emocjonalnie w sytuacje społeczne. Jak piszą W. J. Goode i P.K. Hatt członkowie badanej grupy mogą względnie swobodnie mówić o pewnych kłopotach i delikatnych sprawach, których nie poruszaliby ze "swoimi" członkami grupy. Prócz tego jest uczniem pragnącym się uczyć i przez to pragnienie sugeruje, że badana społeczność jest ważna. [s. 52] Minusem jawnej obserwacji nieuczestniczącej jest to, że członkowie grupy mogą sie czasem popisywać przed obserwatorem, co wypacza obserwację "naturalnych" zachowań...chociaż różnie to można interpretować.

Jest jeszcze obserwacja guasi-nieuczestnicząca, W czasie stosowania tej techniki, obserwator jest trochę z boku, a kiedy potrzeba korzysta z innych metod badawczych, jak na przykład prowadzi wywiady albo uczestniczy w grach i zabawach organizowanych przez grupę.Dzięki takiemu postępowaniu zdobywa się przede wszystkim zaufanie.

Źródła:
W. J. Goode, P.K. Hatt, Obserwacja. W: S. Nowak, 1965. Metody badań socjologicznych. Warszawa: PWN.

Metodologia: Miejsce obserwacji w procesie badawczym

2011-08-22T19:31:00.022+02:00

Zobacz metodologia: Niekontrolowana obserwacja uczestnicząca i nieuczestnicząca

Ostatni mój artykuł o obserwacji miał charakter przeglądowy (zobacz: Podstawy obserwacji). Dziś chciałbym uzupełnić tę wiedzę o informacje na temat obserwacji przedstawione przez Nowaka. Nie będę tym tekstem uzupełniał poprzedniego artykułu o obserwacji, dlatego mogę się niekiedy powtarzać, co jednak uważam za właściwe. Być może bowiem uda mi się zbudować nowe ujęcie na poruszaną problematykę i tym samym poszerzyć wiedzę na ten temat.

Jak już pisałem obserwacja jest elementarnym aspektem każdego badania. Jak piszą ponadto W. J. Goode i P.K. Hatt, nauka zaczyna się od obserwacji i musi do niej powrócić dla swego ostatecznego sprawdzenia [Nowak, s. 45]. Proces badawczy zaczyna się od obserwacji naiwnej, stawia hipotezy a następnie dokonuje obserwacji systematycznej. Co można dobrze dostrzec na załączonym wykresie.

Zdjęcie 1. Schemat sposobu wykorzystywania obserwacji
Źródło: J. Szumski, 1999. Wstęp do metod i technik badawczych. Katowice: "Śląsk".

Mimo iż obserwacja jest elementarnym aspektem każdego badania, tak jest również najbardziej prymitywną metodą badawczą, nie tylko ze względu na swoją pierwotność, ale również ze względu na to, że do obserwacji wykorzystuje się zmysły, czyli narzędzia o subiektywnym charakterze i umysł, które pełen jest stereotypów. Właśnie z uwagi na stereotypy zauważamy jedne zjawiska, a nie zauważamy innych. Jak piszą J. Goode i P.K. Hatt nasze skłonności i uwrażliwienia, które rozumieć należy jako fundament do budowy stereotypów, uzupełniane są przez zakres i gruntowność naszej wiedzy oraz cele, do których dążymy- a wszystko to dopiero determinuje kierunek naszej selektywnej obserwacji. [Nowak, s. 45] Metodę obserwacji można doskonalić więc nie tylko poprzez nabywanie doświadczenia w obserwacji, ale również poprzez zdobywanie wiedzy na teoretycznej na temat badanego przedmiotu. Można zatem powiedzieć, że nauka teorii ma swój cel w postaci chociażby nauki obiektywnego podejścia do obserwowanej rzeczywistości.

J. Goode i P.K. Hatt zwracają uwagę, co niestety znam z autopsji, że bardzo niewielu studentów zwraca świadomie uwagę na zachowania społeczne. Jak piszą J. Goode i P.K. Hatt wielu studentów opisze np. przebieg różnych procesów na linii montażowej, albo rozmieszczenie wystaw w domu towarowym, inni zareagują emocjonalnie na ponurość fabryki, panujący w niej hałas i szybkość wykonywanej w niej pracy. Jeszcze inni, jak piszą dalej J. Goode i P.K. Hatt będą komentować sprawę tandetności towarów w sklepie lub absurdalności wniosków wysuwanych przez członków klubu. Być może znajdą się tacy, którzy zanotują zachowania społeczne dziwne lub uderzające interesujące z literackiego punktu widzenia, włóczęgę śpiącego w bibliotece, robotnika, który wydawał się przeklinać przechodzących studentów, sprzedawcę żującego gumę w czasie zachwalania sprzedawanych perfum lub też kłótnię między członkami klubu dochodzącą niemal do bijatyki. Jednak, jak piszą J. Goode i P.K. Hatt niewielu z nich zapisze fakty ważniejsze z socjologicznego punktu widzenia. Stefan Nowak ma co do tego swoje uwagi, poniekąd słuszne, że wagę danego faktu jesteśmy w stanie ocenić w świetle sformułowanego problemu badawczego. Niemniej jednak J. Goode i P.K. Hatt słusznie zauważają, że studenci, tacy jak chociażby ja, mają dużo problemów w rozróżnieniu zjawisk społecznych. Warto przy tym przytoczyć słowa Znaneckiego, który tak oto pisze o czynności społecznej: zamiarem czynności społecznej jest pewne zmodyfikowanie danego jej indywiduum, jako istoty świadomej, pewne przekształcenie danej jej grupy, ewentualnie wytworzenie, zorganizowanie nowej. [Znaniecki, s. 127] J. Goode i P.K. Hatt za fakty ważniejsze z socjologicznego punktu widzenia uznają np. sposób porozumiewania się robotników pracujących daleko od siebie na terenie pełnej hałasu fabryki, uległe zachowanie się robotników w stosunku do majstra, szybka zmiana w zachowaniu się sprzedawcy, gdy po rozmowie z kolegą zwraca się do klienta, proporcje różnych kategorii wieku i płci wśród robotników pracujących na różnych stanowiskach, założenia dotyczące uznawanych wartości przejawiające się w dyskusjach klubowych, różnorodność funkcji społecznych biblioteki, lub nieoficjalną hierarchię władzy widoczną wśród członków klubu.

Można więc powiedzieć, że obserwacja w pierwszej mierze sprowadza się do szukania zjawisk, czynności o charakterze społecznym, co nie jest zadaniem prostym dla początkującego obserwatora. Niemniej jednak różnica pomiędzy zjawiskami estetycznymi, ekonomicznymi, technicznymi itd. a społecznymi jest dość wyraźna, zwłaszcza dzięki ujęciu teoretycznemu, stąd też należy uznać, że nauka teorii jest przydatna dla podnoszenia poziomu umiejętności prowadzenia obserwacji.

Literatura

Nowak S., 1965. Metody badań socjologicznych. Warszawa: PWN.
Szumski J., 1999. Wstęp do metod i technik badawczych. Katowice: "Śląsk".
Znaniecki F., 1988. Wstęp do socjologii. Warszawa: PWN.

Metodologia: Podstawy ankietowania

2011-08-21T11:23:00.013+02:00

Badanie metodą ankietową to specyficzna forma wywiadu polegająca na tym, że respondenci samodzielnie wypełniają kwestionariusz z pytaniami wcześniej przygotowanymi przez prowadzącego. Od typowego wywiadu ankieta różni się zatem tym, że pomiędzy prowadzącym a respondentami nie zachodzi bezpośrednia interakcja. Dzięki takiej formie przeprowadzania wywiadu można szybko przebadać dużą liczbę respondentów. Ankietę stosuje się więc w przypadku, kiedy cel badania wymaga w krótkim czasie przebadania dużej liczby podmiotów.

Ankietę wysyła się lub podaje do wypełnienia respondentowi. Jak pisze Szumski rola badającego przy zbieraniu danych tą metodą ogranicza się do opracowania odpowiedniej ankiety, wyboru osób, które zamierza się poddać badaniom; rozprowadzania ankiet, wskazania sposobu ich zwrotu, oraz zebrania zwróconych ankiet. Oczywiście analiza zebranych ankiet jest sprawą dalszą i nie zawsze jest dziełem, które rozprowadzają i zbierają ankiety, czyli ankieterów. [Szumski, s. 142]

Sukces badania zależy zatem od jakości ankiety i właściwego sposobu "ankietowania". Ankieta musi mieć dobrze zbudowane pytania badawcze, musi zapewniać anonimowość, no i przydałoby się zwiększyć szansę na odesłanie ankiety. Jeżeli ankieta będzie za trudna może to zniechęcić respondentów. Jak pisze Szumski nawet w starannie opracowanej ankiecie oprócz pytań jednoznacznych występują też takie, które mogą wywołać różne skojarzenia, a tym samym powodować rozbieżności w ich interpretacji oraz w odpowiedziach. [Szumski, s. 143.] Ponadto w badaniach ankietowych badacz nie może przeprowadzić obserwacji, nie może zwracać uwagę na różne aspekty zachowania, takie jak mimika i gesty, przejawy uczuć i zachowania spontaniczne.

Należy więc podkreślić, że badania ankietowe służą głównie do zbierania danych ilościowych. Oczywiście otwarte pytania ankietowe służą do zbierania dłuższych odpowiedzi, co stanowi element badań jakościowych, ale praca nad takimi odpowiedziami sprowadza się do ich kategoryzacji, a wiedza o powstałych kategoriach jest powierzchowna.

Tak więc, mimo iż dzięki zastosowaniu metody ankietowej w krótkim czasie można zebrać dane od wielu przedstawicieli społeczeństwa, tak jakość zebranych danych ustępuje tym, które zbiera się za pomocą wywiadu. Można więc powiedzieć...coś za coś.

Należy także kilka słów powiedzieć o strukturze ankiety, a zatem na tym, z jakich elementów powinna się ona składać. Jak podkreśla Szumski w ankiecie należy unikać wszystkiego, co nie jest konieczne ze względu na cele, jakie chcemy osiągnąć przy jej pomocy. Należy więc dbać usilnie o to, jak dalej pisze Szumski, aby ankieta była narzędziem w pełni funkcjonalnym. [Szumski, s. 147]

Struktura ankiety składa się z pięciu zasadniczych elementów, o których należytą treść należy zadbać, a są nimi:

Znajdująca się na początku ankiety informacja o jednostkach prowadzących badania i instytucjach je firmujących;
Zwięzła informacja o celu jakiemu ma służyć ankieta, choć czasami ze względu na cel badania taką informację można pominąć, aby otrzymać bardziej naturalne, nieukierunkowane odpowiedzi;
Dodatkowe wyjaśnienia dla respondentów typu "dlaczego oni", "podziękowanie za wzięcie udziału w badaniu", "informacja o czasie i miejscu publikacji wyników";
Dodatkowe wyjaśnienia - "instrukcje" - do co poniektórych, bardziej skomplikowanych pytań;
pytania, ale tylko takie, które odnoszą się do celu badania albo pomagają w organizacji badania (pytania sprawdzające). Co słusznie zauważa Szumski pytania o osobiste cechy respondentów, czyli tzw. metryczkę powinno się zamieszczać na końcu ankiety.

Układ tych pięciu elementów w ankiecie wygląda więc następująco:

KWESTIONARIUSZ ANKIETY

Na początku informacja o ankieterach i instytucji firmującej badanie
Dobrym zwyczajem jest przedstawienie celu badania
Następnie krótka zachęta "dlaczego Ty"
Pytanie związane z celem badania
ewentualnie instrukcja
Pytanie o wiek, płeć itp.
Podziękowanie
Informacja o miejscu i czasie publikacji wyników
KONIEC

Oprócz tego jak zbudowana jest ankieta ważne jest także, w jaki sposób rozprowadza się ankietę. Jest to działanie uzależnione od celu badania ale także od potrzeby zebrania odpowiedniej ilości ankiet.

Jednym ze sposobów ankietowania jest rozprowadzanie ankiety w sposób bezpośredni. Ten typ ankietowania określa się mianem "środowiskowego". Ankieter osobiście dociera do osób, które chce przebadać i rozdaje im ankiety. Przykładowo ankieter może rozdać ankiety w kawiarni, klasie, wśród pracowników zakładu pracy, itp. Drugim sposobem na zbieranie ankiet jest zamieszczanie kwestionariuszy w prasie lub na stronach internetowych. Jeżeli przy tym będziemy rozsyłać linki do tych kwestionariuszy lub też za pomocą tradycyjnej poczty będziemy rozsyłać same kwestionariusze, to taki sposób rozprowadzania ankiet określa się mianem "pocztowego".

Kiedy osoby do których ankieter chce dotrzeć skupione są w jednym miejscu, wtedy też najlepszym sposobem jest zebranie ankiet w sposób bezpośredni. Dzięki temu sposobowi można liczyć na stosunkowo dużą ilość zwrotów. Praktycznie każda osoba, której wręczymy ankietę automatycznie zostaje zobowiązana do jej wypełnienia. Niemniej jednak przez ten fakt wielu respondentów może dawać częściowe i wymuszone odpowiedzi na pytania. Warto przy tym zauważyć, że jeżeli nie zapewni się respondentom odpowiedniej anonimowości, to odpowiedzi mogą być zafałszowane. Należy zatem mimo bezpośredniego sposobu zbierania ankiet, umożliwić respondentom na przykład osobne pomieszczenie i wrzucanie kwestionariuszy do urny.W przypadku zbierania ankiet za pomocą prasy lub internetu kwestia anonimowości jest w zasadzie drugoplanowa, a na pierwszy plan wysuwa się kwestia ilości wypełnionych czy też zwróconych ankiet.

J. Szumski. 1999. Wstęp do metod i technik badawczych. Katowice: "Śląsk".