Piłkarskie szachy

Hiszpania - Holandia, finał Mistrzostw Świata (11.07.07)

2010-07-14T13:09:00.000+02:00

Spotkanie Hiszpanów z Holendrami w pewnym stopniu przypominało półfinałowy pojedynek z Niemcami. Obie drużyny wyszły na boisku w ustawieniu 4-2-3-1 z podobnym nastawieniem - Hiszpanie zamierzali prowadzić grę, Holendrzy skupiali się na przeszkadzaniu i swoich szans szukali w kontratakach. Świetnie widać to na poniższym zdjęciu, gdzie znajdujący się jeszcze przed chwilą całą jedenastką za linią piłki zawodnicy natychmiast wychodzą do kontry.

Nie ulega dla mnie wątpliwości, iż ilość fauli popełnionych przez Oranje nie była przypadkowa, wynikała z przedmeczowych założeń. W tym miejscu chciałem jednak podkreślić wspaniałą wręcz organizację tej drużyny w defensywie. Niemal każdy rywal znajdujący się przy piłce był podwajany, a niejednokrotnie wręcz potrajany, zawodnicy znajdujący się z piłką w bocznych sektorach boiska byli w nich zamykani, Holendrzy fenomenalnie przesuwali się.

Szczególne wrażenie robiła szybkość z jaką Holendrzy doskakiwali do rywali znajdujących się przy piłce, podziw powinien również budzić fakt, iż udało im się to wykonywać przez 120 minut siódmego pojedynku na mistrzostwach.

Oranje bardzo znacząco zawężali pole gry, dzięki czemu z jednej strony stwarzali sobie możliwość szybkiego odebrania piłki w środkowej strefie boiska, z drugiej ich linia defensywna grała na tyle wysoko, że była w stanie łapać Hiszpanów (głównie Ville) na spalonym.

Holendrzy w defensywie ustawiali się zazwyczaj 4-4-1-1. W takim wypadku jednym z najważniejszych zadań jest zabezpieczenie przestrzeni między liniami obrony i pomocy, by nie znalazł się w niej żaden niepilnowany zawodnik z piłką. Ze względu na bardzo dużą wymienność pozycji i ruchliwość w ekipie hiszpańskiej nie zawsze się to jednak udawało, najczęściej w ten sektor wchodził ze skrzydła Andres Iniesta.

Kolejny raz gra Iniesty była wręcz kluczowa dla przebiegu meczu, to właśnie obecność tego zawodnika na boisku pozwalała Hiszpanom panować w środkowej strefie, gdzie wspomagał Busquetsa, Xabiego Alonso, Xaviego i okazyjnie Pedro w rozgrywaniu piłki. Zawodnik Barcelony nie trzymał się kurczowo swojej wyjściowej pozycji, co widać było wielokrotnie.

Pomagał również Iniesta (wraz z Pedro i Villą) w zakładaniu pressingu w środkowej strefie boiska. Wiele mówi się o tym jak wspaniale grają Hiszpanie do przodu, by jednak mieć piłkę trzeba ją najpierw odebrać przeciwnikowi, gracze del Bosque osiągają to bardzo wysokim i agresywnym pressingiem.

Chwaląc wcześniej grę defensywną Holendrów nie można jednak zapominać o Hiszpanach, równie dobrze zorganizowanych, świetnie przygotowanych na powstrzymywanie Van Persiego, Kuyta i Robbena. Zawodnikowi Liverpoolu praktycznie uniemożliwiano przyjęcie piłki przodem do bramki, bardzo często był z nią wypychany daleko od pola karnego przeciwnika.

Po przeciwnej stronie boiska świetnie byli piłkarze z Półwyspu Iberyjskiego przygotowani na Arjena Robbena, który praktycznie w każdej akcji był potrajany, do Capdevilli dołączali Puyol, Iniesta, Xabi Alonso, Busquets - znakomicie to funkcjonowało.

Hiszpanie również byli świetnie ustawieni, w przeciwieństwie do holenderskiego 4-4-1-1 w defensywie mieliśmy tutaj do czynienia z 4-1-4-1, co widać poniżej.

W przekroju całego spotkania trzeba jednak podkreślić, iż Hiszpanom nie udało się ustrzec dwóch błędów, które doprowadziły do wyśmienitych sytuacji Robbena. Gdy Holender wchodził na pozycję Van Persiego, jego koledzy natychmiast próbowali prostopadłych piłek, by wykorzystać jego szybkość - dwukrotnie minimalne błędy w ustawieniu dwójki środkowych obrońców Pique Puyol i bierność w środku pola (był to wyjątek, pomijając to zagranie Busquets znakomicie pilnował Sneijdera) umożliwiło zawodnikowi Bayernu znalezienie się z piłką przed Casillasem.

Przeprowadzone w ciągu spotkania zmiany mało wniosły pod względem taktycznym, obaj szkoleniowcy zdecydowali się na wpuszczenie typowych skrzydłowych w miejsce Pedro i Kuyta, jak również nieco zwiększyli siłę ofensywną środkowych formacji, wprowadzając Van der Varta i Fabregasa w miejsce defensywnych pomocników. Dużo większy wpływ na ustawienie miała czerwona karta otrzymana w dogrywce przez Heitingę. Jego miejsce w środku defensywy zająć musiał Van Bommel - Holendrzy przeszli więc na ustawienie 4-3-2.

Na koniec chciałem jeszcze odrobinę napisać o stałych fragmentach gry, które choć nie były kluczowe, to ze względu na ilość wytworzonych w ich wyniku sytuacji, powinny zdecydować o wyniku. Obie drużyny w obronie zdecydowały się na krycie indywidualne.

I choć żadna z nich nie straciła bramki w wyniku stałego fragmentu gry, to przyznać trzeba, iż funkcjonowało to idealnie. Do sytuacji bramkowych szczególnie często dochodzili piłkarze defensywni, czy to w wyniku dośrodkowania, czy tez sprytnego rozegrania.

Chciałem tu jeszcze pokazać jak cały zespół hiszpański przygotowuje rozegranie rzutu wolnego pod Puyola, ustawienie poszczególnych zawodników ma ułatwić piłkarzowi Barcelony zgubienie kryci ai dojście do bramkowej sytuacji.

Hiszpanie zasłużenie wygrali spotkanie finałowe. Nie bali się presji, grali od początku do końca swoją piłkę - wymieniali setki podań, wychodzili na pozycje, wymieniali się, szukali gry, grali efektownie. Jako jedyna drużyna nie wyrzekli się swojego stylu od pierwszego do ostatniego spotkania - choć w tym miejscu przyznać trzeba, iż nie zaczęli mistrzostw w świetnej formie. Holendrzy, tak jak Niemcy wcześniej, zdecydowali się na wariant zachowawczy, liczyli na kontry. Dysponowali zdecydowanie uboższą ilością wariantów ofensywnych, zbyt duży ciężar gry oparli na Sneijderze i Robbenie. Holandia na tych mistrzostwach pierwszy raz od wielu lat zagrała efektywniej niż efektowniej - dlatego właśnie dotarła aż do finału, tu jednak poległa w starciu z drużyną i efektowną i efektywną.

Niemcy - Hiszpania, półfinał Mistrzostw Świata (07.07.2010)

2010-07-09T02:05:00.002+02:00

Wracam po dość długiej przerwie - tak jak obiecałem będziecie mieli okazję zapoznać się tutaj z analizami ośmiu ostatnich spotkań Mistrzostw. Postanowiłem jednak zacząć od meczu najbardziej aktualnego, w drugim spotkaniu półfinałowym Mistrzowie Europy zmierzyli się z rewelacją turnieju - reprezentacją Niemiec.

Mieliśmy w tym meczu do czynienia z pojedynkiem drużyn grających popularnym i skutecznym na tych Mistrzostwach ustawieniem 4-2-3-1. Mimo podobnego rozstawienia zawodników na boisku nastawienie obu drużyn było skrajnie odmienne - Hiszpanie prowadzili grę, utrzymywali się przy piłce w ataku pozycyjnym, Niemcy liczyli wyłącznie na kontry. Już na samym początku chciałem zwrócić uwagę na to, że Hiszpanie pierwszy raz w RPA zagrali tak agresywnym i skutecznym pressingiem (na zdjęciu poniżej), można nawet zaryzykować stwierdzenie, że wcielili się w rolę Niemców z poprzednich spotkań.

Wyłączenie z gry Ozila przez Busquetsa spowodowało, iż nasi zachodni sąsiedzi nie byli w stanie przeprowadzić praktycznie żadnej składnej groźnej akcji - zazwyczaj bardzo szybko tracili piłkę. O atakowaniu na poważnie pomyśleli dopiero po stracie bramki, ale o tym później. Odniosłem wrażenie, że niemieckie skrzydła ustawione są nieco bliżej własnej bramki, niż miało to miejsce w poprzednich meczach- to że grał tak Piotr Trochowski zastępujący Muellera nie było dla mnie zaskoczeniem, dużo większa bierność w ofensywie Łukasza Podolskiego już tak - na jego usprawiedliwienie należy uczciwie stwierdzić, że ze względu na niemoc środkowych pomocników nie otrzymywał on wystarczającej ilości piłek.

Schweinsteiger i Khedira mieli w środku pola zdecydowanie mniej miejsca niż w poprzednich spotkaniach - musieli radzić sobie z Xabim Alonso, Xavim, Busquetsem i schodzącymi do środka Iniestą i Pedro. Ze względu na dużą ilość strat w środkowym sektorze Niemcy często decydowali się na grę z pominięciem tej strefy, była ona jednak równie nieskuteczna.

Nie ulega dla mnie wątpliwości, iż dzięki bardzo agresywnemu pressingowi i ofensywnemu nastawieniu Hiszpanie zdominowali w tym spotkaniu Niemców. Wreszcie zobaczyliśmy, znaną z Mistrzostw Europy, bardzo szybką wymianę piłek, wychodzenie na pozycje, wielką kreatywność, wymienność pozycji. Ustawieni w defensywie 4-4-1-1 Niemcy grali blisko siebie, świetnie się przesuwali, starali się nie zostawiać ani centymetra swobody Xaviemu, podwajając go przy każdej możliwej okazji.

Mimo, że "mózg" hiszpańskiej drużyny potrafi zagrać wyśmienitą piłkę nawet podwajany, na boisku robił wszystko by znaleźć sobie jak najwięcej miejsca- bardzo mu w tym pomagała wymienność pozycji ze strony Iniesty, Pedro i Villi, a także bardzo ofensywne wejścia Capdevilli i Ramosa - Niemcy musieli poświęcać uwagę także innym zawodnikom. Choć linia obrony i pomocy grały na swojej połowie bardzo blisko siebie to często stosował Xavi manewr wejścia między obie formacje, tak by swobodnie zagrać piłkę.

Trzeba przyznać, że gdy już Xavi lub Xabi Alonso miał piłkę przy nodze jego koledzy robili na boisku bardzo wiele, by miał jak najwięcej opcji zagrania futbolówki. Widać to na poniższym zdjęciu, gdzie schodzący do środka Pedro i Iniesta dają możliwość zagrania krótkiej piłki, a z drugiej strony zwalniają boczne sektory boiska, w które wchodzą Capdevilla z Ramosem.

Przy zmasowanej obronie przeciwnika podłączenie się obrońców do akcji ofensywnych często bywa kluczowe. W przypadku Hiszpanów nie mieliśmy do czynienia tylko z kurczowym trzymaniem się linii bocznej boiska, Sergio Ramos wykorzystując ustawienie niemieckich obrońców blisko napastników hiszpańskich wchodził z drugiej linii w pole karne.

Na powyższym zdjęciu widać, że piłkę dogrywa Xabi Alonso, zawodnik dysponujący chyba najlepszym długim zagraniem w Europie. Wbrew pozorom długi przerzut jest również bardzo przydatny dla zespołów prowadzących grę, również opierających się na szybkiej wymianie krótkich podań - w momencie gdy duża ilość piłkarzy przeciwnika znajduje się w jednym sektorze boiska przerzucenie ciężaru gry jest na wagę złota.

Bardzo konsekwentnie grający niemieccy obrońcy przez długi czas stawiali skuteczny opór hiszpańskim atakom, zbyt długie prowadzenie piłki przez jakiegokolwiek piłkarza z Półwyspu Iberyjskiego natychmiast skutkowało podwojeniem, w skrajnych przypadkach (zdjęcie) nawet pięciu zawodników doskakiwało do przeciwnika- takie ofensywne zagranie jest bardzo skuteczne jeżeli w swoich szeregach posiada się Leo Messiego, który jest w stanie w ostatniej chwili odegrać piłkę, w meczu półfinałowym ta sztuka nie udawała się jednak Villi.

W najwyższym stopniu opanował za to ten piłkarz zgrania z pierwszej piłki, wyjście na pozycję i gubienie obrońcy. Wklejone poniżej zdjęcie pokazuje akcję, która w całym spotkaniu zrobiła na mnie największe wrażenie - Niemcy w defensywie tworzą dwie idealne linie, jednakże Friedrich zmuszony jest wyjść za cofającym się po piłkę Villą, miejsce w środku obrony próbuje załatać Boateng, co ma dwa skutki - zostawia swój sektor niepilnowany, a także jest spóźniony względem wchodzącego na miejsce Villi Pedro. W międzyczasie były już zawodnik Valencii idealnie z pierwszej piłki zgrywa do swojego nowego klubowego kolegi.

Mimo, że Hiszpanie w ataku pozycyjnym prezentowali się bardzo dobrze to jedyną bramkę zdobyli po stałym fragmencie gry. Warto podkreślić, iż obie drużyny broniły stałe fragmenty gry inaczej - Hiszpanie kryli indywidualnie, podczas gdy Niemcy ustawienie byli strefą.

Właśnie ustawienie się w strefie podczas stałych fragmentów gry spowodowało, że Niemcy stracili bramkę. Zaryzykuję stwierdzenie, że kryty indywidualnie Puyol nie byłby w stanie tak wyjść do piłki i oddać strzału. Starałem się wybrać najlepszy kadr, by pokazać iż nadbiegający na piłkę z impetem Puyol miał nad obrońcami wielką przewagę wynikającą z ich bierności.

Dopiero po utracie bramki ruszyli Niemcy do ataku, wcześniej nie potrafili nawet przeprowadzić udanej kontry, dwukrotnie wychodząc z własnej połowy dużą ilością zawodników szybko tracili piłkę. Wydaje mi się jednak, że po stracie bramki nie potrafili piłkarze Loewa uspokoić gry, w tym fragmencie zawiódl rozgrywający świetny turniej Ozil, który nie "szukał piłki" W konsekwencji tego rozgrywającym reprezentacji Niemiec w końcówce spotkania był Mertesacker. Zdając sobie sprawę jak absurdalnie to brzmi, wklejam poniżej aż trzy zdjęcia pokazujące sytuacje z 79, 83 i 92 minuty. W żadnej z nich nie widać ruchu Ozila do piłki.

Moim zdaniem Hiszpanie zagrali najlepsze spotkanie turnieju, podczas gdy Niemcy jedno z gorszych. Jeżeli przyjąć, że gra się tak jak przeciwnik pozwala, to bez wątpienia trzeba podkreślić, iż Hiszpanie nie pozwolili Niemcom praktycznie na nic, bardzo agresywnym pressingiem kończyli niemalże każdą akcję rywali. Sami grali bardzo ciekawie, kreatywnie i swobodnie. Widać wyraźnie, że ich forma zwyżkuje.

Ruszamy ponownie!

2010-06-30T13:13:00.000+02:00

W sobotę była obrona, przedwczoraj i wczoraj egzamin językowy. Wszystko już za mną. Dlatego właśnie wznawiam działalność na blogu - przeanalizuję wszystkie pozostałe mecze Mundialu - zapraszam już od soboty. Obiecuję również szersze podsumowania po Mistrzostwach!

Poległem

2010-06-17T22:46:00.000+02:00

Nie będzie niestety regularnych analiz spotkań fazy grupowej. Ze względu na ogrom obowiązków zmuszony jestem zmienić pierwotne plany - zamiast tego na zakończenie rozgrywek w grupach postaram się przygotować szersze analizy gry ciekawszych drużyn, jeżeli chodzi o fazę pucharową to obiecuję przeanalizować wszystkie spotkania.

Anglia - USA (12.06.2010) Mistrzostwa Świata, grupa C

2010-06-15T23:15:00.001+02:00

Mecz Anglików z Amerykanami był pierwszym przypadkiem na tych mistrzostwach kiedy mogliśmy oglądać obie drużyny grające w ustawieniu 4-4-2. Oba ustawienia miały oczywiście lekkie względem wzorca modyfikacje, które postaram się omówić.

Przeciwko grającym w linii obrońcom USA wystawił Capello grających w pionie Heskeya i Rooneya. Zawodnik Manchesteru bardzo często głęboko cofał się po piłkę, szukał sobie miejsca, rozgrywał lub uderzał.

Jego cofanie się miało jednak jeszcze jeden (zapewne planowany przez trenera) efekt - zazwyczaj wychodził za nim środkowy obrońca (Onyewu) - normalnie lukę po nim powinien zająć jeden z defensywnych pomocników, ale jak pokazała akcja z 4 minuty asekuracja nie działała prawidlowo. Wykorzystał to Gerrard zdobywając bramkę.

Zupełnie odmiennie względem siebie wyglądały angielskie skrzydła - po prawej stronie dynamiczny i przebojowy grający wzdłuż linii bocznej Lennon, na lewej nominalny środkowy pomocnik Milner- choć podkreślić trzeba, iż opuścił on boisko jeszcze w pierwszej połowie, a w jego miejsce wszedł typowy boczny, choć prawonożny pomocnik (Wright Phillips). Choć z dwójki środkowych pomocników więcej zadań ofensywnych miał Gerrard, a defensywnych Lampard to przyznać trzeba, iż obaj bardzo dobrze pracowali na całej długości boiska. Pomijając zdobytą bramkę, obaj często włączali się do akcji ofensywnych, grali prostopadłe piłki i uderzali na bramkę Howarda.

Obrona to para bardzo twardych stoperów - Terry, King i grający bardzo ofensywnie Cole i Johnson. W przypadku Johnsona bardziej adekwatnym określeniem wydaje się być ultraofensywnie - zawodnik ten nie tylko gra wzdłuż linii i dośrodkowuje, często uderza, a nawet bardzo czynnie uczestniczy w rozgrywaniu piłki. Zawodnicy grają w linii, niezbyt często decydują się jednak na pułapki offsajodwe. W trakcie stałych fragmentów gry drużyna Capello, podobnie jak jej rywale, stosuje krycie indywidualne, dwóch zawodników zabezpiecza dodatkowo pole 5-ciu metrów.

Nie ukrywam, że z czysto taktycznego punktu widzenia zdecydowanie bardziej podobał mi się stosowany w sparingach wariant z Gerrardem na lewej flance - było to rozwiązanie zarówno bardzo ciekawe jak i skuteczne. Obecny sposób gry Anglików jest bardzo przewidywalny i prosty - odnoszę wrażenie, iż Wayne Rooney nie jest wystarczająco efektywnie wykorzystywany, tak jak i środkowi pomocnicy - ilość piłek granych nad ich głowami była zbyt duża.

Przewidywalna jest również reprezentacja USA - drużyna grająca futbol oparty na konsekwencji i sile fizycznej. Muszę jednak w tym miejscu przyznać, iż jest to drużyna robiąca stały postęp. Jakby na zaprzeczenie tych słów team Boba Bradleya szczególnie na początku tego spotkania popełnił kilka prostych błędów w obronie (zdjęcie nr 2). Później jednak wszystko zaczęło funkcjonować - zawodnicy znakomicie się przesuwali i asekurowali . Amerykańskie skrzydła w osobach Donovana i Bradleya bardzo często wspomagały środkowych pomocników jeszcze bardziej utrudniając przeciwnikom rozegranie piłki. Zdjęcie poniżej, oprócz zawężenia pola gry, pokazuje również że obaj zawodnicy grali bardzo wąsko.

Mając zabezpieczoną środkową strefę boiska, po wyciągnięciu wniosków z 4 minuty, zaczęli Amerykanie wzajemnie się asekurować, a także przejmować krycie poszczególnych angielskich zawodników - oznacza to, że stali w swoich strefach, nie tworzyły się w nich luki. Boczni obrońcy włączali się do akcji ofensywnych, ale przyznać trzeba, iż robili to sporadycznie, mając przeciwko sobie Cole'a i Johnosona ważniejsze dla nich było zabezpieczenie swoich sektorów boiska. Na poniższym zdjęciu widać ofensywne wejście Bocanegry (następuje ona w idealnym momencie kiedy cała angielska drużyna znajduje się po drugiej stronie boiska).

Wracając jeszcze do wspomnianego na początku Onyewu - widać, iż jest on po poważnej kontuzji, nie czuje jeszcze gry, nie nadąża w kryciu, spóźnia się z wyjściem do przodu (jak widać poniżej popełnia również błędy przy zastawianiu pułapek offsajodwych).

Wobec tego, iż amerykańska drużyna nastawiona była przede wszystkim na obronę dostępu do własnej bramki musiał trener Bradley zdecydować się na silnego napastnika potrafiącego przyjąć piłkę z przeciwnikiem na plecach - trzeba przyznać, że Altidore kilkakrotnie nadspodziewanie łatwo radził sobie z Terrym i Kingiem. Należałoby jednak zdecydowanie więcej oczekiwać od jego współpracy z partnerem w ataku.

Taktyka przyjęta przez Amerykanów okazała się być skuteczna, niewątpliwie w porównaniu do angielskich gwiazd brakuje im jeszcze jakości, jeżeli jednak chodzi o wykorzystywanie potencjału zawodników to w tym elemencie bez wątpienia górują nad wyspiarzami.

Argentyna - Nigeria (12.06.2010) Mistrzostwa Świata, grupa B

2010-06-14T14:09:00.001+02:00

Spotkanie Argentyny z Nigerią było pojedynkiem najpopularniejszego obecnie ustawienia 4-2-3-1 z najbardziej klasycznym 4-4-2. Już na wstępie chciałem zaznaczyć, że będę w tym miejscu bronił trenera Maradony. Zgadzam się, że żongluje taktyką, mając jednak tak duży potencjał ofensywny zadanie trenera polega na opracowaniu taktyki, która wykorzysta go w optymalny sposób. Maradona uznał, że takiej taktyki nie znalazł i zdecydował się na zmianę.

Zdecydowanie więcej miejsca w tej analizie poświęcę zespołowi z Ameryki Południowej, gdyż to Argentyńczycy grali, a Nigeria głównie przeszkadzała - wnioski takie można wyczytać również z przedstawionego powyżej schematu. Na wstępie chciałem jeszcze zaprezentowany schemat wesprzeć print screenami. Najpierw nigeryjskie 4-4-2, później argentyńskie 4-3-2-1.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż przy wyprowadzaniu piłki dwójka defensywnych pomocników - Mascherano i Veron grała w pionie, były gracz Manchesteru United był łącznikiem między defensywą, a ofensywą - gdy jednak piłkarze Maradony bronili wspomniana dwójka ustawiona była obok siebie. Moim zdaniem dla argentyńskiego bardzo ofensywnego ustawienia postacią absolutnie kluczową jest Mascherano zapewniający swojej drużynie odpowiedni balans - znakomicie pokazuje to jego ponadprzeciętna ilość odbiorów. Pamiętać należy, że oprócz Higuaina, Di Marii, Messiego, Tevesa i Verona na boisku przebywają także bardzo ofensywnie nastawieni boczni obrońcy Gutierez i Heinze.

Jeżeli można mówić o jakimkolwiek błędzie w wyborze ustawienia na spotkanie z Nigerią to moim zdaniem należy spojrzeć na pozycję prawego obrońcy- nie ulega wątpliwości, iż charakterystyka Gutiereza jednoznacznie pokazuję przewagę umiejętności ofensywnych nad defensywnymi. Właśnie dlatego zdecydowana większość ataków Nigeryjczyków przeprowadzana była stroną zawodnika Newcastle - trzeba przyznać, że fenomenalnie do akcji ofensywnych podłączał się Taiwo - moim zdaniem najlepszy, oprócz bramkarza, zawodnik drużyny z Afryki. Wspomagany czasem przez Teveza Gutierez nie radził sobie nie ze względu na złe ustawienie, ale brak czysto defensywnych umiejętności.

Pomijając więc ten sektor boiska gra w obronie Argentyńczyków wyglądała dobrze, kilkakrotnie nie radzili sobie z siłą fizyczną Yakubu, byli jednak dobrze ustawieni i znakomicie ze sobą współpracowali. Środkowi obrońcy mając przed sobą Mascherno mogą się czuć dość pewnie. Liczni komentatorzy zwracali przede wszystkim uwagę na, że właśnie z ustawieniem tej formacji nie poradzi sobie Maradona. Osobiście uważam, że pomijając wystawienie Gutiereza na prawej stronie nie można "boskiemu Diego" nic zarzucić.

Przechodząc do ofensywny, mając tak wielki potencjał w tej formacji Argentyńczycy nadspodziewanie dużo poświęcili czasu na stałe fragmenty gry - trzeba przyznać, że ich repertuar jest bardzo urozmaicony i już w pierwszym meczu zebrali tego plony. Poniższe zdjęcie pokazuje bramkę zdobytą przez Gabriela Heinze (pozwoliłem sobie zaznaczyć, jak wiele wolnego miejsca miał piłkarz OM).

Jak widać na tym ujęciu Nigeryjczycy stosują przy rzutach rożnych krycie strefowe, jeszcze lepiej widać to tutaj:

Argentyńczycy po stałych fragmentach gry stworzyli sobie dużo bramkowych okazji, na bramkę Nigerii uderzali między innymi Samuel i Messi. Ten drugi uczynił to po bardzo sprytnie rozegranym rzucie wolnym.

Również w defensywie wyglądały stałe fragmenty gry w wykonaniu Argentyńczyków bardzo dobrze- imponująco wyglądały ich szybkie wyjścia właśnie po rzutach rożnych. Poniżej zdjęcie ilustrujące sytuację 4 vs 2 będące wynikiem przejęcie piłki po kornerze.

Oczywiście nie były stałe fragmenty gry jedyną bronią Argentyńczyków w tym spotkaniu. Grający za plecami Higuaina Teves, Messi i Di Maria często wchodzili z głębi w pole karne tworząc niebezpieczne sytuacje. Zdecydował się Maradona na ustawienie Messiego centralnie za napastnikiem, a nie tak jak wcześniej w bocznym sektorze boiska - gracz Barcelony pełnił więc rolę rozgrywającego. Ma on jednak jedną cechę, która wyróżnia go na tle innych rozgrywających - genialny wręcz drybling. Stwarzał sobie więc najskuteczniejszy piłkarz tego sezonu liczne sytuacje po indywidualnych rajdach. Stosował też zagranie znane z Camp Nou, gdy duża liczba zawodników przeciwnika podchodziła do niego podawał do wolnego kolegi.

Stosują również Argentyńczycy zagranie znane nam z Murci, wymieniając zagrania z pierwszej piłki na bardzo małej przestrzeni, w chwili gdy w ich pobliżu znajduje się znacząca ilość piłkarzy Nigerii (w tym przypadku 8) przerzucają piłkę w inny sektor boiska, by stworzyć tam przewagę liczebną.

Chciałem jeszcze zwrócić uwagę na jedną rzecz, ustawienie Messiego tuż za napastnikiem w naturalny sposób spowodowało, że ustawienie środkowych pomocników reprezentacji Nigerii było bardzo głębokie (musieli być blisko zawodnika Barcelony), co powodowało bardzo duże odstępy między dwoma napastnikami a pomocnikami w środkowej strefie- będąc przy piłce Mascherano (w tym przypadku) lub Veron mieli więc bardzo dużo miejsca.

Grające bardzo blisko siebie nigeryjskie linie obrony i pomocy bardzo fajnie się przesuwały, zawodnicy doskonale wiedzieli co robić i gdzie stać. Nie ulega jednak wątpliwości, iż brakowało drużynie z Afryki jakości by nawiązać równą walkę z Argentyną. Tylko nieskuteczności Higuaina i genialnej postawie Enyeami zawdzięczają zawodnicy trenera Lagerbacka tak niską porażkę.

Francja - Urugwaj (11.06.2010) Mistrzostwa Świata, grupa A

2010-06-13T13:16:00.001+02:00

Na boisku spotkały się drużyny grające zupełnie innymi systemami. W przypadku Francji mieliśmy do czynienia z dobrze nam znanym z pojedynku w Murci 4-2-3-1 ( Evra, Abidal, Gallas, Sagna - Diaby, Toulalan - Ribery, Gourcuff, Govou - Anelka). Rywale ustawieni byli zdecydowanie inaczej - 3-4-1-2 (Godin, Lugano, Victorino - Pereira, Arevalo, Perez, Pereira - Gonzalez - Forlan, Suarez).

Chciałem w tym miejscu podkreślić ustawienie Urugwaju trójką w obronie, choć przez większą część spotkania wyglądało, że piłkarze z Ameryki Południowej grają bardzo defensywnie, piątką w linii. Ustawienie 3-4-1-2 jest jedynie minimalną modyfikacją 3-5-2 - ustawienia, które bazuje na dwóch skrzydłowych biegających od jednej linii końcowej do drugiej i wspierających zarówno akcje ofensywne jak i defensywne (w Polsce najbardziej jaskrawym tego przykładem była Legia Dariusza Kubickiego, zapewne większość kibiców w roli takiego skrzydłowego pamięta Tomasza Kiełbowicza). Tak więc mamy do czynienia z trójką obrońców ustawionych centralnie wspomaganych przez skrzydłowych zabezpieczających boczne sektory boiska - a że Francuzi na skrzydłach ulokowali Govou i Riberryego to skrzydłowi często grali w linii ze środkowymi obrońcami.

Trzeba przyznać, że ustawienie Urugwaju w linii pomocy (dwóch środkowych pomocników zorientowanych raczej defensywnie i jeden podwieszony pod duet napstników) w bardzo perfidny sposób oddziaływało na pomoc Francuzów. Z jednej strony, kreowany na lidera Gourcouff nie miał w środkowej strefie boiska miejsca do rozegrania, z drugiej zaś ofensywnie ulokowany Gonzalez ograniczał ofensywne możliwości Toulalana. Wspomniane wyżej ustawienie Urugwajczyków w środkowym sektorze (3 obrońców i 2 defensywnych pomocników) było bezpośrednią przyczyną oddawania przez podopiecznych Domenecha tak dużej ilości strzałów z dystansu. Cięzko było przebić się przez ten mur, dlatego właśnie Gourcouff, Diaby i inni decydowali się uderzać z dalszej odległości (przykład takiego strzału widać na powyższym zdjęciu). Mimo obecności na boisku dwóch ofensywnych, ustawionych bardzo szeroko zawodników, nie mieliśmy do czynienia z typowymi akcjami na skrzydłach (pomijając Ribberego w 5 minucie). Nicolas Anelka, grający na pozycji jedynego napastnika miał problemy ze stwarzaniem sobie sytuacji. W mojej ocenie brało się to również z tego, iż chciał na boisku zrobić zbyt dużo - cofał się, próbował rozgrywać, schodził do boków. W ustawieniu Francuzów (poniżej) nie było na takie zagrania miejsca- jego jedyną rolą powinno być wykańczanie akcji partnerów.

Były jednak problemy z kreowaniem sytuacji, praktycznie nie funkcjonowały skrzydła, Gourcouff grał zdecydowanie poniżej oczekiwań (stąd jego zmiana i przesunięcie Ribberego do środka) . Sytuację próbował ratować Evra, szczególnie w drugiej połowie pełniący niemalże rolę rozgryającego, kilkakrotnie ładnie podłączał się również Sagna- środkowi napastnicy Francji (Anelka został później zmieniony przez Henrego) nie byli jednak w stanie celnie uderzyć piłki głową. Diaby z Toulalanem równiez próbowali wspierać ofensywne formacje, były to jednak raczej pojedyńcze wypady, które nie przyniosły spodziewanych efektów. Bez wątpienia Francuzi zagrali zdecydowanie poniżej oczekiwań, w czym bardzo pomogła im konsekwentna i przemyślana gra Urugwaju.

Drużyna z Ameryki Południowej zamknęła środkową strefę boiska, dobrze wyglądała również w bocznych sektorach. Na placu gry miała jednak jedynie 3 piłkarzy o nastawieniu typowo ofensywnym (Gonzalez, Suarez i Forlan) - rolą skrzydłowych i defensywnych pomocników było więc dostarczenie piłki na połowę przeciwnika (zazwyczaj dłuższym rpzerzutem) - tak by wspomniany tercet znalazł się w posiadaniu piłki. Co ciekawe, to Diego Forlan częściej cofał się po piłkę i tworzył sytuacje, a Suarez jedynie czekał żeby je wykończyć. Francuzi grający czwórką w linii często stosowali pułapki offsajdowe (to jak również odstęp między piłkarzami defensywnymi i ofensywnymi w ekipie Urugwaju widać na poniższym zdjęciu)

Chciałem jeszcze tylko zwrócić uwage na grę Urugwaju w osłabieniu (za czerwoną kartkę zszedł rezerwowy ofensywny pomocnik Lodeiro) - trener jednak nie zdecydował się korygować ustawienia, (3-4-(0)-2) więc odległość między defensywą, a zawodnikami ofensywnymi jeszcze się powiększyła- od tej pory gra polegała już jedynie na długich przerzutach- wcześniej mogliśmy oglądać jeszcze kilka wejść ofensywnych skrzydłowych. Piłkarze trenera Tabareza grali bardzo prostą piłkę, po odbiorze przerzucali ją do przodu i liczyli na nieprzeciętne umiejętności napastników - trzeba przyznać, że stworzyli w ten sposób chyba większe zagrożenie niż Francuzi.

Widać było w grze reprezentcji Urugwaju przygotowanie taktyki pod mecz z Francją, w grze Francuzów widać było kompletną ignorancję wobec ustawienia i sposobu gry rywali.

Ruszają Mistrzostwa!

2010-06-10T23:25:00.000+02:00

No to zaczynamy! Od sobotniej nocy (natłok spraw nie pozwoli mi niestety ruszyć wcześniej) możecie liczyć na minimum jedną analizę dziennie. Po prawej znajdziecie najbliższe mecze, które planuję prześwietlić. Oczywiście jestem otwarty na sugestie dotyczące zmian.

Jak grają (z Polską) finaliści - Hiszpania przed Mundialem

2010-06-09T14:05:00.003+02:00

Postanowiłem wyjątkowo nie pastwić się nad Polakami. Mecz ten miał służyć zebraniu cennych doświadczeń, które mają zaowocować za dwa lata. Pozwolę sobie tylko w tym miejscu zacytować co pisałem po meczu z Serbią - Prawdziwym testem będzie jednak pojedynek z Hiszpanią, pokaże on czy tak ofensywnie ustawiony zespół ma jakiekolwiek szanse z drużyną zdecydowanie lepszą. Na dwa lata przed docelową imprezą wiemy już jak wypadł ten test - miejmy nadzieję, że wnioski zostaną wyciągnięte.

Hiszpanie spotkanie z Polską grali ustawieniem 4-2-3-1, lekko zmieniając schemat względem ostatniego spotkania towarzyskiego z Koreą (w składzie mieli wtedy tylko jednego defensywnego pomocnika). Ustawienie to i sposób gry znakomicie pokazuje, iż nie trzeba mieć na boisku aż 5 piłkarzy typowo ofensywnych (Mierzejewski, Peszko, Błaszczykowski, Nowak, Lewandowski) żeby bardzo ofensywnie grać.

Bardzo fajnie widać na tym zdjęciu grę bocznych obrońców (Arbeloa i Capdevilla), którzy uczestniczą w rozgrywaniu piłki. Hiszpanie każdą akcję rozpoczynającą się od bramkarza starają się budować od własnego pola karnego, mało jest długich wykopów Casillasa. Puyol i Pique (nie zawsze) to w zasadzie jedyni piłkarze, którzy nie konstruują akcji na połowie przeciwnika- Hiszpanie mają zdecydowanie największy na świecie potencjał w linii pomocy dzięki czemu ich repertuar zagrań ofensywnych jest praktycznie nieograniczony.

Najczęściej stosują Hiszpanie zagrania, z których znana jest przede wszystkim Barcelona- wymieniając między sobą bardzo krótkie podania zawodnicy nie oddalają się od siebie, a wręcz przybliżają - pozwala im to na zgromadzenie dużej ilości piłkarzy przeciwnika w jednym sektorze boiska, dzięki czemu są w stanie jednym zagraniem przerzucić ciężar gry i stworzyć przewagę liczebną w innym. Podobny zabieg osiągają długo prowadząc piłkę i czekając z podaniem do ostatniej chwili - poniżej znajdują się zdjęcia przedstawiające te zagrania.

Na zdjęciu nr 2 widać sytuację, po której stracili Polacy bramkę. Co ciekawe w akcji uczestniczy 4 piłkarzy hiszpańskich i 9 Polaków, a mimo tego nikt nie stoi przy Villi i Xavim, a później Silvie - wszyscy podopieczni trenera Smudy swoją uwagę koncentrują na znajdującym się przy piłce graczu Barcelony.

Nikt nie podważy tego, że Hiszpanie to jedna z najlepiej wyszkolonych technicznie drużyn, fenomenalnie przyjmują piłkę, zgrywają z klepki, grają długie podania, strzelają. Nie byliby jednak tak skuteczni gdyby nie gra bez piłki, gra która pozwala im na uwolnienie się spod opieki obrońców, na znalezienie na boisku wolnego sektora, gra która daje partnerom z piłką większą ilość rozwiązań. Pierwsze z poniższych zdjęć znakomicie pokazuje również koncentrowanie się przez naszych obrońców na zawodniku z piłką (jest to w zasadzie bezcelowe przy zagraniu z klepki). Na drugim widać Pedro, który jednym ruchem znajduje sobie miejsce między ośmioma zawodnikami przeciwnika.

Ofensywne wejścia bocznych obrońców, znakomici dynamiczni skrzydłowi, bardzo skuteczni napastnicy, rewelacyjny bramkarz, król ostatniej piłki Xavi, król długiej piłki Xabi Alonso, bardzo skutecznie w defensywie Puyol, Pique i Busquets to bez wątpienia materiał na drużynę mistrzowską. Do tego należy jeszcze dodać znakomitą współpracę wszystkich zawodników w obronie (tworzą oni dwie linie grające blisko siebie). Hiszpanie bez piłki czują się jak bez powietrza, dlatego też natychmiast po stracie następuje skoordynowany, bardzo agresywny pressing na całej długości boiska.

Hiszpanie na każdej pozycji mają co najmniej dwóch zawodników klasy światowej, rywalizacja między nimi to nie tylko rywalizacja opierająca się o umiejętności, to również realizacja założeń taktycznych. Nie jest drużyna del Bosque zbiorem wielkich indywidualności, jest wielkim zespołem. Zespołem, który cały czas poprawia swoją grę, pracuje nad nowymi elementami, co widać było w spotkaniu z Polską kiedy to zdobyli Hiszpanie bramkę po zaskakującym wykonaniu rzutu wolnego, dopracowali również bronienie w strefie przy stałych fragmentach gry.

Analizowałem już na tym blogu grę kilku faworytów afrykańskiego turnieju, żadna z tych drużyn nie grała jednak w piłkę w sposób tak naturalny i swobodny, a jednocześnie zorganizowany. Właśnie w Hiszpanach widzę faworyta nr 1 do tytułu mistrzowskiego.

Na koniec chciałem już tylko z przykrością podkreślić, że więcej niuansów taktycznych widać, gdy przeciwnik stawia wysokie wymagania, gdy nie pełni na boisku roli statysty.

Rośnie mi konkurencja;)

2010-06-09T09:45:00.000+02:00

Analizę spotkania Polski z Hiszpanią zamieszczę jeszcze dzisiaj. Zostałem jednak uprzedzony przez Quentina, który za pomocą grafiki znakomicie oddał ustawienie naszej kadry;) Żeby więcej się nad chłopakami nie pastwić osobiście skupię się na grze Mistrzów Europy.

Jak grają finaliści - Holandia i Ghana przed Mundialem

2010-06-08T19:25:00.003+02:00

Wybór tego meczu nie jest przypadkowy - Holendrzy wystąpili w tym spotkaniu już bez Robbena (wszystko wskazuje na to, że zawodnik Bayernu nie wystąpi w spotkaniach grupowych). Była również okazja, by kolejny raz sprawdzić jak prezentuje się Ghana bez swojego serca, mózgu i płuc - Essiena.

Obie drużyny zagrały identycznym ustawieniem 4-2-3-1, w którym kluczową rolę pełnili gracze z numerem "10" na koszulkach - Wesley Sneijder i Stephen Appiah. Swoją analizę rozpocznę od piłkarzy z Afryki.

Blok defensywny złożony był z czterech piłkarzy, grali oni w linii, często próbowali łapać Holendrów na pozycji spalonej (przy świetnych prostopadłych piłkach Sneijdera i Van Bommela i bardzo dobrych wyjściach na pozycje Van Persiego, Kuyta, Affelaya (Van der Vaarta) okazało się to być zgubne - zdjęcie nr 2)

Mimo tego, iż przez większą część spotkania podopieczni trenera Rajevaca nie byli w posiadaniu piłki grali dość wysoko, nie cofali się w głąb własnego pola karnego. Boczni obrońcy nie wspomagali akcji ofensywnych, bardzo szerokie ustawienie Kuyta i Afellaya ograniczało ich zapędy.

Muszę przyznać, iż dość dobrze wyglądało bronienie w trakcie stałych fragmentów gry, widać było, iż indywidualne krycie na jakie zdecydował się trener jest wykonywane w bardzo skuteczny sposób.

Sprowokowało to jednak Holendrów do wykonywania rzutów rożnych w inny sposób - po zagraniu piłki na 25 metr i uderzeniu z powietrza zdobyli bramkę.

Bazowe ustawienie 4-2-3-1 w obronie wyglądało nieco inaczej, grający dość ofensywnie Muntari i Owusu-Abuye cofali się na pozycje klasycznych bocznych pomocników i wchodzili w skład czteroosobowej linii pomocy ustawionej tuż przed obroną. Wyżej ustawiony był Appiah, a przed nim Amoah.

Będąc przy piłce zdecydowanie najbardziej cofniętym pomocnikiem był Anah, przed nim grał Boateng, któremu zdarzało się jednak wspierać akcje ofensywne. Zazwyczaj działo się to wtedy gdy bardzo długo prowadził piłkę docierając z nią aż pod pole karne przeciwnika. Pomijając te sytuacje, formację Ghany można podzielić na dwie części, na zawodników tylko i wyłącznie broniących i na zawodników odpowiedzialnych za atak (Muntari, Appiah, Owusu-Abuye i Amoah).

Wprowadzone w przerwie liczne zmiany nie spowodowały jakichkolwiek zmian w taktyce, choć przyznać trzeba, iż grający na pozycji Amoaha Gyan zdecydowanie lepiej sprawdzał się w roli wysuniętego napastnika, który musi czasem przytrzymać piłkę lub też ją zgrać. Dobrze cofał się po futbolówkę, uciekał obrońcom, szukał wolnego pola. Ghana próbowała grać pressingiem, trzeba jednak stwierdzić, iż jest to element nad którym muszą piłkarze jeszcze pracować - nie wspierali się wzajemnie, nie podchodzili do przeciwnika w jednej chwili, nie mieli więc Holendrzy większych problemów z wyprowadzeniem piłki. Bardzo zagęszczona środkowa strefa boiska była dla piłkarzy z Afryki wielkim problemem, bardzo ciężko im było się przez nią przebić, zaliczyli dużą ilość strat - dlatego też często próbowali swoje akcje rozpoczynać skrzydłami. Zawodnik grający blisko linii bocznej może zagrać piłkę do środka, do przodu lub zdecydować się na akcję indywidualną - mała ilość piłkarzy ofensywnych powodowała, iż pierwsze dwie opcje nie wchodziły raczej w grę.

Różnice w posiadaniu piłki były ogromne (70%-30%) mimo dokładnie takiego samego ustawienia obu drużyn. Holenderskie 4-2-3-1 tylko z nazwy przypominało jednak wyżej omówione 4-2-3-1 zaprezentowane przez Ghanijczyków.

Przede wszystkim w ekipie holenderskiej atakował cały zespół - bardzo ofensywnie grali van Bronkchorst i van der Wiel, często do akcji ofensywnych włączali się również van Bommel i de Jong. Gra Holendrów bazowała jednak na bardzo agresywnym, skoordynowanym pressingu na całym boisku - idealnie widać to na poniższym zdjęciu.

Bardzo mocno wyglądali Oranje przede wszystkim w środku pola, bez problemów przebijali się przez środkowa strefę boiska, grali na jeden kontakt, wychodzili na pozycje, dogrywali prostopadłe piłki. Choć oczywiście zdjęcie nie jest w stanie tego oddać, to za pomocą czerwonych strzałek starałem się pokazać ruch zawodników, a za pomocą czarnych piłki (widać to powyżej na zdjęciu numer 2). Bardzo podobała mi się szczególnie gra Sneijdera, który mimo, że ustawiony był w pobliżu dwóch defensywnych pomocników przeciwnika, swoim ruchem stwarzał sobie miejsce do dogrania prostopadłej piłki (trzy bramki zawdzięczają Holendrzy takim zagraniom). Oprócz wysuniętego van Persiego, piłki te grane były również do wchodzących ze skrzydeł Kuyta (Babela) i Afellaya (Van der Vaarta). W bitwie o środkową strefę boiska bardzo ważne role odegrali defensywni pomocnicy - van Bommel i de Jong. Na poniższym zdjęciu widać ich ustawienie, da się wyraźnie zauważyć, iż grają zdecydowanie głębiej niż Kuyt, Sneijder i Afellay.

Rozbijali oni ataki przeciwnika, ale również uczestniczyli w rozgrywaniu piłki, przerzucali ją w wolne sektory boiska.

Świetnie wyglądała gra Holendrów oparta o grającego z przodu van Persiego. Zawodnik Arsenalu nie tylko zgrywał piłki do kolegów, ale również wychodził do prostopadłych piłek i znakomicie się ustawiał przy dośrodkowaniach - trzeba przyznać, iż repertuar akcji ofensywnych drużyny Oranje jest bardzo urozmaicony nawet bez Robbena. Czasem w rozegraniu piłki na połowie przeciwnika uczestniczy aż 8 zawodników.

Jeżeli chodzi o grę typowo obronną, to wspierana przez dwóch środkowych pomocników linia obrony wygląda dość solidnie, dobrze współpracuje, poszczególni piłkarze znakomicie się ustawiają. Co ważne, potrafią się dostosować do sytuacji boiskowej (gdy zostaje tylko jeden napastnik nie potrzeba czterech, czy nawet trzech obrońców żeby się nim opiekować). Defensorzy są skuteczni również w trakcie stałych fragmentów gry, indywidualne krycie przynosi wtedy efekty.

Bramka dla Ghany padła po głupim błędzie indywidualnym, który mógł wynikać z rangi spotkania. I choć defensywa Holendrów nie została w tym spotkaniu poddana bardzo mocnej próbie to prezentuje się solidnie.

Wydaje się, iż pozbawiona Essiena Ghana nie ma w turnieju większych szans. Holendrzy dla odmiany, nawet bez Robbena, powinni spędzić w RPA zdecydowanie więcej czasu, choć w gronie ścisłych faworytów ich nie widzę.

* Bardzo przepraszam za jakość zdjęć, niestety czasem nie udaje się ściągnąć meczu w wysokiej rozdzielczości.

Jak grają finaliści - Włochy i Meksyk przed Mundialem

2010-06-06T02:48:00.002+02:00

Muszę przyznać, iż z prawdziwą przyjemnością oglądałem spotkanie Mistrzów Świata z Meksykiem. Jego analiza okazała się jednak dla mnie bardzo trudna, wielokrotnie zatrzymywałem mecz, powtarzałem akcje, kreśliłem po kartce. Mam jednak nadzieję, że finalny efekt mojej pracy rzetelnie oddaje to co działo się na boisku.

Ustawienie podopiecznych trenera Aguirre było bardzo, ale to bardzo ciekawe, szczególnie w defensywie. Na wstępie należy podkreślić, iż powyżej zaprezentowany schemat dotyczy tylko i wyłącznie pierwszej połowy, po przerwie doszło w obu zespołach do pewnych przesunięć. Teoretycznie oba zespoły rozpoczęły spotkanie w jakże popularnym obecnie 4-3-3. Bardzo długo wahałem się jednak, czy w odniesieniu do graczy w ciemniejszych koszulkach nie należy mówić o 4-1-2-3, ze względu na pozycję Marqueza, który często asekurował środkowych obrońców, wchodził w linię obrony, bądź też pełnił rolę jednego ze środkowych obrońców (szczególnie na początku meczu) - nie zdecydowałem się jednak na ten manewr ze względu na liczne wyjścia zawodnika Barcelony do przodu- nie można powiedzieć więc żeby grał on za Juarezem i Torrado.

Grze zawodnika mistrza Hiszpanii należy poświęcić zdecydowanie więcej miejsca, mimo iż przebywał on na boisku jedynie przez 45 minut. Meksykanie wymieniali szybko piłki w środku pola, ich gra opierała się na dużej wymienności pozycji i otwartości na piłkę, gdy jednak w danym sektorze boiska robiło się tłoczno, to otrzymawszy piłke Marquez długim crossem przerzucał ciężar gry do innego sektora, trzeba przyznać, iż była to taktyka bardzo skuteczna - Włosi nie byli w stanie przechwycić futbolówki, mieli piłkę przy nodze zdecydowanie rzadziej. Mając w środku pola takie gwiazdy jak De Rossi czy Pirlo (Marchiso to dopiero gwiazda wschodząca) nie byli w stanie Mistrzowie Świata wygrać rywalizacji w tej strefie - niesamowita ruchliwość i bardzo dobra szybkość przeciwników powodowała, że najzwyczajniej w świecie piłkarze z Półwyspu Apenińskiego nie nadążali za akcją. Trójka napastników Meksyku (Hernandez, Vela, Dos Santos) to melodia przyszłości, każdy z nich indywidualnie w swoich klubach będzie jeszcze długo musiał walczyć o uznanie i podstawową jedenastkę. Ich współpraca wygląda jednak wyśmienicie - choć nie ma tu wymienności pozycji, to mamy do czynienia z przeprowadzaniem akcji na bardzo dużej szybkości, z bardzo dobrymi prostopadłymi podaniami, z wzajemnym zrozumieniem i wyczuciem. Vela nieco częściej wchodzi ze skrzydła na środek ataku (w ten sposób zdobył bramkę), Dos Santos częściej ścina do środka i wrzuca lub strzela, Hernandez znakomicie wspiera obu w ich sektorach boiska i wschodzi na podawane piłki. Właśnie od napastników rozpoczyna się dość ostry pressing drużyny (będę później prezentował print screeny pokazujące pressing Włochów, w ich przypadku funkcjonował on jedynie w ostatniej fazie spotkania).

Grająca w pierwszej połowie 4 linia defensywy Meksyku po przerwie zmieniła się w blok 3-osobowy (schemat znajduje się na końcu tekstu) - i przyznać muszę, iż w obu przypadkach wyglądało to bardzo dobrze. Przed przerwą wspierani przez Marqueza stoperzy bardzo skutecznie ograniczyli ofensywne poczynania Di Natale, Gilardino i Iaquinty.

Dodatkowo boczni obrońcy angażowali się w akcje ofensywne stwarzając przewagę w bocznych sektorach boiska. Po zejściu Marqueza przeszedł Meksyk do ustawienia 3-4-3 przy czym pamiętać trzeba, iż w takim systemie skrajni pomocnicy również bronią. Zaprezentowany poniżej obrazek pokazuje również zmianę ustawienia drużyny Lippiego po przerwie (o tym później).

Zmiana ta wydawała się być logiczną odpowiedzią na włoskie 4-4-2, oparte na Pepe i Marchiso wrzucających piłki na środkowych napastników- by ich zneutralizować należało wystawić graczy na bokach pomocy (w ustawieniu 4-3-3 takich nie ma), ponadto trójka środkowych obrońców w zupełności wystarczy by powstrzymać dwóch napastników. W trakcie stałych fragmentów gry stosują Meksykanie, w przeciwieństwie do swoich rywali, krycie indywidualne - jak pokazało to spotkanie jest w tym elemencie jeszcze trochę do poprawienia.

Niewiele dobrego można napisać o grze Włochów, prawda jest taka, że dali się zdominować- zupełnie nie radzili sobie z szybszymi, bardziej zwinnymi i dynamicznymi przeciwnikami. Grając zarówno w ustawieniu 4-3-3 jak i 4-4-2 mieli podopieczni Lippiego duże problemy z tworzeniem sytuacji. Mimo dwóch dobrych dośrodkowań cały czas zastanawiam się jak można wierzyć, że gracz o charakterystyce Iaquinty sprawdzi się na skrzydle - rozumiem, że gdy dośrodkowanie idzie z przeciwnej strony boiska to gracz Juventusu może wbiec z głębi w pole karne i stworzyć zagrożenie, prawda jest jednak taka, że dużo lepiej wygląda on na środku (w drugiej połowie grał właśnie lekko cofniętego środkowego napastnika). Trudno było się doszukać jakiegoś schematu w grze Włochów, podobały mi się jedynie prostopadłe podania z pierwszej piłki, celowo grane z zaskoczenia, zarówno przez obrońców jak i pomocników. Pirlo z Marchisio grający przed De Rossim nie byli jednak w stanie zbyt skutecznie rozgrywać piłki, pomocnik Juventusu często schodził do swojej lewej strony co z jednej strony dawało Pirlo dużo miejsca, z drugiej powodowało powstanie luki gdy Włosi nie byli przy piłce. Kilka ofensywnych wejść Criscito pozwoliło stworzyć przewagę na lewym skrzydle (Di Natale, Marchisio, Criscito), ogólnie rzecz biorąc gra Włochów nie wyglądała jednak dobrze. Troszeczkę zmieniło się po przerwie, wprowadzony za Di Natale Pepe, choć nie pokazał się z najlepszej strony, to pełnił rolę prawdziwego skrzydłowego, grał szeroko, biegał do linii końcowej i dośrodkowywał, przesunięty na lewą stronę pomocy Marchisio również prezentował się lepiej, a grający w poziomie, a nie w pionie De Rossi i Pirlo lepiej współpracowali. Choć gra Włochom do 30metra się układała, to ciągle mieli problemy z ostatnim podaniem. Grali wreszcie pressingiem, co skutkowało większą ilością przejętych piłek.

Grając w pierwszej połowie ustawieniem 4-3-3 w defensywie Włosi stali 4-5-1, przekształcając podstawowy wariant w 4-4-2 broniąc Mistrzowie Świata ustawieni byli 4-4-1-1. Widać to na zaprezentowanym poniżej zdjęciu, które równocześnie pokazuje obronę, grającą aktywnie w linii, starającą się łapać rywali na pułapki offsajdowe (jak widać niezbyt skutecznie, tak stracili bramkę nr 2).

Przy stałych fragmentach gry Włosi stosowali strefę, mający dość duże problemy ze złamaniem jej Meksykanie zdecydowali się na bardzo ciekawy manewr polegający na graniu płaskich piłek przed pole karne i ostrzeliwaniu bramki Buffona z dystansu (szczególnie Salcido).

Poniżej znajdziecie schemat pokazujący ustawienie po przerwie, widać na nim wyraźnie, iż obie drużyny dokonały w tym aspekcie zmian.

Włosi to aktualni Mistrzowie Świata, drużyna turniejowa- tak więc dla kibiców nie powinno być jeszcze powodów do zmartwień. Osobiście jednak uważam, iż genialny trener, jakim bez wątpienia jest Lippi, nie ma pomysłu na tę drużynę. W porównaniu do składu jakim dysponował cztery lata temu brakuje mu jakości, co mnie jako kibica Azzurrich szczególnie boli. Meksyk, dla odmiany, może w mojej ocenia okazać się czarnym koniem turnieju - bardzo podobał mi się sposób gry tej drużyny, świetna dla oka, szybka i dynamiczna piłka.

Jak grają (z Polską) finaliści - Serbia przed Mundialem

2010-06-04T12:38:00.001+02:00

Maraton spotkań towarzyskich przed Mistrzostwami Świata trwa. Wybór analizowanego meczu mógł być tylko jeden, budowana na Euro 2012 drużyna trenera Smudy zmierzyła się z finalistą Mundialu - Serbią. Warto podkreślić, iż warunki atmosferyczne mogły znacząco utrudniać realizację niektórych założeń taktycznych.

Polacy, tak jak z Finlandią zagrali ofensywnie, trener Smuda zdecydował się na wariant z drugiej połowy spotkania w Kielcach, co oznacza, że spośród trzech pomocników profil dwóch (Mierzejewski, Peszko) wyraźnie sprzyjał grze do przodu. Doszło do próby zastosowania na obu skrzydłach skutecznego z Finami zagrania polegającego na tworzeniu przewagi liczebnej w bocznych sektorach boiska (Błaszczykowski, Mierzejewski, Piszczek na prawej, Nowak, Sadlok, Peszko na lewej). Od razu należy zaznaczyć, że zdecydowanie lepiej wyglądało to na skrzydle prawym. Polacy zagrali bardzo agresywnym pressingiem, bardzo utrudniali rozegranie, na krok nie odstępowali Stankovica, podchodzili bardzo wysoko- w pierwszej połowie bardzo często przejmowali w ten sposób piłkę. Choć kolejny raz spotkanie zakończyło się wynikiem bezbramkowym to przyznać trzeba, iż sytuacji nie brakowało - również pod Polską bramką, co było wynikiem wysokiej gry naszego zespołu i wystawienia pięciu zawodników o typowo ofensywnych cechach. Cieszy mnie to, że trener ma pomysł na kadrę i się go trzyma, szlifuje w kolejnych spotkaniach. Prawdziwym testem będzie jednak pojedynek z Hiszpanią, pokaże on czy tak ofensywnie ustawiony zespół ma jakiekolwiek szanse z drużyną zdecydowanie lepszą.

Serbowie spotkanie z Polską zagrali ustawieniem 4-4-2. W pierwszej połowie kluczową rolę pełnił w nim Nicola Zigic. Ten rosły napastnik był wykorzystywany niemalże w każdej akcji do zgrania piłki, gdy Serbowie nie radzili sobie z agresywnym pressingiem starali się długimi podaniami minąć linię pomocy i skierować piłkę prosto do Zigica, którego zadaniem było przyjęcie jej lub zgranie. Zdjęcie poniżej (1) prezentuje sytuację tuż po takim zgraniu, warto zwrócić uwagę jak głęboko w stosunku do swoich partnerów jest Zigic ustawiony.

Co ciekawe, również przy rzutach z autu (zdjęcie nr 2), pełnił napastnik Birmingham City kluczową rolę, jego zadanie polegało na przedłużeniu piłki w okolice środka pola karnego. Osobiście jestem zdania, iż uzależnianie gry drużyny od wysokiego napastnika jest bardzo groźne, o czym swego czasu przekonali się nawet Włosi (Toni). Taki napastnik, w większości sytuacji, jest później wyłączony z gry ofensywnej (zdjęcie 1 pokazuje jak daleko jest za akcją), nie może spełniać swojego podstawowego zadania jakim jest strzelanie bramek. Powoduje jeszcze jedną rzecz- każdy zawodnik mający futbolówkę przy nodze najprostsze rozwiązanie widzi w zagraniu długiej piłki na najwyższego człowieka na boisku. Mniej jest wtedy gry po ziemi, klepek, wyjść na pozycje, przyspieszenia gry. Dlatego też pozbawieni Zigica Serbowie po przerwie prezentowali się lepiej, częściej byli w posiadaniu piłki.

Serbowie w spotkaniu z Polską grali bardzo głęboko, momentami całą drużyną byli ustawieni na swojej połowie (można przyjąć, iż mają tak zamiar grać w meczu przeciwko Niemcom), czym zdecydowanie utrudniali sobie przeprowadzanie akcji ofensywnych.

Dejan Stankovic został bardzo dobrze wyłączony z gry przez polskich zawodników, choć przyznać trzeba, iż nie zawsze następowało to w zgodzie z przepisami. Odniosłem wrażenie, iż gra Serbów przed przerwą opierała się w zasadzie na indywidualnych akcjach poszczególnych zawodników, mało było wyćwiczonych schematów, współpracy. Zwróciłem jedynie uwagę na sposób gry napastników tuż przed naszym polem karnym - grali oni bardzo szeroko, co sprawiało poważne problemy naszej defensywie.

W ten sposób przez całe spotkanie tworzyli sobie Serbowie sytuacje bramkowe- nie ulega wątpliwości, iż wykorzystywali do tego ofensywną grę naszych bocznych obrońców, obu zdarzały się problemy z powrotem na czas. Prawda jest taka, że Jovanovic i Klasic nie powinni mieć większych problemów z mijaniem ich na pełnej szybkości (utrudniały to jednak warunki atmosferyczne).

Pełna gwiazd serbska obrona (z Polską nie wystąpił Vidic) zagrała katastrofalnie słabo, a prym wiódł w tym operujący na lewej stronie transferowy cel Realu Madryt Kolarov, który nie potrafił ustawić się do Błaszczykowskiego, lekko usprawiedliwia go fakt, że nie otrzymywał należytej pomocy od kolegów gdy w jego sektorze pojawiali się Piszczek z Mierzejewskim. Bardzo bierna w pierwszych 45 minutach linia pomocy ożyła po przerwie, zawodnicy wychodzili na pozycje, pokazywali się do zagrania, współpracowali, wymieniali krótsze podania. Gdy w środku pola robiło się ciasno zagrywali na skrzydła, nie stali tak jak w pierwszej połowie i nie oczekiwali, że boczni pomocnicy miną trzech rywali w jednej akcji.

Nie uważam, iż zmiana jakości gry Serbów w drugiej połowie wynikała ze zmiany taktyki. Nie uważam również, że wynikała z wprowadzenia na boisko lepszych zawodników. Moim zdaniem, profil wprowadzonych zawodników był decydujący. Brak Zigica powodował konieczność grania po ziemi. Serbowie to bez wątpienia lepsza technicznie drużyna - dlatego też byli w stanie dłużej utrzymywać się przy piłce, tworzyć sytuacje bramkowe. Wszystko wskazuje na to, że przed spotkaniem z Polską trener Antić nie miał jeszcze gotowego pomysłu na to jak zagrać podczas MŚ. Wydaje mi się, że po meczu z podopiecznymi Franciszka Smudy wie już jak nie należy zagrać.

Real Madryt - Barcelona (10.04.2010) - Katalończycy wygrywają kluczowe spotkanie

2010-06-01T23:42:00.001+02:00

Choć liga hiszpańska dawno już zakończyła swoje rozgrywki to warto do niej wracać. Real z Barceloną szły łeb w łeb pobijając wszelkie możliwe rekordy. Kluczowym dla sezonu 2009/2010 spotkaniem był kwietniowy pojedynek obu zespołów - właśnie dlatego zdecydowałem się na analizę gry podopiecznych Guardioli i Pellegriniego. Ze względu na wagę spotkania uznałem, iż obu zespołom należy poświęcić podobną ilość miejsca, dlatego też zdecydowałem się podzielić tę analizę na dwie części. Przedstawiając ofensywne poczynania Realu będą pokazywał jak zareagowała na nie Barcelona, później opiszę odwrotną sytuację.

Real Madryt spotkanie z Barceloną rozpoczął w ustawieniu 4-3-1-2 (Arbeloa, Garay, Albiol, Ramos - Alonso, Gago, Marcelo - Van der Vaart - Ronaldo, Higuain). W ustawieniu Realu szczególną uwagę należy zwrócić na kilku zawodników - Sergio Ramosa, Cristiano Ronaldo i Rafaela Van der Vaarta. Ten pierwszy grając na pozycji prawego obrońcy miał bardzo duże możliwości jeżeli chodzi o ofensywne wejścia - Real grał bez prawego pomocnika, a grający w ataku Higuain rzadko schodził do tego sektora boiska, oznacza to, że reprezentacyjny obrońca miał przed sobą bardzo dużo wolnego miejsca. Wielokrotnie korzystali z tego piłkarze ze stolicy przenosząc ciężar rozgrywania akcji właśnie w tę strefę.

Bardzo ciekawe było również ustawienie Van der Vaarta grającego za dwójką napastników. Holender, oprócz tego, że odpowiedzialny był za zagrywanie piłki do Higuaina i Ronaldo, bardzo często korzystał z zejścia Portugalczyka do lewej strony i wchodził w jego miejsca w ataku (właśnie tak stworzył Real swoją najgroźniejszą sytuację w meczu). W tym miejscu warto powiedzieć, iż Barcelona robiła co mogła by jak najbardziej ograniczyć Holendrowi możliwości rozegrania piłki, bardzo często był wypychany jak najdalej od bramki Victora Valdesa (co ciekawe opiekowali się nim dość regularnie środkowi obrońcy).

Mimo tego, iż nawet na zaprezentowanym powyżej diagramie Cristiano Ronaldo znajduje się na pozycji napastnika to trzeba powiedzieć, iż nie był przywiązany do jednej pozycji - często cofał się po piłkę, rozgrywał ją, dośrodkowywał ze skrzydła, starał się stwarzać zagrożenie praktycznie we wszystkich sektorach boiska.

Napastnicy i pomocnicy Realu stosowali bardzo wysoki pressing, szczególnie gdy przy piłce był Victor Valdes, uniemożliwiając mu krótkie rozegranie piłki dążyli do jej szybkiego przejęcia.

Gdy Real rozgrywał piłkę w ataku pozycyjnym pozycje środkowych obrońców asekurował Busquets, który grał zdecydowanie najgłębiej z pomocników Barcelony. Przed nim grał Keita. Wydaje się, iż swoim zachowaniem reagował na boiskowe wydarzenia, Anglicy określiliby go mianem box-to-box midfielder, zawodnika który biega od pola karnego do pola karnego, wspomaga zarówno obrońców jak i piłkarzy ofensywnych. I tak jak rolą Busquetsa było głównie powstrzymywanie Van der Vaarta tak Keita musiał reagować na ofensywne wejścia Gago i Marcelo. Dal katalońskiej gry obronnej bardzo ważna była również postawa Pedro i Alvesa (Maxwella) - na poniżej przedstawionym zdjęciu bardzo dobrze widać, iż są oni ustawieni tak, by uniemożliwiać bocznym obrońcom ofensywne wejścia.

Poprzednie spotkania obu tych drużyn pokazywały, iż Real był w stanie stwarzać zagrożenie po stałych fragmentach gry i choć w tym spotkaniu królewscy bramki nie zdobyli, to należy zauważyć, iż jedna dogodna sytuacja powstała w wyniku rozegrania rzutu rożnego przy niezbyt szczelnej strefie Katalończyków - Alonso znajdzie się za chwilę sam w"piątce".

Jeżeli chodzi o sytuacje stwarzane z gry, to pomijając setkę Van der Vaarta, nie miał Real klarownych sytuacji - zazwyczaj nie potrafiąc sforsować defensywy piłkarzy z Katalonii decydowali się gospodarze na oddanie strzału z dalszej odległości. Takiemu stanowi rzeczy próbował zaradzić trener Pellegrini, wprowadzając na boisko Gutiego, Raula i Benzeme. Po wprowadzeniu dwóch pierwszych rezerowowych (w miejsce Marcelo i Van der Vaarta) grał Real praktycznie ustawieniem 4-4-2 z Cristiano Ronaldo na lewym skrzydle.

I choć w statystykach z tego spotkania dostrzec można przewagę Realu w liczbie oddanych niecelnych i celnych strzałów, to należy podkreślić, iż Barcelona stworzyła cztery stuprocentowe sytuacje, podczas gdy gracze Realu jedynie dwie.

Nie ma w tym miejscu większego sensu opisywanie sposobu w jaki Barcelona tworzy swoje sytuacje, każdy kibic go zna i podziwia. Przed skupieniem się na rozstrzygającym dla wyniku tego spotkania czynniku zwrócę tylko uwagę na kilka w miarę oczywistych szczegółów. Barca nie tylko słynie z umiejętności wymieniania niezliczonej ilości podań, z konstruowania pięknych akcji ofensywnych, ale także z bardzo agresywnego pressingu zakładanego przez cały zespół.

Właśnie w ten sposób, dzięki bardzo szybkiemu przejęciu piłki, doprowadzają Katalończycy do statystyk, w których mają zdecydowaną przewagę w posiadaniu piłki. Gdy już ją przejmą, występująca z przodu trójka gra bardzo szeroko, rozciągając do maksimum obronę przeciwnika (na poniższym zdjęciu bardzo ładnie widać również ustawienie obrony piłkarzy ze stolicy).

U góry widzimy prowadzącego piłkę Messiego. Przez cały mecz zawodnicy Pellegriniego robili jednak wszystko, by uniemożliwić Argentyńczykowi obrócenie się przodem do brami po przyjęciu piłki (ciekawe jest to, że wszystkie sytuacje bramkowe w tym spotkaniu stworzył Messi otrzymując futbolówkę zagraną przed siebie, nie musiał jej przyjmować tyłem do bramki, nie rozpoczynał rajdu z bocznych sektorów boiska), bardzo często podwajając krycie próbowali wypychać piłkarza Barcelony jak najdalej od własnego pola karnego.

Pisząc o poczynaniach defensywnych Realu należy jeszcze zwrócić uwagę na odmienny do Katalończyków sposób ustawienia się przy stałych fragmentach gry - zawodnicy Realu kryli indywidualnie i w tym spotkaniu okazało się to być skutecznym rozwiązaniem.

Nie miało to może większego znaczenia dla taktyki, miało jednak wpływ na płynność rozgrywania akcji -warto więc zwrócić uwagę na zmiany przeprowadzone przez Pepa Guardiolę w przerwie. Co ciekawe, nie były to zmiany polegające na wprowadzeniu na boisko nowych zawodników, a jedynie na przesunięciu niektórych na inne pozycje. I tak: cofnięty został Dani Alves, w pierwszej połowy grający jako jeden z trzech napastników (wydaje się, że potrzebuje on więcej wolnego miejsca na boisku, żeby być skutecznym), Pedro przeszedł z lewego skrzydła na prawe, na lewy atak powędrował Maxwell (zmieniony później przez Iniestę), a jego miejsce po lewej stronie bloku defensywnego zajął Puyol. Wyglądało to tak:

Najbardziej kluczowe były jednak karygodne błędy w ustawieniu piłkarzy Realu, które doprowadziły do stworzenia przez Barcelonę aż czterech doskonałych sytuacji bramowych. Za pomocą czerwonych linii zaznaczyłem jak wiele miejsca miał na boisku mózg Barcelony - Xavi. Wydaje się to wręcz nieprawdopodobne, że najważniejszy dla ofensywnych poczynań Barcelony piłkarz nie jest kryty, podczas gdy wszyscy inni zawodnicy Blaugrany mają swoich opiekunów. Moim zdaniem błąd ten wynika z ustawienia defensywnego Realu.

Nie jestem zwolennikiem krycia indywidualnego, uważam, że najskuteczniejsza jest metoda polegająca na przejmowaniu zawodników przebywających w danej strefie boiska. Nie ulega dla mnie jednak wątpliwości, że kluczowa dla jakiejkolwiek akcji ofensywnej jest środkowa strefa boiska. Nie może więc dojść do sytuacji, w której nie przebywa w niej żaden zawodnik drużyny broniącej. Nie wydaje mi się, żeby było to efektem jakieś niewiarygodnie przebiegłej taktyki przygotowanej przez Guardiolę- było to raczej wynikiem niedopracowania taktyki Realu, być może bardzo złej współpracy między poszczególnymi piłkarzami. Fakt, iż Alonso przy wszystkich podaniach jest przed linią piłki oznacza, że w tym sektorze powinien przebywać ktoś z dwójki Marcelo-Gago. Zw względu na to, że Real grał bez bocznych pomocników Gago i Marcelo często przejmowali piłkarzy w bocznych sektorach (Maxwell, Pedro, Alves, Puyol), Van der Vaart stał w okolicach Keity lub Busquetsa i nie było nikogo, kto przeszkadzałby Xaviemu. Uważam, iż było to absolutnie kluczowe dla wyniku meczu.

Jak grają finaliści - Australia i Nowa Zelandia przed Mundialem

2010-06-01T02:23:00.002+02:00

Na wstępie muszę się szczerze przyznać, iż niezbyt często przychodzi mi oglądać obie drużyny w akcji, a już szczególnie Nową Zelandię. Podejrzewam jednak, iż nie jestem w tym względzie odosobniony. Mam więc nadzieję, że dzięki mojej analizie większość z Was dowie się jak grają te drużyny. A grają ciekawie.

Dotychczas przeprowadziłem na tym blogu kilkanaście analiz. Dzięki drużynie Nowej Zelandii pierwszy raz trafiło mi się jednak bardzo ciekawe ustawienie 3-4-3. Choć "All whites" ten mecz ostatecznie przegrali, to moim zdaniem byli drużyną lepszą, a ich taktyka w konfrontacji z australijskim 4-2-3-1 okazała się bardzo skuteczna. Ciężko jest na wykresie oddać położenie względem siebie piłkarzy obu drużyn dlatego też posiłkuję się print screenem.

Nowozelandczycy grając trójką w obronie mieli ułatwione zadanie, w pierwszej fazie akcji musieli jedynie powstrzymać osamotnionego Australijczyka (Scott McDonald), dopiero później dochodziła do niego trójka piłkarzy ofensywnych (Bresciano, Cahill, Vidosic)- odległość między tymi formacjami była jednak bardzo duża, stąd też bardzo wysoka ilość strat piłkarzy w żółtych koszulkach. Warto jednak w tym miejscu podkreślić, iż ze względu na swoje warunki fizyczne były piłkarz Celticu nie jest idealny do tego systemu gry (meczem z Nową Zelandią nieskutecznie walczył o miejsce w samolocie do RPA) i można się w tym dopatrywać jednego z decydujących o nieskuteczności kreowania akcji czynników. Wyższy, lepiej zbudowany, silniejszy napastnik byłby w stanie dłużej przytrzymać piłkę, czy tez celniej ją zgrać. Dodatkowo udawało się obrońcom często łapać byłego kolegę Artura Boruca na spalonym.

Paradoksalnie właśnie po nieudanych pułapkach offsajdowych stracili Nowozelandczycy obie bramki (trudno jest to oddać na zdjęciu, ale przy pierwszym golu zawodnik australijski nie znajdował się na spalonym, a dodatkowo piłka została przypadkowo zagrana przez zawodnika reprezentacji Nowej Zelandii).

Jako, że ustawienie 3-4-3 jest raczej rzadko spotykane poniżej wklejam printscreena z defensywnej akcji, w której jest ono idealnie widoczne.

Boczni pomocnicy w ustawieniu 3-4-3 dostosowują swoją grę do boiskowych potrzeb, i tak grający na prawej stronie Bertos musiał często wspomagać trójkę piłkarzy defensywnych, gdyż na liczne ofensywne wyjścia pozwalał sobie lewy australijski obrońca (Carney) - w zamyśle operujący po lewej stronie boiska Bresciano miał schodzić do środka i rozgrywać tam piłkę z Cahillem, podczas gdy lewy obrońca miał wykorzystywać wolne miejsce w sektorze boiska przed sobą. Nieco spokojniej było na drugiej flance, Lochhead balansował grę do przodu i do tyłu, grał bezpiecznie. Bardzo dobrze na pierwszym zdjęciu widać, iż piłkarze trenera Herberta mieli jednego zawodnika mniej w środkowej strefie boiska, w praktyce jednak mieli dość dużą swobodę w rozgrywaniu ze względu na głębokie ustawienie defensywnych pomocników z kraju kangurów. Mieli oni w zamyśle asekurować i walczyć za Cahilla umożliwiając mu swobodne rozgrywanie piłki. W praktyce jednak Culina i Grella z jednej strony nie nadążali za akcjami ofensywnymi, z drugiej nie asekurowali wystarczająco obrońców. Efektem ich postawy były duże problemy w ofensywie ekipy australijskiej- brak płynności akcji i liczne straty, a także problemy w grze obronnej. Ustawieni w linii czterej obrońcy mieli wielkie problemy z trójką rosłych, świetnie grających w powietrzu piłkarzy ofensywnych - brakowało im wsparcia.

Wracając jeszcze raz do pierwszego zdjęcia łatwo zauważyć co się dzieje, gdy piłka mija środkową strefę boiska- w przypadku akcji zaczepnej drużyny trenera Verbeeka McDonald musi spróbować przyjąć piłkę i poczekać na partnerów. Gdy piłka znajduje się w strefie obronnej Australijczyków to zazwyczaj mamy do czynienia z sytuacją 3 vs 4 (a gdy jeden z obrońców nie zdąży wrócić nawet 3 vs 3) ,co przy dobrym zgraniu piłki prowadzi do dużego zagrożenia. Chciałem w tym miejscu szczególną uwagę zwrócić na ofensywną trojkę Killen-Fallon-Smeltz. Zawodnicy ci znakomicie ze sobą współpracowali, wymieniali się pozycjami, grali na jeden kontakt, rozumieli się. Z wielką przyjemnością patrzyło się na ich kreatywność i łatwość z jaką stwarzali sytuacje bramkowe. Poniższe zdjęcie prezentuje tylko jeden ze sposobów zgrania futbolówki, zawodnicy znajdujący się na skrzydłach swoim ruchem dają zgrywającemu dwie możliwości podania.

Po tym co zobaczyłem wydaje mi się, że Nowa Zelandia jest jedną z najbardziej niedocenianych drużyn, które wystąpią w RPA. Jeśli poprawią timeing trójki obrońców mogą być bardzo groźni. Zastanawiając się za co mogę pochwalić Australijczyków chciałbym zwrócić uwagę na bardzo ciekawie rozgrywane stałe fragmenty gry.

Moim zdaniem ustawienie 4-2-3-1 stosowane przez Australię jest wysoce nieefektywne w starciu z 3-4-3. Ponadto uważam, iż w jego przypadku potencjał takich zawodników jak Cahill i Bresciano nie jest w pełni wykorzystywany. Z drugiej jednak strony dobra drużyna to podobno taka, która gra słabo, ale wygrywa. A Nowozelandczycy mimo, iż pokazali kawał dobrej piłki opartej na pressingu, szybkiej wymianie piłek i kreatywności, ze względu na błędy obrońców przegrali mecz, w którym byli drużyną lepszą - kontrolującą grę. Mimo wszystko zaryzykuję stwierdzenie, że jeżeli któraś z tych drużyn ma w Afryce sprawić niespodziankę, to będą to piłkarze występujący na biało.

Droga do Euro 2012: Polska - Finlandia (29.05.2010)

2010-05-30T17:38:00.003+02:00

W nowym cyklu na blogu będę analizował grę naszej reprezentacji w spotkaniach towarzyskich. By zrobić to jak najdokładniej wybrałem się w sobotę do Kielc na spotkanie z Finlandią, niestety na stadion wszedłem dopiero w 13 minucie spotkania (serdeczne pozdrowienia dla Pana, który projektował bramki wejściowe na stadion i dla organizatorów).

Ustawienie drużyny trenera Smudy w spotkaniu z Finlandią to coś pomiędzy 4-3-3, a 4-2-3-1, jednak ze względu na bardzo ofensywną grę Mierzejewskiego należy skłonić się do wersji drugiej, czyli 4-2-3-1 (Piszczek, Wojtkowiak, Żewłakow, Dudka - Jodłowiec, Matuszczyk - Błaszczykowski, Mierzejewski, Lewandowski - Jeleń). Zasygnalizowane powyżej ustawienie linii pomocy bardzo dobrze widać tutaj:

W tym miejscu warto jednak zwrócić uwagę, że Lewandowski i Jeleń zamienili się w przerwie pozycjami. Goście w tym spotkaniu ustawili się bardzo podobnie, kluczową rolę w ich systemie odgrywał Jari Litmanen, lekko podwieszony pod napastnikiem, jednocześnie uczestniczący w kreowaniu gry, często cofający się bardzo głęboko.

Boczni pomocnicy, grający bardzo ofensywnie w przypadku kontrataków schodzili do środka, próbując wykończyć akcje. Znakomicie z kieleckich trybun widać było, iż broniąć skandynawowie ustawiają się 4-4-1-1, natomiast w ataku przeobrażał się ten system w ustawienie bardzo zbliżone do polskiego.

Dość dobrze wyglądała gra defensywna polskiego zespołu (skuteczne krycie strefą przy stałych fragmentach gry), dwóch środkowych obrońców wspieranych było przez defensywnego pomocnika (Jodłowiec), boczni natomiast bardzo często podłączali się do akcji ofensywnych. Szczególnie dobrze funkcjonowało to po prawej stronie, Łukasz Piszczek bardzo często uczestniczył w akcjach zaczepnych naszej drużyny (świetnie widać to na poniższym zdjęciu wraz z opisywanym powyżej ustawieniem gości w defensywie).

Po przeciwnej stronie boiska do gry podłączał się Dariusz Dudka, trzeba jednak podkreślić, że ze względu na obecność na jego skrzydle Roberta Lewandowskiego założenia taktyczne dla zawodnika Auxerre powinny być nieco inne niż dla Piszczka. Lewandowski nie sprawdził się jednak na lewym skrzydle, zagrał bardzo słabo, nie wchodził do środka i nie zostawiał całego wolnego sektora boiska dla Dudki - dużo lepiej wypadł w tym aspekcie gry Jeleń, któremu gra w bocznym sektorze nie przeszkadzała. Oprócz obrońców za grę defensywną byli głównie odpowiedzialni jeszcze Jodłowiec i Matuszczak (częściej ustawieni byli pionowo, a nie poziomo). Trzeba przyznać, iż tworzyli razem dość dobrze współpracujący duet, gdy jednak pomocnicy rywali grali na jeden kontakt, pojawiały się problemy z nadążeniem za nimi. Widać było w naszym zespole wyraźny podział na zawodników broniących i atakujących, nie mieliśmy na boisku gracza w równym stopniu wykonującego oba te zadania, tak jak Roman Emerenko grający z numerem 7. Za poczynania defensywne była więc odpowiedzialna głównie 6 zawodników (Piszczek, Wojtkowiak, Żewłakow, Dudka, Jodłowiec, Matuszczak), za ofensywę 4 (Błaszczykowski, Mierzejewski, Lewandowski, Jeleń). Przyznać trzeba, iż ustawienie to żywo przypomina Inter Mediolan z finału LM, choć moim zdaniem ofensywni gracze z Włoch poświęcali dużo więcej uwagi defensywie niż Polacy.

Za kreowanie akcji ofensywnych odpowiedzialni byli głównie Mierzejewski i Błaszczykowski. Bardzo ciekawie wyglądało prawe skrzydło polskiej drużyny, w tym sektorze boiska bardzo często Polacy stwarzali przewagę liczebną (Piszczek, Błaszczykowski, Mierzejewski, czasem schodził jeszcze Jeleń, a nawet Matuszczyk), w zamyśle miało to doprowadzić do stworzenia sytuacji, w której podchodzący do Polaków obrońcy zostawiają bardzo dużo miejsca w polu karnym np dla Roberta Lewandowskiego. Podobny efekt próbował wywołać Ireneusz Jeleń schodząc do bocznych sektorów boiska i wrzucając piłkę na środek pola karnego.

Bardzo podobała mi się w polskim zespole ruchliwość i liczne zmiany pozycji w formacji ofensywnej, szczególnie na linii Mierzejewski-Błaszczykowski-Jeleń. Osobiście uważam, iż Robert Lewandowski zupełnie nie nadaje się do gry na pozycji, na której występował w pierwszej połowie, odniosłem wrażenie, iż gubił się na boisku. Mimo tego, Polacy byli w stanie stworzyć liczne sytuacje bramkowe, dobrze wychodzili na pozycje, ładnie grali z pierwszej piłki. W grze polskiego zespołu widać było pomysł, akcje przeprowadzane były w dość dużym tempie. Wyglądało to jednak znacznie lepiej kiedy w roli lewoskrzydłowego wystąpił Ireneusz Jeleń, choć zagrał bardzo nieskutecznie to licznymi rajdami i wejściami w pola karne stwarzał bardzo duże zagrożenie.

Nie ma w tym miejscu sensu opisywania tego, jak wyglądała polska drużyna po przerwie, co kilka minut dochodziło do kolejnej zmiany. Warto jedynie podkreślić, iż w pewnym momencie zmieniły się proporcje w linii pomocy, grający jako defensywny pomocnik Sadlok miał przed sobą Peszkę i Mierzejewskiego (Rybusa). Przyznać muszę, iż Franciszek Smuda realizuje swoje zapowiedzi - reprezentacja gra ofensywnie i ciekawie, jej ustawienie jest nowoczesne i bardzo skuteczne. Mam nadzieję, iż uda się je jeszcze dopracować.

Jak grają finaliści - USA przed Mundialem

2010-05-27T13:29:00.001+02:00

Spotkanie Amerykanów z Czechami było dla gospodarzy ostatnim spotkaniem przed ostateczną selekcją składu na mistrzostwa. Dlatego też Bob Bradley nie skorzystał z tak znanych piłkarzy jak Dempsey i Donovan. Z punktu widzenia tego bloga wykonawcy nie mają większego znaczenia, liczy się ustawienie i taktyka (inna sprawa, że z podstawowej "11" w tym spotkaniu na wyjazd do RPA nie załapał się tylko Johnson). Amerykanie są jedną z niewielu reprezentacji, która gra klasycznym, pozbawionym modyfikacji ustawieniem 4-4-2.

Amerykanie grają czwórką w defensywie, obrońcy grają w linii, kierowani przez Onyewu próbują zastawiać liczne pułapki offsajdowe, co doskonale widać na poniższym zdjęciu.

Trzeba jednak przyznać, iż jest to gra dość ryzykowna, cała drużyna Amerykańska gra pressingiem, co zmusza obrońców do bardzo wysokiej gry. W takiej sytuacji gdy pułapka zastawiona jest nieprawidłowo, przeciwnik tworzy bardzo groźne sytuacje. Osobiście mam duże zastrzeżenia do współpracy amerykańskich defensorów, Czesi dwie ze swoich bramek zdobyli w sytuacji kiedy obrońcy próbowali wyjść , lecz byli spóźnieni. Z kolei bardzo podobało mi się podłączanie bocznych obrońców do akcji ofensywnych, Bornstein i Cherundolo doskonale wyczuwali moment kiedy mogą atakować, a także kiedy należy pozostać na swojej połowie, nieźle współpracowali ze skrzydłowymi, asekurowali się. Jeżeli chodzi o linię obrony, to jako ciekawostkę można dodać, iż w drugiej połowie w jej środku wystąpił Edu - nominalny środkowy pomocnik. Ze względu na ilość kontuzji w ekipie, trener USA musi szukać w tym sektorze boiska alternatyw i Edu wydaje się być jedną z nich (popełnił jednak bardzo duży błąd przy bramce numer 4). Z defensywnych zagrań należy również powiedzieć o ustawieniu przy rzutach rożnych - Amerykanie to drużyna kryjąca indywidualnie.

W tym miejscu należy jednak podkreślić, iż jedną z bramek stracili gospodarze właśnie po stałym fragmencie gry. Nie zawiódł w tym momencie system, gdyż strzelec bramki miał przy sobie Onyewu, zamiast walczyć w powietrzu zawodnik ten pozwolił napastnikowi przeskoczyć się. Wydaje się więc, iż w tym przypadku mamy do czynienia wyłącznie z błędem indywidualnym.

Linia pomocy skonstruowana jest w klasyczny sposób, dwóch piłkarzy środka pola, nastawiony bardziej na defensywę Edu i zorientowany ofensywnie Torres uczestniczą w każdej akcji zespołu rozgrywanej z udziałem linii pomocy (Amerykanie często stosują długie piłki na wychodzących napastników). Edu na boisku wykonuje tytaniczną prace, biega od pola karnego do pola karnego, ma dużą ilość przechwytów -bardzo dobrze współpracuje z bardziej kreatywnym kolegą. Podopieczni Bradleya próbują grać kombinacyjnie, na jeden kontakt. Skrzydłowi próbują dośrodkowań spod linii końcowej boiska lub krótkiej wymiany piłek z napastnikami. Dużo dobrego można powiedzieć o kreatywności amerykańskich piłkarzy, widać, że mają dopracowane warianty ofensywne, doskonale się rozumieją, dość łatwo stwarzają sytuacje - ich gra jest przy tym prosta, nie mają ani "fałszywej 9", ani zawodnika występującego między liniami, tak samo wyglądają w ofensywie i defensywie , napastnicy ustawieni są w poziomie, a nie w pionie; ale to właśnie ta prostota i znajomość schematu powodują, iż zespół USA jest skuteczny. Zrozumienie poszczególnych piłkarzy doskonale widać w pressingu, agresywnie podchodzą wszyscy, w tym samym momencie, w ich ustawieniu nie ma luk. Poniższe zdjęcie ukazuje przejęcie piłki, będące wynikiem właśnie agresywnego pressingu.

Gdybym miał w prosty sposób wytłumaczyć dlaczego Amerykanie ulegli Czechom aż 2-4 to powiedziałbym, że zdecydowały błędy indywidualne. Piłkarze przebywający na boisku w drugiej połowie to głównie zawodnicy, którzy nie zakwalifikowali się do 23-osobowej kadry na mistrzostwa. Muszę jednak przyznać, iż grając w tym ustawieniu jako drużyna mogą być Amerykanie niezmiernie groźni, szczególnie gdy na boisku pojawią się bardziej wartościowi zawodnicy (Dempsey, Donovan, Bocanegra, Altidore, Howard).

Dla porządku na poniższym schemacie przedstawiam ustawienie USA w drugiej części spotkania, jednak z wprowadzonych na boisko piłkarzy tylko strzelec bramki (Gomez) poleci do RPA. Chciałem jeszcze zwrócić uwagę na przesunięcie Edu na środek defensywy i Holdema do środka pomocy.

Spotkaniem USA z Czechami rozpocząłem cykl analiz aktualnych gier towarzyskich z udziałem uczestników Mistrzostw Świata - w ciągu najbliższych tygodni można się spodziewać dużej ilości meczów. Daty publikacji poszczególnych tekstów zależne są tego, kiedy dany mecz uda mi się zobaczyć/ściągnąć. Dlatego też jeżeli ktoś z Was zna jakieś strony z pełnymi meczami do pobrania to proszę o info.

Tekst ten ukazał się także na Blogujemy o mundialu.

Gościnne występy

2010-05-25T17:41:00.001+02:00

Miło mi jest poinformować, że wraz z systematycznym wzrostem ilości odwiedzin moje teksty są również publikowane na innych portalach.

Może nie bezpośrednio do mnie, ale linki do moich analiz dzięki Quentionowi pojawiają się nawet na sport.pl

Jak grają finaliści - Niemcy i Argentyna przed Mundialem

2010-05-25T14:00:00.000+02:00

Zaczyna się gorący okres spotkań towarzyskich przed Mistrzostwami Świata, można więc liczyć na to, że przeanalizuję tutaj grę przynajmniej kilkunastu uczestników turnieju w RPA jeszcze przed jego rozpoczęciem. By sobie to ułatwić ostatni raz sięgam po spotkanie z marca, tym razem pojedynek Niemców i Argentyńczyków w Monachium.

Zgodnie z wypowiedziami Maradony należy przypuszczać, iż pierwszy mecz Mistrzostw rozpoczną Argentyńczycy w tym samym zestawieniu jak pojedynek z Niemcami (oznacza to posadzenie na ławce takich napastników jak Milito, Aguero, Tevez). Na papierze ustawienie drużyny z Ameryki Południowej przypomina 4-4-2, z tym zastrzeżeniem, iż Messi ma na boisku absolutną swobodę, bez wątpienia nie gra równo w linii z Higuainem, bardzo często się cofa, rozgrywa, schodzi na skrzydła, jest łącznikiem między liniami pomocy i ataku, stąd też moim zdaniem Argentyńczycy bliżsi są 4-4-1-1. Dużo klarowniej wygląda model stosowany przez naszych zachodnich sąsiadów- 4-2-3-1. Wydaje się, iż Joachim Loew stworzył tę taktykę pod Mesuta Ozila, ustawienie dwóch defensywnych pomocników za jego plecami w zamyśle ma mu dać swobodę w rozgrywaniu piłki.

Muszę przyznać, iż zaskakująco dobrze prezentuje się defensywa reprezentacji Argentyny. Heinze (Rodriguez), Samuel, Demichelis (Burdisso), Otamendi grali bardzo skutecznie, nie pozostawiali rywalom miejsca. Była to defensywa bardzo aktywna, środkowi obrońcy wychodzili za napastnikiem bardzo wysoko, nawet na połowę przeciwnika (na zdjęciu widać Klose i Samuela).

Boczni obrońcy świetnie współpracowali ze skrzydłowymi zarówno w ofensywie jak i defensywie, udało im się zneutralizować Podolskiego i Mullera, którzy operowali w bocznych sektorach boiska. Jeżeli dodać do tego Mascherano, który na krok nie odstępował Ozila i spowodował, że nadzieja niemieckiej piłki nie miała praktycznie żadnego udanego zagrania, to otrzymujemy drużynę świetnie broniącą i, co muszę przyznać, znakomicie w defensywie ustawioną. Mając świadomość, iż gra ofensywna Niemców opiera się w dużym stopniu na czterech piłkarzach udało się Latynosom zneutralizować każdego z nich. Mając na boisku Mullera, Ozila, Podolskiego i Klose nie udało się Niemcom przez pierwszych 45 minut oddać ani jednego celnego strzału. Groźne nie były nawet stałe fragmenty w ich wykonaniu, podopieczni Maradony stosując krycie indywidualne (zdjęcie poniżej) bez problemów radzili sobie z dośrodkowaniami.

Z mojego punktu widzenia ciekawy jest fakt, iż Argentyna jako jedna z niewielu drużyn ma jeszcze w środku pola typowego playmakera (Veron), choć nie ulega wątpliwości, iż grając z Messim były zawodnik Manchesteru United nie ma pełnej swobody rozgrywania. Veron z Messim bardzo często wymieniają piłki na małej przestrzeni, gdy w ich okolicach znajdzie się większa ilość rywali, następuje przerzut piłki w wolny sektor boiska (najczęściej do Di Mari lub Higuaina).

Choć w teorii Messi ustawiony jest jako drugi napastnik pełni on w zespole role rozgrywającego, skrzydłowego, ofensywnego pomocnika i napastnika - Diego Maradona dał mu pełną swobodę w poruszaniu się po boisku, najczęściej mamy do czynienia z sytuacją, kiedy najlepszy piłkarz świata drybluje z piłką w okolicach środkowej strefy boiska, czy też dynamicznie wchodzi do linii ataku. Taka ruchliwość jest bardzo trudna dla obrony, w defensywie piłkarze muszę kolejno "przejmować" zawodnika Barcelony, gdy dodatkowo na pełnej szybkości mija on rywali, powoduje że w pewnych sektorach boiska powstają luki. Choć sama gra Messiego nie wygląda w kadrze tak dobrze jak w klubie, to przyznać trzeba, iż zdecydowanie wpływa na kreatywność linii pomocy i stwarza większą swobodę napastnikowi (na poniższym zdjęciu widać jedno z licznych wejść Messiego z piłką z drugiej linii).

Podsumowując grę formacji ofensywnych Argentyny trzeba przyznać, iż w tym spotkaniu nie wyglądała ona perfekcyjnie, boiskowi koledzy Messiego muszą nauczyć się czytać i wykorzystywać jego grę, tak jak robią to jego partnerzy w Barcelonie. Nie powinni się jednak martwić kibice tej reprezentacji, potencjał ofensywny tego zespołu jest wręcz niesamowity. Maradona może w każdej chwili wprowadzić na boisko Teveza, Aguero lub Milito. To jest trochę tak, że Argentyńczycy nie dysponując genialnymi piłkarzami w defensywie stworzyli bardzo skutecznie broniącą się drużynę, a mając tylu genialnych piłkarzy z przodu nie muszą się o kreowanie gry tak bardzo martwić, bo każdy z nich jest w stanie w pojedynkę przesądzić o losach meczu. Po tym co zobaczyłem w spotkaniu z Niemcami i Kanadą, uważam, że Argentyńczycy mogą sięgnąć po złoto.

Skrajnie inaczej oceniam drużynę Niemiecką. Przede wszystkim, odstawiając na chwilę taktykę na bok, jest to drużyna, której brakuje jakości (aż strach pomyśleć jak się będzie prezentowała bez kontuzjowanego Ballacka). W spotkaniu z Argentyną najbardziej kreatywnym zawodnikiem był...Lahm, miał on najzwyczajniej w świecie najwięcej miejsca i czasu by rozgrywać piłkę na swojej stronie boiska. I choć defensywa współpracowała ze sobą dobrze, starała się grać wysoko to kilkakrotnie udało się Argentyńczykom najprostszymi środkami ją rozmontować. Ustawienie Ballacka i Schweinsteigera obok siebie jako defensywnych pomocników spowodowało oczywiście dużą ilość odbioru piłki, ale odległość między tą dwójką, a piłkarzami ofensywnymi (Podolski, Ozil, Muller) była tak duża, iż po odebraniu piłki Niemcy nie potrafili szybko przejść do ataku, przebić się przez argentyńską pomoc. Grający w pierwszej połowie bez typowych skrzydłowych Niemcy swoich szans próbowali szukać w zgrywaniu piłki przez Klosego i ofensywnych wejściach Podolskiego i Mullera (podobne założenia do Interu z finału LM) - nie udało się jednak zawodnikowi Bayernu podołać temu zadaniu. Grający bardzo szeroko Muller i Podolski , nie byli w stanie na tyle rozciągnąć argentyńskich zasieków by znajdujący się w środku Ozil miał więcej swobody. Zawodnik, który miał być odpowiedzialny za rozdzielanie piłek i tworzenie sytuacji był więc przy piłce bardzo rzadko, a co za tym idzie nie mógł wywiązać się ze swojej roli. Właśnie dlatego zdecydował się Joachim Loew na szereg zmian, Niemcy od 66 minuty przeszli w zasadzie na ustawienie 4-4-2 (patrz grafika).

W ustawieniu tym za rozgrywanie piłki odpowiedzialny był Ballack, wspomagany przez cofającego się Cacau. Rolę skrzydłowych pełnili Kross i Podolski, akcje wykańczać miał Gomez. Dzięki tej zmianie byli Niemcy w stanie dłużej utrzymywać się przy piłce, wymieniać większą ilość podań, wszystko to jednak do 40 metra przed bramką przeciwnika.Długie piłki do Gomeza nie przynosiły spodziewanych efektów, Cacau choć próbował indywidualnych akcji również nie odmienił losów spotkania.

Analizując skład i ustawienie drużyny Niemieckiej nie widzę naszych sąsiadów w roli faworytów. Udało się Loewowi odmłodzić skład, wydaje się jednak, że nawet przy najlepiej nakreślonej taktyce i jej perfekcyjnej realizacji zabraknie Niemcom jakości w grze.

Powyższa analiza ukazała się także na Blogujemy o mundialu.

Inter Mediolan - Bayern Monachium (22.05.2010) - Konsekwencja i skuteczność dają tytuł

2010-05-24T02:39:00.003+02:00

Oglądając Ligę Mistrzów w jakiejkolwiek telewizji podczas prezentacji składów realizator sugerował, że Włosi zagrają systemem 4-3-3, a Niemcy tradycyjnym 4-4-2. Prawda jest jednak taka, że prowadzona przez Mourinho drużyna spotkanie rozegrała w ustawieniu 4-2-3-1, a Bawarczycy 4-4-1-1. Omawiając poczynania Interu należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to jak odmienny kształt przybierają formacje w zależności od tego czy Inter atakuje czy się broni. Prawda jest, że w każdej drużynie każdy zawodnik ma swoje zadanie ofensywne i defensywne, inaczej zachowuje się kiedy jego drużyna ma piłkę i kiedy próbuje ją odzyskać. Zazwyczaj ma to jednak mały wpływ na kształt poszczególnych formacji, w przypadku Interu jest inaczej.

Powyższe diagramy pokazują podstawowe ustawienie Interu w obronie (obrazek po lewej) i ataku (po prawej). W defensywie mamy więc do czynienia z 4-1-4-1, a z piłką 4-2-3-1. Zanim omówię dokładnie jak wyglądało to na boisku chciałem jeszcze wesprzeć się print screenami ze spotkania finałowego.

Każda wielka drużyna jest budowana od tyłu (dotyczy to zarówno transferów jak i założeń taktycznych). Trener Mourinho już w Chelsea przyzwyczaił nas do tego, że prowadzone przez niego zespoły tracą bardzo mało bramek, są niemalże perfekcyjne w obronie. Bierze się to ze świetnego rozpoznania przeciwnika i konsekwencji w realizacji założeń taktycznych. Przede wszystkim postanowił Portugalczyk zatrzymać zdecydowanie najgroźniejszego piłkarza Bayernu - Robbena. Holender kiedy tylko otrzymywał piłkę był podwajany (do Chivu doskakiwał zazwyczaj Cambiasso lub Pandev).

Lewy obrońca mediolańskiego zespołu miał zakaz włączania się do akcji ofensywnych, jego zadanie polegało wyłącznie na powstrzymywaniu rajdów byłego zawodnika Realu. I choć Holender był bardzo aktywny i wielokrotnie oddawał strzały to bramki mu się zdobyć nie udało. Środkowi obrońcy (Samuel i Lucio) grali bardzo głęboko (nie było praktycznie spalonych po stronie Bayernu), znakomicie współpracowali, a gdy tylko któryś z nich wychodził za napastnikiem czy też wyskakiwał z linii by zablokować strzał, jego miejsce zajmował natychmiast Cambiasso. I choć teoretycznie powinien on po murawie biegać koło Zanettiego to nie ulega wątpliwości, iż był ustawiony głębiej, asekurował strefę między liniami obrony i pomocy. Przyznać w tym miejscu należy, że linie te grały bardzo blisko siebie (przez większość spotkania to Bayern był przy piłce), czego efektem było zredukowanie do minimum ilość sytuacji bramkowych stworzonych przez podopiecznych Louisa van Gaala.

Cambiasso pilnował przede wszystkim Mullera, grającego w Bayernie "fałszywą 9" (zawodnika, który grając teoretycznie w linii ataku często schodzi do pomocy, cofa się), a także uniemożliwiał oddawanie strzałów ze strefy przed polem karnym. Zastanawiając się długo nad tym, czy któremuś z trenerów udało się czymś przechytrzyć przeciwnika, muszę przyznać, iż mimo końcowego wyniku udało się van Gaalowi do minimum ograniczyć ofensywne poczynania Maicona - ustawienie na boisku i duża aktywność w ofensywie Altintopa skutecznie hamowały ofensywne zakusy Brazylijczyka. Jeszcze trudniejsze zadanie miał Maicon po zejściu z boiska Turka, wtedy w okolicach jego sektora boiska zaczął pojawiać się Muller (grał jednak zdecydowanie dalej od linii niż Altintop), a do akcji ofensywnych co chwilę ruszał Badstuber- Niemcowi udało się wtedy kilkakrotnie dośrodkować piłkę w pole karne.

Broniąc tworzył Inter w pomocy pierwszą zaporę w postaci Eto'o, Zanettiego, Sneijdera i Pandeva. Pomijając Zanettiego są to z założenia zawodnicy bardzo ofensywni. Nie zmienia to jednak faktu, iż fenomenalnie się ustawiali, przesuwali, walczyli, odbierali piłki i utrudniali rozegranie. I choć najlepsze zagrania zawodnicy ci pokazują, gdy Inter jest przy piłce, najcięższą pracę wykonują, gdy jej nie ma. Osobiście uważam, iż geniusz Jose Mourinho w przypadku Interu polega na tym, że Eto'o i Pandev zrozumieli, że nie muszą błyszczeć na boisku żeby ich drużyna zdobywała tytuły. Kto pamięta Eto'o grającego w Barcelonie wie, że zawodnik ten również walczył tam o piłkę, dawał sygnał do pressingu, ale kto wyobrażał go sobie wtedy grającego praktycznie na pozycji prawego obrońcy? Nikt. W Interze podporządkował się taktyce, strzela znacznie mniej bramek, ale zespół odnosi sukcesy.

Harujący w obronie włoski zespół po odzyskaniu piłki przechodził do błyskawicznego ataku. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że zazwyczaj na połowie przeciwnika przebywał tylko Milito. Miał on za zadanie przyjąć i przetrzymać piłkę w oczekiwaniu na wbiegających partnerów (Pandev, Sneijder, Eto'o).

Trzeba przyznać, iż z rosłymi obrońcami radził sobie Argentyńczyk całkiem dobrze. Bardzo często szukał sobie wolnego pola, schodził do boku, skupiał na sobie uwagę obrońców, zostawiając bardzo dużo miejsca w polu karnym dla innych ofensywnych zawodników (właśnie dzięki takim zagraniom swoje sytuacje mieli Sneijder i Pandev).

Szybki zagrania z pierwszej piłki, klepki i drybling były idealną bronią na wolnych i mało zwrotnych Van Buytena i Demichelisa. Kibice zastanawiający się po co Mourinho trzyma na na bokach pomocy napastników zamiast wpuścić tam nominalnych skrzydłowych odpowiedzi szukać powinni w ofensywnych akcjach mistrzów Włoch. Znajdujący się z boku pola karnego Milito wyciąga ze sobą środkowego obrońcę co powoduje pojawienie się wolnej przestrzeni w obrębie "16" - wchodzący w nią z głębi pola szybki i skuteczny napastnik jest wtedy kluczem do sukcesu. Podobnie wygląda sytuacja, gdy Inter wychodzi z kontratakiem, a piłka jest pod nogami Sneijdera - mając do wyboru trzech świetnych snajperów bez wątpienia wybierze Holender najskuteczniejsze rozwiązanie.

Inter spotkanie z Bayernem wygrał, gdyż zagrał z większa konsekwencją, był skuteczny. I choć bramki zdobywał jedynie Milito, to Inter dysponował zdecydowanie szerszym wachlarzem rozwiązań ofensywnych. Bawarczycy praktycznie każdą piłkę grali do podwajanego Robbena, z nadzieją, że coś wymyśli. Na tym etapie rozgrywek przeciwnicy wiedzą o sobie wszystko, gra każdego zawodnika rozkładana jest na czynniki pierwsze. Moim zdaniem, zdecydowanie lepiej z tych informacji skorzystali Mediolańczycy obnażając zarówno ofensywne jak i defensywne słabości Bayernu. Udało im się to, gdyż ich największe gwiazdy zrozumiały, iż są tylko trybikami w znakomicie funkcjonującej maszynie.

Tekst ten ukazał się także na stronie InterMediolan.com

Barcelona - Valladolid (16.05.2010) - Barcelona wygrywa ligę

2010-05-22T02:39:00.002+02:00

Każdy kibic zapytany o ustawienie Barcelony bez wahania odpowie: 4-3-3. Nie pomyli się. Będące podstawą katalońskiej filozofii futbolu ustawienie okazało się w tym sezonie w Europie bezkonkurencyjne (Bayern, Inter, Chelsea). W swojej analizie będę się starał skupić na zadaniach poszczególnych zawodników i formacji w spotkaniu z Valladolid. Moim celem będzie ukazanie pewnych bardzo skutecznych założeń taktycznych stosowanych przez zespół Guardioli.

Na zaprezentowanej powyżej grafice starałem się szczególnie dokładnie pokazać pozycje zajmowane przez graczy środka pola, gdyż w wielu drużynach stosujących system 4-3-3 piłkarze ci często grają w jednej linii. Sytuacja w Barcelonie prezentuje się jednak odmiennie. Bardzo blisko stoperów, trochę pomiędzy liniami gra Sergio Busquets, odpowiedzialny przede wszystkim za odbiór piłki i szybkie jej odegranie (ktoś kto powie, że Barcelona gra w ustawieniu 4-1-2-3 nie będzie bardzo mijał się z prawdą). Zaprezentowane poniżej zdjęcie pokazuje jak głęboko gra ten piłkarz, jak często znajduje się za linią piłki.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że ze względu na nieobecność Xaviego środek pola wyglądał trochę inaczej, niż do tego przywykli kibice Blaugrany. Rolę tego niesamowicie kreatywnego piłkarza otrzymał Yaya Toure - gracz bardzo uniwersalny. Piłkarz z Wybrzeża Kości Słoniowej zazwyczaj gra trochę bliżej swojej bramki, ma więcej defensywnych zadań (co ciekawe w końcówce spotkania z Valladolid, tak jak w pamiętnym finale LM, grał jako środkowy obrońca), krócej jest przy piłce. W spotkaniu z Valladolid pokazał jednak, że potrafi rozgrywać, zaliczył dwie asysty, dobrze współpracował z partnerami. Trochę za sobą miał Keitę, który realizował zadania zarówno ofensywne jak i defensywne. Obaj wymienieni gracze uczestniczyli również w wysokim agresywnym pressingu na połowie przeciwnika. Omawiając pomoc chciałem zwrócić uwagę na sposób rozgrywania akcji. Każdy doskonale wie, że Katalończycy kochają wymieniać dziesiątki podań na małej przestrzeni, uwielbiają utrzymywać się przy piłce. Robią to jednak w sposób bardzo cwany, zawodnik po dograniu piłki, nie ucieka na pozycję, a bardzo często przybliża się do tego, do którego wcześniej zagrywał- dzięki temu udaje się na małej przestrzeni zgromadzić bardzo dużą ilość piłkarzy przeciwnika (formacje przesuwają się do piłki). Wtedy to właśnie następuje przerzut w wolny sektor boiska, gdzie piłkarze Barcelony mają przewagę liczebną - zaprezentowane poniżej zdjęcia pokazują, iż zagranie to jest stosowane zarówno w obronie jak i w ataku.

Zwróćcie proszę uwagę jak wielu piłkarzy Valladolid znajduje się w jednym sektorze boiska (odpowiednio 5 i 9). Bardzo często drużyny przyjeżdżające na Camp Nou bronią się całym zespołem, ustawiają się całą drużyną na swojej połowie i walczą. Dzięki zastosowaniu przerzutów w wolne sektory nawet w tych spotkaniach udaje się zawodnikom Guardioli tworzyć przewagę liczebną w poszczególnych sektorach boiska. Kluczem do tego jest również osoba Leo Messiego. Strach przez Argentyńczykiem jest tak wielki, że niejednokrotnie jest on wręcz potrajany- gdy więc przez długi czas prowadzi piłkę osiąga podobny efekt jak zawodnicy grający na małej przestrzeni - udaje mu się zgromadzić dużą ilość piłkarzy przeciwnika w jednym sektorze boiska - znakomicie widać to na zaprezentowanych poniżej zdjęciach.

Właśnie po tej akcji padła druga bramka dla Katalończyków, siedmiu piłkarzy Valladolid znajduje się w pobliżu Messiego, podczas gdy dwaj skrzydłowi są niepilnowani, z czego skorzysta zaraz Pedro.

Piłkarze znajdujący się wokół Argentyńczyka (5) zapominają o innych zawodnikach Barcelony czego efektem jest kolejna doskonała sytuacja bramkowa. Podobne manewry w meczach z udziałem mistrzów Hiszpanii dają zazwyczaj Alvesowi mnóstwo miejsca w prawym sektorze (piłka rozgrywane jest na lewej stronie boiska, Messi schodzi do środka). Kolejną metodą na sforsowanie zagęszczonej obrony przeciwnika jest jej rozciągnięcie (bardzo szerokie ustawienie skrzydłowych powoduje powstanie dużych odstępów między zawodnikami linii defensywnej) - bardzo skuteczne okazuje się wtedy wejście w pole karne jednego z pomocników. Stosowana przez Barcelonę duża wymienność pozycji w ofensywie również utrudnia życie obrońcom - niejednokrotnie grający w spotkaniu z Valladolid na środku ataku Messi schodził na skrzydła, czy nawet do środka pomocy by rozgrywać. Jego miejsce zajmował wtedy Pedro lub Bojan. Dla porządku należy jeszcze dodać, że Barcelona mnóstwo terenu zdobywa również dzięki zagraniom z pierwszej piłki i umiejętnościom dryblingu poszczególnych zawodników.

Jedna z piłkarskich prawd mówi, że im bliżej bramki przeciwnika odbierzesz piłkę tym łatwiej stworzyć sytuację bramkową. Właśnie z tego powodu grają Katalończycy wysokim pressingiem. Jednak by pressing był skuteczny współpracować muszą wszystkie formacje, gdy jedna z nich zawodzi przeciwnik od razu stwarza przewagę liczebną. Podchodzący pod samych obrońców napastnicy powodują więc ruch do przodu pomocników, jak również obrońców - efektem tego jest wysoka gra linii pomocy (na zdjęciu poniżej), która wymusza bardzo dużą czujność na bramkarzu, który również musi grać wyżej i uważać na prostopadłe zagrania.

Zawężenie pola gry, będące bardzo skuteczną formą odbioru piłki niesie więc za sobą również dość duże ryzyko, czego byliśmy w tym sezonie niejednokrotnie świadkami.

Chciałem w tym miejscu również zwrócić uwagę na rolę Gerrarda Pique w rozgrywaniu akcji. Często dzieje się tak, że drużyny chcąc ułatwić sobie odbiór piłki, zostawiają dużo miejsca środkowemu obrońcy licząc na jego błąd przy jej wyprowadzaniu. W przypadku Barcelony sytuacja wygląda inaczej, wiedząc jak dobrze rozgrywa Pique piłkarze Barcelony niejednokrotnie stwarzają mu możliwość ofensywnego wyjścia z piłką (jego pozycja jest oczywiście od razu asekurowana), dzięki czemu uzyskują przewagę w środkowej strefie boiska. Mówiąc o obronie warto również przedstawić sposób w jaki Katalończycy ustawiają się przy stałych fragmentach gry wykonywanych przez przeciwnika. Piłkarze Guardioli stosują strefę, czyli zamiast kryć indywidualnie przeciwników, każdy z nich odpowiedzialny jest za swój sektor wewnątrz pola karnego.

Na zakończenie chciałem poświęcić chwilę zmianom przeprowadzonym w trakcie spotkani z Valladolid. O ile wprowadzenie Henry'ego za Bojana nie zmieniło w ustawieniu nic, to wejście Zlatana Ibrahimovića za Alvesa spowodowało przesunięcie Puyola na prawą stronę defensywy i cofnięcie Toure na pozycję środkowego obrońcy. Do momentu kiedy Iniesta pojawił się na murawie w miejsce Pedro grała więc Barcelona praktycznie w ustawieniu 4-2-4 (Abidal, Pique, Toure, Puyol - Keita, Busquets - Henry, Ibrahimović, Messi, Pedro).

To właśnie taktyka decyduje o tym czy po murawie biega zbieranina indywidualności, czy też świetnie współpracujący i rozumiejący się zespół. W przypadku Barcelony mamy bez wątpienia do czynienia z tym drugim rozwiązaniem.

Tekst ten ukaże się również na FCB24.

Jak grają finaliści - Brazylia przed Mundialem

2010-05-21T12:39:00.004+02:00

Dzisiaj analiza gry jednego z faworytów. Nie ukrywam, że zmierzenie się z taktyką nakreśloną prze Dungę było dla mnie prawdziwym wyzwaniem - nie ulega wątpliwości, iż jednoznaczne nazwanie ustawienia ekipy z Ameryki Południowej jest niemożliwe.

W kontekście Mistrzostw Świata już na wstępie warto podkreślić, iż zamiast Adriano w ataku zobaczymy Luisa Fabiano, nie powinno się jednak zmienić ustawienie kwalifikowane przez niektórych jako 4-4-2, 4-3-3, czy też 4-2-3-1. Konieczne jest zwrócenie uwagi na fakt, iż taktyka Brazylijczyków opiera się na bardzo dużej elastyczności i wymienności pozycji, kluczowe dla całej układanki są postacie Robinho i Ramiresa (Daniego Alvesa) i właśnie dlatego najbardziej adekwatne wydaje się być 4-2-1-2-1 (Bastos, Juan, Lucio, Maicon- Melo, Silva - Ramires - Robinho, Kaka - Adriano). Zdecydowałem się na podkreślenie roli Ramiresa, gdyż w zależności od tego czy drużyna atakuje czy też broni jego ustawienie jest skrajnie odmienne. W defensywie Ramires schodząc do środka tworzy wraz z Melo i Gilberto Silvą mur w środku pola (w defensywie jest to 4-3-3), jest zdecydowanie bardziej cofnięty niż Kaka i Robinho.

Wspomagając ofensywne poczynania partnerów zazwyczaj schodzi do środka zostawiając wolny prawy sektor boiska dla wchodzącego Maicona, pełni wtedy rolę środkowego ofensywnego pomocnika.

Robinho w niektórych ustawieniach klasyfikowany jest jako napastnik, wielu ekspertów umieszcza go na lewym skrzydle, jeszcze inni widzą w nim ofensywnego pomocnika. Osobiście skłaniam się do tego ostatniego rozwiązania widząc w nim piłkarza operującego minimalnie bliżej Kaki, niż napastnika. Uważam, że właśnie ze względu na to ustawienie ma na boisku więcej swobody, gdyż wchodzi w pole karne z głębi. Bardzo ważna dla ofensywnej postawy Brazylijczyków jest wymienność pozycji w ich drużynie - szczególnie w trójkącie Adriano (Luis Fabiano)- Kaka - Robinho. Poniższe zdjęcie idealnie to pokazuje (za chwilę na pozycji napastnika znajdzie się Robinho i zdobędzie bramkę).

Na zdjęciu tym bardzo ładnie widać również jak ofensywnie gra na lewej stronie obrony Bastos, w prawym górnym rogu widzimy Alvesa, który po wejściu na boisko za Ramiresa bardzo często wymieniał piłkę na prawym skrzydle z Maiconem, zdecydowanie mniej schodził do środka.

Wielką rolę w defensywnych zadaniach drużyny Canarinhos pełnią dwaj środkowi pomocnicy- Melo i Gilberto Silva, wspomagani przez Ramiresa dominują w środku pola bardzo utrudniając rozegranie piłki przeciwnikowi. Zaraz po przechwycie kierują oni futbolówkę do Kaki, Robinho lub Maicona, który dokładnie tak jak w Interze pełni czynną rolę w rozgrywaniu piłki (w odniesieniu do niego i Daniego Alvesa wykształciło się nawet określenie "prawy rozgrywający") i w ten sposób Brazylijczycy przechodzą do szybkiego ataku. Rola Gilberto Silvy jest w drużynie o tyle ważna, iż to on odpowiedzialny jest za asekurację ofensywnych wejść Maicona. Mająca przed sobą dwóch defensywnych pomocników obrona gra aktywnie w linii, często próbując złapać przeciwnika na spalonym- zawodnicy świetnie ze sobą współpracują. Widać to również przy stałych fragmentach gry dla przeciwnika, podczas których Brazylijczycy ustawiają się strefą. W nowoczesnych futbolu bardzo często spotykamy się ze stwierdzeniem, iż gra obronna zaczyna się od napastników- świetnie widać to na przykładzie Brazylii, ekipy która często gra wysokim pressingiem. Sygnał do agresywnej gry daje kolegom napastnik lub jeden z ofensywnych pomocników. W samym spotkaniu z Irlandią Brazylijczycy stworzyli sobie dwie świetne okazje do dobycia bramki po przechwycie wynikającym z bardzo wysokiego i agresywnego pressingu.

Udało się Dundze stworzyć świetnie poukładaną, grającą unikalnym systemem, bardzo twardą w obronie, szybką i kreatywną w ataku drużynę. Osobiście uważam, iż w porównaniu do poprzednich reprezentacji tego kraju, tym razem Brazylijczycy będą grali dużo bardziej efektywnie niż kiedyś. I właśnie dlatego mogą okazać się szalenie groźni.

Notka ta ukaże się także na Blogujemy o mundialu.

Rozkład jazdy

2010-05-19T19:59:00.000+02:00

Liga Mistrzów, spotkania towarzyskie, Mistrzostwa Świata - tym będę się zajmował w najbliższym czasie. Postaram się jeszcze przeanalizować ostatnie spotkanie Barcelony w lidze - warto napisać coś o zespole, który zdobył niewyobrażalną wręcz liczbę 99 punktów. Po prawej na czerwono daty najbliższych analiz, postaram się jeszcze gdzieś w międzyczasie napisać kilka słów o grze skrzydłowych Lecha, Wisły i Ruchu. Zapraszam serdecznie w najbliższych dniach!

Jak grają finaliści - Anglia przed Mundialem

2010-05-18T18:27:00.007+02:00

Na pierwszy ogień moich przed-mundialowych analiz poszła reprezentacja Anglii. Z trzech powodów – piłkarze z Wysp ostatnią wielką imprezę piłkarską oglądali w TV, pod wodzą Fabio Capello przez kwalifikacje przeszli jak burza, a poza tym ostatni mecz towarzyski grali całkiem niedawno – bo w marcu. Ich rywalem była bardzo groźna drużyna Egiptu (3-5-2).

Jak widać na powyższym diagramie Anglicy w czystej teorii rozpoczęli spotkanie w klasycznym ustawieniu 4-4-2. Osobiście uważam jednak, iż grali w rzeczywistości systemem 4-3-1-2 bez klasycznego lewego pomocnika. Na boisku przebywało trzech piłkarzy środka pola (Lampard, Barry i Gerrard). Dwaj pierwsi pełnili przede wszystkim funkcje defensywne, Gerrard ustawiony był zdecydowanie wyżej, na pozycji ofensywnego pomocnika – co powodowało lukę na lewej stronie. W akcjach ofensywnych była ona zapełniana przez wejścia Bainesa (choć przyznać trzeba, iż zrobił się on aktywny dopiero w drugiej połowie), w defensywie pozycja ta często asekurowana była przez Rooneya, czasem przez Gerrarda. Anglicy przez całe spotkanie grali więc z jednym klasycznym skrzydłowym (Wolcott, później Wright-Phillips). Jak zwykle bardzo aktywny był Rooney, który nie tylko asekurował lewe skrzydło, często cofał się do linii pomocy by rozegrać piłkę, czy też oddać strzał. Niezależnie od tego koło kogo grał (w pierwszej połowie Defoe, w drugiej Crouch) to napastnik Manchesteru był zdecydowanie bardziej ruchliwy, szukał na boisku miejsca, rolą drugiego napastnika było wychodzenie na pozycje w polu karnym, wykończenie akcji.

Z wielką przyjemność ogląda się sposób poruszania się po boisku piłkarzy Fabio Capello, niczym Niemcy za najlepszych lat wszyscy zawodnicy znają swoje miejsce na boisku, formacje znakomicie się przesuwają i współpracują ze sobą. Doszła do tego również niesamowita konsekwencja w prowadzeniu gry. Po odbiorze piłki w środku pola następowało bardzo szybkie długie zagranie do przodu (należy pamiętać, iż Egipcjanie grali ustawieniem 3-5-2), które w zamyśle miało minąć wszystkich pomocników przeciwnej drużyny. Właśnie takie zagranie do Gerrarda rozpoczęło akcję bramkową – na poniższym zdjęciu widać, iż zawodnik Liverpoolu na piłkę oczekuje w strefie między linią obrony, a pomocy Egiptu.

Właśnie w tę strefę najczęściej wchodził kapitan reprezentacji Anglii, w teorii po przyjęciu piłki w tym sektorze boiska powinien mieć wystarczająco dużo czasu by piłkę zagrać lub oddać strzał, w praktyce takie zagranie powiodło się Anglikom kilka razy. Jest to niewątpliwie bardzo ciekawy manewr pozwalający Gerrardowi na swobodne rozgrywanie piłki w okolicach 25-30 metra od bramki przeciwnika. Jednak przy tym ustawieniu bardzo ważną role odgrywa również Rooney, który nie tylko asekuruje pozycję Gerrarda, ale również do jego zadań należy bliska współpraca z zawodnikiem z miasta Beatlesów. Operując w tym samym sektorze boiska zawodnicy ci często wymieniają się, dodatkowo Rooney cofając się do linii pomocy wyciąga ze sobą napastnika, dzięki czemu wchodzący z głębi Gerrard ma więcej miejsca. Fabio Capello zapewne wyszedł z założenia, że mając tak silnych i skutecznych środkowych pomocników (Lampard, Barry, Carrick) może grac bez typowego lewego pomocnika, licząc również na asekurację ze strony piłkarzy występujących w środku pola.

Zmiany wprowadzone przez Capello (Wright- Phillips i Crouch w miejsce Wolcotta i Defoe), choć nie zmieniały praktycznie nic w ustawieniu zespołu okazały się kluczowe dla wyniku spotkania. Po wejściu na boisku Wright-Phillips przeprowadził wiele rajdów wzdłuż linii bocznej boiska, przez 55 minut Walcottowi nie udało się to ani razu. Zawodnik Manchesteru City był dla obrońców Egiptu dużo większym zagrożeniem, zawodnicy z Afryki niejednokrotnie musieli we dwóch blokować swój lewy sektor boiska, co pozostawiało dużo miejsca w polu karnym napastnikom (właśnie po dośrodkowaniach z prawego skrzydła padły dwie bramki). Z kolei wprowadzenie na boisko Croucha spowodowało powstanie nowych możliwości rozegrania piłki, oprócz długich piłek zagrywanych po ziemi, równie skuteczne były w drugiej połowie wysokie zagrania zgrywane przez napastnika Tottenhamu do jednego z ofensywnych piłkarzy (Rooney, Gerrard, Wright-Phillips),a nie należy zapominać, że Anglicy mając na boisku Lamparda czy też Barrego co jakiś czas stwarzają przewagę liczebną w polu karnym właśnie poprzez wejście tych piłkarzy z głębi pola. Ustawienie 4-3-1-2 stosowane przez Capello może być bardzo ciekawie modyfikowane, nie poprzez zmianę systemu gry, a jedynie wykonawców – co pokazało spotkanie z Egiptem. W Anglii toczy się właśnie dyskusja jak zastąpić kontuzjowanego Barry'ego - wydaje się jednak, iż dysponując Carrickiem i Milnerem drużyna nie powinna wiele stracić.

Kilka słów o defensywie. Anglicy zagrali czwórką obrońców- nie była to jednak typowa gra w linii, z nastawieniem na złapanie przeciwnika na pozycji spalonej. Środkowi obrońcy (Terry i Upson) zagrali bardzo głęboko, mieli praktycznie przez całe spotkanie napastników przeciwnika w swoim polu widzenia, ich zadaniem było ich wyprzedzenie lub uniemożliwienie przyjęcia piłki – właśnie tak wyspiarze stracili bramkę, próbujący zagrać na wyprzedzenie Upson potknął się. Zadania skrajnych obrońców ze względu na ustawienie przednich formacji były inne, dużo mniej w akcjach ofensywnych uczestniczył Brown, nie kończył ich wymianą piłki ani dryblingiem tylko dośrodkowaniem z głębi pola. Mający wolny sektor boiska przed sobą Baines z jednej strony mógł często angażować się w akcje ofensywne, z drugiej musiał bardzo uważać w defensywie. Wielką rolę w poczynaniach obronnych Anglików pełni dwójka środkowych pomocników (Lampard i Barry – później Carrick), którzy zawsze starali znajdować się za linią piłki i uniemożliwiać przeciwnikowi jej rozegranie. Anglicy w obronie, przy stały fragmentach gry, odeszli od krycia strefowego, czy nawet mieszanego, wszyscy zawodnicy drużyny przeciwnej znajdujący się w polu karnym są kryci indywidualnie.

Fabio Capello udało się stworzyć z Anglików bardzo zdyscyplinowany zespół. Z taktycznego punktu widzenia najciekawiej wygląda pozycja zajmowana na boisku przez Gerrarda.

Notka ta ukazała się także na Blogujemy o mundialu.

Prześwietlamy finalistów Mistrzostw Świata

2010-05-18T12:05:00.001+02:00

W dniu dzisiejszym rozpoczynam nowy cykl na blogu - będę uważnie analizował grę potencjalnych faworytów Mistrzostw (wszystkie notki dotyczące tej tematyki będą pojawiały się również na Blogujemy o mundialu). W ramce po prawej znajduje się lista spotkań, którymi zamierzam się zająć. Na tę chwilę mogę obiecać analizy spotkań takich drużyn jak Anglia, Brazylia, Argentyna, Włochy, Meksyk i Hiszpania.

Już dzisiaj opiszę to jak zagrali Anglicy w towarzyskim spotkaniu z Egiptem - zapraszam!!