pipifik

1 ayda ingilizce konuşturuyoruz tıklayın

noreply@blogger.com (Pipifik) — Tue, 23 Aug 2011 11:20:58 PDT

Evet günlük yanlış duymadın 1 ayda hemde hemen, maksi mega giga kupon olmadan hemen şimdi.

Çocuk olmak pek fena günlük. Hele büyükken çocuk olmak pek çok defa fena her defasında.

Doksanlarda çocuk olmak biraz sarı biraz renkli ama reklamlara takılmak fazla romantik gibi ama 2000lerde geride kalmışlığı hissettiriyor.

"Fluence in English, to explain yourself completely, honor and dignity" çok mu önemli, bazen sanırım. Ya da konuşabilmek böbürlenmek önemli kesinlikle belli ki. Yabancı bir dil şart, ikincisi öne geçirir pek çok kişiden eğer ki Türkiyedeysen ama avrupada karizmatik "art history" bilmek.

Ama yetmiyor benim english, français tres zayıf ama türkçe iyidir galiba yüklemsiz de olsa. İyiki Türkçe var moğolca ile aynı dil ailesinden, yoksa neyapardım.

Teşekkürler Fatih Terim, bana kendimi iyi hissetitiyorsun.

Dünya bir bana mı küçük?

noreply@blogger.com (Pipifik) — Sun, 15 May 2011 13:43:50 PDT

Ya arkadaş hayat hep böyle zorluklarla mı geçecek ha? yani hayat bir kavga sürekli bir şekilde can sıkacak birşeyler çıkıyor ve üstesinden gelmek lazım, zormuş ya harbiden zormuş.

Böyle bir kararlı düzgün düzenli bir insan olmak, hep birşeyleri başarmak, hep iyi hissetmek başarının verdiği o karşılaştırılmaz haz ile, hepimizin hayali, aşk iş para üçgeni. Ya hepsi karışıksa nasıl olacak, biri diğerini-teki hepsini etkiliyorsa, çok değişkenli, parabolik olarak artan ya da azalan, bir düzensizlik siki, hep göte giren, hep can sıkan, hep üzücü, en azından şu an için.

Lan oğlum diyorum kendime niye kendini yıpratıyorsun, gitsene üstüne, üzsene başkalarını, yok. bencilliğin bir aşısı olsa da vurdursam arkadaş, böyle olmuyor, çok fena canım sıkılıyor, tribe giriyorum. İyi olmaktan pek fena sıkıldım, karmanın da john lennonun da ta amına koyim. Sikerim böyle mutlu olunmuyor, bundan sonra kötü kedi şerafettin.

Mutluluk arayışı, hele de kafalar iyiyken bir biranın yüzde otuzunu dahi tüketmemişken, zor sorular bunlar, kpss deki merkez bankası başkanı sorusu kadar zor.

Hayat çok anlık günlük, baya bir hayli anlık, tadını çıkar ya da bokunu çıkar zamanının, kus onun üstüne, sıç. Hani vardır ya çok tutarsın ya da tutmak zorunda kalırsın. Ya bir belediye ya da şehirler arası otobüste, sonra bulursun bir yer sıçarsın ama acı yemişsindir ve de basurun vardır, böyle götün yanar, pişman olursun, yani öyle de rahatlatıcı değildir, can yakar böyle pek fena.

Düşünmek pek fena bir meziyet, yetenek değil kesinlikle, hele çok değişkenli düşünmek. Çabamdı benim, övündüğüm birşey, çok yönlü düşünüp doğruya ulaşmak, objektif, etkenlerden uzak. Ya bırak allahını seversen kim öyle düşünmüş, canın ister ekersin canın ister koparırsın, yok öyle objektif birşey, sikime kadar zaten bundan sonra, sikerim doğrusunu yanlışını, kim öyle yaşamış, hepimiz aynıyız ve hep canımız birşeyler çekiyor. Düşünmek boşuna, zaman harcatan boktan. Teşekkürler dünya bunları bana hatırlattığın için. Bazen de çok götsün ama bazı insanları bana gösterdiğin için, insan görmek istemiyorum. Kuş görmek istiyorum, çenesinden ayak çıkan böceklerden görmek istiyorum, kedi görmek istiyorum, tarla görmek istiyorum, uçsuz bucaksız, götsün dünya pek bi götsün.

Aslında 2 gün öncesinin yaşanmışları bunlar

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 18 Mar 2011 08:27:04 PDT

Evet günlük bugün yeniden yazmaya başladım. Kendimi ortaokulda günlük tutan çocuklar gibi hissediyorum sana böyle hitap ettiğimde ama gene de hoşuma gidiyor. Aslında sana yıllık desem daha mı doğru olacak her yıl bir yazı? Evlendim bu arada ben, iki haftayı biraz geçti. Evli barklı adamım artık. Bir dahaki yazı da çocuk sahibi olduğumda..

Okula geldim bu sabah, ilk defa okuldan yazıyorum kütüphaneden, bir hayli uzatmalı tezimi bitirmeye çalışıyorum.

Sabah spor salonuna gittim ilk önce. Biraz bisiklete bindim sonra iki ağırlık kaldırdım ve sonrasında göğüs kası geliştirici alette çalıştım sonrada çıktım yemeğe gittim, verdiğim 250 kaloriyi, pirinç pilavından, vucudumdan attığım nikotin ve katranı da ard arda içtiğim sigaralar ile hemen geri aldım. Ama bu arada bir takım insan ilişkilerine sahip oldum, diyalog kurdum ya da kurmadım. Aslında lafa lafla karşılık vermenin insan psikolojisi üzerine etkisi konulu sosyal deney de yaptım da denebilir. Salondan sorumlu hatun yanıma geldi ve ders veren bir öğretmenin ses tonuyla dedi ki;

- bir dakika bakarmısınız?

- evet

- havulunuzu sırtınızı koyduğunuz yere koymanız gerekiyor, havlunuz yanınızda mı?

- benim havlum yok

- hmm ama böyle olmaz, havlu getirmeniz gerekiyordu,

- benim havlum yok

- tişötünüz var mı peki şimdilik serseniz?

- dolapta var ama temiz o seremem burdan çıktıktan sonra giyicem ben onu

- bir de burada günlük kıyafetleri pek tercih etmiyoruz, özel olarak eşofman giymelisiniz

- bu kıyafetler özel zaten yeterince, ben özel hissediyorum bunları giydiğimde

- ama keten pantolon gibi kıyafetler..

- keten pantolon değil ki bu, pantolon bile değil

- ama

- bak istersen? (deyip sıyırdım donuma kadar)lastikli falan ha?

- ama günlük kıyafetler..

- gidicem zaten çok durmucam

- tamam peki

Ağırlık kaldırdıktan sonra kapının önündeki masa da gergin gergin oturan öğretmen hanıma piç piç gülümseyip yoluma devam ettim. Temiz tişötümü de giyip çıkarken bir baktım dışarda sigara içiyor, parmağımı iki yana sallayıp "aa çok ayıp hoca osurursa cemaat sıçar" tribi yapıcaktım ama sonra vazgeçtim. Yeterince bütün manyaklar da beni buluyoru yarattım sanırım.

Bu kadar uzatmıcaktım aslında eğer ki portugal yazan tişötü giyen çocuğu görmeseydim. Gidip kafasına arkadan tokadı şaplatıp "ne giyiyorsun emperyalist heriflerin tişörtünü koca brezilya portekizce konuşuyor anasını ağlatmışlar zamanında, yaşasın MPLA yaşasın ANGOLA" diye nasıl da bağırasım gelmişti oysa. Evet günlük böyle işte brezilyalıları seviyorum ama portekizlileri sevmiyorum. Bu hislerle gidip öğretmen hanıma patladım.

Sonra da baktım kendime evet ben benzemiyorum spor salonundakilere biraz düşünmeden gitmişim, zaten belliydi üstümü değiştiriken farkettim; sampuan almışım ama havlu ya da terlik getirmemişim.

Sonrasında yemekhane ve akabinde kütüphaneye gittim, iki saat kadar makale okudum, biraz da birşeyler yazdım.

Arkası yarın olacak, bugünlük bukadar günlük.. şimdi ise raftan aldığım binded journalıma (?) bakayım da pek güzel bir tez olsun. Unstabile ruh halimi de bilimsel bir takım yazılarla stabile edip hadi o zaman: keep on living... skiim

Sigara, Kahve und Kaka

noreply@blogger.com (Pipifik) — Tue, 19 Jan 2010 03:09:02 PST

Üç gündür evdeyim, sadece aşşaya bakkala (bakkal da lemandan fırlamış gibi) inip sigara almaya gidiyorum, abuk sabuk şeyler yiyorum, sabahları 10 gibi kalkıyorum, geceleri uyuyamıyorum, bünye yorulmadığı için gün içinde, geceleri de uyumak problem oluyor galiba. Şu uyku getiren, gevşeten bitki çaylarına mı başlasam bi de bir şurup vardı adı aklıma gelmiyor şimdi, böyle sinirleri gevşeten. Yoksa bu gidişle gece uykumda kalp krizinden ölücem, sinir stres.

Bana birinin hayat tokatı atması lazım, hayat tokatı etkisi şöyle bir şey ki, sizi kaybolup gittiğiniz ve aynı zamanda sıyrılamadığınız o boşluktan çekip çıkarır, ben ara sıra takılı kalıyorum o boşluğa, zamanımı boşa harcıyorum, üretkenlik sıfıra iniyor, bi değişikliğe ihtiyacım oluyor ve bu durumda, ya benden daha kötü durumda olan biriyle konuşup, vay amınakoyim, bak gidişat kötü ilerde sen de böyle olcan korkusu, ya da tanıdık birinin o karmaşık durumda birinin şöyle yap böyle yap demesi fikir vermesi, işte bu kısmını ablam genelde üstlenir, onunla konuşunca kendime geliyorum, soğuk duş etkisi yaratıyor bende. Ama bu aralar kendi derdi kendine yettiği için onu pek kendi problemlerimle yormak istemiyorum.

Peki insan doğru dürüst yemek yemese de kaka yapabilir mi? Şimdi benim gün içinde yediğim yemek 100 gram gibi bir şey sanırım ama, ama gel gör sabah kalkınca bir kaç sigara + kahve, sonra tuvalette sonuç şaşırtıcı, dumur yaşıyorum, arkadaş niye bu kadar çok, iç organlarımı mı şıçıyorum nedir yani. Bu arada o kadar çok zayıfladım ki annem görse tanımaz. Sanırım hem evde bira tüketmiyorum hemde şu yemek mevzusundan ha bu arada buzdolabım da bozuldu, o yüzden sabah akşam makarna. Ama öyle sade makarna değil çeşitli soslarla süslüyorum : ) o kadar da değil parasızlık yüzünden bazı standartlarımdan ödün verecek değilim: )) Makarna standardı o da iyi, güzel. Ne haldeyim allahım. Saçları pislikten doğal rastalı sokakta yaşayan amcalara mı dönüşecem.

Evet birazdan dışarı çıkcam, böyle olmuyor, şu ruh halinden bir an önce çıkmam lazım, ama önce duş alayım, tıraş olayım, giyecek bir şey de yok, her şey kirli, niye dün makinaya atmadım ki, şu yunanlılara mail atmam, stajı ingilizceye çevirmem, avrupa birliği mevzuatu okumam lazım.

Hayat zormuş tekrar çocuk olmak istiyorum.

At your service

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 15 Jan 2010 14:52:33 PST

Dün tekrar Leon The Professional' ı izledim. Güzel filmleri tekrar tekrar izlemeyi seviyorum. Evet arkadaşlar bu arada bugün tüm parasızlığıma rağmen alkol sorunu çözdüm, şirince 150 lik şarap aldım, aslında ikinci alışım, pek güzel olmamasına rağmen iyi kafa yapıyor ve ucuz (şaraba karşı duyarlılığım var sanırım). Kredi kartımla aldım, nakit değil, nakit paramı okula gidip gelmek için tutuyorum. Bu arada, anneme teşekkür etmek istiyorum, bu yaşıma rağmen kredi kartı borcumu reddetmeden ödüyor, çok acınası durumdayım ve kendimden utanıyorum. Evet anne asla bu yazıyı okumayacaksın, blog un ne demek olduğunu bile bilmiyorsun aslında, ama bu yaşıma geldim ve kendi kendime bakamıyorum, bu yazıyı okusan da okumasan da bu değişmeyecek. Üzgünüm, şu proje işi olsun her şey değişecek...

Bugün okulda yeni başvuran yüksek lisans ve doktora öğrencilerinin öğrencilerin mülakatı vardı, birisi yurt dışındaymış onun mülakatını online olarak sağlamak benim görevimdi, neyse uğraştım biraz güzel gitti ama sonra nette bir sorun çıktı, görüntü ve ses gitti. Hemen durumu odtü' nün kötü internet bağlantısına bağlayıp (gerçekten öyle) olaydan sıyrıldım. Bu arada en sevmediğim hoca (şu labında çalıştığım) bizim anabilim dalı başkanı oldu, mülakata da geldi haliyle, hiç göz göze gelmedim, en azından gayret ettim, kadın benden nefret ediyor, bende ondan. Benim supervisor hocam ise onun başkan olmasına sevinmiş öyle diyor geçen, o da bi garip. Akademisyenler bir garip, böyle pek hoşlaşmasalar bile tutuyorlar gene birbirlerini, hoca ya hepsi. Göt.

Şu yeni başvuran öğrencilerden biri geçen bizim bölüm odasına geldi, böyle kafasına takılmış hepimizin takıldığı gibi (aslında garip değil), diyor ki kısaca "ben akademisyen olmak istiyorum, burdan mezun olunca olabilir miyim?" Çok komik geldi onun bu sorusu bana, çünkü o kadar insan var ki aynı şeyi düşünen, onun böyle hocanın karşısında utana sıkıla bu soruyu sorması bende gülümseme etkisi yarattı. Transkriptine baktım pek bi iyi notlarla mezun olmuş, umarım olur. Ben çoktan vazgeçtim gibi, çok stresli, oto boka takıyo hocalar, odtü gibi bir üniversitede bile bir bitkinlik yılmışlık var, ben yapamam böyle. Bizim hocalar açısından düşünüyorum, yaştan mı acaba, çünkü yaşlı çoğu, olay onlardan geçmiş gibi sanki.

Evet günlük, bugün cuma ve ben içtiğim bu kalitesiz şarabın etkisi ile kızardım (tahmin ediyorum) ve biraz kusma hissine sahip oldum. Güzel müzikler çalıyor bugün bilgisayarda, aslında bugün ankara da bi yerde çingene müziği çalan bir grup çıkıyormuş oraya gideyim mi diye düşündüm fakat sonra siktiret ya dedim orda sıkılacağına evde sıkıl...

I look at the world and I notice it's turning

noreply@blogger.com (Pipifik) — Wed, 13 Jan 2010 14:21:22 PST

Aylar geçti, zilyon olay oldu, uzak kaldım internetten ve daha birçok şeyden. Aslında şöyle bir giriş yapmak isterdim "efsane geri döndü". : ))) heee döndü de nereye döndü diyeceksiniz, bugün baktım şu an itibariyle 14 izleyicim varmış ama zaten onlarda unutmuştur, bir sene geçmiş yav, az değil. Bi ara bu bir sene, bu uzak kaldığım sürelerde bloğuma baktım arada, hoşuma gitti daha önce yazdıklarım. Neyse devam edeyim kaldığım yerden:

Sevgili günlük, ehehem...

Ya arkadaş içmeyince olmuyormuş, kafamın güzel olması lazım. Yapay oluyor. Yarın mı devam etsem acaba yazıya. Neyse belki gerisi gelir. Şimdi biraz ayrı kaldığım için bu ortamlardan, o zamanlarda yaptıklarımdan bahsediyim. Şu hep şikayet ettiğim işten ayrıldım temmuz gibi. Sonra kazıya gittim ağustosta, 6 hafta felan oralarda kaldım tozun toprağın içinde. Aslında oralarda bir dünya yazıcak şey oldu ama üzerinden hayli bir zaman geçti soğudu haliyle, anlatırken bir heyecan hissetmicem havası kaçtı yani, anlatmıcam. Son zamanlarda olan şeylerden bahsediyim. Eylülden beri tezle uğraşıyorum. Küçük çeviri işleriyle uğraştım bu süre boyunca ama pek memnun kalmadım. Okulda beni araştırma görevlisi yapcaklardı, ordan da bişiy çıkmadı şu an itibariyle, bende umudumu kestim zaten. Ama bugünden itibaren bomba bir iş buldum, evden çalışacağım bir iş, ab projesi yazacam sivil toplum kuruluşları için. Eğer başarabilirsem önümüzdeki bir sene çalışmam felan gerekmicek gibi fakat 2 ay hayat bana yasak gibi görünüyor. Lan tamda heyecanlı birşeyler olmaya başlamıştı ki, hatun mevzuları felan.

Her boku bügün anlatamıyım o sonra. İstanbul dan projektör ve playstation 3 getirdim ablamlardan. Ablamın teknoloji meraklısı bir eşi var askere gitti bende kaptım getirdim zımbırtıları, eve de perde gerdim, daha doğrusu gerdik buzcevheriyle, evde sinema keyfi oldu, arada porno da izliyorum misafir yokken (itiraf ediyim, içimden geldi). Zaten hepimizde izlemiyormuyuz, neyi kimden gizliyorum ki, herkes en azından bir kere izlemiştir di mi? Yalan yok şimdi. Neyse porno mevzusu bir yana baya güzel film izleniyor.

Bu arada çok ciddi bir dille yazıyomuşum gibi geliyor, sıkıcı gibi sanki "lack of alcohol". Yarın mı devam etsem acaba, evet tadında kalsın yarın devam ediyim.

- Evet yayınlıcam bunu

- Yok yok yayınlamıyım bok oldu zaten

- Ya yayınla kimse okumucak

- İçime sinmedi, yayınlamıyım

- Hayır yayınlıcam

- Ya bi siktirgit, salak

- Sanane amq, yayınlıcam, al yayınladım, foto motoda yok, öyle kel kabak yayınlıcam...

Maket Uçak Yapcam

noreply@blogger.com (Pipifik) — Mon, 16 Mar 2009 17:37:36 PDT

Evet baya bi zaman geçmiş yazmayalı. Bi sürü bişeyler oldu bu sayısız ayda, anlatmam lazım. Afrika müziğine sardım. Okulda bir sürü bişeyler oldu. İnsanlar bir garip. İstanbula gittim geldim bi ara.

Ya arkadaş tatil nedir unuttum. Nasıl bir çalişma hayatıymış bu. Alkolik olmaya başladım biraz biraz. Param yok ama alkolik oluyorum, hep böyle filmlerdeki gibi jack daniels içmek istemiştim ama promosyona girmiş rakıları içiyorum bu aralar en pahalı olarak. Aslında düşününce bira daha pahalıya geliyor.

Ev değiştirdim bu arada (bu ara dediğim 2 ay) tek yaşıyorum artık. Geçen bu yeni taşındığım eve geliyorum kızılaydan dolmuşa binicem; herifin teki karşı binadan intihar ediyor. İlk başta işçi filan zannettim, sallamadım sonra herif binadan sarktı felan, insanlarda sonradan uyandı benim gibi, göbeğini filan kesti jiletle galiba, uzaktan görünmüyodu pek. Bağırdı sonra, insanlar öyle yürüyüp veya dolmuşa binip gittiler. Yani bu olayı belkide en fazla aklında tutan benim 1 hafta on gün felan oldu. Türk insanın bi olayı en fazla 28 gün gündemde tuttuğunu biliyormuydunuz? Yirmisekiz gün yav sonra herşey unutuluyor yani, ölsenizde, sakat kalsanızda, dünya batsa en fazla 28 gün. Yazık biyerden atlamaya değmez. Aslında o herif atlıcak gibide durmuyordu sırf şov için çıkmış galiba oraya, yani bana öyle geldi aslında. Derdinide anlamadım ama bir kaç gün sonra arkadaşlara bahsettim gören olmuş itfaye gelmiş onlar ordayken, bez germişler atlarsa ölmesin diye(cehennem silahının ilk filmi geldi aklıma bilenler bilir). Atmamış ama atlasaydı duyardım, baya bi araştırdım netten.

Bu ara çalıştığım yere yurt dışından misafir yağıyor, amcalar teyzeler geliyor fransadan, italyadan. Acaip insanlar var benim çalıştığım yerde bu gelen yabancıları esir ediyo bitanesi başkalarıyla iletişim kurmalarını engelliyor insanların hep benle hep benle, bir nevi deli, hep kendi konuşcak manyak, hasta. Burdan kızlara sesleniyorum 30unu geçmeden evlenin, çok geç olmadan.

Romen bi arkadaşım var pariste master yapıyor, konuştuk geçenlerde ne özendim ya bende pariste okumak istiyorum. Bazı arkadaşarım var, ankara çok sıkıcı istanbulda okumak istiyorum diye yakınıyorlar. Bi de benim çalıştığım yerdeki hatun var şu yukarda bahsettiğim oxford a göndermişler bunu, yapamamış gerizekalı. Ailem beni oxforda göndercek te yapamıcam ha, valla a.k. bütün oxfordun. Şu ülkede bi söz var arkadaş "urfada oxford vardı da ben mi okumadım" diye. Burda insalarla uğraşıp, yatmak daha kolay gelio, tam gerizekalı yav.

Neyse bu kadar dedikodu yeter.

Şu blog olayında dikkat ettiğim bi durum var içmeden yazamıyorum. Olmuyor arkadaş. Bi iletişim problemi var, içimi dökemiyorum. İlla alkol lazım. Evde aldığım biraların metal kutularını biriktiriyorum çuval oldu 2 ayda,

Dünyanın en şanşsız insanı benim bu arada torpil buldum müthiş bi işe gircektim, torpilimi işten çıkarttılar, nası torpilmiş demeyin hatun baya bi yüksek bi mevkideydi, sansayonel bi şekilde işten atıldı, olay oldu, (onun için eylem felan yapıldı, okullarda). Yazık oldu benim yüzümden işinden oldu zavallı, kişisel ve meşhur şanssızlığım yüzünden.

Hayatım baya bi monoton, bu gün pazartesi, 3 haftadır takip ediyorum aynı şeyleri yapıyorum; okul-ev, haftasonu arkadaşlarla dışarı çık, bilgisayarda oyun oyna, yat, uyu, kalk, haftasonları özenle kahvaltı hazırla sonra afiyetle ye, kahvaltıdan sonra sigara içme. Haftaiçi hep aynı olduğu için bahsetmiyorum, sanırım ben mutsuzum. Kıvılcım bekliyoum bi çok insan gibi. Geçen loto (geçen hafta çıkmadan önce, yani iki hafta önce) 35 milyon tl ikramiye veriodu, 10 liralık oynadım, 2 tutturdum(o kadarda şanssız değilim galiba hah). Sanki para herşeyi çözücekmiş gibi, şu an trilyonlarım olsa da farketmezdi galiba, bilmiyorum ama benim öyle parayla çok çok hayalim yok, işte nebiliyim onu alıyım bunu alıyım, ee hadi para da oldu aldım ee yine aynı bitti geçti. En fazla rakı yerine jack daniels içerim o olur, o kadar yani, daha fazlası değil. Para hayali, neyse hiç birşeyi çözmüyor.

İçince daha çekilir daha iyi biri olduğumu farkettim bugün. İyi geceler.

Freedom Fries

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 15:56:40 PST

Bu hafta iki tane hikaye var anlatabileceğim. E şimdi koskoca hafta yaşadın da iki tane mi hikaye var anlatacağın diyosunuz di mi, e napalım insanın hayatı ultra mega monoton olunca böyle oluyor. Tabi arada küçük enstantaneler oldu, o kadar da ölmedik, biz daha ölmedik! :))

Birinci hikaye dolmuşla alakalı, perşembe günü oldu. Hayatım da ilk defa gay bir dolmuş şöförüyle karşılaştım. Çok acaip geldi bana, hep dolmuş şöförlerinin arabesk dinleyen ölüyü diriyi düdükleyebilecek dirayette insanlar olabileceğini düşünüyordum. Nası almışlar acaba bu herifi işe, o aklıma geldi, torpil(!) vardır kesin. Çünkü gay bu meslek içinde heran karşılaşabilinecek bi insan değil sanırım, yani burda moda dergisi editörlüğünden bahsetmiyorum, herif dolmuş şöförü. Şimdi olay ise şöyle cereyan etti; Ben okulda dolmuş sırası bekliyorum eve dönmek için, neyse sıra ilerledi bana geldi bindim, para transferinde aracı olmamak için ya en öne ya en sona oturmayı tercih ediyorum genelde, ön boştu geçtim öne oturdum. Herkes bindi dolmuş hareket etti felan. Sonra para uzatmalar başladı "beşten 2 öğrenci", "10 dan 1" felan, sonra şöförün cevaplar gelince çark etti, "kimdindiii bu 10 üstüüü" "50 üstü vaaarr", "20 den kaçtııı?" sonra bi ara para bu üstünü veriim derken kaldırma çıkıyorduk, buna tepkisi o kadar feminendi ki, şöyle izah ediyim; hani anneler işte kek felan yaparlar ya sonra da servis yapmak için taşırken bi ara bi yere takılır sendeler "ay" ne biliyiim "ayol" diye tepki verirler, aynısıydı, burda da para üstü verirken, dolmuşu kaldırıma çıkarıyor bizim şöför. Burdaki amacım gayler şöyle kötü böyle kötü demek değil, ilginç bir olay sadece onun için yazıyorum. Neyse ama kızdım bu şöföre, milliktüphanede inicektim, dönmedi bahçeli tarafına keyfi olarak ha !! sebepte yok. Neyse indik dönemeçte baya bi yürüdüm ondan sonra, benle beraber iki üç kişi daha indi, onlar da farketmiş konuşuyorlardı, şöför neydi öle felan diye. Sonra yürürken kızdım iyice şöföre, ne gayi ya dedim, bu herif düpedüz ibne.
İkinci olayda dün yaşandı ama bunun tek şahidi benim, tek başıma yaşadım. Bilgisayar başındayım eski bi kız arkadaşımdan kalma bi cd var, içinde klip-mlip bişiyler var işte, onların arasında white stripes ın bi klibini gördüm hotel yorba olması lazım adı. Sonra Meg White dikkatimi çekti, klip senaryosu gereği, yazık felan dedim ama biraz da "fena da değilmiş la bu, bu bi googlayım şunu kimmiş neymiş" diye düşünmekten alamadım. Sonra kafamdan kaynar sular döküldü, hatunda anksiyete bozukluğu varmış, tabi esas durum bu değil hatunun gizli çekim bi seks kasedi varmış! Ya arkadaş geçen de böyle oldu, bi arkadaşla hatun muhabetti yapıyoruz, dedim ki şu kız çok iyimiş (başka biri bu hatırlamıyorum adını), güzelmiş ve de şekermiş, dedi ki iyi güzelde onu salla dedi, niye dedim, ben onun herşeyini gördüm la dedi, bi numarası yok dedi (numara? numara ne ki? "ama ama ben öyle değil, masum görünüyordu bu, niye böyle oldu ki şimdi?"), nası lan? vay aq dedim, işte şöyle düdüklüyorlar böyle yapıyorlar felan dedi bu, tamam dedim sus yeter. Neyse sonra karar verdim bu ünlüler ayrı insanlar, onları ayrı değerledirmek lazım. Ölçütlerde; "anam ne şeker kız"," düzgün bi kıza benziyo", "bak düşünebiliyormuş bu", "kafası çalışıyor bunun galiba", değil de şöyle olmalı; "anam neymiş lan bu of of kalçalara (he he kalça ne lan? yedik bizde kalçaymış) bak ya, iki lobu birbirine çarpıştırsan hangisi yarılılır acaba?". Evet böyle olmalı, hatta aynen böyle olmalı. Ünlüler bi garip. İnsan değil onlar, başka bişey. Neyse kapatalım bu bahsi :))

Last fm de geçen bi grup denk geldi çok sevdim adı: Fatima Spar und die Freedom Fries, avusturyalı bunlar, vokalde türk bi kız var (altta fotoda), tarzlarına da balkan caz diyebiliz. Türk vokal kızın gerçek adı fatima felan değil. Yalnız Freedom Fries çok orjinal ve güzel bi isim.

Not: Üsten iki fotoyu www.deviantart.com tan aldım, ilki cemalokmen isimli kullanıcının, ikincisi ise LostProperty isimli kullanıcının, sonra yok şöyle arakçısın böyle bilmemnesin diye şikayet gelmesin, üçüncü fotoyu ise www.gogolfest.org.ua ismli siteden aldım, bilmiom kimin. Anonim diyelim. :))

Aktivasyon Enerjisi

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 15:59:02 PST

Cumartesi;
Bugün, odamı toparladım biraz ve artık daha az göçmen gibi görünüyorüm. Orda burda duran eskişehirdeki evimden kalma posterlerim vardı. Onları astım bilgisayarın arkasındaki duvara. Kitapları üstüste koyup, toparladım. Süpürmedim ama odayı ve etraf toparlanıp düzgün olunca, daha çok göze battı yerlerdeki çer çöp. Yarına erteledim süpürmeyi. Süpürgenin sesi hasta ediyor beni. Fakat eninde sonunda süpürecem kaçış yok. Sanırım çocukluktan kalma bir nefret bu, annem hep ben film izlerken felan süpürürdu odayı. Bende sinir olurdum anneme ve süpürgenin sesine. Neyse uzatmıyım o gün bu gündür sinir oluyorum. Bugün hiç birşey yapmadım sosyallik için. Facebookun ve msn messengerin allah belasını versin, yaşasın yüzyüze iletişim!!

Pazar;
- Öğle saatleri
Her haftaki pazar sendromunu yaşamıyorum bugün. Yalnız sabah kalkım canım çok kahve istedi, doğalgazın kredisi bitmiş avans ta vermiyo, gıcık oldum. Hemen o gazla su ısıtıcısı almak için attım kendimi Emek sokaklarına. Tansaşa gittim 30 lira pahalı geldi almadım sonra küçük esnafa destek olayım bari diye bi elektrikçiye sordum oda 40 dedi bende çüş dedim, 10 lira daha koyar kahve makinası alırım dedim tam çıkıyorum; "O zaman sana suyun içine atılanlardan verelim" dedi. Bende alla alla o ne ki dedim ve akabinde 5 liraya kendisini aldım ama pek güvensiz geldi bana satıcı çocuk ta uyardı: "aman abi sankın fişteyken elini sokma suyun sıcaklığına bakmak için". Teşekkür edip çıktım sonra. Eve geldim aptal hazır kahve için elektrik kontağından çıkan yangınla kömür olucaz aq diyip attım çaydanlığın içine aleti. Sonra bi anı aklıma geldi. Yurta kalıyorum Eskişehirde yıl 2002; Geceleri öğrenciler tuvaletlerde su ısıtıp çay kahve felan içiyorlar, suyu da şu dandik plastik en fazla iki bardak su hacimli su ısıtıcalarında ısıtıyorlardı o zaman için çok ucuzdu herkes onlardan alıyordu, mutlaka herkesin bi tane vardı yani. Neyse bende suyumu ısıtıyorum tuvalette; elemanın biri de kendi su ısıtıcısına baktı ısıtmıyormu felan diye galiba ve ısıcı o anda patladı (gerçekten patlamadı tabi biz öyle diyorduk ozaman, kısa devre yapıp anlık bir ateş çıkarıyordu). Elemanın suratındaki bütün kıllar yanmıştı bir anda, tepkisi çok komikti.

- Akşam üstü ;
Gaza geldim bikaç saatliğine term paper için kastım. Sonra baydım oyun oynadım, ondan da baydım. Tekrar su ısıtıcısında su ısıttım kahve için anam bir baktım içinde metal parçaları var, ilk kahve kriziyle farketmemişim, sonradan hatırladım bu dandik aletler hep bu sorunu yapıordu. Küfretim ama gene içtim kahveyi. Kahveden sonra tekrar arkeometalürji kastım. Bir saat felan babamla konuştum sonra bir kazı meselesi için. Özlemişim babamı ve de annemi tabiki. Pizza söyledim sonra doğal gaz bitti ya yemek yapamıyorum o yüzden.

- Saat 21:30 u geçti;
Şu Kahve makinası olayı kafamı kurcaladı ama buldum çözümünü. İki kabı içi içe koyup öyle ısıtıcam suyu yani aletin ilk ısıttığı su ikici kabı ısıtıcak. Bende ikinci kabın içindeki suyu kullanıcam kahve için. Şu kahve sorununu french press olayıyla kökten çözücem. Yanlız birilerinin adını anmadan edemicem. Tazzik erdoğan ve melik götçek. Allah ikinizde belasını versin ve ikinizide antartikaya çıplak bırakıp, birbirinize sürtünüp ısınmaya çalışmanızı sağlasın, boyu posu devrilesiceler sizi. Bu ne lan doğal gaz olayı yüzde 65 zam geçen seneden beri. Biri tüm Türkiyeyi öper diğeri sadece ankarayı ama iyi öpüyör bu kış. Sizin yüzünüzden bilgisayarın radyasyonuyla ısınmaya çalışıyorum. Ayaklarım öyle üşüdü ki kıçım bile onları ısıtamıyor artık. Ev arkadaşım soğuk yüzünden evden kaçtı.

- 23:00 gibi;
Bunları yazarken yarın olsa artık diye düşünüyorum. Çok sıkıldım bu haftasonu aslında buluşmam gereken arkadaşlar vardı uzun zamandan beri dışarı çıksak bi ara diyip duruyoruz. Ararım diyorumda üşeniyorum sonra aramıyorum. Of yarın var iş var diye düşünmedim bugün hiç. Sanırım işkolik oluyorum. Aslında iş koliklik değil sallamıyorum işi bir aydır felan. Kızdırdılar sokarım işine dedim. Okulda çalışmanın iyi yanları sıkılınca bir bahane bulup kaçabiliyorsun. Aslında diğerlerinden farklı değilim artık. İş yapıyor gibi görünüyorum ama yapmıyorum. Onların da aq kendilerine benzettiler beni de. Tahminimce 2 saat içinde uyucam. İçerden misafir battaniyesi de alıım bari üşenirim sonra. Tayyik topsunnn.

Upuzunnn bi aradan sonra

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 16:00:00 PST

Uzun bir süredir (nekadar zaman oldu en son yazıyı yazalı bakmaya korktum) yazı yazamıyorum daha dogrusu üşeniyorum da yazmıyorum, böyle çok yorgun hissediyorum kendimi, off kim uğraşcak yazı mazı diyip oyun oynuyorum boş zamanlarımda.

Geçen arkadaşlardan biri rüyasını anlatıyor. Birini öldürüyormuş ondan sonra hapse girmekten çok korkmuşmuş işte zart zurt. Diyalog aynen şöyle;
- Abi dün bi rüya gördüm çok korktum aq.
- Ne gördün la ?
- Birini öldüyordum rüyada sinirlenip, sonra polis peşime düşüyor. Neyse orda burda gizleniyorum abi. Sonra insanlar bana 20 yıl yatarsın felan diyorlar acaip tırsıyorum, böyle ağlamaklı uyandım lan o kadar korkmuşum.
- Kork tabi olm sen böyle girersen hapse bıyıklı amcalar fena öperler orda, ehüeheüeheü :))
- Siktir lan
- Tabi olm ama cinayetten girdin diye de bi karizman oladabilir, artık orda vericen ayarı bişekilde.
- Cinayet olunca bişey olmuomuş olm, aman ya sanki gerçek neyse çok kötüydü yani dün gece.
- Aga geçen bir rüya gördüm bende, çok korkmuştum, böyle bi uçurumun kenarında uyuyorum sonra dönerken felan düşüyorum uçurumdan, sonra gerçekten düşmüşüm ama yataktan tabi, çok sevindim lan yataktan düştüğümde yükseklik korkusu var bende ya, bide ne sikime uçurumun kenarında uyuyorsam. Neyse götüm attı aga böyle.
- Abazalıktandır.
- Ney?
- Abazalıktandır olm
- Ne alakası var la?
- Valla onu Freud a sor. Ben bilmem.
- Ne Freud u olm. Götünden atıon bi de Freud diyon.
- Yok la gerçek. Bakalım istersen netten
- Bakalım bakalım.
.... "Freud rüya düşmek" -google da ara- tık...
- Aha bak gördün mü? :)))
- Hassiktir!! Doğruymuş lan (Dumur)
- Yalan mı söylicez alla alla (bıyık altından kıs kıs gülüyor)
- Aman ya sırf o öyle dedi diye aq vır vır vır bık bık (bahaneler, hedef saptırmalar, frued u kötülemeler)... muhabbet sürer gider... (vay aq Freud a bak ya herif o zamandan olayı çözmüş)

Sonra eve geldim detaylıca bi araştırma yaptım. Neyse çok derin olmayan bir iki şey biliyordum Frued hakkında ama rüyalar hakkında kitap (Düşlerin Yorumu, 1900 yılında basılmış) yazdığını bilmiyordum. Tamam adama belli bir saygı duyuyorum ama durumumla böyle yüzleşmek canımı sıktı, bende hakkında azıcık kötü konuşmuş olabilirim :]

Frued dışında hayatım bu aralar çok monoton hep aynı şeyleri yaşıyorum, aynı şeyleri yiyip, yemekten sonra aynı yerde çay içiyorum, aynı insanlarla konuşuyorum gün içinde ve herşey aynı aynı aynı.

Ocak Şubat gibi almanyaya gitmeyi planlıyorum, bi arkadasım var orda yeni gitti daha, para durumuna baglı, bide almanya vizeleri kaldırırsa, yoksa vize felan ugrasamam, gıcık oluyorum vize muhabbetine. Küfredesim gelio vize veren memura, kıl kıl sorular. Aynen şöyle demek istiyorum; "Lan iyiki bi ülkeniz var, kalmaya değil gezmeye gidicem" ama sonra sinirleniyorum "sıçarım ülkenize gitmiyom aq" diye patlıyorum. Ya aslında bu şununla ilgili; hani bazı durumlar vardır ya kendin olmaman lazımdır, kendin olursan sıçarsın; kibar olman lazımdır, aptalca gülümsemen lazımdır, pozitif olman lazımdır beni bu durumlar delirtiyor. Anafikir şu: herkesin standart taktığı maskeyi tak işini görünceye kadar sonra çıkarıp at. Ama bu benim dengemi bozuyor ben öyle biri değilim.

Hintliler, Yılanlar ve Blues

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 16:06:06 PST

Evet en çok yapmak istediğim şeylerden birini yapıp fitness e başladım. 2 gündür gidiyorum. Vücudumdaki bütün kaslar ağrıyor ve neredeyse vazgeçicem gitmekten ama hayır sigarıyı bırakmakla başladım sağlıklı yaşam geyiğine, yılmak yok. Salondayken böyle nefes nefese kaldığım zaman arada katran tadı ve kokusu geliyor, çok fena..

Geçen haftasonu ev arkadaşımın doğum gününü kutladık, eğlenceli geçti önce bi mekanda içtik daha sonrada if e gittik ankarada yaşayanlar bilir, tepindik. Ama sevmiyorum if i pek çok basık ve sıkışık, göt göte takılıo insanlar. Tabi hep sarhoş olduğum için çok ta önemli olmuyor.

Geçen nette bi fotoğraf albümü gözüme takıldı, yılan dans ettiren hintliler. Duymak istemeyeceğiniz bikaç yorumumu kendime saklıyıp, bir kaç şey söylemek istiyorum. Ya şimdi işte bunu da bir sanat, ne biliyim bir zanaat, olmadı en azından cesaret gerektiren birşey olarak anlayabilirim ama arkadaş niye yavru yılanı burnundan sokup ağzından çıkarıyorsun onu anlamadım. Yani bunun manası bak yılanı ağzıma bile sokarım mıdır, niye hayvana eziyet ediyorsun. İlla bir şey sokacaksan sok bakalım yetişkin bir kobrayı? Takdir edipte salak diyim. He bi de kameraya bakmamış mı hiphopçı zenciler gibi daha bi deli etti beni. Diğer fotodaki amca gibi en azından olayın ciddiyetini bozmayıp, efendi gibi işini yapsan ne olurdu. Şu ikinci fotodaki amca yanındaki çocuğun da bulunmasıyla böyle bir çocuklara hikaye anlatan babacan bir dedeyi anımsattı. Tabi bu amcanın diğer bir artısı da gözlükleri, ona böyle bir Ray Charles havası katıp, arkada klasik bir blues şarkısı çalsa ne güzel olurdu isteği yarattı bende. Ve bende hiç zaman kaybetmeyip last fm e Eric Clapton yazıp bastım enter a. Ne özlemişim ya, şarkılar değiştikçe dinledikçe dinleyesim geldi kalkamadım bir süre koltuktan mal gibi oturdum, tabi bunda ham olan bünyenin spor sonrası laçkalaçmasının da etkisi büyük. Öyle veya böyle bir süredir yapmadığım güzel bir şeyi dolaylı yoldan da olsa yılanı burnuna sokan bir hintli hatırlattı. Tabi bütün bunların sonunda da aklıma bişey geldi; yılan blues' la nasıl dans ederdi?

Hayata Dönüş ve Ölüm

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 09:15:45 PST

Son yazımdan beridir nete giremiyorum çünkü aptal gibi bir oyunu oynuyorum, civilization 4. Nekadar oldu ki bir haftayı geçti sanıyorum. Çook zaman harcadım geceleri sabahlara kadar bu oyunu oynadım, işten geldim gene aynı, bu yazıya başlamadan önce bile oynuyordum. Ama sıkıldım bitti.

Bugün gazetede bazı haberler okudum birincisi; şu cern deneyi, çok sakat bişiy gibi geldi bana ya big bang koşullarını yaratıp, o zamana dair bilgiler edinceklermiş, edinecekeri bilgiler üzerinde pek durmucam beni etkileyen tarafı üç ay sonra ben ve tüm insanlığın yokolabilme ihtimali. Ya Cern de calışan fizikçiler yok tehlikeli değil meğil demişler de yok ben yine gerildim. Annemi aradım durumdan bahsettim, onu ve babamı çok sevdiğimi felan söyledim. Yok öle şey olmaz felan dedi o ama yok ben tribe girmişim bi kere yapcak bişiy yok, sonra bu ölümün nası olacağı hakkında düşündüm, kesin çok çabuk olcak hemen bir anda ışık hızlıyla öleceğiz sanırım. Sanki deneyde birşeyler ters gidecekmiş gibi bir hisse kapıldım işteki arkadaşlarla da bunun üzerine kafa patlattık. Bizim half life benzeri oyunlarla, diğer boyutlardan gelen yaratıkların dünyaya dehşet saçtığı filmlerle büyüdüğümüze ve bu cern mevzusunun kesin lavuk bir fizikçi tarafından batırılıcağına karar verdik. Abi göt korkusu insana neler düşündürtüyor. Tek tesellim ışık hızıyla ölmek olucak sanırım. Bir kaç laf edemeden diğer habere geçemicem, bi de deney yapılacak tüneli yerin 100 metre altına yapmışlar aferim zaten 100 metre derinlik küçük big bang i engeller zaten, geri zekalılar (kahvede okey oynayan hasan dayı tepkisi, kesinlikle benim değil:] )

"İsviçre’nin Lozan kentindeki Grand Prix’nin yüksek atlama müsabakalarında sarhoş yarışan Rus atlet Ivan Ukhov’un, 1 yıl müsabakalardan men edilmesi bekleniyor." (Milliyet)

Bu ruslar da değişik insanlar tabi ama takdir ettim bir yandan, en azından herif "orrraayyaa çıkkar asslanlarj gibi atrrrlarımmm" adamıymış. Ha bi de bu ruslar sarhoş oluyormuydu ya? Geçen sene Fransa dayken bi rus kız arkadaşım vardı votka içmiştik beraber, abi 3. shottan sonra böyle yüzüm gözüm kızardı yanıyorum kafam da çok iyi oldu bi yandan da bozmamaya çalışıyorum ama, anladı tabi ama işin ilginç tarafı kız da benim kadar içti ama tık yok, o akşam bişiy olmadı haliyle. Çok içersen ya maraza çıkarırsın ya da kuş ötmez demiş bi abi bi filmde, bende hiç zorlamadım kaderime boyun eğdim.

Diğer haber de bi spor haberi:
"Los Angeles Galaxy'nin Real Salt Lake ile karşı karşıya geldiği maçta gol atan Arjantinli oyuncu Fabian Espindola, attığı gole sevinirken ayağını kırdı. Üstelik attığı gol ofsayt gerekçesiyle iptal edildi. Espindola yaptığı açıklamada, başına gelen olaydan utanç duyduğunu söyledi." DHA

Abi yalnız herif bir parandeler atmış helal olsun ama inmeyi becerememiş böyle taklalar atan bi futbolcu daha vardı Martins diye nijeryalı interde oynuyodu şimdi nerde bilmiyorum. Böyle adamın zaten takla atar bi aerodinamiği vardı, yani o atlamasında kimler atlasın gibi bir yapısı vardı. Zaten öyle de oldu Martins hiç düşmedi, bu arjantinli düşmüş bi de bacağını kırmış zeki.

Ben bunları yazarken şu cern deneyinin başlangıcının başarılı olduğunu öğrendim. Maddenin sırrını çözceklermiş, ya arkadaş çözün de, ben daha gencim ya aman dikkat. Esas korkum bu fizikçiler biraz çatlak oluyor kesin lavuğun teki (o lavuğu biliyorum ben) bişiyler yapar ve de kara deliği açar o da bizi yutar. Sonra artık enerji olan bünye nerde birleşir kim bilir.
Neyse karadelik bir yana, bir şekilde ölcez zaten di mi? ama karadelik iyi, saniyede alıp götürüyor. Anlamıyosun ki ışık hızı muhabbetinden. Rüyamda hep ölüm görüyordum bi ara 8 yaşındayken felan (16 sene öncei, freud aq) , ölüm mevzusu o yüzden biraz hassas ve bu kadar çok bahsediyorum.

Tatil Bitti Merhaba HCl

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 16:08:42 PST

Tatili bitirdim ve gene Ankaradayım. Otobüste hiç uyuyamadım en öne almışım bileti hiç farkında diildim. Nası oldu bilmiyorum ama 4 numarayı şöförün arkasındaki ikinci sırada cam kenarı olarak algıladım. Tabi en öne oturunca bütün yol boyunca (9 saat) mal gibi yola baktım ve düşündüm, hayal kurdum, aklıma gelen herşey hakkında bişiyler düşündüm, senaryolar ürettim. Doğal olarak da işe kıpkırmızı esrarkeşkeş gözlerle gittim, ama gene de yapmam gereken işleri hallettim içim rahat. Fakat sorun şu ki sokağın karşısında bir grup adam türk müsikisinin nadide örneklerini seslendiriyorlar fakat şu elektro saz yok mu hasta ediyor beni dıtdırı dıtdırı umarım keserler en kısa sürede de uyurum.

Maç var bugün karşıdaki kahveye maça gidicem, şu digitürk ve dsmart kanalları cok canımı sıkıyor, evde maç izleyemeyecekmiyiz kardeşim, hani öyle çok tv izleyen biri olsam alcam bi tanesini de şimdi birini alırım yılda bi maç izlicek olurum diğerinde çıkar iyice fıttırırım. En güzeli hiç karışmamak ve kahveye gidip paşa paşa izlemek.

Tatil hikayelerine gelince; evet arkadaş benden geçmiş bu çadır, kamp, festival olayları. Konfor istiyor bünye bir yerden sonra. Aptal gibi bide 5 saat güneşin anlında durunca vücutta yanmayan yer kalmadı her tarafım kıpkırmızı oldu 3 gün sürdü geçmesi, deri soyulması bir haftadan beri hala sürüyor. Tabi bu yanma hikayesi festivalin 2 günü ortaya çıktı ve de geriye kalan iki gününde heba olmasına sebep oldu zaten topu topu 2 hafta tatili olan ben "salak", günleri bol keseden harcadım. Neyse seneye artık :(( nası ya seneye nası ya seneye, gülmeyin sizinde başınıza gelicek :)

İş konusu babamla konuştum bizimkilerin yanına gidince, napiim diye akıl aldım. Dedim ki çok fena kafa ütülüyorlar baba napiim. O da bana sadece yapman gerekeni yap, ayşeyle fatmayla uğraşma, yoksa eziyet olur felan dedi, haklı tabi. Bende iş konusundaki strateijimi "kimseyle uğraşma işine bak" tabanlı oluşturucam. Bundan sonra insanlarla değil kimyasallarla meşgul olucam.

Ha yeni bi plan daha; en kısa zamanda ki bi dahaki maaş zamanı oluyor eşya alıcam odaya böyle göcebe gibi olmuyor. Her taraf her yerde. Bi de şu boyama işi var yıllar geçmiş ev boyanmayalı, çok fena görünüyor.

Şu konsantrasyon olayı çok önemli, yani eğer ki bir şeylere takılı kaldıysan sanki hayatta başka birşey yok gibi hissediyorsun. Bundan dolayı bazı şeylere çok takılı kalmamak lazım. Her şeyi ayarında yaşamak gerek. Hep ortalama biri olduğumdan şikayet ederdim, vasıfsız diye tanımlardım kendimi şimdi düşününce sanırım bazı şeyleri doğru yapmışım, ama hala bazı konularda eksikler var. Aslında hayatın da bir kuralı yok, yani şu böyle ötekini şöyle yaşa demek yanlış olur. Sanırım ben herşeyi bir kurala oturtmaya çalışıyorum sorun burda, bir zamanlar değer verdiğim biri şöyle demişti bana "çok kurcalıyorsun hayatı ve tadını kaçırıyorsun bazen". Aynı paragraf içinde iki zıt düşüncemde de hak veriyorum kendime, çok kararsızım çok...

Beynime format atıcam

noreply@blogger.com (Pipifik) — Thu, 04 Dec 2008 16:09:21 PST

Tatilim başladı bugün. Yarın zeytinli rock fest e gidiyorum. 4 gün ordayım. Akabinde ailemin yanına gidicem, kendime bakmaktan çok sıkıldım, annem baksın bana biraz :) 1 hafta felan onlarlayım daha sonra da ölüdenizde çadır kampı yapmayı planlıyorum 2 günlüğüne. Kısacık olan tatilimi maksimum dolulukta yaşamalıyım ve de şu ankaradan ayrılmalıyım yoksa oturduğum koltukta kalıcam iki hafta boyunca. İki hafta ya, ne kadar kısa bence her çalışanın tatili 1 ay felan olmalı. Kafa dağılsın şöyle, format atılsın beyne, yeni doğmuş psikolojisiyle gelinsinki tatilden, rutine baglayıp hayatını .iktirdiğini biraz daha geç farketsin bünye. Zaten tatil dönüşü belli bir zaman tatil muhabbetleri edilir, tatilin etkisi sürmektedir çünkü hala, rutin hayatın farkına varılmaz, gençliğin uçup gittiğini bilmessin, kafan hala deniz kıyısındasındır, o kokuyu hala alıyosundur. Hatta dayanamayıp bütün ciğerlerini o deniz kokusuyla dolduruyosundur. Sonra biri dürter yemek saati geldi yemeğe gidelim diye, batırır, sıçar bütün hayalin içine, farkettirir sana ankarada olduğunu.

İşte ben buyum. Kötü tarafı görürüm hep. Lan işte tatil var festivale gidiceksin. Niye tatilin bitişiyle ilgili fantezi kuruyorsun. Anı yaşasana. Yok neymiş tatil bitince şöyle olcakmış böyle olcakmış. Biran önce gitmeliyim iç anadoludan, nefret ettiğimden değil, uzaklaşmak istiyorum.

Ankaraya ilk gelişimi hatırladım. Pardon ikinci gelişimdi, eskişehirdeydim üniversite 2. sınıftım kız arkadaşım vardı ozaman ankarada. Onu ziyarete gelmiştim. Otobusten indim ankarayla kızılaya gidicem tarif ettiler, işte böle etrafa baka baka gidiyorum, insanların ne kadar mutsuz olduklarını farkettim metrodayken. Belkide iş çıkış saatiydi onun etkisi de olabilir ama genelde ankarada insanların suratı beş karış gün içinde. Negatif enerji salıyolar etrafa sürekli, moral bozuyorlar. Sanırım kimse hayatından memnun değil. Bende onlardan biri oldum. Kalabalığa karıştım, onlar dediğim insanlardan biri oldum.

Geceyarısı oldu sayılır. Yarın için hazırlık yapmam lazım ama adıyamandan kalan bavulum hala bıraktığım yerde onun içine birkaç şey alıp gidicem galiba. O yüzden pek önemsemiyorum.

Bu arada dailymotion hala açılmamış sinir oldum, yasakçı zihniyet. Kapama sebebini ve kapayan mahkemenin adını bile yazmamışlar. Bunun sonu nereye gidicek arkadaş?

Işınlanmayı bulsalar da elektron olup gitsem deniz kenarına

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:24:54 PST

Sonunda döndüm Adıymandan. Nasıl bi memleketmiş orası da ya, cehennem, dışarıya bir termometre bıraktı arkadaş 55 derece akşamüstü. Daha da dicek bişey yok, orda yaşayanlara sabır diliyorum. Ankaranın iklimi karasal felan değil ya oralara gidince anlaşılıyor esas karasal. O kadar söylendiğim ankarayı bile özledim oraya gidince. Tabi bunda bir sürü şeyin etkisi vardı, yemek yerken etrafta gezebilen akrepler, evde kalmış 30 yaş üstü kadın dırdırı, saçmalıkları vs. vs.

Adıyamanda bana mı öyle geldi bilmiyorum ama hiç geçmeyen bir kebap kokusu var, böyle burnuna burnuna geliyor insanın. Ben ki etcil biriyim çok tiksindirdi beni bile üç gün oldu geleli hala duyuyorum arada. Orda aşiretten biraz daha küçük bir ailenin yanında kaldık, tabi biraz farklı yaşıyorlar, yani şöyle açıklıyım. 10 tane kardeşiniz var onlarında 10 ar tane çocukları var hepsiyle aynı evde yaşıyorsunuz veya komşusunuz. Sonra bunlar zenginler ve de aynı zamanda işten de hiç kaçmıyorlar. Mesela elemanın teki vardı (o da aileden mekanda yabancı çalışmıyor zaten) garsonluk yapıyor bu pansiyonda, aslında bi rehabilitasyon merkezine ortakmış, muhabbetimiz ilerlerince ortaklık gelirini felan da söyledi aylık 6000 ytl miş. Ya arkadaş iyi güzelde, niye garsonsun o zaman? diye sorası geliyor insanın yanlışmıyım? Doğruyum biliyorum ve daha sonra da diyorum ki kendime sana ne ya seni niye geriyor milletin işi gücü, salla gitsin.

Adıyamanda sigara yasağımı bozma girişimlerim oldu tabi 3 kere deldim ama bitiremedim yaktığım hiçbir sigarayı, soba borusuna ağzımı dayamış gibi hissettim. Fakat hala arada canım istiyor ama vazgeçiyorum sonra, sanırım kimyasal bağımlılığım bitmiş. Artık damarlarımda nikotin dolaşmıyor, güzel.

Salı tatilim başlayacak 26 ağustosa kadar sürecek. Acaip tatile ihtiyacım var, ailemi özledim, denize girmeyi özledim, şöyle deniz havasında rakı içmeyi özledim, öğlenleğin denize karşı bira içmeyi özledim ve de o biranın o sıcakta kafa yapmasını da tabi. Uyumaktan sıkılınca uyanmayı özledim bide :))

Didime gidince ilk yapacağım şey arkadaşlarla yat turuna çıkmak olacak, uzun süredir planlarım arasındaydı bu sefer atlamak yok. Ha ondan once Zeytinli rock fest var dalyan sahilinde, oraya gidebilirim bakalım. Ama farkına vardığım şey deniz kokusunu çok özlemişim ya anlamışsınızdır zaten ikide bir söyleyip duruyorum :)

Eve gelince bloğa bir bakiim de manzara müthiş bloğun yarısı yok, dailymotion kapanmış. Tabi hemen küfürlerimi hiç esirgemeden hedeflere gönderip tam isabetle vurdum. Ya arkadaş ben bütün videoları dailymotion dan koyuyordum ne yapıcam şimdi? Kim karşılıcak benim zararlarımı ha? Yakıyım mı kendimi yaklaşmayın lan gibi tepkiler de verdim, sonra normale döndüm tabi.

Bugün karakola gittim okul kimliğim kaybolmuştu onunla ilgili belge alınıyormuş falan falan, herifler hiç sallamadı yav beni, acaip kızdım. O memura da "benim vergilerimle (4 aydır vergi ödüyorum bu arada) alıyon sen maaşını düzgün davran "lan" bana!!" gibi bir burjuva tepkisi vermek istedim sonra tuttum kendimi, tabi bunda okuduğum haberin aklıma gelmesi müthiş etkili oldu; Polis dehşeti manşetli bi haberdi, işte bi tane polis bi genci yok yere vurup, yaralıya müdahale etmeye çalışanları da tehditle engelliyip, gencin can çekişip ölmesine sebep oluyor, sonra polisin polis arkadaşları geliyor felan, ha genç diğer polisler geldikten 45 dk felan sonra ölüyor, yani bunlar oradayken eleman hala yatıyor yerde. Neyse tabi ben bunları hızlıca aklımdan geçirip hemen diceklerimden vazgeçtim. Sittiret dedim ya aptal bi kimlik için değmez :P

Cergy - çirkin adamın güzel şarkısı

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:48:22 PST

Gece 12 gibi geldim eve, dışardaydım işten arkadaşlarla. Tunalıda bir mekana gittik, sanki tunalıyı da çok biliyorum ya :) Pahalı da diildi aslında umduğum tersine, tabi ben daha bi concon mekan bekliyorum, bizimkileri tanıdığım kadarıyla, planımı kaçmak üzerine yapmıştım giderken. Arada mesaj gelio bana size de geliodur acil çıkış die, sevmediğiniz ortamdan çıkmak için bahane yaratıomuş felan, ya arkadaş insan kendi yalanını söyleyebilmeli ne gerek var böle şeylere.

Patronun yeğeniyle hararetli tartıştık bugün iş yerinde ve akabinde barda, konu da güneydoğu sorunu, kaldıramadı benim hümanist ve gerçekçi yaklaşımlarımı kızdı baya bana... O kızınca sözümü kesti felan heyecanlandı, bende kızdım haliyle sözümü kesince sonra bağarıştık, aslında hatunlara pek bağıramıyordum ama aşmışım bunu bugün farkettim. Sonra tabi patron biraz garip baktı bana, sanırım şutlanma işini iyice garantiye alıyorum. Ama çok faşizan yaklaşınca sinirlendim napiyim. Yok ya şutlamicaklar beni ben fazla abartıp endişe yaratıyorum kendi kendime saçma sapan. Şu an zaten koptum tamamiyle işten güçten, acaipte sıkılıyorum.

Yarın (bugün salı oldu) Adıyaman a gidicez, uçakla giden tayfadayım ben, uçak çok geriyo beni ya, bugün düşünüp düşünüp gerdim kendi kendimi. 10. kere uçağa biniyorum ama hala tırsıyorum, düşücek diye. Yaşamak istediğimi hissettiriyor, güzel.

Şimdi 4 ağustosta geri dönücem, yani 10 gün ordayım, neler götürmem gerektiğini düşündüm, kene vardır orda kesin gerildim biran sonra ilacı felan varmış. Bugün yarın neti gezcem pratik korunma yollarını öğrenmek için, pisipisine ölmek istemiyorum :)) kene yüzünden.

Birşey farkettim bugün, yukarıda olan insalar, daha aşağıdakilerin durumunu hiç anlamıyorlar, yani şu meşhur atasözü; tok açın halinden anlamaz. Ya ben olabildiğine geniş düşünmeye çalışıyorum ama insaların sığ düşünceleri beni acaip kızdırıyor. Evet gene burjuva hatunları :) peh peh.

Fotoğraflara yer vermediğimi farkettim bu aralar, biraz sade olmasına sebep olmuş böyle duyumlar alıyorum :) bende sadeliği seviyorum zaten. Aslında tasarım önemli fakat içerik daha da önemli ya, içerikmiş sanki bi bok yazıyorum :)) eminim yarın lan ne bok yedim gene dicem.

Şu Adıyamanda 10 gün geriyor beni, nasıl zaman geçirecem orada eziyet olmaz umarım, sigarayı bıraktım herşeye negatif olma potansiyelindeyim, insallah otelde alkol vardır, kafam ayık olsun istemiyorum geceleri. Zaten olmuyoda çoğu zaman ama bu durumu işteki insanlara yansıtmakta istemiyorum zaten gerginiz şu aralar. Üff şu iş ortamı ilişkileri sunnileştiriyor, para ilişkilisi işte yapcak bişiy yok.

İlerde kendi işimi kurcam böyle olmucak. Kendi işimin patronu olcam en güzeli, kafam rahat. Çalan şarkı, Anis ten Cergy.

Umarım yarın yazabilirim.

Pazar Sendromu

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:50:40 PST

Geldik pazara, haftasonu bitmek üzere, slow bi şarkı çalıyor last fm de ve bir film bitişini anımsatıyor bana ve biraz da hüzünlendiriyor. Tabi bu şarkı da sonsuza dek sürmedi ve ben daha cümleyi bitirmeden sonra erdi. Neyse ondan sonra daha neşeli bir başladı, hayat gibi aynı, herşeyin bir sonu var. Sigarayı bırakmanın yan etkileri biraz daha az bugün. Bugün bir arkadaşımla konuştum o da bırakmış sigarayı 2 hafta olmuş, ilk günler etrafta sırıta sırıta dolaşıyormuş, ne güzel etki ya di mi sigarayı bırakıosun ve gülmeye başlıosun suratında boş bir gülümseme, acaip özendim ya keşke bende de aynı etki olsa. Fakat daha iyiyim bugün, umutluyum kendimden bi de...

Dün manava uğradım ve karpuzla üzüm aldım, canım bişiyler istiyo sürekli, sanırım miğdeme vurdu :)

Öğrencilik hayatımda hiç karpuz almamışım, bir tane bile, onu farkettim. Yani şu ana kadar yediğim karpuzların belkide hepsini ailemle beraber yemişim yani dışarda pek fazla karpuz yediğimi hatırlamıyorum. İlgininç di mi? ve şimdi ailemden ayrıldıktan beri yapmadığım şeyleri düşünmeye başladım, bir sürü şey özellikle de düzenli bir hayat gerektiren şeyler. Özgürlüklerinde bedeli var aslında, ailem özgürlüklerime çoğu zaman karışmadı hatta rahat bir hayatım vardı coğu insana göre ama aileyle yaşamak hep büyük bir sorumluluk oldu bana yani bir düşünsene evde sürekli bir bekleyenin var. Ne zaman gelecek diye düşünen bir annen bir baban. Aitlik duygusu bende bir stres bir sıkıntı yaratıo galiba ve tabi biraz da korku.

Neyse bütün gün evde oturdum bugün, seviyorum evde oturmayı ve insanların bloglarını gezdim. Bütün zamanımı internet başında harcadım gibi ve kıçım terledi haliyle rahatsız oldum ve sanırım birazdan gidip duş alıcam ama kararsızım. Eğer şimdi alırsam yatmadan önce yine terlicem yani bir boka yaramıcak. İlerleyen zamanla karar veririm duş olayına belki de uykum gelir yazı biterken duş alır yatarım. İnsanların bloglarını gezdim bugün ve çok güzel temalar gördüm, acaip özendim. Daha öğrenmem gereken epey şey var, özellikle de tema olayında...

Ankara da niye rüzgar çok az esiyor? Daha serin olabilirdi aslında birazcık, sanırım gidip bira alıcam serinlemek için, sonra biraz daha melankolikleşir yatarım böylece şu duş sorunsalını da çözmüş olurum :)

Karpuz+bira+balkondan insanları izlemek=süper plan

Zaten gözüm ağrıdı şu lanet olası crt 15" monitörden, çalınan bi bilgisayarım vardı benim üniversitedeyken öğrenim kredilerimi biriktirip almıştım. Kasım ayında çalındı, samsung lcd monitorüm vardı, çok seviyodum onu :)) kredi kartı borçlarımı temizliim gidip aynısından alıcam.

Öğrenim kredisi diyince aklıma geldi, geri ödeme planı yapıp eve göndermişler 2010 ocakta başlıyomuş ödemeler, faiziyle beraber istiyo devlet babamız, ödicez artık napalım. Keşke devlet bankalarını dolandıranlara, vergi kaçıran zenginlere, yakınlarına kıyak geçen bürokratlara, devleti parsel parsel yabancılara satan hükümete de bu kadar özenli olsalar...

Yazıya başlıyalı bir saat felan olmuş, yazarken nası da geçio zaman. Hoş bunun yarım saatini telefonda konuşarak geçirdim. Yazlığın verandasında oturan ailemle konuştum ve acaip kıskandım onları. Dün otururken bi tane muhabbet kuşu gelmiş konmuş balkon demirlerine, sonra kafes getirmiş babam, kafesin içine girmiş sonra bu (çocukken muhabbet kuşu beslerdim ordan kalmadır bu kafes), neyse işte bi tane kuşları olmuş. Babam çok sever hayvanları bir keresinde yavru kedi getirmişti ben çocukken, sonra köpek getirmiş bi defa ben üniversitedeyken. Bende seviyorumda hayvanları, büyük sorumluluk ya bilmiyorum bakabilirmiyim. Sanırım kaçıyorum ben sorumluluklardan neyse kaçmaya devam nası olsa bir gün yakalıcak.

Sigara mı? Ruh sağlığı mı?

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:49:37 PST

Geçtiğimiz çarşamba bıraktım sigarayı, 4 gün olcak yarın sabah, çok iyi gidiyor şimdilik ve umutluyum kendimden lise 2 den beri (8 sene) ve son 2-3 yıldır da 1,5-2 paket arası sigara tüketiyordum ama bıraktım.

Hep keyif için içmek istiyordum sigarayı ne biliyim böle iki üç biradan sonra bi tane veya kahveyle beraber ama öle fazla değil bir tane sadece, unutulmuş bir yerlerde bir tane paketim olsun istiyorum, normalde içmiyorum ya unutuyorum haliyle :))) Tabi bu fantezileri şimdi gerçekleştiremem; eğer bir tane dahi içicek olsam hoooop eski halime geri dönücem bu kadar sinir stres boşa gidicek fanteziler yalan olcak. Tabi bu bırakma olayının yan etkileride oluyor dün uyuyamadım, ilk iki gün nikotin sakızı kullanıyordum, o ne kadar iğrenç ne kadar sert bişiymiş valla insanın değil sigara içmek nefes alası gelmiyor, lanet şey bi de nası pahalı, sigara içsem daha ucuza gelcek [caymıyorum, caymak diil gerçek bunlar caymak yok caymak yok :)) ] neyse bitti sonra sakız iki gunde yani dün sabah, dün bütun gün eziyet oldu haliyle tabi sadece sigaradan diil, ev arkadasım sakatlandı onu okuluna arabayla götüruyordum bu hafta içi, ankara trafiği insanın psikolojisini bozuyor özellikle de otobüs şöförleri, adamın hiç umrunda diil, insan mı eziyor ya da çarptığı arabanın içinde çocuk mu var bebek mi var? arkadaş böyle bir şey işte ankara trafiği, neyse sigarasız hayat daha bir sinir bozucu oluyor ve de mesaj: "şu ana kadar içmeyenler başlamayın sakın ."

Şimdi bu sigarayı bırakma işi bende takıntılar yarattı, trafiğe, insanlara ve sayısız birçok şeye ama en çok ankara şöförlerine sigara içmeye harcadığım zamanı şimdi onlara saydırmayla geçiriyorum, sonuçta birileri bunun cefasını çekmek zorunda di mi? onların hiç haberi olmasa da ben yine saydırıyorum. Bugün biraz daha kızgınım aslında çünkü ODTU de biri gözümün önünde bir kediyi ezdi ve can çekişirken gördüm hayvanı çok kötüydü. Sarı bir kediydi, benim eski yazılarımdan birinde kedi fotosu var ona benziyordu. Neyse kapatıyım bunu kimse kötü şeylerden bahseden bir yazıyı okumak istemez. Bana kalsa bütün stresimi akıtıcam yazıya.

Gündemimin diğer konusu haftaya çarşamba Adıyaman a gidiyorum. Şu ünlü Nemrut Anıtları için, 10 günlüğüne, iş için. 3 Ağustosta geri dönücem belki de tatile olur geri döndükten sonra, umut işte benim ki, ya çok sıkıldım ben yazın ankaradan söyle deniz kenarında olmak istiyorum. Püfür püfür essin istiyorum böle denizden denizden. Umarım olur ya. Şimdi aklıma geldi eskiden beylik laflarım vardı benim işle ilgili söyle yaparım, böyle hakkımı yedirmem, veririm istifamı gibilerinden hayalmiş hepsi yalanmış şimdi anlıyorum, eğer sıradan biriysen işveren için hiç sorun değil umursamaz, babasının oğlu değilsin sonuçta. Gerçekler işte, acı ama gerçek. Of Of metallica oldu, sigarasızlık işte :))

Bir süredir yazmıyodum bloga, aslında yazmıstım da yarım kaldı tamamlamadım da sonra, öle kaldı yani. Sanırım Nemruttayken de yazamam en iyisi gidinceye kadar biraz yazıyım. Bi de şu yarım yazıyı yayınlıyım en kısa zamanda yani yarın. Yarın pazar evet süper, pazartesi olsaydı çok üzülürdüm, ne çabuk geçti felan diye. Haftasonu rahatlığını bir gün daha doyasıya yaşayabilirim ozaman :)))))) Vücüdum şu nikotinsizliğe bir alışsa da kurtulsam ya cıksam şu psikolojiden, bir haftaymış alışma süresi, görcez...

Teşekkürler Kavaklıdere

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:24:05 PST

Nasıl olur ya. bu kadar güzel bir şarabın fiyatı git gide düşer, lan yoksa zehirlencez mi nedir yani?
Dikmen şarabı! gerçekenten fiyat performans çok başarılı, ama gitgide fiyatı düşmeye başladı acaip kıllanıyorum.

Bu sabah 4-5 aydan sonra ilk defa spor yaptım, hiç üşenmedim, 7:30 da kalktım yeni adlığım sotumu, koşu ayakkabılarımı giydim 20 dakka koştum ankara sokaklarında, aslında 20 dakka koşmadım 10 dakka felandır yoruldum tabi haliyle, günde 1,5 paket sigara içen insanım ben ama azaltacam, ayakkabıyı şortu felanda o yüzden almıştım zaten. Hani para harcarsam bişey için, yaparım psikolojisi, yarında kalkcam koşmak için ama saat gece 11 felan oldu, caymak yok caymak yok... :))

Eveet gelelim iş meselelerine, patron delirdi sonunda. Sen şimdi hiç iş yaptırma 3 ay boyunca kimseye sonra sıkış herkese patla. Bir insan bu kadar mı kötü yönetir iş olayını.

Şimdi benim işim aslında çok rahattı. Sabah 10:30 da felan gidiodum. Kadın birden patladı gecen cuma arık öğleden sonra gelmek yok felan die, aslında sadece bana patlamamış, herkes nasibini almış bir şekilde. Bugun biraz daha iyiydim işteki insanlarla, daha çok konuştuk.

Neyse ya herkes ayrı tirpte, şarapta bitti zaten moral bozuldu bende. birşey gitince veya bitmeye yakınken geriliyorum ister istemez, memur cocoğu psikolojisi galiba veya başka birşey, salla ya, memur bile değilim sözleşmeli çalışıyorum. Umursamıyorum. Bir şekilde çalışıyor insan ekmek parası, ama hala ailem destek oluyor, onur kırıcı. İçince böyle oluyorum işte, tamam bu kadar fazlası geriyor.
Hoşçakalın...

Haftasonu - Euro2008 Finali

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:52:21 PST

Uykusuz bir gece daha gecirdim cumartesi gecesi, bir sıcak bir sıcak uyunmuyor birde alkol faktörü var, alıo götürüyor bünyede ne kadar su varsa. Şimdi zaten ankaranın aresenikli suyunu içmekte acaip kararsızım, fakat bir noktaya gelince koy götüne zaten ölmücez mi diip içiosun. Ha kanser ha arsenik zehirlenmesi.

Şimdi bir karar verdim ben alkolü kesemem, suda arasıra bitiyor evde heran herşeyi bulundurcak kadar düzenli bir hayatım da yok, peki nolcak bu uyku sorunu? sarhoşken 1-2 saat uyuyup kalkıcam ve sonuç olarak bütün günüm piç, mal gibi evde otur, tekrar uyumada sorun oluo zaten. Sonuç olarak yatağın yerini değiştirmeye karar verdim.

abi bu camın kenarında, koyu kırmızı perde de güneşten gelen ne kadar ışın varsa yansıtıp alıo içeri sauna etkisi yaratıo. ama nereye alıcam ona bi karar vermem lazım.

Dün, daha önce birkaç kez gördüğüm fakat öle çok muhabbet etmediğim birisiyle oturduk bütün gece. Siyaset konuştuk, uzun süredir konuşmuyordum bu konularda oysa lisede her cuma birimizin evinde toplanır türkiyeyi dağıtır sonra baştan toparlardık, gündelik şeyler hayatımı fazlaca meşgül ediyor bu aralar. Gençlerin üstünde böle büyük bir korku var siyaset ile ilgili. Adam dior ki lan diyor ne uraşıcam, uraşınca ne oluyor ne değişiyor, içerim sıçarım konversimi alırım, havamı atarım, adamın derdi hala ayakkabı tişört, öyle mi olsun böyle mi olsun falan filan Gençler tamam hayatını yaşamalı tabiki fakat bu ülkede de tek sen yaşamıosun ki kardeşim. Girmicem şu seksen sonrası apolitikleştirme uygulamalarına az çok biliosunuzdur. Ama yinede hepimiz insanız koyun diiliz biz, her söyleneni de yapacaz die bişey yok.

Geçen yazıda bu yazımın konusunu belirlemiştim aslında, bazı şımarık avrupalıların 3. dünya ülke vatandaşlarına yaptıkları temelsiz eleştiriler ve kibirli tavırları. Bu konuda nerden çıktı peki? avrupalı eski kız arkadaşımla yaptığım bir tartışma sonunda da ayrılmıştık zaten :D aklıma geldi kafamı attırdı :) aslında yazdım o yazıyı ama yayınlamadım çünkü beğenmedim pek bi de yazı böle git gide sertleşiyor sanırım her cümlede kendimi biraz daha gazlıodum, vazgeçtim o yüzden.

Neyse dün gece politika konuşurken şunu farkettim politikayla ilgilenen kızlar daha çekici oluo ;)
Yani bu birinin sadece kendini diil baskalarını da düşündüğüyle ilgili...

Neyse bi ara şahan gökbakarın programında bi tipleme vardı beynini aldırmış adam die, herif arada teklio takılıo konuşurken komikti, bende onun kalbini aldırmış türüyüm galiba uzun süredir kimseden hoşlanamıyordum yani bu bir sene felan gibi, tanımasam kendimi aseksüel zannetcem :)

Görcez zamanla ama şu zaman olayı da ayrı bi gerio aman sittiret diyorum.
ii oldu heyecan kattı hayatıma yoksa sürekli aynı şeylere sarıp duruyorum.

Aynı şeyler diince yarın gene iş var ne kadar çabuk geçti ya bu haftasonu, biraz heyecanlı geçti tabi ii de oldu ama yine de geçti bitti... show must go on :P

Arkadaş hiç bişeye takılı kalmıcaksın ne kadar takılırsan o kadar gözünde büyüyor... telkin telkin.. insan hiç değişmiyor . salla kg

15 dk sonra Euro2008 final maçı var ispanya-almanya markete gidip bira alcam acaip üşeniyorum. gidicem ama...

Tek insan, Üç karakter

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:55:27 PST

"Herkesin üç kişiliği vardır; Ortaya çıkardığı, sahip olduğu, sahip olduğunu sandığı."

Alphonse Karr

Şimdi bu abinin ettiği yukarıdaki laf üzerine bir kaç şey söylemek istiyorum fakat niye bu kadar ara verdim bloga onu soliim önce, ben farklı seylere ara sıra saran fakat belli seylere de sürekli saran birisiyim anladıığım kadarıyla :) Son iki - üç haftadır bir düğün telaşıdır gidiyordu bitti o iki haftasonu once, ondan sonra sınav felan cıkardı saolsun basıma, bi tanesinden de kaldım bok yere neymis hanfendiyi hayalkırıklıgına ugratmısım daha iyi bir performans bekliomus, kardesim tek derdim keşke sen olsan. Neyse ne oldu bitti geçti gitti, sonra da son on gündür yatıorum evde ohhh rahat rahat, göbeğime göbek katarak ama kafam rahat diil bu hocanın dediklerine sarıp sarıp duruyorum, hayır o şeker gibi kadın gitti yerine böle sivri dilli ortalığı yakıp yıkan biri çıktı geldi, neyse görcez bakalım ne olcak , bu aralar bide şu yüksek lisans hakkında düşünüyorum da ben akademik ortamlarda takılcak biri değilim gibi, sıkıyor, bunaltıyor bilmiyorum belki de o kadar zeki değilim.

Yazının başındaki anlamlı söze ise şöyle bir yorum katacağım; Şimdi en basitinden (bir problemi çözen en basit açıklama en doğrudur diye bi tez vardı ;) ) ben böyleyim, Alphonse abi gibi herkes böyledir diye bir iddam yok, 200 sene önce doğmuş fakat beni o zamandan açıklamış, şimdi bu yazıyı okuyanlar dicek ki; "lan sen ne tür bir bencilsin, bu kadarda olmaz" felan. Aslında vurgu yapmak istediğim, insanların ne kadar çok birbirine benzediği ve 200 senede sosyal konularda azcık bile değişemediğimiz mi (değişemediğim mi olacaktı). Şimdi; adamın teki dışarı çıkıyor takılıyor arkadaşlarıyla yiyiyor, içiyor falan, eğlenceli biri oluyor orda kızlara kur yapmalar küçük yalanlar, eğleniyor-eğlendiyor belki sevişiyor biriyle. Neyse ertesi gün kalkıyor ne güzeldi dün, çok eğlendim falan diyor ne yazık artık o kadar eğlenceli değil çünkü artık kendisi. Kendi kendine uzun süreli eğlenen birini de görmedim. ee peki şimdi nolcak e okula veya işe gitmesi lazım bişekilde neyse gidiyor-geliyor, dönuyor eve sonra durumundan bir şikayet, ben bunları haketmiyorumlar, burda çürüyorumlar bin türlü şikayet, sonra napsın düşünüyor düşünüyor ve kendini bir bok sanıyor. Bu kısır döngü hep devam ediyor. Yoksa hayat temel olarak bu döngüden mi oluşmakta ve de yanında birazda kafa yapıcı aşk veya başka şeylerden ibaret mi? Yani herkes gördüğü anladığı şekilde yaşar hayatı, yani kendine yaşar. Alphonse Karr ın kişilik saptamalarına bende bi tane eklicem göstermek zorunda kaldığı kişilik, ve bunu da sahip olduğu ve olduğu sandığının arasına eklicem. Tabi bunların hepsi bana göre.

Alphonse abi huzur içinde yat...
teşekkürler.

"Chaque homme a trois caractères: celui qu'il a, celui qu'il montre, et celui qu'il croit avoir."

Not: Sözün orjinali de burda fakat gözüme çarptı şu fransızca erkek öncelikli bir dil, mesela tam çevirirsek "chaque homme" bütün erkekler veya adamlar demek, fakat her insan anlamı var. Bi de bize insan hakları dersi vermeye çalışıyorlar neyse bir sonraki yazım bununla ilgili olacak...

Rutin

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:56:23 PST

Evet, yine geri döndüm. Açım, susuzum, uykusuzum. Standartlarıma hemen geri döndüm. İstanbul güzeldi, eğlendim genellikle, kızdım bazı bazı. Nesye bu da geldi geçti. Ama çok alkol almışım. Pazartesim berbat oldu. takım elbiseyle belediye otobüsüne bindim. Akşamdan kalma surat ifademle. Bütün sebep ise rakı, ah o rakı yok mu dayanamıyorum ya, görünce dayanamıyorum, böle mezeler felan, neyse uzun bir süre daha içemicem, güzeldi hoştu, ama geçti. Standartlar, ankara, yaz, sıcak, neyse moral bozma.

Ha atlamadan söliyim. İnsan pek kötü hissediyor, özel eşyaları karıştırılınca ve de hakkında yazılanları okuyunca; yorumlar yorumlar o çocukça kızgınlıkla yazılan. Ama ben kızgın diilim her ne kadar özel eşyalarım karıştırılmış olsa ve de dünyanın en lanet insanıymışım hissi uyandıran satırları okurken. Çünkü bütün bunların hayal kırıklığı sebebiyle olduğunu biliyorum. Kimseyi hayal kırıklığına uğratmak istemedim zaten tanımadığın birinin hayallerini bilemessin ki. Tanımak istemiştim yavaş yavaş, beraber gülelerek, ağlayarak. Herkes benim kadar sabırlı değil, annesine oyuncak alması için yalvaran, ağlayan bir çocuk kadar sabırsız ve bunaltıcı insanlar.

Bide şu maddeler, komik olmuş, ama kendi hatamı da farkettirdi bana; alkol bende kibir yapabilio çekilmez bir insana dönüşebiliyorum.

Açıkçası yazını okurken eğlendim (kötü anlamda değil, yazı dilin komik kızarken bile), lan ne kadar göt biriymişim gibi hissettim 1 dakikalığına da olsa. Sonra insanlar ne kadar az zaman geçirdilerse soyledikleri de aynı oranda önem kazanıyor, bende öle laflarımı secebilen biri değilim. Başarısızım yeni ilişkilerde, kabayım hep olduğum gibi.

Ya şimdi bişiy dicem;
karşındaki insanı nasıl tanırsın?
gözlerinin içine bakarak mı?
uzaktan izliyerek mi?
mimiklerine jestlerine bakarak mı?
Ben konuşmayı seçiyorum, becerebildiğim kadarıyla (duygusal biri değilim biliyorum) ama karşındaki konuşmayınca bir işe yaramıyor...

Ve aslında kimseye ders felan vermek istemiyorum hayatla ilgili kendim de çok başarılı değilim zaten. Konuşmayan biriyle anlaşamassın, evet ya benim bu konudaki sorunum bu, iletişim fakat kaynağı ben diilim, ama suçlu ben oluyorum.

Evet "küçük bir kız yolda bir pipicik gordu üstüne bastı pırç..." :)))) super olmus, müthişsin, en sevdiğim kısmı sonu olmuş. Nefretini kusma şekline hayran kaldım. Kendimi salak gibi hissetmedim, hissettiğim sey suçluluk duygusu...

Güzel Günler Bizi Bekler

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:57:12 PST

Sanki çok pozitifim başlığa bak :))

Aslında durumlar biraz düzeldi en son yazımdan beri. Bi süre kovulma tehlikesini atlattım. Bir ohhhh çektim ki böle uzun uzun. Ne tırsmıştım yaw. Neyse geçti bitti.

Diğer güzel haberse haftasonu ablam evleniyor. Pazar da düğün var istanbulda, süper olcak, tabi bi sonraki hafta da memlekette kına gecesi-düğün kıvamında bişey daha olcak, iki haftasonu yokum ankarada, pek te özlemicem zaten. Düğünde dansöz gelcekmiş, acaip sevindim. Dansöz de var tutabilene aşk olsun. İlk defa üç boyutlu dansöz görcem ama beni çok germez sanırım. Böle fasıl felan, çook güzel olcak ya, pek severim zaten fasılı. Geçen bi gitmiştik Eskişehir de çok eğlenmiştim. Eskişehir de okumuştum lisansı, özlem giderdim bi yandan, aynı bıraktıım gibi, bi kaç alışveriş merkezi yapmışlar yeni o kadar. Zaten beni eskiden beri bağlamaz alışveriş merkezleri ama yakında gitmem lazım giycek hiç bişey kalmadı tabi ben üstümde parçalanıncaya kadar giydiğim için kıyafetleri, bişiy kalmadı giycek hepsi parçalandı, ev arkadaşım, siyahes, sağolsun arada onun kıyafetlerini giyiyorum tabi biraz büyük gelio, arkadaş 1,90 olduğu için benim de boy 1,70. İdare ediyoz ya bi şekilde.

Spor yapmaya başlıcam yakında ama onun içinde spor ayakkabı felan lazım, bi tane de yeni şort, anıttepe bize baya yakın orda koşucam sabahları, sigarayı bırakmama da yardımcı olur gibime gelio, bakalım görcez.

Bloğa da yeni eklentiler eklemeyi düşünüyorum hatta ekliyim bari yazıdan sonra, last fm felan, umarım becerebilirim. Bu bloğun isim babası bi arkadaşım var, buzcevheri, gelse bi ara sarıcam ona da, gelmio. Şu photoshop bi türlü kurulmadı zaten makinaya sinir oldum, hatta office de komple gitti, sebepte sahteymiş, neyimiz gerçek ki... aç gözlü gates, zenginler böle işte, üç kuruşun hesabını yaparlar (kinimi de kusarım). Open office kurayım bari, en güzeli, kullanmıcam microsoft ürünleri hatta linux kurayım bide, microsoft la mı uraşıcam ya alla alla.

Arkadaşlara söliyim diyodum blog actığımı sonra vazgeçtim, tutamıyorum kendimi klavyenin başına geçince herşeyi deşifre ediyorum. Çok sakat, maskem düşüyor olmaz role devam. Ama yakın arkadaşlarım biliyo blog u aman ya onlar zaten tanıyo yıllardan beri. Ülen ne korkuyomuşum ya bi de millete bok atıyorum. Neyse kapatalım bu konuyu yazdıkça kendimle çelişiyorum.

Bu yazıda da bi tane vidyo eklicem. Paris Combo dan Living room, benim çok hoşuma gitti, sanırım herkes beğenir, güzel bi şarkı çünkü.

Kadınlarla Çalışmak

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 08:58:21 PST

İnsalar bi acaip ya, özellikle de kızlar. Harbiden ne istedikleri belli değil. Bir günleri birgünlerine tutmaz, insanın kafasını karıştırırlar. Bu yazıyı okuyan da hemen tahminde bulunup, kız-erkek ilişkise yorcak ama öğle değil. Benimki tamamen profesyonel bir konu. Arkadaş yirmili yaşlarında mısın? Üniversiteden yeni mi mezun oldun? sakın ama sakın 30lu yaşlarında ve bekar olan kadınların yoğun olarak çalıştığı bir yerde işe girme, aklından sakın of of hem olgun hem güzel, süper tecrübe olur diye geçirme öyle olmuyo. En azından bende öyle olmadı. İlk önce bi düşün bakalım... bu hatunlar niye bu yaşa kadar evlenmemişler? elbet belli bir sebebi vardır, di mi ? söylemeye gerek yok. İlla ki sevgili olmana gerek yok tanıman için, bunlar normal hayatlarında da yeterince çekilmez. Hep onlar mı dedikodu yapcak yav, biraz da ben sallıyım.

Bir süredir blog a yazı yazmıyorum çünkü bu aralar başka dertlerim var. Sanırım ben yakında işsiz kalacam. Sebebi de yukarıda açıklamaya başladığım üzere iş arkadaşlarımla şiddetli geçimsizlik. Aslında kendimi geçimsiz huysuz biri olarak görmem, arkadaşlarımdan da öyle bir şikayet gelmedi şu ana kadar. Ama niyeyse iş arkadaşlarımla geçinemiyorum, kafayı kırcam, ayrıca pek fazla insanla konuşmadığım için acaipte sıkılmaya başladım gidesim gelmiyor işe. Nolcak bilmiyorum. İşteyken en çok konuştuğum kişi patron, sanırım beni yalaka zannediyorlar.

Bilmiyorum bu sefer nası toparlıcam. Zaten topu topu 5 kişiyiz 1 siyle hiç konuşmuyorum, 1 siyle konuşmadığım ilki yüzünden konuşmuyorum, diğer 2 si arada gelio işe, sonuncusu da patron zaten. Bu konuşmadığım insanlar beni bugun patrona söylemişler galiba, o da geldi bişiyler dedi bana, benimde canım sıkıldı haliyle, 3 bira aldım geldim dönüşte, onları içiyorum şimdi, kafam acaip bozuk sanırım işimi kaybetcem. Ah bu kızlar ya, işimden etcekler beni bu arada toplamda 5 kişiydik ya biz; bunların 3 ü kadın, 2 si erkek. Diğer eleman pek gelmiyor zaten işe, patronda kadın zaten en çok ta ondan tırsıyorum, şu kadın birliği, işimden etcek beni, bi daha da böle rahat iş te bulamam. Bu sefer pis yan bastım.

Biraz da sorundan bahsediyim; sorun bir hiç, hiç yüzünden bu durumdayım. Konuşmadığım hatunla konuşmama sebebimde onun benle en baştan beri konuşmaması, düşünsenize yeni tanıştığınız biri sizle konuşmuyosa, hep konuşmak için çaba sarfedermisiniz? Bende 3-5 seferden sonra vazgectim haliyle, kendi haline bıraktım durumu. Bu da diğerine gitmiş söylemiş galiba ötekide bana surat yapmaya ve kötü kötü bakmaya başladı. Onla da ilişkim bozuldu yani. Bunlar da beraber gidip patroniçeyle konuşmuşlar anladığım kadarıyla. Bilmiyorum nolcak ya. Saçma sapan şeyler. Şutlucaklar beni büyük ihtimal.

Umarım ben kafamdan kurup, yanlış anlamışımdır durumu. 15 gün sonra kesin belli olur o zamana kadar stres sinir harbi. Yoksa yeniden iş bulma stresi, aslında ben ilanlara bakmaya başlıyayım şimdiden, ne olur ne olmaz..

Umutsuz Vaka

noreply@blogger.com (Pipifik) — Fri, 05 Dec 2008 09:01:18 PST

Bugün çok sıkıldım, canım hiçbirşey yapmak istemiyor, geçsede kurtulsam ve yarın yepyeni bir ruh haliyle sanki yeni bir insan gibi başlasam yeniden. Koltukta bile doğru dürüst oturamıyorum, her türlü ayrı bir rahatsızım, şekil değişitirip terar oturuyorum, yine aynı yine aynı rahatsızlık, hiç heyecan yok içimde bugun, 30lu yılların siyah beyaz filmleri gibiyim. Geçsin artık bugün...

Sanırım iş yerinde iletişim sorunum var insanlarla, konuşasım gelmiyor ve hep böyle gitmesi ürkütüyor beni ve bu iş benim şu an tek ve en güzel seçeneğim. Ama herkes tanıyor birbirini yıllardır. Ben ise 1 aydan biraz uzun süredir ordayım. Tabi onlar sürekli konuşuyorlar bıdıbıdı bıdıbıdı... Aslında bende severim konuşmayı hemde çok fakat insan atlıyamıyor hemen böyle durumlarda, zaman lazım galiba ama ya hep böle giderse, bide çalışanların hepsi karşı cins ve +10 yaş büyükler benden, ister istemez sallanmıyormuş gibi hissediyorum, ben mi takıldım bukadar yaşa ne...

Bugün, hoşuma gitmedi yaşam,
Kendimi yarınla avutuyorum.
Aşık olmam lazım.