pisoglendis

Νταλίκα

2012-06-03T00:24:00.000+03:00

Φίλες, φίλοι, φίλ@,

Σας πληροφορούμε ότι η Νταλίκα (# 6) κυκλοφόρησε και πάλι.
Με πλούσια ύλη, άρθρα, συνεντεύξεις, επίκαιρο κόμικ ,
λεσβιακό λόγο, υπέροχες φωτογραφίες και άλλα πολλά.

Θα την βρείτε στην Αθήνα στα βιβλιοπωλεία:

Πολύχρωμος Πλανήτης
Αντωνιάδου 6 (και Πατησίων, δίπλα στην ΑΣΟΕ)

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο
Θεμιστοκλέους 37 (και Σόλωνος)

Βιβλιοπωλείο Ναυτίλος
Χαριλάου Τρικούπη 28 (μεταξύ Ακαδημίας και Σόλωνος)

Σύντομα θα μπορείτε να τη βρείτε και στη Θεσσαλονίκη
στο βιβλιοπωλείο Πυξίδα.

Και φυσικά το Σάββατο 9 Ιουνίου, ημέρα που γιορτάζουμε την περηφάνια μας,
στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στο περίπτερο της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας,
μαζί με τα προηγούμενα τεύχη και άλλο λεσβιακό και φεμινιστικό υλικό.

Kentro sincronis texnis thessaloniki limani

2012-06-01T17:09:00.001+03:00

Ερχεται.. αύριο Σάββατο 2 Ιουνίου !! Τρομερό πάρτυ πισίνα ποτάκια μουσικάρες απο Dj GsP και Dj Valavani πολύ χορός

2012-06-01T15:20:00.000+03:00

Έρχεται.. αύριο Σάββατο 2 Ιουνίου !!
Τρομερό πάρτυ πισίνα ποτάκια μουσικάρες απο Dj GsP και Dj Valavani πολύ χορός

CASTING ΝΕΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΠΑΝΟΥ ΚΟΥΤΡΑ

2012-06-01T15:16:00.003+03:00

Επ' ευκαιρίας θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι έχουμε αναλάβει τη  
διανομή ρόλων για την νέα κινηματογραφική ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα,  σκηνοθέτη της ταινίας "Στρέλλα", όπου αναζητούμε ένα ταλαντούχο νεαρό  ομοφυλοφιλο ηλικίας 17-18 ετών. Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλώ να  επικοινωνήσουν στο 2106721958. www.athenscasting.gr

ATHENS CASTING
3 Al. Papanastasiou
15451 Neo Psichiko
Athens Greece
www.athenscasting.gr
t. +302106719500

Κυκλοφορεί

2012-06-01T15:16:00.000+03:00

Κυκλοφορεί σήμερα στην Αθήνα
αύριο στην Θεσσαλονίκη
από Δευτέρα σε όλη την Ελλάδα και Κύπρο
Μην ξεχνάτε
απο βδομάδα θα το βρείτε και στη σελίδα μας
fagazine.gr

Civil Disobedience: gender identity...opening night 30/05/2012

2012-05-31T12:34:00.001+03:00

Ανδρέας Αγγελάκης, Αλησμόνητα σινεμά, Εξάντας, 1989

2012-05-30T02:08:00.002+03:00

ΦΟΡΕΑΣ
Έχω AIDS. Πριν δέκα μήνες το ανακάλυψα. Κάτι ζαλάδες, κάτι κομάρες, δε μπορούσα να πάρω τα πόδια μου, ευκοίλια ένα σωρό, αϋπνίες, ιδρώτες. Το ‘πα στο τεκνό μου, ένα ναυτικό, τρίτος μηχανικός σε ποστάλι, που περιμάζεψα τότε που δεν είχε φράγκο και τώρα ούτε που γυρίζει να μας δει. «Μωρή, πήγαινε να κάνεις το τεστ μπας έχεις τίποτα και κάψεις κι εμάς, άι στο διάολο», μου κάνει. Η αλήθεια είναι πως το ‘θελα κι εγώ. Κάτι απ’ την τηλεόραση, κάτι απ’ τον «Οικογενειακό Θησαυρό», με είχανε ζώσει τα φίδια. «Να πάω», του ‘λέω. Τραβάω στην Αθήνα, εκεί κοντά στου Παναθηναϊκού το γήπεδο, πήρα και την Κωστούλα μαζί, καλό παιδί, κομμωτής αυτός, πουρεμένος, καμιά σαρανταριά χρονώ. Εγώ έχω δεν έχω κλείσει τα τριανταδύο. Πάμε, που λες, στηνόμαστε, να μη σ’ τα πολυλογώ, το τεστ θετικό. Σοκ εγώ. «Και τώρα τι γίνεται, μωρή Κωστούλα;» τη ρωτάω. Κίτρινη αυτή, κατακίτρινη, έχει πανιάσει και δεν ξέρει τι να πει. «Θα δούμε», μου λέει, «να ρωτήσουμε το γιατρό». Τι να μας πει κι αυτός; Τα τρία κακά της μοίρας του δεν ήξερε. «Καλή τροφή και ύπνος και μην κουράζεστε, σας παρακαλώ, και μειώστε τους ερωτικούς συντρόφους σας (πού κουράγιο για τέτοια πια) και απαραίτητα τα προφυλακτικά και να σας ξαναδούμε πώς πάτε γιατί κι εμείς στο στάδιο της ερεύνης είμαστε». Κατάλαβες δηλαδή η σκρόφα η μουστακαλού; Πειραματόζωα. .
Εγώ, όχι που να το παινευτώ, αλλά καθαρός-πεντακάθαρος υπήρξα από ανέκαθεν. Α, όλα κι όλα. Μετά το γαμίσι, πάντα σαπουνάδα και νερό. Κι εγώ και το τεκνό, να του πλένω με τα ίδια μου τα χέρια τη σερ μελιά. Μια φορά μάλιστα στη Σαλαμίνα, που τα ‘χα μ’ έναν ψαρά ιδιότροπο, μ’ έκανε κι αγόρασα ένα μπουκάλι αντισηπτικό, δε θυμάμαι πώς το λέγανε τώρα. Ο φαρμακοποιός το διάλεξε, όταν του εξήγησα απ’ έξω-απ’ έξω για ποιο λόγο το ήθελα. Και το μπάνιο μου κι η κολόνια μου και το πεντακάθαρο σλιπάκι μου. Τα πάντα. Εκεί που τα χαλούσαμε πάντα ήταν η καπότα. Τοπροφυλακτικό, όπως έμαθε και πιπιλίζει τώρα όλος ο κόσμος. Δεν τη βρίσκω με την καπότα. Βέβαια, αμέσως μετά πάω στον καμπινέ, καταλαβαίνεις. Κάτι σα να με τσούζει, σα να με ψιλοπονάει, εν πάση περιπτώσει, δεν τη συνήθισα ποτέ. Σπάνια αγόραζα. Αλλά και σπάνια μου ζητούσαν. Ξέρω ‘γώ; Γι’ αυτό και δεν ήξερα τι ν’ απαντήσω στο γιατρό που με ρώτησε σχετικά κι επέμενε. Του τα μάσαγα. Κι αυτός να ξαναρωτάει. Τι να πω;
Τώρα πια ό,τι έγινε έγινε. Και το τεκνό ο μηχανικός έτζασε κι οι φίλοι μου οι πιο πολλοί γίνανε λούηδες μόλις το τζίναψαν και μου ‘μεινε μονάχα η Κωστούλα, ας είναι καλά το παιδί. Μου παραστάθηκε, δε μπορώ να πω. Και μάνα και πατέρας κι αδερΦός. Στο Ιπποκράτειο, που της έπεφτε κομμάτι μακριά, έκλεινε το κομμωτήριο μια ώρα νωρίτερα για να ‘ρχεται να με βλέπει, τότε με τη μεγάλη μου εξάντληση.
Έμεινα κοντά ένα μήνα. Ό,τι είχα και δεν είχα έγινε καπνός. Και τι να αάλει στη μπάντα ένας χορευτής, πότε Τρούμπα, πότε κανένα τραβεστί σόου σ’ ένα στέκι στην Αθήνα, πότε καμιά αρπαχτή στην επαρχία, Βέροια, Νάουσα, ξέρεις. Ψιλοπράματα. Πάνε, σκορπιστήκανε. Το ‘γραψα του αδερφού μου του μεγάλου στη Σαλονίκη, άφησα τις ντροπές καταμέρος και του ζήτησα να βάλει το χέρι στην τσέπη. «Σ’ έχω ξεγράψει προ πολλού», μου απαντάει στην επιστολή. «Με πούστηδες δε θέλω να ‘χει σχέση η οικογένειά μου και ν’ αλλάξεις όνομα να μη μας ρεζιλεύεις». Κι ούτε ένα πράσινο Φύλλο. Τ’ όνομα τόνε μάρανε που να του ‘ρθει το μπαρό και να μην του ξεκολλάει, Θε μου, συχώρεσέ με. Τι μου φταίνε τα παιδιά του, σάμπως μ’ έχει αΦήσει να γνωρίσω κι εγώ τ’ ανίΨια μου, να τους πάρω ένα δώρο, να τα ρωτήσω για το σχολείο τους; Δυο αγοράκια, οχτώ και δέκα χρονώ. Μωρέ, ας ζούσε η μάνα μου και θα σ’ τόνε κανόνιζε. Μόνο αυτή να φοβόταν. Αυτός φτυστός σαν το κάθαρμα τον πατέρα μου. Συγγενείς κι αδέρφια, σου λέει ο άλλος. «Ποιος σου βγαλε το μάτι κι είν’ έτσι βαθιά βγαλμένος ο αδερΦός μου». Θαρρείς πως έτσι βγήκαν οι παροιμίες; Από σοφία προέρχονται.
Με βγάλαν μια φορά και στην τηλεόραση. Δηλαδή την πλάτη μου . Αν κι εγώ δε θα ‘χα αντίρρηση να με δείχνανε και πρόσωπο και σώμα κι όλα. Σιγά τώρα. Τι είχα, τι έχασα. Κάτι με ρωτάγανε κι απαντούσα, ο
σκηνοθέτης με βοήθησε πολύ, τα ‘χα γράψει σ’ ένα χαρτάκι και τα προβάραμε τρεις-τέσσερις φορές. «Ωραίο βγήκε», μου είπανε, εγώ δεν κατάλαβα τίποτα - ως κι η φωνή μου έμοιαζε διαφόρετική, ίσως ήταν και το κρύωμα που είχα τότε και κρατιόμουνα μη βήξω. Με φέρανε με ταξί στο σπίτι πίσω και μια μούτζα δημοσιογράφος κράτησε το τηλέφωνό μου. Κάτι θα ‘κανε για οικονομική ενίσχυση μέσα στους τεχνικούς του στούντιο, είπε. Δεν πήρε ποτέ τηλέφωνο, αν την είδατε εσείς την είδα κι εγώ. Δε βαριέσαι. Κάναν τη δουλειά τους και χεστήκανε για τα περαιτέρω. Αν δεν έχεις νύχια να ξυστείς.. .
Α, ναι, και μια φορά κάποιος μου πήρε συνέντευξη μεγάλη. Δημοσιεύτηκε στην «Απογευματινή». Καλέ, μισή σελίδα με φωτογραφίες έγχρωμες και τέτοια. Αισθάνθηκα πολλή περηφάνια, κάτι σαν ήρωας, κι ο δημοσιογράφος μου Φέρθηκε πολύ κύριος. Ήρθε με πορτοκαλάδες και φρυγανιές και πάστες. Βέβαια εμένα το μάτι μου δούλευε και μου φάνηκε ψιλοτζιναβωτός, αλλά δεν έδωσα ουδεμίαν σημασία. Δικαίωμά του του ανθρώπου. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τη βρίσκει όπως θέλει στο κρεβάτι. Μόνο που μου έκανε, πώς να το πω, κάπως αδιάκριτες ερωτήσεις, άσχετες με την υγεία μου: δηλαδή, πού έβρισκα τους γκόμενους κι αν τους πλήρωνα και διάφορα τέτοια πρόσωπικά. Ευτυχώς η Κωστούλα μού έγνεΨε να το βουλώσω, απ’ την κουζίνα που άκουγε, κι έκανα πως δεν κατάλαβα την ερώτηση λέγοντας κάτι για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία και το χορό.
Αν είναι δυνατόν να ξεγελάσει εμένα η λουμπίνα. Στην πουτάνα πουτανιά. Πάντως το χάρηκα, γιατί κι οι φωτογραΦίες που με τράβηξε ένα άλλο τεκνό, που είχε φέρει μαζί, μ’ έδειχναν μια χαρά. Υγιέστατο.
Όπως κι η μούτζα της τηλεόρασης, υποσχέθηκε κι αυτός οικονομική ενίσχυση, πήρε τα μπογαλάκια του κι έγινε καπνός. Τι θέλουνε κι υπόσχονται, τους ζήτησε κανένας τίποτα; Τώρα είμαι καλά. Παίρνω και κάτι βιταμίνες απ’ το φαρμακείο κι αισθάνομαι καλύτερα. Δεν έχω κανονική ασφάλιση και δε μπορώ ν’ αγοράζω πολλά Φάρμακα. Ο φαρμακοποιός που ξέρει το πρόβλημά μου μου δίνει πολλές φορές βιταμίνες, σταγόνες, ένζυμα κι άλλα διάφορα τέτοια, τζάμπα. Δε δέχεται να πληρωθεί. Πολύ εντάξει τύπος.
Ε, πάω καμιά βόλτα, κάνω κανένα τηλέφωνο, μου φέρνει η Κωστούλα το «Ντομινό», Το «Πάνθεον», περνάει η ώρα. Τι να κάνεις…
Α, ξέχασα. Η Κωστούλα μου ‘φερε και βίντεο. Το δικό της. Να ‘ναι καλά. Μέρες να μου κόβει ο Παντοδύναμος και χρόνια να της δίνει, με όλη μου την ψυχή το λέω. Μου ‘κανε πολύ καλό το βίντεο, που λέτε. Γιατί, στην τηλεόραση τι θα δεις; Τα πολιτικά; Τα βαριέμαι. Μια ζωή τα ίδια, μια ζωή απάτες. Βέβαια μ’ αρέσουνε τα σίριαλ. Ιδίως τα ξένα. Τα ελληνικά τα βρίσκω βαρετά - γυφτιά και μιζέρια. Ενώ τα ξένα, παιδί μου, είναι άλλο πράμα. Εκείνη η «Δυναστεία» ήταν το κάτι άλλο. Τι πλούτος, τι πολυτέλεια, τι πισίνες, τι ρούχα, τι αυτοκίνητα. Και κάτι τεκνά δυο μέτρα μπόι. Όχι σαν τα δικά μας τα κοντοστούπικα. Πότε ήταν που το βλεπα ανελλιπώς στην τηλεόραση… ‘82; ‘83; Δε θυμάμαι. Παρασκευές ήτανε πάντως. Στηνόμουνα στην τηλεόραση, είχα τότε μια μικρή μαυρόασπρη, δεν άντεχαν τα οικονομικά μου για μεγαλύτερη, άσε πια την έγχρωμη, αυτό ήταν όνειρο απατηλό. Αχ, συγκινήθηκα τώρα που θυμήθηκα τη «Δυναστεία». Ήμουνα τότε καλά, βλέπεις, σαν την καλή χαρά, κι αλώνιζα τους σινεμάδες και τα πάρκα.’ Καλέ, στη «Δυναστεία»δεν ήτανε που ο γιος είναι τζιναβωτός και συζεί μ’ ένα άλλο παιδί δικό μας και το πετάει κατάμουτρα του
πατέρα: «Ναι, βρε, είμαι πούστης κι ό,τι θέλει ας γίνει» - δηλαδή δεν το ‘πε έτσι, το ‘πε λίγο περί διαγραμμάτου, αλλά ο πατέρας κόντεΨε να πάθει αποπληξία και τον αποκλήρωσε, ή κάτι τέτοιο.
Μόνο η Τζόαν Κόλινς πήρε το μέρος του δικού μας. Τι γυναίκα! Γυναικάρα με τα όλα της. Λένε πως έχει κάνει τρία λίφτιγκ και πάει για το τέταρτο, αλλά γιατί να την κατηγορήσω; Αν είχα το μπερντέ, θα ‘κανα κι εγώ - που λέει ο λόγος. Μια ζωή την έχουμε. Αυτή, λοιπόν, θυμάμαι πως πήρε το μέρος του δικού μας. Μάνα, βλέπεις. Όχι σαν τα ρεμάλια τους φασίστες τους πατεράδες που μας δέρνουνε και μας δίνουν για στιγματισμό στην κοινωνία και μας κάνουν το βίο αβιωτο. Σ’ τα ‘πα και πριν. Κόλαση μου ‘χαν κάνει τη ζωήμου, μέχρι που τους τα βρόντηξα και το ‘σκασα κι είπα«τέρμα η καταπίεση και το κλάμα, κώλος μου είναι και τον κάνω ό,τι θέλω».
Αμ τι θαρρείς. Ε, μου λείπουν βέβαια. ‘Αλλο να ‘σαι στη ζεστασιά σου και στο σπιτικό σου κι άλλο ανάμεσα σε ξένους. Ιδίως τώρα, με την αρρώστια μου, θα ‘θελα κι εγώ μια συντροφιά κάποιου δικού μου να με πάει και σε κανέναν άλλο γιατρό να δούμε τι θα γίνει. Ή στην Αμερική… Λένε πως πουλάνε το φάρμακο σε μερικά νοσοκομεία, αλλά κάνει ακριβά και δεν το διαδίδουν.
Στην Αμερική όλα συμβαίνουν. Αν έχεις λεφτά, βρε, και τον καρκίνο τον κάνεις γρίπη. Αχ, πουτάνα τύχη, που μας γέννησες φτωχούς. Τώρα μόνη μας χαρά να βλέπουμε τη Φιλίνη και τον Ψάλτη στο βίντεο. Όσο για τ’ άλλα, κουραβέλτες και τα σχετικά, δεν έχω διάθεση. Μπορεί να μου ‘ρθει. Πού ξέρεις; Άλλοι λένε θα βρεθεί το φάρμακο τώρα κοντά, άλλοι λένε το 2000. Πλήρης σύγχυσις, δηλαδή.
Σ’ ένα περιοδικό διάβασα πως έγινε ένας σύλλογoς για φορείς του AIDS. Πάν’, συγκεντρώνονται, μιλάνε, γελάνε, δίνουνε λεφτά ο ένας στον άλλο. Λέω να πάω. Τι έχω να χάσω; Βάρδα μην είναι κανένας σύλλογος με θεότρελες αδερΦές, θα τις καλιαρντέψω - όταν είναι παραπάνω από δυο, δεν υπάρχει χειρότερη φάρα. Προτιμώ να κάνω παρέα με τα πρεζόνια.
Άκουσα πως είναι πιο πολλοί φορείς κι απ’ τους ομοφυλόφιλους. Το κολλάνε απ’ τις ενέσεις τους. Θεός φυλάξει, μόνο χασίσι κάπνισα πέντ’ έξι φορές κι αυτό για το χατίρι εκείνου του αλευρά που ήθελε να με σπιτώσει. Ύστερα εξαφανίστηκε κι αυτός. Όπως όλοι. Έχεις δεν έχεις AIDS. Αυτό να λέγεται. Τώρα περιμένω. Να δουλέψω δε μπορώ, βέβαια. Ποιος θα με πάρει που δε μπορώ να κουνήσω καλά-καλά τα πόδια μου. Κι εμείς τα πόδια μας τα υπολογίζουμε πολύ. Είναι το εργαλείο για τη δουλειά μας.
…0 γιατρός μού ‘κοψε το κάπνισμα. Αυτό μου στοίχισε πολύ. Αχ, να ‘χα ένα τσιγαράκι τώρα. Δε βαριέσαι. Έτσι είναι η ζωή. Το πιο πολύ, πίκρες και βάσανα.
Ανδρέας Αγγελάκης, Αλησμόνητα σινεμά, Εξάντας, 1989

Ανδρέας Αγγελάκης

2012-05-30T01:58:00.002+03:00

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Αναμέτρησα τη μέρα που πέρασε – τίποτα.
Αναμέτρησα τη νύχτα που θά 'ρθει αμείλικτη,
ψυχρή με τα φαρδειά της νεκροσέντονα.
Ούτε μια μνήμη, ένα χαμόγελο - τίποτα.
Τίποτα.
Μηχανικά, προβάρω τα λόγια που θα πω σε λίγο.

«Ναι, χάλασε ο καιρός. Καπνίζετε;
Όχι, δε μένω εδώ κοντά,
ή, μάλλον, μένω. Η καταγωγή μου;
Από τη Σύρο. Ναι, ωραίο νησί.
Για μια ώρα; Ή δύο;
Ναι, σίγουρα τόσα.
Στην ηλικία μου πια δεν τρέφω αυταπάτες.
Φαίνομαι νέος; Τι σημασία έχει.
Ναι, αρκετά είπαμε, ας πηγαίνουμε.»

Ξαναδιαβάζω κλασικούς μετά την έξαψη,
ομπρέλες, λόγια βαθυστόχαστα, έρωτες
(άκαιρα που ηχεί η λέξη...)
κι ο θάνατος στις ιστορίες αυτές τι εύκολος,
(δεδικαίωται, γαρ...)
τι δύσκολος όμως σαν τον πίνεις
την κάθε μέρα
γουλιά-γουλιά.

Ανδρέας Αγγελάκης

2012-05-30T01:57:00.002+03:00

ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΝΕΚΡΕΣ

Ζούνε, δεν ζούνε; Έρχονται στο ύπνο μας
οι αραχνιασμένες, οι παλιές, οι πεθαμένες αδελφές
με ψεύτικα μπιζού, ξεδοντιασμένες, άσπρες,
αλλά με χείλη κατακόκκινα σαν του θανάτου
η Τζίλντα, η Ρίτα, η Συλβάνα απ' τη Χαβάη,
άλλες φορούνε κάτασπρο φουστάνι,
άλλες κρατάνε τσάντα,
άλλες ξεφωνίζουνε, σε ξεκουφαίνουν,
οι πιο πολλές, όμως, κοιτούν αμίλητα μπροστά τους.
Τις βλέπω όλες μαζί στον ύπνο μου
να βγαίνουν απ' τους τάφους τους,
κάτι υπόγεια στο Μεταξουργείο ή στην Πλατεία Βάθης
να προχωρούν προς τα παλιά τους στέκια αγκαζέ,
να πλημμυρίζουν τα παγκάκια της Κουμουνδούρου
και το φεγγάρι να 'ρχεται,
να πέφτει και να κάθεται
απάνω στο εμπριμέ φουστάνι τους,
αυτές το παίρνουν αγκαλιά, το πιπιλάνε,
γλυκά δαγκώνουν το λαιμό του,
το αποκαλούν με ονόματα παλιών νταβάδων
το ρίχνουνε σαν μπάλα η μια στην αγκαλιά της άλλης
γύρω τους έρχονται και φεύγουν
τσόλια, αστυνομικοί και χασικλήδες,
μα το φεγγάρι δυσφορεί στο τέλος,
χασμουριέται, θέλει ψιλά να πληρώσει το ξενοδοχείο του,
κι αυτές πρέπει ξανά να μπουν στον τάφο τους,
γλυκοχαράζει,
έκαναν το καθήκον τους,
Όλα βρίσκονται όπως τ' άφησαν.
βάζουνε λίγο τοκαλόν,
λίγο κραγιόν στα χείλη
και διαλύονται σε καπνό.
Μένει, απ' όπου πέρασαν, λίγη άχνα,
τσαλακωμένα χαρτομάντιλα, ένα δίφραγκο.
Πέντε η ώρα.
Κατουρούν οι πρώτοι εισπράκτορες.

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ

2012-05-30T01:51:00.004+03:00

Κάποτε, βέβαια, θα βρεθώ κι εγώ -ας μη γελιόμαστε¬-
με κάποιο σουγιά μπηγμένο στα πλευρά,
κάποιο σκοινί γύρω απ’ το λαιμό μου,
παραμορφωμένος απ’ τα χτυπήματα τού αγνώστου,
(άνεργος; ναυτικός; ψυχοπαθή ς; τί σημασία έχει…).
Τα συρτάρια μου άνω κάτω, ρούχα πεταμένα,
ολόγυμνος σε στάση άμυνας ή παράκλησης
να κλείσει, να τελειώσει, επιτέλους, το μαρτύριο
(πού, άλλωστε, το περίμενα στο βάθος)
και’ πια να μείνουν πίσω μου δυό τρία ποιήματα,
μάλλον οι, τελευταίοι στίχοι μου,
πεντέξι σοφές υποθήκες πίσω από τη μάσκα μου.
Λοιπόν, ας έχετε το νου σας. “Αν χαθώ,
αν δεν τηλεφωνήσω κι εξαφανισθώ περίεργα,
μην το αποδώσετε στις γνωστές παραξενιές μου.
Ψάξτε με στο λιμάνι, σ’ έρημες μαούνες,
σε τίποτα θάμνα εξοχικά,
σε ύποπτα, παγωμένα ξενοδοχεία,
αναζητήστε με μ’ επιμονή στις ερημιές,
ρωτήστε πρόσωπα στα πάρκα,
κυρίως, διαβάστε για τις έρευνές σας
προσεκτικά τα ποιήματά μου.
Περιγράφω λεπτομερώς τους υποψήφιους δολοφόνους μου,
τί μάρκα τσιγάρου καπνίζουν,
το βλέμμα, τις συνήθειες,
τη βραχνάδα τους.
(Ή μεταφυσική της μιας νύχτας, 1982)

ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ - Η ΟΔΟΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟ

2012-05-30T01:41:00.000+03:00

Στοίχειωσε η ζωή μου σε τούτο το κρεβάτι
το σαράβαλο απ'τα τόσα κορμιά που κυλιστήκανε
στην κουβέρτα του. Τόσα ονόματα, τόση ομίχλη,
τόση θλίψη αβάσταχτη.
Πέφτουν οι σοβάδες απ' τους τοίχους,
μέσα από τις τρύπες τους χιλιάδες μάτια,
φωνές ανάπηρες, πνιγμένες
και χρόνια- έξι να 'ναι;- τα ίδια:
η βρύση το λιωμένο σαπούνι, τα σκουπίδια
στις σκάλες, άδειες μποτίλιες, μαραμένα προφυλακτικά
σαν πουκαμισάκια χωρίς ζεστό κορμί να ντύσουν,
το καθρεφτάκι με το χρόνο κολλημένο
στα ραγίσματά του. Το πρόσωπό σου.
Έπιασε βοριαδάκι, η βροχούλα μουσκεύει
τους τενεκέδες με την αρμπαρόριζα
στην πίσω αυλή, θυμάσαι:
η σιδερένια σκάλα με τη χοντρή νοικοκυρά
που ζήταγε μετά τη λειτουργία το νοίκι,
τα μάτια του παπά στο τζάμι της εκκλησίας απέναντι
να μου θυμίζουν τη φωτιά της κόλασης,
ο διάβολος με στολή εσατζή ν'ανάβει τσιγάρο
στην παρακάτω γωνιά ύποπτος, απειλητικός
με το πιστόλι του στραμμένο πάνω μου
έτοιμος να ρουφήξει τα λεφτά και το λαιμό μου.
Τακ τακ έπαψε η βροχή. Γίνηκαν τόσα
από τότε που έφυγες.
Μαζεύω κομμάτια απ'το πρόσωπό σου
σε κάθε μούτρο τυχαίο, όπως ο βασιλιάς
το σπαραγμένο του γιο στο παραθύρι.
Μπήκε χειμώνας. Μοσχοκάρυδο.
Ψήνουν μουσταλευριά επάνω.
"πού να προλάβουν λίγα κόλυβα να ταΐσουν
όλους του ζητιάνους" λέει η καντηλανάφτισσα.
"Χτες πάλι ξεχάσατε ανοιχτή την πόρτα σας,
κάποιος χτύπησε με μπλούζα μαύρη ναυτική
εκεί γύρω στις οχτώ,
να προσέχετε,
πρεζάκηδες, καταζητούμενοι, άστεγοι,
θα σας αρπάξουν τίποτα

(Ξάφνου μύρισε γιασεμί, ανατρίχιασα, που να 'σαι:)

είπε πως ζήταγε εσάς, τον περιμένατε, λέει,
είναι γνωστός σας".
"Ναι", απάντησα, "τον περίμενα, είναι ο θάνατος".
"Καλέ αφήστε αυτά τ'αστεία, νέο παιδί,
χτύπα ξύλο,
ωστόσο δε βλάπτει να γίνετε προσεχτικότερος".

Σε θυμάται κι εκείνη μα δε βγάζει άχνα για σένα,
με κοιτάει λοξά κόβοντας αρμπαρόριζα,
αλλά κι εγώ σ' εκδικιέμαι, αγρίμι-
κλείνω την ετοιμόρροπη πόρτα
και τρώω τις σάρκες σου δίχως τύψη
σαν γάτος που ξεσχίζει τα μικρά του στο πλυσταριό.

Athens Pride 2012 Radio Spot

2012-05-29T23:09:00.001+03:00

Γυάλινο Δωμάτιο

2012-05-29T20:47:00.001+03:00

homotopia Party Seven film gallery

2012-05-28T15:54:00.002+03:00

Homotopia Κινητή Μονάδα Praksis

2012-05-28T15:40:00.001+03:00

homotopia@Good As Youth

2012-05-28T15:32:00.005+03:00

homotopia@ Good As Youth@Σιωπηλή διαμαρτυρία

2012-05-26T13:32:00.003+03:00

πισω-γλέντης

2012-05-26T13:23:00.000+03:00

le nonce και Καθέτως

2012-05-26T13:22:00.000+03:00

XLSIOR -HOMOTOPIA

2012-05-25T14:08:00.002+03:00

Αλλαγή ημερομηνίας για το Xlsior- Homotopia Party στην Θεσσαλονίκη λόγο καιρού.
Το αυριανό pool party στο roof garden του Capsis Hotel θα γίνει το άλλο Σάββατο 2/6 απο το μεσημέρι 15 00 ως τα μεσάνυχτα.
Ελάτε για δυνατές μουσικές μπανάκι και πολλές εκπλήξεις

ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ AGAYRTHITO

2012-05-22T22:48:00.000+03:00

ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ιδιαίτερα θορυβημένος από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, των νεοναζιστικών ομάδων και των εθνικιστικών ιδεών κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – ο ίδιος είχε ζήσει στο πετσί του και τον ναζισμό και την εθνικοφροσύνη και τον φασισμό και τον λαϊκισμό και την ιδεολογική βία. Έτσι τον Φεβρουάριο 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην Ελευθεροτυπία. Μετά τα τελευταια εκλογικά γεγονότα , την ακριτη πολεμική εναντιον των μεταναστων, την ανήθικη διαπόμπευση των οροθετικων ιερόδουλων, και κυριως την αυξανόμενη κοινωνικη διαθεση για … πλάκα, απεναντι σε οτιδηποτε διαφορετικο μας περιβάλει, πιστεύουμε ότι το κείμενο αυτό, μαζι με το αφιέρωμα μας στο πλαισιο της omotopia μπορει να σταθει η βαση για μια εκ βαθων αναζητηση των αιτιων του ρατσισμου που περιέχει ο καθένας μας και την αντιμετώπιση του αυγου του φιδιου που ερημην μας επωάζεται.

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».
Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων.

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε.

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Μάνος Χατζιδάκις

Civil Disobedience : youth revolt -Agayrthito Το διαφορετικό μου ειμαι εγώ

2012-05-22T22:45:00.001+03:00

bizarre people

2012-05-21T21:57:00.000+03:00

but is art

2012-05-21T21:41:00.000+03:00

Thessaloniki Pride

2012-05-21T12:14:00.003+03:00