PITER_PL

Даниэль Ольбрыхский получил в Петербурге престижную премию | Gazeta Petersburska

2010-10-11T00:59:00.000+03:00

Даниэль Ольбрыхский получил в Петербурге престижную премию | Gazeta Petersburska

Лауреатом премии «Балтийская звезда» 2010 года стал популярный польский актер Даниэль Ольбрыхский, чьи роли в кино и на театре снискали ему любовь миллионов зрителей. По его словам, на торжественную церемонию в Петербург он приехал прямо со съемочной площадки, смыв с себя грим, в котором снимался в роли маршала Юзефа Пилсудского в историческом фильме Ежи Гофмана.
Ольбрыхский говорил по-русски, вспоминая свой первый приезд в нашу страну в середине 60-х после премьеры фильма Анджея Вайды «Пепел». Тогда ему довелось познакомиться с Андреем Тарковским, Никитой Михалковым, Андреем Кончаловским, Георгием Чухраем. Помнит он и свой первый приезд в «невероятно красивый» Ленинград, когда несколько часов бродил по Эрмитажу с Анджеем Вайдой. Но особенно запомнился актеру час, проведенный в Большом драматическом театре на репетиции Георгия Товстоногова, когда режиссер ставил свой знаменитый спектакль «Идиот» с Иннокентием Смоктуновским в главной роли. «Я еще не знал тогда, что сам буду играть в произведении по Достоевскому, а потом приеду на гастроли в Ленинград в роли Гамлета», - сказал Даниэль Ольбрыхский, добавив, что все это - дорогие для него воспоминания. Актер признался, что с большой радостью вновь приехал в Петербург, в город, который он будет вспоминать вновь и вновь.

Кенотаф для «царицы звуков» в Петербурге | Gazeta Petersburska

2010-09-26T00:20:00.001+03:00

Кенотаф для «царицы звуков» в Петербурге | Gazeta Petersburska

25 сентября в Некрополе мастеров искусств Александро-Невской лавры открылся кенотаф (памятный знак) польской пианистке Марии Шимановской. Она умерла в возрасте 41 лет в Петербурге от холеры, похоронена на Митрофаньевском кладбище. Однако после революции кладбище было уничтожено.

Инициатива установки памятного знака принадлежит журналу «Gazeta Petersburska», Министерству культуры и Министерству иностранных дел Республики Польша, Польскому институту в Санкт-Петербурге, при поддержке Государственного музея городской скульпторы и Фонда имени Д. С. Лихачева.

Проект памятника создал известный петербургский архитектор Вячеслав Борисович Бухаев. По его замыслу, кенотаф представляет собой ассиметричную гранитную глыбу с полированной лицевой частью, на которой намечена клавиатура фортепьяно. Бронзовые литеры, напоминающие фортепьянные клавиши, составляют надпись на польском языке: «Памяти Марии Шимановской». В нижней части памятника вырублена латинская надпись AD MEMORIAM – «в память» – указывающая, что этот знак не является надгробием, и русский текст: «Польская пианистка Мария Шимановска».

Mieszkańcy Petersburga odczuwają wielki ból razem z Polakami

2010-04-19T15:09:00.001+03:00

Straszna tragedia pod Smoleńskiem…. Najpierw osłupienie: czy to możliwie? Potem ból i żałoba… Tak, katastrofy samolotów czasami się zdarzają i zawsze śmierć w powietrzu przeraża. Ale tutaj coś innego. Znów nasze narody — Polacy i Rosjanie — są związane wspólną tragedią. I jeszcze Katyń jako znak, że tej zbrodni wojennej nie wolno zapomnieć. Przypominam jak rok temu byłam na pokazie zamkniętym "Katyni" Andrzeja Wajdy i nie mogłam zrozumieć, dlaczego ten mądry i przenikliwy film nie wolno wyświetlać w moim kraju. Ale parę dni do katastrofy obraz pokazujący tragedię polskich oficerów można było zobaczyć na kanale telewizyjnym "Kultura", niecieszącym się dużą popularnością. Na drugi dzień po katastrofie telewizja państwowa w porze największej oglądalności transmitowała film na cała Rosję. Dziękuję. Ale cena jest zbyt wysoka…

W niedziele, 11 kwietnia, na głównej ulicy Sankt Petersburga na Newskim prospekcie w kościele pod wezwaniem św. Katarzyny Aleksandryjskiej modliliśmy się o życie wieczne dla ofiar katastrofy lotniczej. Wielu ludzi złożyli kwiaty u portretu prezydenta Polski i jego małżonki. Przypomniałam, że pani Maria Kaczyńska była w tym najstarszym kościele rzymskokatolickim w Rosji — w maju 2007 roku, kiedy przyjeżdżała na uroczyste otwarcie Domu Polskiego. Wtedy małżonki prezydentów Polski i Rosji — Maria Kaczyńska i Ludmiła Putina oraz gubernator Petersburga Walentyna Matwiejenko — otworzyły placówkę polonijną w naszym mieście. To, jak wtedy mówiła pani Maria, jak wyglądała pozostało w pamięci. Ciepło przywitała rodaków i wyraziła nadzieję, że wszyscy, którzy interesują się Polską, będą mogli w tym Domu dowiedzieć się więcej o kraju. Dodała, że w Petersburgu się urodziła jej mama, która wspominała to miasto z dużym sentymentem. Mówiła prosto, od serca, widać, że była wzruszona. Inteligentna i elegancka, niezwykle sympatyczna i normalna osoba…
Na zdjęciu z tej uroczystości za panią Marią Kaczyńską stoi wicemarszałek, Prezes Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" Maciej Płażyński — który też zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie prezydenckiego samolotu TU-154 pod Smoleńskiem…
12 kwietnia w Rosji trwa jednodniowa żałoba narodowa. Mieszkańcy Petersburga przynoszą kwiaty i składają kondolencje w Konsulacie Generalnym RP.

Składam wyrazy najgłębszego współczucia rodzinom ofiar oraz ich najbliższym. Wieczne odpoczniecie racz im dać Panie i światłość wiekuista niech im świeci – niech odpoczywają w pokoju wiecznym.

Tatiana Zacharowa, Sankt Petersburg. 12 kwietnia 2010.
Zdjęcia: parafia św. Katarzyny (1) oraz Władimir Szraga

Nadanie imienia profesora Rajmunda Piotrowskiego Polskiej Bibliotece w Petersburgu

2010-04-17T12:46:00.001+03:00

W dniu 24 stycznia 2010 roku w Domu Polskim została otwarta pierwsza w mieście nad Newą Polska Biblioteka z nadaniem imienia zmarłego w sierpniu 2009 roku wielkiego petersburskiego Polaka, wybitnego uczonego profesora Rajmunda Piotrowskiego. W uroczystości uczestniczyli organizatorzy i przedstawiciele Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Polonia”, Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego na czele z prodziekanem

„Ku chwale Ojczyzny i na pożytek nasz i naszych potomków nadajemy Polskiej Bibliotece w Sankt Petersburgu imię profesora Rajmunda Piotrowskiego”: wypowiedziały dwie matki chrzestne SKO „Polonia” w Sankt Petersburgu Wiesława Sawinowa i Teresa Konopielko.

W dniu 24 stycznia 2010 roku w Domu Polskim z inicjatywy Gazety Petersburskiej i jej redaktor naczelnej w Domu Polskim została otwarta pierwsza w mieście nad Newą Polska Biblioteka z nadaniem imienia zmarłego w sierpniu 2009 roku wielkiego petersburskiego Polaka, wybitnego uczonego profesora Rajmunda Piotrowskiego.
W uroczystości nadania imienia uczestniczyli organizatorzy i przedstawiciele Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Polonia” na czele z prezesem Czesławem Błasikiem, Petersburskiego Zwiazku Polaków im. bpa A.Maleckiego na czele z prezesem Lilią Szyszko, Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego na czele z prodziekanem Wydziału Filologicznego Michaiłem Marusienką, Petersburskiego Uniwersytetu Pedagogicznego na czele z prorektorem Siergiejem Szyłowem, Rosyjskiego Instytutu Kulturologii na czele z rektorem Dmitrijem Śpiwakiem, przedstawiciele Katedry Filologii Słowiańskiej Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego na czele z doc. Heleną Wołoszyną oraz Wydziału Sztuki i Muzyki w osobie wybitnej pianistki Haliny Żukowej. Honorowy Rektor Uniwersytetu Petersburskiego Ludmiła Wierbicka przekazała specjalne gratulacje. W uroczystości uczestniczyła i współorganizowała ją nowomianowana przez „Wspólnotę Polską” w Warszawie dyrektor Domu Polskiego Tatiana Rakus. Była obecna i zabrała głos w imieniu Konsula Generalnego RP Jarosława Drozda wicekonsul Anna Dembowska. Z inicjatywy dyrektora Domu Polskiego został sporządzony Akt Nadania Bibliotece Polskiej Imienia prof. Rajmunda Piotrowskiego odczytany i podpisany przez głównych organizatorów uroczystości.
Ceremonia nadania imienia składała się z trzech części. W pierwszej wystąpili zaproszeni przedstawiciele uczelni wyższych, z którymi był związany Profesor. Mówiono o jego wybitnych osiągnięciach w nauce, o niezłomnej postawie obywatelskiej, o niezwykłych zasługach na rzecz odrodzenia ruchu polonijnego, kościoła rzymskokatolickiego.

W całościopublikowano w Gazecie Petersburskiej

Mateusz Damięcki: „Nie ja wybrałem Rosję, tylko ona mnie”

2010-01-16T00:19:00.001+02:00

Młody, utalentowany, przystojny. Grał w produkcjach historycznych, obyczajowych, w serialach oraz w filmie tanecznym. Doskonale odnajduje się w każdej z ról, tworząc ciekawe postaci. Jest Polakiem, który pokochał Rosję od pierwszego wejrzenia. Dziś opowie nam jak to się stało. Z Mateuszem Damięckim rozmawia Marika Krajniewska.

– Opowiedz w jaki sposób w Twoim życiu pojawiła się Rosja.
Pierwsze zetknięcie się z Rosją miałem w wieku siedemnastu lat. Było to przy castingu do filmu Русскийбунт. Nie znałem wówczas ani lektur Puszkina, ani tym bardziej nie znałem sławy jaką rosyjski pisarz cieszy się wśród Rosjan.
– Miałeś okazję się tego wszystkiego dowiedzieć.
Przed castingiem sprawdzałem w encyklopedii co to za pisarz i co napisał, choć mama pokazywała mi w dzieciństwie bajki Puszkina, które jak się okazało mieliśmy w domu. Po pierwszym castingu, wyjechałem na drugi już do Moskwy i to był mój pierwszy wyjazd do Rosji.
– Języka nie znałeś?

Przed wyjazdem do Moskwy znałem dwa słowa: спасибо i галстук, oczywiście zdarzało mi się je mylić i kiedy chciałem komuś podziękować mówiłem krawat, i odwrotnie.

– Co w tej Moskwie zobaczyłeś? Czym Cię ujęła?

Przed wyjazdem do Moskwy największym budynkiem dla mnie był warszawski Pałac Kultury, który mnie przerażał. W Moskwie nagle zobaczyłem takich budynków jedenaście, które były jeszcze większe, potężniejsze. Zobaczyłem przestrzeń, monumentalizm, zacząłem szukać i pytać. Słuchałem historii. Jedna staruszka na przykład, odpowiadając na moje pytanie,poinformowała mnie, że Łubianka rzeczywiście istnieje, tylko, że tak naprawdę znajduje się pod ziemią…
Moja Moskwa i Rosja w wieku lat siedemnastu to mundur oficera Griniowa z armii Katarzyny II, w który mnie ubrali podczas kręcenia filmu. Historia i kraj mnie wchłonęły także dzięki postaci, w którą się całym sobą wcieliłem. Stałem się Rosjaninem z armii carskiej w czasach, o których opowiada film. Do dziś mam szpadę, którą dostałem od kaskaderów i doskonale pamiętam smak семечек w ustach.

– Gdzie był kręcony film?

Wywiad ukazał się w GazeciePetersburskiej

Zbigniew Dmitroca: „Poezja jest zaborczą kochanką i surowo karze za niewierność" ”

2010-01-15T20:57:00.002+02:00

Poeta, bajkopisarz, tłumacz, satyryk i dramaturg. Urodzony w 1962 r. w Niewirkowie na Zamojszczyźnie. Debiutował w miesięczniku ”Odra” wrześniu 1980 r. Publikował w almanachach środowiskowych Gdzie jabłonie słodkopienne, Lublin 1980, Modlitwa urojeń szczęśliwych, Zamość 1982, Pojmowanie słońcem, Zamość 1983. Ponownie zaczął drukować pod koniec lat 80. w ”Wybrzeżu”, ”Autografie”, ”Literaturze na Świecie”. Tłumaczył do wydań dwujęzycznych Annę Achmatową (Moskwa – Warszawa 1989) i Mikołaja Gumilowa (Moskwa – Warszawa 1990).

– Co dla Pana znaczy być poetą?

To pytanie, jakich w Polsce się już nie zadaje. Można na nie odpowiedzieć wymijająco, można popaść w grafomański patos. Postaram się jednak wypośrodkować. Z perspektywy trzydziestu lat od debiutu prasowego mogę chyba powiedzieć, że w moim przypadku to los, a z losem się nie dyskutuje. Zrobiłem wiele, żeby sobie jako poecie zaszkodzić, ale nic to nie dało. Poezja jest zaborczą kochanką i surowo karze za niewierność. Mnie skazała na życie z... wierszy.

Kiedy po raz pierwszy sięgnął Pan po literaturę rosyjską? Co Pana w niej przyciąga?

Z literaturą rosyjską zetknąłem się w szkole podstawowej. Potem była chwila przerwy, fascynacja poezją francuską, a potem już samodzielne poszukiwania, co nie było łatwe, bo autorzy, którzy mnie interesowali, nie byli ulubieńcami radzieckiej władzy, mam tu na myśli Achmatową, Mandelsztama czy Cwietajewą. Moje pierwsze próby translatorskie, rzecz jasna bardzo nieudolne, to wiersze Puszkina. Na szczęście nic się z tego nie zachowało. Potem był Błok i Jesienin, po drodze Szewczenko, którego czytałem w przekładzie na rosyjski, a z rosyjskiego tłumaczyłem na polski... Pod koniec liceum była fascynacja Jesieninem, która zaowocowała wieloma przekładami, które też jeszcze nie nadawały się do druku. Na początku studiów była z kolei fascynacja Wysockim, którego też namiętnie tłumaczyłem. Zrobiłem przekłady około 40 jego ballad, które mi zaginęły, więc teraz trudno stwierdzić, czy były dobre, czy fatalne. Myślę jednak, że od tłumaczenia Wysockiego zacząłem się jako profesjonalny tłumacz poezji. Mniej więcej w tamtym czasie powstały pierwsze dojrzałe przekłady Achmatowej, którą tłumaczyłem jeszcze pod koniec liceum. Od Achmatowej był tylko krok do Gumilowa, który zaczął być wydawany w okresie pieriestrojki. Z czasem doszli inni akmeiści i poeci do tego kręgu zbliżeni. I z grubsza rzecz biorąc trwa tak po dziś dzień. Jeśli zaś miałbym powiedzieć jednym słowem, co mnie szczególnie przyciąga w literaturze rosyjskiej, rzekłbym, że sam żywioł języka, którego struktura daje niesamowite możliwości formalne, o jakich mogą tylko pomarzyć poeci polscy.

Z jakimi problemami spotyka się Pan w działalności translatorskiej?

Każdy przekład to dla tłumacza wielka niewiadoma, pojedynek, dlatego niechętnie przystaję na robienie przekładów na zamówienie. Gdy wybieram sam, momentalnie staram się ocenić, czy z danym tekstem dam sobie radę. Oczywiście, po tylu latach tłumaczenia wierszy najwybitniejszych rosyjskich poetów XX wieku teoretycznie powinienem poradzić sobie niemal z każdym wierszem, w praktyce jest jednak inaczej. Niekiedy barierą nie do pokonania jest prostota i temperatura wiersza, która ulatuje w przekładzie. Kiedy indziej jest to gęstość frazy, nie dającej się wbić w polskie metrum. Osobną sprawą jest idiomatyka. Wprawdzie większość idiomów rosyjskich ma jakieś odpowiedniki w języku polskim, ale czasem kontekst sprawia, że nie sposób ten odpowiednik zastosować i zaczynają się schody do nieba. Dużą trudność sprawiają też terminy religijne. A czasem największym problemem jest po prostu rym, który musi mieć „tylko” odpowiednią ilość sylab. Paradoksalnie, niejednokrotni to, co na początku wydawało się nie do ugryzienia, poddaje się przekładowi najłatwiej.

Czy Polacy wciąż lubią poezję rosyjską?

Odpowiem wykrętnie. Robię wszystko, żeby ci Polacy, którzy w ogóle lubią poezję, lubili też poezję rosyjską. Twórczość wielu rosyjskich poetów wielokrotnie prezentowałem w programie II Polskiego Radia. Tylko w ubiegłym roku opublikowałem w różnych pismach i gazetach przekłady kilkudziesięciu wierszy poetów rosyjskich. W tym roku ukaże się w moim wyborze i przekładzie pierwszy w Polsce tom wierszy Michaiła Kuzmina. Aktualnie pracuję nad nie tłumaczonymi dotychczas na polski wierszami Josifa Brodskiego. A w zapasie mam około dwustu przekładów z kilkunastu poetów. Moje przekłady odnajduję często na różnych stronach internetowych, a przekład opublikowanego w prasie wiersza Władimira Britaniszskiego został wykorzystany nawet w spektaklu poznańskiego Teatru... tańca, o czym dowiedziałem się dopiero z Internetu. A to znaczy, że te wiersze żyją.

W całości wywiad ze Zbigniewem Dmitrocą w GazeciePetersburskiej

Kronika polonijna A.D. 2009

2009-12-26T17:55:00.003+02:00

Wydawać by się mogło, że przybliżające się Święta Bożego Narodzenia i Nowego 2010 roku przyniosą chwilę polonijnego spokoju i należnego nastroju oczekiwania Narodzin Dzieciny Bożej. Jednakże tak się nie stało. W dniu 16 grudnia na nasze polonijne głowy spadł prawdziwy petersburski śnieg i powalająca wiadomość, że Krajowa Rada Stowarzyszenia Wspólnota Polska zwolniła z pracy dyrektora Przedstawicielstwa Stowarzyszenia Wspólnota Polska – „Dom Polski” w Rosji z siedzibą w Sankt Petersburgu. Zarządy obu organizacji (SKO „Polonia i Związku Polaków im. bp. A. Maleckiego, Redakcja Gazety Petersburskiej) spotkały się w dniu 16 grudnia na specjalnym posiedzeniu, by przyjąć do wiadomości zmianę na stanowisku Dyrektora. Z całą pewnością, gdyby to się działo, np. lat 15 wstecz, zebrani informację przyjęliby w milczeniu. Tym czasem wybuchła gorąca dyskusja. Nie przeciwko przywiezionej w teczce kandydaturze. Nie. Lecz nade wszystko przeciw sposobowi załatwiania obsady dyrektora Domu Polskiego. Przedstawiciel Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” zapewniała zebranych, że Zarząd zatrudnia, kogo chce, a opinie petersburskich Polaków nie wchodzą w grę.

Trudno, postawiono petersburską Polonię przed faktem dokonanym, nie myśląc, że nowy — młody (wszyscy zaczęli stawiać na młodość) dyrektor będzie musiał współpracować z polonijnymi organizacjami: „podpowiadać im”, „sugerować”,„radzić”, „uzgadniać”, ”reprezentować”... A organizacje mają „pomagać”. Oznacza to, że będą musiały pozmieniać swoje statuty, zaznaczając podległość nowopowstałej formie kierowania ruchem polonijnym w Rosji. Dodam również, że 10. metrowe pomieszczenie redakcji „Gazety Petersburskiej”, w którym na siłę mogą zmieścić się 3 osoby ze skromnym sprzętem, na bezdyskusyjną prośbę przedstawiciela Wspólnoty Polskiej ma się również stać biurem nowego dyrektora, co prawda, powiedziano, że na krótko (2–3 miesiące). Podczas posiedzenia wiele miejsca poświęcono tzw. „porządkom”. Tam brudno, tam pudełka, tam sprzęt, toalety (pożal się Boże)! Może to i prawda.

Tylko, co zrobić z dekoracjami, ze sprzętem turystycznym, zabawkami dla przedszkolnych dzieci... książkami. Wyrzucać po każdej imprezie? Żeby nie kontynuować tego brudnego wątku, powiem, że przy podniesionej temperaturze 3.godz.dyskusji, uzgodniono, że zostaną przeprowadzone wspólne z Domem Polskim wspólne imprezy inspirowane przez SKO ”Polonia”: nadanie imienia bibliotece: „Polska Biblioteka im. Rajmunda Piotrowskiego w Sankt Petersburgu” w dniu 24 stycznia; nadanie imienia Leona Piskorskiego jednej z sal lekcyjnych w lutym br; obchody 90. rocznicy Tamary Pietkiewicz w marcu br. Zapewne będą nadal trwać wielogodzinne dyskusje, może nawet z przedstawicielami Krajowego Zarządu Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” ( jeśli będą mieli czas), po to, by po prostu wyjaśnić swoje racje.

W atmosferze podniecenia społecznego 18 grudnia w Konsulacie odbył się Opłatek Wigilijny inspirowany przez Konsulat Generalny RP. Relację fotograficzną proponujemy Państwu na kolorowych stronach.

Bez względu na przysłowiowy śnieg, środowiska polonijne przygotowują się do Świat Bożego Narodzenia i Nowego Roku. SKO „Polonia” obchodziło 28 rocznicę ogłoszenia stanu wojennego. Z historią tego okresu zapoznał zebranych prof. zw. Włodzimierz Odyniec. Z niezwykłym zainteresowaniem wysłuchano wykładu i zadano wiele pytań. Pani Swietłana Krasilnikowa ze swoją śpiewaczą grupą przygotowuje koncert pieśni biesiadnej wraz z kolędami na 25 grudnia i 10 stycznia. Taras Wołoszenko (wychowanek Polonii) przygotowuje oprawę muzyczną na 10 stycznia br. Z niecierpliwością oczekujemy Gwiazdki i Narodzin Bożej Dzieciny. Niech przyniesie nam spokój w sercach i wiarę w duszach. Niech sprzyja pracy wyznaczonego dyrektora Domu Polskiego. Niech ukoi upokorzonych i zaskoczonych.

Записки на коленках Эдуарда Кочергина

2009-12-26T10:50:00.000+02:00

В Музее печати Санкт-Петербурга на набережной реки Мойки, 32 состоялась презентация новой книги выдающегося отечественного сценографа польского происхождения Эдуарда Кочергина «Крещенные крестами. Записки на коленках».

«Чтобы читатель не мучился вопросами о названии и подзаголовке моего повествования, поясню их. Все события записывались по случаю свободного времени в малые блокноты на собственных коленках в любых местах, где заставала жизнь и где возникала случайная незанятость по основной рисовальной работе. Это записки про времена, когда вся страна была поставлена системой на колени. Фрагментарные воспоминания пацанка, которому досталось прожить в бушующей совдепии со всеми её фиглями-миглями, как и множеству других подопытных, достаточное количество лет. И вместе с тем, эти памятные записки не претендуют на философские, социальные или какие другие высокие выводы. Это просто записки на коленках.«Крещённые крестами» — старинное выражение сидельцев знаменитых русских тюрем-«крестов», некогда бывшее паролем воров в законе, в соседи к которым в сталинские годы сажали политических…», — поясняет Эдуард Кочергин.
Новая книга писателя основана на воспоминаниях о послевоенных временах, когда герой-рассказчик бежал из омского детприёмника для детей «врагов народа» на родину в Ленинград…

Предыдущая книга Кочергина «Ангелова кукла» стала заметным событием в культурной жизни России, переведена на несколько европейских языков и стала основой спектаклей, идущих в Государственном академическом Большом драматическом театре им. Г. А. Товстоногова (Санкт-Петербург) и Тбилисском русском театре им. А. С. Грибоедова.

Фоторепортаж Владимира Шраги в журнале Gazeta Petersburska

Janusz Leon Wiśniewski promuje swoją najnowszą książkę w Petersburgu

2009-12-18T11:41:00.005+02:00

19 grudnia w Petersburgu w księgarni „Bukwojed” odbędzie się spotkanie z Januszem Leonem Wiśniewskim – autorem bestsellerowych powieści. Pisarz promuje rosyjskie wydanie swojej najnowszej książki „Między wierszami".

Wywiad z Januszem Wiśniewskim - specjalnie dla Gazety Petersburskiej

Małgorzata Domagalik i Janusz L. Wiśniewski znów zaczynają elektroniczną korespondencję. On w pierwszym liście pisze: będę cytował dane, zarzucał Cię faktami, odwoływał się do nauki, powątpiewał w Twoje dane, albo przyjmował je z zachwytem. Egoistycznie będę „wysysał” z Ciebie wszystko, czego nie wiem. Bo ja uwielbiam wiedzieć. Może nawet bardziej niż Ty. Ona zaś proponuje, by tym razem było więcej o miłości. I jest. Choć rozmawiają także o swoich lekturach, wizytach w teatrze, podróżach, wspomnieniach, rodzinnych radościach i smutkach.

Ona opowiada mu o pobycie w Paryżu i rozmowie z Paulo Coelho; on zafascynowany donosi o teorii, jakoby szczęście zależało od działania trzech substancji chemicznych i dodaje, że najwięcej karatów w diamentach przypada na m2 placu, który ona widzi z okien hotelu.
Rozmawiają o afrodyzjakach, starych fotografiach, zmysłowym głosie nowej żony Sarkozy’ego. Co chwila odkrywają, że patrzą na świat w różny sposób. I nieodmiennie ich to fascynuje. Ich e-maile są bardzo osobiste i niezwykle erudycyjne.

Janusz L. Wiśniewski jest autorem bestsellerowych powieści S@motność w Sieci (2001), Los powtórzony (2004) oraz zbiorów opowiadań Zespoły napięć (2002), Intymna teoria względności (2005), Molekuły emocji (2006), Sceny z życia za ścianą (2008). Wspólnie z internautami napisał nowelę Martyna (2003), a wspólnie z Małgorzatą Domagalik 188 dni i nocy (2005) i Między wierszami (2008). Jest również autorem tekstów publicystycznych zebranych w książce Czy mężczyźni są światu potrzebni? (2007). Rozmowy o życiu, doświadczeniach i uczuciach pisarza przedstawione zostały w Arytmii uczuć (2008) - autorką pytań, na które odpowiada Janusz L. Wiśniewski jest dziennikarka telewizyjna Dorota Wellman.

Nie w porę może przyjść czkawka, okres, śmierć lub sąsiadka. Ale nie miłość.

Умер Владимир Турчинский

2009-12-16T15:59:00.006+02:00

Znany sportowiec polskiego pochodzenia Włodzimierz Turczyński nie żyje.

Владимир Турчинский, популярный российский теле- и радиоведущий, шоумен, актёр, певец, писатель, рекордсмен в силовых видах спорта, президент Всероссийской федерации силового экстрима скончался 16 декабря на 47-м году жизни от остановки сердца. В одном интервью рассказал о своих польских корнях - его дед был поляком.
Владимир родился 8 сентября 1963 года в Москве в семье военного, отец — офицер Главного управления погранвойск КГБ СССР. В четвертом классе начал серьёзно заниматься спортом. В пятом классе стал серебряным призёром первенства Москвы по борьбе. В восьмом классе попал в сборную Москвы по самбо, в 16 лет выполнил норматив мастера спорта. До третьего курса учился в Московский институт инженеров гражданской авиации (МИИГА) по специальности программист. По собственному желанию ушёл в армию, служил в десантных войсках. Демобилизовавшись, перешёл в Государственный Центральный ордена Ленина институт физической культуры (ГЦОЛИФК), где получил диплом тренера-преподавателя.
Мастер спорта по борьбе дзюдо, кандидат в мастера спорта по вольной и классической борьбе. В 1991 году на первом и единственном чемпионате СССР по американскому футболу стал чемпионом СССР в составе команды «Московские медведи». Обладатель Кубка России по американскому футболу в составе команды «Московские гиганты». Выступал с этой командой в полупрофессиональной футбольной лиге в США.
В середине 1990-х годов Владимир участвовал в знаменитом телешоу «Бои гладиаторов», где прославился как гладиатор "Динамит". В 1994 году стал обладателем рейтинга № 1 в мировой классификации участников этого шоу. Неоднократно принимал участие в мировых первенствах среди самых сильных атлетов планеты — «World’s Strongest Man». Был признан самым сильным атлетом России 1998 года по версии профессиональной лиги «Интерстронг». С 2003 года Владимир является президентом российской «Профессиональной лиги силового экстрима» (P.L.S.E.). Директор и учредитель сети фитнес-клубов «Марк Аврелий».

С 1999 года Владимир принимал участие в спортивной молодежной программе «Star-Старт», сначала в качестве гостя, затем соведущего. В 2001 году В. Турчинского пригласили вести детскую программу «Мама, папа, я — спортивная семья», выходившую на канале РТР. Продюсер этой программы Юрий Сапронов, бывший одновременно сопродюсером телесериала «Кобра. Антитеррор», предложил Владимиру эпизодичную роль в сериале. Дебютировав в первой серии, он закончил сериал главной ролью. С 2002 года Владимир является солистом рок-группы «Гуарана».
Владимир Турчинский вёл целый ряд телепрограмм.

"Володя обладал уникальным дарованием. Он состоялся как на спортивном поприще, так и в шоу-бизнесе. Думаю, что похожей личности я в своей жизни не встречал. Владимир был очень легким, чистым, добрым и светлым человеком с потрясающим комедийным даром. Его дуэт с Павлом Волей был настолько смешным и неожиданным, что во многом именно на нем держалась популярность проектов, которые они вели". - сказал Дмитрий Троицкий, генеральный продюсер телеканала ТНТ, где работал Владимир.

Турчинский — единственный россиянин, занесённый в почётный справочник «Силачи двадцатого века» («World’s Strongest Men»).Единственный россиянин, попавший в энциклопедию силачей XX века «Сыны Самсона».
Обладатель диплома и золотой медали «Международного клуба рекордсменов Книги Гиннеса». Рекорд: левой рукой Владимир протянул двадцатитонный двухэтажный автобус 100 метров.
Самый большой предмет, который удавалось сдвинуть с места Владимиру, — самолёт «Руслан» (260 тонн).

Polacy w Petersburgu: Maria Szymanowska – królowa dźwięków

2009-12-14T22:35:00.001+02:00

14 grudnia, 220 lat temu urodziła się Maria Szymanowska (z d. Wołowska), pianistka i kompozytorka. Uzdolnienia muzyczne ujawniła bardzo wcześnie – nie znając jeszcze nut, improwizowała na szpinecie i klawikordzie. W wieku ośmiu lat rozpoczęła regularną naukę muzyki pod kierunkiem Antoniego Lisowskiego, a następnie u Tomasza Gremma.

Rodzina Wołowskich prowadziła otwarty dom w Warszawie. Bywali w nim m.in. Józef Elsner, Karol Kurpiński i Franciszek Lessel. W 1810 Maria Wołowska odbyła pierwszą zagraniczną podróż do Paryża. Luigi Cherubini, dyrektor Konserwatorium Paryskiego, tak był urzeczony jej talentem, że zadedykował pianistce swoją "Fantazję". Po powrocie do kraju Maria Wołowska poślubiła Józefa Szymanowskiego, dzierżawcę dóbr otwockich pod Warszawą. W 1811 przyszły na świat bliźnięta - Romuald i Helena, rok później córka Cecylia (przyszła żona Adama Mickiewicza). Małżeństwo nie było jednak udane - w 1820 Maria Szymanowska rozstała się z mężem i poświęciła karierze wirtuozowskiej.

Na początku 1822 rozpoczęła blisko półtoraroczne tournée po Rosji. Grała w artystycznych salonach i na estradach Petersburga oraz Moskwy. Na jednym z jej koncertów był sławny Johann Nepomuk Hummel, na innym - car Aleksander (od którego otrzymała tytuł "Pierwszej fortepianistki Ich Wysokości Carycy Elżbiety Aleksandrówny i Marii Fiedorówny"). Poza Petersburgiem i Moskwą koncertowała w Kijowie (m.in. wspólnie z Karolem Lipińskim w 1823), Tulczynie, Żytomierzu, Dubninie, Krzemieńcu i Lwowie. W połowie 1823 wyruszyła na podbój Europy Zachodniej. Występowała w Karlsbadzie (dzisiaj Karlowe Wary), Marienbadzie (dzisiaj Mariańskie Łaźnie), Dreźnie, Lipsku, Weimarze, Paryżu, Londynie oraz innych miastach europejskich. Poznała wówczas Johanna Wolfganga Goethego i Václava Jana Tomáška, z którymi się zaprzyjaźniła, a także Felixa Mendelssohna-Bartholdy'ego, Gioacchina Rossiniego, Johanna Baptista Cramera, Pierre'a Baillota, a we Włoszech - Michała Kleofasa Ogińskiego.

W 1827 wraz z rodziną postanowiła przenieść się do Rosji. Cztery lata później stała się ofiarą szalejącej w Petersburgu cholery. Została pochowana na miejscowym cmentarzu Mitrofanjewskoje, które obecne jest zniszczone. Petersburskie środowisko polonijne stara się o upamiętnienie miejsca jej spoczynku.

Przedwczesna śmierć pianistki przerwała interesującą twórczość i komplementowaną przez wszystkich słuchaczy działalność koncertową.

Maria Szymanowska dysponowała rozległym repertuarem pianistycznym. Grała utwory Jana Sebastiana Bacha, Carla Philippa Emanuela Bacha, Wolfganga Amadeusza Mozarta, Carla Marii von Webera, Johanna Nepomuka Hummla, Johna Fielda, Augusta Alexandra Klengla, Ludwiga van Beethovena, Fryderyka Chopina oraz własne.

Dorobek kompozytorski Marii Szymanowskiej obejmuje blisko 100 utworów. Największe znaczenie mają dzieła fortepianowe: mazurki, polonezy, walce, nokturny i etiudy.

W Sankt Petersburgu pojawił się pomnik biustu kobiecego

2009-12-12T14:50:00.009+02:00

W Sankt Petersburgu pojawił się pomnik w postaci biustu kobiecego. Pierwowzorem pomnika została studentka Petersburskiego Uniwersytetu Państwowego Darja Sartakowa.

Pomnik pojawi się w styczniu w jednym z podwórek Petersburga. Na razie makiet piersi stoi w centrum miasta na ulice Kazanskiej, 7 na poddaszu.

Pomnik stworzono na cześć marketingu wirusowego. Reklamówki z biustem kobiecym są najbardziej popularne w Sieci.

Początkowo planowano ulokować pomnik w Moskwie, jednak miejscowe stowyrzyszenie obrony moralności obrzuciło wszystkich na konferencji prasowej stanikami, z tego powodu pomnik pojechał do stolicy kulturowej, za którą powszechnie jest uważany Petersburg.
Pomnik będzie strzeżony przez służbę ochrony oraz kamery. Żeby zobaczyć pomnik, należy okazać dowód osobisty.

O innych pomnikach i polskich zabytkach w Petersburgu na stronie Gazety Petersburskiej
Zdjęcia – Ksenia CZEPIGA

Zmarł Wiaczesław Tichonow, filmowy Stirlitz

2009-12-07T12:25:00.001+02:00

W wieku 81 lat zmarł w Moskwie Wiaczesław Tichonow, odtwórca roli agenta Stirlitza w radzieckim serialu szpiegowskim z lat 70. "Siedemnaście mgnień wiosny". Dla Rosjan był ikoną kina czasów ZSRR.

Tichonow grał również w ekranizacji "Wojny i pokoju" z 1969 roku, która została uhonorowana Oscarem. Pojawił się też w innym oscarowym filmie - "Spalonych słońcem" Nikity Michałkowa. Jednak największy rozgłos przyniosła mu rola Stirlitza.

Główny bohater serialu, określany niekiedy jako "radziecki James Bond", to agent wywiadu ZSRR działający pod koniec II wojny światowej w strukturach SS. Wychodzący bez szwanku z rozlicznych opresji Stirlitz stał się bohaterem licznych dowcipów. Do języka potocznego trafiły też dialogi z serialu, który ze względu na szeroką popularność określany jest mianem kultowego.

Wiaczesław Tichonow zagrał tak doskonale rolę radzieckiego agenta w szeregach SS, że podobno film z jego udziałem był polecany do obejrzenia przyszłym radzieckim agentom wywiadu. Tichonow zagrał w sumie w kilkudziesięciu radzieckich filmach. Za swoją twórczość został uhonorowany tytułem Narodowego Artysty Związku Radzieckiego, Bohatera Pracy Socjalistycznej, orderem za Zasługi Wobec Ojczyzny i Orderem Lenina.

Wiaczesław Tichonow pochodził z robotniczej rodziny w podmoskiewskim miasteczku Pawłowski Posad. Początkowo nauczył się zawodu tokarza. Do szkoły aktorskiej trafił dosyć przypadkowo, a już niebawem zdołał zadebiutować w filmie "Młoda Gwardia".

Siedemnaście mgnień wiosny

Pierwszy odcinek z dwunastu zaczyna się tak: Jest 12 lutego 1945 roku, Berlin. Standartenführer Stirlitz czeka w mieszkaniu-skrzynce kontaktowej na tajnego informatora. Zza okna słychać pohukiwanie sowy. Stirlitzowi jest przykro, że ptak marznie...

Rosjanie cytują serial Siedemnaście mgnień wiosny jak Polacy Rejs. Zbiory dowcipów o Stirlitzu wydawane są w wysokich nakładach. W rosyjskich serwisach internetowych w dziale "humor" stanowią odrębną kategorię, obok blondynek i milicjantów.

Otto von Stirlitza wymyślił w latach 60. radziecki pisarz Julian Siemionow. - Potrzebna mi była postać stanowiąca przeciwstawienie Jamesa Bonda - tłumaczył w wywiadach. - Nie tylko supersprawny, ale też ideowo zaangażowany i myślący...

Stirlitz naprawdę nazywa się Maksym Maksymowicz Issajew i jest agentem radzieckiego wywiadu. Przeniknął w szeregi SS. Działa w Berlinie w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy. Próbuje przyśpieszyć koniec wojny. Chce nakłonić do kapitulacji któregoś z przywódców III Rzeszy.

Otto von Stirlitz jest bohaterem dwunastu powieści Siemionowa m.in. Hasło zbędne, Brylanty dla dyktatora proletariatu, Alternatywa, Major Wicher, Siedemnaście mgnień wiosny. Ale Stirlitzowi prawdziwą sławę przyniosła dopiero ekranizacja Siedemnastu mgnień wiosny z 1973 roku.

Filmowy Stirlitz to ideał. Posługuje się wszystkimi europejskimi językami - poza irlandzkim i albańskim. Swobodnie konwersuje o filozofii, historii i naukach ścisłych. Jeśli jego misja wymaga udziału w libacjach wysoko postawionych nazistów, idzie i pije. Prywatnie był jednak powściągliwy: - Wolę napić się kawy - mówi prostytutkom.

Ostatni odcinek serialu kończy się tak: Stirlitz słucha piosenki Mariki Rokk: "Siedemnaście mgnień wiosny zostanie w twoim sercu...". Zatrzymuje samochód. Idzie do lasu. Kładzie się pod sosną. Słucha, jak bije serce ziemi...

"Ludzie płonęli żywcem" - tragiczny pożar w Rosji

2009-12-05T20:06:00.001+02:00

W pożarze, który wybuchł w klubie nocnym w Permie na Uralu, zginęło 109 osób - podał oficjalny przedstawiciel pionu śledczego rosyjskiej prokuratury Władimir Markin. Według niego, 98 osób straciło życie na miejscu pożaru, a 11 zmarło w szpitalach. Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych Rosji potwierdziło zgon 104 osób. Według niepotwierdzonych danych kanału telewizyjnego Wiesti liczba ofiar śmiertelnych sięgnęła 112. Rannych zostało ok. 130 osób, w tym 90 - ciężko. Większość poszkodowanych doznała poparzeń dróg oddechowych. 59 rannych wymaga sztucznej wentylacji płuc.
Dziewiętnastu najciężej poszkodowanych przetransportowano w sobotę przed południem samolotami Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych do Moskwy. Do stolicy mają być przewiezieni kolejni ranni. W nocy do Permu wysłano trzy samoloty z lekarzami, psychologami i ratownikami.

Prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew zażądał surowego ukarania właścicieli klubu nocnego w Permie na Uralu, w którym minionej nocy w pożarze zginęły, co najmniej 109 osoby, a ponad 130 zostały ranne. Miedwiediew oświadczył, że właściciele lokalu, który zapalił się w czasie pokazu zimnych ogni, "nie mają ani mózgów, ani sumienia". Prezydent ogłosił 7 grudnia dniem żałoby narodowej w całej Rosji. Natomiast lokalne władze ogłosiły trzydniową żałobę (5-7grudnia) w regionie.

Stan 88 poszkodowanych lekarze oceniają, jako ciężki. Większość z nich doznała poparzeń dróg oddechowych. 59 rannych wymaga sztucznej wentylacji płuc.
Dziewiętnastu najciężej poszkodowanych przetransportowano samolotami Ministerstwa ds. Sytuacji Nadzwyczajnych do Moskwy. Wkrótce do stolicy mają być przewiezieni kolejni ranni. W nocy do Permu wysłano trzy samoloty z lekarzami, psychologami i ratownikami.

Prezydent Miedwiediew: mamy do czynienia z brakiem mózgów i sumienia Prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew został natychmiast poinformowany o tym, co się stało. Przekazał decyzję Wladimirowi Putinowi, aby pzorganizował komisję rządową do zbadania sprawy oraz udzielenie wsparcia rodzinom ofiar i pomocy rannym - informuje agencjaITAR-TASS. Prezydent przez telefon wydał rozporządzenie o wszczęciu wszystkich procedur stosowanych w sytuacjach nadzwyczajnych. Upoważnił szefa resortu ds. sytuacji nadzwyczajnych Siergieja Szojgu do zorganizowania akcji ratowniczej. Głowa państwa skontaktowała się również z prokuratorem generalnym Yuri Chiką i nakazał dokładne zbadanie sprawy.

Miedwiediew wyraził oburzenie z powodu postępowania właścicieli klubu. - Dawane były zalecenia. Oni na nie nie reagowali. Co więcej, zaprosili na święto przedstawicieli firmy, która zorganizowała tam pokaz zimnych ogni - powiedział prezydent.

- Wydaje mi się, że mamy do czynienia, po pierwsze, z brakiem mózgów i sumienia. A po drugie - z całkowitą obojętnością wobec tego, co się stało. Zapoznałem się z raportami. Oni nawet próbowali uciec - dodał Miedwiediew. - Trzeba ich ukarać według pełnego programu - zażądał.

Tragedia w środku nocy
Pożar wybuchł ok. 1.00 czasu miejscowego (piątek, 22.00 czasu polskiego) w położonym w centrum miasta klubie Kulawy Koń. Klub obchodził swój jubileusz i bawiło się w nim ponad 300 osób. Lokal zaczął się palić bezpośrednio po pokazie żonglerki z pirotechnicznymi buławami.
Pożar bardzo szybko ogarnął niemal cały klub o powierzchni 500 metrów kwadratowych. Rozprzestrzenianiu się ognia sprzyjał wystrój ze sztucznych materiałów i drewniane meble.
Salę główną błyskawicznie ogarnął gęsty dym, a ludzie zaczęli się dusić. Ogień odciął im drogę wyjścia. Wybuchła panika; obsługa i goście próbowali wydostać się przez wyjście służbowe. Powstał tam ścisk; ludzie się tratowali.
- Panował straszny zapach. Zapamiętałam go na całe życie. Wszystkie szyby wybite, na rękach nieśli młodziutkie dziewczyny, wszystkie popalone - opowiadała cytowana przez agencję RIA-Nowosti Lidia, której udało się uratować.
Rannych umieszczono w ośmiu permskich szpitalach. Lekarze apelują o krew dla poszkodowanych.
RIA-Nowosti przekazała, że po ugaszeniu ognia ekipy śledcze pracowały w całkowicie zniszczonym pomieszczeniu, gdzie rozbrzmiewały dzwonki kilkudziesięciu telefonów komórkowych należących do ofiar.
Permski oddział Federalnej Służby Bezpieczeństwa (FSB) podał, że nie ma podstaw, by twierdzić, że przyczyną tragedii był atak terrorystyczny. Służba zbadała miejsce wybuchu i nie znalazła żadnych śladów po urządzeniach bądź materiałach wybuchowych.
Potwierdził to Nurgalijew podczas narady z Miedwiediewem. Z kolei Szojgu poinformował, że właściciele klubu dwukrotnie bylikarani za niewykonanie zaleceń kontroli przeciwpożarowej. Na poniedziałek - jak przekazał - wyznaczona była następna kontrola.
W sobotę rano zatrzymany został właściciel klubu, 36-letni Anatolij Zak. Jest to jeden z najbogatszych miejscowych przedsiębiorców. Należy do niego kilka innych lokali rozrywkowych i sieć sklepów w Permie. Zak nie poczuwa się do winy.
Zatrzymana została także kierownik lokalu Swietłana Jefremowa. W związku z pożarem poszukiwane są jeszcze cztery inne osoby. Prokuratura nie informuje, jakie zarzuty chce im postawić.
Premier Rosji Władimir Putin powołał natychmiast nadzwyczajną komisję mającą wyjaśnić przyczyny tragedii, na której czele stanął szef resortu ds. sytuacji nadzwyczajnych Siergiej Szojgu.
Lokalne władze przyznały jednorazowe zasiłki wysokości 100 tys. rubli (3,5 tys. dolarów) rodzinom ofiar.

http://wiadomosci.wp.pl

100-летие освящения храма Лурдской Божией Матери в Петербурге

2009-11-21T16:44:00.002+02:00

100 лет назад был освящен католический храм французского посольства в Ковенском переулке, построенный по проекту Л. Н. Бенуа. Долгие годы он был единственным действующим католическим храмом города. 22 ноября 1909 года епископ Ян Цепляк в присутствии членов дипкорпуса и представителей власти освятил храм во имя Лурдской Божией Матери. Оформление церкви как снаружи, так и внутри было предельно просто

Общеизвестно, что слово "церковь" включает в себя два разных понятия. Первое — это люди, прихожане, объединенные общим вероисповеданием и национальностью. И второе значение — это постройка, здание, в котором прихожане, объединенные в один приход, собираются на совместную молитву.
Французы-католики, проживающие в Петербурге, и собиравшиеся на молитву в церковь св. Екатерины на Невском, в конце XIX века решили отделиться от многонациональной (поляки, литовцы, латыши, белорусы) и многочисленной (около 15 тысяч) общины св. Екатерины. В 1898 году МВД Российской Империи и сам Государь выдали разрешение на строительство в столице новой католической церкви для французов.

Для ведения всех хозяйственных и юридических дел немногочисленный (1200 человек) Французский приход выбрал из своей среды двух старост-синдиков — Августа Гютине и Георгия Ложье. Священника-земляка тоже нашли в своем городе. Тридцатилетний проповедник для французов из церкви св. Екатерины, иеромонах доминиканского ордена Амвросий Кюни согласился возглавить новорожденный приход. Именно в таком составе была оформлена у нотариуса купчая по покупке земельного участка у купца Максимова. За 67 тысяч рублей он продал французам земельный участок с постройками, расположенный в центре города на Ковенском переулке. Одну из построек сразу же приспособили под временную часовню, и молодой настоятель освятил ее во имя Пресвятой Девы Марии. В 1901 году отец Амвросий получил первые метрические книги, а это означало, что его церковь отныне стала приходской.
Для составления проекта новой церкви община решила обратиться к известному архитектору Леонтию Бенуа. Первоначальный проект значительно отличался оттого, что построили через семь лет, однако именно по нему в 1903 году был построен первый этаж церкви, где и стали отправляться Богослужения. На воплощение всего проекта в камне у прихода явно не хватало средств. Начало второго, окончательного, этапа строительства ознаменовалось многими переменами. Отца Амвросия сменил отец Иоанн Амудрю, Леонтий Бенуа взял в помощники молодого архитектора Мариана Перетятковича, строительные фирмы "Батиньоль" и "Железобетон" подарили приходу облицовочный камень и цемент. Перетяткович оперативно переработал проект, и строители не заставили себя долго ждать. Здание церкви построили раньше, чем община успела утвердить измененный проект.
В воскресенье 22 ноября 1909 года епископ Ян Цепляк освятил новую церковь по всем правилам Католической Церкви во имя Пресвятой Девы Марии. Во время торжественной мессы он произнес проповедь на французском языке. Среди многочисленных гостей находились и представители французского посольства.
Оформление церкви как снаружи, так и внутри было предельно просто и аскетично. По-видимому, община в будущем планировала как-то украсить интерьер, о чем вспоминает и архитектор Леонтий Бенуа: "Церквулька вышла живописною, и когда будут средства, можно будет добавить убранства, особенно внутри, чем достигнем большей камерности". Украшением храма являются: большие морские раковины при входе, 14 стояний крестного пути, большая и малая люстры, скульптурное убранство. К 1917 году в главном алтаре появилась большая икона, написанная академиком живописи Э.Липгартом, на которой были изображены Богородица с младенцем, архангел Михаил и ряд французских святых; в часовне закончена роспись стен и свода.
После пролетарской революции большинство французов вернулось к себе на родину. К 1920 году приход насчитывал около 100 человек. В 1922 году все католические церкви в Петрограде и пригородах были закрыты и опечатаны представителями новой власти. Причина — не подписание договоров, по которым государству переходило в собственность все церковное имущество. Правда, французской церкви несколько "повезло" в отличие от остальных петроградских — она была закрыта не накануне Рождества, а в середине января 1923 года. 7 июня того же года договор был подписан и храм был "распечатан".
В августе 1926 года настоятеля храма посетил высокий гость из Рима. Француз, иезуит, епископ Михаил Д'Эрбиньи легально прибыл в Ленинград из Москвы, чтобы совершить тайное рукоположение в епископский сан Ленинградского прелата Антония Малецкого, а общая задача Д'Эрбиньи состояла в том, чтобы создать новые церковные структуры на территории Советской России. Тайная хиротония произошла в храме на Ковенском 12 августа в часовне Лурдской Богоматери. Одновременно Антоний Малецкий был назначен Апостольским Администратором для Ленинграда. Спустя 9 лет, после того, как Малецкий был вынужден уехать в Польшу, Амудрю был также тайно в Москве хиротонирован в епископы и назначен Апостольским Администратором. Но соответствующие органы довольно быстро догадались о тайном рукоположении и патер Амудрю, епископ, уже в августе 1935 года был вынужден покинуть Советский Союз.
Тридцатитрехлетний отец Флоран стал третьим настоятелем храма. Время служения этого священника совпало с особо тяжелым положением церкви в Ленинграде. Аресты, слежка, расстрелы достигли своего апогея к 1937 году. Только иностранное подданство ограждало настоятеля на Ковенском от всех этих "прелестей" советской действительности. Ленинградские приходы, которые приходилось обслуживать единственному священнику, таяли на глазах. К концу 1938 года храм на Ковенском стал единственным в городе. Через полтора месяца после начала Отечественной войны Правительство Франции в Виши прервало дипломатические отношения с СССР, и гражданин Франции патер Флоран был вынужден покинуть Страну Советов. Вдогонку власти успели обвинить его в шпионаже. Ключи от храма, церковную утварь, свои личные вещи он оставил на хранение семидесятилетней Розе Ивановне Сушаль. Французская подданная, в прошлом гувернантка, учительница французского языка. Она была и председателем двадцатки, и органисткой, и комендантом жилого дома при церкви. Именно она сохранила наш храм в тяжелые военные годы от разграбления, пожаров. По воскресеньям она открывала храм, и люди приходили и молились. Умерла она уже в послевоенном 1947 году и похоронена на Большеохтинском кладбище; к сожалению, могилу ее найти не удалось.
С 1947 года в храме возобновились ежедневные богослужения. Рижским митрополитом А.Стринговичем, по согласованию с государственными органами, был назначен новый настоятель — отец Иосиф Казлас. Несмотря на пенсионный возраст (60 лет), отец Иосиф Казлас энергично взялся за работу.
В церкви были выбиты все стекла, повреждена снарядом колокольня, надо было выполнить большой объем штукатурных, кровельных и малярных работ. В условиях острого дефицита стройматериалов, был произведен первый послевоенный ремонт. Почти с первых лет своей деятельности в Ленинграде отец Иосиф постоянно ставил вопрос у государственных властей о назначении в Ленинград второго священника и возможности приезда из Риги епископа для совершения таинства миропомазания.

Марек Решута: «Польша ждет российских бизнесменов»

2009-11-20T11:24:00.004+02:00

19 ноября 2009 года в Польском доме прошел семинар, посвященный основам предпринимательской деятельности в Польше, который организовали Отдел содействия торговле и инвестициям Генерального Консульства РП и редакция журнала «Gazeta Petersburska». Перед представителями деловых кругов Петербурга, польскими бизнесменами, ведущими бизнес в России, и журналистами выступил руководитель Отдела Марек Решута.
Отдел был создан 11 сентября 2008 г. с целью содействия польским фирмам, особенно малым и средним предприятиям, в их деятельности на рынках Северо-Западном округе. Он также предоставляет информацию российским партнерам по таможенным, юридическим, торгово-экономическим вопросам, а также консультирует по вопросам ведения экономической деятельности в Польше. Регулярно организуются деловые встречи, семинары, конференции по актуальным вопросам и проблемам ведения бизнеса.

Отдел с успехом участвует в ярмарках и выставках в России. Издается бюллетень с предложениями петербургских компаний, который получают все министерства Польши, а также польские торговые палаты и предприниматели.

Марек Решута рассказал собравшимся о работе отдела, о том, как найти деловых партнеров в Польше, где получить необходимую информацию, как лучше налаживать торговые контакты, как зарегистрировать свой бизнес в Польше. Марек Решута привеле немало положительных прмеров успешного сотрудничества польских и российских бизнесменов. воспользовавшихся помощью руководимого им отдела.
Собравшиеся получили предложения деловых партнеров на русском языке, а также диск, подготовленный Министерством экономики Польши.

Gazeta Petersburska

Cтанислав Карпенок, фото Владимир Шрага

Анджей де Лазари: «Меня раздражают политики и журналисты, которым нужен враг»

2009-11-18T21:48:00.002+02:00

Анджей де Лазари — доктор гуманитарных наук, профессор. В Лодзинском университете и в Университете им. Николая Коперника в Торуни (Польша) преподаёт историю русской мысли и литературы. Под его редакцией вышел «Каталог взаимных предубеждений поляков и русских», в котором представлены статьи польских и российских учёных, занимающихся изучением взаимных стереотипов. Господин профессор любезно согласился дать интервью специально для журнала Gazeta Petersburska.
— Пан Анджей, известно, что Вы – внук русских эмигрантов. Расскажите о своей семье, ведь, ваш интерес к России вызван, очевидно, и личными, биографическими мотивами.
Мой пра-пра-прадед, Дмитриос де Лазари (1755-1803), с греческого острова Занте (Закинтос) в 1870 году пошел на службу к Екатерине II на войну с Турцией; его сын, Николай Дмитриевич (1794-1882), дошел за Наполеоном с русскими войсками до Парижа; прадед, Николай Николаевич (1837-1902), был, к сожалению, генералом жандармерии в Радомской губернии (в исторических учебниках, к счастью, о нем ничего плохого не пишут); а дед, Константин Николаевич (1869-1930), одно время был на территории Польши царским чиновником по крестьянским делам, и было у него небольшое поместье в Радомской губернии. Благодаря этому, «с польскими бумагами», ему удалось в 1919 году сбежать в Польшу и поселиться в Лодзи, где я в 1946 году родился. В 90-е годы XIX века дед был начальником Лепсинского уезда (Лепсинск находится в 700 км на юго-востоке от Семипалатинска в Казахстане на границе с Китаем – прим. ред.), и вот в декабре я полечу в Астану, чтобы открыть выставку его фотографий того времени, которую три года тому назад мне удалось показать в Лодзи. Брата моего деда, генерал-майора Александра Николаевича (1880-1942), который остался в большевистской России, Сталин прикончил «лишь» в 1942 году.

– Вы много пишете о поляках и русских – о том, что нас объединяет и разъединяет в политических, исторических, культурных вопросах. Так если ли что-то общее в славянских душах? И что, на Ваш взгляд, делает нас непохожими друг на друга?

Я не знаю, существует ли русская, польская, немецкая или какая-нибудь другая коллективная «душа», однако остается фактом, что в сознании многих людей, в том числе ученых, такие «души» существуют. Мариан Здзеховски издал в 1920 г. небольшое исследование Русское влияние на польскую душу (а также ряд других Очерков о психологии славянских народов). Много текстов о «русской душе» написал Николай Бердяев. Для меня однако «душа народа» является скорее только мифом, символом, категорией мышления, с помощью которой в истории, а иногда и в современной жизни, пытаются истолковать и обобщить те явления, которые свидетельствуют о «особенности» данного общества. Я сам исхожу из того, что любой коллектив – в том числе «нация» – вторичен по отношению к личности. Это «Я» «запрограммировано» генами, а позднее также и культурой: семьи, школы, «двора», среды, в которой вырастает, эпохи, в которой живет, книг, которые читает, телевизионных программ, которые смотрит и т. п. И только эти «Я» создают коллектив, называемый семьей, нацией, классом, общиной, церковью. В одном случае они «договариваются», что их объединяет кровь, в другом, что цвет кожи, язык, религия, территория, которую они заселяют, или законы, которые устанавливают. И «похожими друг на друга» делает нас культура, в которой мы вырастаем. Отсюда и наша с русскими «непохожесть» – росли мы в разных культурах.

— Почему именно с Польшей у России возникают столь непростые отношения?
Слишком близко мы друг от друга живем, слишком часто друг с другом воевали и, как муж с женой после развода, не хотим видеть в нашей истории ни капли своей вины.

Полностью интервью с Анджеем де Лазари опубликовано в журнале Gazeta Petersburska

Światosław Świacki: Jestem i Polakiem, i Rosjaninem...

2009-11-17T16:08:00.000+02:00

Światosław Świacki, wybitny tłumacz literatury polskiej. Położył wielkie zasługi dla popularyzacji polskiej klasyki w Rosji. Tłumaczył zwłaszcza wielkich wieszczów romantycznych. Dziełem jego życia jest nowy rosyjski przekład Pana Tadeusz" Adama Mickiewicza. Przełożył też m.in. poemat Juliusza Słowackiego "Beniowski". Laureat nagrody im. Andrzeja Drawicza. (Gazeta Petersburska)

— Skąd wzięło się Pańskie zainteresowanie Polską?

Jestem wnukiem Polaka, Stanisława Świackiego, urodzonego w roku 1865, służącego przez lata w armii carskiej, absolwenta szkoły wojskowej w Oranienburgu, mianowanego w końcu I wojny światowej generałem. Kiedy zaczęła się w Rosji rewolucja 1917 roku, a potem wojna domowa, dziadek mój przedostał się przez Francję do Polski, w której zamieszkał aż do śmierci w roku 1952. W Polsce zostawił też po sobie dwoje dzieci: córkę i syna — tzn. moją ciotkę Ewę i mojego stryja Michała.

W Rosji natomiast, z pierwszego małżeństwa, miał dwóch synów: mojego ojca Pawła i jego brata Leonida. Mój ojciec Paweł podczas wojny domowej walczył przeciw czerwonym w szeregach białogwardzistów, pod dowództwem gen. Aleksandra Kołczaka, z którym przeszedł całą Syberię i dostał się do niewoli. Bolszewizm i komunizm nigdy nie odpowiadały poglądom naszej rodziny. Potem, dzięki zbiegowi wielu sprzyjających okoliczności oraz pomocy przyjaciół, uciekł z obozu na Syberii i osiadł w Petersburgu.

— Ma Pan więc polskie korzenie po dziadku i ojcu...

— Matka pochodziła natomiast z bogatej rodziny syberyjskich kupców, skąd w obawie przed komunistami przeniosła się do Petersburga. W Sankt Petersburgu poznała następnie i poślubiła mojego ojca.

— Pan też związany jest od zawsze z Petersburgiem...

— Tam się urodziłem w roku 1931, tam ukończyłem szkołę i studia.

— Kiedy zaczęła się Pana przygoda z językiem polskim?

— W domu rozmawialiśmy zawsze po rosyjsku. Znajomość polskiego przez mojego ojca nie była najlepsza. Języka polskiego faktycznie zacząłem się uczyć dopiero na polonistyce, którą ukończyłem w roku 1955. Decyzję o wyborze polonistyki podjąłem pod wpływem przekonań wewnętrznych, może jeszcze wówczas do końca nie rozbudzonych.

— Prawie jednocześnie zaczął Pan tłumaczyć literaturę polską na rosyjski...

— Jeszcze na studiach, choć nie studiowałem w najlepszych czasach. Najwartościowszych bowiem profesorów, ze względów ideologicznych, wyrzucali z uczelni albo zastraszali. Zostawali prawie sami karierowicze. Tak było na rusycystyce i wielu innych kierunkach humanistycznych. U nas na polonistyce było może trochę lepiej. Pierwsze moje tłumaczenia z polskiego na rosyjski robiłem na swój wyłącznie użytek. Potem znalazłem się w zespole tłumaczy literatury polskiej pracujących nad obszernym tomem poezji zachodnich i południowych Słowian. Przetłumaczyłem wówczas około 40 wierszy różnych poetów — poczynając od Mikołaja Reja, kończąc na poezji rewolucyjnej XIX wieku. Na nowszą poezję istniał wówczas zapis cenzury. Tą granicą była rewolucja październikowa. Dziś niektórych tych przekładów trochę się wstydzę. Z perspektywy lat widzę, że były zrobione bez odpowiedniej jeszcze wprawy. Na szczęście wiele z nich przetłumaczyłem później raz jeszcze. Tak było z Konradem Wallenrodem, który kilka lat później ukazał się w całości. Potem było już zdecydowanie łatwiej. Stopniowo też czułem coraz więcej zadowolenia z mojej pracy. Najwięcej radości w owym czasie sprawił mi przekład książki dla dzieci Wojciecha Żukrowskiego "Porwanie w Tiutiurlistanie". Potem tłumaczyłem "Balladynę" Juliusza Słowackiego... Tłumaczenie poezji uważałem zawsze trochę za pracę akademicką. Siadało się bowiem przy biurku, brało do ręki wiersze do tłumaczenia, maszynę do pisania i po wszystkim. Jedyna trudność polegała na dyscyplinie wewnętrznej tłumacza. Czasami bowiem trafiałem na fragmenty, które w danej chwili zupełnie mi się nie podobały.

— Najbardziej znany i ceniony był Pański przekład "Pana Tadeusza"...

— W poezji Mickiewicza były też fragmenty, choć na szczęście niewiele, które mnie niezbyt zachwycały. To jest jednak zupełnie normalne, że każdy autor ma coś trudnego, albo dziwnego dla innych. Podobnie czuję kiedy czytam np. Puszkina. Tam też nie wszystko do końca mnie zachwyca. Trzeba się jednak przełamywać i te nazwijmy "trudne" linijki przekładać też dokładnie. O "Panu Tadeuszu" myślałem przez lata. Pomysł jego przekładu na rosyjski dojrzewał długo. Pamiętam, jak już w końcu do tej pracy zaczęto mnie namawiać. Pierwszy urywek jaki przetłumaczyłem był opisem burzy. Potem, wiele lat później, nad grobem swego ojca, poczułem natchnienie. Wydawało mi się, że już wiem, jak należy przetłumaczyć Mickiewicza. Od tego się właśnie zaczęło. Później było już zdecydowanie łatwiej, a tłumaczenie popłynęło mi jak rzeka i nie mogłem go już zatrzymać. Pracowałem nawet po nocach, zaniedbując wszystkie inne swoje obowiązki. Chęć przetłumaczenia "Pana Tadeusza" była zdecydowanie silniejsza niż wszystko inne. Wcześniejsze tłumaczenie "Beniowskiego" było bardziej z rozsądku. Ciekawiło mnie, jak rozwiązać tę poetycką łamigłówkę, którą posługiwał się Juliusz Słowacki. "Pan Tadeusz" urzekł mnie natomiast i porwał. Tak było do ostatniego tłumaczonego wiersza. Nie bardzo też byłem pewny, jak zostanie odebrany. Mojego tłumaczenia nie mogłem bowiem porównywać do oryginału. Tłumaczenie było przecież jedynie pewnego rodzaju kopią, lepszą lub gorszą.

— Jak Pański przekład przyjęła krytyka rosyjska?

— Dziwne, ale właściwie nijak. Pisano jedynie, że się już ukazał i że wszyscy się z tego faktu cieszą. Niewiele jednak z tego wynikało. Brakowało prawdziwej oceny merytorycznej. Tę wystawiła mi dopiero strona polska. Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu recenzja mojego przekładu była entuzjastyczna. To była jedyna i przenikliwa ocena mojej pracy.

— Czym obok tłumaczenia literatury polskiej zajmował się Pan jeszcze?

— Robiłem też inscenizacje na podstawie tłumaczonych książek dla dzieci. Blisko współpracowałem z teatrem lalek i telewizją, dla której przygotowałem np. 15 odcinków "Misia Uszatka". Byłem wreszcie autorem sztuk dla najmłodszych. Ostatnią moją pracą było tłumaczenie Norwida. Polska poezja wywierała na mnie zawsze wielkie wrażenie...

— Czy dziś może więc Pan spokojnie porozmawiać o swojej świadomości narodowej? Czy zadecydowały o niej polskie korzenie, czy matka i rosyjskie wychowanie?

— Gdyby przyszło mi określić swoją narodowość, to nie powiedziałbym, że jestem Rosjaninem, ani że jestem Polakiem. Bardziej czuję się dziś kosmopolitą. Zawsze mam wielką przyjemność przebywać w obcym kraju. Naprawdę trudno mi dziś powiedzieć, że jestem tylko Rosjaninem czy tylko Polakiem — raczej i Polakiem i Rosjaninem. Kiedy jestem w Polsce, bardziej czuję się Polakiem, kiedy zaś w Rosji — Rosjaninem, choć nie zawsze tak bezkompromisowo. To zależy jak się w danej chwili dzieje w Rosji. U nas są bowiem ciągle jakieś komplikacje, nazwałbym je: wewnątrznarodowe. Mam tu na myśli naszą ciągłą niestabilność i kłopoty z gospodarką. Rosja to przecież olbrzymi kraj, w którym nie ma jeszcze równowagi. Nie znaczy to, oczywiście, że jej nie kocham, czy że mam do niej negatywny stosunek. Polska jest natomiast bardziej jednolita. Kiedy tam jestem, to cieszę się bardzo, że osiągnęła już znaczące sukcesy — tak gospodarcze jak i polityczne. Zdaję sobie jednocześnie sprawę, że społeczeństwo polskie może tego jeszcze tak wyraźnie nie odczuwa. Sukcesy te są jednak sukcesami postępu i przychodzą stopniowo jeden po drugim. Mieszkając zaś w kraju trudno je z wewnątrz zobaczyć czy poczuć.

— Nasze dwa słowiańskie narody są do siebie podobne. Dostrzegalne są jednak i pewne różnice...

— U wszystkich Słowian jest wiele wspólnych cech. Są też i pewne różnice. Polacy są np. bardziej pracowici od Rosjan. Przynajmniej tak to teraz wygląda. Porównajmy w tym kontekście obie nasze gospodarki.

— A jaki jest dziś stosunek Rosjan do Polaków?

— Stosunek ten jest bardzo skomplikowany. Przeciętny Rosjanin, statystyczny człowiek, Polską się zupełnie nie interesuje, podobnie zresztą jak wieloma innymi krajami. Może tylko trochę jako krajem z Rosją sąsiadującym. Zdecydowanie ważniejsza jest dla nich Europa jako całość, a w niej Niemcy i, oczywiście, Ameryka, zdecydowanie nawet bardziej dziś niż Europa. Tak widzą dziś Polskę statystyczni obywatele naszej federacji. Przyczyną tego może być również fakt, że nasze gospodarki nie współpracują ze sobą na właściwym poziomie. Wzajemne zainteresowanie jest bardzo często wynikiem relacji pomiędzy poszczególnymi krajami, ich wielkości i częstotliwości.

— A jaki wpływ na ich kształtowanie ma dziś Polonia rosyjska i jaka jest w tym rola Polaków mieszkających w Petersburgu?

— Polaków w Petersburgu było zdecydowanie więcej jeszcze przed rewolucją 1917 roku. Potem, w czasach stalinowskich, szczególnie w latach trzydziestych, wykończono ich wielu. Stalin uważał zawsze Polaków za swoich wielkich wrogów. Jego zdaniem komunizm był zawsze obcy mentalności polskiej. Polacy ginęli więc tylko dlatego, że byli Polakami. Dziś wszyscy odczuwamy w Petersburgu wielkie odrodzenie polskości. Ludzie zaczynają ponownie interesować się swoimi korzeniami, także ci którzy pochodzą z rodzin polsko-rosyjskich. Zdecydowana ich większość to ludzie tu urodzeni i wychowani należący do trzeciego i czwartego pokolenia. Są to, podobnie jak i ja, zruszczeni potomkowie dawnych Polaków, którzy po latach zapomnienia garną się do kultury i języka polskiego. Wielu z nich należy dziś do Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego "Polonia" im. Adama Mickiewicza, Związku Polaków w Rosji czy innych organizacji polonijnych działających w naszym mieście.

— Czy Polonia w Sankt Petersburgu dostrzegana jest dziś przez władze miejskie i okręgowe?
kontynuacja tu:

В Санкт-Петербурге отпраздновали День Независимости Польши

2009-11-12T13:03:00.002+02:00

День Независимости Польши отпраздновали 11 ноября в Санкт-Петербурге. На торжественный прием по случаю государственного праздника были приглашены члены городского правительства, бизнесмены, общественные, культурные, религиозные деятели Северной столицы, представители дипломатического корпуса РП и других стран, польской диаспоры. В числе приглашенных были директор Эрмитажа Михаил Пиотровский, известный писатель Даниил Гранин, композитор Сергей Слонимский, председатель «Полонии» Чеслав Бласик, сообщает корреспондент журнала Gazeta Petersburska.

Собравшихся тепло приветствовал Генеральный консул Республики Польша в Санкт-Петербурге Ярослав Дрозд. Он отметил, что минувший год оказался непростым для польско-российских отношений. Тем не менее в Гданьск на мероприятия, посвященные 70-летию началу Второй мировой войны, 1 сентября прибыл премьер-министр России Владимир Путин. Наши страны сделали много «конструктивных движений и шагов» навстречу друг другу, сказал господин консул, подчеркнув, что на Северо-Западе России отношения с Польшей развиваются наиболее интенсивно. Перспективу надежных отношений в будущем дает подписание договора о поставках в Польшу российского газа. Документ предусматривает сотрудничество до 2037 года, заявил дипломат.
Ярослав Дрозд отметил, что получил поздравление с Днем независимости Польши от губернатора Петербурга Валентины Матвиенко.

День независимости в Польше отмечается ежегодно 11 ноября в честь провозглашения независимости государства от разделивших ее Германии, России и Австрии в 1918 году. В этот день начальником государства стал Юзеф Пилсудский, позднейший маршал Польши. По его поручению в Варшаве было сформировано первое демократическое правительство.
Независимая Польша существовала до сентября 1939 года, когда попала под власть фашистской Германии (1 сентября) и Советского Союза (17 сентября). После окончания Второй мировой войны, в 1945 году Польша стала членом социалистического лагеря, и в этот период День независимости официально не отмечался. Так продолжалось до 1989 года, когда в Польше прошли первые демократические выборы.
День независимости — государственный выходной день, который сопровождается поднятием флагов, выступлением президента страны, официальных лиц, известных политических деятелей, а также военным парадом в центре Варшавы. Во всех городах страны проходят торжественные мероприятия, концерты и народные гуляния.

Татьяна Захарова, фото С. Карпенок

Польская «Звезда» в Петербурге

2009-11-04T00:38:00.000+02:00

Не так уж часто выпуски журнала «Звезда» бывают целиком посвящены иноземной культуре. В советские время вышло несколько болгарских номеров, потом были немецкий и американский. В общем-то, этим весь перечень и исчерпывается. Вернее, исчерпывался до сегодняшнего дня. Свежий номер «Звезды» целиком посвящен польской культуре. Очень хорошо, что именно сейчас выходит такой сборник. В год 60-летия начала Второй Мировой, в год, когда политики решили выяснить отношения при помощи истории, нельзя, чтобы ушло на второй план взаимное проникновение культур. На презентации в редакции «Звезды» на Моховой все выступавшие подчеркивали, что когда-то именно через польскую литературу советские граждане открывали для себя Запад. Да и не только Запад! Андрей Арьев, один из соредакторов журнала, вспомнил, как в студенческие годы знакомился с запрещенными произведениями Бориса Пильняка по польским изданиям. Во время презентации не один десяток раз прозвучало название фильма Анджея Вайды «Пепел и алмаз». Герой Цибульского для целого поколения стал символической фигурой, ему подражали, у него учились нигилизму и внутренней силе.

Вспомнили в редакции «Звезды» и польскую периодику, из которой пусть с опозданием в неделю-две, но все же можно было узнать, что происходит в мире на самом деле.

И вот теперь мы заново открываем польскую литературу. В номере много имен из 50-х, 60-х годов, хорошо известные нашим «шестидесятникам». Это в рубрике «Из глубины». Но добрую половину 230-страничного журнала занимает рубрика «Современность». Андрей Арьев признался, что про многих современных авторов узнал лишь при подготовке номера, от переводчиков. Конечно, собрать воедино эту широкую панораму было бы невозможно без участия самих поляков и, в частности, консула по вопросам культуры Цезария Карпиньского. Он помогал делать этот выпуск с уверенностью в том, что подобные начинания помогают сохранить, не растерять литературу.

Обрамляют журнал два стихотворения, помещенные на второй и четвертой страницах обложки. Первое — «Песня о знамени» Галчинского в переводе Бродского. Второе — «1 сентября 1939 года» Бродского. Они, несомненно, перекликаются между собой, связывая весь номер в единый клубок. Как связана в клубок вся российско-польская история.

Текст и фото Владимир Шрага

Фоторепортаж с презентации смотрите здесь

Cmentarz w Lewaszowo - miejsce spoczynku Polaków

2009-11-02T14:28:00.001+02:00

Lewaszowo, Lewaszowskaja Pustosz, Lewaszowskie Pustkowie, wszystkie te nazwy, będące określeniem tego samego miejsca, po raz pierwszy usłyszałem w 1992 roku. Było to zaraz po moim przyjeździe do pracy w Sankt Petersburgu. Jeszcze w maju tamtego roku Paweł Przeciszewski, kolega pracujący już od roku w „nowo narodzonym” Sankt Petersburgu, późnym wieczorem zawiózł mnie na miejsce, w którym jeszcze wiele razy miałem w przyszłości bywać...
Dwadzieścia kilometrów od Petersburga, na północ, po wyborgskiej drodze, nieco na uboczu, rośnie niezbyt stary sosnowy las, wysoki, szczelnie zbudowany płot z desek... Nad zwykłą bramą znajdował się niewielki napis po rosyjsku: Lewaszowskije Memorialnyje Kładbiszcze. Nie było jeszcze wtedy pomników ani koszmarnej, spiżowej gilotyny — „Molocha Totalitaryzmu”, po drugiej stronie drogi, naprzeciw wejścia na cmentarz...

Pojawiły się pierwsze ścieżki, pierwsze krzyże, pierwsze kartki i tabliczki na drzewach. Zniknęli już pilnujący płotu i terytorium cmentarza KGB–iści, którzy stali tam jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych...
Lewaszowskie Pustkowie, przedziwny, bodaj jedyny w swoim rodzaju cmentarz na świecie — zbiorowa mogiła ponad czterdziestu sześciu tysięcy ofiar bolszewickich zbrodni. Dziś w niewielkim pomieszczeniu dawnej NKWD–owskiej strażnicy jest muzeum. Pamiętam twarze poznańskich licealistów, kiedy w 1995 roku czytali w nim terminy zaczerpnięte żywcem ze stalinowskiego prawa karnego: CzRWL — członek rodziny wroga ludu, DWL — dziecko wroga ludu, WAD — wychwalanie amerykańskiej demokracji... W latach 1937–1939 było jeszcze jedno bardzo „modne” określenie w wysyłających ludzi tysiącami na śmierć bolszewickich spectrojkach: PSz — polskij szpion.
Niekiedy mówią o nas: Polacy — Żydzi Nowego Testamentu. To prawda, tak jak i Narodu Wybranego nie szczędził nas los. Sami go kusiliśmy, wybierając jakże często Prawdę — zamiast fałszu, Miłość — zamiast nienawiści, Wolność — zamiast niewoli. Nasze groby rozrzucone są po świecie od Brazylii po Sachalin. Jednakże najwięcej zapomnianych polskich mogił odnajdujemy tu, w Rosji, na „nieludzkiej — jakże ludzkiej — ziemi”. Przez długie lata losy Polaków w Związku Sowieckim, tak jak i wszystkie zbrodnie bolszewizmu, były okryte najsroższą tajemnicą. Strach paraliżował nawet ludzką pamięć.
Później przyszły wraz z chruszczowowską „odwilżą” półprawdy i jakże szkodliwe schematy. To polskich komunistów mieli wymordować Stalin pospołu z Jeżowem i Berią w końcu lat trzydziestych. Do dziś, jedni w dobrej, inni w złej wierze, mówią o strasznym losie polskich komunistów. Tylko komunistów...

Słynny Prikaz nr 00485 Jeżowa mówił przecież o „likwidacji nienaruszonych kadr polskiego wywiadu — ujawnionych w trakcie przesłuchań”! Ofiarami tego strasznego rozkazu w latach 1937–1939 stali się po prostu Polacy. A oprócz nich ludzie, którzy z różnych powodów nosili polskie nazwiska: Żydzi, Białorusini, Litwini, Rosjanie. I katolicy. Dla GPU i NKWD pełna symbioza polskości i katolicyzmu była faktem. Jednak znajdował się także pośród nich zamordowany wraz ze swoimi polskimi parafianami ojciec Epifanij Akułow — ksiądz rzymskokatolicki, Rosjanin z krwi i kości.To były lata holokaustu Polaków w Związku Sowieckim. Niewielu z nich było komunistami. Większość, z różnych powodów, nie opuściła terytorium Rosji do 1922 roku. Czasem nie zdążyli, innym razem mieszkali na tych ziemiach od pokoleń i tu był ich dom, zdarzało się, że zatrzymały ich mieszane rodziny... Ich krewni w Polsce, i ci nieliczni — ocalali z pogromu w Rosji — z zasady do dziś nic nie wiedzą o losie swoich najbliższych. Tak samo jak i rodziny ich współbraci w nieszczęściu: Rosjan, Finów, Estończyków, Łotyszy, Ukraińców, Litwinów, ludzi bodaj wszystkich europejskich narodowości... Owszem, dziś wiedzą więcej: na lewaszowskich drzewach wiszą podwójne zawiadomienia o śmierci — akty zgonu. Te pierwsze z czasów chruszczowowskich: „Pani syn zmarł na raka płuc w dniu 15 maja 1941 roku i został pochowany w Norylsku” — i drugie, współczesne: „Pani syn został rozstrzelany w dniu 7 lutego 1938 roku, pochowano go w Lewaszowie”. Kawałek dalej na drzewie tabliczka: Otczie, ja iskała tiebia powsiudu, da nie znała czto ty riadom — „Ojcze, szukałam Ciebie wszędzie, nie wiedziałam, że jesteś tuż obok”.
Na początku 1993 roku z inicjatywy petersburżanina, Polaka, pana Leona Piskorskigo, przy cichej i jakże pokornej pomocy pana Jana Wejnerta oraz petersburskiej Polonii i Memoriału, na Lewaszowie stanęły dwa krzyże: katolicki i prawosławny. Parę miesięcy wcześniej stanął tam drewniany krzyż postawiony przez przedstawicieli dwóch narodów, których herbem jest Pogoń. Wspólny krzyż Białorusinów i Litwinów pojednanych w modlitwie i w cierpieniu, tak jak tego na stopniach wielikorusskiej szubienicy pragnął Kastuś Kalinouski, którego Litwini Kalinauskasem, a Polacy Kalinowskim nazywają...Bryła Krzyża katolickiego zaprojektowanego przez zaledwie osiemnastoletniego wówczas chłopca z Polski, pilanina — Andrzeja Masianisa — przypomina sylwetkę Chrystusa idącego na Golgotę. Krzyż prawosławny, z przepiękną ikoną Chrystusa z chusty Weroniki, zaprojektowany i wykonany w kształcie ołtarza przez nieżyjącego dziś wielkiego artystę i człowieka Dimitrija Iwanowicza Bogomołowa, to centrum Lewaszowskiej Golgoty.

Kontynuacja: Gazeta Petersburska

Польша зовет бизнесменов из России в особые экономические зоны

2009-10-29T15:26:00.000+02:00

21 октября 2009 г. редакция журнала „Gazeta Petersburska” приняла участие в презентации польских особых экономических зон, организованной Генеральным консульством Республики Польша в Санкт-Петербурге и Санкт-Петербургской Торгово-промышленной палатой. Это стало возможным благодаря приглашению руководителя Отдела содействия торговле и инвестициям Генконсульства РП Марека Решуты. Новая инициатива связана с правительственной программой Польши, направленной на помощь в экономическом становлении и образовании организаций польской диаспоры.

Журнал „Gazeta Petersburska” весьма признателен Мареку Решута за проявленное уважение к нам и читателям.

В начале семинара Марек Решута рассказал о польских Особых экономических зонах (ОЭЗ), условиях создания и ведения бизнеса, минимальном размер капиталовложений, налогах и льготах, освобождении от налогов. Его выступление стало своего рода предложением для сотрудничества на взаимовыгодных условиях. В отличие от российских «свободных зон» образца 1990-х годов, польские ОЭЗ создавались только на незаселенной территории. Фактически, это специальные промзоны и технопарки, имеющие гораздо больше льгот и поддержки со стороны государства. Налоговая льгота для крупных предприятий достигает в них 40%, для средних предприятий – 50%, для малых предприятий – 60%.
Семинар порадовал присутствием многочисленных представителей российских деловых кругов, потенциальных инвесторов, начинающих предпринимателей, а также прессы. Из Польши прибыли представители ОЭЗ, Польского агентства развития предпринимательства, Центра делового сотрудничества «Польша – Россия», Научно-технологического центра "Польша – Восток", президент города Сувалки Юзеф Гаевски, вице-президент Белостока Михал Вежбицки, вице-председатель Правления Катовицкой ОЭЗ Анджей Забеглински, представитель недавно созданной Сувальской ОЭЗ Бернард Мацулевски, выступавший на русском языке. Выступления референтов заинтересовали присутствующих и были тепло ими приняты.
Председатель Научно-технологического центра «Польша – Восток» в Сувалках Виктор Рачковски изложил интересную концепцию центра. Он отметил, что технопарк, в отличие от особых экономических зон, не может обеспечить налоговые льготы, зато предоставляет развитую инфраструктуру и доступ к финансированию со стороны ЕС.
Заместитель директора департамента инновации и технологии Польского агентства развития предпринимательства Иоанна Подгурска выступила с четкой и убедительной презентацией, посвященной возможностям использования предпринимателями средств из фондов ЕС в Польше. В перерывах на кофе-брейк ее всегда окружали заинтересованные участники семинара. С момента вступления страны в Евросоюз у бизнесменов-резидентов Польши появились дополнительные возможности получать средства из фондов ЕС. Основные поступления из ЕС пришли после 2004 года: в период с 2004 до 2006 гг. Польша получила 13 млрд евро. В дальнейшем страна получила от Евросоюза около 67 млрд евро. Значительная часть этих средств поступила в регионы. Теоретически доступ к этим средствам могут получить и российские бизнесмены – к примеру, те, кто ведет свой бизнес на территории Польши. Кроме того, польские предприниматели, получающие средства из фондов ЕС, могут расплачиваться этими деньгами за товары и услуги российских компаний.
Директор Центра делового сотрудничества «Польша – Россия» Иван Рассохин профессионально изложил процедуру учреждения предприятия с иностранным капиталом в Польше.
Представитель польских мастерских по реставрации памятников старины Адам Каплущук рассказал слушателям о деятельности мастерских в Санкт-Петербурге, об их огромном опыте работ и возможностях.

Деловая атмосфера, большой интерес к тому, что происходит в Польше и России, свидетельствует о возрождающемся процессе взаимопонимания.
Нынешний польско-российский семинар проводится во второй раз. Впервые он прошел в сентябре в рамках Дней Кракова в Санкт-Петербурге.
Необходимо отметить профессионализм ведущего семинара Заместителя президента Санкт-Петербургской ТПП Антона Владимировича Савощева.
Напомним, что 19 ноября 2009 года в 18.00 часов в Польском Доме состоится семинар, организованный журналом „Gazeta Petersburska” и консулом Мареком Решутой, посвященный организации предпринимательской деятельности в Польше.
Тереса Конопелько, 21 октября 2009 года

В Петербурге заставили плавать каменную лодку

2009-10-28T23:58:00.005+02:00

Лодка Aghalla коснулась поверхности Кронверкского пролива со стороны Артиллерийского музея. Уникальное судно выполнил туринский мастер по мрамору Фабио Виале. Первая в мире мраморная моторная лодка, способная сплавляться по воде, была создана скульптором в 2002 году в Студии художеств Пещеры Микеланджело в городе Каррара в Италии. Проект получил название "Ahgalla". Лодка создана из 5-тонного цельного куска белого мрамора, найденного неподалеку от Пещеры Микеланджело в окрестностях итальянского города Каррара.

Каррарский белый мрамор известен ещё с античных времён; ряд известных архитектурных памятников и скульптур, таких как Римский Пантеон и "Давид" Микеланджело сделаны из этого материала.
Лодка "Ahgalla" выходила в плавание всего пять раз: впервые в окрестностях Каррары в 2002 году, повторный заплыв был совершен в июне 2003 года по реке По в Турине; в 2004-м лодка вышла в просторы реки Тевер в Риме, неподалеку от замка Сент-Анджело, последние демонстрации прошли в Милане в 2005-м, в Нью-Йорке и во время проведения 52 Биеннале искусств в Венеции в 2007 году. Этим летом мраморный шедевр увидели жители Петербурга.

Кшиштоф Занусси привез новый фильм в Петербург

2009-10-24T00:42:00.001+03:00

23 октября в киноцентре «Родина» в Санкт-Петербурге состоялась творческая встреча с одним из самых титулованных режиссеров Старого Света, дипломатом, советником по культуре Папы Римского, директором киностудии «TOR», сценаристом, преподавателем — Кшиштофом Занусси. Петербуржцы получили возможность встретиться с легендой европейского авторского кино, посмотреть и обсудить с мастером его последний фильм «Сердце на ладони». На встрече побывал корреспондент журнала Gazeta Petersburska.
В киноцентре «Родина» пройдет ретроспективный показ фильмов режиссера, приуроченный к 70-летию мастера.

Krzysztof Zanussi dostał nagrodę „Bałtycka gwiazda”

2009-10-21T13:22:00.003+03:00

22 października w teatrze Ermitażowym w Petersburgu odbyła się ceremonia wręczenia nagrody „Bałtycka gwiazda”. Corocznie wyróżnia się nią zasługi twórców kultury, przedstawicieli kół państwowych, rządowych i biznesowych dla rozwoju i zacieśniania kontaktów humanitarnych w krajach regionu Bałtyku. W tym roku nagrodę otrzymali reżyser filmowy Krzysztof Zanussi, kompozytor Siergiej Słonimski i skrzypek Gidon Kremer.