Omdat ik weer terugwilde naar de basis van het bestaan ben ik voortaan niet hier, maar op: http://www.irene-in-de-blogosphere.net/ te vinden als fervent blogster…

Bij het snorren naar een gepast onderwerp waarover ik kan bloggen kreeg ik de simpele vraag van @metkcom: ‘waarom ik blog!’
De tijden zijn veranderd. De reden dat ik destijds (2003) begon met bloggen was mijn gedeeltelijke interesse in zowel zaken van me afschrijven alsook webdesign. En de focus is min of meer steeds vaker komen te liggen op design. Terwijl ik van mezelf zou willen zeggen dat ik evenzogoed leuke blogjes vol kan schrijven. Als ik maar in de juiste stemming ben. En als ik het onderwerp top en goed genoeg vind.
Daarnaast wil ik heel kritisch zijn over wat ik blog. Té kritisch. Als voorbeeld geldt: ik merk dat ik qua politieke, nieuwswaardige en bewustzijnsblogjes vaak geen reacties krijg. Dus krijgen die zaken bij minder aandacht. Tevens merk ik op dat bij heel persoonlijke blogjes er ook weinig reacties volgen. Ook vind ik dat het naarmate je meer bekendheid geniet het moeilijker om te schrijven, vooral sinds familie, vrienden en kennissen meelezen. Ik betrap mezelf erop dan te persoonlijke verhalen voor mezelf te houden. Of ik schrijf het in MacJournal.
En nu is de volgende vraag, blog je dan voor de reacties? Niet direct. Het geeft me echter wel een bepaalde voldoening als mensen een reactie neerplempen. Al is de reactie alleen maar:
‘Ach en wee!’ of
‘Ik leef met je mee!’ of
‘Wat ontzettend leuk voor je!’
Met de komst van de sociale media is de wens om (nog) te reageren minimaal geworden. En daar heb ik me nu pas een beetje op ingesteld.
De wil en zin om hele pagina’s vol te schrijven is er echter nog steeds. En soms vraag ik me af of ik het typegeiten mis óf dat ik vooral mijn hersenpan wil stimuleren me met andere zaken bezig te houden dan de situatie waarin ik leef. Mijn fantasie is bij vlagen groots en meeslepend, en zo zou ik ook liefst willen schrijven…

Een veelvuldige #plop zit er bij mij de laatste tijd niet meer in. Ik voel dat mijn limiet gedaald is naar hoogstens twee alchoholversnaperingen per dag. En dan nog het liefst een eenvoudig biertje. Meer trek ik niet. Ik merk namelijk dat ik er een beetje gedeprimeerd van raak. Echt mijn stemming wordt – met name als ik er teveel van verwacht – zo ongelooflijk zwaarmoedig van de alcohol. Ik ga er zowaar mijn zonden van overdenken. Dus aan mijn lijf geen carnavalspolonaise.
Soms denk ik juist een poging te doen om mijn remmingen te laten verdwijnen. En vaak geloof ik dat ik met dat plopje overal makkelijker overheen kan stappen. Maar integendeel, naast het feit dat ik de volgende dag niet te genieten ben.
Dus heb ik de proef op de som genomen en ben al een paar weken geheelonthouder.
Mijn stemmingen zijn nu meer constant. Ik heb minder dat gevoel van loodzware benen.
En heb ook nog eens meer lol op onvoorspelbare momenten. Dat alleen al maakt me een ‘gezelliger’ mens…

De film is gebaseerd op een boek van Michael Morpurgo uit 1982 en speelt zich af in 1914, ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Het boek gaat over de vriendschap en lotsverbintenis tussen een jongen en zijn paard, die van elkaar gescheiden worden als het paard door soldaten wordt meegenomen naar de frontlinie.

En Steven Spielberg zou zichzelf niet zijn als hij hier geen spectaculaire eposfilm van zou maken. En dat heeft hij dan ook opnieuw gepresteerd.

Tijdens het kijken, en zonder het boek te hebben gelezen, overviel me de intense liefde die men voor zo’n prachtig ros heeft. Een beetje zoals de film de Horse Whisperer, maar dan nog heftiger. Wat dit paard tijdens de Eerste Wereldoorlog meemaakt, trekt en overleeft is weergaloos. Hij gaat van hand tot hand en elke eigenaar leert hoe hij dit paard op buitengewone wijze kan uitputten. Totdat hij bijna het loodje legt. En tot zijn eerste eigenaar hem weer bij hem roept zoals hij alleen dat kan doen.

Toch ervoer ik de prachtige beginscènes als een beetje te mooi om waar te zijn. De karakters, trots in pijnlijke armoede, in deze film worden echter allemaal goed gestand gedaan. Daar zal het dus niet aan liggen. Maar de huisjes zijn te snoeperig mooi en leuk. Het landschap te prachtig mooi om waar te zijn. De oorlog te hard en bloederig om erin te geloven. Het einde bijna te miraculeus en te fantastisch voor woorden.

Ik kon het echter niet helpen om naast ontzag voor het paard ook eerbied voor de mensen in oorlogstijd te ontwikkelen die met zijn karma even met hem mee mochten rijden. Liefde, respect en veerkracht, daar draait het hem om in deze film. En daar is Spielberg in opzet wel in geslaagd…

Keuze ~ verkiezen van één orgaan of gedragslijn uit meerdere mogelijkheden, overeenkomstig de uitslag van een bepaalde test of gestelde voorwaarde.

Geboren als een weegschaal ligt het me op mijn lippen om te stellen dat keuzes maken ondoenlijk is. Gelukkig wordt dit enigszins rechtgebreid door het feit dat mijn ascendant Leeuw is, wat het soms weer verdomde makkelijk maakt om impulsief of intuïtief, zo je het noemen wilt, ergens in te springen zonder er werkelijk goed over na te hebben gedacht. Of het idee te hebben uitgewerkt tot werkbare proporties. Bij mij ontstaan ideeën razendsnel en ploppen ze voortdurend. Het leuke dan is dat je de keuze hebt dat in de groep te gooien en te zien wat er mee gedaan wordt of het bij jezelf te houden.
Keuzes maken is nog een hele kunst. Het gekke is dat ik er minder moeite mee ervaar bij belangrijke zaken.
Bijvoorbeeld: als ik in een restaurant een keuze moet maken uit een voorgerecht kan ik vreselijk zitten hakketakken en niet weten wat ik moet bestellen. Ik vind immers alles lekker. En ben boel bang dat ik iets mis als ik ergens voor moet kiezen.
Daarentegen als ik de keuze voorgeschoteld krijg of ik in relatie tot mijn steeds ouder wordende ouders de zorg op me neem of dat een ander laat doen, dan weet ik intuïtief heel zeker dat ik daar niet lang over na hoef te denken. Dát is míjn taak.
En als derde voorbeeld weet ik heel zeker dat de keuze voor een ZZP-bestaan me weinig goeds zal brengen. Als zelfstandige moet je nu eenmaal stevig aan de weg timmeren. En ik heb zo’n vreselijk laissez faire principe. Dat zegt: ‘graag of niet!’ Terwijl ik wel op mijn klompen aanvoel dat de klanten niet komen aanwaaien.
Hoe dan ook is keuzes maken altijd lastig. Want als je kiest voor nietsdoen, ervaar je stilstand. Het blijft mijns inziens dus altijd een relatie of oorlog die je voert tussen je hart en je verstand. En alleen al dát moet je vanuit je hart je hersenpan maar eens zien te verklaren…

Ooit in de vorige eeuw is de zaak van mijn ouders tijdens Koopavond overvallen. Om vijf minuten voor sluitingstijd. En wie dacht dat mijn introverte pipa daar genoegen mee nam heeft het mooi mis. In eerste instantie dacht hij dat het een vriend van mijn grote broer was die de overval zogenaamd in scène had gezet. En hij riep dan ook:
‘Joh, L. doe effe normaal!’
Maar die grote gemaskerde man, met wat achteraf bleek een luchtbukspistool, bleek helemaal niet een van de beste vrienden van mijn broer te zijn.
Hij antwoordde: ‘Nee, serieus! Je geld of je leven!’
Waarop mijn vader niet schuwde om het gevecht aan te gaan. Hij probeerde nog even trots om de pistool tegelijkertijd af te weren door het in toom te houden, wat enkele kogels in het plafond opleverde.
Nodeloos te zeggen is mijn vader dus absoluut geen zacht ei als hij zwaar ‘pissed off’ is. Integendeel, op een gegeven moment is de overvaller op de vlucht geslagen. Niet toevallig omdat mijn moeder vanuit de woonkamer het geschreeuw van mijn vader hoorde en bovenop de overvaller sprong, die haar als een veertje weer afschudde, en naar buiten gerend waar ze uitgleed haar linkerpols brak en om hulp schreeuwde. Een van de klanten van een buurtwinkel herkende de man en gaf dat aan de politie door, waardoor hij uiteindelijk werd opgepakt.
Ik weet nog dat mijn moeder bovenkwam met twee agenten in haar kielzog om me te vertellen wat er was gebeurd en dat ze met de ambulance naar het ziekenhuis zouden worden vervoerd. Ze vroeg me toen heel even ‘sterk’ te zijn en op de rest te passen, terwijl de jongens van de slager al het bloed zouden komen schoonmaken. De rest van de familie verscheen binnen enkele minuten.
Mijn vader had als verwondingen een gat in zijn hoofd, een verbrijzelde middelvinger en enkele gekneusde ribben. En mijn moeder had een gebroken linkerpols en een paar kneuzingen hier of daar.
Ternauwernood van de schrik bekomen, schaften we als soortement van troost onze eerste videorecorder aan, wat toen nog een hele uitgave was.
Na een paar maanden ontvingen mijn ouders een ‘excuusbrief’ van de dader. En mochten ze uit de mond van hun advocaat vernemen dat alleen het versturen ervan hem al enkele maanden gevangenisstraf zou schelen. Toch is de grootste angst nooit bewaarheid geworden dat hij revanche kwam nemen. Hij is nooit meer teruggekomen. Zo diep wortelt geweld in een hersenpan.
Volgens mij hoef ik niet eens te zeggen dat mijn ouders nooit meer aan Koopavond hebben gedaan en er nu grote waakhonden voor de zaak liggen. Het kan helaas niet anders…

Tjonge, we zitten middenin een recessie. Alweer? Hoor ik je roepen? Ja, alweer! En daarmee is tussen jou en mij reeds gezegd en gezwegen wat de journalistieke media teweegbrengt. Om de zoveel jaar hebben we pieken en dalen. Mijns inziens ligt dat niet alleen aan de journalistiek, want don’t shoot the messenger, after all.
Mijns inziens ligt dat aan de gehele wereldse flow. Oorlogen. Oliekapitaal. Noem het allemaal maar op. En aan politieke wantoestanden waar we af en toe met partijen te maken hebben die graag geld uitgeven wat er niet is en het volgende kabinet dat dan weer moet bezuinigen. Pieken en dalen dus.
Maar eigenlijk zou ik liefst zien dat de nieuwswaarde van zo een recessie tot het minimum beperkt blijft. Het geeft de burger geen goede moed. We gaan er dan niet allemaal aanstaan om bergen te verzetten. Integendeel, we laten lef een beetje voor wat het is en gaan boel zitten jammeren. Want alweer? Hoeveel veerkracht en optimisme kan een mens continu tevoorschijn toveren?
Bovendien is dit nieuwswaardige feit allang geen hot item meer, want het is de laatste jaren immers flink bal of zo lijkt het want het wordt ons met grote regelmaat van de klok ingewreven. Jammer! Uiteindelijk moet geld blijven rollen, nietwaar?

Ow, als hij maar niet weer vervalt in die eeuwige beloftes die hij toch niet waarmaakt. Als hij maar niet gaat zitten slijmen. Als hij maar niet die zogenaamde spammert blijkt te zijn van liefdesverklaringen die zo uit z’n duim worden gezogen. Terwijl ik wel weet wat de uitkomst hiervan moge zijn.
Uiteindelijk ken ik hem langer dan vandaag. Zo eens in de paar maanden komt hij ‘langs’ en vergast me op de taalkunstjes die zijn weerga niet kennen. En het lijkt erop of ik er dan weer intrap. De waarheid is echter anders. Want ik ben nu op het punt gekomen dat ik hem ‘s morgens de handdoek aanreik en hem vriendelijk richting de douche manoeuvreer om hem daarna net zo hard weer uit te zwaaien. Het lijkt er dan op dat ik hem heel hard ga missen. Maar dat is niet zo.
Eigenlijk ben ik alleen maar blij dat hij weer opgerot is.
Eigenlijk ben ik dus heel erg van de (mis)poes.
En laat ik zijn lieve woordjes gevoeglijk het ene oor en het andere oor weer uitwaaien.
Ja, ik ben toch niet gek, zeg!
Je kunt je afvragen wie wie in dit geval misbruikt…