planetp

Planetp Broadcast .............................................. Music Nova

2012-02-15T07:12:00.001+07:00

Tags: Contemporary, Favorites, Adult Alternative

ฤาโลกนี้มีแต่ฝันอันเหลือร้าย

2011-12-18T10:27:00.000+07:00

ฤาโลกนี้มีแต่ฝันอันเหลือร้าย
ทุกสิ่งจึงดูสายไม่เหลือสวย
ฤาดิน ลม น้ำ ฟ้า ถึงคราม้วย
จึงโลกรวยความทุกข์ขุกเข็ญนัก

แก้วเจ้าจอม บานบุรี คลี่กลีบหม่น
ชเลชลฝูงปลาผวาหนัก
พรมพฤกษาร่ำไห้ยามทายทัก
หรือโลกนี้ป่วยหนักจนรักล้า

จึงมีแต่การทำลายไม่วายเว้น
มีแต่การฆ่าเข่นทุกหย่อมหญ้า
ทั้งผีเสื้อ เนื้อ หนอน สกุณา
ล้วนย่อยยับอัปราเพราะมือเรา

ฤาโลกนี้ไม่มีคนดีแล้ว
เพชรจึงไม่พราวแพรวเหมือนก่อนเก่า
ฤาความดีมัวไล่งับจับเงื้อมเงา
จนซึมเศร้า ดีไม่ได้.. ไปไม่เป็น

เหลือเพียงการวาดหวังที่ยังอยู่
เหลือเพียงแค่ทนดูทนรู้เห็น
อยากยืนรับลมชื่นคืนเดือนเพ็ญ
อยากกล่อมโลก ใจเย็นเย็น.. อย่าเพิ่งตาย

นี่คือเรื่องมนุษยชนเกินทนไหว
นี่คือใจสื่อใจมิให้พ่าย
นี่คือการทวงสิทธิ์ครั้งสุดท้าย
เพื่อสืบลมหายใจให้พี่น้อง

เหลือความงาม ความจริง ทิ้งไว้บ้าง
โลกสรรค์สร้างเพื่อชนเผ่าเราทั้งผอง
ใช่ใครมามีสิทธิคิดครอบครอง
เป็นเจ้าของส่วนตนอยู่คนเดียว

ธรรมชาติสร้างโลกนี้เพื่อพี่น้อง
สอดประสานท่วงทำนองอันโดดเดี่ยว
เป็นโครงข่ายสิ่งสรรพ์อันกลมเกลียว
ซึ่งกอดเกี่ยวสำนึกผนึกใน

แล้วไยมุ่งกอบโกยเหมือนโหยหิว
จนปลิดปลิว.. ความจริงยิ่งเลื่อนไหล
เมื่อคนไม่มีใจไว้ให้ใคร
จึงไม่เหลืออะไร...ไม่เหลือเลย...ฯ

สารนิทาน ชุด ไม้ไทยใจดี "เรื่อง กล้วย..กล้วย"

2011-07-12T16:25:00.013+07:00

ฉันคือต้นไม้ธรรมดา
รูปร่างหน้าตาแบบกล้วยกล้วย
ไม่เคยรู้สึก รู้สา
ก็จริงนี่นา ฉันชื่อ...กล้วย

ฉันชอบบุกเบิกดงดอน
ตามป่าเมืองร้อน ป่าดิบเขา
ห่มดินให้แล้งหาย..คลายร้อนเร่า
ปลุกพืชหลายเหล่า มาเป็นเพื่อนคุย

จากป่ามาเคียงรั้วบ้าน
ยืนอยู่เหย้า ประจำยาม
พร้อมพวกพี่น้อง..เพื่อนน้ำ
กำหนดนามแตกต่างกันไป

กล้วยหอม กล้วยน้ำว้า กล้วยตานี
กล้วยมณี กล้วยหักมุก กล้วยไข่

กล้วยนาก กล้วยเล็บมือ กล้วยน้ำไท
กล้วยใต้ กล้วยส้ม กล้วยหอมจันทร์

ฉันเกิดใต้ดิน และโตใต้ดิน
แต่ชาวบ้านร้านถิ่น มักเข้าใจกันผิด
เพราะฉันรักน้ำ เพราะฉันรักชีวิต
เพราะว่าฟ้าลิขิต ให้มีชีวิตล้มแล้วลุก
ล้มทุกครั้งจึงปลุก ลุกขึ้นแตกตาต้น
ภายใต้ดินสีหม่น ผองผู้คนเรียกว่า “เหง้า”

พอได้เวลา...ก็เติบกล้า แตกหน่อ
สร้างต้นกำมะลอ
ล้อโลกด้วย“กาบใบ”

ซ้อนทำกันจนแกร่ง พอยืนแรงเป็นต้น
ไว้สร้างดอก ออกผล บนแผ่นดินกว้างใหญ่
แล้วประแป้งแต่งตัว จนถ้วนทั่วผ่องใส
ทั้งใต้ก้าน ใต้ใบ
ก่อนคลี่ออก รับแดด รับลม

ฉันมีใบเลี้ยงเดี่ยว มีเส้นใบเดียวแตกจากก้าน

เรียงเป็นแนวขนาน ตลอดก้านทั้งสองฝั่ง
คล้ายใบพายหรือขนนก ที่หยิบยกขึ้นวางตั้ง
เอนตรงปลายหงายหลัง ทุกฟากฝั่งลำต้น
อ้อ! ขอบอกอีกหน ที่เรียกว่า “ต้น”....ปลอมนะ



ก็ใช่น่ะซี...เพราะฉันมีต้นปลอม
จึงต้องรัก ต้องถนอม ให้ได้อยู่ยืนนาน
              เลยสร้างใบใหญ่ ใหญ่ เอาไว้เป็นทหาร
              ไว้เป็นเมืองหน้าด่าน   คอยเป็นฐานรอท่า
              พัดมาสิ..ลมแรง! ตกมาสิ..ฝนกล้า!
              ฉันจะยอมเหนื่อยล้า   พร้อมจะฉีกใบรับ

ราวราวเดือนแปด หรืออย่างมากหนึ่งปี
ถึงวันดีคืนดี ฉันก็แตก “ปลี” ปุบปับ
ทิ้งช่อห้อยย้อยลง แหวกดงใบช้ำชอก
“ดอกย่อย” ทรงกระบอก ซ่อนใต้ “ใบประดับ”

ยามเปิดฉากม่านกั้น เรียงดอกกันเป็นตับ
ปลายดอกออกเป็นแฉก แยกพอเห็นเกสร
ส่งกลิ่นหอมอ่อนอ่อน ชวนภมรมาซับ
“น้ำต้อย” ตกเต็มที่ นกกินปลีมาจับ
มาดื่มลิ้มชิมรับ กำซาบพอรู้รส

จากดอกจึงออกผล
ฉันสู้เติบโต..สร้างตน
จนออกผลทั้งที
เลยรวมผลกันเป็น “หวี”
หลายหลายหวี เรียกว่า “เครือ”
ฉันมันมีนิสัย ค่อนไปทางเอื้อเฟื้อ
เลยให้ลูกจนไม่เหลือ เผื่อให้พอแค่ครั้งเดียว
ก่อนยืนต้นแห้งเหี่ยว...อ่อนพับ...โรยรา...

ว่าถึงการรับใช้ ฉันเกือบไม่มีโทษ
ผล..มากด้วยคุณประโยชน์ ถูกหลักโภชนาการ
ทั้งเป็นยาฝาดสมาน แก่กระเพาะ ลำไส้
แกนกลางต้นขาวขาว ทำแกงลาว แกงเลียง

ปลี..แทนผักเครื่องเคียง แนมกับน้ำพริกได้
                                      ใบตอง..ห่อขนม กาบ..บ่มใช้ทำเชือก
                                   ยาง..จากต้น ใบ เปลือก ใช้ห้ามเลือด ห้ามไหล
                              พืชอเนกประสงค์ ทุกส่วนคงใช้ได้

ทั้งสด..แห้ง..เป็น..ตาย ประโยชน์ใช้ ประหยัดชัด

ฉันเกิดมาเพียงเพื่อให้
เกิด..แก่..เจ็บ..ตาย..ประสากล้วย
ล้มแล้วลุกขึ้นแทงหน่อใหม่
แทนที่ต้นตาย...แบบกล้วย..กล้วย.

Tags: นิทานหน้าจอ, สาระนิทาน, นิทาน เด็ก

สำนวน "ศรศิลป์ไม่กินกัน", "ไม่กินเส้น"

2010-10-13T09:31:00.018+07:00

ตั้งใจไว้แต่เดิมว่า จะปลีกวิเวกจากการเขียนอะไรต่อมิอะไรไปสักพักหนึ่ง ด้วยรู้สึกจิตตกจากสาเหตุหลาย ๆ ประการดังที่เราท่านทั้งหลายต่างรับรู้กันดี จนพลอยทำให้ตัวหนังสือทุกตัวที่วิ่งออกมาจากอารมณ์ ความคิดดูเหมือนเต็มไปด้วยความขุ่นมัว ติติง วิพากษ์วิจารณ์ในเชิงลบต่อสิ่งที่เห็นและเป็นอยู่ในบ้านเมืองเสียเป็นส่วนใหญ่ สุดท้ายเลยต้องแอบขอลาหยุดกับตัวเอง เอาแต่สวมหูฟังนั่งทอดหุ่ยฟังเพลงไปเรื่อย จนหุ่ยที่ทอดไว้ไหม้ไปหลายตลบแล้ว..อิอิ

    เอ่ยถึงคำว่า "ทอดหุ่ย" ขึ้นมา เลยอดสงสัยไม่ได้ว่าคำ ๆ นี้ที่มาจากไหน โดยเฉพาะคำว่า “หุ่ย”มาจากอะไร น่าแปลกที่ขนาดถามตาเกิ้ล (คนละคนกับตาเกิ้นในเรื่อง “ล่องไพร” ของ “น้อย อินทนนท์”) ก็ยังไม่ได้เรื่อง ยังดีที่ได้พบความไม่อยู่กับร่องกับรอยของพจนานุกรมไทยที่ยังความสับสนแก่นักเรียนและประชาชนอีกครั้งในสำนวนนี้ กล่าวคือ ในความหมายเดิม (ฉบับปี ๒๔๙๓) ราชบัณฑิตท่านให้ความหมายว่า “อาการนอนอย่างอ่อนอกอ่อนใจ” พูดง่าย ๆ ก็คือ ไม่สบายใจนั่นแหละ แต่พอมาถึงฉบับปี ๒๕๒๕ ความหมายกลับเปลี่ยนไปเป็น “การนอนอย่างสบายใจ ปราศจากความวิตกกังวล”....คนละขั้วไปเลย
    ตัวอย่างคล้าย ๆ กันของสำนวนไทยที่แปรเปลี่ยนความหมายไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงอีกคำหนึ่งก็คือ คำว่า "ศรศิลป์ไม่กินกัน" คำ ๆ นี้ที่จริงเป็นคำคู่ เพราะทั้งคำว่า “ศร” และคำว่า “ศิลป์” ในสมัยก่อนต่างก็หมายถึงลูกธนูเช่นเดียวกัน สำนวนนี้มีที่มาจากวรรณคดี “รามเกียรติ์” ซึ่งมีเค้าเรื่องคล้ายกันอยู่ถึงสองตอนด้วยกัน   ตอนหนึ่งคือศึกไมยราพณ์ เป็นตอนที่หนุมานรบกับมัจฉานุผู้เป็นลูกที่เกิดจากนางสุวรรณมัจฉา เพียงแต่ตอนนี้ อาวุธที่ทั้งคู่ใช้ ไม่ใช่ลูกศร ส่วนอีกตอนหนึ่งอันเป็นที่มาของสำนวนนี้โดยตรงคือ ตอนที่พระรามออกไปรบกับพระมงกุฎและพระลบผู้เป็นบุตร โดยที่ต่างฝ่ายต่างยังไม่รู้จักกัน ปรากฏว่า ศรที่พระรามแผลงออกไปกลับกลายเป็นขนมนมเนยไปเสียหมด ขณะที่ฝ่ายพระลบก็เช่นกัน ศรที่ยิงออกมาหมายสังหารพระรามก็กลับกลายเป็นข้าวตอกดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระบิดาไปหมดเช่นกัน ตรงนี้คือความหมายเดิมของคำว่า ศรศิลป์ไม่กินกัน คือ ไม่อาจทำร้ายหรือทำอันตรายต่อกันนั่นเอง

   กระทั่งต่อมาจนถึงปัจจุบันนี่แหละ สำนวนนี้จึงเกลื่อนกลายเป็นความหมายในเชิงไม่ถูกกันหรือไม่กินเส้นกันโดยไม่ทราบสาเหตุที่มา ถ้าจะให้เดา ก็น่าจะมาจากการนำมาใช้สับสนปะปนกันกับคำ “ไม่กินเส้น” ซึ่งมาจากตำรานวดแผนไทย หมายถึงการนวดหรือจับเส้นที่ไม่ถูกจุดมากกว่า สำนวน “ไม่กินเส้น”นี้ ยังวิวัฒน์ต่อมาเป็น “เกาเหลากัน” อันมีความหมายในเชิงไม่ถูกชะตากันอีกด้วย

   มองในแง่ดี นี่อาจจะถือเป็นวิวัฒน์หรืออุบัติของภาษาไทยอีกแบบหนึ่งก็ได้ นอกเหนือไปจากภาษาเอ็มหรือภาษาในเน็ตที่มีพื้นฐานที่มาจากต้องการความสะดวกรวดเร็วในการพิมพ์ข้อความโต้ตอบกันเป็นหลัก จนกลายเป็นกระแสนิยมในเวลาต่อมา สิ่งที่จำเป็นต้องตระหนักคือ ผู้ใช้ควรยึดหลักภาษาไทยเดิม ๆ ไว้ให้ดี ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะใช้อย่างมักง่ายจนกลายเป็นวิบัติโดยไม่จำเป็น ลองนึกดู...ถ้าต้องเจอคนเขียนแบบนี้ถึงคุณ จะรู้สึกเหนื่อยไหม ขณะที่อ่าน...

"...พวกเราต้องการความรวดเรวมะใช่ ต้องมาพิมตงๆ เช่นจิง ๆ แร้นนู๋เบื่อมั่ก จาหั้ยพิมว่าจริง ๆ แล้วหนูเบื่อ คนรอรับข้อความก้อรากงอกกันพอดี แต่เวลาเราทัมอารัยเปงทางกาน เราก้อไม่ได้ใช้พาสาแบบนี้สักหน่อย อันนี้แค่เปงพาสาที่ใช่เร่น ๆ ก้อแค่นั้น นู๋เปงเด็กนู๋ย่อมเข้าจัยตงนี้มากกว่าป้านะค่ะ นู๋ไม่รุว่าพวกว่าพวกป้า ๆ คิดรัยอยู่ คนเราย่อมมีฟามเข้าจัยที่แตกต่าง ถ้านู๋โต นู๋ก้อจามะเข้าจัยตงนี้ (เด็ก) แค่นู๋จาเข้าจัยตงนั้น(ผู้หยั่ย)..."
**ยุคสมัยมานเปลี่ยนเเปงแร้น มานมีทั้งเด็กแว้ง เด็กปื้ด เด็กแนวฯลฯ ป้าๆทังหลายก้อทัมจัยซะ มานเปงช่วงๆหนึ่งที่ชีวิตมานเปลี่ยนแปง..มานเปลี่ยนเเปง**

สาธุ...ขออย่าได้เจอแบบนี้กับตัวเองเรยยย....อ้าว..เฮ้ย! จบกัน..๕ ๕ ๕

ด้วยรัก....ที่รานร้าว

2010-08-28T13:43:00.018+07:00

เอามีดมากรีดน้ำ
แล้วก็ย่ำย้ำรอยเก่า
มีแผลก็แค่เกา
สร้างบทนำคือจำยอม….

เหมือนละครน้ำครำดูซ้ำซาก

เห็นแต่ฉากรวยรูปจูบไม่หอม

วาทศิลป์กล่อมเกลี้ยงเผดียงดอม

หวังเพียงน้อมผู้คนให้ทนดู

จะปรองดองต้องปองดีเป็นที่ตั้ง

เพราะเสียงสั่งของหัวใจให้อดสู

ต่อความหมายพ่ายพับที่รับรู้

หรือตัวกูพวกกูอยู่ต่อไป

เชื่อมั่นประเทศไทย...ให้ใครเชื่อ

ถ้าตัวเองไม่เหลือความยิ่งใหญ่

ยอมระย่อต่อระยำที่ตำใจ

หวังเพียงขั้นบันไดของตนเอง

ต่อภาวะผู้นำที่ช้ำชอก
หรือยังดูไม่ออกแค่อวดเก่ง
ดีแต่พูดพล่ามไปไม่บรรเลง
ขอลอยตัวตามเพรงไปวันวัน

เมื่อผู้นำไร้รักประชาชาติ
และไร้ความเด็ดขาดจะบุกบั่น
มีแต่เกรงปีนเกลียวพวกเดียวกัน
ก็ไร้สิทธิสานฝันแม้วันเดียว

บ้านเมืองนี้เสียหายไม่พอหรือ
จึงยังตีหน้าซื่อเหมือนไม่เกี่ยว
ปล่อยคนบาปกำหนดบทขบเคี้ยว
ในทุกทิศทุกเที่ยวไม่ละลด

หยุดเลือกตั้งสักห้าปีจะดีไหม
เพื่อสร้างทางสายใหม่ให้ปรากฏ
ปิดวงจรการเมืองเรื่องคิดคด
และเปิดบทคนดี...นิติรัฐ.

ร้อยกระบวนสำนวนไทย (๔)

2010-07-11T10:12:00.029+07:00

กลอนสุภาพ

ตำน้ำพริกละลายในแม่น้ำ

เผ็ดจะนำรสได้อย่างไรหนอ

เปรียบงานนิดคิดเสียเพลินจนเกินพอ

เขาเยินยอจ่ายไม่ยั้งหวังคำชม

เอาเนื้อหนูปะเนื้อช้างหวังเอาหน้า

กับมหาเศรษฐีมีเงินถม

เจียดสินทรัพย์อย่างโก้แท้โง่งม

เราล่มจมเขามากเพิ่มแค่นิดเดียว

หวังงานใหญ่อย่าลองเล่นเช่นยาจก

กุ้งฝอยตกปลากะพงคงเสียเที่ยว

ลงทุนน้อยกำไรมากยากนักเชียว

กว่าขับเคี่ยวกว่าได้การ นานนานที

ไม่เห็นน้ำด่วนไปตัดกระบอก

อาจเสียดยอกทุกข์ทนรนหาที่

ยังไม่ถึงเวลาค่าควรมี

ด่วนทำไปก็เปล่าปลี้มีแต่เปลือง

เห็นช้างขี้ ขี้ตามช้างเอาอย่างเขา

เที่ยวเกลือกกลั้วมัวเมาไม่เข้าเรื่อง

เขามั่งมี เรามีมั่ง ตั้งตาเคือง

เลียนแบบความฟุ้งเฟื่องเซื่องเซื่องไป
กินข้าวร้อน นอนตื่นสายอย่างนายเหนือ

รักสบายอยู่ทุกเมื่อน่าเบื่อไหม

ทุกงานทำก็ฝืนทำเพราะจำใจ

เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่องอมือตีน

คอยผัดวันประกันพรุ่งมุ่งผัดผ่อน
ต้องเดือดร้อนเพราะพาทีไม่มีศีล
ใครจะรอต่อให้แน่แม้ปวีน
ยากป่ายปีนความสำเร็จเสร็จทันกาล

ปากเป็นเอก เลขเป็นโท โวหารเปรียบ
ยกทำเนียบวิทยามหาศาล
ยังเป็นรองร้อยรสพจมาน
ที่ขับขานออกไปให้คนยิน

อุปมาขุมคลังแห่งความรู้
ถ้าเก็บอยู่มีแค่ไหนเหมือนไร้สิ้น
ต่อแสดงให้เห็นเป็นอาจิณ
จึงแถวถิ่นปัญญาบ่าไหลไป

เดินตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด
หมายชี้ชัดพัฒนาการอันยิ่งใหญ่
ครั้งบุร่ำโบราณเห็นการณ์ไกล
รังสรรค์ไว้เพื่อรุ่นหลังรังสรรค์ตาม

หวานเป็นลม ขมเป็นยา อาหารจิต
อย่าด่วนคิดไขว้เขวจนเข็ดขาม
เปรียบปากหวานออดอ้อนอาจซ่อนทราม
ที่ป้องปรามมักจะขมด้วยคมคำ

ลงเรือแป๊ะ ตามใจแป๊ะ ท่านแนะว่า
อยู่ภายใต้บัญชาอย่าเหยียบย่ำ
ทุกคำสั่งมีไว้ให้คนทำ
ถึงจะขาวหรือดำต้องจำทน

หลงเข้าเมืองตาหลิ่วหลิ่วตาบ้าง
อย่าขัดขวางร่ำไปไร้ เหตุผล
ต่อเมื่อถึงโอกาสอำนาจตน
จึงตัดต้นขุดรากกระชากทิ้ง

แม้นยากเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
ไม่เคยสุดความเป็นไปได้ทุกสิ่ง
ตราบทุ่มเทแรงใจให้แรงจริง
ที่ยากยิ่งคงสมหมายเมื่อปลายมือ

อย่าละเลงขนมเบื้องกันด้วยปาก
พูดไม่ยากแต่เคยทำสำเร็จหรือ
ทุกสิ่งสมใช่พะนอใช่อออือ
หากต้องรื้อต้องค้นด้วยตนเอง

รำไม่ดีเที่ยวโทษปี่โทษกลอง
หวังปกป้องหาเหตุผลว่าตนเก่ง
เที่ยวกล่าวโทษทั่วไปไม่ยำเกรง
แท้โคลงเคลงร่อแร่ก็แต่ตัว

ความวัวไม่ทันหายความควายแทรก

ยากจำแนกปัญหามากันมั่ว
ไหนเรื่องงาน เรื่องสอบ เรื่องครอบครัว
ทุกปัญหาสุมหัวพร้อมพร้อมกัน

คับที่พออยู่ได้ไม่ยากนัก
แต่คับใจนี่สิหนักถูกกักกั้น
คนคือสัตว์เสรีที่สำคัญ
ถูกกดดันก็ยากนักจะหักใจ

คิดปลูกเรือนควรตามใจผู้อยู่
คิดผูกอู่ผู้นอนควรวอนได้
เขาย่อมรู้ที่จำเพาะเหมาะกว่าใคร
ว่าตรงไหนเขารักจะพักพิง

เฉกเช่นรักก่อเกิดกำเนิดรัก
ผู้ตระหนักตอบได้คือชายหญิง
ใช่พ่อแม่พี่เพื่อนจะเตือนติง
เขาอาจยิ่งหลงเพริดเตลิดไกล

พลัดห้วงเหวเสน่หาย่อมตาบอด
ละลิ่วลอดทะเลฝันวาบหวั่นไหว
ระลอกรักบังราคีที่หัวใจ
จวบชิดใกล้คุ้นเคยจึงเผยมา

ถึงยามรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน
ถึงยามชังน้ำตาลพาลแปลบปร่า
เมื่อมีพบก็มีพรากมีจากลา
ธรรมดากฎนาม-ความพอดี

ชายข้าวเปลือก หญิงข้าวสาร โบราณว่า
อุปมาข้าวเปลือกไม่เลือกที่
หล่นที่ไหนงอกที่นั่นได้ทันที
ข้าวสารซีมีแต่หดหมดเปลืองไป

เปรียบข้าวสารคือสตรีมีขอบเขต
สังคมคอยสังเกตตีตราให้
นั่นกากี นี่วันทองหญิง สองใจ
รุมกันไล่ ขุดด้วยปาก ถากด้วยตา

ยุให้รำ ตำให้รั่ว ยั่วให้คิด
ถูกเป็นผิด ผิดเป็นถูก ปลูกกังขา
เคยรักกันชอบกันเนิ่นนานมา
คอยยุแหย่นานาจนแตกกัน

ต่างเคียดขึ้งถือโทษต่างโกรธกล้า
ขิงก็รา ข่าก็แรง แข่งเย้ยหยัน
กลืนไม่เข้า คายไม่ออก บอกไม่ทัน
ว่าต่างดื้อดึงดันขาดปัญญา

ถึงอย่างไรฆ่าไม่ตาย ขายไม่ขาด
ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติไม่อาจหา
โกรธกันบ้างเกลียดกันบ้างบางครั้งครา
ถึงเวลากลับคืนมีไมตรีเดิม

ธรรมดาไม้ลำเดียวยังต่างปล้อง
พี่กับน้องยังต่างใจใครแทรกเสริม
อาจเห็นผิดพลั้งเพราะเขาเฝ้าแต่งเติม
แต่จุดเริ่มย่อมมีตนเป็นคนตรอง

สิบปากว่าไม่เท่าสองตาเห็น

เรื่องลับเร้นทั้งหลายในโลกผอง
เพียงฟังเขาเล่าว่าอย่าลำพอง
ต่อตามองนั่นแหละเห็นว่าเป็นจริง

เพราะหลงเชื่อนกมีหู หนูมีปีก
มันจึงฉีกเยื่อใยในทุกสิ่ง
ทางนี้ยุ ทางนั้นแยง หวังแย่งชิง
คิดแอบอิงอกปลอบครอบครองแทน

มือถือสาก ปากถือศีล เที่ยวปีนป่าย
ตะเกียกตะกายทำท่่าว่าดีแสน
แท้จิตใจหมกมุ่นแต่ขุ่นแค้น
เผลอเป็นโดดโลดแล่นเข้าทำร้าย

รู้ว่าเสืออย่าเอาเรือเข้าไปจอด
วิสัยมอดย่อมกัดไม้ให้เสียหาย
รู้ว่าเขาเฝ้าจ้องจะทำลาย
อย่าใกล้กรายให้โอกาสอำนาจมัน

มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ
ไม่ช่วยทำยังคอยขัดสกัดกั้น
ประสาคนศรศิลป์ไม่กินกัน
ย่อมเดียดฉันท์ขวางคำอยู่ร่ำไป

รู้ทั้งรู้ว่าไม่ดีทั้งที่รู้
รู้ทั้งรู้เหมือนเป็ดขันประชันไก่
เก่งของเขาเราต่างห่างกันไกล
ยังอวดดีอวดได้ไม่เจียมตน

สร้างวิมานในอากาศวาดความฝัน
สร้างสวรรค์เพียงในใจไม่เกิดผล
ทุกปัจจัยไร้สิ้นยากดิ้นรน
จำใจทนทำใจไปวันวัน

คิดแข่งเรือแข่งแพพอแข่งได้
วาสนาหาใช่ไปแข่งขัน
หิ่งห้อยน้อยหรือจะแข่งกับแสงจันทร์
ขืนประชันคนเขารู้คงดูเบา

ยกภูเขาออกจากอกปลงตกได้
ยามวัวไม่กินหญ้าอย่าข่มเขา
ไม่มีใครชอบบังคับยากรับเอา
ขืนขัดเข้าเขาจะเหยียดพาลเกลียดชัง

เถอะวันพระมิได้มีหนเดียว
มีรกเรี้ยวก็คงมีที่ราบมั่ง
ชั่วเจ็ดที ดีเจ็ดหน ตราบคนยัง
ย่อมต้องมีสักครั้งดั่งใจปอง

กระดูกแตกจะไม่ให้ขนร่วง
ยอมรับทุกข์ทั้งปวงห่วงทั้งผอง
เพื่อศักดิ์ศรีของคนที่ตนครอง
จะปกป้องเกียรติไว้ไม่ให้อาย

วิสัยเสือสิ้นตวัก สุนัขจนตรอก
เมื่อทางออกของชีวิตปิดทุกสาย
มันย่อมหันหน้าสู้ผู้มุ่งร้าย
ต่อเมื่อถึงที่ตายจึงพ่ายแพ้

เปรียบกับสัตว์เดียรัจฉานสันดานต่ำ
มันมักทำคู่ต่อสู้พอรู้แน่
ว่าใครคือผู้ชนะคือผู้แพ้
หมายเพียงแค่กำหนดบทเรียนรู้

มนุษย์ผู้มีสมองตรองเหตุผล
จึงควรตนอย่าซ้ำเติมคู่ต่อสู้
เหลือทางหนีทีไล่ให้ศัตรู
ให้เขารู้ยอมแพ้และยอมรับ

บัวไม่ช้ำ น้ำไม่ขุ่น ควรครุ่นคิด
กฎแห่งผู้พิชิต..ผู้ติดกับ
รู้ผ่อนปรน รู้อภัย ไม่ถมทับ
เจียดห้องหับไมตรีดีเข้าไว้

สรรพสิ่งย่อมสัมพันธ์กันทั้งหล้า
น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า ต่างอาศัย
เกาะเกี่ยวกันเป็นเหตุเป็นปัจจัย
จึงยังให้อยู่สุขทุกเผ่าพันธุ์.....
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

Tags: สำนวนไทย, กวีวัจนะ, Thai Idiom

ดิน...น้ำ...ลม...ไฟ.

2010-07-01T13:56:00.008+07:00

โค้งฟ้า ขุนเขา ทะเลไกล โชนไฟดวงตะวัน

สายน้ำซัดเซาะดิน ลมเย็นพัดแผ่ว

ลึกลึก สูงสูง ล้อมเป็นแนว รวมกันเป็นหนึ่งเดียว

กอดเกี่ยวเกิดพลังแห่งดินฟ้า

ลำธารไหลริน แผ่นดินเย็นชื่นฉ่ำ

กลายเป็นไม้งาม ชีวิตงอกเงย

ตะวันทอแสงสาด ลมพัดรำเพย

เป็นเนืองนิตย์ อุทิศให้คน...

ดิน น้ำ ลม ไฟ รินน้ำใจให้คน

ดิน น้ำ ลม ไฟ จะมีใครทดแทน

โค้งฟ้า ขุนเขา ทะเลไกล ใครมีใจอย่างเธอ

เขาคิดร้ายคิดดี เธอก็มีรักตอบ

คึกคัก ครึกครื้น ทุกคืนวัน ยืนยันแรงศรัทธา

สืบกฎธรรมดาแห่งชีวิต...

ดิน น้ำ ลม ไฟ รินน้ำใจให้คน

ดิน น้ำ ลม ไฟ จะมีใครทดแทน

ดิน น้ำ ลม ไฟ มีรักจริงยิ่งใหญ่

ดิน น้ำ ลม ไฟ จะมีใครเหมือนเธอ...

เขาใหญ่...ในห้วงสนธยา

2010-06-05T09:16:00.013+07:00

ซึ่งได้เป็นความหลังแล้วทั้งสิ้น
คือความรัก แรงถวิลและห่วงหา
ไม่มีแล้วดอกไม้ในแววตา
เหลือเพียงแค่ราคาระหว่างคน

ลมร้อนอ้าวร้าวระรุมขึ้นสุมฟ้า
อวิชชาเสียดแทงทุกแห่งหน
ผืนแผ่นดินโฉ่ฉาวด้วยคาวคน
ทรชนยืดร่างอย่างผู้ดี

ปัญญานำพาคนให้พ้นทุกข์
แต่ถึงคราวทุรยุคบดขยี้
คุณธรรมคุณระยำสองคำนี้
เหมือนไม่มีความหมายแตกต่างกัน

เราจะไปไหนกันในวันพรุ่ง
เมื่อทุกคนต่างมุ่งขยายฝัน
จนมองข้ามทุกข์ทนของชนชั้น
ผู้เหลือสิทธิ์แบ่งปันแค่ฝันร้าย

โลกเรานี้มีไม่ได้ถ้าไร้กรวด
และอาจซวดทรุดทรามไร้ความหมาย
เมื่อความมืดมีสว่างเคียงข้างกาย
เพชรก็ควรกรวดทรายเคียงข้างตน

ขอสำนึกสุดท้ายกันสักนิด
ขอสำนึกถูกผิดและเหตุผล
เพื่อทบทวนปรารถนาค่าของคน
ว่าอยู่บนพื้นฐานของอะไร

แผ่นดินนี้พอเพียงเลี้ยงคนขาด
แต่ไม่อาจอุ้มโอบคนโลภได้
เพราะเมื่อโลภคือตะเกียงหล่อเลี้ยงใจ
ต่อให้โลกทั้งใบ...ก็ไม่พอ.
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

สารนิทาน ชุด ไม้ไทยใจดี "ไผ่น้อย..ธรรมดา"

2010-05-29T13:33:00.017+07:00

ในป่าเบญจพรรณ
มีพันธุ์ไม้ใหญ่น้อย นับร้อยนับพัน
พ่อแม่พี่น้องของฉัน
ต่างเกิด โต ตาย ที่นั่น เสมอมา

ฉันเป็นพืชตระกูลหญ้า
แต่ต้นโตกว่า เลยเรียกกันว่า"ไผ่"
ญาติพี่น้องมากหน้า หลากหน้าตาผิดแผกกันไป
บ้างใบเล็ก บ้างใบใหญ่
บ้างเป็นพุ่ม บ้างเป็นกอ
แต่ล้วนตั้งลำแบ่งข้อ แตกหน่อที่ตา

เขาว่ากันว่า ฉันคล้ายผู้หญิง
ดูดูก็จริง เพราะฉันอ่อนไหว
ฉันชอบร้องเพลง ฉันชอบลู่ลม
เป็นเหมือนม่าน เหมือนพรม
ช่วยกันห่มไม้ใหญ่

ถึงคราวฟ้าพิโรธ ลงโทษป่าด้วยไฟ
ฉันก็พลอยผสม ระเริงลมเต็มที่
ที่ฉันทำอย่างนี้ เธอคงว่าไม่ดีใช่ไหม

แต่ที่จริงฉันทำเพื่อไม้อ่อน
เขาอ้อนวอนขอเติบใหญ่

ฉันจึงต้องเปิดป่า ให้ใบหญ้าได้ระบัด
เป็นโรงอาหารของสัตว์ นานา

เมื่อฉันยังเล็ก เขาเรียกกันว่า "หน่อ"
ใครต่อใครชอบขอ เอาไปเป็นอาหาร
ครั้นพอเติบใหญ่ ขึ้นมาได้สักหน่อย
พวกสัตว์เล็กสัตว์น้อย ก็เฝ้าคอยรุกราน
เล็มใบอ่อนเป็นอาหาร เรื่อยมา

กระทั่งโตเต็มวัย
พอเป็นที่อาศัย ของวิหค นกกา
พวกชาวบ้าน ชาวป่า ก็พากันมาขอ
ตัดลำเป็นกอกอ โค่นกันเป็นป่าป่า
เขาเห็นฉันมีค่า เลยต้องแข่งกันฆ่า แข่งกันฟัน

เอาผิวไปจักตอก เอากระบอกไปใส่น้ำ
บ้างก็เอาไปหลาม เอาไปรอง เอาไปเหลา

ทำเครื่องใช้จักสาน ใช้สร้างบ้านก็ยังมี
เขาเห็นฉันใจดี เลยบดขยี้แทบหมดทั้งกอ

ใจฉันน่ะอยากจะให้ แต่ก็อยากได้ยินคำว่า "พอ"
เคยเห็นใจกันบ้างไหมหนอ หากฉันถูกขอไปจนหมด
ป่าก็จะแล้งรันทด สัตว์ก็จะอดอาหาร
ไม้น้อยจะพากันขาดแม่ ไม้แก่จะขาดเพื่อนบ้าน
ผืนดินอาจเป็นแดนกันดาร
ต้องเดือดร้อนรำคาญ ทั้งชาวบ้าน ชาวเมือง

หากไม่มีใครมาขอ
ฉันอาจยืนกอ อยู่ได้หลายปี กว่าถึงวันที่ฉันต้องตาย
ผิวของฉันเริ่มสาก รากของฉันเริ่มคลาย
เมล็ดร่วงหล่นหาย กลายเป็นขุยให้ไก่กิน
ทั้งนกยูง ไก่ฟ้า กระทาดง ต่างลืมหลง รวงรัง
ไผ่ตายขุยแต่ละครั้ง แหล่งอาหาร ละลานตา

จวบถึงเวลาลาจาก
ฉันบอกฝากกับขุนเขา เพื่อนเก่าทุกแนวไม้
ใต้รากที่ฉันยืนอยู่ โพรงรูที่อาศัยเป็นถิ่น
ขอกลายกำเนิดเป็นปุ๋ยดิน
เป็นแหล่งหากินของฝูงสัตว์
เพื่อชีวิตได้เติบใหญ่ เพื่อพฤกษ์ไพรได้ยืนหยัด
กว่าไผ่น้อยจะระบัด แตกหน่ออีกครา

นี่แหละชีวิตฉัน ไผ่น้อยธรรมดา...

ประเทศไทยต้องไม่แพ้...???

2010-05-20T16:31:00.007+07:00

ภาพวันนั้น...มันหายไปไหน
รอยยิ้มจริงใจเกลื่อนใบหน้า
เด็กน้อยจูงมือมารดา
พ่อค้าแม่ขายรายทาง

เมืองแก้วร้างแก้วแล้ววันนี้
คลื่นคนขวัญหนีอยู่ไม่สร่าง
กัมปนาทเสียงปืนครืนคราง
ผนึกความอ้างว้างแก่ผู้คน

นี่คือเมืองพระ...เมืองพุทธ
ที่มนุษย์ฆ่ามนุษย์ทุกแห่งหน
และไม่ใช่สงครามประชาชน
แต่เป็นแค่เหตุผล...คนอยากทราม

กับสังคมเน่าเน่าสังคมนี้
เหมือนไม่มีคำตอบทุกคำถาม
มีแต่ “เงิน”และ “งก” คือความงาม
ให้ติดตามตาเห็นไม่เว้นวาย

แล้วจะมีหวังใดให้ได้หวัง
ในเมื่อพลังขับเคลื่อนต่างสูญหาย
เกลื่อนเจ้าที่เจ้าทางไร้ยางอาย
พร้อมส่งผ่านความหมายตายทั้งเป็น

มืดกว่าคืนเดือนมืด...มืดสนิท
ทุกชีวิตเหยาะย่างกลางของเหม็น
ไร้สัญญาณการเยือนของเดือนเพ็ญ
นอกจากหนาวเยียบเย็นและอ่อนล้า

วันนี้...พรุ่งนี้...หรือพรุ่งไหน
จึงไทยคือไทยได้สมค่า
มิใช่เมืองยิ้มคือมายา
กับคาถา..ประเทศไทยต้องไม่แพ้.

นับเวลาแบบไทย...

2010-05-20T13:48:00.015+07:00

หยุดเขียนไปหลายวันเพราะหดหู่เศร้าใจกับความเป็นไปของสถานการณ์บ้านเมืองจนหมดสิ้นเรี่ยวแรง วันนี้เลยขอต่อเรื่องการนับเวลาแบบไทย ๆ ที่เขียนค้างไว้ให้จบ....

คติไทยสมัยก่อน (หรืออาจจะรวมถึงสมัยนี้ด้วย) นิยมอะไรที่ “ง่ายไว้ก่อน พ่อสอนไว้” จนดูเหมือนจะกลายเป็นค่านิยมทางวัฒนธรรมแบบหนึ่งของไทยเราไปแล้ว แม้แต่ภาษาไทยของเราเองก็ดูจะไม่เว้นเช่นกัน เพราะนับตั้งแต่สมัยแรกกำเนิดภาษาไทยก็นิยมใช้คำโดดหรือคำที่ออกเสียงพยางค์เดียวในการสื่อความหมายอยู่แล้วเช่น ฉัน,รัก, แม่...ฯลฯ

จนกระทั่งต่อมาระยะหลังนั่นแหละ ถึงเริ่มมีการใช้คำควบหรือคำประสมตามอิทธิพลที่ได้รับมาจากภาษาบาลี-สันสกฤตรวมทั้งภาษาในตระกูลมอญ-เขมรเพิ่มเติมเข้ามา

ดังนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เราจะกำหนดนับเวลาตามสิ่งที่เห็นและรู้สึกได้ในชีวิตประจำวัน อย่างเช่นคำว่า “โมง” และ “ทุ่ม”อันเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกเวลาช่วงกลางวันและกลางคืน ก็มาจากเสียงย่ำฆ้องและกลองที่ทางวัดใช้ตีบอกเวลาในแต่ละชั่วโมงของวันนั่นเอง เนื่องจากสมัยก่อนนาฬิกามักมีใช้เฉพาะภายในวัดเท่านั้น ชาวบ้านจึงต้องอาศัยเสียงสัญญาณกลองและฆ้องที่ดังมาจากวัดเป็นหลัก บ้างที่อยู่ห่างไกลออกไปจนไม่ได้ยินแม้แต่เสียงย่ำกลองก็ต้องใช้วิธีฟังเสียงปืนใหญ่ซึ่งในหลวงรัชกาลที่ ๕ ทรงโปรดฯให้ทหารเรือยิงปืนใหญ่ประจำเรือทุก ๆ เที่ยงวันเพื่อประชาชนและบรรดาพ่อค้าวานิชจะได้ใช้เทียบเวลาประจำวัน นี่จึงเป็นที่มาของคำว่า “ไกลปืนเที่ยง” ซึ่งหมายพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลความเจริญ และยังเป็นที่มาของการกำหนดให้กองทัพเรือเป็นผู้รักษาเวลามาตรฐานของประเทศอีกด้วย

กังวานดัง “โหม่ง” แรกของวัน เริ่มจากเสียงฆ้องที่ตีบอกเวลาตั้งแต่ ๗ นาฬิกาจนถึงเพลหรือ ๑๑ นาฬิกาอันเป็นเวลาที่พระฉันอาหารนับไล่เรียงมาตั้งแต่ฟ้าสว่างหรือย่ำรุ่ง (๖ นาฬิกา) เป็นหนึ่ง..สอง...สาม..สี่..และห้าโมงเช้าหรือเพลตามลำดับ (ต่างจากประเพณีสากลที่เริ่มนับหนึ่งกันตั้งแต่ผ่านพ้นชั่วโมงแรกหลังเที่ยงคืนเลยทีเดียว) พอผ่านเที่ยงวันก็เริ่มนับใหม่เป็นช่วงบ่ายโมง..บ่ายสอง..สาม..สี่..และห้าเช่นเดียวกัน ก่อนผ่านไปยังย่ำค่ำ (๑๘ นาฬิกาหรือหกโมงเย็น) หลังจากนั้น สัญญาณก็จะเปลี่ยนไปจากการใช้ฆ้องมาเป็นกลองดังตุ้ม..ตุ้ม ตั้งแต่ตุ้มเดียวหรือหนึ่งทุ่มไปจนถึงห้าตุ้มหรือห้าทุ่ม ก่อนถึงเที่ยงคืนหรือหกทุ่มหรือที่นิยมเรียกกันว่า “สองยาม”ในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา..

คำว่า "ยาม" ที่จริงก็มาจากกำหนดการเข้าเวรยามของทหารยามรักษาการภายในพระราชวังนั่นเอง ในสมัยก่อน การผลัดเวรยามของทหาร ช่วงกลางวันจะแบ่งเป็น ๒ ผลัด ผลัดละ ๖ ชั่วโมงตั้งแต่ย่ำรุ่งจนถึงย่ำค่ำ หลังจากนั้นจึงถึงเวรของยามผลัดกลางคืนซึ่งแบ่งตามคาบเวลาเป็นช่วง ๆ ละ ๓ ชั่วโมงเริ่มตั้งแต่ย่ำค่ำหรือหกโมงเย็นถือเป็นยามต้นจนถึงสามทุ่ม..ยาม ๒ ตั้งแต่สามทุ่มถึงเที่ยงคืนหรือสองยาม ต่อด้วยยาม ๓ (เที่ยงคืน-ตีสาม) และยาม ๔ (ตีสาม – ย่ำรุ่งหรือหกโมงเช้า) ตามลำดับ

การนับยามแบบนี้มีข้อสังเกตเล็กน้อยสำหรับคนที่เคยผ่านตานิยายกำลังภายในหรือพงศาวดารจีนมา คือข้อแตกต่างตรงที่จีนนับยามเป็นคาบเวลาเพียงช่วงละ ๒ ชั่วโมง ขณะที่ไทยเราถือ ๓ ชั่วโมงเป็นหลัก

ช่วงพลบค่ำหรือย่างเข้าสู่ช่วงกลางคืน ตามวัดวาอารามสมัยก่อนมักย่ำกลองอันหมายถึงการกระหน่ำตีซ้ำ ๆ เป็นสัญญาณบอกว่าสนธยาหรือรัตติกาลกำลังเริ่มขึ้น จนกลายเป็นที่มาของคำว่า “ย่ำค่ำ” และเลยไปถึงคำว่า “ย่ำรุ่ง” เพื่อให้รับกันในช่วงเช้าด้วย แม้ในช่วงเวลานี้ จะไม่มีการ“ย่ำ” ฆ้องหรือกลองแต่ประการใด

ตลอดช่วงกลางคืนหลังพลบค่ำ แทนการใช้สัญญาณฆ้องหรือกลองเป็นเครื่องบอกเวลาอย่างตอนกลางวัน เขานิยมใช้วิธีเคาะแผ่นเหล็กเมื่อครบแต่ละชั่วโมงแทน เนื่องจากเสียงไม่ดังมากนักจนถึงกับรบกวนการนอนหรือการพักผ่อนของผู้คน โดยมักจะเริ่มการตีตั้งแต่ชั่วโมงแรกหลังเที่ยงคืนเป็นต้นไป จึงนิยมเรียกกันในภายหลังว่า ตีหนึ่ง..ตีสอง..ตีสาม..เรื่อยมา

อรรถาธิบายเรื่อง ทุ่ม, โมง, ยาม, ย่ำ, ตี ก็คงเอวังได้ด้วยประการฉะนี้....

ฤาสยามไร้ผู้รู้หน้าที่....

2010-05-06T10:33:00.011+07:00

คือความวิปโยคโศกสมัย
ประกาศความป่วยไข้ไปทุกแห่ง
เมื่อธรรมะใสพิสุทธิ์หยุดแสดง
ปล่อยกาลีแก่งแย่งสำแดงตน

หรือคนกล้า คนดีไม่มีแล้ว
เหลือแต่กาตาแววผู้สับสน
บริกรรมพร่ำคาถาว่าอดทน
ให้ปวงชนสิ้นหวังทุกครั้งครา

หรือคนดีอยู่ไม่ได้ในเมืองนี้
โลกไม่มีหลักประกันให้คนกล้า
หรือสิ้นสุดกระแสยุติธรรมา
ความชั่วช้าสามานย์จึงพล่านนัก

ปล่อยอัปรีย์ผีร้ายสยายร่าง
เกลื่อนกร่างตำใจให้ติดปลัก
เพื่อนไทยพาไทยให้แล้งรัก
แจ้งประจักษ์เต็มตาก็ครานี้
ประคองใจ..ทำใจ ทำได้หรือ
แล้วใครคือมนุษย์ผู้รู้หน้าที่
รู้จำแนกแยกหนุนคุณความดี
และพร้อมพลีเพื่อทวงถามความเป็นไทย

ทุกอย่างเห็นตำตาอยู่คลาคล่ำ
จะต้องรอตอกย้ำไปถึงไหน
หรือชีวิตคนดีดีมีถมไป
พอให้ใครต่อใครได้ระราน

กี่ชีวิตล่วงแล้วที่ร่วงหล่น
และต้องอีกกี่คนถูกประหาร
ด้วยฝีมือเถื่อนถ่อยอันธพาล
กับใจคนดิบด้านที่ยืนดู…!!
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

เวลาที่ผ่านเลย...

2010-04-29T17:34:00.007+07:00

สำหรับคนที่ตกอยู่ในห้วงแห่งความรัก ความพอใจ หรือความรื่นเริงบันเทิงมีทั้งหลายทั้งปวง อาจมีความรู้สึกว่าเวลาช่างล่วงเลยไปรวดเร็วเสียเหลือเกิน แต่สำหรับคนที่กำลังเผชิญกับความทุกข์ ความเศร้าหมอง หรือความสิ้นหวัง อาจรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนบางครั้ง รู้สึกอึดอัดไปหมด ทั้งที่อยู่ภายใต้พระอาทิตย์ดวงเดียวกัน

การเคลื่อนไปของเวลาจึงเป็นเสมือนรูปแบบอุปาทานชนิดหนึ่งที่จะช้าหรือเร็วขึ้นอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกของแต่ละคนในช่วงขณะนั้น เหตุนี้กระมังที่ทำให้คนเราต้องประดิษฐ์คิดค้นนาฬิกาขึ้นมา เพื่อกำหนดหน่วยนับเวลาสากลที่ถูกต้องตรงกันแทนเวลาสมมติในความรู้สึกของมนุษย์

คำว่า “นาฬิกา” แต่เดิมเป็นคำมาจากรูปภาษาสันสกฤตว่า “นาฑิกา” แต่แปลงรูป “ฑ” มาเป็น “ฬ” แบบบาลี “นาฬิ” ในภาษาบาลีแปลว่า “ทะนาน” เมื่อรวมกับคำว่า “กา” (กำหนดเครื่องหมาย) เป็น นาฬิกา จึงแปลว่า การใช้ทะนานเป็นเครื่องกำหนดเวลา
เพราะในสมัยโบราณ นิยมวัดเวลาด้วยการใช้ทะนานหรือก็คือกะลามะพร้าวเจาะรูที่ก้นแล้วนำไปลอยน้ำ จนกว่ากะลาจะจม จมครั้งหนึ่งก็เรียกว่า ๑ นาฬิกาหรือ ๑๐ บาทตามมาตราไทย ซึ่งกำหนดหน่วยเวลา ๑ บาท = ๖ นาที สอดคล้องต้องกันกับมาตรฐานเวลาสากลที่กำหนดให้ ๑ นาฬิกา หรือหนึ่งชั่วโมงเท่ากับ ๖๐ นาทีพอดี

ส่วนที่ว่าทำไมเวลาสากลจึงกำหนดเป็นชั่วโมง นาทีและวินาที เรื่องนี้คงต้องย้อนเวลาหาอดีตไปถึงสมัยบาบิโลนโน่นแน่ะ ในฐานะเป็นคนต้นคิดใช้เลขฐานหกเป็นตัวกำหนดการหมุนรอบของวัตถุที่พบเห็นตามธรรมชาติ โดยแบ่งจังหวะการหมุนรอบของสิ่งต่าง ๆ ออกเป็นหกส่วนส่วนละ ๖๐ องศา หมุนครบหนึ่งรอบก็เท่ากับ ๓๖๐ องศา หนึ่งองศาเท่ากับ ๖๐ ลิปดา และหนึ่งลิปดาเท่ากับ ๖๐ พิลิปดาตามลำดับ กระทั่งต่อมา จึงมีการนำมาปรับใช้กับหน่วยเวลาอีกโสดหนึ่ง

กลับมาเรื่องการนับเวลาแบบไทยกันต่อ ไทยเรามีการนับเวลาทั้งแบบทางการและไม่เป็นทางการ แบบทางการก็เรียกเป็นนาฬิกาดังได้กล่าวมาแล้วส่วนที่ไม่เป็นทางการก็เรียกตามช่วงเวลาของวันสุดแท้แต่สะดวกปาก มีใช้กันทั้ง..ทุ่ม, โมง, ยาม, ย่ำ, ตี.. ซึ่งคงต้องอธิบายกันยืดยาวไม่น้อยกว่าจะครบถ้วน
กระบวนความ จึงขอยกยอดเอาไว้พูดถึงในตอนต่อไปน่าจะเหมาะกว่า

ก่อนจบ..ขอฝากเรื่องการอ่านเวลาของคนสมัยก่อนสักนิด ซึ่งสมัยนี้คงไม่มีโอกาสได้ยินหรือได้เห็นกันแล้วนอกจากในตำราโหราศาสตร์ ตัวอย่างเช่นวันหนึ่งขึ้นค่ำ ย่ำรุ่งสองนาฬิกา เศษสังขยาห้าบาท แปลไทยเป็นไทยก็คงแปลได้ดังนี้...

วันหนึ่งขึ้นค่ำ = วันขึ้นหนึ่งค่ำ
ย่ำรุ่งสองนาฬิกา = เวลาสองโมงเช้า
เศษสังขยาหมายถึงเศษของหน่วยนับ (สังขยาในที่นี้ไม่ได้หมายถึงขนม)
ห้าบาท = ๕ x ๖ = ๓๐ นาที
รวมความก็คือ วันขึ้นหนึ่งค่ำ เวลาเช้า ๘.๓๐ น.
เอวัง...

ก่อนจะถึงปลายทาง....

2010-04-24T10:28:00.000+07:00

กว่าจะเป็นไม้ใหญ่ได้สักต้น
ต้องต่อสู้ดิ้นรนขนาดไหน
ต้องผ่านลม..ฝน..ฟ้ามาเท่าใด
นก..หนู..หนอน..ชอนไชกี่ภัยพาล

จึงเติบใหญ่ให้เห็นเป็นไม้หลัก
เป็นที่พักที่กินเป็นถิ่นฐาน
ให้ส่ำสัตว์ได้สิงสู่อยู่สุขสราญ
สืบตำนานผู้ให้แห่งไพรเย็น

กว่าเป็นคนเต็มคนสักคนหนึ่ง
กว่าเอื้อมถึงหลักชัยให้เขาเห็น
กว่าเปี่ยมศักดิ์บารมีอย่างที่เป็น
ต้องลำเค็ญแค่ไหนกว่าได้มา

ต้องบ่มเพาะประสบการณ์ทำงานหนัก
ต้องฟันฝ่าอุปสรรคอันหนักหนา
กี่หุบเหว กี่หนาวร้อน กี่อ่อนล้า
จึงสั่งสมบุญญาได้เท่านี้

แล้วไยเล่ายังไม่เข้าใจโลก
ว่าสุขโศกล้วนได้จากใจนี่
แม้อิ่มบุญวาสนามานานปี
ก็หลีกหนีไม่พ้นวงเวียนกรรม

ไยจึงต้องยึดติดนิมิตใหม่
ฝากหัวใจกับคนพาลสันดานต่ำ
ผู้ไร้ค่าแปดเปื้อนแต่เงื่อนงำ
ให้มืดดำในเบื้องท้ายปลายชีวิต

ไม่คิดถึงลูกหลานเลยบ้างหรือ
จึงดึงดื้อดันทุรังสร้างบาปผิด
ให้สายทรามตามตัวไปทั่วทิศ
ตามลิขิตประวัติศาสตร์จักวาดไว้

หยุดเสียเถิด วางเสียเถิด เลิกเสียเถิด
ทางประเสริฐคงรู้อยู่หนไหน
เพื่อบุญของทวยราษฎร์ของชาติไทย
และเพื่อใจไม่ต้องตกนรกนาน...นาน.
๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

นิทานเพลง "หนูกรุง - หนูนา"

2010-04-10T20:19:00.005+07:00

หนูนา: เกิดมาเป็นหนูนา ปัญหามันมีมากมาย
วันวันว้าวุ่นวาย คอยหลบกายซ่อนตัว
ทั้งเดือนทั้งปี คอยหนีศัตรู
ทั้งคนทั้งงู เหยี่ยวร้ายควายวัว
ทุกคนทุกตัว น่ากลั๊ว..น่ากลัว....(น่าเบื่อด้วย..)

(ร้องแร็พ) เฮ้อ..ชีวิตมันมีแต่ทุกข์
นั่งลุกก็ไม่ค่อยสบาย
ใคร ๆ เขาชอบคิดร้าย ข้าวปลาเสียหาย เขาก็โทษหนูนา
อยากไปซะให้พ้น ๆ ชีวิตอลวน บนดินบนหญ้า
เอ๊ะ! ใครแว้บไป แว้บมา

หนูกรุง : สวัสดีหนูนา ฉันมาเยี่ยมเธอ
หนูนา : โอ๊ะ โอ๋ หนูกรุงนี่นา สวัสดีจ้ะ ดีใจที่ได้เจอ
กำลังคิดถึงเชียวเออ...
หนูกรุง : มีเรื่องอะไรเหรอ
หนูนา : ก็เบื่อน่ะซี
หนูกรุง : ถ้างั้นไปมั้ยล่ะกับฉัน ไปเที่ยวกรุงกัน เดี๋ยวก็มันไปเอง
มีทั้งแสงสี เสียงเพลง ร้องรำบรรเลง ครื้นเครงน่าดู

หนูนา : อือม์..ก็ดี ก็ดีเหมือนกัน รีบไปเลยงั้น ฉันอยากจะรู้
หนูกรุง : แหม..ใจเร็วจริงนะ น้องหนู
หนูนา : อ้าว..ก็อยากไปดู
หนูกรุง : งั้นไปเลยไป...โลด
ดนตรีเปลี่ยน แทรกเสียงความวุ่นวายในเมือง..เสียงรถ..
เสียงเบรก.. มอเตอร์ไซค์..นกหวีด..คนพูด..เสียงจ้อกแจ้กจอแจ
หนูกรุง : (ตะโกน) เร็วเข้า ทางนี้..ทางนี้.. (เสียงวิ่งคึ่ก คึ่ก)
หนูนา : โอ๊ย...คนยังกะมด รถก็เป็นล้าน ควันก็เม้น..เหม็น..
หนูกรุง : ใจเย็น..ใจเย็น..ใจเย็น..
ก็อย่างที่เห็น นี่ละ เมืองกรุง
หนูนา : โอย..ย หัวมันปั่น ดูมันยู้ง..ยุ่ง
หนูกรุง : ก็อย่างนี้แหละลุง ไม่เห็นจะเป็นไร
หนูนา : บรื๊อว์..ว แล้วก็นั่น แมวตั้งหลายตัว
หนูกรุง : ไม่เห็นต้องไปกลัว
หนูนา : โธ่...ไม่กลัวได้ไง
หนูกรุง : โอ๋...โอ๋...ไม่ต้องตกใจ
ค่อย ๆ เดินไป เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว...
(ดนตรีทำนองร้อง ๑ ขึ้นบาง ๆ เบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดังขึ้น หนาขึ้น
หนูกรุงร้อง)
หนูกรุง : เกิดมาเป็นหนูกรุง อีรุงตุงนังทั้งวัน
แมวเป็นร้อยเป็นพัน ยังหลบทันทุกที
ทั้งควันรถยนต์ ทุกหนแห่งรุม
ทั้งคนชุกชุม โหด ร้าย เลว ดี
ทั้งเดือนทั้งปี ตี่ตะลิดติ๊ดตี ยังสบาย...
(ร้องแร็พ ๒)
หนูนา : เอ๊ะ! แปลกจริง หนูกรุงนี่แปลก
ฉันแทบสติแตก แต่เธอยังเก่ง
หนูกรุง : ใครว่า...?
หนูนา : ฉันว่าเอาเอง ก็เห็นร้องเพลง เหมือนไม่เดือดร้อนเลย
หนูกรุง : เดือดร้อน น่ะ..มันเดือดร้อน
แต่ไม่ทุกข์ร้อน มันก็เลยเฉย ๆ
หนูนา : เอ๊ะ! พูดอะไร ไม่เข้าใจเลย
หนูกรุง : โธ่เอ๊ย ๆ ของมันง่ายจะตาย
( Melody 2 – หนูกรุงร้อง)
ทำใจให้มันสนุก จะนั่งจะลุก มันก็สบาย
ลองใจมันไม่เสียหาย อยู่ไหนก็อยู่ได้ จริงไหมล่ะเพื่อน
ทำใจให้มันสนุก จะนั่งจะลุก มันก็สบาย
ลองใจบอกไม่เป็นไร มันก็ไม่เป็นไร จริงไหมล่ะเกลอ
หนูนา : เออ..ใช่ ขอบใจที่บอก
แต่หนูบ้านนอก อย่างฉันมันเถื่อน
ทุกสิ่งแปลกตาน่ากลัว ดูแล้วเวียนหู ไม่เอาดีกว่า
หนูกรุง : อ้าว... ก็ไหนบอกว่า เบื่อบ้านนาไง
(หนูนาร้องเพลง)
ทำใจให้มันสนุก จะนั่งจะลุก มันก็สบาย
ลองใจมันไม่เสียหาย อยู่ไหนก็อยู่ได้ จริงไหมล่ะเพื่อน
หนูกรุง : เออ…เออ...ใช่แล้ว...ใช่แล้ว...
(หนูกรุง หนูนา ร้องพร้อมกัน – Melody 2)
ทำใจให้มันสนุก จะนั่งจะลุก มันก็สบาย
ลองใจมันไม่เสียหาย อยู่ไหนก็อยู่ได้ จริงไหมล่ะเพื่อน
ทำใจให้มันสนุก จะนั่งจะลุก มันก็สบาย
ลองใจบอกไม่เป็นไร มันก็ไม่เป็นไร จริงไหมล่ะเกลอ
(ซ้ำ...เฟด..จนจบ)

พระอาทิตย์แสนดี

2010-03-25T15:54:00.001+07:00

เราทุกคนต่างมีพ่อมีแม่
สัตว์ทุกตัว ต้นไม้ทุกต้น
ต่างก็มีพ่อ มีแม่เหมือนกับเรา
พ่อแม่ คือผู้ที่ทำให้เราเกิดมา
ท่านเลี้ยงดูเรา ให้ความอบอุ่นแก่เรา
แม้แต่โลกที่เราอยู่อาศัยก็มีพ่อแม่
พ่อแม่ของโลกคือ พระอาทิตย์

ทุกทุกเช้า...
พระอาทิตย์จะนำความร้อนและแสงสว่างมาปลุกโลก
ปลุกต้นไม้ให้คลี่ใบบานออกรับแสง
ปลุกฝูงนกกาให้บินออกจากรังไปหากิน
คนและสัตว์ต่างก็พากันตื่นจากหลับ

ทุกชีวิตบนโลกต่างต้องพึ่งพาแสงอาทิตย์
หรือแสงแดดเพื่อการมีชีวิตอยู่ทั้งนั้น
ต้นไม้ต้องการแสงแดดในการสร้างอาหารเลี้ยงตัวเองให้เจริญเติบโต
ก่อนที่จะถูกสัตว์กินพืชกัดกินเป็นอาหารอีกที
แล้วสัตว์กินพืชก็กลายเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อและคนเราอีกต่อหนึ่ง

น้ำเค็มในทะเลและมหาสมุทร
ก็ต้องการความร้อนจากดวงอาทิตย์
เพื่อทำให้ตัวเองกลายเป็นน้ำจืด
ทุกทุกวัน แสงอาทิตย์จะทำให้น้ำตามที่ต่างต่างระเหยกลายเป็นไอลอยขึ้นไปบนฟ้า
แล้วจับกลุ่มรวมกันเป็นก้อนเมฆ
ก่อนที่จะตกลงมาเป็นฝน
เป็นน้ำจืดให้คน สัตว์ ต้นไม้ ได้กินได้ใช้

พระอาทิตย์มีชื่อเรียกหลายชื่อ
บางทีเรียกว่า ดวงอาทิตย์
บางทีก็เรียกว่า ตะวัน
ซึ่งมาจากคำเดิมว่า ตา – วัน

เราเห็นพระอาทิตย์ขึ้นทางขอบฟ้าด้านหนึ่ง
และตกอีกด้านหนึ่ง ตรงที่เดิมทุกวัน
เราจึงเรียกขอบฟ้าด้านที่พระอาทิตย์โผล่ออกมาว่า ทิศตะวันออก
และเรียกขอบฟ้าด้านที่พระอาทิตย์ตกว่า ทิศตะวันตก

ความจริงแล้ว พระอาทิตย์ไม่ได้ขึ้นหรือตก
เพียงแต่ลอยอยู่เฉยเฉย
โลกของเราต่างหากที่หมุนไป
รอบรอบตัวเองทุกวัน
ทำให้ตาเราเห็นเป็นว่า พระอาทิตย์เคลื่อนที่ไป
และทำให้เกิดกลางวัน – กลางคืน

ใครที่มีลูกโลกจำลองอยู่ที่บ้าน
ก็ลองเอาไฟฉายมาส่องดูนิ่งนิ่ง
สมมติให้แสงไฟฉายคือ ดวงอาทิตย์
จะเห็นว่า ลูกโลกสว่างเพียงด้านเดียว
คล้ายกับ กลางวัน
ส่วนอีกด้านจะมืด
คล้ายกับกลางคืน
ทีนี้ ลองหมุนลูกโลกไปช้าช้า
ส่วนที่ถูกแสงสว่างก็จะเปลี่ยนไป
ส่วนที่เป็นกลางวันและกลางคืนก็เปลี่ยนไปด้วย
ตัวเราที่อยู่บนโลก
จึงเห็นเหมือนกับว่า พระอาทิตย์ขึ้นหรือตก

ตอนเช้าตรู่และตอนเย็นใกล้ค่ำ
เป็นเวลาที่เรามองพระอาทิตย์ด้วยตาเปล่าได้
แต่ตอนสาย ตอนเที่ยง ตอนบ่าย
เราจะมองดูพระอาทิตย์ไม่ได้เลย

เพราะที่จริง พระอาทิตย์คือลูกไฟดวงใหญ่
ที่ร้อนจัดมาก และยังใหญ่โตกว่าโลกมากมาย
สมมติว่า โลกเรามีขนาดเท่าลูกปิงปอง
พระอาทิตย์จะใหญ่กว่าลูกแตงโมเสียอีก

แต่พระอาทิตย์ก็อยู่ห่างไกลจากโลกมากเหลือเกิน
ความร้อนและแสงสว่างที่ส่องมายังโลก
จึงเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยเท่านั้น
อีกทั้งโลกของเรา ยังมีชั้นอากาศหนาหนา
เรียกว่า บรรยากาศ
เหมือนผ้าม่านผืนใหญ่ คอยห่อหุ้มโลกอยู่
โลกของเราจึงยังคงอบอุ่นสบาย
ผ้าม่านอากาศผืนใหญ่ที่เรียกว่า บรรยากาศ นี้
อาจบางลงได้ ถ้าเราไม่ช่วยกันรักษา
ลองคิดดูสิว่า ถ้าผ้าม่านอากาศผืนนี้บางลง
อะไรจะเกิดขึ้นกับโลกที่เราอยู่อาศัย...

การันต์ – เมื่ออักษรงดออกเสียง

2010-03-21T10:35:00.005+07:00

คำว่า “การันต์” หมายถึงตัวอักษรที่ไม่ถูกออกเสียง เนื่องจากถูกบังคับไว้โดย “ไม้ทัณฑฆาต” ซึ่งกำกับอยู่ด้านบนตัวอักษรที่ไม่ต้องการให้ออกเสียง ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่า มักใช้เฉพาะกับคำที่มาจากภาษาต่างประเทศ ทั้งฝรั่งมังค่าและบาลี-สันสกฤต เนื่องจากมักเป็นคำที่มีหลายพยางค์ จึงต้องใช้เครื่องหมายทัณฑฆาตมาเป็นตัวช่วยบังคับการออกเสียง ทั้งยังช่วยรักษารูปศัพท์ดั้งเดิมให้รู้ว่ามีที่มาจากไหนด้วย นี่เป็นเหตุผลว่า ทำไมถึงต้องมีตัวการันต์และเครื่องหมายไม้ทัณฑฆาตในภาษาไทยของเรา...

ส่วนคำไทยแท้ ๆ นั้น เนื่องจากภาษาไทยเป็นภาษาคำโดด และมีพยางค์
น้อยอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใช้ตัวการันต์แต่อย่างใด

โดยปกติ คำที่เราหยิบยืมมาใช้โดยเฉพาะจากภาษาบาลี-สันสกฤตที่เรานำ
กำกับทัณฑฆาตเพื่องดออกเสียงนั้น จะการันต์ที่พยางค์ท้ายซึ่งเป็นสระเสียงสั้นอย่างอะ อิ อุ เท่านั้น เช่น พจน์ (สระอะลดรูป) พิสุทธิ์ (สระอิ) พันธุ์ (สระอุ) เป็นต้น

ตัวการันต์กลางพยางค์ ปัจจุบันปรากฏเฉพาะแต่คำยืมที่มาจากภาษาตะวันตก ซึ่งสามารถพบได้โดยทั่วไป เช่น มาร์ค, ชอล์ก, ฟิล์ม, วาล์ว ...ฯลฯ

มีข้อที่ควรระวัง คือเรื่องการใช้การันต์ผิดที่ เช่นคำว่า “ฟิล์ม” ที่ยกเป็นตัวอย่าง เคยเห็นบางคนเขียนว่า “ฟิลม์” ซึ่งต้องอ่านว่า ฟิล หรือคำว่า “ซิลค์” ถ้าไปวางการันต์ผิดที่ (ซิล์ค) ก็ต้องอ่านว่า ซิค โดยไม่อาจอ่านเป็นอื่นได้เลย

อีกเรื่องที่ควรสังเกต คืออักษรที่งดออกเสียงนั้น ต้องอยู่หลังตัวสะกดเท่านั้น จะอยู่ลอย ๆ ไม่ได้ เช่นในคำว่า “โลกนิติ์” ตัว”ต” ยังต้องออกเสียงเป็นอยู่ เพราะเป็นตัวสะกดพอดี ทัณฑฆาตจึงฆ่าได้เฉพาะเสียงสระอิ ส่วนตัว “ต” หนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด

ตัวการันต์หรือตัวอักษรที่งดออกเสียง จึงเป็นเรื่องชวนฉงนในภาษาไทยอีกเรื่องหนึ่งที่เราความสนใจ เพราะว่ากันอันที่จริง การันต์มีตั้งแต่เป็นพยัญชนะตัวเดียว เช่น สิงห์, ปอนด์, องค์...ฯลฯ สองตัว เช่น กาญจน์, สายสิญจน์...ฯ สามตัวเช่นคำว่า พระลักษมน์ ในเรื่องรามเกียรติ์ เป็นต้น การหมั่นสังเกต จดจำ จึงเป็นความจำเป็นที่เราคนไทยไม่สมควรละเลย เพื่อสืบสายธารแห่งภาษาไทยของเราให้อยู่ยืนตลอดไป.

พลังเงียบ..ต้องไม่เงียบ..!!

2010-03-08T12:06:00.001+07:00

พลังเงียบต้องไม่เงียบ
ต้องกล้าเหยียบกล้าหยัดยืน
ปลุกใจให้ฟื้นตื่น
ด้วยมาดมั่นกระชับมือ

เพลาอนาคต
ถูกกำหนดให้ยึดถือ
จะหงอจะอออือ
หรือกอบกู้เชิดชูธรรม

นี่คือทางสองแพร่ง
ที่ยื้อแย่งชิงการนำ
กี่ถ้อยกี่ร้อยคำ
ก็ไม่สู้หนึ่งใจคิด

เลือกเอาและเลือกเอง
อย่าคร้ามเกรงเพราะเป็นสิทธิ
วันนี้คือชีวิต
จะถูกผิดก็วันนี้

ธำรง “ทรงพระเจริญ”
เพื่อสรรเสริญพลังความดี
หรือปล่อยให้อัปรีย์
มันรื้อบ้านประหารเมือง

เมื่อเลยขีดของเหตุผล
ประสาคนไม่รู้เรื่อง
จาบจ้วงอยู่เนืองเนือง
ควรหรือจะละเว้นมัน

เพื่อนเอ๋ย..พี่น้องเอ๋ย..
อย่าชื่นเชยแต่เพียงฝัน
เมื่อไทยไม่รักกัน
สมานฉันท์ก็ป่วยการ.

นกแสงตะวัน

2010-03-01T15:50:00.002+07:00

ฤดูหนาวปีนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน ยาวนานเสียจนท้องทุ่งเขียวขจีอันเป็นถิ่นที่อยู่ของสัตว์นานาชนิดต้อง เปลี่ยนแปลงไป ทุกหนทุกแห่งกลับกลายเป็นสีขาวโพลนของหิมะ ที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น แผ่คลุมความหนาวเย็นอันร้ายกาจกินอาณาบริเวณไปไกลแสนไกล
สัตว์ต่าง ๆ พากันอพยพหนีหนาวไปจนสิ้น บ้างที่หนีหนาวไม่ทันก็ค่อย ๆ ทยอยล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ส่วนที่เหลืออยู่ก็อ่อนล้าโรยแรงลงไปทุกที แม้แต่นกอินทรี ผู้ได้ชื่อว่า ราชาแห่งท้องทุ่งกว้าง ก็ยังทนท้าความหนาวเย็นไม่ไหว จำยอมละทิ้งความหยิ่งผยอง ทิ้งตัวจากยอดไม้ลงมานอนฟุบอยู่กับกองหิมะอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

ห่างออกไปตรงชายเนิน นกแซงแซวกับนกกาเหว่านอนทอดตัวนิ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน ไม่มีใครรู้ว่านกทั้งสองเพียงแค่สลบไสลหรือลาจากโลกนี้ไปแล้ว แต่ก็นั่นแหละ.. ถึงยังมีชีวิตอยู่ก็คงยากที่จะหาความช่วยเหลือจากใครได้ เพราะในยามนี้ ทุกชีวิตล้วนตกอยู่ในสภาพเดียวกันทั้งนั้น หนาว..เหนื่อย..และหิว สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ก็คือ ประคองชีวิตให้รอด เพื่อรอให้ฤดูหนาวอันทารุณนี้ได้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว
เจ้านกแสงตะวันมองความเป็นไปบนท้องทุ่งกว้างแห่งนี้ด้วยความเศร้าใจ มันรู้สึกสงสารเพื่อนนกที่กำลังถูกทำร้ายจากความหนาวเย็นเป็นยิ่งนัก ตัวมันเองโชคดีที่ทิ้งถิ่นไปหากินทางใต้เสียนาน โดยไม่ทันล่วงรู้มาก่อนว่าจะกลับมาเจอสภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้เข้า ในตอนแรก มันตั้งใจจะบินผ่านเลยไปเหมือนกับเพื่อน ๆ ของมัน แต่เมื่อเหลือบเห็นเป็ดป่าฝูงหนึ่งกำลังดิ้นกระเสือกกระสนอยู่เหนือผิวน้ำ ที่กำลังแข็งตัวอยู่เบื้องล่าง หมายที่จะโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างสิ้นหวัง มันจึงตัดสินใจบินแยกจากฝูงลงมาเกาะบนยอดไม้บริเวณนั้น และเพียงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ นกแสงตะวันก็พอจะคาดเดาได้ว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทุ่งกว้างแห่งนี้ ร้ายแรงเกินกว่าที่มันจะนิ่งเฉยอยู่ได้

"นี่ถ้าไม่มีใครทำอะไรสักอย่างละก็ คงไม่มีใครเหลือรอดไปแน่ ๆ" นกแสงตะวันคิด พลางขยับปีกอย่างไม่สบายใจที่เห็นเพื่อนนกหลายต่อหลายตัวนอนขดกายอยู่ทาม กลางกองหิมะ ขณะที่ตัวเองยังแข็งแรงพอที่จะเกาะคอนบนยอดไม้อยู่เพียงลำพัง
นกแสงตะวันขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงโผลงมาหานกนางแอ่นตัวหนึ่งที่กำลังกระถดตัวเข้าหาที่กำบังใต้โคนไม้ที่ มันเกาะอยู่ มันกางปีกโอบคลุมตัวนกนางแอ่น ให้ความอบอุ่นอยู่ชั่วขณะ แล้วเอ่ยถามว่า มีหนทางใดที่มันพอจะช่วยเหลือเพื่อน ๆ ได้บ้าง

"ฉันก็ไม่รู้อะไรมากนักหรอก" นกนางแอ่นขยับตัวพลางตอบอย่างอ่อนแรง " แต่เคยได้ยินนกอินทรีเขาว่า พอมีทางอยู่เหมือนกัน ถ้ามีใครสามารถบินขึ้นไปเอาเปลวไฟจากดวงอาทิตย์มาได้ แต่ใครจะกล้า..ใครล่ะจะมีแรงพอที่จะบินได้สูงขนาดนั้น" นกนางแอ่นรำพึงด้วยความรู้สึกท้อแท้

เอาละ ๆ ทำใจดี ๆ เข้าไว้ เดี๋ยวฉันจะลองไปถามนกอินทรีเขาดูอีกที รักษาเนื้อ รักษาตัวให้ดีนะ นกนางแอ่น ยังไง ๆ มันก็ไม่มีทางเลวร้ายไปกว่านี้แล้วละ" นกแสงตะวันปลอบ ก่อนโผไปหานกอินทรีที่นอนอยู่ไม่ไกลนัก

จริงอย่างที่นางแอ่นว่า.. นกอินทรีเล่าเรื่องที่เคยรับรู้มาตั้งแต่เด็กที่ปู่ยาเคยเล่าให้ฟังถึงความ โหดร้ายทารุณของอากาศแบบเดียวกันนี้ และนกอินทรีหนุ่มผู้กล้าหาญตัวหนึ่งเคยพยายามที่จะบินขึ้นไปเก็บเกี่ยวเปลว แห่งแสงตะวันมาแล้ว ไม่มีใครรู้หรอกว่าอินทรีหนุ่มตัวนั้นทำสำเร็จหรือไม่ แต่นั่นก็เป็นตำนานที่ลูกหลานนกอินทรีทุกตัวเคยได้ยินต่อ ๆ กันมา ก่อนหน้านี้ ตัวมันเองก็ได้พยายามแล้วเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ดวงอาทิตย์อยู่สูงเกินไป และนกอินทรีเองก็เหนื่อยล้าเกินกว่าจะบินต่อไปไหว จึงต้องยอมแพ้เสียก่อน

นกแสงตะวันรับฟังวีรกรรมอันห้าวหาญของอินทรีหนุ่มด้วยความสนใจ มันรู้สึกตื่นเต้นและประทับใจในสิ่งที่บรรพบุรุษนกอินทรีเคยทำเป็นอย่างยิ่ง บัดนี้..มันรู้แล้วว่าตัวเองควรจะทำอะไรต่อไป เพื่อเป็นการช่วยเหลือเพื่อน ๆ ที่กำลังนอนรอคอยวาระสุดท้ายของชีวิต แม้ว่าสิ่งที่มันจะทำต่อไปนี้จะเป็นงานที่ยากเย็นแสนสาหัสก็ตาม
นกแสงตะวันแหงนมองท้องฟ้าแล้วโผบินขึ้นไป สูงขึ้น...สูงขึ้น...สูงขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านทะลุม่านเมฆหนาทึบทีละชั้น ๆ จนเริ่มบางเบาลงทุกขณะ ในจิตใจมีแต่ความคิดที่จะบิน..บิน...และบินไปจนกว่าจะถึงดวงตะวันที่ทอแสง เจิดจ้าอยู่ไกล ๆ หมายเพียงเก็บเกี่ยวกิ่งไฟมาบรรเทาความหนาวเย็นบนพื้นโลกให้จงได้ หลายต่อหลายครั้งที่มันหมดเรี่ยวแรงขยับปีก ต้องปล่อยตัวให้ร่วงหล่นลงมา แต่ภาพของเพื่อน ๆ ผู้ทุกข์ยากที่ปรากฎขึ้นมาในความคิด ก็กลับเป็นแรงผลักดันให้ปีกทั้งสองของมันกระพือต่อไป สูงขึ้นไป...สูงขึ้นไปอย่างไม่ยอมหยุดยั้ง

แล้วในที่สุด รางวัลแห่งความพยายามก็มาถึง มันเริ่มรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่แผดพุ่งเข้ามาหาตัว ร้อนแรงยิ่งขึ้นทุกขณะที่มันบินพุ่งทะยานเข้าหา อีกครั้งที่มันเริ่มวิตก ไม่แน่ใจว่าจะทำสิ่งที่มันพยายามต่อไปได้ แต่แล้ว..ภาพอันไร้สติของเพื่อน ๆ ที่อยู่เบื้องล่างก็ทำให้ความลังเลของมันหมดไป มันตัดสินใจบินพุ่งเข้าหาเปลวตะวันสุดแรงเกิด หมายที่จะคว้าเศษเสี้ยวของดวงตะวันให้ได้แม้เพียงน้อยนิด ก่อนที่จะทิ้งตัวลงสู่พื่นโลก แต่ทว่าสำนึกสุดท้ายของมันก็พลันดับวูบไปเสียก่อน โดยไม่ทันแม้แต่จะบอกลาเพื่อน ๆ ของมันด้วยซ้ำ...

ร่างอันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงอันร้อนแรงของดวงตะวันร่วงหล่นจากฟ้า พุ่งดิ่งลงมาราวกับก้อนไฟลูกหนึ่ง สีแดงฉานของมันแม้จะดูไม่ใหญโตอะไรนัก แต่ก็เพียงพอที่จะก่อให้เกิดสีสันสว่างไสว งดงามอย่างน่าประหลาด ยามที่ตกลงมายังท้องทุ่งหิมะสีขาวโพลน ที่น่าอัศจรรย์ไปยิ่งกว่านั้นก็คือ ทันทีที่ร่างของนกแสงตะวันที่ถูกโอบคลุมไว้ด้วยเปลวตะวันอันร้อนระอุตก ต้องกระทบพื้น หิมะรอบ ๆ ร่างของมันก็ค่อย ๆ หลอมละลายแผ่บริเวณกว้างออกไปทีละน้อย พร้อม ๆ กับช่วยปลุกหลายชีวิตที่หลับไหลไปกับความหนาวเย็นให้ฟื้นตื่นคืนความสดชื่นอีกครั้ง
ดอกหญ้าดอกเล็ก ๆ แข่งกันแทงยอดขึ้นมาราวกับเกรงว่าความหนาวเหน็บจะหวนกลับมาขับไล่ให้มันต้อง หลบไปซ่อนตัวอยู่ใต้ดินอีกครั้ง เช่นเดียวกับพืชพรรณไม้นานาชนิดที่ต่างก็ชักชวนกันแต่งตัวออกมาชมโลก แลดูสวยสะพรั่งไปหมด

หนอนผีเสื้อ ที่หลบซ่อนอยู่ในเกราะดักแด้ล้วนพากันเจาะเปลือกหุ้ม แปลงร่างเป็นผีเสื้อแสนสวยหลากสีบินว่อนไปทั่ว ฝูงนกที่นอนซุกตัวรอความตายอยู่ทามกลางกองหิมะก็กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาใหม่ เมื่อไออุ่นแผ่ไปถึง ต่างโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งเสียงร้องเริงร่าต้อนรับชีวิตใหม่กันเซ็งแซ่อึงคนึง

จะมีก็เพียงนกอินทรี นางแอ่น กับเพื่อนนกอีกไม่กี่ตัวเท่านั้น ที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความโศกเศร้าอยู่ลึก ๆ เพราะรู้ดีว่า ความชื่นบานของชีวิตที่ได้กลับคืนมานั้น มิได้เกิดขึ้นมาเองแต่อย่างใด หากต้องแลกกับชีวิตของเพื่อนของมันตัวหนึ่ง ซึ่งยอมเสียสละตนอย่างกล้าหาญเพื่อความอยู่รอดของทุกชีวิตที่นี่
นกแสงตะวันจากลาไปแล้วพร้อมกับความหนาวเย็นอันทารุณร้ายกาจ และความหนาวเย็นเยี่ยงปีนั้นก็มิได้เยี่ยมกรายมายังท้องทุ่งแห่งนี้อีกเลย คงเหลือไว้แต่เพียงเรื่องราวแห่งความทรงจำถึงนกแสงตะวันที่ยังคงขับขานเล่า สืบต่อกันมาในหมู่นกแห่งท้องทุ่งแถบนั้น

ทุก ๆ ฤดูร้อน ยามที่ดอกไม้เริ่มผลิบาน นกทั้งหลายจะพากันบินว่อนเต็มท้องฟ้า ส่งเสียงร้องเพลงไพเราะ เพื่อต้อนรับความอุดมสมบูรณ์ของชีวิต และแน่ละ.. หนึ่งในบรรดาบทเพลงเหล่านั้น ก็คือบทเพลงสดุดีความกล้าหาญของนกแสงตะวัน ผู้ชุบชีวิตใหม่ให้แก่ท้องทุ่งแห่งนี้....

พิทักษ์ธรรม - พิทักษ์ไทย

2010-02-18T20:46:00.001+07:00

โลกนี้ดำรงอยู่เพราะผู้กล้า
ผู้สืบทอดเจตนาท้าวิกฤติ
เพราะยึดมั่นคุณธรรมนำชีวิต
จึงอุทิศเพื่อศรัทธาเช่นว่านั้น

ทุกสงครามย่อมมีวีรบุรุษ
ผู้กล้านำกล้ารุดจุดไฟฝัน
เพื่อหล่อหลอมดวงใจให้ร่วมกัน
จู่ประจันอริราชศัตรู

นับเนื่องบุรพกาลนานมาแล้ว
ที่เถื่อนแถวถ่อยทรามมันหยามหลู่
อนารยะรุ่งเรืองและเฟื่องฟู
เหล่ามังกรต้องอดสูเป็นงูดิน

แต่มีไหมสักครั้งจีรังได้
กับอำนาจบาตรใหญ่ที่โหดหิน
ใต้เงื้อมเงาอับอื้อมือทมิฬ
มีหรือจะสูญสิ้นวิญญูชน

ผู้หาญกล้าต่อสู้เยี่ยงผู้กล้า
ผู้ลบบาปคราบน้ำตาดังห่าฝน
ที่เจิ่งนองท้นทับจับกมล
ของผู้คนทั่วผืนแผ่นดินไทย

เหมือนเทียนน้อยถูกจุดท่ามความมืดมิด
ให้ถ้วนทิศเห็นทางสว่างไสว
แม้จุดหมายปลายทางยังห่างไกล
แต่โชนไฟแห่งความหวังก็ยังดี

ต่อให้ใหญ่คับฟ้าถ้าทุศีล
ถ้าป่ายปีนแต่อสัตย์อันบัดสี
ย่อมมีมือนับร้อยนับหมื่นมี
คอยโจมจี้ยื้อยุดฉุดลงมา

ขอมือน้อยมือนี้อีกมือหนึ่ง
เป็นพลังเอื้อมถึงปรารถนา
แห่งกระแสยุติธรรมนำบัญชา
จากเบื้องฟ้ามาย้ำเน้นให้เป็นจริง.

เพลง "ตะขาบนักเลง"

2010-02-16T14:43:00.000+07:00

โคนตะขบ มีตะขาบ มันภูมิใจมีมือตีนนับพัน

หลงว่าเก่ง คิดไปเอง เดินโคลงเคลงเป็นนักเลงทั้งวัน

ไม่เคยหลบ พบใครผ่าน เป็นทะยานพุ่งเข้าใส่ทันควัน

คิดจะกัด งัดเขี้ยวใส่ ใครเป็นใครใม่ใส่ใจไล่กัดทั้งนั้น....

ตัวนิดเดียวตลอดตัวไว้แต่ตีน

มีพิษคอยกัดคน

ใครเผอเรอมาเจอะเจอก็เกือบตาย

ใครทักทายกลับชน

แล้ววันหนึ่ง มีแม่ไก่ เดินงัวเงียมาคุ้ยเขี่ยหากิน

เจ้าตะขาบ คิดกำราบ จึงตรงมาตามประสาคุ้นชิน

เสียดายแม่ไก่ เห็นเป็นหนอนใหญ่

จึงดีใจ รี่เข้าไปไล่จิกอร่อยลิ้น....

อยากจะกัด อยากอวดเก่ง

เขาเลยเล็งจิกตีให้ตาย

กัดสะบัด กัดบ่อยบ่อย

หัวตะขาบเลยหาย.....

ร.รัก มิใช่ ล.ลัก

2010-02-11T16:42:00.003+07:00

การอ่านออกเสียงควบกล้ำในภาษาไทยโดยเฉพาะตัว ร,ล ออกจะเป็นปัญหาไม่น้อยสำหรับคนทั่วไป แม้แต่คนที่มีระดับการศึกษาสูง ๆ เองก็ตาม ก็ยังออกเสียงผิดพลาดอยู่บ่อย ๆ ที่เป็นดังนี้ ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนระหว่าง “เสียงมาตรฐาน” กับ “สำเนียง” อันคุ้นชินมาจากภาษาถิ่นซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน และอีกส่วนหนึ่ง น่าจะมาจากขาดการฝึกฝนหรือศึกษาหลักการออกเสียงมานานและมักใช้ตามความสะดวกปากจนเคยตัว ปล่อยให้การอ่านออกเสียงมาตรฐานที่ราบรื่นชัดเจนเป็นเรื่องของผู้คนในแวดวงจำกัดเฉพาะโฆษกพิธีกรและบุคคลสาธารณะบางจำพวกเท่านั้นเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ เราจึงมักได้ยินคำพูดประเภท ”เลาต้องปับปุงเปี่ยนแปงโลงเลียนของเลาให้ดี” หรือ “ไปเล็ว ๆ ล่ะ แล้วลีบกับมานะ” อะไรทำนองนี้เป็นประจำ

ออกเสียง “ร” นั้นไม่ยากเลยถ้าเพียงแต่ผ่านการฝึกฝนออกเสียงควบกล้ำให้ถูกต้องเสียแต่แรก ยิ่งถ้าได้เริ่มฝึกมาตั้งแต่เด็กตอนที่ลิ้นยังอ่อนก็ยิ่งดี เพราะจะกลายเป็นความคุ้นชิน ที่นอกจากจะช่วยให้ได้ความถูกต้อง ไพเราะ สละสลวย แล้ว ยังช่วยในการสื่อสารให้สมดังเจตนาของผู้พูดด้วย ลองนึกดูสิ ถ้าหากเราต้องการครีมล้างหน้าและใช้คนไปซื้อ แต่กลับได้คีมตัดลวดมาแทนเพียงเพราะพูดคำควบกล้ำไม่ชัด...!!!
ฝึกออกเสียง ร,ล ให้ดีนะครับ เพื่อช่วยยืดลมหายใจให้ภาษาไทยมาตรฐาน
ของเราไปนาน ๆ...
เริ่มจากซ้อมอ่านออกเสียงดัง ๆ จากบทกลอนข้างล่างนี้เป็นเบื้องต้นก็ได้จ้ะ...

หากรักใครใคร่ครองต้องครุ่นคิด
เร่งสำรวจตรวจจริตกรอบนิสัย
ทั้งครอบครัวครัดเคร่งไม่เกรงใคร
หรือครึกครื้นรื่นไหลดูไม่งาม
ต่อครบเครื่องครามครันเกินครั่นคร้าม
อย่าโครมครามหรือคร่ำครึดังฤษี
ไม่เกียจคร้านเร่งสานต่ออย่ารอรี
เพราะรักต้องยินดีพลีเพื่อ “รัก”

รักดีต้องกล้าดี...

2010-02-05T15:04:00.002+07:00

เพราะใจไม่กล้าชั่ว
และเกลียดกลัวไม่กล้าทำ
ธรรมะจึงเพลี่ยงพล้ำ
เหมือนพ่ายแพ้ตลอดมา

ถูกกระทำขยำขยี้
ก็ต่อตีกันซึ่งหน้า
ถูกเขาแกล้งกล่าวหา
ก็เชิดหน้าพร้อมรับกรรม

หัวใจอันกล้าแกร่ง
แม้โรยแรงเพราะถูกย่ำ
คำตอบอาจบอบช้ำ
และผิดหวังทุกครั้งคิด

แต่ใจก็คือใจ
ไม่มีใครกล้าสวมสิทธิ
ชี้นำทางชีวิต
ที่ลิขิตและเลือกเดิน

คนดีจึงกล้าดี
กล้าชวนชี้ที่ควรเมิน
กล้าข้ามทุกโขดเขิน
เพื่อพิสุจน์ถึงเส้นทาง

โลกแห่งอนาคต
จึงปรากฎทุกก้าวย่าง
รอยเท้าที่ทอดวาง
ไม่เคยร้างผู้เดินตาม

เป็นเช่นนี้และเช่นนี้
ตราบยังมีเศษซากทราม
ย่อมมีผู้ก้าวข้าม
และดาหน้าเข้าท้าทาย...

ปลาสาวเจ้าปัญญา

2010-01-27T16:41:00.004+07:00

บึงเล็ก ๆ ริมทุ่งนาแห่งหนึ่งมีน้ำใสสะอาด ดอกบัวหลากสีบานสะพรั่งทั่วผืน
น้ำ สลับกับหมู่ไม้น้ำที่ขึ้นกระจายกันเป็นหย่อม ๆ ลึกลงไปมีสาหร่ายสีเขียว
เป็นริ้วระลอกอุดมสมบูรณ์เป็นแหล่งพักพิงของฝูงปลาและเหล่าสัตว์น้ำได้
อาศัยอยู่อย่างมีความสุข โดยมีตะพาบน้ำชราตัวหนึ่งคอยดูแลบึงเล็ก ๆ
แห่งนี้ให้มีความสงบสุขตลอดมา
วันหนึ่ง ขณะที่ปลาสาวตัวหนึ่งกำลังว่ายน้ำเล่นอย่างเพลิดเพลิน เธอก็เหลือบไปเห็นกบตัวหนึ่งกระโดดผ่านหน้าไป
“อ้าว คุณกบ จะไปไหนน่ะ” ปลาสาวร้องทัก
“ก็ว่าจะขึ้นไปหาแมลงที่ชอบมากินใบข้าวในนาฟากโน้นนั่นแหละ
จะเอาบ้างไหมล่ะ ขากลับจะได้เอามาฝาก” กบร้องตอบ

“ไม่ละจ้ะ ขอบใจ ว่าแต่ทำไมต้องไปไกลนักล่ะ แถวนี้ก็มีนี่นา วันก่อนพ่อเขียดเขายังบอกเลยว่าเขาพบแมลงนอนเกลื่อนอยู่แถวโน้นตั้งเยอะแยะ ฉันยังนึกว่าสบายไปแล้วเสียอีกที่หาอาหารได้ง่าย ๆ “
“ฮื่ย..ย..แมลงพวกนั้นกินได้เสียที่ไหนกันล่ะ ตัวแข็งยังไงพิกล เผลอกินเข้าไปทีเป็นคลื่นไส้ทุกที
ฉันไม่เอาด้วยหรอก แหวะ..”
กบทำท่าหวาดเสียว
“ตายจริง” ตะเพียนสาวอุทาน “ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ”
“ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ รู้แต่ว่าเดี๋ยวนี้ ฉันจะไม่ยอมกินแมลงที่ตายแล้วเป็นอันขาด เฮ้อ..แย่จริง ไอ้ตัวเป็น ๆ ก็หายากเหลือเกิน ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้” กบบ่นพึมพำก่อนกระโดดหยอย ๆ จากไป
ด้วยความเป็นปลาช่างคิด เธออดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมแมลงที่ตายแล้วถึงกินไม่ได้
“นี่ถ้าขึ้นไปบนบกได้อย่างกบก็ดีสินะ” เธอคิด “เผื่อจะได้รู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น”
วันรุ่งขึ้น ปลาสาวว่ายน้ำเล่นอยู่ริมบึงเช่นเคย ขณะนั้นเอง เธอก็เห็นปูนาตัวหนึ่งเดินผ่านมาท่าทางดูแปลกไปจนอดไม่ได้ที่จะร้องถาม “สวัสดีจ้ะ ปูนา เป็นอะไรหรือเปล่า ดูเธอเดินไม่ค่อยไหวเลยนี่”
“อือ..ม์ มันเพลีย ๆ ยังไงก็ไม่รู้ หมู่นี้ ไม่ค่อยสบายอยู่เรื่อยเลย”
“ไปทำอะไรมาล่ะ” ปลาสาวซัก
“ก็ไม่เห็นได้ทำอะไรเลยนี่ ฉันก็ไปกัดกินต้นข้าวในนาตามปกตินั่นแหละ เอ๊ะ! รึว่าต้นข้าว ใช่แล้ว..
สงสัยต้องเป็นต้นข้าวแน่ ๆ เลยที่ทำให้ฉันปวดหัว โอย..ตายละ ทีนี้จะทำยังไงดีล่ะ ถ้าเกิดต้นข้าวเกิดกินไม่ได้ขี้นมาจริง ๆ “ ปูนาตีโพยตีพาย
ตะเพียนสาวโบกหางไปมาอย่างใช้ความคิด เธอชักเอะใจขึ้นมาแล้วว่า ท้องนารอบ ๆ บึงแห่งนี้มีอะไรบางอย่างที่เป็นอันตรายต่อตัวเธอและเพื่อน ๆ เธอไม่รู้หรอกว่าแท้ที่จริงแล้ว พวกชาวนานั่นเองที่เป็นต้นเหตุ พวกเขาอยากให้ข้าวโตเร็ว ๆ อยากได้ข้าวมาก ๆ เลยเอายาฆ่าแมลงมาฉีดใส่ต้นข้าว เอาปุ๋ยเคมี
มาใส่ในนาจำนวนมาก จนทำให้พวกหนอน พวกแมลงตายเกลื่อน โดยที่พวกชาวนาเองก็ไม่รู้ว่าพิษภัยของมันได้ทำให้สัตว์อื่นที่อยู่ใกล้ ๆ แถวนั้น พลอยได้รับอันตรายไปตาม ๆ กัน...
“โอย..อูย...โอย...โอย..” ปลาสาวสะดุ้งคืนจากความคิด เมื่อได้ยินเสียงร้องดังมาไม่ไกลนัก เธอรีบว่ายน้ำไปดูก็พบแม่เตาดำตัวหนึ่งกำลังนอนร้องโอดโอยอยู่ที่ริมตลิ่ง มีสัตว์น้ำหลายตัวมุงอยู่กันเต็ม
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ แม่เต่าดำเป็นอะไรไปหรือ” ปลาสาวร้องถามแมลงดานาที่อยู่
ใกล้ ๆ
“ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินว่าเขาไปกินผักบุ้งตรงปลายนาโน่น แล้วก็เกิดปวดท้องจนทนไม่ไหว เดี๋ยวหมอกุ้งก็คงมาแล้วละ พ่อกระดี่เขากำลังไปตามอยู่ โน่นไง มาโน่นแล้ว ปู่ตะพาบก็มาด้วย ไปดูกันเถอะ” แมลงดานาชักชวนปลาสาว
“เอาละ หลาน ๆ ฟังทางนี้” ตะพาบชราร้องเรียกสัตว์ทุกตัวที่อยู่บริเวณนั้น หลังจากเข้าไปดูหมอ
กุ้งรักษาพยาบาลแม่เต่าดำจนเสร็จ
“พวกเราคงรู้กันบ้างแล้วว่า บึงน้ำของเรากำลังจะไม่ใช่ที่อยู่อันสงบสุขของพวกเราอีกต่อไปแล้ว
หลายวันมานี้ พวกเราบางตัวไม่สบาย บางตัวถึงตายไปแล้วก็มี ปู่และหมอกุ้งได้ปรึกษากันมาหลายวันแล้ว
ได้ความว่าพวกมนุษย์ที่ทำนานั่นเองที่สร้างปัญหา...
“เขาทำอะไรพวกเราน่ะ แล้วพวกเราจะต้องตายกันหมดไหม” หลายส่งเสียงจ้อกแจ้กระงมไปหมด
“เดี๋ยว..เดี๋ยว เงียบ ๆ กันหน่อย” ปู่ตะพาบทำสัญญาณปราม
“ปู่ว่าที่จริงพวกมนุษย์เขาก็คงไม่ได้มีเจตนาทำร้ายพวกเราให้ตายหรอก เพียงแต่เขาอาจไม่ทันได้คิดอะไร นอกจากอยากให้ต้นข้าวของพวกเขาโตเร็ว ๆ เลยใส่สิ่งที่เรียกว่า “ยาปราบศัตรูพืช” ลงไปเพื่อป้องกันแมลงไม่ให้ไปรบกวนต้นข้าวของเขา ทีนี้ เมื่อใส่มาก ๆ เข้า มันก็เลยทำให้สัตว์อื่น ๆ พลอยไม่สบายไปด้วย โดยเฉพาะพวกที่ชอบกินแมลงเป็นอาหารอย่างนก กบ เขียดรวมทั้งปลาบางชนิด ตอนนี้ ทุ่งนารอบ ๆ บึงของเรามียาพวกนี้เต็มไปหมด อีกหน่อยก็คงลงมาในน้ำ ทีนี้ละ พวกเราทุกตัวก็คงหนีไม่พ้น ต้องตายกันหมดแน่ ๆ ถึงดอกบัวในน้ำก็ถอะ คงต้องเฉาตายเหมือนกัน” ตะพาบชรามองสัตว์ทุกตัวด้วยความสงสาร
“ตายละ แล้วทีนี้พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ ปู่” สัตว์ตัวหนึ่งถามขึ้น
“ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ หลานเอ๊ย” ปู่ตะพาบตอบ “เราไม่มีทางทำอะไรได้หรอก นอกจากพวก
มนุษย์เขาจะเห็นใจเรา ไม่ปล่อยสิ่งมีพิษลงมาในน้ำอีก”
“ใช่แล้วละ นึกออกแล้ว” ปลาสาวร้องขึ้นอย่างดีใจ “บางที ที่เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น ก็เพราะพวกมนุษย์เขาอาจไม่รู้ก็ได้ว่า ได้ทำอะไรลงไป.. ถ้างั้น เราก็หาทางบอกพวกเขาสิ ปู่ ทำอะไรสักอย่างให้เขารู้ให้ได้..”
“จริงซี” ปู่ตะพาบคล้อยตาม “แต่เราจะบอกเขาได้ยังไงล่ะ ไม่มีใครพูดภาษาคนได้นี่”
“เอาอย่างนี้สิ” เธอเอียงตัวเข้าไปซุบซิบบอกแผนการให้ปู่ตะพาบฟัง

รุ่งขึ้น เมื่อชาวนามาถึงทุ่งนาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ เมื่อเห็นสัตว์เล็ก ๆ นอนตายเกลื่อน ปลาสาวเจ้าความคิดนั่นเองที่บอกให้เพื่อน ๆ ของเธอช่วยกันกระจายข่าวสารพิษในนาข้าวที่ชาวนาเอามาใส่ไว้ให้เพื่อนสัตว์ที่อาศัยตามท้องนารับรู้ และให้ช่วยกันแกล้งทำเป็นนอนตายให้ชาวนาเห็น ขณะเดียวกัน พวกสัตว์น้ำก็พากันลอยเป็นแพทุกครั้งที่คนมาตักน้ำ หรือเก็บดอกไม้ในบึง จนพวกชาวนาชักไม่สบายใจขึ้นทุกที
“เอ..หมู่นี้บ้านเราดูมันมีอะไรแปลก ๆ พิกล” ชาวนาคนหนึ่งปรับทุกข์กับเพื่อน “ไปไหนมาไหนก็
ได้เห็นนก หนู ปู ปลา ตายกันเรื่อยเชียว ดูท่าชักจะไม่ค่อยดีแล้วละ”
“นั่นสิ ถึงว่าเถอะ แม้แต่ไอ้ทุยของฉันก็ดูซึม ๆ ไป ฉันว่าลองไปหาผู้ใหญ่ดูดีไหม เผื่อแกจะช่วยได้บ้าง”
“เฮ่ย..เรื่องแบบนี้ผู้ใหญ่คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก ข้าว่าเราไปถามหมอในเมืองดีกว่ามั้ง ไป..ไปด้วยกัน”
เหตุการณ์ดำเนินไปตามแผนของพวกสัตว์ เมื่อหมอในเมืองทราบเรื่องและมาตรวจที่ทุ่งนา ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น หมอรีบขอให้ผู้ใหญ่เรียกประชุมลูกบ้านและบอกทุกคนว่า ยาและสารเคมีที่พวกเขานำไปใส่ต้นข้าวนั้น มีผลร้ายอย่างไรบ้าง ทำให้ชาวบ้านพากันเลิกใช้ แล้วความสงบสุขจึงกลับมาเยือนทุ่งนาและบึงน้ำอีกครั้ง
“ปลาแสนสวยจ๋า แหม..ว่ายน้ำเพลินเชียวนะ ไม่ทักทายกันบ้างเลย”
“อ้าว! พี่ปูนา ขอโทษเถอะจ้ะ ไม่ทันเห็นจริง ๆ เป็นไงบ้างล่ะจ๊ะ พักนี้”
“สบายดีจ้ะ” ปูนาตอบ “เดี๋ยวนี้ฉันไปเที่ยวทุ่งทุกวันเลย หาอะไรกินได้ตั้งเยอะแยะ ไม่ต้องคอย
ระวังเหมือนก่อน พูดก็พูดเถอะนะ เรื่องนี้ต้องขอบใจเธอจริง ๆ ที่มีหัวคิดเจ๋งมาก นี่ถ้าไม่ได้เธอช่วยละก็
เฮ้อ..ป่านนี้..”
“แหม..ไม่เอาน่า พูดอย่างนี้ฉันก็เขินแย่สิ ว่าแต่ว่าอย่าลืมที่ปู่ตะพาบบอกไว้แล้วกันนะ อย่าเผลอ
ไปเที่ยวกัดกินต้นข้าวของชาวนาเรื่อยเปื่อยอีกล่ะ เดี๋ยวเขาเดือดร้อนหนักเข้า ก็จะเอายามาใส่ ทำให้พวก
เราลำบากกันอีกหรอก” ปลาสาวพูด
“โธ่เอ๊ย..ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจำได้แม่นเชียวละ ฉันสัญญากับตัวเองแล้วว่า จะไม่ทำให้ชาวนา
ต้องเดือดร้อนเป็นอันขาด ไม่ใช่แค่ฉันเท่านั้นนะ เพื่อน ๆ ฉันก็เหมือนกัน รับรองน่า...” ว่าแล้ว ปูนาก็เดินจากไปอย่างมีความสุข
แดดอ่อน ๆ ยามเช้า สาดแสงลงมากระทบระลอกคลื่นเหนือบึงใหญ่ เป็นริ้วทอประกายระยิบระยับ
ราวกับเป็นสัญญาณเริ่มต้นชีวิตใหม่ของบรรดาสัตว์ทั่วบริเวณบึงน้ำ
ไกลออกไป ต้นข้าวกำลังทอดใบเขียว พลิ้วโอนเอนเป็นผืนยาวสุดสายตา สายลมอ่อน ๆ พัดโชย http://planetpt.blogspot.com/search/label/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%A3%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%81นำความร่มเย็นและสุขสงบมาสู่ทุกชีวิตอีกครั้ง...

เพลง "นกกับหนอน"

2010-01-21T18:00:00.001+07:00

นกน้อยตัวหนึ่งบิน หากินไปเรื่อยตามสุมทุมพุ่มไม้

นกน้อยตัวหนึ่งบิน หากินพอเหนื่อยแวะพักนอนเรื่อยไป

สบายใจเหลือเกิน

ผ่านมาเจอะเจอเอ้อเฮอเจ้าหนอนตัวใหญ่

จะจับเอาไปใส่โพรงไว้มื้อเย็นกิน

ฝ่ายเจ้าหนอนแสนเกรงกลัว

เสียงระรัวทำตัวเล็กลง

ร้องตรงตรงบอกอย่าเพิ่งเลย อย่าเพิ่งกิน

จะให้กินพรุ่งนี้...

เจ้านกน้อยงงจนพูดอะไรไม่ออก

เผลอใจไปรับคำโดยดี

อ้อยอี๋เอียง..อ้อยอี๋เอียง..แล้วบินเลยลับไป

ตื่นนอนกลับมาตรวจตราหาหนอนตัวเก่า

แปลก..แปลกจริงเราทำไมหาหนอนไม่เจอ

กว่าจะรู้ เจ้าหนอนกลายไปเป็นผีเสื้องดงาม

ร้องมาตามสายลมเบา ๆ

เจ้านกเอย..เจ้านกเอย เชิญสิ เชิญมากิน

เจ้านกน้อยงงจนทำอะไรไม่ถูก

ร้องไปตามหัวใจงง ๆ

หม่ำไม่ลง...หม่ำไม่ลง แล้วบินเลยลับไป