Plecak z wyprawy

Lęk wysokosci w plecaku

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sat, 19 Jan 2019 18:31:00 +0000

Kiedy mówię ludziom, że idę w góry, przyjmują to bez żadnego entuzjazmu, ale kiedy dodaję, że mam lęk wysokości, na poczekaniu robią wytrzeszcz oczu i pytają jak to możliwe.

Góry same w sobie są niebezpieczne, a co dopiero z lękiem wysokości.

Oczywiście, że się boję. Co więcej, uważam, że ten, kto się nie boi, nie powinien wybierać się w góry. Człowiek, który się nie boi jest głupcem.

Pozwólcie, że to wyjaśnię.

To nie tylko lęk przed przebywaniem na dużej wysokości, a przede wszystkim lęk przed upadkiem. Występuje w różnych sytuacjach i prawie zawsze, nawet jeśli przez długi czas jest głęboko stłumiony.

Ten lęk może działać na korzyść, póki nie przerodzi się w panikę. Bojąc się instynktownie zwiększamy naszą kontrolę, pilnujemy równowagi i ostrożnie stawiamy każdy kolejny krok. Jednak jeśli ta kontrola zajdzie za daleko, będziemy bali się zrobić jeden krok, bojąc się, że spadniemy.

Ten lęk można stłumić, cała walka toczy się w umyśle i kiedy spróbujemy go przeprogramować, albo trochę oszukać - możemy wygrać.

Dom Hundertwassera - Wiedeń 2018

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Mon, 14 Jan 2019 21:46:00 +0000

Prócz dawnych budynków znajdziemy też wiele nowoczesnych. Między innymi dom Hundertwassera a właściwie kompleks mieszkalny przy Kepelgasse 36 - 38.

Friedensreich Hundertwasser a właściwie Friedrich Stowasser urodził się w Wiedniu w 1928 roku. Był austriackim malarzem, rzeźbiarzem, grafikiem i choć nie ukończył Akademii Sztuk Pięknych, tworzył unikalne prace. Cechą jego stylu jest rezygnacja z linii prostej, kątów, symetrii, w swoich pracach stosuje, odważne kolory, mozaiki z płytek ceramicznych. Do budowli wprowadza zieleń w formie drzew rosnących na dachach i we wnękach ścian.

Rada Miejska Wiednia zwróciła się do Hundertwassera aby ten zaprojektował domy komunalne. Hundertwasser nie przyjął zapłaty za zaprojektowanie tego budynku. Jest tutaj 50 mieszkań o powierzchni od 30 - 150 m², zasadzono około 250 drzew i krzewów. Stworzył budynek w harmonii z naturą i człowiekiem. Nie można zwiedzać go wewnątrz ponieważ zakłóca to spokój jego mieszkańcom.

Jako że artysta uwielbiał zieleń, miał tu powstać piękny zielony trawnik z kwiatami... Niestety władze komunalne się na to nie zgodziły i kazały wybudować drogę. Jako, że Hundertwasser nie chciał zatracać swego stylu zgodził się na drogę - krzywą drogę.

Przejście po takim chodniku to niezwykła frajda!

Wspinanie się i wielokrotne schodzenie w dół czy w poprzek ;D

Dosyć często Hundertwassera porównuje się do Gaudiego... Na przeciwko kompleksu mieszkalnego znajduje się Gallery Village zbudowana na wzór "Krzywego Domu" Są tam sklepiki z pamiątkami, kawiarenka, knajpka... Tutaj też jest kolorowo, krzywo i bardzo pięknie... Bardzo ciekawa jest również toaleta. Korzystanie z kabiny to 0,80 euro...

A za 2 euro można wyrobić banknot o nominacji 0 euro ;D

Dom Hundertwassera stał się symbolem Wiednia i jest licznie odwiedzany przez turystów z całego świata.

Trzynaście dni po nowym roku

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sun, 13 Jan 2019 20:01:00 +0000

Jako że 13 to jedna z moich ulubionych liczb postanowiłam zrobić rozgrzeszenie z ubiegłego roku.

Co się wydarzyło?

Gdzie spędziłam wakacje?

Czego się nauczyłam?

Z pewnością mam jedno postanowienie. Wrócić do bloga.

Myślę, że Wy też mi w tym pomożecie!

Troszkę go zaniedbałam i mi smutno ;/

Co chcę zrobić? Zmodernizować poprzednie notki ( zwłaszcza te poniżej 2016 roku ), ale również pokazać nowe odkryte przeze mnie miejsca.

Świat jest cudowny, dlaczego mamy go nie odkrywać?

Powoli zaczynam wyjeżdżać poza kontury Polski. Tą przemierzam od paru ładnych lat i wiecie co? Nie żałuję, że zaczęłam od niej :)

2018

- Poznań:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/01/poznan.html

- Polska Wieża Eiffla:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2017/02/najwyzsza-drewniana-konstrukcja-polska.html

- Jezioro żywieckie:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/05/jezioro-zywieckie-tresna.html

- Hala Boracza:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/08/hala-boracza-hala-lipowska-hala.html

- Kozia górka:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/08/na-kozia-gorke-przez-las-cyganski.html

- Muzeum Juliana Fałata:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/08/dom-juliana-faata-faatowka.html

-Skrzyczne:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/08/z-dookoa-skaliste-na-skrzyczne-i-z.html

- Klimczok:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/08/klimczok-szczyrk-2018.html

- Czarny Staw i Morskie Oko:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/09/morskie-oko-czarny-staw-pod-rysami-2018.html

- Dolina Kościeliska i Staw Smreczyński:

https://podrozniknamapie.blogspot.com/2018/09/dolina-koscieliska-i-staw-smreczynski.html

Po co TO robię?

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sun, 14 Oct 2018 17:08:00 +0000

Po co prowadzę są stronę? Po co pokazuję miejsca, w których byłam?

Po co opisuję to, co mnie spotkało? Jak to się stało, że podróżuję? Dlaczego nie spędzam wakacji nad morzem w Chorwacji, tak jak większość ludzi?

Dobre pytania, prawda?

Nie znam konkretnej daty rozpoczęcia podróżowania, nie jestem w stanie jej pamiętać, bo miałam wtedy 2 latka. Trasy też nie były dalekie, bo większość wycieczek spędzałam w wózku.

Prawdziwą miłość do zabytków, zwiedzania, gór, podróży pokazał mi wujek. Nigdy nie pozwalał mi marudzić podczas chodzenia po lesie, a kiedy nudziło mi się zwiedzając ruiny zamku pytał : " Brunhildo, gdzie jesteś??? ".

Do tej pory udało mi się zobaczyć większość dzieł architektonicznych, znaleźć się na szlakach górskich i odwiedzić schroniska, które możecie znaleźć w podręcznikach szkolnych, ukazanych za jedne z najważniejszych.

Wybrałam Polskę, a raczej została mi ona pokazana jako pierwsza, dzięki temu zrozumiałam, że nie trzeba jechać za granicę by zobaczyć coś pięknego. Owszem, we Florencji są cudowne budowle, w Afryce Kilimandżaro, w Islandii Zorza Polarna i tak dalej... Jednak potrzeba o wiele więcej czasu i funduszy. Nie żałuję, że zwiedzam Polskę i nie wstydzę się tego, że nigdy nie byłam nad morzem za granicą. Na to pewnie kiedyś przyjdzie czas, a co udało mi się do tej pory zobaczyć, to moje.

Zdecydowałam się nad taką formą zapamiętania wszystkich miejsc na mapie, które odwiedziłam. Spędziłam nie jedną noc, szperając po zdjęciach, zeszytach i zapiskach by rocznikowo uporządkować co, gdzie i kiedy i ani razu nie udało mi się zrobić tego perfekcyjnie. Nagle przypomniało mi się o Chacie Wuja Toma i jak ją teraz tam dopisać..?

Nawet jeśli nikt tutaj nie zagląda, robię to po to, by za kilkadziesiąt lat, móc przypomnieć wszystkie uczucia jakim darzę każde miejsce z osobna.

Wiecie co jeszcze robię?

Zbieram pieczątki ;) W każdym muzeum, schronisku czy zabytkowym miejscu możecie o nie zapytać, z pewnością je znajdziecie.

O ile czasem zdarza mi się zmienić kierunek wyprawy przypadkiem, tak ta sprawa została przemyślana.

Z Doliny Kościeliskiej na Staw Smreczyński

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 04 Sep 2018 20:23:00 +0000

Schronisko w Dolinie Kościeliskiej znajduje się po 10km wędrówki :)

Co Ciekawe to miejsce znane jest poszukiwaczom skarbów, o czym świadczą liczne znaki na skałach. W przeszłości wydobywano tu min. srebro i miedź.

Górale uważali dawniej, że jezioro to nie ma dna. Według legendy, gdy pewien gazda zaczął kopać rów odwadniający, by spuścić z niego wodę i zamienić go na łąkę, głos z wody ostrzegł go, że zatopi wszystkie miejscowości, aż do morza

Smreczyński Staw był zwiedzany i podziwiany przez wielu znanych twórców. Malowali go m.in. Wojciech Gerson, Leon Wyczółkowski. Stefan Żeromski opisał go w II tomie Popiołów,

Za jeziorem znajduje się pasmo górskie, dzisiaj pogoda również deszczowa i mglista, więc góry są, tyle że za mgłą :)

Morskie Oko -> Czarny Staw pod Rysami 2018

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Mon, 03 Sep 2018 21:46:00 +0000

Morskie Oko, chyba każdy o nim słyszał, ale czy każdy je zna?

Wiele ludzi myśląc o tym jeziorze mówi " Byłem w Dolinie Pięciu Stawów ". Niestety są w błędzie. Owszem prowadzi tu szlak do Doliny, jednak Morskie Oko, to nie Pięć Stawów Polskich, to zupełnie inne jezioro.

Jestem tu czwarty raz, jednak dopiero teraz pokusiłam się wejść na szlak pod Rysami. Będąc dokładnie w połowie drogi na Czarny Staw musiałam zawrócić z powodu złej pogody. Serce bolało mnie bardzo mocno, jednak szlak nad przepaścią w czasie burzy to zdwojone kuszenie losu.

Od początku...

Z parkingu idziemy kawałek asfaltową drogą, mijamy też bryczki, których nie jestem zwolenniczką. Powinny być zakazane, takie jest moje zdanie.

Tak wygląda całe 10 km drogi, istnieją skróty, dzięki którym oszczędzimy nogi, jednak niewiele. Idąc skrótami pomijamy ok. 1,5km

To prawie nic.

"Ku przestrodze ludziom, wchodzącym na Czerwone Wierchy w trampkach"

Do samego jeziora można oczywiście zejść po kamiennych schodach. Zazwyczaj jest tyle ludzi, że nie sposób dostać się choć na ich początek, będąc we wrześniu, jest ich zdecydowanie mniej.

Taki mamy widok ze schroniska, pięknie byłoby móc mieć taki sam z okna swego domu

Wyruszamy ok. 3km dookoła jeziora

Miałam wrażenie, że wystarczyłoby tylko wyciągnąć rękę, by dotknąć Cubrynę, czy Mięguszowiecki Wierch ( czyli to co po prawej i to co we mgle )

Kawałek dalej zaczyna się szlak pod Rysami -Idziemy! :D

Zdjęcia nie oddają tego jak bardzo pogoda zaczęła się psuć, postanowiłam zawrócić, choć serce pękało mi z żalu, że nie weszłam na szczyt. Ale burza nad przepaścią, to mało bezpieczne miejsce...

Tutaj już z powrotem przy schronisku. Zawrócenie okazało się bardzo rozsądnym pomysłem. Chwilę po tym, kiedy dotarłam do schroniska zaczął padać deszcz, a później było tylko gorzej.

Ściana deszczu i 10 km drogi powrotnej prawie po ciemku.

Choć na Mnichu nigdy nie będę, przez ten krótki czas mogę patrzeć mu prosto w oczy. Wydaje mi się jakby z górami łączyła mnie niewidzialna lina, która kawałek po kawałku się skraca, tym samym pociągając mnie za sobą.

Hala Boracza -> Hala Lipowska -> Hala Rysianka -> Żabnica Skałka

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Thu, 23 Aug 2018 20:00:00 +0000

Celem dzisiejszej trasy jest Schronisko na Rysiance, do ostatniego kroku nie byłam przekonana, czy się uda, sprzyjały temu dwa czynniki. Między innymi godzina oraz niewiadoma co do długości. Jestem wierna tradycyjnej mapie, jednak po sprawdzeniu drogi na google maps będąc już w pierwszym schronisku na Hali Boraczej, okazało się, że jest to droga licząca ok 10-12km w jedną stronę.

Wyruszamy z Żabnicy, idziemy leśnym wąwozem, początkowo bardzo łatwo i nie stromo. Po godzinie marszu jesteśmy na rozwidleniu, skąd można iść do Schroniska na Boraczej ( 860m n.p.m ), do Rajczy, lub na Halę Lipowską.

Wybrałam schronisko, by tam przemyśleć resztę planu

W schronisku można było przypiąć talerzyk z napisem, pozdrowieniem, pieczątką, cokolwiek byście nie chcieli :D

Postanowiłam pójść dalej, zawsze można się wrócić, a jeśli nie spróbuję to s nie dowiem się czy to na prawdę 12 km ( niby malutko, jednak w górach, gdzie spotykamy się ze stromymi podejściami, żwirem, głazami, czasem bagnami.. każdy kilometr to próba swoich sił )

Przede mną 2h marszu. Trzeba brać poprawkę na większość oznaczeń czasowych na drogowskazach. Drogi zwykle się rozciągają

Podejście jest już bardziej strome, niekiedy trzeba przejść po otwartej przestrzeni gdzie nie ma czego się złapać, ale spokojnie dacie radę

Widok warty wszystkich cudów świata. W oddali można dostrzec nawet Tatry ( to będzie widać mam nadzieję na filmie)

Schronisko na Hali Lipowskiej 1324m n.p.m

A to jest Misio :)

Który jest tak spokojny i kochany, że aż nie prawdopodobne!

Czy Wy też to widzicie? :D

I co dalej??

Jeszcze 15 minut do Hali Rysianki, a to też nie będzie koniec, bo trzeba wrócić ;D Ale inną trasą

Hala Rysianka 1322 m n.p.m.

Dalej schodzimy już w dół. Kierujemy się na Żabnica Skałka. Z początku szlak bardzo malowniczy i łatwy, potem zaczynają się schodki, nie dość że stromo, to w niektórych miejscach szlak jest zawalony choinkami i głazami.

Nie mam stamtąd wiele zdjęć, z tego powodu, że musiałam być bardziej ostrożna

Po ok. 3h opuszczamy las i idziemy drogą asfaltową

Mijamy rzeźby Wojciecha Opania, który marzy by stały one przy każdym domu w Żabnicy.

Rzeźby były punktem orientacyjnym, długość szlaku znów nie zgadzała się z mapą, całą drogę wypatrywałam niebieskiego szlaku na słupach i drzewach

Wreszcie docieramy do parkingu w Żabnicy, gdzie rano zostawiliśmy samochody. Przemiły Pan z restauracji, pomimo że już zamykał, sprzedał mi coś do picia i pozwolił odpocząć w restauracyjnym ogródku.

Kot pilnował posesji

Około godziny 20 wracałam do Szczyrku, gdzie miałam planowany nocleg.

Porównując wcześniejsze obliczanie długości szlaku, wraz z zegarkiem liczącym kilometry - bardzo prawdopodobne, że trasa ma 10-12km, będąc na parkingu zegarek wskazywał 15km. Czyli wszystko się zgadza

Na Koziej Górce nie ma kóz, a w Lesie Cygańskim nie spotkamy czarownic

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 21 Aug 2018 18:31:00 +0000

Trasę rozpoczynamy w Bystrej, samochód można zostawić na parkingu przy Zajeździe pod źródłem, z którego widać początek szlaku czerwonego.

Z początku idziemy asfaltową drogą, jednak ta prowadzi tylko pod szlak, później idziemy lasem

Po ok. 15 minutach marszu docieramy do Równi pod Kozią, jest to połowa naszej wędrówki. Stąd można iść na Błonię, lub Klimczok, ale tym razem nie zmieniam trasy ( z tego też względu, że jest ok. godziny 13-14, czyli zdecydowanie za późno by iść 3h w jedną stronę na Klimczok i wrócić tą samą drogą ). Dookoła otacza nas Las Cygański, z tego miejsca rozpoczynają się liczne trasy rowerowe i ścieżki "na skróty".

Droga zakręca ostro w lewo, tworząc piękny punkt widokowy. Gołym okiem można dostrzec Bielsko-Białą, Czechowice-Dziedzice, czy nawet Pszczynę ( ale to już w lornetkach, które warto mieć )

I jesteśmy na szczycie 676 m n.p.m, znajduje się tutaj schronisko pochodzące z końca XIX wieku, zwane potocznie " Stefanką "

Schronisko otoczone jest niskim płotkiem, po drugiej stronie znajduje się wyjście, gdzie można wyjść na kolejny punkt widokowy

Trzymajcie się! :*

Malarz Julian Fałat zaprosił mnie na kawę

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 21 Aug 2018 17:51:00 +0000

W Bystrej, koło Bielska znajduje się Muzeum Juliana Fałata, powstało ono w zabytkowej wilii, w której zamieszkał po 1910r, po ustąpieniu ze stanowiska dyrektora krakowskiej ASP.

W Fałatówce można znaleźć obrazy malarza, przedmioty będące wciąż na tym samym miejscu, na którym je pozostawił,dokumenty, listy, nawet pomniejszenie Panoramy Racławickiej, a w jednym z jego pokoi - sztaluga. Fałat dobudował część domu, oraz zbudował od podstaw pracownię, znajdującą się kawałek dalej.

Tuż przy jego domu znajduje się park Juliana Fałata, w którym pojawiły się rzeźby wykonane przez studentów akademii.

Będąc w Fałatówce trafiłam na Wystawę Poplenerową ( bodajże sam plener odbył się trzy dni temu )

Skrzyczne przez przypadek 2018

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sun, 19 Aug 2018 21:45:00 +0000

Miał to być lekki spacerek dookoła góry Skaliste, odpoczynek po Klimczoku. Droga łatwa jednak stroma, mniej więcej w połowie szlaku znajduje się rozwidlenie, tam spotkaliśmy uprzejmą Panią, która wracała ze Skrzycznego, zapytałam o drogę i postanowiłam spróbować podejścia.

Droga na Skaliste

Tutaj jesteśmy na polanie, z której są przepiękne widoki, trzeba jednak troszkę zboczyć z trasy.

Podejście na Skrzyczne.
Niektóre odcinki są bardzo strome i niebezpieczne, trzeba się wspiąć po skałach lub uważać na bardzo wąskiej trasie tuż nad przepaścią

Chwilę później trasa jest szersza, jednak jeszcze bardziej stroma

Na szczycie znajduje się punkt widokowy, gdzie warto jeszcze zrobić te parę kroków, choć każdy chce tylko usiąść i napić się czegoś zimnego

Piątka!

Chata w Dechę przed Klimczokiem 2018

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Fri, 17 Aug 2018 21:12:00 +0000

Wędrówka zaczyna się w centrum Szczyrku, przez chwilę idziemy drogą asfaltową. Zielonym szlakiem dojdziecie do schroniska i przełęczy siodło. Wejście na sam szczyt znajduje się nieco powyżej.

Po kilkuset metrach marszu docieramy do Sanktuarium na Górce – miejsca Kultu Maryjnego. A tuż przed samym szlakiem znajduje się bardzo często pomijane muzeum w domu prywatnym " Chata w Dechę". Znajdują się tam okazałe kolekcje; radia, motory, telewizory..

Dalej idziemy już drogą gruntową w lesie, podziwiamy widoki i cięższą stromiznę w niektórych miejscach.

Po czasie dochodzimy do schroniska, na sam szczyt prowadzi jeszcze podest, wygląda na stromy, choć w rzeczywistości taki nie jest .

I tą samą trasą schodzimy w dół :)

Przeczytaj również:

Skrzyczne przed przypadek

Po drugiej stronie Żywca, czyli Tresno w tydzień

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Fri, 25 May 2018 10:43:00 +0000

Tresna znajduje się w powiecie Żywieckim, domki w których mieszkałam były oddalone 5 km od sklepów, za to zejście nad jezioro zajmowało 2 minuty. Coś za coś :)

Jezioro znajduje się pomiędzy niewielkimi górami Beskidu Żywieckiego i Beskidu Małego

Domki były bardzo urokliwe, na posesji znajdowała się altana, park linowy, kajaki, boisko do siatkówki plażowej i oczywiście ognisko!

Wiedzieliście, że można tam spotkać jaszczurki? :)

Ludzie, których tam poznałam są wspaniali.

Pan Włoch, z którym rozmawiałam o wakacjach, instruktor wspinaczki i Pan Krzysztof, którego podziwiam za to, kim jest.

Ostatniego dnia, tuż przed wyjazdem poznałam trzech mężczyzn z technikum mundurowego w Bielsku, którzy robili napad, lub napadali na nich, w każdym razie nie umieli mi tego wytłumaczyć :D

Polska wieża Eiffla w Gliwicach

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sat, 10 Feb 2018 16:25:00 +0000

Konstrukcja powstała jeszcze na początku XX wieku. W 1925 roku Gliwice znajdowały się po niemieckiej stronie ówczesnej granicy, a Niemcy postanowili zwiększyć zasięg własnych rozgłośni radiowych, stawiając jeden z nadajników w nadgranicznym mieście. Dlaczego jednak, wznosząc tak wysoki maszt, zdecydowali się na drewnianą konstrukcję?

Na wyborze budulca zaważyły kwestie praktyczne – wieża miała służyć jako podstawa pionowej anteny, zawieszonej wewnątrz konstrukcji, a drewno nie zakłócało nadawanego sygnału.

Wieża radiostacji gliwickiej stała się świadkiem tragicznego wydarzenia. 31 sierpnia, tuż przed wybuchem drugiej wojny, Niemcy podjęli akcję, która miała uzasadniać atak na Polskę. W tym celu sfingowali napad na swoją własną rozgłośnię, jako sprawców napaści wskazując Polaków – była to tzw. prowokacja gliwicka.

Wieża radiowa w Gliwicach mierzy prawie 111 metrów wysokości i jest obecnie najwyższą drewnianą budowlą na świecie, co zostało poświadczone wpisem w Księdze Rekordów Guinnessa. W całości została wykonana z drewna modrzewiowego bez użycia ani jednego gwoździa – za połączenie belek odpowiada ponad 16 tys. śrub.

Poznaj Poznań i Fridę!

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Mon, 01 Jan 2018 23:00:00 +0000

Głównym celem podróży do Poznania była wystawa „Frida Kahlo i Diego Rivera. Polski kontekst”, która miała miejsce w poznańskim zamku kultury.

Krótko na temat;

Frida Kahlo de Rivera to artystka ciesząca się niezwykłą sławą na całym świecie. Znana jest przede wszystkim ze swoich licznych autoportretów, na których widoczne są „ból i pasja″ wyrażone w intensywnej, jaskrawej kolorystyce. W wieku 22 lat Kahlo poślubiła sławnego meksykańskiego malarza, Diego Riverę.

Wystawa zawierała nie tylko obrazy słynnych malarzy, pojawiły się także ryciny samych uczniów Fridy i Diego.

Ratusz w Poznaniu

Wiele nie zdołałam zobaczyć, wycieczka na jeden dzień to zdecydowanie za krótko. By ujrzeć koziołki niestety się spóźniłam, bodą się o codziennie o 12;00, w tym czasie byłam na wystawie.

Resztę dnia spędziłam chodząc po ratuszu pod parasolką.

Jedno jest pewne, Poznań nocą zachwyca równie dobrze jak Kraków.

Co oprócz Wawelu w Krakowie???

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 24 Oct 2017 12:29:00 +0000

Kościół Mariacki to najbardziej rozpoznawana budowla w Krakowie, skrzydła ołtarza wykonane są z drewna mającego ponad 1000 lat.

Według legendy do budowy wież kościoła Najświętszej Maryi Panny w Krakowie , zwanego kościołem mariackim, zatrudniono dwóch braci. Obaj byli doskonałymi budowniczymi i architektami.

Starszemu bratu polecono wzniesienie wieży południowej, młodszemu zaś – północnej. Na początku prace szły niemal równo, po pewnym czasie jednak ta budowana przez starszego brata zaczęła przewyższać wieżę młodszego.

Zawistny brat nie chciał dopuścić, aby starszy zyskał większą sławę i zamordował go. Dokończył budowę wieży północnej, a południową kazał tylko nakryć kopułą.

Z czasem jednak młodszego brata zaczęły dręczyć wyrzuty sumienia. W dniu poświęcenia świątyni ukazał się w oknie wyższej wieży i trzymając w ręce nóż, którym zamordował brata, przyznał się do zabójstwa, po czym rzucił się w dół. Krakowscy mieszczanie powiesili nóż w bramie Sukiennic dla upamiętnienia tych tragicznych wydarzeń. Można go tam oglądać do dziś.

Inna wersja legendy mówi, że gdy młodszy brat zabił starszego, tajemne siły dokończyły wieżę zamordowanego, a zabójca, widząc to, spadł z rusztowania i zginął.

Dwa dni w Krakowie, mieszkanie tuż przed Wawelem, Muzeum Narodowe, Muzeum Sztuki Nowoczesnej MOCAK, Warsztaty kaligraficzne, Wystawa Beksińskiego, Kino pod baranami i pełnometrażowy film; "Twój Vincent"

MOCAK - Muzeum Sztuki Nowoczesnej i pianino!!!

Warsztaty kaligraficzne prowadzone przez Panią, która kilka lat mieszkała w Japonii :)

Pozostałości Pałacu w Krowiarkach

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 29 Aug 2017 12:15:00 +0000

Obok miejsc takich jak pałac w Krowiarkach ciężko przejść obojętnie. Ogromna rezydencja ze 115 salami w stylu neobarokowym i neorenesansowym mogła kiedyś aspirować do miana najpiękniejszego pałacu na Śląsku. Dziś lata świetności ma już dawno za sobą i próżno szukać właściciela, który jest w stanie udźwignąć remont tego miejsca.

Pałac był dawną siedzibą rodów Strachwitz, Gaschin i Donnersmarck. Zbudowany staraniem Ernesta Joachima Strachwitza w 1826 r. na miejscu poprzedniego drewnianego dworu, który pochodził z XVII wieku.

Obecnie Pałac jest niezamieszkały i powoli staje się ruiną, choć do dnia dzisiejszego są w nim wykonywane ślubne sesje zdjęciowe.

Tuż przy budowki znajduje się kilkanaście hekatarowy park, który jeśli chcecie możecie przejść. Niestety pałacu nie można zwiedzać, chyba że za wejście zapłacicie 100zł od osoby. Bodajże w roku 2017 znalazł swego właściciela, ale czy budynek zostanie wyremontowany i udostępniony dla turystów?

Ratujmy zabytki! One świadczą o Nas, o ludziach. Nie pozwólmy im umrzeć.

Stary Świeradów-Zdrój

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sat, 12 Aug 2017 00:00:00 +0000

Świeradów był trzykrotnie plądrowany w latach 1634-1639. Jednym z powodów było przywiązanie mieszkańców Świeradowa do wiary protestanckiej. W 1645 roku stacjonowały tu wojska rotmistrza Hermanna podczas szturmu zamku Gryf przez Szwedów.

Po kapitulacji III Rzeszy w maju 1945 r. uzdrowisko zostało zajęte przez wojska radzieckie, a następnie przekazane polskiej administracji. Jego dotychczasowi mieszkańcy zostali wysiedleni do Niemiec.

Znajduje się tutaj pijalnia wód w Domu Zdrojowym

Hala Spacerowa licząca ponad 70m.

Wychodząc z pijalni wód możemy blisko udać się do parku :)

Przeżyć Zakręt Śmierci

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Fri, 11 Aug 2017 13:05:00 +0000

Co jest niezwykłego w Zakręcie Śmierci?

Ten ostry drogowy zakręt (180°) oraz punkt widokowy na Karkonosze i Kotlinę Jeleniogórską z pozoru wydaje się mało groźny. Każdemu, kto tak twierdzi polecam przejść się po nim.

Gdy tereny karkonoskie zajmowali Niemcy, Adolf Hitler rozporządził budowę zakrętu, znanego w okresie wojennym jako Złoty Widok. Cel przedsięwzięcia był prosty – szybszy i prostszy transport wojsk niemieckich, zaś w razie skorzystania z drogi przez wojska radzieckie – wysadzenie jej w powietrze. Po 1945 roku drogę przejeżdżali radzieccy żołnierze, z tragicznym dla nich zakończeniem – kilka ciężarówek spadło w przepaść. Różne źródła donoszą, że przyczyną była mgła bądź pijani kierowcy ciężarówek. Wtedy też przemianowano zakręt ze Złotego Widoku na Zakręt Śmierci. Hitler byłby dumny.

Ciekawą anegdotę z tego miejsca opowiadają mieszkańcy Szklarskiej Poręby. W latach ’60 pewien śmiałek przejechał motocyklem po murze okalającym zakręt. Tym razem historia ma happy end – obeszło się bez ofiar.

Pomimo swego piękna droga jest bardzo niebezpieczna, przyczynia się do tego zbyt duże ograniczenie prędkości, tuż przed wjazdem widnieje znak 60km/h, a do tego wystarczy chwila nieuwagi by... kończyć chyba nie muszę.

Dlaczego droga jest ciągle przejezdna?? – tam gdzie nie wiadomo, o co chodzi, chodzi o… pieniądze.

Kto straszy na zamku Czocha?

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Thu, 10 Aug 2017 01:30:00 +0000

Zamek Czocha położony jest z dala od domów, ulic, tłoku. By tam dojechać musimy przemierzyć ładne parę kilometrów między polami i łąkami, gdzie droga w niektórych miejscach jest bardzo wąska i trzeba uważać podczas mijania się samochodem.

Część zamku przeznaczona jest do zwiedzania z przewodnikiem, lub samemu ( jedynie dziedziniec ), a część pełni funkcję mieszkalną czego bardzo nie lubię, jeśli mowa o zabytkach.

W zamku można przemieszczać się tajnymi przejściami, lub wejść na wieżę, gdzie prowadzą drabiny i wąskie, strome schody, jeśli nie macie klaustrofobii ani lęku wysokości to dlaczego nie?

I jeszcze coś z ciekawostek; powyższa komnata udostępniona została do teledysku Sylwii Grzeszczak Księżniczka, nakręcone zostały również filmy tj. "Gdzie jest Generał", " Wiedźmin", "Dwa Światy", "Święta Wojna"

Dojazd do Leśnej nie należy do najpiękniejszych, większość to piaskowa droga i pola, łąki, lasy, pola, wsie, łąki, lasy. Bez GPS ani rusz..

Hala Szrenicka -> Śnieżne Kotły -> Schronisko Pod Łabskim Szczytem

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 08 Aug 2017 23:30:00 +0000

Wchodząc na Halę Szrenicką lub wjeżdżając, po lewej stronie ukazuje się stacja telewizyjna na Śnieżnych Kotłach ( ta mała kropeczka na szczycie ) i tego dnia był to mój główny punkt wycieczki całodniowej rzecz jasna.

Widok z Hali

Po wypiciu herbaty opuszczamy Halę i pędzimy na Śnieżne Kotły, wrażenia niesamowite!

Mniej więcej w tych okolicach spotkałam Pana z dronem, którego pozdrawiam i być może kiedyś, gdzieś zobaczę się na którymś z jego filmików xD

Stacja telewizyjna na Śnieżnych Kotłach

Na spękanych ścianach Wielkiego Kotła widziano niejednokrotnie czarnego, kudłatego stwora wspinającego się z nadludzką wprawa i szybkością, pojawiającego się niespodziewanie i znikającego w skalistych szczelinach. Wędrowcy, pasterze i poszukiwacze minerałów opowiadali często o niesamowitym, przerażającym włochatym diable napotykanym na ścieżkach w pobliżu Wielkiego lub Czarnego Kotła.

Martin Hoffman, lekarz z Nowego Kościoła niedaleko Świerzawy, odbywający wycieczkę po górach w pierwszych latach XX-tego wieku opowiada o spotkaniu z dziwną istotą, która nagle wśród mgły i deszczu pojawiła się przed nim na górskiej ścieżce; stwór był niepodobny do żadnego ze znanych zwierząt – miał około metra wzrostu, pokryty był ciemną skołtunioną sierścią, która na głowie przechodziła w długie, proste włosy... Poruszał się bardzo szybko na dwóch nogach, podpierając się niekiedy długimi rękoma zakończonymi szponiastymi, potężnymi dłońmi. Stworzenie z odległości około 3 – 4 metrów przyglądało się długą chwilę Martinowi po czym błyskawicznie zniknęło w stromym żlebie wiodącym na dno jednego z Kotłów...

Czarny Diabeł z Gór Olbrzymich od najdawniejszych czasów pojawia się w opowiadaniach pasterzy wypasających swoje stada na zboczach Karkonoszy. W tych historiach stwór ukazywany jest najczęściej jako złośliwy i bezczelny złodziej i należy uznać za bardzo prawdopodobne, że kiedy w XVI wieku przywędrował od naszych południowych sąsiadów Karkonosz pierwsze portrety Ducha Gór oparte zostały na pasterskim wizerunku Czarnego Diabła.

Jedną z osobliwości Czarnego Kotła jest tak zwany Wędrujący Kamień – o tym, że ważąca ponad tonę trzymetrowa skała skała przemieszcza się wiedziano od dawna, ale dokładne obserwacje rozpoczęto dopiero w ostatnich latach XVIII wieku mierząc przemieszczanie się bloku skalnego; z opisu Hausleutnera z Jeleniej Góry wynika, że w okresie 14 lat do roku 1810 przesunął się on o 30 metrów.

W starych legendach Gór Olbrzymich Wędrujący Kamień pełni rolę szczególną; podobno kiedy skała opuści dno Czarnego Kotła nastąpi koniec świata... Z pobieżnych nawet obliczeń wynika jednak, że na ewentualne sprawdzenie tej prognozy przyjdzie jeszcze trochę poczekać.

-> Schronisko Pod Łabskim Szczytem

Tutaj jesteśmy mniej więcej w połowie drogi do niego, po prawej nad idącymi ludźmi można zobaczyć Halę Szrenicką, czyli to, gdzie byliśmy rano ( bo już jest koło 17 )

Odpoczynek Pod Łabskim Szczytem, zejście do niego trwało ok. 1,5 - 2h, a to nie koniec bo jeszcze trzeba zejść na dół. Jest stromo, ale pięknie co pewnie widzicie po tych choinkach ;)

Co mogę więcej powiedzieć?

Śnieżne Kotły to drugie najpiękniejsze według mnie miejsce, w którym dotychczas byłam.

Podejście jest bardzo łatwe, ale strome, jak również zejście. Planując wycieczkę musicie nastawić się na cały dzień wędrówki w pełnym słońcu bo cienia na szlaku nie znajdziecie, ale za to można spotkać wspaniałych ludzi z pasją do gór.

W górach pokazujemy swoją prawdziwą twarz, ponieważ przez zmęczenie nie mamy sił zakładać masek.

Kolorowe Jeziorka w Rudawach Janowickich

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Tue, 08 Aug 2017 10:28:00 +0000

Cztery jeziorka: żółte, purpurowe, błękitne i czarne leżą na zboczu Wielkiej Kopy.

Zabarwienie wody w akwenach związane jest ze składem chemicznym ścian i dna wyrobisk. Na początku XVIII w. zaczęto wydobywać łupki pirytonośne, w które obfituje tutejsza gleba. Powstała kopalnia pirytu, który był następnie przerabiany na kwas siarkowy. Gdy na początki XX w. zniknęła kopalnia, woda wypełniła wyrobiska pokopalniane, tworząc zjawiskowe jeziorka.

ŻÓŁTE JEZIORKO

Jest to najmłodsze jeziorko powstałe pośród pokopalnianych hałd. Jeszcze 20 lat temu nie było w nim wody. Z rzadka, po dużych opadach deszczu, spływająca z górskich stoków deszczówka, wypełniała jego dno wodą o żółtawym odcieniu.

PURPUROWE JEZIORKO

Powstało po zalaniu wyrobiska „Nadzieja” w najstarszej kopalni, która została uruchomiona w 1785 r. Z łupków łyszczykowych pozyskiwano tutaj piryt. Wyrobisko ma ok. 430 m długości i ok. 110 m szerokości . Wypełnia je dziś woda w kolorze purpury, będąca roztworem kwasu siarkowego. Akwen otaczają tajemnicze skały wyłaniające się zza drzew, a także skarpy obsypane pachnącym siarką piachem.

BŁĘKITNE JEZIORKO

Zwane także czasem Lazurowym, powstało na terenie dawnego wyrobiska „Nowe Szczęście”. Swój kolor zawdzięcza związkom miedzi. W przeciwieństwie do Purpurowego, jego woda jest czysta i pozbawiona siarkowego zapachu. W zależności od warunków pogodowych woda w Błękitnym Jeziorku przybiera różne odcienie. Akwen jest długi na 150 m, a średnica w najszerszym miejscu wynosi ok. 50 m. Jeziorko jest bardzo głębokie. Lejowate wyrobisko ma ponad 20 m głębokości.

ZIELONE JEZIORKO

W jego miejscu znajdowało się niegdyś wyrobisko „Gustaw”. Stawek pojawia się niezwykle rzadko po bardzo intensywnych opadach deszczu. Potem wysycha, znikając na całe lata. Pozostaje po nim jedynie głęboki lej. Zielone Jeziorko wypełnione wodą można było ostatnio podziwiać po wielkiej powodzi w 1997 r. Wtedy miało ono intensywnie grafitowy kolor, dlatego też określane jest czasem mianem Czarnego Jeziorka.

O takim mężczyźnie, co nazywał się Szklarka

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Mon, 07 Aug 2017 18:41:00 +0000

Wodospad robi wrażenie spoglądając na niego o zmierzchu, dojście do niego jest bardzo łatwe jednak trzeba patrzeć na znaki, bo o zabłądzenie nie trudno.

Sama zdobyłam go jak mnie pamięć nie myli 2 bądź 3 razy :) To przyjemny spacer po lesie, któremu towarzyszy szum płynącej wody i zapach lasu.

Wysoki Kamień nie taki straszny, jak go malują

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Mon, 07 Aug 2017 18:28:00 +0000

Każdy kto interesuje się górami choć raz słyszał legendy, czy w nie wierzyć, czy nie to temat rzeka, jednak skąd ludzie mogliby je wymyślić gdyby nie minione zdarzenia?

Tymczasem w dzień przed wyprawą na Wysoki Kamień poszperałam na jego temat w Internecie, zawsze czytam o tym, co planuję zwiedzić bądź zdobyć. Historia choć mrozi krew w żyłach i potęguje emocje czytana nocą nie zniechęciła mnie do podróży.

„W czerwcu 1966 roku czterech młodych chłopaków postanowiło odwiedzić słynące z tajemniczości miejsce - wszyscy mówili, że jest nawiedzone. W tamte okolice nikt nie zapuszczał się sam, szczególnie nocą. Na szczycie góry stał samotny, biały kamień. Kręgiem otaczały go mniejsze kamienie, tworząc coś na kształt ołtarza. Las wokół Wysokiego Kamienia był mroczny, przerażający i tajemniczy. Każdy, kto tam zabłądził, czuł niesamowitą atmosferę tego miejsca. Las odpychał i straszył. Właśnie to miejsce wybrali chłopcy na swój seans.

Przygotowali się do spotkania z duchami solidnie. Przeczytali mnóstwo literatury i zapoznali się z wszelkimi wskazówkami dotyczącymi wywoływania duchów. 16 czerwca uznali, że są wystarczająco przygotowani. Wieczorem wybrali się na Wysoki Kamień. Dokładnie o północy zaczęli wywoływać ducha, który nawiedzał to właśnie miejsce.

Seans przebiegał spokojnie. Chłopcy wykonywali wszystkie znane sobie czynności i nie działo się zupełnie nic. Wtedy zdecydowali się na zakończenie ceremonii. Nagle wokół nich zapadła martwa cisza. Wiatr przestał wiać, powietrze zrobiło się gęste i duszne. Ognisko, które rozpalili, zgasło, jakby przykryła je wielka ręka. Kiedy zapanowała ciemność, usłyszeli kroki. Tajemnicza istota zaczęła biegać w ciemnościach wokół obozowiska. Biegała coraz szybciej, w szale łamiąc gałęzie i młode drzewka. Chłopcy świecili latarkami, starając się dostrzec intruza. Kiedy okazało się, że nie mogą go zobaczyć, w przerażeniu rzucili się do panicznej ucieczki. Biegli w dół zbocza, w stronę najbliższych zabudowań. Kiedy dobiegli do wsi Laskówka okazało się, że dwóch z nich zniknęło w lesie. Uratowana dwójka była poobijana, poraniona i przerażona. Mieszkańcy wsi od razu wezwali milicję.

Rano rozpoczęto poszukiwania zaginionej dwójki. Przez tydzień przeczesywano las i całą okolicę. Po nieszczęśnikach nie było jednak śladu. W rezultacie uznano ich oficjalnie za zaginionych.

Ocalała dwójka opowiadała, że dręczą ich koszmary. Mówili, że co noc śni im się tajemniczy demon o imieniu Aargaroth. Miał on patrzeć, jak chłopcy umierają. Osiem dni po seansie bez śladu zniknął pierwszy z ocalałych chłopców, a dziesięć dni później także i ostatni ocalony. Nigdy nie dowiedziano się, co stało się z chłopcami w lesie i tymi, którym udało się z gór powrócić. Cała czwórka wyparowała jak kamfora.”

Choć daleko tej historii do legendy bo jest oparta na faktach, sami przyznacie, że COŚ musiało się wydarzyć. Dla wszystkich tych, którzy twierdzą; spadli, potknęli się, zabłądzili.. śpieszę z odpowiedzią, nie ma gdzie spaść ani zabłądzić, na sam szczyt prowadzi prosta droga, choć w niektórych momentach nieco kłopotliwa, zwłaszcza przy samym końcu.

Widok z przełęczy, aby się na nią dostać trzeba zboczyć nieco z drogi

To na Moście Tczewskim padł pierwszy strzał

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Sat, 01 Jul 2017 17:18:00 +0000

Most drogowy w Tczewie na Wiśle został zbudowany w 1851–1857r. jako most drogowo-kolejowy. Jego długość sięga 1052m i do tych czas uważany był za najdłuższy w Europie.

To tutaj zaczęła się II wojna światowa, kiedy zabito pierwszego człowieka.

Konstrukcja pamięta te czasy i zimną krew zachowaną w pamięci do dnia dzisiejszego.

Most został zamknięty w 2015r. z powodu złego stanu i groźby zawalenia, obecnie jest w przebudowie. Połowa mostu jest już odnowiona, jak również wieżyczki, jednak na drugą już nie weszłam bo bałam się o własne życie.

Jeśli dobrze się przyjrzycie widnieją tutaj podpisy z 1884 lub 1889 roku :)

Wspaniała pamiątka historyczna :D

Poniżej fragment konstrukcji pozostawionej po wybuchu bomby, od tych czasów był nietknięty.

A jeszcze niżej ostatni fragment mostu, który jak widzicie z biegiem lat wykrzywił się i grozi zawaleniem w każdej chwili.

Przeczytaj również:
Tczew czy Czczew??? Miasto, którego wymowa niekiedy płata nam figla

Deszczowy Sopot

noreply@blogger.com (Edyta Kowalska) — Fri, 30 Jun 2017 15:04:00 +0000

Sopot okazał się bardzo nowoczesnym miastem.

Niesamowite wrażenie robi wejście na molo, skąd też pochodzi większość tych słynnych zdjęć

Molo w Sopocie

Pierwsze molo zbudowali tu w 1817 r. zamieszkujący wówczas w Sopocie Rosjanie. Opuszczając Sopot spalili jednak zbudowaną przez siebie konstrukcję.

Cała konstrukcja Molo ma w sumie 511,5 metra z czego 458 metrów prowadzi nad wodą a pozostały fragment nad plażą.

I jak wcześniej już wspominałam, bardzo fajną pamiątką jest lokalizacja GPS, niebieski punkcik wskazuje gdzie jestem :)

Niestety tak piękna wycieczka po Sopocie dobiegła końca, jedno jest pewne gdybym jeszcze miała jechać nad morze, byłby to Sopot :)

Przeczytaj również:

Jedna część Trójmiasta, czyli Gdańsk na kolację

Gdańsk w białej sukience