Pobliska Ulica

KozieNAJS, czyli kam-bek!

2017-03-24T21:16:00.001+01:00

Dawno nie zasiadałem do tworzenia nowego wpisu. Za długo.
Minęło półtora roku działalności wyłącznie facebookowej. Mieliście rację. To nie to samo. Nawet nie powiem dlaczego. Tak już jest.
Zacytuję komentarz jednego z czytelników pod ostatnim, zawieszeniowym postem. "Blog ma duszę". Tak, ma. Tutaj czuję się nieograniczony, mogę Wam pokazać znacznie więcej niż w jednym marnym poście.
Dlatego wracam. Wiem, że na to czekaliście. Naprawdę nie sądziłem, że Pobliska Ulica jest tak chętnie czytanym blogiem. Nie będę ukrywał, mi też brakowało działalności w blogosferze.
Dziękuję Wam za cierpliwość. Opłaci się. Do pokazania jest... Cóż, ogrom materiałów. Dziesiątki miejsc, setki zdjęć. Półtora roku. Ja Cię. Gdzie ja nie byłem. Stopniowo dowiecie się, co gdzie jeździ. Bo o to przecież chodzi. Idea się nie zmienia.
I na tym się skupimy. Na rozległych wpisach, każdy z innego miejsca na mapie Polski. Głównie wschodniej. Ale nie tylko. Cel pozostał ten sam - wyłapać najciekawsze samochody. Najmilej widziane te od pierwszych właścicieli, łapiące się na klasyki, w różnym stanie zachowania. Wszędzie będą wyjątki. Muszą sobie tylko zasłużyć.

Zaczynajmy zatem! Od czego?
Pilotażowy wpis po przerwie poświęcimy Kozienicom. Byłem tam z moim przyjacielem Piotrkiem w styczniu tego roku. Oj, ile było jeszcze śniegu. A plucha że szok. Zaczęły się roztopy, ale nie na dobre. Niewiele brakło, a bym z górki na chodniku w centrum miasta pojechał jak na jabłuszku, Tyle, że bez jabłuszka.
Kozienice mają 18 tysiące mieszkańców. Bardzo typowy wynik niewielkiego miasteczka powiatowego. Rozmiar wręcz idealny do spenetrowania w jeden dzień. Udało się to. Pomogło idealne rozlokowanie blokowisk - tuż obok głównej ulicy, bez niepotrzebnego rozstrzału po granicach miasta. W ten sposób od osiedla do osiedla obskoczyliśmy wszystko. Nie wiem, jak będzie z Dęblinem. Trzy bloki tu, pięć następnych 3 kilometry za torami, więcej nie ma. Tylko rowery. Czekamy na wiosnę.
Cóż, mniejsza. Dzięki sprawnej eksploracji obłowiliśmy się konkretnie. Dużo aut na czarnych blachach i innych ciekawostek. Zobaczcie zresztą sami.

Już w drodze robiło się ciekawie. Aż aparat zaniemógł. Tablica RAL, ale kodu lakieru nie znam.

Ble, Fiesta III. Ale z 1995 roku, czyli wyprodukowana już po premierze czwartej generacji. Inaczej - Fiesta Classic.

Nie myślę o szczelności dachu, nie myślę o szczelności dachu...

Ścierra na osiedlu. Polift nie polift, one wymierają!

Rok temu paręset metrów dalej stała druga, też na RDF. #potwierdzoneinfo

Kozienicki Kuc.

Im bardziej gówniany kolor, tym bardziej pasuje do Żuka.

Szkoda, że tablice po reformie z 1999 roku. Wydane dla pobliskiego Zwolenia.

GSi. Focimy!

O Calibro, zaiste piękna oryginalność Twoja.

Ajj, pierwszowłaścicielskiej Piątki też dawno nie widziałem.

Pięć Five, tak dla zasady.

Pre-Logan.

Zderzak's swap accepted.

Osłonka zimowa obowiązkowa.

Rozsądnie pomalowany. Dobrze to wygląda.

Bój się Boga, nawet ich już nie ma.

Auto w sam raz na sobotni objazd marketów.

MX-6 GE. Może mieć 25 lat. Naprawdę.

Młody. Ale. Wymieńcie, ile takich widzieliście na czarnych blachach.

A GDZIE OWIEWKI

Dobra, kołpaki rekompensują.

Dobra kiełbaska z mojej kanapki, c'nie?

Yugo performance ze zderzakiem biedy.

A toż to bogactwo z końcówki lat 90.

Straszny samochód. Lift nie pomógł. (na zdjęciu przedlift)

#spottedbiedra

Trzynaście miejsc po lewo Kombi, od nowości w jednych rękach. WTL to Kozienice po włączeniu miasta do nowo utworzonego województwa mazowieckiego.

Wyciskałbym.

No nie, nawet tu wyglądają jak większe lifty, nie osobne generacje.

Ostatnie dobre Renault.

Ostatnie ładne Scorpio.

Jeest. DF z obsikanymi halogenami.

Kolor morski, taki kjs bambino

Nie palę.

Rejestrowany w maju 2000 roku.

Jak to mówią "otarł się o czarne".

#sąsiadpozazdrościł

Włoskie. Dlatego się trzyma.

Jedyny wolnostojący Maluch. JEDYNY.

Niby jechał jakiś Elegant, ale to podobno nie Maluch.

Ratuj jak możesz.

Kiepski wóz do gry w chowanego.

Lato, lato, lato czeka...

Będę robił.

Jeden z lepszych radomskich wyróżników.

Przypomina smutnego pieska.

Tak jak mówiłem, tamten był jedynym Maluchem. Ten jest jedynym Elegantem. Nie ja to wymyśliłem.

Droga powrotna przez Warkę = nadrobienie dodatkowych 30 kilometrów. Dla samego niby-Mustanga nie byłoby warto.

Ale każdy wrost cieszy oko.

Minispam Małymi Fiatami, które w Warce trzymają się o wiele lepiej niż w Kozienicach.

Rzeczywiście, ktoś spakował lampy ze zderzaka.

Komu zawadza.

Wareckie osiedla, wciąż po części z widoczną wielką płytą, nie zachęcają do relaksacyjnych spacerków. Coś jednak przyćmi ponurą atmosferę.

Nie zaglądałem.

Weźcie Tego Rumpla.

Halo wehikuł czasu, który mamy rok?

Wylądowaliśmy. Tego mi było trzeba. Obiecuję w miarę regularne wpisy, chociaż nie będą zbyt częste. Ale jak już, to podobnej objętości. Niebawem kolejne Pobliskie Miejsca. Do zobaczenia :)

Miejsce: Kozienice i Warka, woj. mazowieckie.

Autor: Michał Bakuła.

21.01.2017

Tymczasowe zawieszenie bloga

2015-09-12T23:43:00.000+02:00

Moi drodzy. Oficjalnie muszę ogłosić (bo nieoficjalnie już wiadomo od kilku miesięcy), że tymczasowo zawieszam działalność na blogu. Z powodu braku czasu nie mam kiedy sporządzać bądź co bądź pokaźnych wpisów, a nawet pojedynczy potrafi sporo zająć. Jednak nie oznacza to, że całkowicie rezygnuję z publikacji moich materiałów, które wciąż ulegają powiększeniu. Zapraszam Was na facebookowy profil Pobliskiej Ulicy. Struktura wpisów nie ulegnie zmianie - nadal zobaczycie przeważnie więcej niż jedno zdjęcie plus krótka anegdotka. Tylko gdzie indziej, i może krócej. Ale będzie :)
Serdecznie zapraszam do śledzenia fanpage'a i trzymajcie się cieplutko! Dziękuję innym blogerom i życzę, abyście nie podjęli takiej decyzji jak ja :) Do zobaczenia!

500 POST: 1972-1975 Audi 80 B1 GL

2015-06-30T19:45:00.000+02:00

Właśnie naszemu blogowi stuknął pięćsetny wpis. Jak na trzy lata działania, całkiem całkiem. Nie da się nie zauważyć, że jego struktura ulega cichym zmianom. Kiedyś wpisy pojawiały się codziennie, teraz średnio co tydzień. Wcześniej zero miksów, dziś w większości. Jeszcze niedawno nasza działalność ograniczała się do Warszawy i okolic, obecnie jeździmy w różne rejony i przywozimy klimatyczne pamiątki. Czy aby nie można go już nazywać fotoblogiem motoryzacyjno-podróżniczym? Powoli, powoli, jak pojedziemy jeszcze dalej... :)
W jubileuszowy wpis łapcie coś pojedynczego, ale zacnego. Pierwsza 80-tka w czterech drzwiach, znacznie rzadsza od dwudrzwiowego odpowiednika.

Śląskie tablice zastąpią świeże WOTy? Mamy cichą nadzieję!

Oznaczenie GL sugeruje gaźnikowy motor 1.5 o mocy 85 KM.

Po OTW kręciła się dwudrzwiówka. Jako daily. Nie do zajechania, to i czemu nie?

Dziękujemy za wspólne 500 motoryzacyjnych odkryć. Dzięki Waszej aktywności mamy po co (i do kogo) pisać. Może rzadziej, ale nie mniej treściwie :)

Miejsce: Otwock, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Pobliskie Miejsca 2015: Radzyń Podlaski

2015-06-16T19:48:00.000+02:00

Kochani moi, miło znowu tu wpaść i zapodać kolejną relację z Ściany Wschodniej. Długo się nie odzywałem, za co biję się w piersi. Dziś nastał dzień odebrania ostatniego wpisu do indeksu. Wszystko zaliczone, humor dopisuje, fotki już wyskakują z folderów, wrzeszcząc "Wstaw mnie, wstaw mnie!". Zatem wstawiam. 106 sytych sztuk. Miłego oglądania.
Jeszcze w drodze do frenda Łukasza (przecież samemu to jak!) zaskoczył mnie Mały z Dolnego Śląska. Kto, po co, jak?

Ruszamy na Radzyń, bowiem taki obraliśmy cel. Takiego gimbusa gimby nie znajo.

W Siedlcach na dobre zagościła wiosna, kaczki przyleciały.

Obowiązkowy punkt - Południowa 1. Nie muszę wyjaśniać, co tam się znajduje. Co ciekawe, Wartgolf palony był na przycisk!

Trasa biegnie przez Łuków. Jaki rejon, takie C124. A u nas się bawią w jakieś ceramiki...

Kwintesencja. Obok mus mieć Passata. Z całym szacunkiem dla Łukowian, ale wieje kiczem na kilometr.

Ale no bo przecież! Odwiedziliśmy Babunię, która ma się dobrze. Zaparkowałem obok swój zabytek wybitnie późnego PRLu.

Stoi i będzie stać, ja to wiem. Do zobaczenia kiedyś po drodze.

Już właściwy kierunek na Radzyń. Komitet powitalny na miejscu.

Libijskie Gumiaki nie próżnują.

Ulan, wieś 8 kilometrów przed Radzyniem. Borze, oryginalny PR110d!

Dziurawy, ale nie malowany! Ja piernicze, to przecież wyginęło.

Dzieciaki nie doceniają, czym się wożą. Za moich zamierzchłych czasów podstawówki wystarczał tylko Autosan.

Dinozaur, no naprawdę. Na pewno w okolicach Warszawy.

Inny odpoczywa gdzieś obok.

Dobra, dotarliśmy. Pierwsze kroki standardowo na szrot. Takie tam towary!

Dziwna sprawa. Niby stoi przed bramą, ale nie jeździ od kilku dni.

Przypadkowe niewyostrzenie = minus piętnaście lat.

Idziem na miasto. Tak, mówię prawdę.

Dwa najpopularniejsze osobniki na terytorium, po prostu porzucone. Zgroza!

Powoli łódki wypływają.

Radzyń ma zaledwie 18 tysięcy mieszkańców i swój szpital. Całkiem spory. Nieźle.

Tego Malucha widzieliśmy później w różnych częściach miasta. Przeciętny dzień rdzennego radzynina (radzynnego rdzanina??)

Czyli poczta, szpital, Biedronka. Powrót - godziny popołudniowe.

Jemu nie trzeba leczenia.

Zaplecze szpitala okazało się najciekawsze.

Favka pikap, dacie wiarę?

Następny dinozaur. Czesi mają ich więcej niż my Traków.

Nie sądzę, bym widział inną w Polsce.

Bardzo grzybowe kołpaki.

Jak się okazało, jedyne złapane BPR. To pierwszy numer dla Radzynia, oczywiście województwo bialskopodlaskie. Wydawany do początku lat 90, tu obstawiam ok. 1986.

Spotted: Biedra.

Tam grzyby mają rozmach, nawet ujeżdżają rekiny!

W końcu pekaesik. Ubogo, ale swojsko.

Trzy wymiary prestiżu.

Jeszcze nie woła "zezłomuj mnie".

On tym bardziej.

Radzyńskie 125p's bardzo urzekają!

Bardzo ładny, uszanowany bardzo.

Tym razem nie zostawię najlepszego na koniec, lecę po kolei jak leciało. A TO ewidentnie wygrywa ten miks.

Toyota Corolla E9 XL 16 VALVE 4WD ESCAPE. Skończyłem.

Jest to zupełnie odosobniona wersja EDziewiątki. Zwykłe kombi inaczej wyglądało. Escape jako jedyne posiadało napęd na cztery koła i było określane również jako Tercel.

Kolejny przykład auta, które widzę pierwszy raz na oczy.

Dobre alu, bo fabryczne.

Założyliśmy się, że wiezie coś z Malucha. Nie myliliśmy się - leżał pałąk.

Ostrówek - polska koparka na bazie 60.

Sztos!

Jak się okazuje, każde podobne miasteczko musi mieć swoje Atu!

Nietypowy dojazd na posesję.

50th, ach.

To nie to co myślicie.

To Suzuki Alto! I dobrze, że już po wyborach.

Sadysta.

Patrz na tablicę raz.

Patrz na tablicę dwa.

YOUNGtimer spot, perspektywa 1.

Perspektywa 2.

Trochę Małych dla zasady.

Ostatni rok na osiedlu. Więcej nie daję.

O, coraz ich mniej, nie zaprzeczycie.

Gdzieś czytałem że wyszło kilka tysięcy?

W końcu starszy.

I zmęczony.

Tablicy czemu nie zamalował.

Trawa zdobi lico me.

Na Wiejską sio!

Przedllift, jeju, zabytek!!

O dziwo nie ma się czego czepnąć.

Huhu, dawny burmistrz.

Znajomy jakiś.

Wracając przez Łuków na przegląd przyjechał nietypowy kolor na Maluchu.

Cóż, środek zdradza pierwotny odcień.

Do uratowania, nie wiem czy aktualne, ale czemu nie próbować.

Strażak. Albo Eks.

Maluch na LLU, coś pięknego. Ogólnie inne auto niż Passat to coś pięknego.

Działkowicz z Żoliborza pod Stoczkiem Łukowskim.

Pekaesiok z Garwolina.

Rura na każdym biegu, zwłaszcza w mieście.

Takie widoczki tylko tam. Naprawdę...

Kończymy w sumie z pompą.

Jeszcze Czarny Kącik. W Radzyniu wydawano:

- BPR (1977 - ok. 1991); przytoczony wcześniej Żuk,

- BPS (1991 - ok. 1997); fajny wysoki rządek się zrobił.

Niezgnite!

- BPX (1997 - 2000); dodam tak zwaną "upośledzoną" Mazdę.

Dziękuję za uwagę. Wakacje rozpoczęte, zatem zwrócę większą uwagę na blog. I Wasze również! Odrobię wszystkie zaległości :) Niebawem kolejna wyprawa i nieco okolicznych wrzutek.

Miejsce: Radzyń Podlaski (Województwo Lubelskie)

Zdjęcia: Michał Bakuła

Pobliskie Miejsca 2015: WGW & SOKO

2015-04-30T20:58:00.000+02:00

Dzień dobry w przedmajówkowy czwartek! Z okazji zbliżającego się czasu błogiego chillowania postanowiłem się zebrać i sklecić relację z ostatniej wyprawy, coby jutro przy porannej kawusi byście mieli co czytać. I liczę, że dzięki temu co dla Was przygotowałem rozpoczniecie kilkudniową labę od uśmiechu ;)
Dzisiaj odwiedzimy dwa ostatnie miasta z dawnego siedleckiego, w których wcześniej się nie zjawiliśmy. Zdecydowanie w Węgrowie i Sokołowie Podlaskim liczyliśmy na niezły motoryzacyjny potencjał. I, poniekąd, takowy się przejawiał, aczkolwiek nie znaleźliśmy nic, co bezdyskusyjnie by rzuciło na kolana. Tu za przykład należy wziąć Syrenę i Psiukacza z Łukowa bądź garść dobrych czarnoblachowców z Międzyrzeca. WGW & Soko (tak je zwykliśmy nazywać) są po prostu neutralne. Bez polotu. Polskości jakże więcej. Spotkać tu regularnie upalanego Poloneza to jak w Warszawie SUVa lub BMW w Otwocku. Cała masa starszych i młodszych reprezentantów FSO&FSM i nie zanosi się, coś czuję, na prędką wymianę. Bo i po co, skoro ciśnie?
A zresztą, sami zobaczycie. Zgłębcie się w niepowtarzalny klimat, bijący zresztą ze wszystkich przez nas odwiedzonych miasteczek. Im bliżej stolicy, tym bardziej zanika. Dlatego Wam serwuje te relacje - by wprowadzić coś innego, może nawet przyjemniejszego od stołecznej populacji gratów.
Siadamy do Fiata 126p (na dodatek Bis!) i drogi powiatowe nasze. Kierunek Węgrów.
Chłopaki robią.

Wylotówka miasta powiatowego.

Koneserstwo, stadium wczesne.

Koneserstwo, stadium rozwojowe.

Grunt to dobry PiaR.

Nie dopłacili za progi.

Przepraszam za tą dołującą zdjęcie mgiełkę.

Tak Węgrów wita turystów!

Od zamiechrzłych czasów Internetu, bez zmian.

Patriotyczne zaplecze transportowe. Tak a propo 3 maja.

Dopiero potem się okazało, że po drugiej stronie mają drugiego Stara! Wcale nie ładniejszego...

Biedra's jangtajmer spot.

Zapowiedź drugiego dzisiejszego miasta.

Tonie w otaczającym go prestiżu.

Skody są w reguły rzadkie w tych rejonach, lecz dostępne.

Mieszaniec. Ratować się trzeba...

Elegant? Starszy? Nie wiadomo.

Ach i oto bohater, za sprawą którego jestem bardzo z siebie dumny. Jak widać, miał karteczkę. Wrzuciłem jej zdjęcie na Fejsbuczka i po kilku dniach Maluch stał już u znajomego z Ciechanowa. I to ja się do tego przyczyniłem <3

Samochód był malowany i jest w bardzo dobrym stanie. W dodatku ma rzadki, szary skaj w środku, występujący wyłącznie w 1994 roku. W lepsze ręce nie mógł trafić. Pozdrawiam Cię, Robercie!

Żyje w mieście. Kto zaprzeczy?

Chowa przed świrami z aparatem.

Kombi w ostrym Słońcu Lazurowego Nieba.

Gimby nie znajo.

Tonie w prestiżu, vol. 2.

Miał ktoś zacięcie, by to ściągać.

Dlaczego z Tico?

No powiedz, jaki kolor ma ta Twoja perełka nooo!!

Sraczkowaty.

Tyle tego, że nie pamiętam jak/gdzie/kiedy go cyknąłem.

Patrz no Ojcze, tego jeszcze nie grali!

Serio. Jakakolwiek stara Skoda to w małych miastach gatunek na wymarciu.

Bez Minusa, żadnych plusów.

Węgrowskie słoiki.

Corsa obok jakby nie patrzeć też coupe!

Prekursor pickupów double-cab.

85 jak nic.

Młodszy

Intrygował mnie napis CATALYSATOR.

WWEEM WWEEM

Powoli wyjeżdżamy w stronę Sokołowa. Znowu Kombi. Co z nim nie tak?

Daawaj tego embeka!

Miny januszów bezcenne.

Gumiaki zapobiegawczo włączyły długie.

No i Sokołów. Zapach wędlin ugodził w nasze nozdrza i dodał smaku masie mijających nas Polonezów. Ależ to wylęgarnia...

Siemiatycze - następny cel.

Stąd widać przedział wiekowy załogi.

PKS jak niemal w każdym miasteczku dawnego siedleckiego. 98% polskiego, niezniszczalnego taboru, który przez lata uległ licznym modernizacjom. Lecz co stare i obrzydłe, na siłę poprawiane wraz nie będzie piękne.

To tak ogólnie. Osobiście uwielbiam polskie autobusy.

Znacie jego oficjalną nazwę? Jelcz T120/3 EWA! Nie żartuję!

Jedyny na czarnych. Niedobrze...

Aż cyknąłem budynek, tak mnie urzekł.

Całe życie przez kraty.

Legenda. Zanim założono Sokołów, on już gnił.

Jak widać lubią nie tylko Polonezy.

Wpadliśmy po drodze do kumpla. Nie bez powodu wybudował dwa kolejne garaże :)

"Mój stary Star już objechał ten kraj
Przez wszystkie lata było z nim jaj.
Mój stary Star, ze Starachowic wóz
Zapełnił w mej stodole cały luz.
Mój stary Star na pace woził gruz
Na cztery gary nie pali dawno już..."

O, inniejszy!

Gdy wsiedliśmy do e36 kumpla, aż nie mogliśmy wysiąść. Nadeszła nowa era carspottingu - wystawianie aparatu z dupowozu.

Soko ma swojego zbieracza.

Zwykły Truck. No co.

Sami widzicie ile tego.

Ze wsi wyjdziesz, wieś Cię znajdzie.

Prawie jak pocztówka, bowiem na tle dumy miasta - zakładów mięsnych znanych w całej Polsce.

O, i to jest stuprocentowa pamiątka z Sokołowa!

Już Was nie morduje tymi Poldkami. Wyjeżdżając jeszcze mała sesja przy naprawdę grubym żelastwie.

Kończymy nostalgicznie.

Tradycyjnie Czarny Kącik. W Węgrowie wydawano:
- SDR (1997-98),

- SDW (1994-97),

- SDF (nie znaleziono) oraz WTG po 1999 roku.

W Sokołowie natomiast:
- WTF (po 1999),

- SDO (1995-1998),

- oraz SDE (1991-1995).

W dzisiejszym wpisie rządził klimat, nie fury. Oby to się zmieniło przy kolejnym wypadzie!
Łakomi rarytasów zostaną nasyceni w drugiej części miksu warszawskiego i w mieszance otwockiej, którą wstępnie zapowiadam. Nie mogę obiecać kiedy będzie, bo sami widzicie że z regularnością bywa różnie. Chciałbym to zmienić, ale ciężka sprawa. Musicie wybaczyć. Za dużo wziąłem sobie na głowę w świecie Internetu.

Miejsce: Węgrów i Sokołów Podlaski, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

1974-1982 Maserati Merak

2015-04-12T21:04:00.000+02:00

Skośnie parkując, dzisiejszy Mototarg na Służewcu zaszczycił Zaiste Zaniski Wóz. Ewidentnie włoskiej roboty. Lamborghini? Ferrari? ...

... Maserati? Si, signore. Włoszczyznę od razu się pozna, lecz marka bywa czasami trudniejsza.

Oglądacie dzisiaj Meraka, uboższą i łagodniejszą (gdzie to widać?) wersję Maserati Bora. Tak tak, coś w deseń kryzysowych Polonezów. Może to nie było dobre porównanie... Po prostu nawet nabywca Maserati może myśleć rozsądkiem. Niemniej ma słabszy silnik rozwijający niegłupie 192 konie i w porównaniu do tego lepsiejszego, nie można pooglądać sobie motoru zza szyby. Z zewnątrz ani trochę nie widać pokrewieństwa z Citroenem SM, od którego przejął przecież zespół napędowy i kokpit. Porównajcie sobie te dwa auta. Nawet tak porywisty Francuz musi być miękkim kolosem, a temperamentny Włoch kleić się do asfaltu. Wszystko się zgadza, nawet gdy rozchodzi się o auta sportowe.

Wyprodukowano 1800 sztuk. I podpis: "Merak był stosunkowo popularnym samochodem". Szczerze to lichy uśmieszek zlał moją twarz, ale faktycznie to sporo jak na Maserati. Ale zachodniego brata jednak wytłukli 7 razy więcej... Nie szkodzi.

Ciekawostką jest fakt, że przybujał się nim Patryk Mikiciuk. Tym razem pooglądać dwa kółka.

Miejsce: Warszawa Służewiec
Zdjęcia: Michał Bakuła

1976 Polski Fiat 126p ST

2015-04-05T21:38:00.000+02:00

Na wielkanocny wieczór przygotowałem jajeczko. Rdzawe, nawet absolutnie nie przypominające kurzego wyrobu. Aczkolwiek ktoś mógł nim kiedyś jeździć jak na jajku...
Przez krótki czas.

Podejrzewam, że czegoś takiego oczekiwaliście ostatnimi czasy. A kiedy uszczęśliwiać naród jak nie w Wielkanoc?

Najpierw kilka suchych faktów odnoście dzisiejszego bohatera. Fiat 126p, jak każdy widzi. Aczkolwiek wyjątkowy. Pochodzi z pierwszej serii produkcyjnej wyróżniającej się przede wszystkim tylną klapą Bambino (z dodatkowymi kratkami) i mniej widocznymi szczegółami jak uszczelki z klinem, licznik Kapliczka do 130 km/h, felgi Cytrynki stosowane już w ostatnich Fiatach 500 oraz chromowane obwódki reflektorów. Te Maluchy składane były po części z włoskich części (dobór słów na 126!), a ich produkcja zakończyła się z rokiem 1977 wraz z wniesieniem pierwszych poważniejszych modernizacji. Auto utraciło wtedy cenną dziś klapę i wspomniane smaczki na rzecz tańszych w produkcji, przeważnie gumowych i plastikowych. Zresztą normalna sprawa - pierwsze lata od premiery auto ma kusić, a gdy znajdzie grono klienteli można go upraszczać do woli. Przecież i tak kupią, bo mają wyjście?
Ba. To był nawet trend, obecnie wprawiający w konsternację.

O jego żywocie nie napisze się książki, podejrzewam że nawet eseju. Domyślacie się dlaczego?

Bo mimo siły wieku, Fiacik ma iście ubogi w doświadczenia życiorys. No bo nad czym rozmyślać, jak pierwsze 20 lat gnijesz pod blokiem wśród osiedlowej cebuli, a następne 20 wśród wykwintnych willi statecznych garniturków? On się w życiu nie najeździł, to mogę zagwarantować, a jego postój wśród ursynowskich bloków jest udokumentowany zdjęciami z przełomu tysiącleci. W tym miejscu nieprzerwanie się wtapia od conajmniej 15 lat. Minimum!
Ale czy konieczne jest usilne przekonywanie że mam rację?

Podręcznikowy przykład reakcji plastiku na promienie słoneczne. Wydawnictwa już wydzwaniają o wykupienie praw autorskich.

Wybite okienko pozwala dokładniej przyjrzeć się beżowemu wnętrzu i charakterystycznej dla pierwszych 126p kierownicy (akurat ona i siedzenia spowite są pokrowcami). Mimo usilnych chęci, unieruchomione drzwi nie pozwoliły dostać się do środka w tradycyjny sposób.

Przód trzyma się na szpachlach, albowiem x lat temu wóz miał dzwona. Stąd rozkład przedniej części przebiega trymigowym tempem.

Śpiewamy dziś radosne "Alleluja". Jemu nie zanosi się na zmartwychwstanie, choćby świat stanął na głowie, Słońce zaćmiło, a ziemia zatrzęsła. Pomoże jedynie ponowne wyprodukowanie w FSMie...
Impasybul.

Miejsce: Warszawa Ursynów
Zdjęcia: Michał Bakuła

1979-1984 Opel Kadett D

2015-04-02T22:54:00.000+02:00

Podczas wielkoczwartkowego upalania Malucha jedno z przytorowych rond w Józefowie stało się dla mnie zawrotką. Za sprawą tego pana.

Kadetta przedstawiać nie trzeba, a tą generację też każdy z Was widział. Świetnie widać po nim jak Opel przykładał się w produkcji swoich samochodów. Ani źdźbła rdzy!

A przynajmniej z przodu. Zatem wracając: zauważyłem go podczas jazdy i natentychmiast zawróciłem by wyskoczyć z aparatem. Uchylona przednia szyba świadczy, że to prawdopodobnie jego właściciel załatwiał sprawy w kiosku. Przemknąłem niezauważenie, cyknąwszy trzy focisze.

I dwie ciekawostki. Pierwszą jest fakt, że to pierwszy po 80-letniej przerwie Opel z przednim napędem. Drugą są tablice pochodzące z około... 1980 roku! Ogarniacie? Szare Syreny i sraczkowate Maluchy, a wśród nich wiosenny Kadett.
Lecz właściciel i tak jest biedakiem, bo jeździ starym gratem. Co z tego że 35 lat temu przeskoczył polską rzeczywistość...

Miejsce: Józefów, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Ogólnostołeczne Zestawienie Rarytasów Oczekujących: cz. 1

2015-03-26T18:44:00.000+01:00

Witajcie w pierwszym wiosennym wpisie!
Musiał w końcu nadejść dzień, w którym zalegającym fotkom powiedziałem to co należało powiedzieć. Zwykle mój codzienny rytuał wyglądał następująco: podłącz telefon -> zgraj -> obrób -> zmniejsz -> kopiuj do fapfolderu. Część poszła już na bloga, ale większość nadal kisiła się w aktówce. Przyszła idealna pora oczyszczenia wszelkiego zalegającego spamu. Nie będę robił miksów poszczególnych dzielnic, bo za mało aut na każdą przypada (a coś czuję że chyba żadnej nie pominąłem). Macie więc mieszankę z całej Warszawy. A, i zaznaczę, że nie pojawią się wielkie rarytasy. Ich wyjątkowość nagradzam osobnym wpisem, natomiast dzisiaj prym wiodą "odrzutki" skitrane w folderze by tam kiedyś na przyszłość były. Ta przyszłość kończy się dziś z dniem publikacji, zatem zapraszam. Nie powinno być nudno, gdyż przed Wami ponad 100 zdjęć. A będzie jeszcze druga część...
Emka Jeden. W nich zawsze intrygował mnie uchwyt tylnej klapy ulokowany nieestetycznie i średnio praktycznie.

W naszym kraju ewidentnie widać "narodowy opór" w sprowadzaniu Renault Alliance...

Są więcej warte niż "starsze nowe".

Przypiłowała do stolicy.

Cała gama kolorów na jednym Wartburgu. Fabrycznie chyba nie było innych niż kremowe, szare i czerwone...

Typowe dogorywanie grzybowych perełek, których właściciele zadzwonili do niewłaściwej kartki.

Lexus bez lexus-looków wygląda nijak, a nawet nieosiągalnie. Gdyby Opel poszedł w ślady Japończyków, też nie wyobrażalibyśmy sobie go z tradycyjnymi kloszami.

Uwielbiam prestiżowe WI na nieprestiżowym wozie.

Dwieściesześćdziesiątcztery.

Ostatnia przejażdżka liniowym Ikarusem (październik 2013).

Swój spotkał swego na obczyźnie.

Goha, umyj Trabanta!

ATOSO?

AM AM JABŁUSZKA

Prawdziwe XR2i.

WAP FAP FAP WAP

Sporo się przewija gratów ściągniętych z Hajnówki.

Powozi drugie tyle.

Drut kolczasty na takich jak my.

Niespotykane pierwsze Polo na czarnych z końca '90s.

Nie podchodzą mi maty.

I niech ktoś powie że przydomek źle dobrali.

Prułbym czarnym dymem w Śródmieściu na złość ekologom.

Nie, nie wygra miksu.

Spot whitetimerów.

A co to WGL jest whitetimer?

Dobieranie kołpaków pierwsza klasa.

Chyba ostatni taki widok w Wwa. 10 lat temu normalka.

Wiecie że właściciel go myje? A po co ma jeździć.

Ruina '75 grozi zawaleniem.

Kto mógł popsikać sprejem korozję? Dziadek i patologia w kręgu potencjalnych podejrzanych.

Z dedykacją dla pewnej kobiety :) "Proszę kochanie, wałkiem jechany Escort dla Ciebie!". Ech, i która mnie zechce z moim romantyzmem...

Jeszcze ich się naoglądacie.

W kominiarce.

Serio tak trudno znaleźć oryginalne kołpaki?

BOGACTWO <3

Chyba ten co stał przy Emilce. Dawnej.

Dedykacja po raz drugi!

Plastiki z Malucha wszędzie wejdą.

Ściółkę gromadzi.

A ten piasek na kostce.

Przyczajony Tygrys?

(nie)Ukryty przed Bazyliką na Kawęczyńskiej.

Co ja mam dzisiaj z tymi kołpakami że tylko bym narzekał?

Barack przyjedzie to odjedzie.

Od miłośnika! (trzody chlewnej)

A moja też ma MARLBORO!

Nie sprzeda. Wywiezie. Zgnije.

Ulubiony 126p in ol of Łorsoł!

650K, czytaj Komfort (bogactwo plus dodatki).

Jeszcze przeżyje tą Almerę.

Nie daj lasce moknąć na deszczu! Zamów Garbi-Taxi.

O ile szofer się dostanie.

Kocham owiewkowe pakiety na każdym ruskim/ukraińskim aucie <3

Czemu nie.

Malować? Bez fantazji, podejdzie tylko kość słoniowa.

Ten front to już relikt!

Mam motylki w... Garbusie.

Obok Focus ST, ale prawdziwy fan sfoci Niewiadówkę na czarnych!

Całkiem obok Motylka.

Odholowany na depozyt w Wawrze.

Syndrom gargamelstwa, ale żółte blachy som!

Przecież tego sporo jeździ.

Kubełwagen?

Tak można koneserować.

Każdy ma, mam i ja!

Lyftbeki najrzadsze nie?

Konserwacja gwarancją sukcesu.

Więc o czym mówiłem? ...

Zastosowanie dachowego bagażnika? Kwiat młodzieży nie dopnie się na dach.

Nie, nie powiem że wio.

OZ, Bluebird, WI. HMMM

Nie pytajcie mnie o model.

Gościł na łamach naszego głównego zdjęcia.

Forma, czyli sedan.

Można brać rarytasy ze złomów!

Prawie ostatnie czarne z Mokotowa (max 944Z).

Żuraw złapany.

Daję okejkę.

Padnij!

Szerokie to że naprawdę.

On WIE że go pozbawiono.

Fabryka a garażu nie widział.

Na UW też się wożą.

No wzorcowy ekosystem!

Saturn SL, jak ktoś nie wie. Pewnie czeka na uszczelkę pod głowicą x miesięcy. Czy inną pierdołę.

Deliver-car restauracji bałkańskiej. Trafili.

Malaga..

Róg padaki...

I kasztanki...

Formanem pojadę na koleżanki!

Wszyscy je znają i sobie dogadzają...

MALAGA DWA FORMANY I STO EN IKS! NANANANA NANANANA

Ani trochę nie kojarzy się z damską Micrą.

114 GTa, fafarafa.

Inwalida a jakie zacięcie, no...

Ile to akcji by mieć WIGa...

Robimy turne.

Łazienkę na hol.

ŻE TRZECI?

505-ty

Déjà? Wui wui.

Druga część nie wiem kiedy, ale na pewno w międzyczasie coś spoza wielkiego świata :)

Miejsce: All of Warsaw
Zdjęcia: Michał Bakuła

1989-1993 Peugeot 205 Cabrio Roland Garros

2015-03-21T22:35:00.000+01:00

Dobry wieczór. Dzisiaj krótko aby przywrócić oglądalność bloga, która z mojej winy ostatnio spadła. Przepraszam Was za nieregularność wpisów. Mimo iż jeszcze zawodowo nie pracuję, można powiedzieć że mam pełen etat na Facebooku, prowadząc 5 stron, kontrolując kilka grup i konwersując momentami z 6 osobami naraz. No nie mam czasu, a na siłę nie chcę tworzyć bo to nie wyjdzie. Zapowiadam, że niedługo ujrzycie mieszankę ze stolicy będącą zlepkiem wszystkich zdjęć do tej pory nie publikowanych, a także co nieco z mojego kochanego powiatu otwockiego. W międzyczasie znowu ruszymy w tereny dawnego siedleckiego, a może nawet dalej. Wybaczcie mi tylko niesubordynację :)
A dzisiaj pokażę Wam Dwieściepiątkę ze zdejmowanym dachem. Patrząc na jego oblicze i stan zapuszczenia, teza mówiąca że wiatr we włosach można w nim poczuć bez jakichkolwiek operacji konstrukcyjnych nabiera sensownego znaczenia, jednakże nie jest to powód do porzucenia przecież rzadkiego auta pod PeKaPem.

Kuzyn dorobił się niedawno 306-tki z brezentem i jest niemal pewne, że nakrycie głowy tutaj wymaga interwencji. Jak byś o to nie dbał, wiek zrobi swoje. A 306 dzieli od niego dekadę.

Bystrzy już tutaj dostrzegą, że nie jest to zwykłe Cabrio. Szlachetny kolor, nietuzikowe felgi...

... a także emblemat informują o rzadkiej limitowanej wersji oferowanej wyłącznie przez cztery lata. Wyróżniało ją bogate wyposażenie, w tym kubełki i kierownica obszyte skórą, czerwone pasy czy wspomniany lakier o nazwie Pinewood Green. Nie wiadomo ile sztuk opuściło fabrykę, ale w Polsce na palcach ręki liczyć i z pewnością należą do kolekcjonerów bulących zawrotne kwoty na rarytaśne wersje. A u nas w Otwocku jeden z nich zachęca patologię do szabrowania...

Podczas gdy 205 Cabrio jeszcze nie urzeka, większy i nowszy 306 już czaruje. O 406 Coupe nawet nie wspomnę... Wszystkie trzy łączy ta parafka.

Miejsce: Otwock, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Pobliskie Miejsca 2015 - Międzyrzec Podlaski

2015-03-05T15:48:00.000+01:00

Dzińdybry.
To jest właśnie ten czaaas!, jak to śpiewała Beata Kozidrak w jednym ze swoich przebojów. Czas oczywiście na drugą, nie... trze... czwar.. KOLEJNĄ wschodnią wyprawę! Taką, którą mocno pożądacie i oczekujecie spragnieni poznania rarytasów z miejsc jeszcze przez nikogo nieodkrytych. Tradycyjnie namówił mnie równie niepoważny gość jak ja, Łukasz ofkoz :)
Na mapie wyznaczyliśmy punkt w Międzyrzecu Podlaskim. Mieście 17-tysiecznym, w którym jeszcze nie gościliśmy nawet przejazdem. Jego bliskie położenie Białej Podlaskiej sugerowało potencjał warty wychwycenia, a przy tym był to nasz debiut w dawnym województwie białopodlaskim (do tej pory poruszaliśmy się w siedleckim). Oznaczało to inny klimat, tablice, drogi, poziom rozwoju terenów miejskich, obecność kultury w życiu codziennym i inne typowo społeczne aspekty, bo i na to można było zwrócić uwagę. Teoretycznie miało być inaczej (wręcz gorzej), a wyszło że małe miasteczka naprawdę dbają o infrastrukturę zostawiając w tyle większe miejscowości w aglomeracji warszawskiej. Taki mój Otwock dla przykładu. Wystarczy godzinę pobyć tu i tu, by wyłapać o czym mówię. Odległość od stolicy zdecydowanie plusuje i tam chce się żyć! Dziwi mnie tylko, dlaczego Międzyrzec nie ma praw miasta powiatowego mimo sporej ilości mieszkańców. Takie Łosice - 7 tysięcy i swoje WLS. Niby blisko do Białej, ale nie rzut moherowym.
Ale co będę gadał. Miasto ładne jak każde, do którego się pierwszy raz pojedzie, taka prawda. Skupmy się na meritum wycieczki, bo wiemy wszyscy że wszędzie są inne zabytki niż architektoniczne :)
Tradycyjnie coś po drodze, a co może być pierwszego jak nie Maluch?

Favorit od warsiawskiego konesera.

Zobaczcie, słońce wyszło, trochę cieplej i od razu wszystko wylazło na drogi.

Sedesiki muszą być.

Wąski Truck '92, rzadkość.

Babka chce wywalić na złom i wymienić na nowego Dustera. Święty interes.

Natomiast większość nie pozbywa się Maluchów i cisną do mleczarni/kościoła/mięsnego/gdziesięda.

Na podmiejsko-wiejskich wylotówkach ZAWSZE miejcie Pstryczka w pogotowiu.

Garwoliniak.

Może spotkacie Cytryna&Gumiaka podczas przerwy w trasie...

Miejski crossover.

Taki widok pięknie odzwierciedla zwiedzone tereny.

Dojechalimy do Międzyrzeca i pierrrrrdut!W przeciwieństwie do Łukowa, miał mocne wejście.

Potem już leciało. Zobaczcie ile jaktajmeruf na jednym zdjęciu!

Nasze Dajewoo na przecież "obcych" blachach (co dało się odczuć po spojrzeniach oburzonych Januszów) postawiliśmy obok oklepanego kwadratowego ryneczka z fontanną wyściełanego kostką. Wszędzie tak jest. Ładna wizytówka.

A, no i obok Eleganta '96 dotkniętego patologią.

Polonez w gazie, przyczepa, cement, spodnie na szelki, kielnia, betoniarka. Proszę połączyć.

Mimo iż specjalnie daleko ode mnie nie jest, tablice BP wydają mi się bardzo egzotyczne, jakby 500 kilometrów dalej. Uwielbiam tę serię.

Dworzec PKS moszny nie stargał, ale spodziewałem się - jak autobusy, to w siedleckim.

Ostatni ludzki front.

Tyle. Przynajmniej przeważa polskość.

Dochodzimy do osiedli poza centrum.

Brejk!

Jak zwykle w przysiadzie.

Nie wykupiono wszystkich mieszkań, a on czeka.

Wtórnikowa lubelska tablica z 1995 roku.

"Patrz wnusiu, ja to postawiłem jak Cię na świecie nie było!"

W Łukowie była porzucona Beczka. Międzyrzec nie mógł być gorszy...

... więc dorzucił w pakiecie Kadetta.

Oba pojazdy wykazują objawy tymczasowej nieruchomości.

Yeaaa, takie parkingi ja rozumiem.

Na oko zwykłe Eleganty, nah drążyć temat.

Za to obok wypasione Atu Plus GSi na ozetach i ze spojlerem. Ach!

Dwa bloki dalej Lis Polarny. Zobaczcie na tablice. Tyle wygrać!

Audi V8. Tu powgniatane tu nie, no i?

Prestiż-in-progress - czeka na kostkę i podjazd.

Przedlift i polift.

Niezgnita! TD!

Biała Dama, aż samo się nasuwa. Pakiet z Turbo...

... ale na przedni nie starczyło.

Sunny SRiX, czy jak tam.

With lotka-pacquett.

Kangur i Kubistar sprawdzają stan mieszkań.

W Międzyrzecu nie oszczędzali na pierdołach i do Tików masowo dokupowali spojlery. Ktoś musiał pozazdrościć, bo prawie wszystkie takie egzemplarze miały z tyłu flaki. Oprócz tego.

I do Twojego garażu może zostać podrzucona!

Daily-tyracz.

Witamy na ałtoszrocie. Panowie nawet nas nie zaszczycili spojrzeniem, co jest najbardziej komfortową opcją dla szperacza.

Wlot eksport, plakietka FIAT, chromowane pióra, ach! Ratować!

No Chrysler Le Baron no.

Dzięki naszym zwiadom wiemy, gdzie trafiają olxowe przypadki.

Ale wyłupił oczy.

Cudowny jejuuuuu <3

Specjalnie nie wyostrzył dla odjęcia dwudziestu lat.

Powróciliśmy na rynek a tam się zapolonezowiło.

Nie stać mnie na jazdę Polonezem. Do czego to doszło.

YW niedługo będzie akceptować.

Felgi dziełem prostoty.

Pięć osób, dwie do bagażnika i na Balaton.

Wyjeżdżając stwierdziliśmy, że nie obeszliśmy ostatniego osiedla. No to daaawaj z samochodu! Zwyciężył postęp technologiczny.

Się wygodniccy zrobiliśmy. Powyżej Saturn SL, gnije taki w Wawie na czarnych.

TO DRZEWO WYŻEJ

Prześladował nas od złomu. Było brać te pióra!

Wracając zahaczyliśmy na moment o Łosice. Ja voll.

Trochę polskości by zamknąć miks mocnij.

FSM na okrągłym, wiadomo co.

Warto postać trochę pod Biedrą. One same przyjadą.

Nostalgiczny obrazek na sam koniec <placze>

DiEnd. Oczywko będą kolejne wyprawy, najbliższa już szczegółowo zaplanowana na niedługo. W następnym wpisie przypomnę może nieco za stolicy, bo dawno nie było :)

Miejsce: Międzyrzec Podlaski & Łosice, Województwo Lubelskie i Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Kulisy Tatrzańskiego Tałatajstwa (KTT)

2015-02-22T18:32:00.000+01:00

Brybry, ale wcale nie "brrr" bo za oknami nastała wiosna. FKOŃCUUU!
Organy szkolnictwa uznały, że studiowanie już nie mieści się w obrębie edukacyjnym i nie uraczyły nas dwutygodniowymi feriami, a gdzie. Chcielibyście. Na szczęście uczelnie dały nam tydzień na wzajemne odpoczęcie od siebie, co obficie wykorzystałem. Pojechałem do Zimowej Stolicy Polski troszkę poszusować, połazić, zakupić oscypek wprost z Krupówek i takie tam bezsensowne powtarzane co i bądź czynności. O to przecież chodziło - chwytać chwile z dala od smogiem ubranej stolicy. I faktycznie, wykłady wchodzą mi o wiele lepiej :)
Skoro się tam znalazłem, musiałem coś złapać mimo że specjalnie za tym nie łaziłem. Jakieś tałatajstwo się nawinęło pod obiektyw, a przy okazji zobaczycie Zakopaną Zimę. Możecie być w szoku co przeżywają tamtejsi.
Gruby góral ciśnie Ładą na ledach i ciupaga w zad reszcie.

Muody górol używa Malucha, nieprzypadkowo. Fiaciki przez silnik i napęd z tyłu pną się w górę jak kozice.

Okoliczne Cytryny i Gumiaki nadążają za postępem świateł dziennych. Moim zdaniem śnieg jaśniej świeci widną porą, ale...

Tak bardzo hipisowsko.

Po Uazie i Gazie najlepszy wybór w Tatrach.

Konstrukcja "gniotsa nie łamiotsa" nie pozwoli im zostać gatunkiem na wymarciu. Nigdy.

Wiadomo jaki jest.

W Zakopanem hacjendy często wynajmują miastowi z Krakowia.

Nie wyostrzył, lecz fura zacna.

Pługu mu brakuje.

Góralu, czy Ci nie żal...

Chcę ujrzeć ją latem w zielonym gąszczu.

Wizytówka dość ładnej regionowej chaty.

Autobianchi Y10, czy jak się to nazywało. Bliźniak Lancii.

Baldwinie, nie patrz.

Widać stopień zaśnieżenia. Zatrważający.

Czy Mazowsze kiedykolwiek miało więcej?

Gwóźdź programu - Fiat 125p z lat 73/74.

Ten samochód niezmiennie parkuje w jednym miejscu od nowości. Bardziej się wbił w krajobraz niż Krupówki, od których notabene dzieli go 100 metrów.

Dla każdego zakręconego dawną motoryzacją Fiat stanowi obowiązkowy punkt wycieczki do Zakopca. Jego stan jest regularnie badany przez osoby z całej Polski i dzięki zdawanym raportom wiemy, że auto nie jest zapomniane, rzadko (ale jednak) wyjeżdża, ale i dogorywa oddając się urokom osiedla. Spójrzcie na atrapę chłodnicy - 2 lata temu ktoś zawinął wartościowy emblemat "Polski Fiat", nie oszczędzając połowy grilla, stąd wykończenie gumową wycieraczką.

Mnie się podoba i fajnym uczuciem jest spotkanie na żywo samochodu, który od lat ciągle się przewijał na różnych fotografiach. W końcu i ja go mam :)

Cóż, tyle. Wyjazd udany, motoryzacyjny potencjał jest, czego chcieć więcej. Wkrótce wrócimy do stolicy w jakimś miksie, ale i znowu wyjedziemy w trasę :)

Miejsce: Zakopane, Województwo Małopolskie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Koniec sesji z... Happy Endem

2015-02-06T19:40:00.000+01:00

Aloha! Taak, już po uczelnianych mordęgach, wszystko wraca tam gdzie powinno. Od dziś rozpoczynam tydzień oddechu i nie czekając natychmiast oddałem się przyjemnościom. I wcale nie ruszyłem na miasto, zaopatrzony o sprzęt cykający.
Tydzień temu Mateusz z KlasykiTV obwieścił światu, że kupił Fiata 126 z limitowanej serii Happy End. Ot tak na zwieńczenie swojej kolekcji, chociaż i tak wiem że trójeczka go nie satysfakcjonuje. Z opowieści wynika, że zakup odbył się za pośrednictwem metody o różnej skuteczności (zależnej od warunków i okoliczności), tak zwanej "na karteczkę". To że jest najzwyklejszym na świecie kitraniem minibochomazów z telefonem po wycieraczkach nikomu tłumaczyć nie muszę, bo sprawa jest logiczna. Potencjalny kandydat w ognistym kolorze Rosso Racing koczował na Bemowie, pod bloczkiem zresztą. Mili państwo po pół roku niespodziewanie oddzwonili i po jakże przyjemnych negocjacjach Happy End trafił do nowego właściciela.
Mateusz wyraził chęć pokazania mi nowego nabytku, a spotkanie zrealizowaliśmy dzisiaj. Podczas wspólnych obrad nie tylko rozprawialiśmy o konkretnym egzemplarzu numer 0673, ale i o sensie wypuszczenia przez Fiat Auto Poland specjalnej, pożegnalnej serii Małego Fiata, oraz jak wyglądała jej realizacja. Postanowiliśmy jeszcze doszukać się jak najwięcej szczegółów, które miały (albo niekoniecznie był taki zamiar) wyróżnić Happy Enda od pospolitego rówieśnika, Towna. Nasze wnioski i odpowiedzi na zadane pytania znajdziecie w tym hmm... teście? Artykule? Felietonie? Nie wiem w sumie jak określić, ale znajdą się elementy każdego z przytoczonych.
Zatem, Fiat 126 (bez "p" w tym roczniku, a właściwie od 1994 roku z wprowadzeniem modelu 126el) jaki jest, każdy wie/widzi/wyobrazi sobie. Sam fakt, że egzemplarz testowy pochodzi z ostatniego dnia produkcji, tj. 22 września 2000 roku jest na razie niedostrzegalny.

Kogoś mogą zdziwić zderzaki, dokładniej ich kolor. Otóż są jak najbardziej oryginalne, a warunki atmosferyczne nie miały żadnego wpływu na ich szarość. Od 1997 roku (model elx) istniała możliwość wybrania sobie koloru zderzaków, bez dopłacania do żadnego. Klienci mogli wybierać miedzy czarnym a szarym, jak na poniższym zdjęciu. Wersja wyposażenia także nie gra roli - Happy Endy można było kupić zarówno w ubogim Standardzie, jak i doposażonym SX. Maluch Mateusza na pokładzie nie posiada żadnych bajerów, a jedynym elementem nieoryginalnym są pełne kołpaki wersji SX, dołożone osobistą ręką pierwszego właściciela.

Każdy kto zetknął się z określeniem "Happy End" wie, że serię wyróżniały dwa kolory, dotąd niespotykane w Małych Fiatach. Informacja jak najbardziej prawidłowa, a były to 258 Giallo Ginestra (żółty Sporting) i 113 Rosso Racing. O ile pierwszy z nich jest nader charakterystyczny, odróżnienie drugiego od pozostałych odcieni czerwonego bywa kłopotliwe, nie tylko dla daltonistów. Można wręcz rzec, że takie Happy Endy są brane za zwykłe Eleganty, a odczuciu towarzyszy zanik chęci spojrzenia na tylną część pojazdu. Ta ma decydujący głos w sprawie, bowiem...

... unikatowa naklejka ostatecznie podwyższa powagę sytuacji. Jednakże nie można wierzyć w oznaczenie numerkowe, górujące nad fikuśnym napisem. Fiat krótko mówiąc "dał... ciała" i naklejał numerki jak leci, prawdopodobnie już na przyfabrycznym placu. Przywilej 0001 dostał się nie pierwszemu wyprodukowanemu Happy Endowi, ale pierwszemu stojącemu w rzędzie najbliżej osoby odpowiedzialnej za oznaczanie. Nasz bohater wcale nie jest 673-ci z tysiaca, a 214-ty, do czego doszliśmy po VINie.

Więc widzicie: niebieski, lekko pokraczny podpisik pozwoli wydzielić hormony zadowolenia, ale musicie przyjąć poprawkę na wiatr. Nijak się ma do rzeczywistej kolejności.

Ale może kilka słów o #0673 Mateusza? Prezencja wizualna, jak by to powiedzieć, NIE URYWA, o czym obaj doskonale wiemy. Standardowo progi i błotniki do roboty, podszybie, jak w 90% Maluchów. Cenne są inne fakty, już mniejsza że unikatowy HE itepe rarytas. Fiacik został zarejestrowany z początkiem 2001 roku i posiada stary wzór białych tablic, z polską flagą i innym typem litery "W". Oczywiście od pierwszego właściciela. Regularnie serwisowany, o czym przypomina ochoczo terkoczący motorek i sprężyste zawieszenie. Najechane też nie ma sporo, ale NIGDY nie widział garażu. Tylko parking, nawet niestrzeżony, stąd ubranie go w różnej maści immibilajzery, alarmy, blokady, przy czym wszystko działa! To auto ciężej ukraść niż nową Toyotę, zapewniam. Ten samochód po prostu wygląda jak ma wyglądać typowy miejski pomykacz po czternastu latach zwykłej eksploatacji. Bez żadnych pieścideł (co nie znaczy że nim pomiatano). Osiadnięta patyna, naderwany zderzak, kilka purchelków i naleciały w szparach meszek tworzą piękny daily-driverowy obrazek.

Ale co się przez tyle lat działo na tylnej półce wolę nie myśleć. Że PIÓRO PTAKA?? Zdechła ćma niczym nadzwyczajnym.

Ale dobra, mieliśmy szukać czegoś, co pozwoli odróżnić Happy Enda od reszty Elegantów. W sumie znaleźliśmy dwa takie bonusy, choć nie dam ręki uciąć że dla nich zarezerwowane. Po pierwsze kluczyk, ten z napisem LANCIA (z drugiej strony FIAT). Mam Towna '99 i drzwi otwieram jednym z "kropkowanych", podczas gdy tu właśnie tym. Może zgubiono oryginalny, może dorobiono, może naprawdę wyróżnik - nie wiem.

A za to bym ucałował - wycierajka bagnetu! Pierwszorzędne! Genialne w swej prostocie, a jak cieszy oko! Na dobrą sprawę może być "prezentem" od salonu za to że w końcu na dobre pozbyli się Maluchów, ale osobiście ten gadżet widzę pierwszy raz.

Poza dwoma smaczkami, wciąż jest Elegantem w innym kolorze i tanią naklejką. Zdecydowanie za mało, by uczcić odejście tak ważnego dla Polaków auta. Należy jednak pogratulować Fiatowi sam pomysł stworzenia pożegnalnej serii, ale z jej realizacją mogliby się postarać. Nie tylko w kwestii wizualnej, ale i praktycznej (bezmyślne naklejanie numerków). Rozumiem cięcie kosztów i że produkcja 126 zwyczajnie traciła sens, to prawda. Mówi się też że w biznesie nie ma sentymentów. Tak, tak... ale ten samochód produkowano 27 lat i zdążył odcisnąć piętno na polskim narodzie. Trzy miliony sztuk swoje mówią. Ja dla mnie - wszystkie Happy Endy powinny mieć chociaż maksymalne wyposażenie. Nie mówię już o tworzeniu nowego wzoru kołpaków, innej aranżacji wnętrza czy specjalnym oklejeniu karoserii...
Ale coby nie mówić: wprowadzone "zmiany" w zupełności wystarczają w osiąganiu kolosalnych cen ostatnich egzemplarzy i traktowaniu ich na miarę zabytków. Dlatego szczerze gratuluję Mateuszowi kupienia Happy Enda w rozsądnej kwocie, od porządnych ludzi :)

Miejsce: Warszawa Bemowo

Zdjęcia: Michał Bakuła

Potencjał podmiejskich wsi. Kierunek: powiat siedlecki i miński

2015-01-27T19:35:00.000+01:00

Mieszkający w malowniczej miejscowości pod Siedlcami mój frend Łukasz późną jesienią zaprosił mnie na rajd po okolicznych wsiach tłumacząc krótko: jest potencjał. Długo nie czekał na akceptację, bowiem dzień później już się stawiłem przed jego progiem. W planach był objazd wszystkiego co niezurbanizowane, nie przekraczające kilku tysięcy mieszkańców, no i w promieniu max kilkudziesięciu kilometrów. Wszystko zapowiadało się nader atrakcyjnie, zwłaszcza że mieliśmy się poruszać nie byle czym :)
Pora więc startować. Siadamy do najlepszego pod słońcem wozu na piekielnie dziurawe dukty i gruntowe błota!

Czy nie miałem racji? Niva w terenie nie ma ograniczeń, więc pruliśmy po dołach ile wlezie. Ach!

Już za moment pojawił się pierwszy Polonez.

Nie czekając, zjechaliśmy z nawierzchni zwanej asfaltem. Gdzieś daleko wgłąb dogorywa Maluch...

A krajobraz kipi polskością. Zdjęcie wyszło tak wyraźnie, że musiałem zamazać twarz. Nikt by chyba nie chciał zostać sławny ze szpiegowskiego ujęcia na ciągniku.

WIUU i Fiat już poza stolicą.

Przecinamy trasę na Warszawę i kierujemy się w stronę Węgrowa.

Jadąc w tamtą stronę można spotkać wsie, które obejmują zaledwie kilka domów i połacie pól. Do jednej z takich, zwanej Tymianka, przyjechał odpocząć warszawski Elegancik.

Warszawski Elegancik? Normalnie jak garniturek w czarnym Merolu.

A tymczasem na wspomnianej trasie na Węgrów częściej lewym niż prawym. W tym miksie znajdziecie wiele podobnych obrazków.

Dojechalimy do Mokobód, miasteczka ostatnio rozsławionego za przyczyną zaginięcia dwóch chłopców w Sylwestra. Posiada ono swego rodzaju "śródmieście", ze sklepem, kościołem, artykułami gospodarstwa domowego i dodać przystanek pełen kwiatu młodzieży. Tam też przyjeżdża wybitnie polepiony Maluch, z artystycznie wyrzeźbionymi progami. Cytując właściciela: "On do wiosny, potem wywalam. Nie mam sentymentu".

Dziwny jest fakt, że co minutę miejscowość przecinał ciągnik z podpiętym wozem. Momentami było zabawnie, 3 Ursusy na skrzyżowaniu.

A i ktoś inny ruszył cacko z garażu.

Czarny Czarny Sedes.

Co tu mogło być?

W mieście, pod miastem, na zadupiu - bez zmian. To nie mógł być przypadek.

Przed wsią Kopcie znajduje się cmentarz odwiedzany przez starszą Panią użytkującą Poloneza Caro w full wypasie, dodatkowo dorzuciwszy blendę i owiewki. Biedy nie dostrzegam.

Zaś na sąsiedniej nekropolii zawitał podtyrany Maluch, zmęczony wożeniem kilogramododatniej właścicielki.

EKHEM.

Okrężną drogą dotarliśmy do znienawidzonego przez mińszczan Kałuszyna (skąd ten konflikt - nie pytajcie).

Podobno sprowadził go młody gniewny z Warsiawki, ale ile w tym prawdy...

To Ci WTEm! Tranzit-Doka.

Wracają do łask u gazowników.

I rozkręcających miniprzedsiębiorstwa.

To już Mrozy pod Mińskiem, gdzie polskość również kwitnie jak glony na kostce.

Gmina Mrozy. Tylne ewidentnie zimówki.

Wracając do punktu wyjścia - stacja Sosnowe.

A na niej zlot zabytkowych rowerów, w tym oryginalny Traper! Genialny w swej prostocie.

Łada bez zająknięcia pokonała 100 kilometrów ciężkiej drogi, obdarzając całą wyprawę niezwykłym klimatem. I wcale nie zmarzliśmy!
Powtórzymy to nie raz. Następny ma być Stoczek Łukowski i tamtejsze podwaliny. Może już niedługo :)

Miejsce: Powiat siedlecki i miński, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

1976 Polski Fiat 125p

2015-01-23T19:59:00.000+01:00

Ja na chwilę, nie rozsiadajcie się. Na Piątek-Weekendu-Początek miałem Wam serwnąć coś większego formatu, ale sprawy uczelniane uległy wydłużeniu. Postaram się w weekend, ale nie obiecuję. Zbyt gorący okres dla studenta :)
Na chwilowe zasycenie szczypta polskości. Prosz, Duży Fiat z 1976 roku na tablicach z 1977. Bydgoskich! Ależ go wywiało.

Oprócz unikatowych numerów (na palcach jednej ręki policzyć obecnie zachowane BYA), żółte akcenty plus wyraziste "oczy" podkręcają jego indywidualizm.

Oczywiście byłoby dziwne sfotografowanie go w Bydgoszczy, bo teraz wszystko kumuluje się w Warszawie. Ale podróży pewnie nie odbył z pierwszym właścicielem..

Miejsce: Warszawa Żoliborz
Zdjęcia: Michał Bakuła

1982-1991 Porsche 944

2015-01-10T20:09:00.000+01:00

Wyłapane wczoraj w Legionowie podczas krótkiej misji fotograficznej. Miasto nudne jak flaki z olejem, a dzisiejszy bohater jako jedyny zasłużył na mój wysiłek podniesienia aparatu.
Oczywiście w tle duma polskości, już teraz także wiejskiej.

A gdzież mu blachy wcięło? Z dystansu tliła się nadzieja, że są czarne.

W bonusie dam Wam dwie tzw. Czarne Petardy. No bo nie każdy w '98 sobie popinał Preludzią Mk4 i parkował jak chciał.

Tym bardziej Volvem XC70 w '99. To auto zwane wtedy jako V70 XC musiał użytkować ktoś znaczący (wróć: nadal użytkuje, ale czy już jest znaczący...). Skóra, 4x4, pakiet terenowy, oczoj..jaśniejące Kros Kantry - full. Droższego V70 nie było.

Podsumowując miejsce, w którym się znalazłem: tablicomaniaków namawiam, graciarzom odradzam Legionowo. Osobom pozamotoryzacyjnym to pierwsze - bardzo ładne centrum, jak w nadmorskim kurorcie :)

Miejsce: Legionowo, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Z Archiwum: Romet 50 T-1

2015-01-05T23:05:00.001+01:00

A teraz coś z archiwum. Specjalnie dla fanów dwóch kółek z silnikiem spalinowym. Dawno temu, bo w kwietniu 2013 roku, natrafiłem w Józefowie pod Otwockiem na takiego oto jednoślada polskiej, rodzimej produkcji, bo pojazd ten powstał w Bydgoszczy. Romet ten jest rodem z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Dokładnej daty nie jestem w stanie podać, bo jestem raczej laikiem jeśli chodzi o motorowery, zatem wybaczcie jeśli się pomyliłem :) Wizualnie pojazd przedstawia się jako dość często używany środek lokomocji, jednak jest w nie najgorszym stanie.

Siedzenie wygląda na niepopękane.

Stan licznika.

Guma nie jest sparciała. Trochę nalotu przy połączeniach jest, ale wydaje się on łatwy do usunięcia.

Silnik Predom Dezamet 49,8 cm³ pojemności, co widać na wytłoczeniach.

Zbliżenie na detal.

Oryginalna tylna lampa z odblaskiem "Made in Poland". Tablice białe, aż szkoda, że nie zarejestrowany na żółtych.

Miejsce: Józefów, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Maciej Rosłoniec

1987-1990 Renault 5 GTE

2015-01-03T21:58:00.001+01:00

Malutki diabełek pojawił się niedawno w podwarszawskim Józefowie. Stojąc pod salonem Mitsubishi, nie daje rozpoznać swojego przeznaczenia. Może po prostu kusi, by zajechać na pobliską myjnię (bo chyba nie klientów salonu?).
Francuzik nie jest byle jaki. Wyposażony w motor z Dziewiątki rozwijający 94KM z 1,7 litra nie pozostawia na światłach suchej nitki, choć biel czyni z niego niewiniątko. Potencjał zdradzają podkreślone poszerzenia i krawężnikolubne zderzaki.

Silnik tu zastosowany jako jedyny benzyniak w Piątce miał wtrysk wielopunktowy. Cała reszta gamy to gaźnikowce, włączając GT.

Ja bym wrócił do oryginalnego pomalowania felg na srebrno.

Fajnie wrzucić czasem jakieś pojedyncze autko, szczególnie przez siebie lubiane. Wkrótce premiera obszernego Zestawienia Ogólnostołecznego. Więcej nie powiem :)

Miejsce: Józefów, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Sylwestrowa Mieszanka Bielańska

2014-12-30T22:45:00.000+01:00

Witajcie!
Prędziutko zbliża się koniec roku. Ba, on nadejdzie już pojutrze (sic!), ale w ogólnej teorii wręcz jutro z Sylwestrem. Wpis zamykający rozdział "2014" nadam jednak już dzisiaj, bowiem później nie miałbym jakby czasu, mimo że nie przepadam za przesadnym balowaniem w ten nader wyjątkowy wieczór (nawet od Wigilii?). A będzie wybuchowo i jak po dobrym drinku ;)
Relację z Północy Warszawy po "tej lepszej" części Wisły (nie moja teoria, sztylety schować) szykowałem na Święta. Nawet nabawiłem się kataru sprawdzając, jak się miewa tamtejsza sytuacja, a moim wymarzonym prezentem świątecznym stała się paczka chusteczek. Ale było warto, com postaram się udowodnić. Szczegółowo skupiłem się na Wawrzyszewie, Wrzecionie, Starych Bielanach i Piaskach, zakotwiczając i o kawałek Marymontu. Część zdjęć pochodzi z wiosny, zaś garść ze wspomnianego zakichanego wypadu. Dzięki temu dowiedziałem się, co zniknęło, co się pojawiło, przestawiło, wrosło, zamszało itp. Zdaję sobie sprawę z wielce prawdopodobnego ryzyka powtórzenia coponiektórych złomków, ale co zaszkodzi przypomnieć? Liczę, że na pewno czegoś nie odkryli warszawscy wysłannicy ;) Tak po cichu, nie negując Waszego profesjonalizmu.
Zatem odliczamy, jak do minięcia pierwszej sekundy w Nowym Roku: trzy, dwa, jeden....
Strajk podwarsztatowy

Pętla Chomiczówka wita nas po ukraińsku.

Ale przyjemnie. (?!)

Wrzeciono jeszcze milej. MicroSD by Renault.

Jak to Barany mówią: daję 500, Sarabandę i zdechłą papugę.

Niezbyt urodziwe Porsche z mistrzem drugiego planu.

WARa raz.

WARa dwa.

WARa trzy...

Bo jak nie to WUN!

Ach znajome te numery, nawet Wam powiem dokładnie kiedy wydane: lipiec 2012.

Jakby fochał. Dziwnie.

Se stoi na uboczu...

... nikt go nie chce...

... aż mu blacha poszarzała piotrkowska.

Nie nadaje się w ten teren.

Zalatuje Mystery Machine. Kumaci mieli dobre dzieciństwo.

Hmmm

Tylko kolor jakiś hipsterski bardziej zdałby się. W kwiatki!

Zielona trawka, kwitnące pąki...

... nie stanowią dla Niewiadówek żadnej rozłąki.

Właściciel pali Cygaro?

AA, pierwsze śródmiejskie. '77.

To typowy Żoliborz (numerację dla Bielan wprowadzono dopiero w 1994).

WGP nie miało powtórek jako jeden z nielicznych prefiksów. Oznacza wyłącznie rok 1991/92, akurat tu 1991.

WUO też nie miało. Maluch ewidentnie z 1985 roku, nie patrząc na szyby.

Sposobi się na najklimatyczniejszego w stolicy. Konkurencja się powoli wykrusza.

Mszana Zjawa.

Dziecię Mszanej Zjawy.

Po co mieszkańcom blokowisk motyka? Ano po to.

To Ci zagadka. WGB leciało w 1991/92 i 1995. Nie wiadomo z którego pochodzi tablica, tu już zostaje zerknięcie na wytłoczenie pośrodku.

Mają gust. Nie dokończę.

Przerywnik dla miłośników komunikacji vel mnie: Autosan H6 z KM Łomianki z ilością miejsc w porywach przekraczającą siedmioosobowe vany.

Dojeżdżałbym.

Tymczasem pod Szpitalem Bielańskim...

Boję się pomyśleć, co wiózł na dachu.

Prestiż i fejmy na1002. Dokleić znaczki Golfa i żodyn się nie skapnie.

Żodyn.

Może to będzie ubliżenie zabydkowi (przepraszam Łukasz!!!), ale on naprawdę wygląda jak upośledzony! (tekst by Mateusz)

Przeciwmgielne dawali od 1988. Sama końcówka.

Zabunkrowana furtkami nienawiści niepozwalającymi spojrzeć z bliska.

Stateczny grzyb-tuning: listewki, owiewki, naklejka PL i alufelgi. Teoria potwierdzona badaniami.

Polonez wersji C (Kryzysówka) #unikat #obsro #crisis #perel #blackplates #listewtakibrak #ratujmy

#swiatlazluxa #lol #innovation #prestizwbiedzie

Mały Raczek już nie płacze. Zniknęło WYCIE RACZKA.

Miał holować (siebie?)

Szybki międzymagazynowy transport mebli.

MASU

Nazwa spolszczona.

Camper in progress.

Słoik 1026el z białopodlaskiego.

Giallo Taxi, trafili z nazwą.

Red Line 33 Series.

U mnie pocina babka na francuskich.

W końcu kliknę kategorię "Zakryte koła".

Jakoś tutaj wolałbym Oltcita.

Robi robotę (wkurza mieszkańców).

Perspektywy były, koszty nie te, sami wiecie.

Progu nie ma, wejścia nie ma.

Pod stałym nadzorem większego (i młodszego) brata.

Ustawione pole namiotowe.

CX nie ulega współczynnikom, Audi mu wtóruje.

Kuzyn padł na glebę niedawno.

Jakoś szkoda go kurzyć pyłem z kartofli.

Proces przerejestrowania: loading...

Wysłannik Łukowa wypoczywa we Warsiawce, jak miło!

Podwórko między blokami. Chyba gorzej być nie może.

Aidijal Fresztajmer.

Smutny jak Carpik przed Wigilią.

Bieda z LEDem. Smaczne wkomponowanie.

Przemieszcza się międzydzielnicowo, chociaż mieszka w Wołominie.

W dodatku tablica z 1998 roku.

U tego wielkie zmiany, bowiem stracił blachy i przeniósł się osiedle w bok. Marcin zresztą dokładniej to opisał u siebie.

Santana dostała w tyłek z rana!

Nanananana!

Zapada się skubana... Nie już nie wymyślam.

Przypadkowy Spot Daewoo&FSO.

U niego bez zmian od dawien dawna.

Przyjechał, dał wgnieść maskę i się wyniósł.

601 pierwszej serii ze zderzakami-okrąglakami.

Nie, wróć.

Z moich danych wychodzi, że pod koniec lat 90 warszawiacy jak zaczarowani zapatrzyli się w Tavrie, by po około 15 latach je jak jeden mąż porzucić. Wszystkie. Okrutny był to urok.

Pokraczny worek.

Na Wawrzyszewie gościnnie, potem wielokrotnie widywana w wielu miejscach.

Nie zamierzają się rozstać, a Borewicza właściciel obdarzył miłością kupiwszy pokrowiec.

Nie wiem czy był sens potrącać z emerytury na materiałową płachtę.

Taka zielona blenda mu się wytworzyła.

Artyzm kunsztu pędzlarskiego.

Chromu nie pominął.

Eagle Summit. Dumna nazwa, nie?

Mniam!

Klasę niżej: 305 Break.

Niecodzienne auto, w sam raz na ofiarowanie naturze.

Lubię, chyba mówiłem.

Marcin nie patrz!

Zdecydowana większość Esów USA ma czarne blachy.

Gdzie byli ratownicy?? Straciliśmy go!

Sieje respekt na dzielni.

W sumie co mi po kolejnym 205 w absolutnym minimum?

Ktoś ma antyczne, kiedyś meganowoczesne Volvo od nowości. Teraz i tak jest biedakiem jeżdżącym starym gratem, mimo iż może zarabiać krocie. Auto wszystko powie.

Dobrze, tradycyjnie Czarny Kącik i przechodzimy do sedna. Koalicja francuska.

Focus 3d na blaszce z 1999, Bielany.

Szatańskie TDI w Prestiżu, jednak bez czerwieni.

Jak to się zwało.... Fatamorgana!

Aspire. Po co ktoś to ściągał?

Od 1999 roku tej sześcioosobowej rodzinie nie udało się spłodzić kolejnego potomka. W innym przypadku zmieniliby samochód.

Znowu fata... oj sąsiad sąsiadowi równy.

Spejsy są ze dwa w całej Warszawie.

Z Tercelką podobnie jak z Aspire. Ktoś chciał się wyróżnić.

Napomknąłem temat amerykańskich Escortów, hmmm..

Niby Atu, ale jednak warte bezczelnego wtargnięcia na zamknięty parking. Jest to bowiem FSO Atu (nie Polonez), czyli egzemplarz z samego początku produkcji w '96. Dowodzi tego unikatowy emblemat, niezmiernie rzadki.

Na koniec wyimaginujcie sobie lecącą wysoko i kolorowo wybuchającą rakietę, albo po prostu głośną petardę. Albo i rakietę i petardę. Mam i to i to, więc może pierw petarda. Palimy lont, rzucamy i...

BUM!

Na parkingu między blokowiskami na Chomiczówce od zarania gnije taki dziwoląg. Przyznam - gdy pierwszy raz go zobaczyłem, nie skojarzyłem go z niczym. Zupełnie. Totalna pustka, żadnej marki, błysku, nic. Na jednym z forów ktoś rzucił, że przypomina amerykańskie przewoźne mleczarnie, tak bardzo tam popularne (również w filmach). Rzeczywiście, coś w tym jest!

Podobno i ruskie coś takiego tworzyli. Nikt za to nie potrafił podać marki, modelu, rocznika... i odpowiedzieć na pytania, skąd to się wzięło w Polsce, dlaczego nie jeździ, a latami zawala miejsce na przecież płatnym, zamkniętym parkingu? Całe auto jest Jednym Wielkim Pytajnikiem.

A teraz RAKIETU!

(w tej chwili macie przed sobą obraz nocy sylwestrowej bezpośrednio po północy)

Zapewne części znana, a bankowo owiana kultem legendarna Wołga z Wawrzyszewa. Możecie wierzyć lub nie, ale tablice ma z 1982 roku i całe swoje życie przestała na tym parkingu. Żadnych garaży, nic z tych rzeczy. Ciężko potwierdzić, że w swojej karierze ma jednego właściciela, bo mógł ją ktoś odkupić w '82 albo wtedy wymienić starą tablicę na nowszą, zgodnie z nakazem państwowym. Niemniej samochód służy do normalnej jazdy i jest regularnie odnotowywany w raportach warszawskich wysłanników, nie tylko dzielnicy Bielany.

Pewnie Was dziwi, jak, coby nie mówić, 45 letnie auto (conajmniej!) całe życie żyjące na zewnątrz mogło zachować taką świetną kondycję. Otóż jest to nierealne. Kilka lat temu właściciel zrobił jej remont, a raczej wysłał na Mazury, by tam odpowiedni ludzie przywrócili jej dawny blask. Gdy tak się stało, Wołga znowu trafiła na parking, gotowa na kolejne 40 lat służby. Jakby od nowa ją poskładano i oddano do użytku w latach 70. Niespotykane!

Na koniec niosę smutną nowinę. Obowiązkiem każdego zbzikowanego fotografa (czyli po prostu nas) było uwiecznienie tego niespełnionego Uszatka. Według nieoficjalnych danych, w tym stanie zdekompletowania i ograniczonej ruchliwości przebywał od... 1998 roku, czyli odkąd dostał numery rejestracyjne widoczne na zdjęciu. Przez ten czas stał się ikoną wawrzyszewskich połaci parkingowych, a także znakiem rozpoznawczym dzielnicy. Ale właśnie... BYŁ.

Zaporożec zniknął. Zmieniał koła tyle lat. Nie zdążył. Wszyscy jesteśmy ciekaw, dokąd trafił, jednak pozostał legendą. Kwintesencją potencjału bielańskich parkingów, celebrytą co i rusz pojawiającym się na różnych stronach internetowych, takim elementem ożywiającym szarą rzeczywistość, mimo iż wygląd nie napawał optymizmem...

Za to sąsiednia Beemka nie zmieniła swojej postawy ani trochę. Może lekko się zapadła.

Życzymy powodzenia nowemu właścicielowi, jeżeli to czyta. Choć znając życie już się nim golimy.

Wiecie, że właśnie przejrzeliście 160 zdjęć? Tak wiele jeszcze nie było! Sam sobie podwyższam poprzeczkę, no ale wszystko w dobrej wierze. Liczę że się podobało :)
Ja z Zespołem na Nowy Rok życzymy osobistych sukcesów, taniej benzyny, farta na drogach i osiedlach oraz nieustannego czyszczenia pamięci w aparacie (od napływu nowych zdjęć, ofkors!). I po prostu - wszystkiego co najlepsze. Szampańskiej zabawy!

Miejsce: Warszawa-Bielany
Zdjęcia: Michał Bakuła

Mizerna cicha, Fiacina licha...

2014-12-24T12:30:00.001+01:00

Ale tekst tej pięknej kolędy pasuje do dzisiejszego bohatera...
Witam Was serdecznie. Co prawda na Święta obiecywałem co innego na blogu, ale nadmiar obowiązków skutecznie mi zabrał czas, by rzetelnie i dobrze stworzyć rzeczony wpis. Stąd Świąteczny Miks Bielański będzie musiał zamienić się na "Poświąteczny", ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Przygotowałem sobie wyjście awaryjne, mam nadzieję że równie mocne. Będzie takim wprowadzeniem we wspomniany Miks, bowiem samochód również stamtąd pochodzi.
Osiedle Piaski na Bielanach to cała zgraja mieszkalnych drapaczy chmur (no, prawie), od dołu obsypana połaciami parkingów strzeżonych i niekoniecznie. Wśród nich wyróżnia się jeden. Całkowicie pusty, przetrzebiony, wyczyszczony ze wszystkiego.

Została jedynie powłoka liści i klimatyczna budka ciecia.

Ale czy na pewno zniknęło WSZYSTKO? Coś niebieskiego w dali jaśnieje.

Podchodząc poznajemy charakterystyczną sylwetkę Fiata 127, do oporu przypominającego powiększonego 126.

Niestety, ulega postępującej biodegradacji, a niby ochronna folia zdaje się ją tylko przyspieszać.

Jest to egzemplarz pierwszoseryjny wytwarzany w latach 1971-1977.

Zastanawiające jest, dlaczego mimo opróżnienia parkingu on jednak pozostał. Najbardziej prawdopodobną hipotezą jest śmierć właściciela i teraz władze mają problem, co zrobić z samochodem. Ale absolutnie nikomu tego nie życzę, oby to była inna sprawa.

Tak spogląda na otaczający świat... jakby wołał pomoc. Zdobiąca szata coraz bardziej go obnaża, narażając na zimowe nieprzyjemności. Te Święta spędzi sam, nie wśród kumpli z podwórka. Wszystko mu zabrano, a samego porzucono. Przypomina tułacza, dla którego każdy z nas dzisiaj przygotowuje specjalne miejsce przy wigilijnym stole...

Oby w przyszłości dostał gwiazdkę z nieba i los mu się uśmiechnął.

Na koniec ja w imieniu całego zespołu Pobliskiej Ulicy chcę Wam złożyć najserdeczniejsze życzenia. Oby te Święta wprawiły Was w piękną, rodzinną atmosferę pełną zadumy i miłości, a zapach choinki i wigilijnych potraw niech roznosi się po całym domu. Przy wspólnym świętowaniu odpocznijcie od problemów i codziennych obowiązków, a także postarajcie się ograniczyć wirtualny świat na rzecz spędzenia czasu z rodziną. To bardzo ważne, a zwykle nie potrafimy tego docenić.
A już mniej oficjalnie to niezwykłych połowów na ulicach, skwerach bądź podwórkach, realizowania się w motoryzacyjnej blogosferze, no i samych sukcesów na obu znanych drogach.
Tego życzyłem ja wraz z całą Załogą. A teraz zmykam posprzątać chatę i lepić pierogi ;)
Wesołych!

Miejsce: Warszawa Bielany
Zdjęcia: Michał Bakuła

Pobliskie Testy: Volkswagen Up! 1.0 high-up!

2014-12-07T19:50:00.000+01:00

Dzień (właściwie wieczór) dobry. Dzisiaj na blogu rewolucja!
Patrząc, jak koledzy z podwórka (Basista i Marcin) piszą znakomite artykuły, pomyślałem że i ja mógłbym stestować jakieś autko i podzielić się moimi odczuciami. Niekoniecznie klasyczne, nawet współczesne, bo auta kocha się w całości, nie częściowo. A że niedawno w rodzinie pojawił się nowy motoryzacyjny członek, ten moment nastał w dniu dzisiejszym. Zobaczymy jak mi pójdzie, huhu ;)
Ma familia od zarania gustuje w autach nowych, jeżeli już trzeba kupić. Z salonu tato kupił Wartburga, a gdy ja przyszedłem na świat podwórko zaszczycił pachnący nowością Fiat Uno. Był 98 rok gdy Wartgolf się kończył a budżet lekko kulał. Rodziciele me przyprowadzili więc świeżego Malucha Towna, od którego notabene zaczęła się niespotykana sympatia do Małych Fiatów. Kilka lat temu wprost z warszawskiego salonu trafiła do nas nowiutka Toyota Verso, dzięki której w końcu mogliśmy zabrać się na nasze coroczne nadmorskie wypady. O niej mógłbym wiele pisać, także powinna w przyszłości doczekać się testu. Jedynym używańcem, na którego się zdecydowaliśmy, był Lanos z pewnego źródła i po bardzo okazyjnej cenie. Zastąpił Malucha i jeździ u nas do tej pory.
Jednak nic nie trwa wiecznie. Deu pod względem mechaniki robi dobre samochody, oszczędzając na zabezpieczeniu antykorozyjnym. Stąd Lanosik zaczął lecieć gdzie się da, fochy miał również silnik. Po holowaniu go Maluchem z Warszawy podjęliśmy decyzję: kupujemy. Przyszłe auto miało być niewielkie, jak najtańsze w utrzymaniu, wybitnie mało palić oraz idealnie sprawdzać się w mieście. I najlepiej, rzecz jasna, nowe. Dla świętego spokoju.
Od jakiegoś czasu chodził mi po głowie najmniejszy z Volkswagenów - Up!. Tak, z wykrzyknikiem w nazwie (pisownia oryginalna). Autko na tle innych, konserwatywnych modeli niemieckiej marki (jak i bliźniaczej Skody Citigo i Seata Mii) wyróżniało się i spełniało nasze wymagania. Zachęceni niemałymi rabatami z okazji wyprodukowania 200-milionowego samochodu marki Volkswagen... wzięliśmy go ;)
Formalności blablabla. Odbieramy z salonu w Łodzi.

Nasz Up! jest w najbogatszej wersji wyposażenia, określanej jako high-up!. Na pokład wrzucili mu sporo bajerów, m.in. podgrzewane fotele i lusterka, klima, radio + 6 głośników, alufelgi 15" Spoke, asystent podjeżdżania pod górę, nawigacja zintegrowana z komputerem pokładowym czy lakierowany na biało panel deski rozdzielczej. To z tych ciekawszych, rzecz jasna. Gdy auto zostało już wydane, udaliśmy się w drogę powrotną do Otwocka. Na oko 150 kilometrów, czym pokonał swoją pierwszą trasę.
O moich wrażeniach będzie nieco później. teraz przystąpmy do ogólnej prezentacji samochodu.

Niewątpliwie wygląd jest zaletą malucha z Wolfsburga. Sam byłem w szoku, gdy zobaczyłem wersję produkcyjną modelu Up!. Toż on nie różni się od konceptu! Zupełnie nie rozumiem opinii testerów w gazetach, że Up! jest prostym, nie wyróżniającym się pudełeczkiem, kultywującym stereotyp Volkswagena jako auta bez polotu wizualnego. Otóż właśnie nie! Sylwetka rzeczywiście nie jak na trendy 2014, ale jej ubranie już co innego. Smukłe lampy (dodatkowo świetnie widoczne), całkowicie szklana tylna klapa w połączeniu z muskularnym zderzakiem i dyskretnym spojlerem z pewnością tworzą zgrany tyłeczek. Nie ma mowy o nudzie.

Z przodu - ślepy pozna, że to Vw. Wyraziste światła nawiązują do reszty Rodziny, o czym przypomina sporych rozmiarów emblemat. Brakuje atrapy chłodnicy, którą przejął zderzak, chłonąc powietrze przez estetycznie i rasowo zaprojektowane wloty.

Cały samochód sprawia wrażenie uśmiechniętego i przyjaźnie nastawionego - typowo dla aut miejskich segmentu A. Jednak Volkswagen nie wygląda jak powiększona zabaweczka. Z przodu wydaje się być szerszy, a uczucie jest potęgowane przez kobylaste opony 185. Jak na tą wielkość oczywiście, bo Up! mierzy 3,54 metra.

Patrząc na profil od razu się dostrzeże niewiarygodnie wielki rozstaw osi - przekłada się to na przestronność, o tym zaraz. Szerokie szyby zapewniają doskonałą widoczność. Czarny, perłowy kolor dodaje dostojności, natomiast alufelgi lekkości, subtelności. Szczerze to nie podobało mi się takie połączenie, bo widziałbym bardziej rasowe koło. Później się przekonałem, jak tu wszystko ze sobą współgra.

Przejdźmy do środka. Wsiedliśmy, ustawiliśmy fotel i lusterka, zamykamy drzwi. I nagle: "Kurde, ile tu miejsca!". A gdy wychodzimy, mamy przed sobą 3,5 metrowego wypierdka. Tak, Up! ma BARDZO przestronne wnętrze, spokojnie przeskakujące następny segment aut, nawet dorównując kompaktom. Naprawdę szok, jak udało się tyle wygospodarować. Siedząc zapomina się o jego wymiarach, przypominając sobie dopiero podczas parkowania. Przyjemne wrażenie utrzymuje bialutki panel, pomalowany lakierem fortepianowym oraz czarne wstawki na obszytej skórą kierownicy. Razi goła blacha drzwi, co moim zdaniem jest niedopuszczalne nawet w najtańszym samochodzie. Nieco mi zaleciało Maluchem. Chociaż co by nie mówić, w czarnym kolorze jeszcze ujdzie.

Fotele ze zintegrowanymi zagłówkami dobrze trzymają ciało i zachęcają do szybkiego brania zakrętów. Podgrzewanie działa perfekcyjnie - nie minie minuta, a człowiek się poci. Najlepiej zmniejszyć wydajność, wtedy zimą jedzie się po królewsku. Tapicerka jednak mogłaby być nieco żywsza, ale z drugiej strony niełatwo się zabrudzi.

Przesiadamy się. Z tyłu oczywiście zionie goła blacha, ale i mamy kolejny niewybaczalny błąd. Są nim... uchylane szyby! Nie że Korbotronik, tylko zwykłe wihajstry mogące ją odchylić na kilka centymetrów. Ooo nie, prestiżowy Volkswagen i taka wtopa? Tak wiem kryzys, oszczędność sratytaty, ale do przesady. Wraz jak w Maluchu! Widzicie, znów samochody przestają mieć oczywiste rzeczy, choć 15 lat temu nie były to uchylane szyby, a brak zapalniczki, dziennego licznika, grzanej tylnej itp.
Ciśniemy dalej. Kanapa jest twarda jak siedzenia w nieogrzewanym Ikarusie, w dodatku bez pasów dla piątej osoby. Nad drzwiami nie uświadczymy rozkładanych łapek, a kawę może postawić jedynie pasażer wyższy w hierarchii. Ogólną beznadzieję ratuje fakt, że tu również jest niesamowicie przestronnie w każdym istotnym obszarze (nogi, głowa, reszta ciała). Dodatkowo siedzenia przednie są specjalnie wyprofilowane na nogi pasażerów z tyłu.

Bagażnik. Śmiało można go tak określić, nie jako "większy schowek". Posiada podwójną podłogę, dzięki czemu jest naprawdę głęboki i pakowny. Jedynie high-up!y posiadały dzieloną kanapę. Przeszkadza wysoki próg załadunku i brak automatycznie podnoszonej z klapą tylnej półki. I oczywiście ponownie blacha.

W kokpicie trudno doszukać się wad. Jest prościutki w obsłudze, cieszący oko i przejrzysty. Nie wiem który raz pochwalę biały panel, ale naprawdę jest uroczy. Posiadającą wspomaganie kierownicę obraca się jednym paluszkiem, do tego jest spłaszczona u dołu jak w usportowionych Audi. Schowki w porządku, czerwone podświetlenie przełączników nie razi po oczach. Jedynie radio swoim wyglądem wraca do poprzedniego tysiąclecia, czego nie można powiedzieć o parametrach. Sześć wbudowanych głośników (w tym dwa w słupkach A) ładnie roznoszą dźwięk po wnętrzu, wydając go bardzo czysto.

Nasz Up! jest wyposażony w nawigację satelitarną, połączoną z komputerem pokładowym. Zintegrowany system pracuje płynnie i jest czytelny, choć z drobnymi błędami w tłumaczeniu. Dobrze współpracuje z radiem, co jest niezwykle istotne w trasie. O co mi chodzi? Ustawiając automapę, miła pani co jakiś czas nakazuje gdzieś skręcić. Tutaj jej głos słychać we wszystkich głośnikach, dyskretnie przyciszając na ten moment radio. Efekt jest przyjemny, bo nie trzeba co chwila go ściszać. Jeszcze mogę dodać, że wspomniana pani jest bardzo uprzejma, wręcz prosząc mnie o zjechanie na lewy pas bądź skręcenie w prawo. Nasza stara nawigacja (niefabryczna) rzucała tylko suche nakazy, jak "Skręć w lewo", a nie "Proszę teraz skręcić w lewo" ;)
A co do komputera, z początku sprawił pozytywne wrażenie. Wszystkie dane masz wyświetlone na ekraniku, możesz sobie wyzerować, włączyć tryb oszczędnej jazdy, kontrolować chwilowe spalanie... Ideał. Tylko mógłby nie przekłamywać, bo nasze przeliczenia niestety się nie zgadzają z tymi, które wyświetla. W tej kwestii komputer w Toyocie jest całkowicie szczery. Co do joty, ani setnej litra za dużo. Tutaj różnice wychodziły rzędu 0,3 l. Aj Volkswagen, Volkswagen, taka porządna marka...

Ciągnąc cięgno przy pedałach, odblokowujemy maskę. Niezwykle lekką maskę, zabezpieczaną króciutkim pręcikiem. I co mamy? Trzycylindrową Tysiączkę, rozwijającą 75 kucy. To topowa jednostka w Up!ie, co nie znaczy że wszystkie światła nasze. Silniczek ma typowe dla trzycylindrowca faflunięcie, co niektórych może denerwować, innych rozbawić, trzecich uspokoić. Taki pyrkocący fafarafa. Ale trzeba przyznać, że ma dobrą kulturę pracy, nie emituje znacznych wibracji ani też zbytnio go słychać. Katalogowo ma ponad 13 do setki, ale nie wierzę w to. Niby jak się wkręci to odchodzi, ale z miejsca jakby nie chciał, coś go blokowało. Po prostu taki urok i już przywykłem. Za to odwdzięcza się zużyciem - do 5 litrów w korkach. Ładnie, a to benzyniak.

Ale on mało zajmuje. Co to jest! Za to chciałbym zobaczyć, jak kwestię ułożenia silnika rozwiązali francuscy inżynierowie w Twingo. To obecnie jedyne produkowane auto z "sercem na tyłku", mówiąc kolokwialnie.

Jeszcze buźka, pozwalająca się uśmiechnąć w obliczu codziennych, powolnych powrotów do domu. No właśnie: Up! jest autem stworzonym do wielkomiejskiej dżungli, ponoć uwielbiającym korki i ciągłe wahania prędkości. Jak się to ma do rzeczywistości?

Trzeba przyznać, że w mieście jest niezastąpiony. Oczywiście przez parkowanie, co ekstremalnie ułatwiają ogromne połacie szyb i fakt, iż zawraca w miejscu. Czujniki można dokupić, ale i po co skoro tył jest na wyciągnięcie ręki. Jak kończy Ci się szyba, za kilkanaście centymetrów masz koniec samochodu, o czym marzą kierowcy sedanów. Parkowanie, wymijanie, zawracanie, zjeżdżanie - wszystko po mistrzowsku.

Natomiast przeszkadza zbyt słaba moc, przez co nie można "uciec" w razie ataku pędzącego BMW warszawskiego garniturka. W korkach tocząc się na biegu spala niewiarygodne ilości paliwa, o czym nie można powiedzieć w trasie. No i nieco męczy "turbodziura" (hmm jak to nazwać w silniku bez doładowania?) w dolnym zakresie obrotów, a przecież w korkach nie da się go porządnie wkręcić. Za to wszystko rekompensuje leciutko chodząca kierownica oraz sprzęgło na dotyk.

W mieście się sprawdza, a co można powiedzieć w trasie? To samo. Auto pewnie trzyma się drogi, prowadząc je odnosimy wrażenie kierowania o wiele większym samochodem. Wtedy komputer jest bardzo przydatny i równocześnie nie mamy bólu czterech liter że spalanie wzrosło o jedną dziesiątą. Jadąc 90 na piątce chwilowo pali ok. 3,5 litra, zatem zejście z średniej jest wielce prawdopodobne, choć trudne. W dieslach znacznie łatwiej to kontrolować, bo tu jak się uczepi określonej liczby, ciężko ją zbić. No i podobnie jak w mieście, moc jest czasami niewystarczająca, np. podczas wyprzedzania. Na plus idzie komfort podróżowania, bo znakomite fotele nie pozwolą na czucie dyskomfortu, a w zimie jeszcze ogrzeją. Niewątpliwie wnętrze to wielki as w rękawie Up!a.

Volkswagena mamy od ponad miesiąca i oczywiście przy przebiegu 2000 km ewentualna usterka była by czymś nie do przyjęcia. Prawdopodobnie wymieniliby cały samochód, a tego szczegółowo przebadali, przecierając oczy ze zdumienia. A główni użytkownicy, czyli ja i mama codziennie dojeżdżający do Warszawy, doceniamy jego poręczność i spryt w miejskim ruchu.
Krótko podsumowując: niemiecki producent w projektowaniu najmniejszych aut zrobił level up!, w porównaniu do ciasnego Lupo i dziadkowego Foxa. Od podstaw stworzył nowy pojazd o wielkich możliwościach, z przestronnym wnętrzem i pojemnym bagażnikiem w atrakcyjnej szacie. Up! jest dojrzałym samochodem,, który wyprzedza konkurentów pod wieloma względami. Nie ma sobie równych w dziedzinie komfortu, ale również spalania, mimo lekkich kłamstewek komputera (a dokupić start-stop to już w ogóle, darmowa jazda!). Piękny obraz psuje dość marny motorek (czekamy na GTI i nie możemy się doczekać), widoczne elementy przesadnej oszczędności oraz cena nieadekwatna do wyposażenia. Ale to w końcu Horyzont i Holcwagen, a przy rabatach można zaszaleć i dorzucić coś ekstra ;)

Mam nadzieję, że podobał się pierwszy teścik. Będą kolejne, a w nich rozmaite pojazdy, zabytkowe i współczesne. Przetestujemy również dwa kółka ;)
A może Ty byś chciał nam pokazać swoją motoryzacyjną dumę? Odezwij się do nas na naszym facebookowym profilu bądź na mailu (pobliskaulica@gmail.com), a spróbujemy coś ustalić.
Dziękuję za uwagę!

Autor i zdjęcia: Michał Bakuła.

Pobliskie Miejsca 2014 - Łuków

2014-11-30T00:19:00.000+01:00

Pewnego wieczoru pisząc z moim frendem Łukaszem obaj stwierdziliśmy, że trzeba gdzieś pojechać. Koniecznie, bo zbyt długo tkwimy w domach. A przynajmniej on, bo przecież ja do Siedlec mam kawałek, więc to było dla mnie swego rodzaju ruszenie Czterech Liter. "Zbyt długo" okazało się dwoma tygodniami, bez odwiedzenia żadnego nieznanego dotąd miasta! I ja poczułem zew odkrywczy, wobec tego przytaknąłem na jego propozycję udania się na Lubelszczyznę. Siadłwszy do KMki, dojechałem do Siedlec, by następnie przesiąść się w drugiego kibelka obierającego kurs na Łuków. Dlaczego wybraliśmy to miasto ja Wam nie powiem, co sam nie mam pojęcia. Może bo kiedyś się przejechało po drodze, bo należało swego czasu do siedleckiego, nie wiem. Ale dotarliśmy gdzie mieliśmy dotrzeć, i skuci w czapki i szaliki wyruszyliśmy na miasto.
Pierwsze wrażenia? Denne. Spodziewaliśmy się horrendalnej ilości wszelkiej maści Holcwagenów (z nastawieniem na wiadomo jakie), ale ile ich tam jeździ przerosło nasze oczekiwania. Taka sytuacja - parking pod Lidlem. Patrzysz w lewo - Golf 2 i 3 obok siebie; odwracasz wzrok - Czwórka i Pasek B5; w tył - kombo BeCzwórek. LUDU!! Można się porzygać! Seryjnie, wyszukanie tam Francuza albo Japońca można potraktować jako minichallenge. Jakby było mało, większość ma świeże tablice, mimo niskiej prezencji i ogólnego kiepskiego wrażenia. Jest prestiż - jest. Ma jeździć, nie wyglądać, prawda?
Ech mówimy, załamka. Poświęciliśmy się w mróz na łapanie rarytasów, a tu taka lipa. Ale nie poddajemy się, brniemy dalej. W końcu musiałem podnieść na coś aparat, padło na Golfa Bi-color.

Nie minęło wiele czasu, pojawiło się pierwsze polskie auto. Dziadki wracają sobie z Biedry Wąskim Caro i mają gdzieś Zachód.

Za to pod Kauflandem trafiliśmy na petardę. Chciałoby się krzyczeć, mając przez oczami dziewicze E30. Na czarnych!!!oneone

Okeyy, obniżone i z alu. Dyskretnie znaczy profesjonalnie! Nawiasem mówiąc, kierował nią facet po 60.

Ręce zmarznięte, ale w głowie radocha. W podskokach poprzez centrum łapiemy Pluszaka.

I fresztajmera Janga.

NARESZCIE pierwszy Maluch, ulga po pachy. Nie każdy wymienił siarowego Fiata na niemiecki prestiż.

FL w biedzie na Bis-kołpakach, konserwacja się wylewa. Cieszy nas że się uchował.

Czarne SDB z niskim numerem oznacza rok 1991.

Hyc przez ulicę i kanciasty kształt. Duży Fiat na komisie z rocznika... 1973. Kundel jakich mało, przód i tył z lat 80. Jedyne 5900. KTO URATUJE????

Giallo Ambra, mega lakier.

U siebie w garażu kładę pod koła dywany, ta Beczka sobie sama załatwiła. Zielony.

Za to ten Caro ma GROKI!!! Ratójmy!

A propo, Wąszczaki z Grokami trafiały się mega rzadko.

LLUbię to! Szał ciał!

Łazienkowe uchwyty na zderzakach wygrywają wszystko.

Smutny Kuc. Końcówka SDB to 1993.

Babcia podjechała pod szkołę po wnusia, ale zaparkowała z dystansem. Żeby koledzy nie zauważyli.

Jedyne co tu jest zardzewiałe, to tablica. Poza tym nie Łada, a Żiguli - posiada silnik 1600, który nie występował u nas. A Łada to właśnie nazwa eksportowa samochodu Żiguli.

Zagłówki z tyłu i szyby '98. Nie ogarniam.

To nic w porównaniu z tym, którego niedawno znalazłem w Otwocku. Pokażę niebawem.

LBJ są tablicami z Łukowa po reformie administracyjnej z 1999 roku. Odtąd miasto zaczęło należeć do województwa lubelskiego, a litera w numerze oznacza sam koniec wydawania czarnych tablic w roku 2000.

Okropnie brzydkie to. Wieje mi Citroenem HY, szczerze mówiąc.

Ale w końcu ekstrawagancki Francuz. SDX 6XXX - 1998.

Pod Biedrę zajechało pierwsze Szerokie (i brudne) Caro.

90's everywhere!

To już level hard w tym mieście, taki 300ZX.

I tak siara w choooy - Japoniec.

Wypłynął następny Typ Wąski, najładniejszy ze wszystkich.

Tak gadam że wąski nie wąski, a nie każdy musi wiedzieć co to znaczy. Wąskie Caro bardzo łatwo poznać - wlot na masce oraz węższy rozstaw tylnych kół, aż nienaturalnie. Dopiero w 1993 roku wprowadzili szerszy, bardziej cywilizowany układ.

Manta?

Była raz legenda o dwóch takich co ukradło blendę, a trzeci korzystając założył tablicę. A przynajmniej tak słyszałem.

Statystycznie 75% Favoritów posiada ten kolor.

Najświeższe spośród widzianych tablic. Pewnie kupił jakiś muody.

Przejdźmy do tego, co w Łukowie najlepsze - PKS. Jak to w dawnym siedleckim, robi robotę i kusi do oblatania wszystkiego z aparatem. Autobusy (przeważają produkcji polskiej) są w świetnym stanie technicznym oraz najzwyczajniej w świecie pięknie wyglądają, jak w Garwolinie, Siedlcach, Mińsku Mazowieckim (chociaż z tym ostatnim jest coraz gorzej). Jednak łukowski tabor posiada niebywałego rarytasa, którego przy dobrych wiatrach można spotkać w zaledwie kilku miastach w Polsce. Sam gdy go ujrzałem, musiałem potem zbierać spod niego szczękę. Ale najpierw klasyka w postaci niezliczonych Hadziewionek i Dziesionek, a także Jelczy.

Nim dojdziemy do punktu kulminacyjnego, krótki przerywnik i kącik czarnych tablic. Przedliftowy Swift na nowych łukowskich z 1999.

Zmodernizowana Cordoba z Lublina.

Klijo Dwa, dość wtedy nowoczesne.

Przyjechała i Warsiawka ASzóstką C4, ustawiwszy się obok poprzednika, jeszcze Setki C4.

OLUdzie, wersja Style.

Czas na dwa pojazdy, które wygrały cały wyjazd, internety, moją mentalność i wszystko, wszystko. W życiu bym nie pomyślał, że w 2014 roku wciąż jeździ... Autosan H9-35! Tą krótką, miejską wersję popularnego autobusu posiadającą drzwi zwane harmonijkami produkowali bardzo krótko, bodajże do końca lat 70. Jego przeznaczeniem miał być wewnętrzny transport w mniejszych miastach, do czego się niebywale nadawał. Jeszcze przed 2010 rokiem te wersje posiadał przewoźnik w Mielcu i tamtejsze były najbardziej znane, lecz o łukowskich nie miałem pojęcia. PKS do dzisiaj posiada aż 6 sztuk na, jak śmiem twierdzić, kilkadziesiąt w całej Polsce. Wszystkie wciąż jeżdżą, niektóre nawet nie uległy modernizacji frontu, co niezmiernie mnie cieszy. Fantastyczny busik, o którego unikatowości mało osób ma pojęcie!

Wszystko oryginalne, nawet zostawili harmonijki!

Ledwo się pozbierałem po tym odkryciu, gdy znowu mój mózg nie wytrzymał. Idąc jednym z osiedli, spośród polepionych Golfów wyłoniła się...
ONA.

Nie nie, to niemożliwe. Syrena na parkingu, stojąca sobie, po prostu. Nie w rękach żadnego miłośnika. W znacznie lepszych - pierwszych.

Ktoś ma ją od nowości i ani śni zmieniać. Naprawy blacharskie wykonuje we własnym zakresie, a z części zapewne mógłby w piwnicy złożyć drugi silnik. Do tego zna auto na wylot, doświadczony ponad 30-letnią eksploatacją. Wymiana mija się z celem.

Wciąż nie mogę się otrząsnąć. Genialny pomnik PRLu, jakby wyjęta stamtąd. Wszystko tu pasuje, nic bym nie zmieniał. Widzicie, takie sytuacje wciąż są na czasie i Syrenę nadal ktoś może używać jako zwyczajne auto do załatwiania spraw na mieście. I NAWET JEJ NIE GARAŻOWAĆ!
Najbardziej mnie zastanawia, jakim cudem nie uległa osiedlowej patologii. Sami nie dowierzają i postanowili jej odpuścić? Wielce prawdopodobne.

Podsumowując: miało być dennie, wyszło mięśnie i momentami szokująco. Coś czuję, że podobnych scen nie uświadczę nigdzie indziej, lecz nie można wątpić. Nawet w nowoczesnym mieście poddającym się modzie na Zachód tkwią relikty dawnej motoryzacji. Wystarczy się wczuć, zgłębić, a same przyjdą bądź do siebie poprowadzą. Zachęcam do takich wypraw :)
Na następną wyprawę obierzemy Sokołów i Węgrów, ostatnie większe skupiska w dawnym siedleckim. Ale już na wiosnę, teraz pod kocyk.

Miejsce: Łuków, Województwo Lubelskie
Zdjęcia: Michał Bakuła

Z Archiwum: Złombolowska Nysa

2014-11-27T19:08:00.000+01:00

"Złomboli Ci u nas dostatek, ale i te przyjmiemy jako wróżbę zwycięstwa..." Tak. W ostatnich latach bardzo dużo się pokazało "złomboli" na ulicach, co mnie osobiście cieszy. Przebywając głównie w Warszawie i Otwocku siłą rzeczy tu spotykam najwięcej egzemplarzy. A Ursynów aż od nich kipi. Zatem mamy kolejnego - niebiesko-niebieską Nyskę, która, sądząc po naklejkach, vlepkach, napisach na lakierze, kocha przebywać w Grecji.

Ateny, Akropol... Warszawa, Ursynów... Nysa, Złombol...

Kokpit. O! Taki wiatraczek kiedyś sobie z bratem sprawimy do Felicji.

Miejsce: Warszawa Ursynów
Zdjęcia: Maciej Rosłoniec

63 lata Żerańskiej Dumy

2014-11-09T21:30:00.000+01:00

Nie pierwszy raz (i według słyszanych prognoz niestety poraz ostatni...) Stowarzyszenie FSOAutoKlub zorganizowało przed bramą Fabryki zlot na cześć kolejnej rocznicy zjechania pierwszej Warszawy. Skąd mój pesymistyczny wstęp, mogący na wejście zniechęcić od czytania? Ano bo z ogromnych hal i magazynów zostały zaledwie gruzy, wywołujące odczucie nędzy wraz z ostatnimi ocalałymi budynkami niewyglądającymi wcale lepiej. Niemniej wczorajsza impreza oferowała niebywałą atrakcję - w Internecie pojawiła się informacja, że do owych zachowanych hal będzie można WEJŚĆ! Informacja obiegła Polskę w tempie elektryzującym. Setki fanów zadeklarowało swoje przybycie z najodleglejszych zakątków kraju, by ten jeden jedyny raz móc obejrzeć to, co do tej pory można było wyłącznie na zdjęciach i filmach - prawdziwe maszyny, taśmę produkcyjną oraz lakiernię (tylko owe pomieszczenia wciąż istnieją w pierwotnym stanie) i odtworzyć sobie cały proces produkcji Polonezów/Fiatów/Warszaw będąc w bliskiej (najbliższej!) kontemplacji z miejscem. Niewiarygodna sprawa, prawda? Każdy fan o tym marzył!
Lecz nie zapominajmy, że żyjemy gdzie żyjemy. Dosłownie kilkanaście godzin przed wydarzeniem na Facebooku pojawił się komunikat, że "wejściówkę" otrzyma zaledwie 200 osób. 200 pierwszych osób, którzy wpiszą się na listę. Prysł czar i nadzieja, a radość wspólnego oglądania fabryki z osobami dzielącymi pasję zamienił się w wyścig szczurów. Nie muszę dodawać, że połowa osób nie odczytała opublikowanej informacji, bo przecież nie ma obowiązku posiadania Facebooka. Przyjechały więc całe rodziny z Lubelszczyzny, Śląska czy Wielkopolski, zastając okropny wiatr z deszczem i dowiadując się, że zwiedzenie fabryki stoi pod znakiem zapytania. Skoro dyrekcja FSO tak obchodzi się z fanami, zamknięcie fabryki wydaje się sprawą oczywistą i wręcz słuszną.
Osobiście ustawiłem się w kolejkę do złudzenia przypominającą tłumy pod mięsnym w latach 80. Tyle ludu nigdy nie widziałem, biorąc pod uwagę beznadziejną pogodę i ilość aut. Cóż poradzić, cała Polska parła w kierunku listy, a ja podziękowałem, gdyż deszcz dał o sobie znać i musiałem się po prostu przejść. Natomiast reszta nie odpuściła, nie chcąc zmarnować setek kilometrów, kosztem (niestety) zdrowia. Niemiłe doświadczenie. Co dyrekcji szkodziło puścić wszystkich? Bali się że powynosimy cegły i wystawimy jako unikatowe z FSO? Śmiać się czy płakać, nie potrafię określić.
Nie widziałem wciąż działającej taśmy produkcyjnej i nie poczułem zaduchu lakierni, lecz poznałem wielu świetnych ludzi i popstrykałem zdjęcia Polskości na parkingu. Aut było niewspółmiernie do ludzi, ale całkiem nieźle, w tym i rarytas. Zatem lećmy.
Akwarium z Józefowa, któremu od lat robiłem zdjęcie. Bez skutku, zawsze siedział facet. Skoro przyjechał, odkupił go miłośnik, Słyszałem że ma trylion modów z epoki, także w mechanice. A nakładki Orciari założył, by zardzewiały drzwi.

I koło niespotykane.

EPIC!

Standard.

Freshtimer's alley.

Przyzwyczajajcie się do innych niż Borewicze na żółtych.

Delegacja z Bielska.

Ileż tych R20 się zachowało... Na palcach ręki liczyć.

Ale i kto by kupił auto dostawcze z ładownością 200 kilo.

I ona miała tu epizod.

Jestę wariatę - najbardziej ze wszystkich lubię Kombi. Z wyglądu!

Bliźniacze Szesnachy.

WAC i WUC z jednej byli fabryki...

WUC po lewej, WAC po prawej. Pierwsza pochodzi z 1952 roku!

To już inna bajka.

Plusy miały świetną paletę kolorów.

Caro też, oferując nawet czarny.

NIE dekielki NIE.

Truck MR86!

Pożądam takich owiewek!

KAU, KIB, SDS... Może u Was są jakieś bekowe tablice?

Lubisz Zachód, dostrzeż jeden niepasujący element.

Nie mógł trafić lepiej z rejestracją.

Ależ odwalony!

Wziąć w czarno-białe i macie giełdę przyfabryczną.

Dlaczego właśnie kombi najbardziej lubię?

Coupe, jak co roku.

Świeżunie nabytki z Mokotowa.

Pod koniec Warszawy ustawiły się pod bramą do zdjęcia.

Jak widać nadal mnóstwo ludzi czeka na chwilę prawdy.

Czas na niekwestionowaną petardę zlotu. Wyglancowana Syrena Laminat zajeżdżająca niczym królowa na lawecie + czarne blaszki z Pragi. Chwilę potem na necie wybuchła seria kłótni i dyskusji, jakoby to miał być prototyp Fiata 125p Coupe. A co ona ma z 125p oprócz tylnych lamp? Nie jedyna z kilkunastu wyprodukowanych, bodaj gnijąca w Miedzeszynie również takowe posiada. I tak niektórzy w to uwierzyli.

Na koniec kilku sąsiednich przyjaciół przybyłych w dobrej woli i pamiętających o rocznicy.

Czesi ruskim do Polski.

Na koniec warto sobie puścić filmik będący miksem archiwalnych materiałów i zdjęć z FSO. Muzyka sprawi, że oglądając przejdą Was dreszcze, mówię Wam. Nie wiadomo czy za rok odbędzie się następny upamiętniający zlot, bo nie przewidzimy ile zostanie z fabryki. Stąd już wolę wprowadzić nastrój przemijania, tak na zaś. Ale życzę fabryce szczęścia i rozwoju, z całego serca.
Goodbye FSO! I hope to meet you soon!

Miejsce: Warszawa Żerań
Zdjęcia: Michał Bakuła

1947-1981 Citroen H + MiniBonus

2014-11-07T17:01:00.000+01:00

Cisnę bekę z tego cudaka. WIEM, nie powinienem, on miał wozić ostrygi i ślimaki do fłąsushih restałrasią i naturallement te skorupiaki dostarczał, gdy klient ostentacyjnie obrażoną miną okazywał swoje niezadowolenie. Ale ludu... Cytryn i Gumiak mogliby otworzyć fabrykę aut! Tu bzik migomatem, poprawić miksometrem, światełka od traktorów Staszka Zaręby (zbieżność nazwisk przypadkowa) i voila!
Heh. Wiecie, że tak obdarzono to Belmondo francuską miłością, że wyszło ich prawie pół miliona sztuk? Przez 34 lata!

Tak patrzę na front... Widzę widzę, nosorożca widzę. Nieprawdopodobne, że to wytwór producenta bogini DS.

Ciekawi mnie, ile kosztował jako nowy.

Tuż obok drugi członek kampanii reklamowej nowo otwartej restauracji szybkiej obsługi, prężnie wchodzącej na polski (otwocki?) rynek.

Mmm, woziłbym towar. Gdzie sobie kto zażyczy.

Ileż kiedyś dostałem modeli-zabawek Miniaków, i każdy miał właśnie bielutki dach ;)

Tak się u nas przyciąga klientów! Gdy jest dobry PiaR, nawet ślimaki w menu nie przeszkodzą :) (Nie żeby w Jeff'ie były!)

Miejsce: Otwock, Województwo Mazowieckie
Zdjęcia: Michał Bakuła