پری‌شب هم رفتیم ایرانشهر و تماشای میزری. قبلن برای تمرین آمده‌بودند مکتب تهران. بدکی نبود. بد نبود یعنی. اما من سیر نبودم. همانجور که خاندن رمان یا تماشای فیلمش را هم انتخاب نکرده‌بودم. این احوال شکنجه‌گری و خشونت و فلان، سلیقه و انتخاب من نیست دیگر. خلاص.

قبل‌تر بچه‌ها رفته‌بودند تماشای یک تئاتر دیگر، که یکی دیگر دعوتشان کرده‌بوده. یکی که قدیم می‌شناختم و دوست بودیم و بعد دشمنی برداشتند با من. بچه‌ها آمدند و گفتند اصلن دلت نخاهد. برنده شدی که ندیدی. خلاصه راصی نبودند چون فقط شعار بود. می‌شناسم آن نویسندهه را. زن و شوهری هر دو سبک و مدلشان همین است. شعار دوست دارند. در همان شعارها هم غصه می‌خورند که چرا کشف نمی‌شوند و قدر نمی‌بینند و این قرتی‌بازی‌ها.

تا این‌جا یک گروه موسیقی چاق و چله با انواع نوازنده و یک گروه کُر آمدند توی سالن. دستیار یک کارگردان دیگر هم که آمد، پرسیدم مگر قرار تمرین‌ شما توی سالن دا نبود؟ طفلی اشتباهی آمده‌بود. رفت تا برسد به گروهش. یک گروه هم آمده‌اند تا ۸ شب بمانند توی پلاتو سیاه. بگو اسمش چی باشد خوب است؟ علی شمس! خب نه همان علی شمس که خانه تمرین شمس را دارد و خانه نیماژ را. یک شمس دیگر.

بروم مدیتیشن کنم برای این روزهای شلوغ. بعد هم حساب و کتاب مهرماه را ببندم و بروم برای آبان خوش‌رنگ و لعابم.

.
کاش بشود تا شب باز هم بیایم و بنویسم این‌جا.

شاید خبرنامه‌ای درست کنم و نامه‌هایی بنویسم از درس‌های زندگی و هفتگی بفرستم برای آدم‌‌هایی که می‌خاهند گیرنده باشند. شاید آن وسط، یکی هم هوس کرد برای پاسخ نوشتن.

مثلن بنویسم:
می‌شود از شدت دلتنگی، خیال‌مان را جای واقعیت بنشانیم. دلداری بدهیم خودمان را، یا فریب. شبیه وقت‌هایی که به رابطه‌ی تمام شده‌ای برمی‌گردیم.

می‌شود سؤالات متفاوتی از خودمان بپرسیم. بالاخره «سؤالاتت را تغییر بده تا زندگی‌ت تغییر کند». مثلن اینکه واقعن چی باعث جدایی شد؟
اگر این رابطه دوباره شروع شود، من قرار است چی را تغییر بدهم؟ یا بین ما چه چیزی باید تغییر کند؟

بنویسم؟ آدرس ایمیل‌تان را می‌دهید؟

آن وقت‌ها که پاتیل را شروع کردم، صبح و شب، خاب و بیدار، هر لحظه توی سرم داشتم وبلاگ می‌نوشتم. داشتم روزمرگی‌هام را برای خودم تعریف می‌کردم و متن می‌پروردم.
رسید روزهایی که بدون نوشتن صفحات صبحگاهی، اصلن آن روز را در حساب عمرم نمی‌خاستم.
بعد هم شب‌هایی آمدند که انگشت می‌زدم روی صفحه تا پاتیل بار کنم در چشم بر هم زدنی.
یهویی بود؟ چوب جادوی فرشته‌ی مهربان قصه‌ی سیندرلا بود؟
نه طفلک ساده. حاصل همان خاب و بیدار نوشتن و کاغذ سیاه کردن‌ها بود. اول راه نوشتن، دغدغه‌ام معطوف بود به حجم، به کمیت. به سیاه کردن کاغذ و هزار‌ هزار کلمه آزادنویسی. در هر فرصتی بنویسی.
حالا سرم دارد وبلاگ می‌کند، تنم دارد می‌رقصد هر لحظه.

استادم می‌گوید مجموع رشد مثلن حاصل بیست دقیقه از تمرین است. باید آن‌قدر تمرین کنی تا برسی به آن بیست دقیقه. در هر نوبت تمرین اگر یک دقیقه‌ی رشد دهنده داشته باشی محشر است. خرد خرد جمع می‌شود.
یادم نمی‌رود که رشد حلزون‌وار است.

این کلاس بدن جدید را خیلی دوست دارم. حرکت را در تنم کشف می‌کنم. ذوق می‌کنم که هر بار نبض می‌شود تمام تنم به تپش و چرخش و چه خوش که بدن دارم.
دشوار بود روزهای نخست کلاس. آن گیجی و احمق بودنِ روز اول از ندانستن و نتوانستن.
حالا دارد جاری می‌شود همه جای زندگی که بعد بشود خیال کنیم یک شبه آن‌قدر خوب و روانم با تن. با حرکت. با حلزون‌وارگی.