spozo

Podróże

2012-06-10T17:19:00.019+02:00

ALBANIA

Elefantentreffen 2011 - w ruchomym obrazie

2012-01-01T08:19:00.000+01:00

ELEFANTENTREFFEN 2011 w ruchomym obrazie

Michał z MotoJary jeden z uczestników wspólnego wyjazdu na Elefantentreffen z MotoJary wyreżyserował swietny film ze słoniowego wypadu
Zapraszam do obejrzenia tego krótkiego (15 minut), ale jakże porywającego filmiku

H2O - woda

2011-12-05T11:48:00.001+01:00

H2O - woda (wg wikipedii: Woda jest na Ziemi bardzo rozpowszechniona. Występuje głównie w oceanach, które pokrywają 70,8% powierzchni globu, ale także w rzekach, jeziorach i w postaci stałej w lodowcach. Część wody znajduje się pod powierzchnią ziemi lub w atmosferze (chmury, para wodna))

Brak przez dłuższy czas opadów spowodował ogłoszenie suszy w niektórych rejonach, susza bardzo dotkneła rolników, a raczej ich ziemie, które zamiast płodzić roślinność to z braku wody zaczęły się wysuszać, a także lasy, gdzie zagrożenie pożarowe jest bardzo duże.

Aż nastał pamiętny dzień 04 grudzień 2011 - godzina 13.00 wyjeżdżam motorem - jak na grudzień ciepło 8 st C. O 13.05 zaczyna ... padać, w końcu upragniony deszcz. Leje od południa do wieczora całe popołudnie, pewnie i noc i kolejne dni. No nic wracać się nie będę - z Andrzejem małe ubieranko w przeciw deszczówki i wyjeżdżamy na okoliczne ścieżki. Ślisko, mokro i błotnie - zabawa przednia. Górki Trzebnickie pokazują swój tygrysi pazur podczas deszczu, gdzie gliniasta struktura gleby zamienia się w połączeniu z wodą w ... masło, po którym nie sposób chodzić, z jazdą często jeszcze gorzej. Ale zabawa przednia, śmiechu pełno :)

Przedzieramy się szczytami górek, zjeżdżamy w dolinki, po trawie, miedzy krzakami, po błotnistej mazi ...

Bez porządnego mycia się nie odbyło - ach woda, bez niej życia by nie było ...

Albania_jezioro Ochrydzkie i Macedonia

2011-11-03T15:38:00.000+01:00

Albania kolejne dni wraz z Macedonią i jeziorem Ochrydzkim

Kolejnego ranka niebo albańskie było łaskawsze. Wyruszyliśmy po krótkim śniadaniu w dalszą drogę, ciągle pokonując zakręconą drogę w górę i w duł, szutrem, a po bokach niesamowite widoki.

Dojechaliśmy do Preshkopi.

Wentyl:

„Miasteczko jak miasteczko. GPS-y troszkę zwariowały. Policjant kierujący ruchem na nasz widok jeszcze bardziej, gdy zobaczył czterech świrów wyjeżdżających na główną drogę z deptaka ( o zakazie wjazdu nikt nie uprzedzał ) „

Nie wiedzieliśmy, czy policjant nas zatrzymuje, pozdrawia czy wskazuje właściwą drogę. Nie zrobił na nim nawet wrażenia fakt, że pojechaliśmy przez rondo „pod prąd”, a to pewnie dlatego, że wszyscy jeździli jak chcieli, niezależnie czy jechał ciężarówką, mercedesem, czy na osiołku. Zgiełk był taki, że zapomniałem zrobić zdjęć ;)

Po wydostaniu się z tego niełatwego chaosu, zatrzymaliśmy się by wciągnąc posiłek w postaci pizzy i skierowaliśmy się już asfaltową drogą w stronę granicy w Deber – granicy Albańsko – Macedońskiej.

Za granicą "ze łzami w oczach" rozstajemy się ze ślązakami, którzy grzeją na północ, a my kierujemy się na południe w kierunku Jeziora Ochrydzkiego.

W miejscowości Struga nad jeziorem Ochrydzkim znajdujemy komunistyczny camping, który lata swojej świetności przezywał chyba podczas panowania Tito w Jugosławii.

Rozkładamy się, Wentyl robi przepiórkę, a ja udaje się w poszukiwaniu czegoś do jedzenia (czytaj: piwa), co okazuje się nie łatwe, bo albo w danym „sklepie” nie ma piwa, albo kłopot z płatnością (nie mieliśmy ichniej waluty). Na szczęście w jednym sklepie pani wyciągnęła z szafy terminal i czytając instrukcję krok po kroku zapłaciłem za złocisty trunek.Klimat miasteczka zwłaszcza na przedmieściach robi wrażenie

Resztę dnia spędziliśmy na leżeniu, pici, moczenia tyłków w jeziorze… aż nastała noc.

Wieczorne widoki na jezioro Ochrydzkie

Dookoła jeziora Ochrydzkiego

Rano wypoczęci startujemy z powrotem do Albanii.

Wentyl:

Wymęczeni spożywaniem zupek chińskich i innych artykułów płynnych, rankiem ruszyliśmy powrotem na stronę albańską, gdzie jadąc brzegiem Ochrydu dotarliśmy do granicy greckiej.

Widoki na jezioro Ochrydzkie wraz z wystającymi gdzieniegdzie bunkrami robi na nas wrażenie, tak jak i okoliczne miasteczka i spotkani tam ludzie. Ponadto widać że ten region Albanii jest „bogatszy” od wcześniej widzianej części północnej.

Docieramy do greckiej granicy.

Wentyl:

„Tam urzędas albański oświadcza o strajku greckich celników i doradza drogę powrotną do Macedonii”

Pokazuje nam którędy możemy z powrotem dostać się do Macedoni. Na szczęście wskazana droga okazuje się piękna szutrówką wijącą się po wzgórzach, gdzieniegdzie z kawałkiem asfaltu z widokiem na jezioro Prespa.

Jeszcze przed granica posilamy się w ciekawym miejscu

Jadąc, dojeżdżamy do granicy, gdzie pomiędzy budynkami jakaś szarańcza robi sobie wędrówki z lewej na prawą stronę, a celnicy ziewają zdziwieni niespodziewanymi gośćmi. Szlaban otwieramy sobie sami i kierujemy się na stolice Macedonii - Skopie.

Wentyl:

„Macedonia to kraj dość nudny, lecz rozrywki dostarczały nam widoki rolników w gumowcach z widłami w reku, spacerujący po autostradzie. Dotarliśmy do Skopje, gdzie po długich poszukiwaniach noclegu pod chmurką, trafiamy do motelu o wyglądzie burdelu.”

Głodni (nie tylko) wrażeń zrzuciliśmy z motorów tobołki i pojechaliśmy na wieczorny lansik po stolicy i ……….pizze.

Wracamy do motelu. Na skrzyżowaniu zatrzymujemy się na czerwonym. Zza bramy z jakiegoś festynu wyskakuje chmara dzieciaków.

Wentyl:

„Dzieciaki odstawiają coś w rodzaju indianskiego tańca o deszcz , który to miał spowodować wysępienie od nas kasy. Gdy balet okazał się nieskuteczny a podarowane przez spozo długopisy były mało interesujące, rozpoczęło się całowanie handbarów w bm-ce i baletu ciąg dalszy. Zostaliśmy uratowani – zapaliło się zielone”

Zapasy browarów o wdzięcznej nazwie Skopsko wlewamy w siebie i kładziemy się spać. Na szczęście „nasz” motel z burdelem miał tylko tyle wspólnego, że nieźle nas wydymały……..komary w nocy………

W oddali z okna widać Kosowo ...

2011 pazdziernik off road

2011-10-24T13:58:00.001+02:00

Góry Trzebnickie

2011-10-01T23:43:00.000+02:00

Górki Trzebnickie, dolina Baryczy i BMW GS 800 w obrazach z wrześniowo/październikowego przejazdu:

off road - wokół komina

2011-10-01T22:23:00.001+02:00

Kilka linków do kilku fotek:

Wzgórza Trzebnickie - taplanie w błocie - H2O

Październikowe (2011) zwiedzanie okolic

Wzgórza Trzebnickie i obrzeża Doliny Baryczy

Pierwszy skromny śnieg

Spod kasku wokół komina

I znów weekendowe krzaczory

Kolejne listopadowe zwiedzanie okolic

Roztocze - VI zlot ADV Rider

2011-09-26T11:33:00.001+02:00

VI zlot ADV Rider w Krasnobrodzie na Roztoczu

Albania północno – zachodnia

2011-09-08T07:52:00.002+02:00

Albania północno – zachodnia 

Poranek nie był
zwykłym porankiem. Wstawanie po wczorajszym wieczorze, zwijanie namiotów i innych klamotów idzie nam
dużo bardziej opornie, tak leniwie.




Na szczęście pokonanie 3 km do promu jakoś przebiegło
sprawnie, a czas na zwalczenie kaca minął nam na oczekiwaniu na prom i opróżnianiu
zapasów napojów gazowanych i kawowych w lokalnym barze.

W końcu prom
przypłynął:

Wentyl:

„Nie mogliśmy się nadziwić jak w takim
chaosie podczas rozładunku i załadunku pojazdów wszelakiego rodzaju, nie doszło
do tragedii ludzkiej. Po skasowaniu 15 euro od moto udaliśmy się na górny
pokład gdzie, po odkotwiczeniu łajby naszym oczom ukazały się świetne,
górskie  widoki które z trudem nasze
twarde dyski, tego poranka rejestrowały….i tak przez 3 godziny.”

Po zakotwiczeniu
łajby w porcie czym prędzej zmykamy i pakujemy się na górska drogę o
niezliczonej liczbie zakrętów w stronę Kukes. Liczne zakręty wraz z licznymi
kamieniami, żwirem, oraz niezapomniane widoki powodują, że kilometry mijają co
najmniej … powoli. 

Wentyl:

„Wracając do zakrętów. Na jednym z nich
doszło do testu i przekonania się na własnym tyłku co to znaczy dobre ciuchy
motocyklowe ( podziękowania dla Anki i Emilii J ). Niestety TKC do nie
Anakee a ta droga to nie była torem Poznań , w skutek czego, zaliczony został
szlif  po asfalcie, po którym rozpocząłem
taniec ku niebiosom, który miał na celu podniesienie moto z asfaltu zanim
zostanie roztrzaskany o zderzak albańskiego mercedesa. Na szczęście obyło się
bez strat ludzkich i w sprzęcie.”

Ostatni krótki odcinek
dojazdu był … autostradą, na którą by się wbic kawałek musieliśmy pokonać pod
prąd.

Dotarliśmy do
Kukes. Z racji, że właśnie była niedziela miasteczko było senne, uliczki puste.

Pokręciliśmy się troszkę po okolicy, zrobiliśmy zakupy na wieczór

Wentyl:

„rakiji powiedzieliśmy: „ chwilowo
dziękujemy….”

W markecie oprócz lokalnych
produktów znalazły się tez polskie śledzie konserwowe.

Spotkaliśmy też Niemkę,
motocyklistkę, którą wcześniej poznaliśmy na promie

Wentyl:

„Gdy zapytała o nasz nocleg i usłyszała ze chcemy
spać na dziko w górach, zrobiło oczy wieksze niż spozo podczas płacenia za
arbuza……”

Pojechaliśmy dalej
w stronę Peshkopi by za miastem szukać noclegu.

Droga prowadziła
szutrem w tumanach kurzu z przełęczy na przełęcz, a miejsca na nocleg nie mogliśmy
znaleźć. Udało się po ok. kilkudziesięciu km za jakąś małą wioseczką, wysoko w
górach. 

 Wentyl:

„Uradowani że jesteśmy zdala od
cywilizacji, namioty poszły w ruch. Ku naszemu zdziwieniu, nagle zza krzaków
pojawiła się chmara dzieciaków ze wsi. Tym większe było ich zdziwienie, gdzie
po kilku zdaniach zapoznawczych, pokazaliśmy im mapę i zapytaliśmy o drogę. I
tutaj klops……..chłopaki w życiu mapy nie widzieli na oczy…”

Noc była
wietrzna, namioty przywiązane do motocykli, głowa głęboko w śpiworze, sen po
całym dniu nadszedł kamienny.

<<<<< Powrót

Alpejska przygoda

2011-08-26T22:51:00.004+02:00

Alpy dzięki swemu niedalekiemu położeniu i urokliwym widokom wciąż wciągają i zachęcają do odwiedzenia. W grupie kilku znajomych wybraliśmy się w Alpy Austriackie. 

Relacja oczami jednej z uczestniczek wyjazdu Bulinki:

ALPEJSKA PRZYGODA

Gdy się człowiek naczyta motocyklowych czasopism i relacji z różnych wypraw, to prawie zawsze pojawia się uczucie zazdrości, podziwu i chęci zwiedzenia na dwóch kółkach podobnych krajobrazów.

Pięć dni urlopu raczej wyklucza podróż dookoła świata, ale na posmakowanie alpejskiego powietrza wydawało się w sam raz. Decyzja zapadła, jedziemy!

W rolach głównych występują:

* Yamaha Fazer FZS600 z Bulinką
* Yamaha Fazer FZ1           z Bulim
* Yamaha Fazer FZ6         z Golfikiem i Monik na pokładzie
* oraz BMW F800 GS       ze Spozo (organizator wycieczki)

Te cztery maszyny miały przynajmniej jedną cechę wspólną – chcą i lubią dostarczać swoim użytkownikom radość z jazdy. Czy potwierdzą tę cechę na rundach kręconych po alpejskich agrafkach?

POLSKA- CZECHY
11 sierpnia, czwartek, dziś ruszamy.

Jak zawsze pakowanie zostawiamy na ostatnią chwilę i tutaj zonk. Wyjazd opóźnia się o godzinę – przy wyprowadzaniu motocykla z garażu Buli otrzymuje niespodziankę, ma kapcia w tylnej oponie. Szybka interwencja u wulkanizatora i zapakowani bagażami „po uszy” o g. 15:00 wyjeżdżamy z pełną ekipą w kierunku Boboszowa :D

Naszym pierwszym celem jest przelot za Brno na wcześniej wybrany kemping. Mamy do pokonania ok. 320 km.

Główna założenie to jechać jak najwięcej bocznymi drogami, najlepiej całkiem unikać autostrad… jednak życie korygowało te plany na bieżąco…

Początek był wspaniały. Zero deszczu na drodze, świetny humor i ta ciekawość alpejskich tras widokowych, marzenie każdego motocyklisty. Wszystko to powodowało, że na drodze kilometry uciekały same i na miejscowym Autokemp ATC Merkur Pasohlávky **** byliśmy już kilka minut po 18:00.

Szukamy urokliwego miejsca, zatrzymujemy się na pasie miedzy dużą laguną a jeziorkiem. Idziemy z Moniką po piwko, a chłopaki zaczynają rozbijać namioty.

Zaczyna się ściemniać, zrzucamy motocyklowy ubiór i idziemy na Smažený sýr z hranolkami :P z kolejnymi porcyjkami czeskich trunków ;) Podczas biesiadowania omawiamy dalszą część naszego wyjazdu.

CZECHY - AUSTRIA

12 sierpnia, piątek

Ranek 8:00, atmosfera wspaniała, z pełną energią pakujemy nasze biwakowe sprzęty, pijemy kawkę i o 9:30 wyruszamy w drogę w kierunku Wiednia. Tym razem pociskamy autostradą, by szybciej dotrzeć na miejsce – przed nami jeszcze niecałe 500 km.

W pewnym momencie zaczynają się cudowne widoki na Alpy. Co chwilę droga przekształca się w tunel i łagodnymi łukami odsłania coraz to ciekawsze widoki.

O 18:00 jesteśmy już na miejscu w uroczym miasteczku Zell am See.

Zajeżdżamy pod SEECAMP, który staje się naszą bazą noclegową (i nie tylko...) na kolejne 3 nocki ;D Kolejny camping oznacza szukanie kolejnego miejsca pod namiot – tutaj do wyboru mamy niestety tylko dwie miejscówki. Zaczyna się zrywać porywisty wiatr, robi się ciemno i zaczyna padać. Golfik podejmuje męską decyzję – rozbijamy się na polu nr 15. Tutaj niestety namioty rozkładamy na mokro, z Moniką dmuchamy materace, bo pompka, którą zabrał ze sobą Buli niestety nie dała rady :)

Dookoła kampingu unosi się mgła i wilgotne powietrze.

Modlimy się, aby jutrzejsza pogoda była łaskawsza :) :)

Przestało padać, udajemy się na zwiedzanie „powiatu” z piwkiem w dłoni,

po kilku symbolicznych fotkach i relaksacyjnych zajęciach idziemy do gustownej restauracyjki. Karta dań w języku niemieckim, Monika tłumaczy każdemu z nas nazwy i składniki potraw, wyręcza nas także w zamawianiu… w nagrodę dostaje od szefa kuchni pięknego czerwonego raka, który w kolejnych dniach staje się naszym talizmanem zamocowanym na motocyklu Spozo.

Zell am See - Gerlos Alpenstrasse

13 sierpnia, sobota

Pierwszy poranek w Alpach, niestety deszczowy. Ciemne chmury oplatają wierzchołki gór – ponoć taka specyfika klimatyczna tego miejsca... Dziś w planach trasa wysokogórska - Gerlos Alpenstrasse. Chwila wahania, jedziemy czy czekamy aż przestanie padać? Chęć jazdy i zwiedzenia widokowych tras była silniejsza. Ubieramy się w kondomy i siadamy na nasze 4 motocykle. Tankowanie do pełna, drobna modyfikacja trasy i wyruszamy.

Nastroje średnie, cały czas proszę by przestało padać, bo nic nie zobaczę oprócz mgły i białego mleka. Modlitwy chyba zostały wysłuchane. Przed południem przestaje padać, akurat na kilka kilometrów przed wjazdem na docelową trasę. Zajeżdżamy na CPN, ściągamy przeciwdeszczówki, wracam z Coca-Colą i widzę jak mój Buli uciska moje spojlery w kasku. Przyznaje się, że spadł mu mój hełm, jak przestawiał motocykl. Słońce w górze, a u nas burza z piorunami ???, ale szybko przechodzi. Na szczęście na wyposażeniu mamy kropelkę, taśmę izolacyjną i magiczne ręce Golfika ;D ;D ;D

Lecimy dalej.

Zaczynamy alpejską przygodę, wjeżdżamy na pierwszą pokręconą jak makaron trasę. Na miejscu szok. To dopiero rozgrzewka, trasa wąska, bez barierek, część leci lasem, część doliną, ale cały czas w górę i dół lub na odwrót w dół i w górę. Zastanawiam się co tutaj robię, zakręty wąskie po 180˚ i to stromo w górę. Przejazd nie był nadzwyczaj łatwy, szczególnie dla mnie. Gdy zakręty robiły się ciaśniejsze trzeba było zwalniać.

Pierwsze podejście spalone, za mała odległość i totalne zaskoczenie, po lewej stronie przepaść, po prawej ściana drzew. To jakaś masakra myślę… Krótki przymusowy odpoczynek, słucham rad chłopaków, analizuję technikę jazdy i wydaje się, że jest coraz lepiej, zaczynam się oswajać z wysokością, kształtem zawijasów i chyba coraz bardziej ufać swoim umiejętnościom.

Oprócz asfaltu zaczynam widzieć coraz więcej motocykli (to dobry znak :D :D :D). Udziela mi się entuzjazm, endorfiny szczęścia ;D ;D ;D Motocykle, motocykle i jeszcze raz motocykle, wszelkiej maści mniej lub bardziej załadowane, z kuframi lub bez, śmigających na zakrętach jak na jakimś torze ;D Widok nie do opisania.

Zjeżdżamy z trasy i lecimy na następną: Gerlos Alpenstrasse. Na przełęczy płacimy 4 Euro, dostajemy pierwsze naklejki. Teraz naszym celem jest zobaczenie wodospadu Krimmler Wasserfälle(wys. 380m) – najwyższego wodospadu w Europie. To 12 km odcinek pięknej krętej drogi pełnej malowniczych krajobrazów. Trasa ma wysokość 1630 m o łącznej liczbie 8 zakrętów o 9 % kącie nachylenia powierzchni.

Motocykle zostawiamy na parkingu, pozostałe akcesoria zostawiamy w depozytowych szafkach i idziemy na spacer. Do wodospadu dzieli nas tylko 10 min pieszej wędrówki… w międzyczasie chłodzimy się lodami, by na koniec poczuć orzeźwiająca mgiełkę potężnej siły wodospadu.

To ostatni punkt naszej dzisiejszej wycieczki. Jest g. 20:00 wjeżdżamy na teren campingu. Oh jak miło jest zrzucić motocyklowe ciuchy i buty na rzecz dresów i japonek :D - Buli coś wie o tym.

Snu mało, rozmów wiele i rano znowu w drogę. W planach przecież kolejna trasa tym razem dłuższa i jeszcze bardziej malownicza.

Zell am See - GROSSGLOCKNER HOCHALPENSTRASS

14 sierpnia, niedziela

9:00 Ranek przywitał nas cudownym słońcem i tak już było do końca dnia. Czuć w kościach przejechane kilometry, smarujemy łańcuchy, oczyszczamy owiewki z owadów, ostatnie spojrzenie na mapę, kabanos na drogę i jest OK – można jechać na podbój Grossglockner Hochalpenstrasse.

To najbardziej malownicza droga w Austrii, prowadząca na odcinku 48 km aż 36 serpentynami do krainy wiecznego śniegu – Lodowca Pasterz. Na trasie pokonuje się różnicę poziomów wynoszącą aż 1766 metrów! To kolejny szlak motocyklowy cały czas pod górę lub w dół, w zasadzie bez prostych odcinków. I zaczyna się zabawa, motocyklowy raj, trzeba tylko uważać na świstaki :D

Jest 10 rano, spod bramek biletowych rozciągają się fantastyczne widoki na ośnieżone szczyty łańcuchów górskich. Płacimy 18 euro od motocykla, dostajemy kolejną naklejkę i wyruszamy na podbój!

Widok poruszył każdego, ja przez pewien czas jechałam na bezdechu. Idealny asfalt, przepiękne krajobrazy, dwu/-trzypasmowa droga, a na niej mnóstwo serpentyn i zakrętów i tylu motocyklistów, że trzeba było zrezygnować z pozdrawiania się, bo nie byłoby kiedy trzymać kierownicy.

Bikers Point: Edelweißspitze(g. 11:30)

Wzdłuż całej trasy znajdowało się wiele punktów widokowych (tzw. Biker’s Point), najwyższy położony 2571 m n.p.m. to ten znajdujący się na 28 km trasy (punkt Edelweissspitze), skąd roztacza się imponująca panorama na najwyższy szczyt Grossglockner (3798 m).

Wjazd nań jest naprawdę stromy z bardzo ciasnymi 7 zakrętami – to jedyna trasa wyłożona kostką brukową. Oprócz walki z ekstremalnymi zakrętami trzeba było też walczyć z rozrzedzonym niskim ciśnieniem powietrza… Na szczycie piękna wieża widokowa z panoramicznym widokiem na alpejskie 3-tysięczniki oraz zarezerwowany w pierwszym rzędzie parking dla motocyklistów wraz z ławkami przeznaczonymi na odpoczynek.

LODOWIEC PASTERZ g.13:20

To największy lodowiec Alp Wschodnich położony w północnej części masywu Grossglockner w Austrii o długości 8,8 km, grubość lodu wynosi ok. 300 m. Do pasma lodowcowego pasterze można zejść szlakiem wędrownym lub zjechać kolejką Gletscherbahn. Na lodowcu ruch jak w Rzymie, ale dla widoków warto się tam przecisnąć. To kolejna uczta dla oka, widok z parkingu na lodowiec Pasterze i szczyt Johannisberg, z którego spływa lodowiec, po lewej stoki Großglocknera:

Cała trasa ma 337 km, niestety nie udało nam się zwiedzić wszystkich odnóg tego szlaku, zostały nam jeszcze dwie „ślepe dróżki” zmierzające w głąb gór - to zostawiamy na kolejny raz :D :D :D.

Kolejne kilometry pokonywaliśmy dynamicznie, choć w jednym momencie chyba zbyt ekspresyjnie. Na jednym prostym odcinku zza krzaków wyskoczył austriacki policjant z radarem. Zatrzymał Buliego, a ja stanęłam tuż za nim (w roli tłumacza), reszta ekipy pojechała do przodu. Policjant oznajmił, że przekroczyliśmy 14 km/h i będzie nas to kosztowało 10 €. Wyskoczyliśmy z kasy i pojechaliśmy dalej.

Kilkaset metrów dalej macha do nas z drogi Monika. Zatrzymujemy się. Mówi, że Golfik poleciał zatrzymać Spozo. Czekamy, czekamy na ich powrót, po dobrych 10 min, przyjeżdża sam Spozo i mówi, że Golfikowi drogę powrotną odcięły uwaga…. bezpańskie alpejskie krowy…. :)

Po takich wrażeniach nastąpił czas sjesty i krótkiego odpoczynku nad lodowatym Hintersee.

Po mału zbliżaliśmy się w kierunku naszej bazy noclegowej, gdzie czekał na nas gorący prysznic, winko i pyszny posiłek. Wreszcie siadamy na czymś innym niż motocyklowa kanapa, wspominamy miniony dzień i szykujemy się do spania, bo jutro z samego rana pobudka!

Przez całą trasę mieliśmy niesamowite widoki na góry, z których schodziło bardzo dużo strumieni, górował doskonały asfalt i mnogość zakrętów. Wszystko to czyni z tego miejsca istny raj dla motocyklistów. Trasy wiją się wśród potoków, jezior, ośnieżonych gór i …. Alpejskiego bydła ;D Każdy przejechany kilometr zachwyca,jest niezwykle ciekawie. Aż chce się wrzeszczeć ze szczęścia. Ja tu zostaję, nie chcę wracać!

AUSTRIA - POLSKA

15 sierpnia, poniedziałek

7 rano. Czas szybko zleciał i droga powrotna czeka (785 km). Wydawało się, że teraz wszystko mamy z górki, ale na dość krótko, bo nad większą część Europy spłynęły koszmarne ulewy. Na początku padało przeważnie za nami lub obok nas. Ale już po 200 km ulewa pojawiła się za nami, przed nami i dokładnie w miejscu w którym byliśmy. Z kilometra na kilometr coraz bardziej w portkach mokro było, nie wspomnę już o hektolitrach wody wylanej z butów... Lało i lało, a jechać trzeba było. Do domów dotarliśmy zmęczeni (ale szczęśliwi) już po zmroku.

Sprzęty spisały się na 5+. Wyjazd oczywiście należy do bardzo udanych, założenia wyprawy zostały zrealizowane w 100% - górki zostały objechane dokładnie dookoła, byliśmy we wszystkich zaplanowanych alpejskich miejscach. Wyjazd był dla mnie wspaniałą przygodą oraz życiową lekcją techniki jazdy. Wielokrotnie wracam myślami do tamtych chwil i jestem pewna, że jeszcze tam wrócę.

Tam były zakręty! Setki zakrętów! Tysiące zakrętów! Banana na twarzy mam do dzisiejszego dnia :)

Dzięki chłopaki za mega przygodę!

Tekst: Bulinka

Zdjęcia: uczestnicy wyprawy

Więcej zdjęć: FOTO

Albania - z Teth

2011-07-25T12:48:00.003+02:00

Albania 

Z Teth  

Rankiem, po
lokalnym śniadaniu bardzo pysznym serwowanym przez siostrę naszego gospodarza
(oczywiście maj friend kasuje kilka ojro),

pojechaliśmy drugą i ostatnią drogą
jaka prowadzi do doliny w kierunku „cywilizacji” ( Wentyl stwierdził:  „ W
Albanii określenie cywilizacja, nie ma większego znaczenia” ).  

Przejazd stromym
podjazdem doliną, a następnie przejazd do innej doliny przez przełęcz wysoko w
górach, wyciągnął z nas trochę potu, ale uśmiech z pyska nie schodził.  Widoki powalały, trasa sama w sobie jest
zajebista. Wrażenie robiły kamienie, zwłaszcza kiedy chciało się przycisnąć,
przed zakrętem ostre hamowanie, kamienie turlają się pod kołami, przepaść
zbliża się nieubłaganie, na plecach gorący pot, a za chwilę zimna strużka
spływająca po tyłku. Było czasem gorąco. Na szczęście nawet taki offowy laik
jak ja dał sobie rade, więc nie jest tak źle. I wiem kurna, że jeszcze tam
wrócę. 

Wentyl:

 „Zimny
pot pojawiał się w momencie, gdy na zakrętach weseli Albańczycy wyskakiwali zza
winkla w swoich rozklekotanych ciężarówkach, trąbiąc, machając rękoma i
śpiewając jednocześnie lokalne hity ze szlugiem w ustach”

Dojazd do miasta
Shkoder zakończylismy wyżerką w jakiejś knajpce.

 Powitani asfaltami udaliśmy się
tranzytem przez miasto – nie mylić z obwodnicą ( to było wyzwanie…) w kierunku
Koman – takiego ofu to nawet w pobliskim lesie po deszczu nie mam.

Dojazd do Koman
to droga asfaltowa pokręcona przyklejona do stoku i zawieszona nad rzeczką. Tam
udajemy się na kemping.

Wentyl: 

„W Koman, znajduje się camping „pod
mostem’, na którym poznaliśmy dwóch wesołych Czechów na KTM-ach oraz kolejnych
trzech na BM-kach, które wyglądały jak pomalowane błotem w sprayu – czeskie
enduro….”

Po kempingu
chodziły pisklaki, kaczki, rosła trawka, nad nami rozwalający się most –
sielsko anielsko. 

Pierwszym
uderzeniem był hardkorowy prysznic, gdzie kunsztem elektrycznym wykazał się
lokalny elektryk łącząc w wyrafinowany sposób urządzenia łazienkowe, a należy
wspomnieć że łazienka była minimalistyczna: prysznic, kibelek (na stojaka) i
umywalka – 3 w jednym :)

Kemping
zlokalizowany jest przy największej tamie w Albanii. Tamie zasilającej znaczną
część Albanii w energie elektryczną – widząc kabelkowe poczynania elektryka
zapewne fachmana z pobliskiej elektrowni w ogóle nie dziwi fakt borykania się
Albanii z częstymi awariami elektrycznymi.

Drugim
uderzeniem była rakija, do której podeszliśmy podobnie jak poprzedniego dnia
jak do słabego trunku popijając ją piwem.

Wentyl:

„nie mamy za
bardzo co wspominać, ponieważ schłostaliśmy się jak małolaty browarem zapijanym
rakiją i odwrotnie. Pamiętam tylko tyle, że jeden Czech chciał mnie adoptować
na swojego syna ale wybiłem mu to z głowy… rakiją oczywiście. Każdy dotarł do
namiotu, lecz obrane ścieżki do dziś są nieznane”

Nastała ciemność

<<<< Powrót

Albania - Welcome to Albania

2011-07-19T20:40:00.004+02:00

Welcom to Albania

Od rana kierujemy się wzdłuż wybrzeża, by odbić na Podgorice czyli stolice Czarnogóry.

A stamtąd w kierunku Tuzi i granicy Albanii zlokalizowanej w północno wschodnim cyplu jeziora Szkoderskiego. Przekroczenie granicy to tylko chwila w miłej atmosferze.

Za granica stajemy by zrobic fotki, przy tablicy Albania, ale dopiero w domu jak się przypatrzyłem, to chyba jednak jest tablica informująca o remontach. No cóż foty są:

kilometr za granica asfalt się konczy, tzn. kładą już nowy, ale my jedziemy jeszcze czymś pomiędzy starym, a nowym, czyli szutrem, kurzem i dziurami.

Jedziemy do Koplik, gdzie … spotykamy dwójkę Polaków ze śląska, na Trampkach jadących właśnie do Teth, krótka wymiana zdań. Oni już jadą, a my szybka wymiana Euro na Leki, tankowanie i też na Teth.

Po kilkunastu kilometrach malowniczo położonej asfaltówki dojeżdżamy do Boge, gdzie w lokalnym barze spotykamy … polską wycieczkę integrującą się z tubylcami. Przed wjazdem na przełęcz postanowiliśmy też się integrować.

Szutrem kierujemy się po kamykach w stronę Teth, drogą która do najłatwiejszych nie należy, daje fajne przeżycia i super widoki. Po 2 godzinach jazdy po kamieniach docieramy do Theth.

Oczywiście jak większość zamiast skręcić w kierunku słynnego mostku pojechaliśmy dalej. Po około trzech km postój, łyk wody (bo więcej nie było już, a wiadro by się całe w tym upale tez wypiło :) ) i nawrót.

Wentyl:

„Przed wyjazdem byliśmy uprzedzeni przez znajomych, że tam zaprosi nas do siebie mały Francesco. I tak się stało. „My friend”, czekał na nas już na moście, gdzie oznajmił że „ślązaki” są u niego na podwórku.

Po przywitaniu przez stado baranów, krów, psów i much, patrzymy a chłopaki maja nie tęgie miny. Centralka w jednym z Transalpów dostała strzał z kamienia na zjeździe i zaczęła ocierać o łańcuch. Padła decyzja: tniemy !!!”

Znalazła się kątówka, agregat i centralka opuściła zacnego Transalpa.

Trzeba przyznać,że „my friend” jest na tym odludziu dobrze zorganizowany. Chłopak ma 11, czy 12 lat, zapierdziela po angielsku lepiej niż nasza czwórka razem wzięta + słownik. Serwuje, browar Tirana po pół ojro, flaszke bimbru za piątaka oraz extra, lokalną wyżerkę na kolację za niewiele większe fundusze. Szczerze mówiąc, „my friend’ ma łeb do turystów…. ( jak pojedzie do Theth, to zabierzcie chłopakowi kalkulator, z liczeniem to już zdecydowanie gorzej).

Wieczór kończymy na integracji z nowo poznanymi znajomymi przy pivku, rakiji i lokalnej kolacji. Rakija nas nie powala, popijamy ją piwem i dywagujemy nad słabością tego trunku (jeszcze wtedy nie wiemy, jaką mocą rakiji przyjdzie się nam jeszcze podczas wyjazdu zmierzyć :) )

<<<< Powrót

Albania - Na południe - cześć 2

2011-07-15T20:53:00.010+02:00

Albania

Na południe - część 2

      Od rana ponownie pałujemy autostrada na
południe. Po zbliżeniu się do Adriatyku za miejscowością Posedarje pojawia się
dosłownie lejący z nieba żar. Gdzieś około 37 stopni. Dla mnie - zimnoluba - to troszkę przesada, ale na szczęście daje się przyzwyczaić się :) Parkingi wystawione na słońce jak na patelni,
pozostaje nic więcej  jak tylko grzać do przodu i to nie za wolno by
chwycić trochę ochłody, choć i tak ciężko, bo gorące powietrze zamiast podczas
jazdy ochładzać to jeszcze dogrzewa. 

W końcu kończą się autostrady, zjeżdżamy
na wąska górska drogę (no nie całkiem taka wąską, ale dużo węższą od autostrady :)  i zatrzymujemy się przy stoisku z ... arbuzami i innymi cytrusami.

Kuszą nas swoim chłodem i soczystością, ślinka leci ... . 

Piękne czerwoniaste arbuzy ... 

Oczywiście
dostajemy po kawałeczku spróbować :)

Po takim pałowaniu po autostradach w upale to raj dla podniebienia ...

I tu bystry „chorwacki Italianiec” złapał
dwóch frajerów, czyli nas.

Tak nas omamił, po przeliczał waluty, kursy, wagi
arbuzów, wszystko razem wymieszał w jedną i drugą stronę, aż w końcu okazało się, że ... zapłaciliśmy jak za 10 arbuzów. 

Chorwacki
makaroniarz orżnął nas totalnie. A my zostaliśmy z połowa arbuza, bo nie daliśmy rady więcej wciągnąć. No cóż
frycowe zapłacone, została połowa arbuza. Spadamy stamtąd z drugą nie zjedzoną
połówką w stronę Czarnogóry. Jeszcze z pół dnia sobie pod kaskiem wciskałem "ale frajery z nas" - trudno pierwszy i ostatni raz :)

Po drodze jedziemy przez nadmorski kawałek Bośni i Hercegowiny i łapiemy aparatem widoki Dubrownika i kilka lanserskich fot przy
tablicy Montenegro. 

Radość z
przekroczonej granicy nie trwa długo. Zaburza ją koleś wynurzający się z golfa
z lizakiem w łapie i macha do nas, tym razem nie chodzi o arbuza ….Ten rozdawał
wydruki z ... suszarki.

Wentyl:

"Oświadczył mi, że miałem 84 na 50-tce i zawołał 30
ojro. Co ja biedny polak miałem zrobić? Rozpocząłem wyrażanie skruchy w stylu: „
płacz matki nad rozlanym mlekiem”, po czym władza zaproponowała, żeby  20 euro umieścić w schowku w drzwiach
radiowozu i na tym zakończy procedurę. Na moje szczęście policmajster odebrał
komórkę i pochłonięty rozmową kazał nam odjechać, myśląc ze 20 euro jest już w
schowku. Później pamiętam tylko tyle, ze jeszcze nigdy mój motor tak szybko
nie przyspieszał z właścicielem „bogatszym o 2 dychy”  ;-)".

Ciąg dalszy dnia
spędziliśmy na objeździe Zatoki Kotorskiej – bardzo urokliwej, poszukując
campingu. Praktycznie objechaliśmy prawie całą zatokę znajdując kemping jakieś 10 km za Kotorem, przy zatoce.

Po rozbiciu namiotów i krótkiej kąpieli udajemy się nad zatokę, gdzie
… konsumujemy pozostałą połówkę arbuza zalanego dla odkażenia spirytusem
lubuskim. A że drink był dobry zapomniałem, że się sfrajerowaliśmy.

 
Po takim drinku udajemy się na kemping, gdzie udajemy się na kemping
i układamy do snu.

Następny dzień to już wjazd do Albanii - zaczyna się dziać :)

                          

<<<<  Powrót 

Albania - Na południe część 1

2011-07-14T16:58:00.003+02:00

Albania

Na południe - część 1

A zaczęło się tak: Na wyjeździe w Rumuńskie Karpaty przy palince podjedliśmy decyzje, że kolejny wypad to będzie właśnie Albania. Albania jako ostatnia enklawa nie skażonej cywilizacją ziemi w Europie kusiła nas od dawna. Z racji szybkich zmian jakie zachodzą w Albanii wyjazdu nie można było odkładać, tylko wziąć się w garść i pomknąć poczuć klimat orientu.

Wyjeżdżamy we dwójkę:

Bartek - Wentyl

Łukasz - Spozo

We wtorek (dzień przed wyjazdem) wpada Bartek (wentyl) już około 16, spakowany gotowy do wyjazdu – na szczęście ja już spakowany także. Więc wypijamy „ostatnie” przed wyjazdem piwo na Trzebnickiej ziemi i idziemy się jeszcze ochłodzić w zimnej wodzie i wypijamy jeszcze jedno „ostatnie” piwo przed wyjazdem. Okazało się że tych „ostatnich” piw było kilka. No ale w końcu idziemy spać, bo o 4 rano startujemy po przygodę.

I tak tez się stało. O 4.30 meldujemy się tradycyjnie na tankowanie na Trzebnickim Orlenie i wyruszamy w trasę. Staramy się nie opieprzać na trasie i ciągniemy pod granice w Boboszowie ( po drodze turlamy się przez Wrocław, gdzie po lekkim deszczu zrobiło się zajebiście dziwnie ślisko), tankowanie

i kolejne w Czechach przed granicą Austriacką.

W Austrii pałujemy autostradami do Słowenii. Słowenia z racji że tylko kawałek przelatujemy bocznymi drogami i w Chorwacji s powrotem śmigamy autostradami. Nudy, nudy, nudy, gorąco, nudy …

Zjeżdżamy w stronę Adriatyku do Senj i ostatnie 30 km pokonujemy serpentynami, które przebudzają nas po dotychczasowych nudach. W Senj stajemy i rozglądamy się, pytamy o kemping. Tubylcy wskazują nam na wielki napis na tablicy pod którą stanieliśmy: Camping. No cóż po tylu godzinach nudnej napierdalanki po autobanach nie wszystko widać. Przynajmniej nam nikt nie zarzuci, że panoszymy się po Chorwacji z głowa zadarta pod górę.
Piwko zajebiście nas chłodzi. Rozbijamy namioty

Szybka kąpiel w Adriatyku i podziwianie okolic

i śmigamy do kempingowego baru na piwko i coś przegryź. Zostajemy tam do późnego wieczora.

Przed snem jeszcze kąpiel w Adriatyku, prysznic i do śpiwora. Tej nocy pewnie jak by mnie ktoś wywlekł z namiotu to nawet bym się nie obudził – sen był kamienny.
Pierwszy dzień minął raczej nudno, na szybkim przemieszczaniu się przez Europę, ale każdy kolejny zapowiada się coraz bardziej ciekawie :)

Na drugi dzień czeka nas Chorwacja, najdroższy arbuz, policja ... ale o tym w następnym odcinku :D

<<<< Powrót

Albania i inne bałkańskie klimaty

2011-07-08T12:02:00.013+02:00

Albania odkryta

Bałkany

motocyklowo

Powoli, aczkolwiek systematycznie będzie się pojawiała relacja

Relacja z wyprawy (kliknij poniżej we właściwy dział):

1. Na południe- część 1 >>>

2. Na południe - część 2 >>>

3. Welcome to Albania >>>

4. Z Teth >>>

5. Albania północno wschodnia >>>

6. Albania kolejne dni wraz z Macedonia i jeziorem Ochrydzkim >>>

Podziękowanie dla firmy Retbike za wsparcie wyprawy wyposażając Bartka w komplet ciuchów motocyklowych

I Rajd DTR - Jeseniki 2011

2011-05-31T19:57:00.000+02:00

Poniżej linki do Fotorelacji z pierwszej edycji Rajdu DTR, który odbył się na uroczym zakątku Czech - Jeseniki. Baza została zlokalizowana w Polsce na kempingu z wieloma atrakcjami w miejscowości Pokrzywno.

W trasie

Dzień rajdowy - poznawanie rejonu Jesenik

Wodne zabawy na motocyklach

Wieczorne zabawy integracyjne

II Rajd Kocich Gór

2011-05-23T14:49:00.003+02:00

FotoRelacja z II Rajdu Kocich Gór w okolicach Trzebnicy w dniu 2011.05.22

IZI Meeting 2011

2011-05-17T11:53:00.010+02:00

„Dobrze, że go nie znałeś, bo przyjaciela stracił byś … „ - słowa piosenki które nasuwały mi się cały czas podczas IZI Meetingu

Trudno się rozpisywać o Izim, bo wiele już o nim napisano, wiele ciepłych słów o nim wypowiedziano zwłaszcza przez bliskich najbliższych jego przyjaciół. Był postacią barwną, odszedł młodo, ale impreza pokazała że zapamiętano go jako niesamowitą postać, o której Wszyscy pamiętają …

Zjechało się wiele osób z Europy. I Niemcy, Bułgarzy, Austriacy, Węgrzy …

Przyjechaliśmy nie znając prawie nikogo, i do tego przyjechaliśmy na BMW, więc z pewną obawą wbijaliśmy się do grona Africanerów, a zostaliśmy ciepło przyjęci i wyjeżdżaliśmy z bagażem wielu nowo poznanych znajomych, niesamowitych ludzi z którymi chciało by się spotykać częściej.

Czuć było wielkim światem, międzynarodowy gwar, klimat muzyki i urok grodzkiego zamku, pivo, chleb z pasztetem i kaszanką.

W jednej z krótkich rozmów z Samborem chwaliłem za pozytywną organizację. Krzysztof tylko stwierdził, ze teraz Wszyscy chwalą, a później i tak będą narzekać. Więc usilnie szukając nie znalazłem nawet kilku niedociągnięć. Nawet ogórki nie były zbyt słone. A w sobotę w nocy padał deszcz, ale okazało się że w deszczu jeszcze bardziej się rozkręcaliśmy na parkiecie J, dzięki Rudej, która nakręcała nas na maxa – niesamowita charyzma połączona z niesamowitym głosem. Na trasie off poprzewracały się drzewa, które z wysiłkiem należało ominąć (tu padłem z wycieńczenia J), ale po przeniesieniu motorów przez kilka drzew ekipa zintegrowała się całkowicie J.

W ogóle trasa off miała w sobie „to coś”. Była zróżnicowana, ciekawa i miejscami wykańczająca, a miejscami lajtowa. I obiad po drodze był i też dobry. I wróciliśmy bez strat, żadnych połamanych nóg, czy rąk – po prostu wszyscy cali i zdrowi. Kierownik dobrze prowadził. Kowal wszystkim pomagał. Słońce świeciło. A my gnaliśmy po złotoryjskich szutrach. W ogóle duże słowa uznania dla Matjasa i Rafała za przygotowanie trasy – widać, że zadanie domowe odrobili wzorowo.

Kuchnia też dobrze sobie radziła z takimi obżartuchami jak my. Proste dobre jedzenie tylko czekało aż zgłodniejemy i ważne, że piwo było dobre, a inne trunki tez przednio były przyjmowane.

Trudno zebrać się po takiej imprezie by każdemu z osobna dziękować, bo wszystko zagrało. Więc podziękowania dla Wszystkich. Za organizacje, za muzykę, za zimne piwo, za przepychanie motocykla, za towarzystwo, za wrażenia, za klimat…

Cały czas zarówno na terenie zamku jak i na trasie dało się poczuć, że duch Iziego czuwa nad nami i prowadzi nas szczęśliwie po wybojach, po drzewach, błocie … a na zamku w Grodźcu też by nikt nie zrobił sobie krzywdy i Wszyscy dobrze się bawili.

Foto: Spozo i Kowal

Wiosenne motocyklowe przejażdżki

2011-04-26T11:45:00.001+02:00

Przełęcz Okraj i okolice

V zlot ADVrider - Dziwnówek

2011-04-18T11:52:00.000+02:00

A więc słonecznego (choć nie całkiem) poranka w piątek przy temperaturze 4 C wyjeżdżamy na drugi kraniec Polski - czyli nad morze do urokliwej miejscowości Dziwnówek spotkać całą elitę zwariowanych advraiderów.

Fotki z trasy dojazdowej:

Na miejscu cała śmietanka (no prawie cała) - same zwariowane dusze. Czyli ciągłe przywitania, rozmowy, opowieści, pivo ...

Kolego ex na ... BMW - historyczne wydarzenie:

... choć bardzo się tego wstydził:

i zakończenie przy ognisku do późnych godzin nocnych. Dobrze, że w namiocie jest rześkie powietrze, bo pozwoliło szybciutko wytrzeźwieć po "przełęczowych" trunkach :)

Ranna pobudka i przygotowanie do zabawy na trasie

I w końcu wyjazd na trasę - było mega grubo, fajnie, zajefajnie, fajna trasa, fajna ekipa ...

Ewakuacja gwoździa z Leszhkowej opony

Ostatni postój - widać zmęczenie :)

Niektórzy zasypiają ...

Ale po powrocie humory wracają, duży na to wpływ miała woda ognista

I rozpoczęła się nocna impreza na plaży, przy ognisku, gdzie było mega wesoło, gdzie wszyscy się świetnie bawili, biesiadując i karmiąc się motocyklowo - podróżniczymi opowieściami. Niestety nocne wybryki nie zostały przezemnie zarejestrowane w postaci fotograficznej.

I nastał dzień powrotu, napraw, pożegnać, wylanych łez ...

/spozo/

2010-12-14T12:04:00.000+01:00

ELEFANTENTREFFEN 2011

Mamy zimę, za oknem śnieg, czyli nadszedł czas rozpoczęcia przygotowań na Elefantentreffen.

Zapewne większość słyszała o tej imprezie w lasach Bawarskich koło Loh/Thurmansbang Solla, która corocznie odbywa się pod koniec stycznia w pięknej scenerii zimowej.
W tym roku impreza odbędzie się miedzy 28.01. - 30.01.2011.
Corocznie Polaków jest kilku ale w stosunku do Niemców, Czechów, Włochów itd. jest nas zdecydowana garstka.
Tak jak ostatnio z Gregori planujemy wyjazd przy czym zawsze pogoda może spłatać figla, choć w styczniu tego roku spłatała nam niezłego figla (nagle duże opady śniegu) to i tak pojechaliśmy.
Namawiam twardzieli do udziału w tej imprezie i koniecznie z dojazdem i powrotem na motocyklu - wrażenia i wspomnienia niezapomniane.
W naszym wykonaniu na pewno będzie "herbata przełęczówka" - wtajemniczeni wiedzą o co chodzi

Więcej szczegółów można znaleźć na stronie Niemieckiej Federacji Motocyklistów Bundesverband der Motorradfahrer e.V. (BVDM) będącej organizatorem: http://www.bvdm.de/index.php?id=47&lang=9. i w poprzednich relacjach na tutejszych stronach

Ja już słonia z szafy wyciągnełem :)

Patronat medialny nad wyjazdem objął najpopularniejszy portal motocyklowy www.scigacz.pl, na łamach którego ukaże się relacja z wyprawy, do przeglądnięcia której już teraz zapraszamy

Nasza wyprawa zostaje wsparta przez:

Motokoce - dostawca odzieży zimowej i nie tylko dla motocykli i motocyklistów firm: Klan i Tucano Urbano

Rukka, producent wysokiej jakości odzieży motocyklowej:

Shoei - producent i dostawca kasków:

Retbike - renomowany producent odzieży motocyklowej:

BMW Smorawiński - Dealer motocykli BMW

W pyszne wędliny na ognisko wyposaży nas: Zakład Drobiarski Langner

Przygotowania by wzmocnić organizm :) :

Jeździmy dalej, mimo, że śnieg topnieje

I hartujemy się też dalej, mimo, że coraz cieplej

Sprzęt przygotowany, motocyklista przygotowany :) po śniegu da si jeździć ;), więc pozostaje tylko niecierpliwie czekać do czwartku, czyli dnia wyjazdu i mieć nadzieję, że zima pozostaje ... :)

Dzięki www.motokoce.pl my, a także nasze motocykle zostają wyposażone w mufki na kierownice chroniące ręce przed zimnem, motokoc osłaniający nogi, oraz podgrzewane skarpety. Z góry składamy podziękowania.

Troszkę o mufkach: Mufki TucanoUrbano

I Rajd DTR - Jeseniki 2011 - Na trasie

2009-06-04T15:42:00.008+02:00

Dojazd jak i powrót obfitował w wiele ciekawych przygód, zwłaszcza spowodowanych przez złośliwości akumulatorowe.

Powrót >>>>>>>>>>

I Rajd DTR - Jeseniki 2011 - Wieczorne i nie tylko zabawy integracyjne

2009-06-04T15:32:00.002+02:00

Dzięki wieczornym (i nie tylko wieczornym) integracjom lepiej się poznaliśmy, rozdaliśmy nagrody, dyplomy itd, a zabawa trwała każdego dnia- prawie do rana :)

Powrót >>>>>>>>>

I Rajd DTR - Jeseniki 2011 - Dzień rajdowy - poznawanie rejonu Jesenik

2009-06-01T16:36:00.004+02:00

W dniu rajdu objeżdżaliśmy co ciekawsze miejsca rejonu Jeseników. Niestety ciągle padający deszcz storpedował mozliwość większej eksploracji terenu, ale przynajmniej spędziliśmy cały objazd w zwartej grupie.

Czar dawnej motoryzacji – moto weteran muzeum

W niewielkiej miejscowości Česká Ves przy trasie Jesenik – Głuchołazy (trasa nr 44)

W oczekiwaniu na wejście:

w muzeum

Więcej info na temat muzeum na oficjalnej stronie Moto Veteran Muzeum

Urok starej jaskini – Jaskyne na Szpicaku

Nietoperze - wytrzymały nawet silne dmuchniecie Malutkiego

Więcej na temat jaskini: Jeskyně Na Špičáku - Písečná

Zamek w Jesenikach

Obiad na Czerwonogórskie Siodło (Červenohorské sodlo - 1013 mnpm)

Urocza droga pełną serpentyn i doskonałego asfaltu, ale za to w totalnej mgle i deszczu docieramy na szczyt przełęczy gdzie jemy (nie koniecznie pyszny) obiad.

Prośba o lepszą pogodę:

mglisto

Jaskyne na Pomezi

Jedna z najpiękniejszych jaskiń w tej cześci Czech - niestety, jak dojechaliśmy to juz była zamknięta
Więcej o Jaskini można poczytać tu: Jaskyne Na Pomezi

Spotkanie z babeczką

Co niektórzy zaopatrzyli się także w Czechach w pyszne czeskie trunki

Ze względu na padający ciągle deszcz z 16 zaplanowanych punktów udało się nam zrealizować tylko powyższe, ale przynajmniej jest powód by wrócić :)

Powrót >>>>>>>>>

I Rajd DTR - Jeseniki 2011 - wodne zabawy

2009-05-31T20:19:00.006+02:00

Ciekawie położony kemping nad strumieniem pozwolił nam czerpać dużą radość z przejazdu przez zimne wody wartkiego strumienia. Śmiechu i zabawy było pełno, a "loża szyderców" na pobliskim mostku skrzętnie rejestrowała przejazdy :)

Powrót >>>>>>