podróże bliskie i dalekie

Na spóźnione wakacje – Costa Brava

2012-09-13T09:17:00.002-07:00

W ten deszczowy dzień chciałabym Was zaprosić na krótki wirtualny urlop do słonecznej Hiszpanii…

Costa Brava – region turystyczny w Katalonii (północno-wschodnia Hiszpania). Jest to miejsce szczególnie atrakcyjne pod względem krajobrazu, który obfituje w skalne urwiska i zatoki. Nazwa Costa Brava oznacza „dzikie wybrzeże” i częściowo oddaje charakter tego miejsca. Costa Brava ciągnie się wzdłuż północnego wybrzeża Morza Śródziemnego, od granicy francusko-hiszpańskiej i kończy nieopodal północno-wschodnich przedmieść Barcelony (o tym mieście pisałam troche w ostatnim poście). Na długości prawie 200 kilometrów znajdują się hotele, restauracje i domy letniskowe, które ciągną się niemal do samych plaż. Jednak turyści mogą również podziwiać miejsca zupełnie nie tknięte przez rękę człowieka, gdzie zachowały się charakterystyczne elementy okolicy, takie jak urwiska, klify i lasy sosnowe, kończące się tuż przy piaszczystych plażach. To także są atrakcje tego regionu. Większość wybrzeża została zabudowana, jednak na Costa Brava poznajemy hiszpańską kulturę i temperament jej mieszkańców – to Hiszpania w całej swej okazałości.

Wszystkie nadmorskie kurorty Costa Brava mają wiele do zaoferowania dla turystów. Zwiedzić tam można zabytkowe gotyckie kościoły, ruiny zamków, a także ogród botaniczny. A kiedy zmęczymy się już wędrówkami po hiszpańskich uliczkach, można zwyczajnie udać się na plażę, poleżakować i wykąpać w ciepłym morzu. Ja chciałabym natomiast polecić miasteczko Tossa de Mar.

Położona ok. 10 km od Lloret de Mar Tossa jest jedną z najpiękniejszych i najpopularniejszych miejscowości na Costa Brava. Tossa to miasteczko kontrastów, znajdziemy tu zarówno nowoczesną bazę turystyczną, jak i średniowieczny zamek i zabytkową dzielnicę Villa Vella. Będąc w Tossie koniecznie trzeba wspiąć się na zamkowe wzgórze, pospacerować alejami, zwiedzić mury obronne, dotrzeć do zamkowych wież. Malownicze widoki na zatoki, wybrzeże, starą i nową część Tossy są niezapomniane. Zabytkowa dzielnica Villa Vella wciąga w gąszcz wąskich, stromych uliczek, kamienne domki i sporo zieleni.

Żeby zobaczyć, jak imponująca jest ta stara warownia na wzgórzu warto też przejść spacerem wzdłuż nadbrzeża na drugi koniec zatoki i przyjrzeć się zamkowi z perspektywy. Warto wybrać się też na spacer uliczkami miasta, gdzie znajdziemy liczne sklepy z pamiątkami, hotele, restauracje i zielone skwerki. Tossa robi pozytywne wrażenie, warto wybrać się na taki spacer, by móc porównać tę turystyczną miejscowość z innymi kurortami na Costa Brava. Przebywając w innych miejscowościach na Costa Brava można zaplanować sobie jednodniową wycieczkę statkiem do Tossy wzdłuż wybrzeża. PolecamJ.

(źródło: Zaręba D.: Katalonia. Barcelona, Costa Brava i Costa Dorada, Kraków 2010)

Barcelona Gaudiego

2012-08-21T09:25:00.002-07:00

Barcelona - stolica Katalonii i drugie co do wielkości po Madrycie miasto Hiszpanii. Miasto zamieszkuje prawie 1,5 mln mieszkańców, położone nad morzem Śródziemnym w północno-wschodniej części Hiszpanii, w regionie autonomicznym Katalonia. Barcelonę można zaliczyć do grupy najpiękniejszych miast Europy. Na każdym kroku można spotkać zabytkową architekturę, urokliwe uliczki i parki, jednak chyba najbardziej znaną wizytówką tego miasta jest secesyjna architektura (modernisme Catalani) i nazwisko architekta Antonio Gaudiego…

Sagrada Familia to zaprojektowana przez słynnego architekta niepowtarzalna secesyjna świątynia rzymskokatolicka. Wciąż nieukończony symbol Barcelony…

Jej budowa trwa już około 130 lat, została zapoczątkowana w 1882 r. i ciągnie się do dzisiaj. Planowanie ukończenie ma nastąpić w 2030 r., dokładnie 100 lat po śmierci Gaudiego, który zwykł mawiać: "Mojemu klientowi się nie śpieszy". W chwili śmierci architekta budowa była ukończona w 25%. Wolą samego mistrza było ukończenie świątyni jedynie z prywatnych datków sponsorów. Budowa nie jest zatem finansowana przez rząd. Jako pierwsza powstała fasada Bożego Narodzenia (1894-1930) zlokalizowana od wschodniej strony, od zachodniej strony ukończono fasadę Męki Pańskiej, łącznie z czterema wieżami (1976 r.). Wnętrze kościoła jest, poza kryptą gdzie pochowano Gaudiego, wciąż w budowie.
Do czasów współczesnych wzniesiono 8 z zaplanowanych 18 strzelistych wież, mierzących do 170 metrów wysokości. Wieże symbolizują 12 apostołów, 4 ewangelistów, Maryję oraz Jezusa (centralna i najwyższa). Po ukończeniu wieży poświęconej Jezusowi Sagrada Familia stanie się najwyższym kościołem na świecie.

Park Güell – również projektu Gaudiego - to najbardziej znany park Barcelony, mieści się w północno-centralnej części miasta, w dzielnicy El Carmel. Jego budowa rozpoczeła się w 1900 r., a zakończyła w 1914 r. Nie jest to zwykły park, już od wejścia można zobaczyć dziwaczne budowle, rzeźby i mozaiki. W zamyśle miało to być miasto-ogród wzorowany na angielskich przykładach, z blisko 60 luksusowymi rezydencjami, przestrzenią rekreacyjną, stróżówką, halą targową, placem-teatrem itp. Niestety projektu nie dokończono, prawdopodobnie inwestorów zniechęciła odległość od centrum Barcelony. Sprzedano tylko dwie parcele, na których zbudowano dom Gaudiego (dzisiaj muzeum) i rezydencję Casa Trias. Park od 1984 r. znajduje się na Liście światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Najciekawsze obiekty w parku to bogato zdobione schody wejściowe do sali kolumnowej, taras na dachu sali kolumnowej i wspomniane Muzeum Gaudiego, które wcześniej było jego domem.

W dzielnicy Eixample najsłynniejszą budowlą Gaudiego jest Casa Mila (mająca przydomek kamieniołom) – biały, majestatyczny budynek, wzniesiony 1906-1910, jedno z ostatnich „świeckich” projektów architekta.. jest to narożna pięciopiętrowa kamienica z dwoma dziedzińcami, falującą fasadą wykonaną z wapienia, przypominającą wzburzone morze i ozdobioną elementami inspirowanymi przyrodą. Fantastyczny jest dach z kominami pokrytymi kawałkami ceramiki, z którego rozciąga się piękny widok na całą dzielnicę.

Na głównej alei Eixample, którą dekorują piękne modernistyczne latarnie-ławki, umiejscowiony jest jeszcze jeden budynek autorstwa Gaudiego – Casa Batlo (powstawał w latach 1904-1906 na zamówienie arystokraty i przedsiębiorcy Josepa Batlo). Budynek z piaskowca, bez prostych linii, z oknami o nieregularnych kształtach, pokryty mozaiką z motywami kwitnących nenufarów. Dom wieńczy fantazyjny dach z wieżą zakończoną trójwymiarowym krzyżem, pokryty kolorowymi, ceramicznymi kominami. Budynek sprawia wrażenie konstrukcji nieco infantylnej, baśniowej, po obejrzeniu wnętrza jednak okazuje się, że jest on bardzo ergonomiczny, przemyślany w każdym calu, bardzo wygodny i architekt zastosował tam najnowocześniejsze w tamtym czasie rozwiązania architektoniczne. Również zastosowana kolorystyka nie jest tam przypadkowa.
Zdaję sobie sprawę, że secesja katalońska nie wszystkim musi się podobać, jednak nie ulega wątpliwości, że przyczyniła się do spoularyzowania Barcelony wśród turystów i niewątpliwie nadaje jej kolorytu. Ja osobiście polecam obejrzenie tych oryginalnych i dojrzałych architektonicznie obiektów, a miłośników nieco „starszej”, tradycyjnej architektury zapraszam do lektury następnego postuJ.

(źródło: Zaręba D.: Katalonia. Barcelona, Costa Bava i Costa Dorada, Kraków 2010)

Wzdłuż Dunajca – Pieniny

2012-07-05T09:42:00.000-07:00

Pieniny są pasmem górskim znajdującym się w południowej części Polski. Zajmują również fragment Słowacji. Położenie Pienin gwarantuje możliwość uprawiania turystyki w trakcie każdej pory roku. Usytuowanie Pienin sprawia, że znaczna część mieszkańców Polski spędza tam wolny czas.

Atrakcją na skalę europejską jest niewątpliwie spływ przełomem Dunajca, który można rozdzielić w gruncie rzeczy na trzy etapy. Najczęściej turyści wybieraja etap trzeci, najbardziej atrakcyjny, tzn. od Sromowiec Niżnych do Krościenka. Jest to naprawdę niezwykła przygoda, spływ odbywa się na łodziach flisackich i daje niezapomniane wrażenia. Podczas spływu Flisacy snują opowieści o Pieninach oraz atrakcjach turystycznych jakich jeszcze nie znamy, zwracają także uwagę na różne interesujące miejsca na rzece.

Pieniny są jednym z najatrakcyjniejszych regionów turystycznych w Polsce. Decydują o tym walory przyrodnicze i pozaprzyrodnicze tych gór, łatwa dostępność komunikacyjna oraz dobrze zorganizowana baza noclegowa i infrastruktura turystyczna. Dodatkowo na ich atrakcyjność wpływa występowanie kwaśnych, nasyconych dwutlenkiem węgla wód mineralnych zwanych szczawami, eksploatowanych w uzdrowiskach Szczawnicy i Krościenku (w tych miejscowościach świetnie zadbano o infrastrukturę turystyczną: jest tam dobra baza noclegowa, możliwość wyżywienia, wynajmu rowerów itp.). Ich występowanie związane jest z procesami wulkanicznymi, zachodzącymi na granicy Pienin i Beskidów.

Zachęcam do wyruszenia w podróż szlakiem atrakcji turystycznych w Pieninach. Polecam udać się na wędrówkę na najwyższe szczyty, tzn. Trzy Korony i Sokolicę, Czertezik, które gwarantują niezapomniane widoki ze szczytów. Dla zainteresowanych architekturą polecam zwiedzenie zamków w Czorsztynie i Niedzicy oraz kościołów w Szlachtowej i Jaworkach (byłe cerkwie).W tej miejscowości znajduje się też przepiękny wąwóz Homole. O tych atrakcjach w następnym poście.

Mainau – w królestwie roślin

2012-06-18T06:14:00.001-07:00

Dziś chciałabym zaprosić do miejsca szczególnego, dla miłośników roślin i motyli wręcz bajkowego. To Mainau - wyspa na Jeziorze Bodeńskim o powierzchni 0,44km2. Leży w granicach administracyjnych niemieckiego miasta Konstancja. Wyspę Mainau rokrocznie odwiedza ponad 1 milion turystów…
Założycielem ogrodu był były książę Szwecji, hrabia Lennart Bernadotte W roku 1932, ponieważ został Pozbawiony praw do dziedziczenia tronu szwedzkiego po zawarciu nierównego stanem małżeństwa z Karin Emmą Louise Nissvandt, zamieszkał w 1932 r. na wyspie, gdzie przebywał do śmierci w 2004 r. W 1931 r. książę Lennart hr. Bernadotte otrzymał od swojego ojca 45-hektarową wyspę na Jeziorze Bodeńskim, która była w dość opłakanym stanie. Jednak dzięki wytrwałej pracy udało mu się przekształcić ją w jeden z najbardziej znanych i popularnych celów wycieczek w Niemczech. Hrabia Lennart sprawił, że wyspa Mainau wyglądaw tej chwili tak bajecznie. To on sprowadzał rośliny z całego świata i sadził je własnymi rękami. Był nie tylko wspaniałym botanikiem i projektantem ogrodów, ale także wybitnym fotografem i organizatorem.

Dzięki łagodnemu, ciepłemu i wilgotnemu klimatowi na wyspie w gruncie rosną pomarańcze, cytryny, granaty, śródziemnomorskie palmy itp. Oczopląsu można dostać w rosarium; ponad 1,2 tys. różnobarwnych odmian róż. Równie dużo jest tam odmian dalii. Mainau jest prawdopodobnie największym hodowcą tych roślin w świecie, a na pewno w Europie. Rośliny nie tylko tworzą barwne, ale także przestrzenne kompozycje (kaczki, pawie itp.).

Wielką atrakcją jest położony na wyspie największy w Niemczech pawilon motyli oraz tropikalne morze 500.000 kwiatów, co roku sadzonych na nowo. Wiosną wzrok nie jest w stanie ogarnąć pól kwitnących tulipanów, w maju przyciągają wzrok pola lawendowe, rabaty z piwoniami i peoniami, różnokolorowe krzewy rododendronów i azalii.
Na stopniach włoskiej kwiatowej fontanny schodkowej wiosną i latem powstają niezwykłe obrazy kwiatowe. W rosarium w czerwcu i lipcu kwitną róże. Rośnie tu ponad 20 tysięcy krzewów róż reprezentujących 1,2 tys. różnych gatunków. Ogród ziołowy najpiękniejszy jest w maju i w czerwcu i prezentuje dobrze opisany bogaty asortyment roślin leczniczych i przyprawowych.
Pośrodku wyspy stoi majestatyczny, barokowy zespół pałacowy, zbudowany jeszcze przez Krzyżaków, harmonijnie współgra z jednym z najpiękniejszych parków Europy.

Na wyspę można się statkami (wyspa na własny mały port) z każdego z licznych przystani na jeziorze, m. in. Konstancji, Überlingen, Friedrichshafen, Meersbergu, Lindau, ale także austriackiej Bregencji i miejscowości po szwajcarskiej stronie jeziora (ok. 11 E). Można się tam także dostać przez most łączący Mainau z Konstancją. Wyspa jest piękna o każdej porze roku i dla miłośników przyrody, a szczególnie ogrodów będzie nie lada atrakcją.
(więcej fotografii na: http://www.parkiogrody.blogspot.com/2012/06/mainau-kwiatowy-raj.html)

Wieskirche - w salonie Pana Boga

2012-06-05T11:07:00.002-07:00

Będąc w Bawarii warto pojechać do Wieskirche – miejsca wśród gór i łąk, gdzie znajduje się tylko kościół, klasztor, 2-3 restauracje, kilka sklepików. To miejsce można nazwać „niemiecką Częstochową”….

…14 czerwca 1738 mała wioska Wies była świadkiem cudu, kiedy to chłopka Maria Lori zobaczyła łzy w oczach drewnianej figury biczowanego Chrystusa. Maria Lori opowiedziała o wydarzeniu swojemu spowiednikowi i prałatowi, którzy nakazali jej milczenie aż do wyjaśnienia sprawy. Figura, autorstwa ojca Petera Magnusa Straba i brata Lukasa Schweigera z górnobawarskiego klasztoru Steingaden (1730), stała się jednak wkrótce obiektem kultu, przyciągającym coraz więcej pielgrzymów. Za domem Marii Lori zbudowano małą kapliczkę (1739–1740), do której przeniesiono figurę.
By sprostać napływowi pielgrzymów, m.in. z Niemiec, Austrii, Czech i Włoch, opat Norbertanów Hyazinth Gaßner wraz z konwentem, przy poparciu okolicznej ludności, zdecydował o budowie sanktuarium (1743). Budowa została zlecona jednemu z najznamienitszych wówczas architektów działających na terenie Bawarii i Szwabii Dominikusowi Zimmermannowi, który zaprojektował kościół na planie owalu (25 x 29 m), w stylu rokoko bawarskiego. Prace trwały w latach 1745–54. Brat Dominikusa, Johann Zimmermann, stworzył imponujące wnętrza, bogato zdobione freskami i sztukateriami (http://www.wikipedia.de/).

W 1983 kościół został wpisany na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO. W latach 1985–91 przeprowadzono gruntowną renowację świątyni, która pochłonęła 10.6 milionów DM. Być może w pierwszym momencie, oglądany z zewnątrz kościół trochę rozczaruje, ale wnętrze zadowoli na pewno nawet największych koneserów architektury barokowej. Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja dachu i sufitu. Sklepienie świątyni jest iluzją optyczną – sufit jest płaski a wrażenie wypukłości zostało osiągnięte poprzez głęboką perspektywę malowideł plafonowych. Kościół pielgrzymkowy pod wezwaniem Biczowanego Zbawiciela na Łące (Zum Gegeißelten Heiland auf der Wies) u stóp Alp uznano – i słusznie - za najpiękniejszy przykład bawarskiego baroku. Każdego roku przybywa tutaj około miliona zwiedzających z całego świata, wśród nich także wielu pątników, oprócz nabożeństw organizuje się tam też wiele koncertów. Polecam to miejsce!

Linderhof - w prywatnej rezydencji Ludwika II

2012-05-22T14:09:00.003-07:00

W niniejszym poście chciałabym przedstawić kolejny pałac Ludwika II, który chyba darzył największym sentymentem, najmniejszy ze wszystkich, ale urodą dorównujący, a może nawet przewyższający pozostałe…

Linderhof - neobarokowy pałac w Niemczech, w regionie Oberammergau w południowo-zachodniej Bawarii, znajduje sie około 100 km od Monachium. Jest jednym z trzech zamków króla Ludwika II, a przy tym jedynym, w którym władca mieszkał przez dłuższy czas. Pierwsze plany budowy pałacu powstały w 1869 r. Budowle wznoszono zaś w latach 1874-1878.
W odróźnieniu od pałacu Herrenchiemsee, Linderhof nie jest kopią istniejącej budowli. Został jedynie zainspirowany przez Petit Trianon w Wersalu oraz inne osiemnastowieczne budowle francuskie.

Jest tutaj znany sztuczny gejzer, który uruchamia się co 30 minut. Założenie parkowe rozciąga się na wielu hektarach, oprócz fontann, kaskad, alejek spacerowych pod pergolami itp. znajdziemy tam m.in. bogato złocony kiosk marokański oraz zbudowaną na polecenie króla sztuczną jaskinię, w której wystawiano dzieła Richarda Wagnera.

Linderhof jest najmniejszym ze słynnych zamków Ludwika II. Został on zaplanowany jako prywatna rezydencja króla. Wnętrza budynku charakteryzuje ogromny przepych i finezja wykonania. Wspaniałe tereny ogrodowe Linderhof okalające cały teren zostały zaprojektowane przez Carla von Effner.

Warto zwiedzić wnętrza pałacu (zwiedzanie trwa ok. 30 min.), jak również park, w którym znajduje się cały szereg obiektów godnych obejrzenia.

(źródło: www.monachium.info)

Neuschwanstein - w bajkowym zamku

2012-05-16T08:21:00.000-07:00

Tym razem proponuję zwiedzenie najbardziej chyba znanego zamku na świecie (stał się pierwowzorem dla zamków w bajkach Disney`a), położonego w Bawarii.

Neuschwanstein - Nowy Kamienny Zamek Łabędzia, XIX-wieczny zamek neoromansko-pseudomauretansko-neogotycki, położony nad przełomem rzeki Pollak w Alpach Bawarsko-Tyrolskich, na pograniczu Niemiec i Austrii, dwa kilometry od Hohenschwangau, około 120 km od Monachium.
Jego fundatorem byl król Ludwik II Bawarski. Pierwsze prace nad budową Neuschwanstein rozpoczęły się 5 września 1869 r. od zbudowania bramy wjazdowej. Następnie wzniesiono cześć mieszkalną, w skład której wchodziły pomieszczenia dla kobiet i liczne wieże. Na szczególną uwagę zasługują niezwykłe dopieszczone przez młodego króla wnętrza. Każda komnata została starannie dopracowana przez malarzy historycznych z całego kraju. Z całego pałacu można wyróznić: salę tronową, sypialnię króla oraz sale śpiewaków. Pierwsza z wymienionych komnat jest niemal w całości wypełniona złotem, podłoge zdobi mozaika. Niestety tron z kości słoniowej, który mial stanać na podeście nigdy nie trafił do zamku.

Astronomiczna suma pieniędzy przeznaczona na budowę zamku oraz dziwne zwyczaje króla na tyle bulwersowały rząd, że postanowił on obalić niewygodnego władcę. 9 czerwca 1886 r. rząd dojrzał do decyzji o pozbyciu sie króla, udowadniając mu chorobę psychiczną. Ludwik przebywał w swej sypialni w Neuschwanstein, kiedy do komnaty weszła straż i komisja lekarzy oraz psychologów. Pojmali władcę i kazali podpisać akt abdykacji. W trzy dni po całym zdarzeniu ciało Ludwika II znaleziono w jeziorze Starnberg niedaleko szpitala psychiatrycznego, w którym go umieszczono.

Ludwik II, za życia nierozumiany i potępiany za rozrzutność, pozostawił Bawarii swój najcenniejszy skarb. Przychody ze zwiedzania znacznie przewyższają sumę przeznaczoną na budowę rezydencji, bowiem co roku przybywa tu ponad milion osób.

(źródło: http://www.monachium.info)

W mieśce Mozarta - Salzburg

2012-05-07T11:30:00.001-07:00

Salzburg to jedno z najpiękniejszych – i najbardziej konserwatywnych – miast Europy, rozciągające się wzdłuż brzegów rzeki Salzach, z niższymi partiami Alp w tle i górującą nad miastem twierdzą Hohensalzburg. Do 1815 r. był niezależnym miastem-państwem, w którym władzę sprawowali książęta-arcybiskupi.

Miasto jest stolicą ziemi salzburskiej, dużym centrum sportów zimowych. Jak na rodzinne miasto Mozarta przystało, kulturę darzy się tu odpowiednią estymą. Rocznie organizuje się ponad 4 tys. imprez kulturalnych, większość związana jest z muzyką: koncerty, spektakle teatralne. W styczniu odbywa się Tydzień Mozartowski. Kto lubi wędrówki śladami wielkich ludzi, może odwiedzić dom, w którym urodził się wielki kompozytor (Getreidegasse 9) oraz Dom Mozarta (rezydencję przy Markplatz 8, w której mieszkał przez 14 lat). Barokowe iglice wznoszące się na tle twierdzy Hohensalzburg stanowią niezapomniany widok, a starówka jest wpisana, podobnie jak sześć innych miejsc w Austrii, na listę UNESCO, jako zabytek Światowego Dziedzictwa Kulturowego. Salzburg to miejsce wielu cyklicznych imprez. Do tych najbardziej znanych można zaliczyć Tydzień Mozartowski, Salzburg Biennale i in.

Centralnym zabytkiem Salzburga jest oczywiście monumentalna, górująca nad miastem twierdza Hohensalzburg (Wysoki Salzburg). Jej powstanie datuje się na XI w. W tym czasie powstał tu kastel warowny z inicjatywy arcybiskupa Gebharda, a przez kolejne stulecia zamek był rozbudowywany i umacniany. Największym budowniczym twierdzy był Leonhard von Keutschach żyjący na przełomie XV i XVI w., który wzmocnił ją i uczynił z niej fortecę nie do zdobycia. Początkowo stanowiła bogatą rezydencję, która nigdy w historii nie została zdobyta, później koszary i więzienie. Obecnie Hohensalzburg uchodzi za największą zachowaną w całości fortecę w Europie Środkowej. Twierdza jest zarówno obiektem muzealnym, jak i jedną z największych atrakcji turystycznych Austrii. Obecnie udostępnia się zwiedzającym Złotą Salę oraz Złotą Izbę, komnaty z pięknymi, polichromowanymi stropami kasetonowymi, wspaniałymi ornamentami snycerskimi, rzeźbami i malowidłami gotyckimi. Unikatowym zabytkiem jest trzykondygnacyjny gotycki piec kaflowy. Na górę można się dostać albo wąską ścieżka po stromym zboczu, albo XIX-wieczną kolejką linową.

Salzburg oferuje również wiele turystom o skromnym budżecie. Nic nie kosztują spacery, wspaniałe widoki, wstępy do kościołów, na dziedzińce i do ogrodów, w których można do woli napawać się atmosferą tego niezwykłego miasta.

Klasztor św. Piotra w Salzburgu jest najstarszą siedzibą benedyktynów w Austrii, a także na całym terenie niemieckojęzycznym. Pełni on nietypową funkcję jak na tego typu budowlę – mieści w sobie bardzo słynną bibliotekę (jest ona najstarszą w kraju). Alpy Południowe stanowiły inspirację dla św. Ruperta, który w trakcie podróżowania po nich w roku 696 postanowił założyć ten klasztor. Benedyktyni tutaj stacjonujący w okresie średniowiecza słynęli z najbardziej rozwiniętej techniki i szkoły pisarstwa. Klasztor dwukrotnie wiązał się z Uniwersytetem Salzburskim (raz uczelnia została zamknięta). Mnisi w okresie drugiej wojny światowej musieli opuścić swój dobytek klasztorny, lecz od 2009 r. stacjonują tam ponownie pod kierownictwem arcyopata Bruno Becker’a.

Jeśli ktoś jest amatorem kolorów, piękna i zapachu kwiatów – nie może przegapić ogrodu Mirabell, a także Pałacu. Budynek powstał w 1606 r. z rozkazu Wolfa Dietricha. Najsłynniejszą częścią Pałacu jest Sala Marmurowa (słynąca z tego, że jest najpiękniejszą salą ślubów w całej Europie Środkowej), do której prowadzą Schody Aniołów. Ogród do dnia dzisiejszego funkcjonuje w nienaruszonym stanie, wciąż posiada tą samą formę. Jego centrum stanowi fontanna, będąca uosobieniem żywiołów. Innymi atrakcjami mogą być: Ogród Karłów, a także parterowy ogród, z którego doskonale widać panoramę Salzburga.

Malownicze położenie i bogactwo zabytków sprawiają, że wielu uważa Salzburg za najpiękniejsze miasto Austrii, co osobiście mogę potwierdzić.
(źródło: Rice Ch., M. Austria, Warszawa 2008, http://www.lovetotravel.pl/)

Kościoły Wiednia

2012-04-18T10:49:00.002-07:00

Jedną z cech charakteryzujących stolicę Austrii jest duża liczba terenów zielonych, parków, skwerów oraz wiele wznoszących się ponad dachami miasta kościołów, powstałych w różnych okresach i w różnym stylu. Wszystkie z nich są świetnie utrzymane i oczarowują swoimi bryłami i wnętrzami.

Wizytówką miasta i całej Austrii jest Stephansdom, jedna z najważniejszych budowli gotyckich w Europie. Powstała na miejscu XII -wiecznej bazyliki, z której pozostała fasada i wrota (Riesentor). Znajduje się w niej wiele znakomitych dzieł sztuki, a jej zwiedzanie możliwe jest praktycznie tylko z przewodnikiem (najlepiej po niedzielnej mszy, około godziny 12:15). Najważniejszymi z nich są: grobowiec cesarza Fryderyka III wykonany z czerwonego marmuru, ambona Antona Pilgrama, podstawa organów, ołtarz z Wiener Neustadt czy masowy grób ofiar zarazy.
Najbardziej charakterystyczną częścią bazyliki jest 137,5 metrowa wieża południowa, zwana "Steffl", której budowę (po 75 latach) zakończono w 1433 r. Cudem ocalona po bombardowaniach z roku 1945, przy dobrej pogodzie widoczna jest nawet z odległości 100 km. W nieukończonej wieży północnej znajduje się dzwon zwany "Pummerin", który waży 21 ton i jest największym dzwonem w całej Austrii.

Pod znajdującym się w pobliżu, stosunkowo niepozornym kościele Kapucynów znajduje się krypta cesarska (ostatniego lata w lipcu złożono w tym kościele trumnę ciałem jednego z potomków Habsburgów, którą następnie uroczyście przeniesiono na mszę do kościoła sw. Szczepana). Powstała z inicjatywy cesarzowej Anny i właśnie w niej zostały złożone prochy jej i jej męża, cesarza Macieja. Później chowano tu kolejnych Habsburgów. Praktycznie rzecz biorąc, pochowano tu wszystkich, oprócz trzech. Ostatnią pochowaną w krypcie osobą była cesarzowa Zyta, zmarła w roku 1989, a jedyną pochowaną osobą, nie należącą do dynastii Habsburgów, jest księżna Fuchs.

Kościół Wotywny (Votiv Kirche) zbudowano w latach 1855-1879 z inicjatywy cesarza Maksymiliana. Wzorowano się na francuskich katedrach gotyckich z XIII w. Miał on upamiętniać nieudany zamach na życie cesarza, którego dokonał anarchista Libeny. Koszty budowy sfinansowano z subskrypcji, na którą zapisało się 300 tys. obywateli. Naszą uwagę powinniśmy skupić na fasadzie z rozetowym oknem i dwoma wieżami stanowiącymi jej obramowanie, liczącymi 99 m każda.

Kościół Minorytów (Minoriten Kirche) jest narodowym kościołem włoskim. Założony przez zakon braci mniejszych, stąd też pochodzi jego nazwa. Powstał w XIII wieku. W 1350 r. spłonął niemalże doszczętnie, jednak szybko podjęte prace renowacyjne przywróciły mu dawny blask stylu gotyckiego, który możemy obserwować do dzisiaj. Kościół wyróżnia się oktagonalną wieżą ze ściętym wierzchołkiem, znaną każdemu mieszkańcowi Wiednia. Iglica została ścięta podczas bombardowania w roku 1863, w czasie oblężenia tureckiego.

Kościół Minorytów, jeśli chodzi o jego architekturę, jest kościołem typowo halowym. Wszystkie trzy nawy: główna i boczne mają taką samą wysokość i wsparte są na wysokich filarach. Do atrakcji należy wielka mozaika wykonana na początku XIX w., na zlecenie Napoleona przez Giacomo Raffaellego. Przedstawia ona "Ostatnią Wieczerzę" Leonarda da Vinci.

Epidemia dżumy wywarła olbrzymi wpływ na Wiedeń. Kolejną budowlą wzniesioną w powiązaniu z tą zarazą jest Kościół św. Karola Boremeusza, będący z całą pewnością najpiękniejszą barokową budowlą w całej Europie. Ostatnia epidemia dżumy skłoniła Karola VI do ufundowania w roku 1713 tej oto budowli. Patronem został św. Karol Boremeusz, będący arcybiskupem Mediolanu w czasach epidemii dżumy w 1576 r. Kościół został zbudowany według projektu Johanna Bernharda Fischera von Erlacha, który jednak nie dożył końca budowy, jaka miała miejsce w 1737 r. (zmarł 14 lat wcześniej). Budowla pod względem architektonicznym słynie z portyku umieszczonego na dwóch kolumnach, które są dzwonnicami. Na ich ścianach znajdują się unikatowe, spiralnie rozmieszczone płaskorzeźby. Plan kościoła można określić jako elipsę połączoną z krzyżem greckim.

To tylko kilka najbardziej znanych kościołów austriackiej stolicy, w samym tylko centrum znajduje się jeszcze bardzo dużo obiektów saralnych o ciekawej architekturze. Warto przy okazji wizyty w tym mieście odwiedzić kilkanaście z nich.

(źródło: Weiss W.M.: Wiedeń. Przewodnik turystyczny, Warszawa 2006)

W historycznej stolicy Moraw – Ołomuniec

2012-04-11T09:11:00.001-07:00

Tym razem chciałabym zachęcić Was do odwiedzenia bardzo pięknego, historycznego miasta, położonego w centralnej części Czech - Ołomuńca. Pierwsza wzmianka o tym mieście pochodzi z 1017 r. Pięćdziesiąt lat później był już siedzibą biskupstwa.

W 1187 r. miasto (od 1253 r. mające status miasta królewskiego) zostało stolicą Moraw. Przez kolejne setki lat Ołomuniec był drugim, po Pradze, największym ośrodkiem miejskim dzisiejszych Czech. W 1573 r. powstał tu drugi, po praskim, czeski uniwersytet (im. Palackiego).

Rozległe ołomunieckie Stare Miasto jest drugim, po centrum Pragi, największym zespołem zabytkowym w Czechach. Zabudowa w jego obrębie reprezentuje głównie styl renesansowy i barokowy. Odwiedzając Ołomuniec zwiedzanie najlepiej zacząć od samego centrum - Starego Miasta. To tutaj skumulowały się wszystkie największe atrakcje miasta.

Na rynku znajduje się ponad 30-metrowa Kolumna Trójcy Przenajświętszej, jeden z najbardziej charakterystycznych obiektów w mieście, będący jednocześnie punktem orientacyjnym dla turystów. Pozłacana konstrukcja została wzniesiona w XVIII w. przez mieszkańców Ołomuńca. Obiekt w 2000 r. wpisano na listę UNESCO. Z XIII w. pochodzi natomiast zabytkowy ratusz z imponującą Salą Obrad oraz kaplicą św. Hieronima. Przy Václavském náměstí znajduje się gotycka Katedra św. Wacława. W jej wnętrzu można podziwiać grobowiec św. Jana Sarkandera, męczennika i patrona spowiedzi oraz relikwie św. Urszuli. Wśród obiektów sakralnych na liście naszego zwiedzania powinien znaleźć się również kościół św. Maurycego z dwoma charakterystycznymi wieżami, z których starsza, udostępniona dla turystów, daje możliwość podziwiania panoramy całego miasta. Z okresu baroku pochodzi kościół św. Michała, stojący w miejscu dawnej świątyni dominikańskiej, zniszczonej w czasie pożarów miasta. Dzisiejszy kościół zwieńczony jest charakterystycznymi kopułami, które widoczne są z wielu punktów w mieście. Zwiedzając Ołomuniec warto zajrzeć jeszcze do kościoła Marii Panny Śnieżnej, zbudowanego na początku XVIII w. przez zakon jezuitów oraz do cerkwi św. Gorazda. Równie cenne historycznie są dzielnice Klášterní Hradisko i Svatý Kopeček z barokowymi klasztorami. Liczba turystów rocznie odwiedzających miasto jest zbliżona do liczby jego ludności.
Zachęcam do odwiedzenia tego pięknego miasta i do spróbowania ołomunieckiego seraJ.
(źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/O%C5%82omuniec)

Obiad w pałacu? - Większyce

2012-04-05T12:27:00.000-07:00

Jadąc z Raciborza do Opola warto skręcić chociażby na chwilę do odnowionego pałacu w Większycach, który powstał w XIX w. Do 1812 r. dobra większyckie należały do tzw. państwa kozielskiego i mógł w nich funkcjonować budynek zarządcy majątku. W 1812 r. Większyce zakupił, jako alodialne dobra dziedziczne baron Josef Adam von Gruttschreiber. Możliwe, że wzniósł on pierwszą rezydencję w tym miejscu. Od 1850 r. wioska należała do podporucznika Barchwitza, a w trzy lata później zakupił ją wrocławski bankier i radca handlowy Ernst Heymann, który w 1871 r. wzniósł stojący do dzisiaj pałac. Budynek został zbudowany w stylu historyzmu, z dominującymi neogotyckimi elementami. Wyjątkowe dla śląskich rezydencji jest ozdobienie wszystkich elewacji żółtą cegłą ceramiczną.

Pałac znajduje się w otoczeniu ogromnego (22 ha) parku z cennym starodrzewiem oraz malowniczym stawem. W pobliżu parku znajdowało się znacznych rozmiarów torfowisko, do lat 50-tych XX w. rezerwat przyrody. W okresie PRL-u zniszczone poprzez przekopanie rowów odwadniających.

W pałacu po wojnie umieszczono Uniwersytet Ludowy, w ostatnich latach obiekt stał pusty. W chwili obecnej stanowi własność prywatną, i mieści się tam restauracja z dobrą kuchnią. Rozpoczęte w 2008 r. prace remontowe zostały niedawno zakończone, na rewitalizację czeka jeszcze pięknie położony park, ale obecne tam liczne maszyny pozwalają sądzić, że i park w krótkim czasie będzie zachwycał odwiezających swoim widokiem.

(źródło: http://palaceslaska.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=191:wiekszyce&catid=30:w-v&Itemid=63)

Na piastowskim szlaku – Racibórz

2012-03-27T13:50:00.002-07:00

Tym razem proponuję odwiedzić Racibórz – leżące troche na uboczu w pobliżu Czech miasto powiatowe w południowej Polsce, w województwie śląskim. Prawa miejskie nadano mu w 1235r. Miasto było stolicą księstwa raciborskiego, ośrodkiem rolniczo-handlowym (targi zboża, sukiennictwo i tkactwo). Należało do Piastów, póżniej Wazów, Habsburgów. W czasie wojny trzydziestoletniej zniszczone przez wojska szwedzkie, przeżyło liczne pożary i powodzie. Od XVIII w. w zaborze pruskim – wtedy następuje rozwój przemysłu (stalownie, odlewnie, przemysł maszynowy i elektrotechniczny). Po powstaniach śląskich i plebiscycie (1919-1921) pozostaje w granicach Niemiec. W czasie II wojny światowej istniały tu obozy jenieckie i obozy pracy przymusowej. Miasto było na ustach wszystkich Polaków w 1997 r., kiedy nawiedziła je największa od stuleci powódź, zalewając 60% powierzchni miasta.

Racibórz leży na szlaku piastowskim, do tej pory widać ślady dawnej świetności, o której świadczą liczne zabytki. Ostatnio zaczęto odnawiać Zamek Piastowski (oddanie obiektu planowane jest na lipiec 2012 r., ale już można zwiedzać wnętrza – za darmo) i Kaplicę Św. Tomasza Kantuaryjskiego - zbudowaną pod koniec XIII w. (1281-1287), wielokrotnie przebudowywany. W Kaplicy, "perle baroku śląskiego", zachowane są fragmenty ścian pierwotnych gotyckich i gotycka kamieniarka, budynek bramy z poł. XVII w. w skrzydle zachodnim i północno-zachodnim Browar z 1567r.

Na rynku uwagę zwracają dwa kościoły: Kościół Św. Jakuba, podominikański, zbudowany po roku 1300, gotycki, jednonawowy, odbudowany w latach 1637-1655 po pożarze, pod koniec XVII w. ukształtowano barokową kaplicę Gaszyńskich. Drugi kościół - Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – powstał na początku XIV w., wielokrotnie przekształcany, w środku znajduje się przepiękny ołtarz w stylu barokowym, cenne obrazy i inne elementy wyposażenia wnętrza.

Na rynku znajduje się Kolumna Matki Bożej autorstwa J. M. Österreicha, wykonana w latach 1725-1727, kamienna, późnobarokowa. Legenda głosi, że jeżeli ktokolwiek odważy się ruszyć kolumnę z miejsca, miasto spotka kataklizm. Przypadkiem w 1997 r. dokonywano tam wymiany instalacji i poruszono kolumnę - w krótkim czasie większość miasta znalazła się pod wodą…
Inną ciekawą figurą jest figura Św. Jana Nepomucena z 1733 r. autorstwa J. M. Österreicha, kamienna, późnobarokowa. Nieopodal znajduje się baszta miejska, tzw. więzienna z XVI w. oraz mury miejskie, XIII-XIVw., przebudowane w części. I jeszcze jeden zabytek, który posiada to miasto - Zakład Karny - wzniesiony w latach 1845-1851 przez architekta Busse - ucznia K. F. Schinkla, przebudowany w 1919 r., neogotycki, z zachowanym ceglanym detalem architektonicznym, czynny do dzisiaj. Ale chyba ten zabytek warto oglądać tylko z zewnątrz:-)
Polecam to miasto na wycieczkę, przy okazji można odwiedzić położone niedaleko Opactwo Cystersów w Rudach, o którym pisałam wcześniej (zob.: http://www.podrozebliskieidalekie.blogspot.com/2011/11/sladami-cystersow-rudy-raciborskie.html).
(źródło: http://www.raciborz.pl/main/zabytki.html)

Zwiastuny wiosny – Ogrody Kapias

2012-03-20T10:49:00.000-07:00

Wreszcie zawitała do nas wiosna, z tej okazji proponuję nieco inną wycieczkę, którą można połączyć z wizytą w Pszczynie (zob.: http://www.podrozebliskieidalekie.blogspot.com/2011/09/z-wizyta-u-ksieznej-daisy-pszczyna.html). Otóż kilka kilometrów za Pszczyną w kierunku Bielska, w Goczałkowicach Zdroju, znajdują się piękne ogrody pokazowe i centrum ogrodnicze Kapias.

Jego historia zaczęła się w 1979 r. Właściciel, Bronisław Kapias, postanowił podzielić się swoją pasją z innymi. Jest to ogród kolekcjonera, gdzie wszystkie rośliny są opisane. Ogród podzielony jest na zaułki i zakątki: romantyczny, z fontanną, leśny, górski, japński, angielski, wiejski, zimowy, zachodzące słońce i inne. Na miejscu jest restauracja, kawiarnia, w ogrodach wiele ławeczek i altanek, gdzie można przysiąść i podziwiać widoki. Ogrody są przepiekne i zmieniają się zależnie od pory roku, także można je odwiedzić kilka razy w sezonie (otwarte od marca do grudnia, wstęp bezpłatny) i zobaczyć jego kolejne oblicze. Kapiasowie powiększali ostatnio ogród o kolejne półtora hektara. Co mają w planach? Na pewno pomysłów jest wiele. Powstała już platforma widokowa przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, skąd rozciąga się widok na cały ogród.

Podczas wizyty w Goczałkowicach koniecznie trzeba też zobaczyć drugi ogród Kapiasów. Znajduje się obok nowego ogrodu pokazowego. Zaczął go tworzyć koło swojego domu Bronisław Kapias. Choć to miejsce prywatne, jest dostępne dla zwiedzających.
Gorąco polecam to miejsce na popołudniowy wypad, właściciele ogrodów mogą zaczerpnąć pomysły do swoich „zielonych kącików”, a Ci, którzy takich nie posiadają, po prostu pobyć w pięknym otoczeniu.
(źródło: www.e-ogrody.pl)

Perła Kaukazu - Tbilisi

2012-03-14T09:30:00.004-07:00

Tym razem proponuję wycieczkę w nieco odleglejsze i mniej przez naszych rodaków uczęszczane strony, a mianowicie do stolicy Gruzji – Tbilisi. Byłam tam trzy razy kilkanaście lat temu, ale wrażenia z tego kraju i serdeczność ludzi wspominam ciepło po dzień dzisiejszy…

Tbilisi to fascynująca metropolia. Malownicze położenie, oryginalne zabytki oraz gościnni ludzie tworzą razem niepowtarzalną atmosferę orientalnego miasta, leżącego na pograniczu Europy i Azji. Tbilisi jest stolicą Gruzji już od ponad 1500 lat. Dziś żyje w nim 1/4 ludności kraju, czyli około 1,3 mln ludzi. Od stuleci skupia się tu życie gospodarcze i kulturalne kraju. Na jego ulicach wydarzyła się w 2003 r. „rewolucja róż”, która zapoczątkowała głębokie zmiany w całym kraju.

Dzisiejsze Tbilisi zasługuje na miano europejskiego miasta. Nie brakuje schludnych ulic, zadbanych skwerów, ekskluzywnych restauracji czy hoteli o światowym standardzie. Średniowieczne miasto zostało praktycznie starte z powierzchni ziemi przez perski najazd w 1795 r. Dlatego w obrębie murów dawnego Tbilisi stoją dziś budowle głównie z XIX w. Mieszczańską zabudowę tworzą urokliwe kamienice i gmachy nawiązujące do klasycyzmu, secesji, ale również do stylów orientalnych. Powstawały one od początków XIX w. do wybuchu I wojny światowej. To co powstało w miejscu średniowiecznej zabudowy urzeka swym pięknem i sentymentalnym klimatem. W oczy rzuca się różnorodność form, wielkości, ornamentów, a także kolorów. Jednym z głównych miejsc stolicy, które należy obowiązkowo zwiedzić, jest aleja Szota Rustaweli. Od lat aleja uchodzi za główną i zarazem najbardziej prestiżową arterię miasta. Taki wizerunek powstał za sprawą rządowych gmachów, najważniejszych instytucji kultury, ekskluzywnych hoteli, dobrych restauracji rozlokowanych wzdłuż niej. Magnesem dla turystów jest także duża liczba muzeów, sklepów z pamiątkami czy choćby kafejek internetowych i bankomatów. Pierwszym budynkiem mijanym w drodze z Placu Wolności do Placu Republiki jest klasycystyczny Pałac Gubernatora. Kolejny obiekt to okazały gmach parlamentu, wzniesiony głównie w latach 40-tych XX wieku przez niemieckich jeńców, przed tym budynkiem rozgrywała się współczesna historia Gruzji pod koniec XXw. Niezwykle ciekawym zabytkiem jest tbiliska Opera im. Paliaszwili. Na pierwszy rzut oka przypomina bardziej meczet lub perski pałac. Zbudowano ją po koniec XIX w. czerpiąc inspiracje z sztuki islamu.

Na widokówkach z Tbilisi najczęściej gości kościół Metechi. Zachwyca wyjątkowo urokliwym położeniem na wyniosłej skale pionowo opadającej do wód rzeki Mtkwari.

Pierwszy kościół istniał tu podobno już w V w. W jego kryptach miała spocząć gruzińska męczennica – księżniczka Szuszanik, którą własny mąż chciał torturami zmusić do nawrócenia na zoroastryzm by przypodobać się perskim patronom.

„Metechi” znaczy mniej więcej „miejsce na pałac”. (Rzeczywiście, obecny kościół jest ostatnim świadectwem sporego kompleksu pałacowego, który istniał tu przynajmniej od czasów królowej Tamar. I jak to było z większością gruzińskich zabytków, ów pałac był kilkukrotnie zrównany z ziemią i odbudowany. Po zagładzie miasta w 1795 r. z rąk Persów, pałac przestał istnieć). Wkrótce potem władze carskie zamieniły ocalały kościół w więzienie, istniejące aż do 1935 r. Więziono w nim m.in. znakomitego dramaturga Aleksandra M. Pieszkowa, znanego bardziej jako Maksym Gorki. Tuż przy kościele stoi bardzo charakterystyczny pomnik króla Wachtanga Gorgasali na koniu. Spod murów świątyni roztaczają się malownicze widoki na twierdzę Narikala i starówkę, które leżą tuż za rzeką.

Ponad czerwonymi dachami tbiliskiej starówki górują majestatycznie ruiny Twierdzy Narikala. Mimo, że niewiele z pierwotnej konstrukcji przetrwało do dziś, to jednak całość wygląda niezwykle imponująco. Najlepiej podziwiać twierdzę spod murów kościoła Metechi stojącego na lewym brzegu Mtkwari. Z kolei najdogodniejsze wejście do środka wiedzie od strony Abanotubani - dzielnicy łaźni. Mury Narikali szczególnie upatrzyli sobie zakochani w czasie letnich zachodów słońca. W obrębie zewnętrznych murów znajduje się odbudowany niedawno kościół Św. Mikołaja. Abanotubani, czyli dzielnica łaźni jest najstarszą częścią miasta liczącą około 1500 lat. Znajduje się nieopodal rzeki Mtkwari i Placu Króla Wachtanga Gorgasali (Gorgasalis Moedani). Łaźnie łatwo rozpoznać dzięki charakterystycznym, murowanym kopułom. Niegdyś było ich 60 a dziś działa jedynie 6 (fot.).

Z wielu punktów miasta (np. z placu Wolności) można dostrzec ogromną, jasną figurę stojącą na wysokim wzgórzu. Jest to postać gruzińskiej matrony symbolizującej Gruzję. W lewym ręku kobieta trzyma wielki dzban wina, którym wita przyjaciół. Z kolei prawa dłoń ściska nagi miecz, którego smak poznają wrogowie. W ten sposób Gruzini pokazują światu swoje umiłowanie przyjaźni oraz silne pragnienie wolności i niezależności. Kartlis Deda stoi na stoku góry Mtacminda, nieopodal twierdzy Narikala. Gorąco zachęcam do odwiedzenia tego przepięknego kraju, nawiązania kontaktu w miejscową ludnością, która ma dużo sympatii do nas Polaków, no i oczywiście do napicia się kawy - bodaj najlepszej na świecie. A po wypiciu napoju, gruzińskim zwyczajem, do powróżenia sobie z fusów:-)

(źródło: www.kaukaz.pl)

Przystanek na granicy – Krnov (Karniów)

2012-03-09T11:05:00.000-08:00

Podróżując z Polski na południe Europy niejednokrotnie wielu z czytających ten post przekraczało granicę w Krnovie (Karniów), nie zatrzymując się tam nawet na chwilę, a szkoda, bo warto…

Krnov stał się miastem już w roku 1279. W tym mieście rozwijało się płóciennictwo i wyrób sukna, do tego od XVIII stulecia również przemysł tekstylny. Sławę na całym świecie Krnov zyskał dzięki wytwórni organów, założonej w roku 1873. Do atrakcji turystycznych należy tu przede wszystkim pierwotnie renesansowy zamek z korytarzem arkadiowym, przebudowanym w barokowym stylu w roku 1779. Zamek znajduje się w historycznym centrum miasta. Powstał w latach 30. XVI w., gdy na miejscu siedziby książąt z rodu Przemyślidów, Jerzy Hohenzollern nakazał wybudować zamek o charakterze fortu (palazzo in fortezza) w stylu renesansu północnego. Budowlę ozdabiają renesansowe dekoracje sgraffitowe i reliefy. Z dziedzińca zamkowego widać zegar słoneczny, znajdujący się tuż obok bramy. Można tu też przyjemnie spędzić czas – obok zamku znajdują się dwie restauracje.

Następnym wybitnym zabytkiem jest pierwotnie romański kościół św. Benedykta z I poł. XIII w., później również przebudowany w stylu barokowym. Z pierwotnego kościoła dochowała się półokrężna apsyda romańska (zakrystia kościoła). Według najnowszych badań archeologicznych zakrystia świątyni pochodzi z I poł. XIII w., co oznacza, że jest najstarszym zachowanym zabytkiem sakralnym w kraju morawsko-śląskim. Na ścianach zakrystii znaleziono cenne średniowieczne malowidła figuralne, które są pieczołowicie restaurowane.W mieście znajduje się także kilka kolejnych ciekawych kościołów i kilka dochowanych renesansowych czy barokowych domów (m.in. kościół i klasztor Franciszkanów, kościół ewangelicki, kościół św. Marcina, kościół św. Ducha).

Bardzo interesującym obiektem jest też Synagoga. Neoromański budynek powstał w 1871 r. wg projektu Ernesta Latzela. Wnętrze bożnicy jest utrzymane w stylu mauretańskim, co wyraźnie wskazuje na inspirację kulturą Żydów sefardyjskich. Warto przyjrzeć się m.in. rzeźbionym balkonom babińca (części synagogi przeznaczonej dla kobiet) i kasetonowemu sufitowi. Na żeliwnych słupach zachowały się uchwyty oświetlenia gazowego, a pod oknami i w suficie można dostrzec otwory wentylacyjne.

Synagoga przestała służyć celom kultowym jesienią 1938 r., po aneksji Sudetów przez hitlerowskie Niemcy. Bożnicę uratowano przed zniszczeniem usuwając symbole religijne i zmieniając ją w halę targową.
Miasto ma również swój własny stadion zimowy, kąpielisko oraz lotnisko dla samolotów sportowych. Warto rozważyć krótki wypad do tego miasta w niedzielne popołudnie.
(za: http://www.glubczyce-krnov.eu/)

Na Śląsku Opawskim – Bruntal

2012-03-05T09:18:00.000-08:00

Niedaleko granicy z Polską położone jest miasto Bruntal. Jest to jedno z najstarszych miast Korony Czeskiej i może się poszczycić bogatą historią, która znajduje swe odbicie w dużej liczbie cennych zabytków, eksponatów ekspozycji muzealnych oraz zrekonstruowanym rynku z pierwotnymi domami mieszczańskimi.

Miejscowość powstała już w XIII w., a jej najcenniejszą atrakcją turystyczną jest pałac z arkadowym dziedzińcem, otoczony parkiem. Historia pałaca sięga drugiej połowy XV w. Pałac został założony przez włodarzy z Vrbna. Później poddano go przeróbkom, w wyniku czego powstał okazały renesansowy pałac o nietradycyjnym kształcie wycinka koła. Obecny wygląd pałac uzyskał po rekonstrukcjach w stylu późnobarokowym, przy czym zachowane zostały renesansowe arkady na dziedzińcu i wieża zegarowa. Powstało w ten sposób jedyne w swoim rodzaju połączenie stylów renesansowego i barokowego.
Zwiedzać można historyczne wnętrza ozdobione malowidłami ściennymi oraz urządzone okazałymi sprzętami i przedmiotami z XVIII i XIX wieku, dalej galerię pałacową, zbrojownię łowiecką i zamkową bibliotekę. Część pałaca służy jako muzeum z ekspozycją pn. „Przyroda w Bruntalskiem“ oraz z portretami pochodzącymi z XIX w. Pałac okala park krajobrazowy, który upiększają niewielkie budowle oraz rzeźby (http://www.msregion.cz/pl/jeseniky/pamatky/hrady-zamky/palac-bruntal-10921/).

Do następnych ciekawych budynków można zaliczyć późno gotycki kościół z XV w. w stylu renesansowym oraz barokowy ratusz z fragmentami empirowymi z XVIII w. Bruntal jest jednym z najbardziej wybitnych punktów wyjściowych do obszaru Grubego i Niskiego Jesionika. Polecam to miejsce na jednodniowy wypad.

Miasto stawów – Trzeboń

2012-02-29T09:42:00.001-08:00

W niniejszym poście chciałabym Was zaprosić do kolejnego miasteczka położonego na trasie z Brna do Czeskiego Krumlowa, znajdującego w samym środku rezerwatu biosfery. Bogactwo gatunków ptactwa wodnego oraz ryb i roślin zostało docenione przez komisję UNESCO, która zdecydowała o wpisaniu tego regionu na swoją Listę Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego. Sercem i stolicą regionu jest niespełna 10-tysięczne miasteczko Trzeboń, położone w delikatnie pofalowanym regionie Południowych Czech. Dobrze zachowana historyczna część miasta, którego początki sięgają dwunastego wieku, stała się miejskim rezerwatem zabytkowym. W mieście warto pospacerować po starówce, gdzie znajduje się ratusz z XVI w. Dominuje on nad malowniczymi kamieniczkami otaczającymi podłużny rynek. Stare miasto otoczone jest XVI-wiecznymi murami miejskimi, a wejść strzegą bramy, z których najciekawsza – Svinenska brana – ma szczyt w kształcie rybich łusek. Najstarszym zabytkiem miasta jest klasztor augustiański i kościół św. Idziego z XIV w. Warto tam zwrócić uwagę na malowidła ścienne, mające ponad 600 lat. W mieście znajduje się także mauzoleum Schwarzenbergów.

Trzeboń to również znana w Czechach miejscowość uzdrowiskowa. Sanatoria, zamek renesansowy, przylegające parki i duży Staw Świat tworzą atrakcyjny kompleks o wyjątkowej atmosferze. Okoliczną przyrodę stanowią gęste lasy i liczne, malownicze stawy. Miasto Trzeboń nazywane jest poetycko miastem stawów, natomiast okolica krainą lustrzaną. Region Trzeboński tworzyły przez wieki pierwotne moczary i torfowiska. Jest to również tradycyjne miejsce hodowli ryb, szczególnie sławnych karpi trzebońskich.

(źródło: Nawigator turystyczny, Warszawa 2008).

W mieście dwóch kultur – Třebíč

2012-02-24T14:07:00.003-08:00

Niedaleko opisywanego w poprzednim poście Jindrichova znajduje się kolejna interesująca, aczkolwiek mało znana polskim turystom miejscowość – Třebíč. Miasto, położone na zachodnich obrzeżach historycznych Moraw, liczy obecnie ok. 40 tys. mieszkańców, jednak jego najstarsza i najciekawsza część jest położona na stosunkowo niewielkim obszarze. Rzeka Jihlava dzieli Třebíč na dwie części. Po stronie południowej znajduje się tzw. Wewnętrzne Miasto, z dominującym w jego krajobrazie kościołem św. Marcina i głównym Placem Karola, pełniącym funkcję miejskiego rynku. Duże wrażenie robi wysoka na 72 m wieża wieża miejska z jednym z największych w Europie zegarów (jego średnica – 5,5 m, a wysokość cyfry 60 cm). Jednak najcenniejsze zabytki Třebíčy, wpisane w 2008 r. na listę UNESCO, znajdują się po stronie północnej. Jest to bazylika pw. św. Prokopa oraz wciśnięta pomiędzy rzeczkę i urwiste zbocza wzgórza Hradek dzielnica zwana Zamościem, którą przez wiele wieków zamieszkiwali miejscowi Żydzi. Zachował się system zabudowy dzielnicy, ponad 100 domów, synagoga, cmentarz.

Na początku XII w. morawscy książęta Oldrich Brneński i Litold Znojemski sprowadzili do Třebíčy benedyktynów. W ciągu kilkudziesięciu lat tutejsze opactwo stało się jednym ze znaczniejszych w Czechach i pozostało nim niemal przez całe średniowiecze. Dziś o tamtym okresie dziejów Třebíčy przypominają trzy czarne, mnisie kaptury w herbie miasta oraz kościół opacki, będący wyjątkowo cennym zabytkiem średniowiecznej architektury.

Bazylika św. Prokopa została wzniesiona ok. poł. XIII w. Jej unikalność na tle innych współczesnych sakralnych budowli Europy Środkowej wynika z naturalnej, niewymuszonej syntezy stylu romańskiego i gotyckiego na styku tych dwóch epok w historii sztuki. Ponadto daje się w niej zauważyć elementy charakterystyczne dla katedr i kościołów niemieckich oraz nadreńskich, co pośrednio dowodzi znaczenia i rozległości kontaktów miejscowego opactwa. Na zewnątrz kościoła uwagę zwiedzających przyciąga przede wszystkim jego wschodnia część, pięciobocznie zamknięte prezbiterium z centralnie usytuowanym oknem-rozetą. Ciekawy jest także arkadowy, otwarty północny przedsionek - kruchta, gdzie znajduje się wspaniały romański portal, zw. Rajską Bramą. We wnętrzu świątyni zwraca uwagę tzw. kaplica opacka, której ściany pokrywają wczesnogotyckie malowidła ścienne, przedstawiające sceny z życia św. Jana Ewangelisty. Pod poziomem posadzki znajduje się niezwykle duża krypta z masywnym sklepieniem krzyżowo-żebrowym, spoczywającym na czternastu filarach.
Warto zatrzymać się w tym miasteczku, centrum jest spokojne i ciche, dzielnica żydowska bardzo interesująca, a wnętrze bazyliki rzuca na kolana (niestety, nie wolno robić zdjęć). Polecam!

(źródło: www.przewodnik.onet.pl/europa/czechy; Nawigator turystyczny, Warszawa 2008.)

Biała Dama z Jindřichův Hradec

2012-02-22T07:30:00.000-08:00

Na południu Czech niedaleko Czeskiego Krumlowa położony jest Jindřichův Hradec, w którym znajduje się trzeci do do wielkości, po Hradczanach i Czeskim Krumlowie, zamek w Czechach. W średniowiecznych Czechach zamek w tej miejscowości odgrywał kluczową rolę w systemie obronnym kraju, bowiem znajdował się w strategicznym miejscu – na pograniczu Czech, Moraw i Austrii. Warto zatrzymać się w tym mieście, aby obejrzeć bardzo ładną starówkę i rynek z XVIII-wieczną kolumną Św. Trójcy oraz zabytkowy ratusz. W mieście jest też olbrzymia bazylika Wniebowzięcia NMP z XIV w. z interesującymi wzorami na sklepieniu i wysoką wieżą. Do gotyckich zabytków w mieście zalicza się także XIV-wieczny kościół św. Jana Chrzciciela z ciekawymi freskami. Wspomniany XIII-wieczny zamek –największa atrakcja miasta – jako trzecia ci do wielkości twierdza czeska ma także swoja legendę. To historia o pewnej hrabinie, która popadła w niełaskę u swego męża, pana na tym zamku.Nie wybaczył jej miłości do konkurenta nawet po swej śmierci, dlatego biała dama boi się pójść w zaświaty i straszy na zamku. W sezonie letnim organizowane jest co jakiś czas nocne zwiedzanie zamku z inscenizacjami historii (początek ok. 23.00) – polecam taką formę zaznajomienia się z historią tego obiektu, jak również całego miasta i okolicy.

źródło: Nawigator turystyczny: Czechy, Warszawa 2008.

W siedzibie biskupów – Kromierzyż

2012-02-19T05:06:00.000-08:00

W niniejszym poście chciałabym zachęcić do odwiedzenia niewielkiego miasta w Czechach, jakim jest Kromierzyż. Główną atrakcją tej miejscowości jest XIII-wieczna rezydencja Arcybiskupów ołomunieckich z dwoma wspaniałymi ogrodami, po podpaleniu przez wojska szwedzkie w połowie XVII w. odbudowana w stylu wczesnobarokowym (od 1998 r. na liście UNESCO). Zamek słynie ze wspaniałej kolekcji europejskiego malarstwa i grafiki z XV-XVIII w. (ustępuje tylko Galerii Narodowej w Pradze) - najcenniejsze płótno to "Apollo i Marsjasz" Tycjana z 1571 r. Zamkowa biblioteka, założona w 1649 r. liczy ok. 34 tys. tomów i ponad 300 rękopisów (najstarsze z XVI w.). W archiwum muzycznym przechowuje się m.in. kompozycje arcyksięcia Rudolfa II z poprawkami Ludwiga van Beethovena oraz rękopisy Heinricha Bibera, najsłynniejszego skrzypka XVII w. Biskupia mennica mieści wystawę monet i medali, m.in. papieskich, zakonów rycerskich i bractw kościelnych (cała kolekcja liczy ponad 10 tys. sztuk). W mieście warto zobaczyć m.in.: ratusz z przełomu XVI i XVII w., rynek i kamienicę U Zlatého Lva z 1675 r. (dawna apteka), ulicę Jánską z domami kanoników z lat 1693-1710 i XVII-wieczną rzemieślniczą uliczkę Ztracená. Miasto jest bardzo urokliwe, kolorowe i zachęca do spacerów.

(źródło: http://podroze.gazeta.pl/podroze/1,114158,3631687.html)

Wypad na Słowację – Stary Smokovec

2012-02-13T00:55:00.000-08:00

Będąc w polskich Tatrach warto rozważyć krótki wypad na słowacką stronę gór. Oprócz pięknych widoków, tras dla narciarzy, znajduje się tam kilkanaście miejscowości z przykładami pięknej architektury, doskonale wpisującej się w otaczający krajobraz. Proponuję zajrzeć do Starego Smokovca.

Stary Smokowiec (Starý Smokovec; 1010 m) powstał w pocz. XIX w. za sprawą dzierżawcy Jana J. Rainera, który wybudował pierwsze obiekty sanatoryjne: Flora (1839), Szwajcarski Dom i Bellevue (1850) istniejące (po rekonstrukcji) do dziś. Leczenie przeprowadzano na bazie tutejszych wód mineralnych. Pod koniec XIX w. nowy dzierżawca osady, Bank Kredytowy z Lewoczy, rozpoczął wielką rozbudowę kurortu, niechętnie sprzedając działki osobom postronnym, chyba że były wysoko urodzone, jak np. arcyksiężna habsburska Klotylda, która wybudowała stylową willę Klotylda, dziś Kamzík. W 1904 r. stanął pierwszy tatrzański Grandhotel (fot.). Później, z okazji mistrzostw świata w 1970 r. Stary Smokowiec zyskał kilka kanciastych betonowych budynków, zakłócających uroczą harmonię zabytkowych pensjonatów i monumentalnych tatrzańskich grzbietów (http://przewodnik.onet.pl/europa/slowacja/smokowiec,1,3287771,artykul.html).

W miejscowości jest sporo restauracji i kawiarni, za niewygórowaną cenę można coś zjeść i napić się kawy (polecam szczególnie kawę i ciasta w restauracji hotelu „Smokovec”J).

W Kalwarii Zebrzydowskiej

2012-02-12T09:37:00.000-08:00

W Kalwarii Zebrzydowskiej, niewielkiej miejscowości w Małopolskiem, znajduje się sanktuarium pasyjno-maryjne oo. Bernardynów. Wchodzące w skład zespołu bazylika i klasztor położone są na południe od miasta, u szczytu Góry Żar, na południe i wschód od nich znajdują się 42 kaplice i kościoły dróżek, z tego powodu miejsce to nazywane jest często Polską Jerozolimą. Kalwaryjskie sanktuarium jest jednym z ważniejszych miejsc kultu pasyjnego i maryjnego – łączy zarówno kult Chrystusa cierpiącego, jak i Matki Bożej. Ideą przewodnią jest odwzorowanie ostatniej drogi Chrystusa (Droga Pojmania i Droga Krzyżowa). W sanktuarium znajduje się obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej (fot.).

Również pod względem architektonicznym i historycznym jest to miejsce szczególne - w 1999 r. sanktuarium wpisane zostało na listę Światowego Dziedzictwa Kultury i Natury, a w 2000 r. uznane zostało za pomnik historii Polski…
W 1600 r. Mikołaj Zebrzydowski, wojewoda krakowski, na pobliskim wzniesieniu Żar ufundował kościółek pw. Ukrzyżowania Jezusa Chrystusa, zbudowanym wg modelu przywiezionego w 1599 r. z Jerozolimy przez Hieronima Strzałę. W latach 1604-1609 wzniesiono kościół i klasztor, w 1604 r. zaczęto budowę 12 kaplic Drogi Krzyżowej oraz Pustelnie Pięciu Braci Polskich z kaplicą św. Marii Magdaleny. W 1620 pod patronaten wybudowano kolejnych pięć kaplic pasyjnych, osiem maryjnych. W drugiej poł. XVII w. rozbudowano klasztor dzięki zaangażowaniu przedstawicieli rodu Zebrzydowskich, a ostatnią wielka fundatorką była Anna Czartoryska (I poł XVIII w.), która podjęła się rozbudowy kościoła, ufundowała dwie wieże przy elewacji frontowej oraz kapilcę św. Antoniego i Niepokalanego Poczęcia. W 1979 r. Jan Paweł II nadał kościołowi miano bazyliki mniejszej.

Kościół i klasztor zostały wzniesiony według projektu architekta Jana Marię Bernardoniego oraz architekta i złotnika flamandzkiego Pawła Baudartha, który wzniósł prawie wszystkie kaplice kalwaryjskie. Bazylika jest budowlą późnobarokową z elementami rokoka. Wnętrze ozdobione jest polichromią, zabytkowymi stallami, bogato inkrustowanym wyposażeniem oraz licznymi obrazami. Klasztor to trzypiętrowa budowla posiadająca pięć ryzalitów-bastionów, wybudowana wokół dwóch wirydarzy (z lat 1603-1609 i 1654-1666) z wyposażenie w stylu barokowym i rokoko. Część bliżej kościoła ze studnią pośrodku, zdobi dekoracja stiukowa oraz portrety fundatorów i dobrodziejów klasztoru. Dróżki stanowiące tzw. Park Pielgrzymkowy składający się z zespołu kościołów i kaplic (Dróżki Pana Jezusa – 28 stacji, Dróżki Matki Boskiej – 24 stacje) o ciekawej architekturze w stylu barokowym i manierystycznym przypominające w rzucie poziomy różne figury geometryczne, wkomponowane są w naturalny krajobraz zainspirowane opisami Ziemi Świętej- Chrystiana Adrychomiusza.

Od południa kościół i klasztor otacza mur (1624) z dwoma bastionami przekształconymi w 1747 r. na potrzeby duszpasterskie oraz kaplice św. Anny i Matki Boskiej Bolesnej. Na zachód znajduje się dziedziniec otoczony budynkami gospodarczymi i dwukondygnacyjną bramą z mansardowym dachem oraz pawilon w narożniku od południa. Turyści mogą oglądać wkomponowane w otoczenie kościółki, kapliczki i figury. Przejście każdego ze szlaków zajmuje ok. trzy godziny. Najcenniejszym zabytkiem sakralnym w Kalwarii jest wizerunek Matki Bożej Kalwaryjskiej w kaplicy Zebrzydowskich.
Kalwaryjską specyfiką są odgrywane w okresie Wielkiego Tygodnia niezwykle barwne misteria pasyjne oraz w sierpniowy odpust Zaśnięcia i Wniebowzięcia NMP Kalwaryjskie uroczystości, należące do najbardziej okazałych w Polsce.
(źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kalwaria_Zebrzydowska)

Nad Jeziorem Czorsztyńskim – Niedzica i Czorsztyn

2012-02-10T01:38:00.001-08:00

Udając się na Węgry czy Słowację, czy do naszego Zakopanego, warto zahaczyć o malownicze miejsce, jakim jest bez wątpienia Niedzica. Miejscowość leży w dolinie rzeczki Niedziczanki u podnóża Tatr i Pienin tuż przy zaporze na Dunajcu, która tworzy sztuczny zbiornik zwany Jeziorem Czorsztyńskim. Miejscowość ma charakter typowo turystyczny. Najsławniejszą atrakcją turystyczną Niedzicy sa dwa zamki królujące nad Zalewem Czorsztyńskim, pierwszy z nich to Zamek Niedzica, drugi Zamek Czorsztyn oraz Jezioro Czorsztyńskie bedące wodną atrakcją regionu.

Zamek Niedzica, zwany także Dunajcem, powstał prawdopodobnie pod koniec XIII w., a pierwsze wzmianki w dokumentach datowane są na 1325 r. , kiedy warownia leżała na terenie Węgier, a ówczesnymi właścicielami , z jedną przerwą praktycznie do połowy XV w., byli bracia Berzeviczowie. Kolejnymi właścicielami byli Zapolyowie, Łascy, Horvathowie, którzy rozbudowali zamek do form, które możemy dzis podziwiać), Joanelli i ponownie Berzeviczowie. Ostatnimi właścicielami – do 1944 r. – byli Salomonowie. W ostatnim okresie i tuż po II wojnie światowej zamek został doszczętnie zdewastowany i ograbiony, dopiero po nacjonalizacji w 1945 r. zabezpieczono obiekt, a od 1948 r., kiedy obiekt przejęło ministerstwo Kultury i Sztuki, rozpoczęto prace konserwacyjne.

I - dla kontrastu - widoczek letni:

Zamek stoi na stromej skale o wysokości 566 m n.p.m. i zachował się praktycznie w całości. Zamek górny to najwyższa i i najstarsza część, zbudowana jest z kamienia wapiennego, z wysoką kwadratową wieżą. Oprócz wieży jest tam jeszcze kaplica, niewielka część mieszkalna i mały dziedziniec ze studnią (90m). Pod górnym zamkiem znajdowało się wieżienie, w którym więziono ponoć także Janosika. Zamek dolny – otynkowany, posiada trzy baszty i basteje: narożną, kapliczną i bramną. Mury obwodowe zwieńczone są renesansową attyką. Między zamkami dolnym i górnym znajduje się zamek średni z częścią mieszkalną (http://zamki.res.pl/niedzica.htm). Do zwiedzania (ok. 30 min.) udostępniono kilka komnat z eksponatami należącymi do wyposażenia siedziby szlacheckiej. Z dwóch tarasów widokowych rozciąga się wspaniały widok na Pieniny, zaporę, zamek czorsztyński, a przy dobrej widoczności nawet Tatry.

Po przeciwnej stronie jeziora wznosi się na skale zamek Czorsztyn – powstały w tym samym czasie (ok. 1320 r.), ale, w odróżnieniu od Niedzicy, na ziemiach polskich. Prawdopodobnie zamek nosił nazwę Wronin i był ufundowany rzez zakon Klarysek z Nowego Sącza. W tamtym czasie był warownia graniczną, ośrodkiem administracyjnym i pełnił też rolę komory celnej. Zamek był wielokrotnie oblegany i niszczony, w ostateczna ruinę popadł w XVIII w., a władze austriackie wystawiły go na licytację. W 1819 r. ziemie czorsztyńskie nabyli Drohojowscy (http://zamki.net.pl/zamki/czorsztyn/czorsztyn.php). Dzisiaj zamek to malownicze, zabezpieczone ruiny udostępnione zwiedzającym. Polecam to miejsce na wycieczkę, lub jako "turystyczny punkt programu" np. w drodze do Tatr, na Słowację lub Węgry (nieopodal znajduje się przejście graniczne). Naprawdę warto!

Kąpiel na dwudziestostopniowym mrozie – termy Szaflary

2012-02-07T02:53:00.001-08:00

Kilka miesięcy temu pisałam o termach w Białce i Bukowinie (zob.: http://www.podrozebliskieidalekie.blogspot.com/2011/09/przeduzyc-lato-termy-bania-biaka-i.html). W niniejszym poście chciałabym przedstawić i polecić Wam kolejne termy, tym razem w Szaflarach. Gmina Szaflary położona jest w centralnej części Podhala, w obrębie kotliny Nowotarskiej, Pasa Skalicowego i Pogórza Gubałowskiego. Położona jest pomiędzy Tatrami, Gorcami, torfowiskami orawsko-nowotarskimi oraz Pieninami, tj. obszarami przyrodniczymi o najwyższej randze w skali ogólno karpackiej. To piękne usytuowanie sprzyja uprawianiu sporów zimowych, ale miejscowość przyciąga licznych turystów jeszcze inną atrakcją, a mianowicie termami. Podhalańskie termy w Szaflarach powstały w 2008 r. (przed Bukowiną i Białką), zlokalizowane są tuż przy zakopiance na wysokości 700 m n.p.m. W porównaniu z dwiema ostatnimi są o wiele mniejsze (dwa baseny zewnętrzne i dwa wewnętrzne), ale za to mają najcieplejszą i bardzo nasyconą w różne składniki lecznicze wodę w basenach (Parametry źródeł mają wysoką pozycję w rankingu wód leczniczych w Polsce. Składniki mineralne takie jak wapń, żelazo, mafnez, siarka, chrom, mangan, chlor, sód, potas wpływają bardzo pozytywnie na zdrowie), saunę parową bez dodatkowych opłat no i są najkorzystniejsze cenowo.

Bardzo przyjemnym doświadczeniem jest kąpiel w zewnętrznym basenie z bardzo ciepłą wodą przy temperaturze powietrza -15 / -20 stopni i padającym śniegiem. Polecam odwiedzenie tych term w godzinach przed- i wczesnych popołudniowych ze względu na mniejszą liczbę odwiedzających.
(za: http://www.termyszaflary.com/)

W Orlickich Horach – Rychnov, Doudleby, Potstejn

2012-01-26T13:43:00.000-08:00

Jakiś czas temu zachęcałam do odwiedzenia Castolowic, pałacu, który usytuowany jest na obrzeżu Orlickich Hor i znów znajduje się w posiadaniu prawowitych właścicieli (potomkini rodu Sternbergów; zob.: http://www.podrozebliskieidalekie.blogspot.com/2011/12/castolovice-w-goscinie-u-sternbergow.html). Kilkanaście kilometrów dalej położony jest Rychnov nad Kneznou, miasteczko niespelna 12-tysięczne, w którym mieści się dyrekcja CHKO Orlickie Hory. W samym miasteczku, oprócz urokliwego rynku, na uwagę zasługuje pałac i jego otoczenie.

Budowę barokowego pałacu rozpoczął w roku 1676 František Karl Libštejnský z Kolovrat, a kontynuował jego syn Norbert Leopold oraz wnuk František Karl II. Dokończony był w XVIII w. W latach 1713-1724 została zrealizowana przebudowa zamku przy udziale włoskiego architekta Giovanni Santiniho Aichla, który jest także autorem nowej barokowej fasady kościoła Przenajświętszej Trójcy, stojącego w ogrodzie za zamkiem. Kościół został następnie połączony z zamkiem zadaszonym korytarzem, a cały teren uzupełniony poprzez wybudowanie stajni, budynków gospodarczych oraz założenie ogrodu w stylu francuskim. W XVII w. w pałacu znajdowała się duża kolekcja obrazów, obejmująca portrety członków rodu Kolovratów oraz liczne obrazy krajowych i europejskich mistrzów, które zostały tu zgromadzone z innych posiadłości. Są tu m.in. obrazy Karla Škréty czy Hansa von Aachena. Pałac po II wojnie światowej był znacjonalizowany. Po roku 1989 został zwrócony przedstawicielom rodu Kolovratów Krakovských Libštejnských.

Kilkanaście kilometrów dalej leży miejscowość Doudleby nad Orlici, a w niej bardzo interesujący pałac, będący zabytkiem kultury. Stoi na miejscu, w którym już w XIII w. znajdowała się średniowieczna twierdza wraz z dworem. W 1588 r. Mikuláš z Bubna i Litic wybudował tutaj zamek myśliwski w stylu renesansowym. W XVII w. doszło do przebudowy zamku w stylu późno renesansowym, a następnie cały zamek został dostosowany do stylu barokowego. Wyjątkowy, malowniczy efekt ozdoby wnętrz jest wywołany ornamentem sgraffitowym, tzw. wzorem dywanowym. W głównej sali zamku znajduje się na suficie unikalne malowidło nawiązujące do mitologii greckiej, nazwane „Čertova svatba“ /Wesele diabła/. W kolejnych pomieszczeniach znajdują się freski z mitologii greckiej i rzymskiej. Wszystkie te dekoracje pochodzą właśnie z końca XVII w. Ekspozycja zamku jest poświęcona wystawie europejskiej tapiserii XVII–XVIII w., wystawie mebli renesansowych, polowaniom i myślistwu.Na terenie zamku znajduje się również pierwsze prywatne muzeum historyczno–wojskowe. Stałą ekspozycję tworzą mundury, broń, uzbrojenie, odznaczenia i dokumenty dotyczące I i II wojny światowej oraz okresu powstania niezależnej Czechosłowacji.

I na koniec rzućmy okiem na jeszcze jeden pałacyk - w Potstejn, który w ostatnich latach został pięknie odnowiony. Barokowy zamek został wybudowany przez hrabiego Jana Ludvíka Harbuval Chamaré w 1749 r. W zamku można zobaczyć historyczne wnętrza, a od 2007 r. jest udostępniona dla zwiedzających marmurowa sala wraz z wyjątkowo i bogato ozdobionym stiukowym stropem. Przy barokowym zamku jest też ciekawy kosciółek a na wzgórzu niopodal widnieją ruiny starego zamku obronnego.

(źródło: http://www.info.rokytnice.cz/index.php?id=4080&lang=pol).