Blog - Podręcznik Taktyki ASG

Zdrowia Flapjacku!!!

2021-01-05T10:00:00.015+01:00

Z okazji 40-tki chciałbym Ci życzyć zdrowia (x3, dla całej Twojej ekipki), niekończącej się energii, pomysłowości i wspaniałych ludzi na dalszej Twojej drodze. Obyś na zawsze pozostał tak młody duchem jak jesteś i tak optymistycznie nastawiony do świata, jak jesteś.

I obyś nadal kochał, był kochany, lubiany, ceniony, szanowany i zapraszany - jak jesteś.

Obyś żył pełnią życia - jak żyjesz.

I obyś pozostał szczęśliwy - jak jesteś.

Najlepszego Przyjacielu!

Konkurs "Pokaż swoje SNAFU"

2016-10-20T09:45:00.008+02:00

Regulamin konkursu fotograficznego „Pokaż swoje SNAFU”

1. Organizator konkursu
1. Organizatorem konkursu fotograficznego„Pokaż swoje SNAFU”, zwanego dalej „Konkursem” jest Strona Facebook Camp SNAFU oraz Cytadela ASG zwanymi dalej „Organizatorem”.

2. Cel i tematyka konkursu
Celem Konkursu jest zebranie zdjęć przedstawiających graczy ASG. Zdjęcia powinny być w szeroko pojęty sposób zabawne, nietypowe lub śmieszne. Istotna jest inwencja autorów zdjęć.

3. Uczestnicy konkursu
Konkurs jest skierowany do wszystkich graczy ASG interesujących się fotografią bez względu na to czy są aktywnymi uczestnikami gier organizowanych przez Organizatorów.

4. Organizacja konkursu
1. etap I zgłoszenia
a. Każda osoba będąca użytkownikiem portalu Facebook może zgłosić w wątku konkursowym zdjęcia, które zdaniem jego są zabawne, gracz może zgłosić maksymalnie 3 zdjęcia.
b. Zdjęcia można zgłaszać w okresie od 20.10.2016 r do 20.11.2016 r. (decyduje data systemowa).
2. etap II konkurs właściwy
a. Na podstawie zgłoszeń organizatorzy do dnia 22.11.2016 utworzą galerię zdjęć ze zdjęć spełniający warunki konkursu.
b. Głosowanie odbędzie się przez dodawanie lajków przez osoby oglądające zdjęcia
c. Jedna osoba może głosować na więcej niż jedno zdjęcie

5. Warunki dotyczące fotografii
1. osoba zgłaszająca zdjęcie musi dysponować prawem do tej fotografii.
2. zdjęcie może być poddane obróbce przed publikacją w dowolny sposób.
3. zdjęcie może być nagradzane na innych konkursach.
4. zgłoszenie zdjęcia do konkursu oznacza zgodę na jego wykorzystanie, w przypadku wygrania którejkolwiek z nagród, przez Organizatorów do celów promocyjnych, w szczególności do reprodukcji nagrodzonych zdjęć.
5. zgłoszenie zdjęcia do konkursu jest jednoznaczne z oświadczeniem, że nie narusza ono praw osób trzecich. W szczególności nie będą naruszały ich majątkowych i osobistych praw autorskich, oraz że osoba przekazująca prace
konkursowe ma zgody osób, których wizerunki utrwalono na fotografiach i uprawnienia do wyrażania zgody na wykorzystanie tych wizerunków w zakresie opisanym powyżej.
W przypadku wystąpienia przez osobę trzecią z roszczeniami wynikającymi z tytułu naruszenia praw określonych powyżej osoba przekazująca zrekompensuje Organizatorom, jako wyłącznie odpowiedzialna, koszty poniesione w związku ze
skierowaniem przeciwko niemu roszczeń odszkodowawczych, zwalniając Organizatorów od wszelkich zobowiązań, jakie powstaną z tego tytułu.

6. Ocena zdjęć i rozstrzygnięcie konkursu
1. Nagrodę główną wygrywa osoba, która jest autorem zdjęcia, które w dniu 29 listopada 2016 o godzinie 20.00 zgromadzi najwięcej lajków od użytkowników portalu Facebook.
2. Organizator zastrzega sobie możliwość ustalenia dwóch dodatkowych wyróżnień.

7. Nagrody
1. Zwycięzca Konkursu otrzyma nagrodę w postaci bonu o wartości 300 zł na zakupy na sklepie Cytadela ASG (zakupy bezpośrednie lub przez sklep online).
2. Organizator po uzyskaniu adresu Zwycięzcy prześle na wskazany przez niego adres bon.
3. W przypadku przyznania przez Organizatorów wyróżnień nagrodą za nie będzie bon o wartości 100 zł na zakupy w sklepie Cytadela ASG (zakupy bezpośrednio lub przez sklep online).

8. Postanowienia końcowe
1. Regulamin Konkursu dostępny jest na stronie internetowej http://campsnafu.blogspot.com/
2. W sprawach nieuregulowanych niniejszym regulaminem zastosowanie znajdą odpowiednie przepisy prawa polskiego.
3. Konkurs nie jest „grą losową” w rozumieniu ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2009 nr 201 poz. 1540 z późn. zm.).
4. Zgłoszenie fotografii do Konkursu jest jednoznaczne z przyjęciem przez uczestnika Konkursu warunków niniejszego regulaminu.

Konkurs "Pokaż swoje SNAFU"

2016-10-20T09:45:00.006+02:00

Regulamin konkursu fotograficznego „Pokaż swoje SNAFU”

1. Organizator konkursu
1. Organizatorem konkursu fotograficznego „Pokaż swoje SNAFU”, zwanego dalej „Konkursem” jest Strona Facebook Camp SNAFU oraz Cytadela ASG zwanymi dalej „Organizatorem”.

2. Cel i tematyka konkursu
Celem Konkursu jest zebranie zdjęć przedstawiających graczy ASG. Zdjęcia powinny być w szeroko pojęty sposób zabawne, nietypowe lub śmieszne. Istotna jest inwencja autorów zdjęć.

3. Uczestnicy konkursu
Konkurs jest skierowany do wszystkich graczy ASG interesujących się fotografią bez względu na to czy są aktywnymi uczestnikami gier organizowanych przez Organizatorów.

4. Organizacja konkursu
1. etap I zgłoszenia
a. Każda osoba będąca użytkownikiem portalu Facebook może zgłosić w wątku konkursowym zdjęcia, które zdaniem jego są zabawne, gracz może zgłosić maksymalnie 3 zdjęcia.
b. Zdjęcia można zgłaszać w okresie od 20.10.2016 r do 20.11.2016 r. (decyduje data systemowa).
2. etap II konkurs właściwy
a. Na podstawie zgłoszeń organizatorzy do dnia 22.11.2016 utworzą galerię zdjęć ze zdjęć spełniający warunki konkursu.
b. Głosowanie odbędzie się przez dodawanie lajków przez osoby oglądające zdjęcia
c. Jedna osoba może głosować na więcej niż jedno zdjęcie

5. Warunki dotyczące fotografii
1. osoba zgłaszająca zdjęcie musi dysponować prawem do tej fotografii.
2. zdjęcie może być poddane obróbce przed publikacją w dowolny sposób.
3. zdjęcie może być nagradzane na innych konkursach.
4. zgłoszenie zdjęcia do konkursu oznacza zgodę na jego wykorzystanie, w przypadku wygrania którejkolwiek z nagród, przez Organizatorów do celów promocyjnych, w szczególności do reprodukcji nagrodzonych zdjęć.
5. zgłoszenie zdjęcia do konkursu jest jednoznaczne z oświadczeniem, że nie narusza ono praw osób trzecich. W szczególności nie będą naruszały ich majątkowych i osobistych praw autorskich, oraz że osoba przekazująca prace
konkursowe ma zgody osób, których wizerunki utrwalono na fotografiach i uprawnienia do wyrażania zgody na wykorzystanie tych wizerunków w zakresie opisanym powyżej.
W przypadku wystąpienia przez osobę trzecią z roszczeniami wynikającymi z tytułu naruszenia praw określonych powyżej osoba przekazująca zrekompensuje Organizatorom, jako wyłącznie odpowiedzialna, koszty poniesione w związku ze
skierowaniem przeciwko niemu roszczeń odszkodowawczych, zwalniając Organizatorów od wszelkich zobowiązań, jakie powstaną z tego tytułu.

6. Ocena zdjęć i rozstrzygnięcie konkursu
1. Nagrodę główną wygrywa osoba, która jest autorem zdjęcia, które w dniu 29 listopada 2016 o godzinie 20.00 zgromadzi najwięcej lajków od użytkowników portalu Facebook.
2. Organizator zastrzega sobie możliwość ustalenia dwóch dodatkowych wyróżnień.

7. Nagrody
1. Zwycięzca Konkursu otrzyma nagrodę w postaci bonu o wartości 300 zł na zakupy na sklepie Cytadela ASG (zakupy bezpośrednie lub przez sklep online).
2. Organizator po uzyskaniu adresu Zwycięzcy prześle na wskazany przez niego adres bon.
3. W przypadku przyznania przez Organizatorów wyróżnień nagrodą za nie będzie bon o wartości 100 zł na zakupy w sklepie Cytadela ASG (zakupy bezpośrednio lub przez sklep online).

8. Postanowienia końcowe
1. Regulamin Konkursu dostępny jest na stronie internetowej http://campsnafu.blogspot.com/
2. W sprawach nieuregulowanych niniejszym regulaminem zastosowanie znajdą odpowiednie przepisy prawa polskiego.
3. Konkurs nie jest „grą losową” w rozumieniu ustawy z 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2009 nr 201 poz. 1540 z późn. zm.).
4. Zgłoszenie fotografii do Konkursu jest jednoznaczne z przyjęciem przez uczestnika Konkursu warunków niniejszego regulaminu.

Taktyka w airsofcie - prelekcja

2016-08-28T17:42:00.000+02:00

Kilka lat temu byłem oproszony przez Zbója, szefa Furii w Dąbrowie Górniczej o wygłoszenie prelekcji na dniach otwartych Furii czyli w Centrum Gier Fabularnych. Mówiłem o CQB. Ten sam Zbój poprosił mnie ze dwa miesiące temu o kolejną prelekcję, tym razem na Dniach Fantastyki Militarnej FPS II o kolejną prelekcję. Temat dowolny, związany z ASG.

Zastanowiłem się i doszedłem do wniosku, że tematem, który nie opuszcza mnie ot tak wielu lat jest różnica pomiędzy taktyką airsoftową, a współczesną taktyką wojskową. Jestem zwolennikiem teorii, że to jednak coś innego, ale często spotykam się z poglądem, który głosi - po co mówić lub pisać o taktyce airsoftowej, skoro wystarczy czytać podręczniki wojskowe.

Postanowiłem ludziom początkującym, bo tacy mieli się na FPS II pojawić, przybliżyć mój punkt widzenia, a przy okazji zapisać go przy pomocy kamery, aby swój pogląd móc skonfrontować z krytkami na internecie. Bo wiecie, jestem zwolennikiem ścierania się poglądów, dyskutowania, przekonywania się.

Dziwnym trafem na prelekcji były dwie osoby, które interesują się airsoftem, ale nie zaczęły, jednak, która zna ludzi, którzy bawią się w airsoft i kilkanaście osób mniej lub bardziej doświadczonych milsimowców.

Oho - pomyślałem - będzie ciężko. Ale nie było tak źle.

Zdaję sobie sprawę, że to strasznie długi materiał i pewnie jeszcze nie urodził się taki, który go obejrzy w całości. Ale wrzucam tak, jak się odbył, bez montażu, bez ukrywania wpadek, bez usuwania niewygodnych wypowiedzi. Jestem gotów na krytykę, o ile będziecie chcieli podyskutować, a nie po prostu rzucić mięsem i zniknąć.

Camp SNAFU - co dalej?

2016-07-06T15:00:00.001+02:00

W kwietniu odbyło się drugie Camp SNAFU o kryptonimie Bravo. Było mniej milsimowo, bardziej dynamicznie. Część teamów głośno wyrażała zdziwienie, jak wiele kulek BB musieli wystrzelić. Czemu tak? Szukamy optymalnego rozwiązania. Z jednej strony chcemy, aby impreza rosła, aby poziom wejścia nie był zbyt wysoki, aby ludzi nie przerażać trudnością, z drugiej nie chcemy rezygnować z taktycznej i dydaktycznej strony imprezy. Chcemy, aby kolejni airsoftowcy znaleźli na SNAFU albo możliwość sprawdzenia się, albo zobaczyli jak można w asg bawić się taktycznie i z głową.

Od strony logistyczniej było ciut lepiej, tym razem zamiast własnych namiotów, były baraki i wojskowe prycze oraz rozkładane kanadyjki. Był też wielki ścisk, na co niektóre teamy narzekały.

To co się nie zmieniło to sporo zajęć dydaktycznych. Tym razem poprzeczka była podniesiona o wiele wyżej. Uczestników już na etapie zapisów podzieliliśmy na dowódców, szturmanów, nawigatorów i radiowców. I każda specjalność dostała dedykowane zajęcia. Wyszło różnie. Opracowując plan przyjeliśmy pewne założenia i nie wszystkie okazały się trafione. Dowódcom zaserwowaliśmy poziom oficerski, a oczekiwali (i potrzebowali) podoficerskiego - czyli staraliśmy się przekazać jak planować misję, a ominęliśmy zagadnienie dowodzenia drużyną w polu.

Radiowcy dostali sporą dawkę wiedzy, ale podczas głównej misji spradzającej umiejętności - nie wzieli radii, na których się szkolili. Ponieważ nie przekazaliśmy dowódcom stron, że mogą na nich spokojnie polegać.

Z nawigatorami wpadek nie odnotowaliśmy. Ze szturmanami - za bardzo napchaliśmy materiałi w efekcie zamiast nauki wyszedł kalejdoskop. Jak ktoś wiedział, to wiedział, jak nie wiedział, to tylko się dowiedział, że jeszcze nie wie. Dwa dni to za mało.

Dochodzimy do najważniejszego. Co teraz. Jeszcze tydzień temu planowaliśmy Operation SNAFU Charlie na koniec sierpnia / początek września. Ale pojawiła się impreza ASGARD, której nie chcemy torpedować ani z nią niepotrzebnie konkurować. Kiedy więc kolejny SNAFU? Jeszcze nie wiadomo. Osobiście byłbym za terminem odległym, aby dać ludziom czas na przygotowanie się. Dlaczego?

Bo chcemy, aby impreza ponownie ewoluowała. Tym razem bardziej w stronę - sprawdzajmy swoje umiejętności, a nie uczmy się ich od początku. Tak pomyślana jest Operation SNAFU. Więcej milsima z odrodzeniami, mniej zajęć edukacyjnych. Intesywne tempo (to nigdy nie było naszym problemem) i mądrze podwyższana poprzeczka. Aby teamy nie nudziły się, ani nie odbijały od niemożliwego.

Tymczasem część z nas spotkacie na Combat Alert (na pewno mnie, po stronie RW) i na ASGARDZIE (ustalanie szczegółów trwa). I mam nadzieję, że już wkrótce będziemy mogli was powiadomić o twardym terminie SNAFU Charlie.

A tymczasem, kto nie widział, relacja z Bravo naszymi oczami.

Dowódca drużyny airsoftowej - poradnik Camp SNAFU

2016-03-16T17:15:00.001+01:00

W trakcie Camp SNAFU Bravo szkoleni będą między innymi dowódcy drużyn. W ramach przygotowania ekipa Camp SNAFU przygotowała skrypt na ten temat.
Skrypt stara się przybliżyć obowiązki dowódcy i poddać kilka pomysłów, jak je zrealizować. Stawia przy tym na podejście proludzkie, w myśl "dowódca dba o swoich ludzi, aby byli w stanie wykonywać efektywnie zadania".

Link do PDF:
Dowódca drużyny airsoftowej - skrypt szkoleniowy Camp SNAFU

Link do Camp SNAFU

Sztabowe ćwiczenia rezerwy Wojska Polskiego

2016-03-13T00:41:00.002+01:00

Wzięli mnie ostatnio do wojska na ćwieczenia rezerwy. Na 11 dni.

Spokojnie, pobór nie wrócił, nie trzeba się bać fali, nocnych harców i sfrustrowanych kaprali krzyczących na koty… No może i można, gdzieś, jak się ma pecha, ale ja się z tym nie spotkałem. Ale od początku.

W ramach Zasadniczej Służby Wojskowej zostałem powołany w 1998 roku, kiedy to skrócono pobór z 15 do 12 miesięcy. W 2007 byłem na miesięcznym szkoleniu rezerwy. Od tamtej pory nie miałem przyjemności. Tak, przyjemności, bo ja to lubię. Po co płacić ciężkie pieniądze za milsimy czy strzelnicę, gimnastykować się z urlopami, jeśli na koszt państwa można robić mniej więcej to samo?

Tak sobie pomyślałem i poszedłem na WKU (Wojskowa Komisja Uzupełnień) by zgłosić się na ćwiczenia rezerwy. Takich chętnych jest coraz więcej, więc ci, którzy nie mają ochoty, nie mają czego się bać. Przynajmniej w moim praskim WKU dobrze wiedzą, że jak ktoś chce, to powołania uniknie, więc dwa razy pytają, czy oby na pewno tego chcę. I trzeba uparcie przytakiwać, aby wrzucili Cię na listę.

Nie raz zdarza się, że ktoś się zgłosi, po czym gdy ćwiczenia są ogłoszone (dostaje list z WKU), ten ktoś się wycofuje. I to problem dla WKU bo nagle muszą znaleźć kogoś na zastępstwo. Bo już na siebie wzięli to zobowiązanie i już machiny nie interesuje, że delikwent zasłonił się L4 (zwolnieniem lekarskich) czy innymi ważnymi przyczynami (a czasem zwykłym „nie pasuje mi”, jak mi się zdarzyło w 2015).

I oto trafiłem do jednostki w Braniewie, do 9 Brygady Kawalerii Pancernej. Wraz z 23 innymi rezerwistami, zarówno starej daty jak ja, jak i ze świeżyzną niedługo po kursie przygotowawczym w NSR (Narodowe Siły Rezerwowe) czy podchorążymi z SPR (Szkoła Podchorążych Rezerwy).

Razem z innym dojeżdżającym w Warszawy przyjechałem w nocy dzień przed wyznaczoną datą – połączenia PKP z Braniewem są bardzo słabe. Bez problemu znalazły się dla nas dwa zasłane łóżka. Kto był w woju, pamięta stalowe „wozy”, które potwornie skrzypią przy każdym ruchu. Były odmalowane, ale mało wygodne. Przykryciem były dwa koce, w sali było dość ciepło.

żródło: strona 9 BKPanc

Właściwego dnia powołania spotkaliśmy się wszyscy rezerwiści w klubie żołnierskim i byliśmy raczeni filmami o jednostce. A że mają tam pracowników odpowiedzialnych za media, byłoby całkiem ciekawie, gdyby nie to, że każdy filmik pokazano nam przynajmniej trzy razy. Nadrobiłem spore zaległości w czytaniu Żołnierza Polskiego i trafiłem przed kilka stolików, przy których przeprowadzono papierkologię, w tym najważniejszą, czyli sprawę wynagrodzenia. Starszy kapral (mój stopień) zarabia ok. 81 zł brutto dziennie podstawy plus jakieś dodatki (zagmatwane to) plus zwrot za dojazd w obie strony. Kasę dostaje się na koniec, do ręki albo na konto. Mi ostatecznie wyszło ok. 85 zł netto za dzień, plus dojazd, przelew dotarł na konto w dniu wyjścia z jednostki.

Jeśli ktoś zarabia więcej, to zostaje mu to wyrównane, ale nie wiem jak dokładnie, bo ta sytuacja mnie nie dotyczyła (chwilowo jestem bezrobotny, z zawieszoną działalnością gospodarczą).

żródło: strona 9 BKPanc

W powołaniu była mowa, aby zabrać przedmioty do higieny własnej oraz bieliznę. Pierwsza połowa dnia to poza papierkologią było wydawanie, przymierzanie i wymienianie sortów mundurowych. Dodatkowo dostaliśmy ręczniki (chusty raczej), zasobnik zbliżony do plecaka, wieszaki na ubrania, a na własność nowe klapki i skarpety (ze sztucznych podejrzanych materiałów, więc nie używałem). Nie dostaliśmy nic do pastowania butów więc przynajmniej moje szybko zaczynały przypominać siedem nieszczęść – ale żaden zawodowy żołnierz nie zwrócił mi uwagi. Podobnie jak na brodę, która mnie zdobiła (no dobra, jeden zwrócił, ale w stylu „z tą brodą to powinieneś być marynarzem”, a nie jako przytyk).

żródło: strona 9 BKPanc

Zostaliśmy przywitani przez dowódcę jednostki jako „panowie oficerowie” w wyniku czego, połowa z nas dostała udaru mózgu. Po ocuceniu okazało się, że naprawdę wszyscy nas bardzo dobrze traktują, a połowa to rzeczywiście oficerowie (większość po SPR, kilku było emerytami po służbie zawodowej).

Okazało się też, że część z nas powołana została na ćwiczenia sztabowe w tzw. Grupie Operacyjnej na czas ćwiczeń dywizyjnych, a część do ćwiczeń jako kompania dowodzenia. Ja znalazłem się w tej pierwszej, co mnie nawet ucieszyło, bo z racji moich airsoftowych doświadczeń, zawsze byłem ciekaw jak działa sztab w WP (Wojsku Polskim).

Jak wyglądały nasze dni w 9 Brygadzie? Pobudka z rana, koło 6-6.30. Ja się budziłem wcześniej, aby na spokojnie poczytać książkę wiadomo gdzie ;) Później wspólny przemarsz na stołówkę. Zdziwiło nas, że nikt nigdy nie liczył ilu nas jest, ile porcji nam wydano itd. Wcześniej zawsze było to nieodzowne. Tu na upartego można by było zjeść i 3 porcje na posiłek. Ale po prawdzie nie było takiej potrzeby. Mało który z rezerwistów był w stanie zjeść całą wydaną porcję. Żarcie nie było super smaczne, ale nie było też odrzucające. Ot, trochę mięsa, trochę innych produktów, nieograniczona ilość chleba, słodka herbata albo kompot do popicia.

Przeszliśmy zajęcia z BHP, informacji niejawnych, strzelania z P83, wszystko szybko, aby się wyrobić w ograniczonym czasie. Dla tych co wojska nie znają, zawodowi o 15 kończą pracę i lecą do domu. Mieliśmy szczęście i na czas ćwiczeń niektórzy zostawali dłużej. Ale tylko niektórzy i nie zawsze. Ale z planem się wyrobili. Było też ćwiczenie pseudoterenowe, gdzie zapoznaliśmy się bardzo pobieżnie z działaniem sztabu. Na tyle pobieżnie, że właściwie coś wiedzieliśmy o jakiś fragmentach danej funkcji w sztabie, ale nie łapaliśmy jeszcze samej idei całości. Tego mieliśmy się dowiedzieć na poligonie.

żródło: strona 9 BKPanc

Po dwóch dniach na jednostce i strzelaniu z P83 (zwanym PW, czyli Pistolet Wojskowy) zostaliśmy przerzuceni na odremontowany poligon w Bemowie Piskim, koło Orzysza. Ktoś wymyślił, że zamiast normalnych posiłków w dwóch jednostkach lepiej nam wręczyć racje z Arpolu. I w łazience część z nas podgrzewała konserwy :P

Luuuudzie, byliśmy w szoku. To wyglądało jak tani, ale nowoczesny hotel. Wojskowe „wozy” zastąpiły miękkie łóżka, zamiast dwóch kontaktów na izbę żołnierską mieliśmy po dwa kontakty na osobę, zamiast po 4-6 w izbę było nas po 3 na pokój. Wszystko dopiero co odmalowane, łazienka cud malina, wszystko sprawne i lśniące. Pięknie. Takie wojowanie na poligonie to ja rozumiem ;)

O wszystkich aspektach ćwiczenia pisać nie będę. Ćwiczenie było jawne, ale zawierało elementy niejawne, więc sami rozumiecie.

Przez Bemowo cały czas przewijają się różne wojska, w tym samym czasie potrafią odbywać się dwa i więcej ćwiczeń. Jest spory ruch, sporo różnych ludzi, jest wiele budynków z małymi pokojami, hala sportowa, siłownia, stołówka i pewnie mnóstwo rzeczy, których nie widziałem. Dla zainteresowanych – w tym samym miejscu zdaje się odbywały się szkolenia dla dowódców Combat Alert, możecie poszukać informacji, bo tam chłopaki dokładniej zwiedzili zaplecze poligonu. My robiliśmy sztab czyli symulowaliśmy działanie Grupy Operacyjnej brygady pancernej, jedliśmy i spaliśmy. I raz poszliśmy w teren pooglądać jak tzw. organ dowodzenia brygady i batalionu wygląda naprawdę w terenie.

Tu wspomnę o pierwszym absurdzie armii, jako wielki fan Paragrafu 22 nie mógłbym sobie tego odpuścić. Wraz z innym kapralem zostałem powołany na stanowisko tecnik audiowizualny do sekcji wychowawczej. Tyle, że ta sekcja nie miała na tych ćwiczeniach w ogóle działać. Dość przypadkowo zostaliśmy przydzieleni do sekcji Wsparcia Dowodzenia i Łączności, tzw. S6. Uff, to najciekawsza fucha jak dla mnie. Akurat ten element jest najbardziej zbliżony do działań w airsofcie.

Dopiero późno w trakcie całych ćwiczeń dowiedzieliśmy się, że w naszej GO nie było w ogóle tej komórki, która w fazie wojny odgrywa największe znaczenie czyli TOC (Tactical Operation Centre, po polski Taktyczne Centrum Operacyjne). Znacie to miejsce z wielu filmów, choćby Black Hawk Down czy Misja Afganistan. To tam dowódca podejmuje decyzje i śledzi sytuacje w czasie rzeczywistym. To czym my się zajmowaliśmy, to planowanie, a więc myślenie do przodu, zbieranie informacji, tworzenie opracowywanie możliwych opcji, przygotowywanie warunków dla dowódcy, by podjął najlepszą decyzję. Oraz rozkminienie niezbędnych środków zabezpieczających te już podjęte decyzje.

Na moim podwórku, S6, do nas należało rozpisanie jak nasza brygada ma się łączyć z dywizją i podległymi brygadzie pododdziałami. Gdzie będą stanowiska dowodzenia pododdziałów i kiedy należy je przesunąć, aby zminimalizować zagrożenie ich zniszczenia. To jedna z największych zmian o jakich się dowiedziałem (spokojnie, ew. przeciwnicy też to dawno wiedzą). Za PRLu nasze stanowiska dowodzenia miały charakter statyczny, stąd tyle SD, które dziś służą naszej airsoftowej rozrywce. W strukturach NATO przyjmuje się, że stanowiska dowodzenia należy nieustannie przesuwać i wszystko inne jest do tego dostosowane. Czyli nie ma wygodnych foteli i wielkich ekranów, bo zaraz cały majdan trzeba brać pod pachę, ładować się do samochodów i przewieźć o kilka / kilkanaście kilometrów. I tak w kółko Macieju. Dobrze, że my tylko symulowaliśmy :) Ale straszyli nas, że za jakiś czas znów nas powołają i wtedy będziemy już w lesie się rozkładać… i co chwila przestawiać. Swoją drogą, wolałbym się tak cały czas przestawiać, niż oberwać rakietą. Rzecz jasna, to nie usuwa zagrożenia, tylko zwiększa szansę, że uda się zniknąć z punktu nim przeciwnik zdoła nas unicestwić. Takich myków jest więcej, ale nie będę o nich pisał. Otwiera głowę i uświadamia, że wojskowi też starają się mieć ją otwartą. Mimo, że jestem pewny, sporo betonu nadal w niej zalega.

żródło: strona 9 BKPanc

A skoro o zawodowych, to wszyscy rezerwiści zgodnie ustaliliśmy, że trafiliśmy na zajebistych ludzi, miłych, aktywnych i chcących nam coś przekazać. My też nie byliśmy źli. Żadnego spicia się, żadnych ekscesów W TRAKCIE powołania (przybycia najebanym do jednostki nie liczę, bo był pewien kolega, który z miejsca dostał ksywę Promil ;). Nie mówię, że byliśmy święci – o nie, ale zdecydowanie nie było z nami problemów, a myślę, że zdecydowana większość starała się na swoich stanowiskach załapać jak najwięcej i pomagać zawodowym na tyle, na ile byliśmy w stanie. A że wiele nie mogliśmy, bo dla każdego była to zupełna nowość… Nawet eks zawodowi wśród nas byli z pododdziałów liniowych, a nie ze sztabów.

Gdy już wiedzieliśmy co mamy robić, przez trzy doby mieliśmy wprowadzony system zmianowy. 12h na stanowisku w sztabie, 12h odboju (czyli spanie, żarcie, w moim przypadku jeszcze granie w erpegi z dwoma kolegami). Ciężko nam było się przestawić na nocne życie, a gdy już się zaczęło udawać… koniec ćwiczenia.

Z ciekawostek, jeśli ma się nocna zmianę, w ciągu dnia obiad nie przysługuje. Za to obiad wydawany jest ok 1.30 – 2.00 w nocy. Ale pisałem już, że nikt przy wydawaniu nas nie rejestruje ani nie liczy?

Na koniec powołania wróciliśmy na jednostkę w Braniewie, pokazano nam czołg PT-91 Twardy (czyli zmodernizowany T72), rozliczono ze szpeju i pożegnano.

To była fajna przygoda, z fajnymi ludźmi, dowiedziałem się ciekawych rzeczy i zrewidowałem swoją opinię o wojsku. Pobór odszedł do lamusa, a z nim pewna idiotyczna mentalność żołnierzy. Podobno gdzieniegdzie jeszcze wyłazi, ale to wyjątki, o których tylko słyszałem od kolegów, ale sam nie uświadczyłem. Chyba przejdę się znów na WKU… Tylko czy żona mnie za to nie zabije. Bo chyba ona wraz z córą najgorzej ten czas przeżyły.

CAMP SNAFU ALPHA,12-13 września 2015

2015-07-30T12:45:00.003+02:00

12-13 września team Red Towers oraz Podręcznik Taktyki ASG (Miękkopowietrzni TV) oraz przyjaciele (Ender, Awful, Xas) organizują wspólnie pierwszą semi-milsimową imprezę z cyklu CAMP SNAFU.

CAMP SNAFU ALPHA odbędzie się w miejscowości Julianów koło Mińska Mazowieckiego. Zacznie się o 9.00 12 września (sobota) i skończy ok. 15.00 13 września (niedziela).

Impreza kierowana jest do osób, których interesują milsimy, taktyka airsoftowa i wojskowa, współdziałanie w grupie i pomiędzy grupami, uczenie się nowych rzeczy i doskonalenie posiadanych umiejętności. W pierwszej edycji odtworzony zostanie jeden Obóz Wojskowy, w którym będą prowadzone równolegle szkolenia podstawowe i doskonalące oraz kilkugodzinne misje bojowe, dzienne i nocne. W trakcie będzie przewidziany czas na posiłek i wypoczynek.

Pierwsza edycja będzie imprezą niekomercyjną, koszty są obecnie estymowane, wkrótce poinformujemy o niezbędnej składce od osoby.

Limit miejsc: 60
Czas trwania: 30h (gwarantowane)
Wiek minimum: 18 lat
Wyposażenie minimum: TBD (to be done)

Jednocześnie informujemy, że prowadzimy nabór na instruktorów i drużynę OPFOR. Wymagane wieloletnie doświadczenie milsimowe potwierdzone przez opinię środowiska znanego organizatorom. W przyszłych edycjach na te stanowiska będą dopuszczani uczestnicy poprzednich CAMP SNAFU, którzy wykazali się odpowiednim doświadczeniem i umiejętnościami.

Przykładowe tematy poruszane na CAMP SNAFU ALPHA

    - radiołączność z wykorzystaniem radiostacji RF-10
    - nawigacja oparta o mapę, kompas, GPS
    - natarcie i odwrót w warunkach airsoftowych z wykorzystaniem środków pozoracji pola walki
    - opuszczanie transportu (samochód / łódź) z wykorzystaniem systemu lasertag
    - organizacja działania posterunku, w tym rola rozprowadzającego
    - obrona manewrowa
    - działania nocne

Wszyscy uczestnicy będą zobligowani do podpisania zgody na opublikowanie wizerunku w materiałach reklamowych (film z imprezy będzie zrealizowany przez Miękkopowietrznych).

W 2010 roku wraz z kilkoma znajomymi, pod egidą Podręcznika Taktyki ASG, zorganizowaliśmy szkolenie przedmilsimowe De Opresso Liber. Czas minął, milsimy i środowisko sporo się zmieniły, a nam zaczęło czegoś brakować.

I oto w czerwcu pojawił się pomysł - zróbmy to jeszcze raz, lepiej i nie raz, a powtórzmy wiele razy.

Gdzieś u podstaw tego pomysłu legło spostrzeżenie, że poziom grup jest bardzo zróżnicowany i czasem trudno stworzyć nawet sieć działających radiostacji PMR, ponieważ gracze zgłoszeni jako RTO nie do końca wiedzą, jak ustawić np. kodowanie CTCSS (tzw. podkanał). A inni, zaprawieni w szturmach, gubią się w lesie mimo map i kompasu, a nie umieją wykorzystać efektywnie GPSów. To problem dla dowódców, ale i samych graczy, ponieważ nie mają pewności, czy oddział sąsiedni dotrze na miejsce i będzie dysponował odpowiednimi umiejętnościami, aby podołać niestandardowemu zadaniu.

I tak narodził się pomysł, aby nie wymagać od graczy konkretnego poziomu bez jego sprawdzenia, ale raczej gdy czegoś od graczy wymagamy, do efektywnego działania, przeszkolić ich w tym choćby pokrótce, aby mieć pewność, że wszyscy wiedzę 'o co biega'.

Droga od tego pomysłu do obecnej propozycji była już bardzo krótka. Postawiliśmy na jeden wspólny dla graczy i OPFOR (opposing force - pozoranci strony przeciwnej) sztab, którego zadaniem będzie pilnowanie, aby żaden oddział nie marnował czasu, nie nudził się i wycisnął z imprezy maksimum 'soku'. Doprawaliśmy to fabułą, a raczej jej brakiem. Otóż gracze wcielają się w żołnierzy szkolonych w taktyce, którzy uczestniczą w prelekcjach, warsztatach i szkoleniach, ćwiczeniach taktycznych (sami ze sobą) i w ćwiczeniach bojowych (przeciw tajemniczemu OPFOR).

Zebraliśmy też listę posiadanych przez nas skilli i sprzętu i w oparciu o nie opracowaliśmy bloki programowe, które uznaliśmy za szczególnie wartościowe podczas różnego rodzaju milsimów.

Śląskie Airsoftowe Warsztaty Taktyczne

Najdłużej zabrało nam... wymyślanie nazwy. Pomysłów było sporo, w końcu wygrała opcja z CAMP SNAFU. Camp znaczy obóz i odzwierciedla charakter całego cyklu. Nawet gdy w przyszłości, jak planujemy, będą dwa obozy, to nadal nazwa będzie adekwatna. SNAFU to amerykański, wojskowy skrót Situation Normal, All Fucked Up, który odzwierciedla typowe dla milsimów i operacji wojskowych nastawienie, że choćby nie wiem jak dobry był plan, zawsze w końcu nastąpi sytuacja, gdy "shit hits the fan' czyli wszystko się spier**li i trzeba szyć. I wtedy właśnie przydają się typowe umiejętności prawdziwego wojownika, elastyczność i szybkie, kreatywne rozwiązywanie problemów.

W ekipie organizatorskiej oprócz Podręcznika Taktyki ASG (vel Miękkopowietrzni TV) czyli Krzyśka Greya Studzińskiego, znaleźli Red Towers, team airsoftowy, który od lat znany jest na Mazowszu z organizowania ciekawych, nietuzinkowych strzelanek, Ender (eks FIA, twórca milsimów, LARPów i gier miejskich), Rafał Xas Tomanek (mistrz Europy w AIPSC i doświadczony milsimowiec), Michał Awful Kwiatkowski, czołowy krytyk. prześmiewca i złota rączka, do tego właściciel wypożyczalni LaserTagów. Nie jest to nasz pierwszy wspólny projekt, większość z nas współpracowała np. przy moderowaniu jednej z najwiekszych strzelanek w Polsce oraz przy organizacji sztabu dowodzenia największego marszu w Polsce.

Team Red Towers

Moim (Greya) osobistym marzeniem jest stworzyć wokół CAMP SNAFU specyficzną społeczność, która dążyć będzie do nieustannego podnoszenia poprzeczki swojego wyszkolenia, dowodzenia oraz organizowania milsimów. Kiedyś, na początkach milsimów, taka społeczność się stworzyła, ale czas i entropia zrobiły swoje - a przynajmniej takie odnoszę wrażenie.

Strzelanka urodzinowa Śnieżnych Panter współorganizowana przez Podręcznik

Część zainteresowanych zauważyła zapewne, że impreza ma być niekomercyjna, a jednocześnie nie ma jeszcze podanej ceny. Co to oznacza? Chcemy, aby była to gra, w której gracze dostaną środki do efektywnego działania przez te 30h, żaby ich morale nie spadło po intensywnych 18h (co często ma miejsce na wielu imprezach milsimowych). A jednocześnie nie chcemy dopłacać do zabawy. Dlatego ze składką wstrzymujemy się aż do pełnego oszacowania kosztów, choć staramy się, aby cena nie była wyższa niż 60 PLN od osoby. Nie oznacza to jednak, że kiedyś, jeśli CAMP SNAFU okaże się strzałem w dziesiątkę, nie zmieni się w imprezę komercyjną i na znacznie większą skalę. Jednak wierzymy w sukces budowany małymi krokami. I nie zakładamy, że nasz pomysł będzie idealny już za pierwszym strzałem. Wręcz przeciwnie. Jesteśmy pewni, że z edycji na edycje sporo będziemy poprawiać i doskonalić. Mimo, że już teraz możemy pochwalić się sporym doświadczeniem organizatorsko-dowódczym.

Gra taktyczna Polowanie organizowana przez Podręcznik

Zapewne niektóre osoby nurtuje pytanie o zasady. Nasz cykl określamy terminem semi-milsim. Wynika to z faktu, że nie stawiamy na jedno życie albo bardzo długie respawny (np. 4-6h). Z naszego doświadczenia wynika, że takie ambitne założenia w praniu generują dużo problemów, np spadającą chęć powrotu do gry i w efekcie topniejące szybko siły zdolne do walki. Mechanika, którą chcemy zastosować wywodzi się z mazowieckich strzelanek.

System nie będzie miał na celu oddania pełnego realizmu zranień ponieważ doświadczenie uczy, że nie da się tego zrobić w sposób grywalny i realistyczny jednocześnie. System będzie się opierał na dwóch zranieniach, z których pierwsze będzie możliwie do zniwelowania przez opatrzenie, a następne będzie powodowało automatyczne KIA. System będzie też przewidywał ograniczenia stosowanych magazynków, tak aby w możliwie grywalny sposób umożliwić symulację sytuacji taktycznej.

Milsim na Pustyni Błedowskiej organizowany przez Podręcznik

Jakość opatrzenia będzie oceniania przez instruktorów, którzy będą spełniać też rolę arbitrów.
Drugie trafienie będzie oznaczać KIA czyli zejście gracza. Ale zarówno rana, jak KIA będzie obowiązywać tylko w ramach danego ćwiczenia. Po zakończeniu zadania, rany będą resetowane.

Co to daje od strony taktycznej? Jeśli ktoś zna zasady TCCC (T3C czyli Tactical Combat Casualty Care) wie, że pierwszym etapem jest zabezpieczenie strefy, w której ranny się znajduje. Osiąga się to poprzez odciągnięcie rannego ze strefy zagrożonej lub w wyniku otwarcia ognia zlikwidowanie lub wycofanie przeciwnika i odsunięcie strefy zagrożenia od rannego. Powyższe, proste zasady sprawiają, że ma sens taktyczny trzymać się w większym oddziale, który może wypracować przewagę ogniową i mimo strat skutecznie zabezpieczyć strefę wokół rannego, a następnie przystąpić do opatrywania. Ma to wymierny sens dla oddziału, ponieważ ranny po opatrzeniu powraca do działania - oddział nie traci zasobów ludzkich. W efekcie oddział, który trzyma się razem, szybko opatruje rannych i koncentruje siłę ognia, ma większą szansę wykonać zadanie. I w ten sposób wspiera się sens wykonywania procedur i taktyki ze współczesnego pola walki.

Film z przedmilismowego szkolenia De Opresso Liber (2010)

Facebookowa strona wydarzenia:
https://www.facebook.com/events/463448790490270/

Badania inżynierske dotyczące siły niszczącej generowanej przez repliki ASG

2015-04-27T14:35:00.003+02:00

Bardzo ciekawa i pełna wyników badań praca Tomasha21, którą mocno polecamy wszystkim airsoftowcom, tym nowym i tym już bardzo doświadczonym. Rzuca nowe światło na sprawy bezpieczeństwa, mocy replik, rodzaju używanych kulek, a wszystko bezstronnie, ściśle naukowo.

Link do przedruku pracy na WMASG.pl:
http://wmasg.pl/pl/articles/show/633616

Falkenhorst: Najgorsza Impreza w Polsce

2015-04-01T13:38:00.000+02:00

Relacja wideo Miękkopowietrznych (czyli moja jako dow. kompanii i Szarej, jako mojego RTO)

Takiego shitstormu i tak zwalonej imprezy polski świat airsoftu nigdy jeszcze nie przeżył. Falkenhorst, event milsimowo-strzelankowy w Złotoryi na Dolnym Śląsku ściągnął do siebie kilkuset graczy (szacunkowo między 250 a 300) z czego kilkudziesięciu z krajów europejskich takich jak na przykład Hiszpania, Portugalia, Węgry, Estonia, Litwa, Czechy, Słowacja i Niemcy. Pierwsi przerażenie brakiem zabezpieczenia logistycznego na imprezie za 50 EUR lub 150-200 PLN wyjechali jeszcze pierwszego dnia. Najtwardsi zeszli z pola chyba ok. 16.00 w sobotę. A gra wg organizatora trwać miała do niedzieli do 12.00.

O co głównie poszło? Braków było sporo, szczególnie wobec obietnic. W jednym zdaniu, miało być, a nie było: SKOTów, pojazdów kołowych w terenie, miast do walki CQB, wody w obozowiskach, prądu w obozowiskach, ciepłych posiłków do zakupienia w obozowiskach, ciekawego scenariusza, sędziów w terenie gry, możliwości chronowania się ( z braku czasu nie schronowałem się na początku i nie było już później takiej możliwości, a nikt też się o to nie czepiał, że nie mam oznaczonej repliki), mapy przydatnej taktycznie (nie było podanego sposobu jak jej używać przy komunikacji, w efekcie czego ludzie podawali pozycje z dokładnością do 500 m).

Wczoraj organizator podał do wiadomości oświadczenie, w którym wyraził ubolewanie, że się CZĘŚCI ludziom nie spodobała impreza, ale podkreślił, że impreza się odbyła w całości, mimo NIEDOCIĄGNIĘĆ i że najwytrwalsi gracze zeszli z niej dopiero po planowanym zakończeniu. Dość ciekawe, bo akurat wraz z teamem zjeżdżaliśmy o 12.20 z okolicznego hostelu i zatrzymaliśmy się w dawnym obozowisku jednej ze stron, Galdanii, i nie było tam nikogo oprócz naszego kolegi, który szukał zagubionych masztów namiotowych, Bernarda Półtoraka, czyli organizatora i toi toi. Mam to nawet nagrane. Ale to oświadczenie najlepiej oddaje nastawienie organizatora, rzeczonego Bernarda i firmującej tego spółki United Ideas. Udają, że nic się nie stało, wynajęli kancelarię prawną i liczą kasę, którą zarobili, zasłaniając się kosztami reklamy i podatkami (gdyby za SKOTy i innym podwykonawcom legalnie zapłacili, to by te koszty obniżały rzeczywiste podatki). Ale nie tylko klienci czują się oszukani, także ratownik medyczny, który zabezpieczał imprezę, obsługa hostelu, czyli Skansenu, która zabezpieczała gorące posiłki w obozowiskach i liczyła na pełne obłożenie miejsc noclegowych, ekipa, która miała być sędziami, a która nie dojechała z przyczyn po części logistycznych, a po części ze sknerstwa organizatora. Prezes United Ideas twierdził, że np. las i pola zostały wydzierżawiony i są na to faktury, ale pomiędzy uczestnikami mówi się, że jest to niemożliwe i że organizator dostał teren do użytkowania w zamian za obietnice wspierania regionu i corocznych eventów międzynarodowych (akurat nie jestem przekonany co do tego zarzutu, bo lokalna społeczność jak wyczuje kasę, zwykle nie zadowala się obietnicami).

fot. koncik.pl

Ale shitstormów jest wiele, na facebooku, na WMASG, na forach lokalnych społeczności (np. na forach w Hiszpanii). W tym całym obrzucaniu błotem organizatorów (słusznym) nawet mnie się dostało, jako 'maskotce ASG', która namawiała do przyjechania na imprezę i co gorsza, dowodziła (40 osobową grupą), jest z Warszawy, czyli świetnie zna się z Bernardem, a to znaczy, że na pewno jest w ZMOWIE. Macierewicz nie powstydziłby się tej teorii. Ale co tam, mniejsza o oszołomów.
Powyższe to tylko wprowadzenie dla ludzi, których ta fala hejtu ominęła (a takich coraz mniej).
Więc o czym chciałbym napisać w tym poście? O pozytywach. Moim osobistym pozytywem było to, że w ogólnym burdelu i dezinformacji udało się zorganizować grupę 40 osób w 'kompanię' (w istocie pluton) i działać w ten sposób w miarę sprawnie przez większość grywalnej imprezy.
Bardziej ogólnym sukcesem był brak... terminatorki. Owszem, po imprezie dowiedziałem się, że było kilka krzywych akcji tego typu, ale kilka, gdzieś rozsianych, na tak dużej i długiej imprezie, to olbrzymi sukces. Sukces graczy. Zastanawiałem się nad źródłem tego osiągnięcia. Czy chodzi o ludzi, którzy przyjechali na duży zlot, aby się wspólnie dobrze bawić, co więcej, na pierwszą edycję zlotu, więc to powinni być ludzie pełni dobrej woli i nadziei. A może wynika to z zapory cenowej i odległości dojazdu? Przyjechali na imprezę ludzie, którzy nie żałują pieniędzy na imprezę airsoftową, więc traktują ją trochę inaczej i może są dojrzalsi w swoim podejściu do wspólnej gry? Trzecim możliwym aspektem zjawiska są zasady.

Trafienie na Falkenhorst nie jest tożsame ze śmiercią i obowiązkiem zejścia do obozowiska. Trafienie oznacza ranę, a więc wyłączenie z gry. Ranny zakłada pomarańczową kamizelkę, siada / kładzie się i czeka na pomoc medyczną przez 15 minut. Owszem, zdarzało się często, że ranni wiedząc, że nikt z ich kolegów nie dojdzie do nich w najbliższym czasie, schodzili przed tym czasem uniemożliwiając tym samym stronie przeciwnej wzięcie rannych do niewoli. Ale w przypadku gdy za plecami rannego był cały sprzymierzony oddział, warto było poczekać i wrócić do gry 'akcji ratowniczej', czyli obandażowaniu i odczekaniu przy rannym 2 minut. Uleczony (raz raniony) schodził do respa dopiero po kolejnej ranie. A jeśli ranny miał na sobie balistykę (płytę, kewlar albo dowolny hełm lub kask) to mógł otrzymać dwie takie rany i dopiero trzecia wymuszała respa.

Co ciekawsze, w terenie były pseudo-miasta (kilka zasłon ze stretchu), w których funkcjonowały szpitale. Pobyt przez 15 min w takim szpitalu 'zdejmowało' jedną ranę, kolejne 15 min kolejną ranę. Były też zasady respa w terenie w oparciu o skrzyżowanie, ale tu wydaje mi się był ukryty bug zasad, ponieważ aby do wykorzystać, trzeba było połączyć się radiowo z HQ, a większość skrzyżowań w terenie było poza zasięgiem wykorzystywanych radiostacji (w częstotliwości PMR).

Do czego zmierzam? Gracze mając ze sobą ekipę mogli czuć się w miarę bezpiecznie mimo trafienia, co sprzyjało chęci przyznania się do trafienia. Według mnie i moich bliskich znajomych poważnym problemem milsimów jest brak respów, w efekcie czego o wiele mniej jest na nich przyznań do trafień, a w zasadach CCS dominują dziwnym trafem lekkie rany lewej ręki. Tu tego problemu nie było, ludzie pięknie przyznawali się do trafień i czekali na medyka, by im pomógł.

Ale poza eliminacją terminatorki rozwiązanie miało jeszcze jedną wielką zaletę w oczach takiego jak ja miłośnika symulacji. Działania TCCC miały głęboki sens, podobnie jak działanie w silnej i prężnie działającej grupie. Ranni nie byli stratą dla oddziału, jeśli ten potrafił ich zabezpieczyć i opatrzyć. Metody były dwie, jedna wysłanie medyka i wyciągnięcie - i ta metoda wielokrotnie okazywała się bardzo ryzykowna, bo wysunięty medyk był łatwym celem, chyba, że stosowało się zasłonę dymną. Można też było oddziałem nacierać tak, aby przesunąć linię swoich pododdziałów i w ten sposób umożliwić nieskrępowane działanie medykom. WIELKI PLUS dla tego rozwiązania.

fot. knopik.pl

Drugim fajnym elementem było mocne ograniczenie doładowania amunicji. Można było doładowywać się w HQ, w miastach i podobno w jakiś zrzuconych punktach doładowań (ale ich nie widziałem i nie jestem pewny, czy to nie była plotka). Co prawda graczom airsoftowym trudno coś takiego wytłumaczyć i nawet w mojej kompanii zdarzały się przypadki pokątnego doładowania (których zakazywałem), ale ogólnie powodowało to raz - kontrolę ognia, strzelanie długimi seriami miało miejsce tylko w bezpośrednim bliskim kontakcie gdy liczyło się już tylko przeżycie, dwa - kontrolę zużycia amunicji w oddziale i konieczność wycofania oddziału.

Łącznie konieczność wycofania oddziału wymuszały więc aż dwa mechanizmy - ograniczenie doładowania amunicji oraz system ran, który sprawiał, że mocno poraniony oddział wycofywał się do szpitali lub HQ, aby 'zresetować' do zera stan ran.

Gdyby obie strony miały równe siły i pozycje startowe, element strzelankowy już sam by się potoczył, a wygrywałaby ta strona, która zręcznie zarządzałaby wymianą oddziałów. Niestety, w grze nasza strona, Galdania, dysponowała trzykrotną przewagą i taki samorealizujący się scenariusz konwencjonalnej wojny nie miał szans zagrać. A do konfliktu asymetrycznego potrzeba już skomplikowanego i przemyślanego systemu punktacji lub generowania coraz to kolejnych misji przez 'Mistrza Gry', czyli organizatora. A tego na Falkenhorście nie było.

Drugim fajnym założeniem imprezy był podział uczestników, już w trakcie zgłoszeń, na trzy 'rodzaje sił'. Były więc:

Siły regularne - gracze, którzy jadą się naparzać z przeciwnikiem i w tym aspekcie spodziewają się emocji
Siły rozpoznawacze (LRRP) - w małych oddziałach gracze typowo milsimowi (w polskim rozumieniu), czyli przedkładający długie marsze, działania skryte, obserwację i umiejący kodować wiadomości (to ostatnie jednak nie zostało wprowadzone). Ci gracze mocno się chyba przeliczyli, ponieważ wiele oddziałów LRRP zostało użytych w trakcie gry w roli oddziałów zaczepnych SF.
Siły specjalne - wg organizatora w zamyśle coś pomiędzy dwoma powyższymi, czyli gracze chcący mieć czasem intensywną wymianę ognia łącząc to jednocześnie z dłuższymi marszami i misjami specjalnymi, wymagającymi specjalnych umiejętności.

Dlaczego ten typ podziału mi się podoba (w zamyśle, w realizacji organizatorom nie wyszedł)
? Ponieważ łączy w sobie potencjalnie właściwie dwie imprezy, milsima z wyższej półki (powiedzmy takiego zadaniowego, jak niegdyś robił Szpargał czy Python), ze strzelanką na kilkaset osób, dzięki czemu milsimowcy mają poczucie uczestniczenia w większych działaniach i mogą napotkać oddziały regularne, którym z rozsądku powinny ustąpić pola, a gracze strzelankowi mogą poczuć wokół działania mniej regularne, spotkać oddział, który zamiast przy kontakcie uderzyć, skryje się lub wykona bojowe wycofanie. Dla mnie bombowe założenie. I szkoda, że w praktyce gracze nie mieli wpływu na to, czy są SFami, czy LRRP czy też sztab użył ich jako sił regularnych do zdobycia / utrzymania wzgórza.

Ostatnim fajnym elementem był teren. Gdyby był większy, byłby ciekawszy od strony taktycznej, a tak, działania intensywne zamknęły się na linii szerokości może kilometra i głębokości 500 metrów.

Na koniec zostawiłem to, co boli mnie najbardziej. Od lat marzę o imprezie międzynarodowej w Polsce, która będzie miała status podobny do Bergetu i Border War. Będzie komercyjna, ale ludzie z roku na rok będą bić się o bilety. W 2013 zaproponowano mi udział w organizacji Combat Alert 2014 i się zgodziłem. W tym roku w niej nie pomagam, bo choć Marcina Korowaja, organizatora głównego, szanuję i doceniam jego trud, to mówimy w innych językach. Pojechałem na Falkenhorsta, ponieważ według informacji marketingowych miała to być właśnie próba przeszczepienia Border War na polską ziemię. Nawet lokalizacja wyraźnie to wskazywała (blisko autostrady A4, Czech i Niemiec). Ale okazało się to tylko obietnicami-cacankami, w rzeczywistości wiele osób podejrzewa, że Falkenhorst był zwykłym skokiem na kasę wykonaną przez dwóch cwaniaków. My, Polacy, jakoś to przebolejemy. Gracze i sponsorzy będą przez pewien czas bardziej podejrzliwi, pojawi się więcej papierków i dupochronów, ale wyjdziemy na prostą i za rok niesmak zniknie, pozostanie ostrożność oraz legenda o Imprezie Przewałce na Kasę (na Mazowszu od lat taka legenda już funkcjonuje wokół imprezy D-Day i osoby imć Taza). Jednak największy koszt zapłaci moje, i nie tylko moje, marzenie o polskiej imprezie międzynarodowej. Bo już teraz Polska jest obsmarowywana za granicą, a efekt będzie się pogłębiać wraz z rozszerzaniem się legendy Falkenhorsta. I organizatorzy będą musieli stawać na głowie, aby do naszego kraju sprowadzić gości z zagranicy. A to oznacza spowolnienie komercjalizacji, czyli rozwoju logistycznego imprez airsoftowych. WIELKA SZKODA!

Temat na WMASG, gdzie możecie przeczytać opinie graczy o imprezie:
http://forum.wmasg.pl/topic/150500-falkenhorst-27-290315-dolny-slask-patronat-wmasgpl/

Relacja z GF Point 2015 według Miękkopowietrznych

2015-01-19T10:05:00.000+01:00

GF Point miał w ten weekend już 6 edycję i to czwarty raz, kiedy na nim byłem (Grey), a trzeci gdy była Szara. Rok temu Szara zaczynała biegać i zadeklarowała, że w 2015 pobiegnie w tej imprezie. Cóż jej pozostało poza dotrzymaniem słowa :) Wystartowaliśmy razem w kategorii Basic, najłatwiejszej, z zamiarem zmieszczenia się w czasie (od 9:30 do 17:00). Udało nam się przyjść na kilka minut przed czasem. Najlepszym zabrało to ok. 4 godzin.

W tym roku pojawiła się nowa konkurencja - kategoria Team i okazała się masakrą. Pełną trasę przeszli tylko najlepsi z najlepszych, coroczni zwycięzcy, członkowie Formacji Śląsk pod dowództwem Majora Pattona. Ta kategoria zaczęła wcześniej niż wszyscy, już o 22.00 w piątek. Planowo mieli przejść 10 kilometrów i zmierzyć się z killhousem, ale w praktyce kilka ekip odpadło już na tym etapie, zgubiło się, dorobiło kontuzji lub zwyczajnie dało za wygraną. Na relacji poniżej zobaczycie, że przez chwilę towarzyszyliśmy ekipie z Wrocławia (Semper Para...coś tam :D ), która gdy z nimi szliśmy walczyła o drugie miejsce w tej klasyfikacji. Niestety niedługo po rozstaniu z nami popełnili błąd w nawigacji i w efekcie odpadli z klasyfikacji, ponieważ nie dotarli przed 17.00. Wielka szkoda. Na drugie miejsce w tej kategorii wskoczył team SGO. Trzecie miejsce zajęła Drużyna Braci. Resztę wyników śledźcie na fanpage Gunfire.pl i facebookowym wydarzeniu GF Point 2015.

A oto relacja z naszego biegu. Na luzie i z humorem - jak na Miękkopowietrznych przystało.
Aha, pamietajcie, że jeśli wam się podobało, lajkujcie, share'ujcie i głosujcie na nas w konursie playerschoice.popularairsoft.com/

Miękkopowietrzni nominowani na najlepszy kanał wideo o airsofcie

2015-01-15T10:20:00.004+01:00

Przyznam, że to było dla mnie zupełne zaskoczenie, ale od początku.

Ponieważ byłem na Border War otrzymałem maila z info, że walczą o pierwsze miejsce w kategorii Imprezy airsoftowe na ponad 500 osób i proszą o głosy. Chodzi o coroczną, piatą z rzędu, ankietę Playerschoice.PopularAirsoft.com. Przy okazji ze zdziwnieniem zauważyłem, że innym nominowanym (jest po 5 z każdej kategorii, nominacje z całego świata, choć chyba nie azjatyckiego) w tej kategorii był Combat Alert. Fajnie z jednej strony, bo sam byłem współorgiem, z drugiej wydaje mi się, że impreza tylko nominalnie miała mieć 500 uczestników łacznie z orgami, a w rzeczywistości było bliżej 400. No ale fajnie, mimo że osobiście uważam, że Border War wciąż znacznie przewyższa to, co oferuje Combat Alert. Tradycyjnie w stawce 5 najlepszych jest też Berget.

Tradycyjnie do czołówki załapał się WMASG.pl - życzę im z całej siły, by wygrali. I mają na to dużą szansę, wygrywali już w przeszłości, sądząc po nominacjach, sporo Polaków głosuje i to dość stabilnie. Podobnie jak rok temu do czołówki sklepów europejskich załapał się też Gunfire.pl, co mnie trochę dziwi, jak kojarzę masę niezadowolonych komentów. Z drugiej strony mnie osobiście ten sklep zdobył za to, że organizuje najzajebistszą imprezę okołoairsoftową, GF Point (już w tą sobotę - będe startował wraz z Szarą w kategorii Basic). No i Gunfire wspierał Miękkopowietrznych na Border War w 2014.
Nowością, i to miłą, jest SpecShop.pl (kiedyś zrobiliśmy jak o Miękkopowietrzni dla nich reckę kamery sportowej z opcją nagrywania w nocy, stąd chyba ciepłe uczucia, spoko goście).

Ale to co mnie najbardziej zdziwiło, zszokowało i przyznam, sprawiło ogromną radość, to nominacja... Miękkopowietrznych do tytułu najlepszego kanału wideo. Nie wiem jak to się stało, może WMASG o nas pisał, a ja tego nie zauważyłem? Zostaliśmy nominowani przez Polaków obok drugiego polskiego kanału, bardziej nastawionego na recenzje replik, SCDTV. I choć lubię Dudka i ferajne, przyznam, że ABSOLUTNIE super byłoby to wygrać, choć już sama nominacja jest dla nas nagrodą, ponieważ NIKOGO NIE NAMAWIALIŚMY, nie prosiliśmy, po prostu sami widzowie tak postanowili. Zapewne nie było ich wielu, bo przecież Miękkopowietrzni zdobyli mniej niż 2000 subskrybentów i łącznie tylko 1500 lajków i tak, zarobili (poza kilkoma rzeczami do recenzji od Sprzęt Militarny) raptem 12 dolców na reklamach :) Zresztą, sami zobaczcie na statsy.

Po tym wstępie pozostaje mi miło się do was uśmiechnąć i poprosić, abyście wzięli udział w ankiecie
Playerschoice.popularairsoft.com/,
a jeśli podobali wam się Miękkopowietrzni, to zagłosowali właśnie na nas.
Gdyby ktoś nie znał Miękkopowietrznych, oto jest link do kanału:
kanał Miękkopowietrzni TV

i życzcie nam powodzenia w wyborach :D

Kalendarz z komandosami JWK Lubliniec - 60 zł na wsparcie Fundacji

2015-01-07T21:12:00.002+01:00

Świetna inicjatywa, równie świetny kalendarz. Komandosi JWK Lubliniec w obiektywie profesjonalnych fotografów. Całość wydana przez Stowarzyszenie FIA (eks airsoftowcy, którzy ewoluowali w ogólnopolską i prężną organizację proobronną).

Sprzedaż bezprowizyjna kalendarza przez dwa sklepy z airsoftowo-militarne, a zysk przeznaczony na Fundację Wspieram Cicho i Skutecznie.

Więcej: http://fia.com.pl/kalendarz/

GF Point 2015 już w styczniu! Zapisujcie się!

2014-12-13T11:28:00.001+01:00

16-17 stycznia odbędzie się kolejna edycja jednej z najlepszych i najlepiej zorganizowanych imprez airsoftowych w Polsce, czyli GF Point 2015. Jeśli ktoś był, wie że warto. Jeśli nie, to szczerzę radzę JEDŹCIE! Nawet jeśli nie macie super kondychy, możecie zgłosić się do edycji Basic i po prostu przejść trasę, pokonując przy tym punkty testowe. Dawka adrenaliny i świetni ludzie spotkani po drodze gwarantowani. To lepsze niż jakakolwiek strzelanka - serio serio.

Trailer (super zrealiowany swoją drogą, wielki ukłon) podkreśla pojawienie się nowej konkurencji, drużynowej. Od zawsze brakowało tego, mimo zakazów znajomi i przyjaciele automatycznie grupowali się w ekipy wspólnie przemierzające trasę. Teraz także punkty testowe będzie można (zapewne, zgaduję) pokonywać wspólnie. Jak ktoś nie bardzo kojarzy imprezę, jej charakter i nastrój uczestników, moja i Asi relacja z poprzedniego roku.

URL strony GF Point: http://www.gfpoint.pl/

Święta idą i oficjalne zamknięcie Miękkopowietrznych

2014-12-10T17:50:00.000+01:00

Grudzień to miesiąc prezentów, życzeń, obietnic lepszego roku i zwiększonej ilości samobójstw. Ponieważ chciałbym, aby ten blog odżył, pomyślałem, że odgrzebię filmik który wraz z żoną (i skrytą córą) przygotowaliśmy z okazji Bożego Narodzenia w 2013. W końcu wiele się nie zmieniło i nadal życzymy Wam wszystkiego najlepszego :)

Przy okazji wypada poinformować już oficjalnie - Miękkopowietrzni stali się przeszłością. Czemu? Poniekąd dlatego, że zmieniłem pracę i nie mam czasu (wiecie, że przez pierwsze miesiące był jeden odcinek tygodniowo MINIMUM??), poniekąd ponieważ straciłem zapał do filmowania w ogóle, a poniekąd dlatego, że liczyliśmy, że uda się MTV rozhuśtać tak, aby nie był kosztem, a przychodem. Cóż, trudno, było fajnie, sporo z tego wynieśliśmy, staliśmy się bardziej rozpoznawalni 'paszczowo' co bywa przyjemne - szczególnie dla Asi jako niebrzydkiej kobietki. Czy to znaczy, że już nigdy nic nie nakręcimy? Nie, myślę, że jeśli będzie ku temu świetna okazji, odkurzymy kamerę (a później program montażowy) i coś tam sklecimy. Ale nic na siłę, w miarę potrzeb. Pamiętajcie proszę, że jeśli sami coś nakręcicie - dawajcie znać. Blog chętnie opublikuje materiały tak czy inaczej związane z taktyką, czy to airsoftową, czy paramilitarną. A z ciekawości - napiszcie w komentarzach, jaki odcinek Miękkopowietrznych podobał Wam się najbardziej, albo najbardziej utkwił w pamięci.

Kurs Piechoty w ramach Stowarzyszenia Ruch na rzecz Obrony Terytorialnej

2014-12-05T16:24:00.000+01:00

Wraz z dwoma kumplami z teamu od niedawna zaczęliśmy angażować się szkoleniowo w szkolenia organizowane w ramach obronanarodowa.pl czyli Stowarzyszenia Ruch na rzecz Obrony Terytorialnej. Każdy z nas ma nieco inny powód (mój to tanie i ciekawie prowadzone szkolenia z broni palnej). W ostatni weekend byliśmy na Kursie Piechoty, który w ramach programu szkoleniowego LPOT (Lekka Piechota Obrony Terytorialnej) jest drugim z kolei po szkoleniu unitarnym.

Słów kilka o stowarzyszeniu

Stowarzyszenie RnrOT (często określane jako obronanarodowa.pl) to inicjatywa oddolna wspierania powstania w Polsce nowoczesnej i liczebnej formacji Obrony Terytorialnej. W Polsce istnieje wiele środowisk patriotycznych i paramilitarnych, ale jak to w Polsce, tyle organizacji ile animozji. Dość powiedzieć, że wg Wikipedii istnieją obecnie trzy organizacje o bardzo podobnych nazwach - Związek Strzelecki "Strzelec" OSW, Związek Strzelecki "Strzelec" oraz związek strzelecki, każda z oddzielnymi strukturami. Do tego dochodzą inne organizacje, jak świetnie niegdyś w airsofcie znana FIA czy SGO, oraz małe lokalne grupy paramilitarne.

Obronanarodowa.pl zaczęła prowadzić szkolenia ujednolicające dla osób z różnych organizacji, opierając się przy tym na własnych podręcznikach opartych na podręcznikach wojskowych (głównie US Rangers, US Marines i podobno także Armii Krajowej).

O ile wiem działają dwa projekty szkoleniowe - LPOT (Lekka Piechota Obrony Terytorialnej) oraz GSR (Grupy Szybkiego Reagowania). W tym drugim przypadku zakładany poziom docelowy jest wyższy, a działania bardziej zróżnicowane - jednocześnie to projekt o wiele bardziej czasochłonny.

źródło:Mazowiecka Obrona Terytorialna

Jak wyglądał Kurs Piechoty w Mrozach

Szkolenie składało się z ćwiczeń w terenie (od 10.00 do 16.30) i prelekcji teoretycznej. Drugiego dnia odbył się egzamin z zastosowania zdobytej wiedzy. Na samym początku uczestnicy szkolenia zostali podzieleni na drużyny (z założenia 12 osobowe). Dość przypadkowo znaleźliśmy się w towarzystwie Strzelców z Warszawy, Rembertowa i Częstochowy. Szybko został wybrany dowódca drużyny i trzej dowódcy sekcji i kaemista (założenie szkoleniowe jest takie, że każdy może wykonywać każdą funkcję). Ruszyliśmy w pole.
Kurs piechoty zakłada, że wyszkolenie indywidualne mamy za sobą czyli takie rzeczy jak:

- dyscyplina
- 5 zasad strzelca w szyku:

a. zachowanie odległości
b. przekazywanie sygnałów dowodzenia
c. dyscyplina światła i dźwięku
e. zachowanie swojego miejsca w szyku
f. kontrola wyznaczonego sektora obserwacji

- poruszanie się w terenie (czołganie, marsz patrolowy, poruszanie krótkimi skokami w buddy teamie i sekcji)
- sygnały dowodzenia (ręczne znaki i rozkazy)
- składanie się do strzału
- zajmowanie pozycji za osłoną

Na szkoleniu, na którym byłem ćwiczyliśmy:
Zerwanie kontaktu na drodze
Reakcję na zasadzkę bliską i daleką na drodze
Reakcję na kontakt ogniowy w terenie w czterech wariantach:

- zerwanie kontaktu
- rozwinięcie w linię siłą drużyny
- oskrzydlenie
- natarcie

źródło:sjs-siedlce.pl

Taktyka LPOT

Zwykle jest tak, że taktyka pododdziału jest zorganizowana wokół najsilniejszego środka ogniowego. W trakcie Zasadniczej Służby Wojskowej moim głównym środkiem ogniowym było BWP-1 i to jego pozycja w trakcie działań była najistotniejsza. To jego rakieta i armatka inicjowały obronę, to jego sektor ogniowy wskazywał największe zagrożenie ze strony przeciwnika. W LPOT zakłada się, że na wyposażeniu są karabinki, granatniki podlufowe, ręczne karabiny maszynowe (w rodzaju RPK / Minimi), a głównym środkiem ogniowym drużyny jest karabin maszynowy na mocniejszą amunicję karabinową (np. RPD / PK) - z większą przebijalnością i zasięgiem. I tym samym to ten środek ogniowy jest kluczem do zrozumienia taktyki uczonej w ramach LPOT.

Mnie osobiście zastanawia zakładany brak w założeniu granatników przeciwpancernych wielorazowego lub jednorazowego użytku (w rodzaju RPG, LAW, Spike). W chwili obecnej, gdy taktyka LPOT zakłada brak takich środków, praktycznie nie ma możliwości walki z dowolnym opancerzonym pojazdem przeciwnika (choćby opancerzonego uaza), czy zdobywania pozycji dobrze umocnionych. Być może wynika to z obecnych braków, choć mam wrażenie, że tak samo teoretyczne jest dowolne inne uzbrojenie. Być może gdybym zapytał, dostałbym rozsądną argumentację, więc tylko wskazuję pewną wątpliwość - do wyjaśnienia w przyszłości.

źródło:fia.com.pl

Wady

Mówiąc o szkoleniu LPOT w obronanarodowa.pl należy zdać sobie sprawę, że zdecydowana większość uczestników to młodzież ze Strzelca, z ograniczonym budżetem. Być może dlatego narzędziem treningowym symulującym strzelanie jest... paszczogęba, inaczej krzyczenie PAF, PAF, PAF. I to pierwszy szok, jaki można przeżyć przechodząc ze świata airsoftu do świata LPOTu. Co prawda każdy strzelec ma w rękach jakąś formę repliki karabinka, ale nie rzadko są to gumowe formy, czasem zdekowana broń palna (zwykle w przypadku kaemu), albo zdezelowane ASG. Pozwala to na nie przejmowanie się zasięgiem ASG i ćwiczeniem na pełnych odległościach 200-300 metrów. Co z tego, jeśli z powodów czasowych ćwiczy się w gęstym lesie, gdzie odległość maksymalna to 100 metrów, a zwykle do symulowanego starcia dochodzi na odległości 30-50 metrów?

Jeden z plutonów LPOTu, na Mazowszu, co prawda stara się działać na działających replikach, ale jedna jaskółka wiosny nie ćwiczy. Nie uważam, aby ASG było idealne, daleko mu do tego, lepsze by były LTagi z symulowaniem dźwięku wystrzału i wymiennymi magazynkami, ale... i tak obecne metody szkoleniowe wprowadzają jak dla mnie zbyt dużą dozę umowności. Bo o ile airsoftowiec przejawia tendencję do chowania się za gęstym krzakiem lub górką mchu, to ktoś, kto uczy się walczyć paszczogębą nierzadko potrafi położyć się na środku polanki i uważać, że wszystko jest w porządku. A instruktor, czy nawet dwóch, nie jest w stanie wszystkich i na raz poprawić. Podczas ćwiczeń miałem wrażenie, że najlepie, gdyby OPFOR (przeciwnik) posiadał sprawne repliki, a ćwiczący używali paszczogęby (bo rozumiem, że nie każdy ma ASG / LTaga oraz że te systemy z automatu odciągają uwagę od istoty taktyki poprzez generowanie sobie tylko właściwych problemów).

Zalety

To co jest rzeczą która pierwsza zwróciła moją uwagę to odmienność mentalna środowiska airsoftowego od grup stricte paramilitarnych. Wydany rozkaz nie generuje dyskusji, strzelcy garną się do trudnych zadań i nie szukają drogi na skróty, mają wyższą motywację - łatwiej się nimi dowodzi. Taktyka LPOT zakłada budowanie gotowych klocków (jak w taktyce wojskowej) gdy tymczasem airsoft to pojedynek indywidualności, które czasem, w ograniczonej ilości, potrafią działać wspólnie. To co w airsofcie się nie sprawdza, czyli szablonowość i działanie wg standardów, w wizji LPOT czy w ogóle w świecie wojskowości jest niezbędne. Trzech airsoftowców zmienia taktykę, celem wprowadzenia przeciwnika w błąd i ma przewagę nad 30 osobowym oddziałem, którego problemem jest brak elastyczności i opóźnienia w przekazywaniu informacji. Jednak jeśli już dojdzie do działania na większą skalę, nieszablonowość staje się powodem nieporozumień i przeszkadzania sobie nawzajem. Budowanie z klocków, takich samych dla większych pododdziałów, ułatwia szybkie wykorzystanie i przewidywanie efektów działania. Dlatego ścisłe procedury słabo sprawdzają się w szklance wody jaką jest walka airsoftowa, a jest potrzebna w działaniach wojennych na większą skalę.

Combat Alert 2014 oczami 6th Squad

2014-06-04T16:28:00.003+02:00

W tym roku po raz pierwszy wziąłem udział (czyt. Grey) w organizacji Combat Alertu. Później zapewne opiszę więcej o tej pracy i wnioskach na przyszłość. Zauważyłem przy tym, że wielu znajomych airsoftowców nie jeździ na CA i nawet nie zamierza. W ramach próby poprawy marki i jej lekkiego rozhulania zaprosiłem (a raczej dość długo przekonywałem i prosiłem) dwa teamy, które uważam za warszawską śmietankę: Blackwater i 6th. Poprosiłem też, aby napisali szczerą opinię o imprezie. Oto pierwsza z nich, przygotowana przez Szóstki.

Combat Alert 2014 ciężko ocenić jednoznacznie. Decydując się na udział w tegorocznej edycji postanowiliśmy wyrobić sobie własną opinię o tej imprezie. Nie ukrywamy, że przekonał nas Grey i jego zaangażowanie w scenariusz.

Zazwyczaj jest tak, że opinia jest odpowiedzią na spełnienie oczekiwań pokładanych w imprezie oraz efektem porównania do podobnych w przeszłości. My oczekiwaliśmy dobrej organizacji, grywalnego scenariusza i średniego poziomu rozgrywki taktycznej. Nastawiliśmy się na współdziałanie z Blackwater w ramach oddziału zmechanizowanego do działań specjalnych (Hydra).

Jako porównanie przyjęliśmy kilka edycji BorderWar w Czechach, dość odległe serie Afgaraków oraz jeszcze starsze zloty organizowane przez Tadeusza z BRT.

Organizacyjnie: 5/6

Bardzo dobrze zorganizowana logistyka na poziomie czeskiego BorderWar. Brakuje małych rzeczy jak bezalkoholowe piwo jako morale booster, ale była darmowa kawa co podnosiło morale i było bardzo miłym zaskoczeniem. Catering działał cały czas, do końca było dostępne jedzenie i zimne napoje (zbawienne przy temperaturach jakie panowały).

Warto w przyszłości sprawniej zorganizować rejestrację i chronowanie oraz wyznaczyć miejsce do testowania replik, bo bez tego ludzie strzelają w bazie. Elementem, którego brakuje na wielu imprezach jest zbieranie "trupów" do bazy przy pomocy pojazdów - podniosłoby to możliwości ludzi i zachęcało do bardziej aktywnego działania w polu. Częściowo wozy zwoziły "trupy", ale może warto pomyśleć o stałych punktach podjęcia na terenie i wozie z paką do ładowania ludzi. Mała, ale za to bardzo ważna rzecz.

Scenariusz (zadania, a nie realizacja scenariusza) 4/6

Ciekawe wykorzystanie pojazdów, wprowadzenie dobrych zasad, które okazały się grywalne (leczenie rannych, niszczenie pojazdów). Względnie mały teren sprzyjał grywalności i spotkaniom z przeciwnikiem. Dobre wykorzystanie czasu i pomysł na działania nocne. Niestety gra bardzo silnie moderowana i podzielona na fazy nie jest naszą ulubiona forma rozgrywki - bardzo uproszcza i ogranicza działania sprowadzając każdą misje do oddzielnej gry. Nie dało się odczuć ciągłości imprezy. Widać włożoną pracę w zadania i warto to docenić.

Realizacja scenariusza/gra 3/6

Tutaj jesteśmy średnio zadowoleni. Już jakiś czas temu nauczyliśmy się, ze na dużych imprezach trzeba umieć zorganizować sobie zabawę i gdyby nie wspólny z Blackwater transport, podejście do wykonywanych zadań oraz nastawienie na priorytet działań nocnych, to ocena byłaby słabsza.

Działania nocne w piątek i początek soboty były jeszcze w jakiś sposób zorganizowane. Niestety od sobotniego popołudnia zabrakło egzekucji scenariusza i jakiejkolwiek organizacji poza wysyłaniem ludzi na spotkaniowe strzelanki (z wykorzystaniem pojazdów). Zabrakło pomysłu na ciekawą realizację zadań. Być może winę można zrzucić na upał, być może to kwestia niezorganizowania uczestników, być może brak pomysłu dowódców na całościowe dowodzenie pododdziałami z wykorzystaniem ich możliwości.

Czarę goryczy przelała ostatnia nocna akcja odwlekana w nieskończoność i moderowana do granic możliwości - wielki bój spotkaniowy ograniczony do 30 minut bezsensownego wystrzeliwania kompozytu. Niestety takie zadania nie sprawdzają się i w naszej ocenie bardzo popsuły całościowy odbiór imprezy. O ile ciekawsze byłoby wysłanie oddziałów do powlnego przejmowania sektorów zamiast przetrzymywanie ludzi 1,5h w bazie tylko po to by zrobić sztuczny bój o flagę.

Podsumowanie

Czy za rok?
Tak, ale ponownie bez oczekiwań na wielką imprezę. Jeśli umiesz sobie zorganizować czas i zapewnić środki, to można się dobrze bawić. Jeśli zostaną wyciągnięte wnioski z tegorocznej imprezy, to wiele może się poprawić.

Czy impreza jest warta 200zł?
Nie, ale jest blisko.

Dużo zależy od poziomu zorganizowania drużyn i dowodzenia. BorderWar w Czechach zapewnia mniej sprzętu (chyba, ze sobie zorganizujesz), ale za to daje 32h gry z zazwyczaj dobrą organizacją dowodzenia. Położenie nacisku na ten element może przyciągnąć bardziej doświadczone i zorganizowane drużyny co powinno pomóc w lepszej jakości gry.

Organizatorom i wszystkim zaangażowanym w pomoc należą się słowa uznania, bo nie łatwo jest zrobić zlot w Polsce, a jak na nasze polskie warunki to była to dobra jakość. Cieszymy się, ze Grey nas namówił na zabawę w tym roku i tym bardziej jesteśmy zadowoleni, ze dołączyliśmy do grona uczestników po wprowadzeniu w organizację wielu poprawek.

Jeśli zostanie włożona praca w poprawę przyszłorocznej edycji, to jest duża szansa na dobry wynik.

Foty: ASP oraz Cichy
Źródło fot: Galeria Combat Alert 2014
Strona 6th: http://www.6-th.com/

CCS4 czyli mechanika milsim

2014-05-26T17:01:00.000+02:00

Powstała w 2008 roku, jako czwarta już wersja mechaniki CCS (Close Combat System) przeznaczonej pierwotnie dla milsimów organizowanych na Mazowszy. Jej współtwórcami byli Python, Wokash i Yarlan, każdy zasłużony i doświadczony organizator gier airsoftowych. Do modyfikacji zasad CCS przyczyniła się też masa innych osób z forum warrior.pl (już nie istnieje), a na podstawie CCS powstał MCS, pomorska mechanika milsimowa, za którą stoją organizatorzy mitycznego już Milsim48h.

Z biegiem lat coraz trudniej było znaleźć spisane zasady CCS4, może dlatego, że chłopaki strasznie namieszali z nazewnictwem i skutecznie wprowadzili w błąd nawet wyszukiwarkę Google'a, a oryginalne pliki na Rapidshare dawno wygasły.

Dlatego też pomyślałem, że warto wrzucić te pliki tutaj, na podręcznik, który kiedyś miał ambicję być miejscem dedykowanym 'taktycznym airsoftowcom' i choć nieco podumiera, to nadal jest odwiedzane i zauważane przez Google'a.

A więc proszę, oto pliki (wrzucone na Google Drive, skąd nie powinny zniknąć).

Podręcznik Piechura CC4

Podręcznik Medyka CCS4

Podręcznik sapera CCS4

Karty ran CCS4

Border War 6: The Sunseeker

2014-05-05T16:12:00.001+02:00

Miękkopowietrzni, dzieki wsparciu Gunfire i WMASG, w towarzystwie sporej grupy Polaków pojawił się w tym roku na milsimie Border War organizowanym już po raz szósty w Czechach. Impreza zgromadziła 2000 graczy (w tym wielu larpowców), mnóstwo sprzętu i przede wszystkim sporo dobrej zabawy. Opinie są różne, ale z naszej perspektywy warto było pojechać i zobaczyć jak wyglądają i zachowują się gracze spoza Polski. Pozdrawiamy serdecznie kompanię Charlie Guerillas - w ogromnej większości złożonej z Polaków. Ponieważ przeprowadzamy się lada moment, materiał właściwy pojawi się za ok. 1,5-2 tygodnie, ale możemy już pokazać przynajmniej krótką zajawkę. Więcej fajnych filmów na fanpage'u Border War Crew

V edycja GF Point za nami

2014-02-20T09:07:00.001+01:00

GF Point odbył się po raz piaty, po raz pierwszy w Górach Sowich (zawsze w województwie dolnośląskim). Wg uczestników i organizatora był trudniejszy niż dotąd z powodu wielu podejść i zejść na trasie. Jednak wraz z utrudnieniem terenowym przyszła optymalizacja działania punktów, poprzez zwiększenie ilości wolontariuszy, dzięki czemu w tym roku poradzono sobie w końcu z kolejkami do zadań, które były zmorą poprzednich edycji.

Ponad dwustu zawodników tym razem bez większych utrudnień mogło skoncentrować się na trasie i walce z własną słabością. Oraz lodem, który w górnych partiach dawał się wszystkim we znaki. Czemu? Otóż zdecydowana większość biegaczy spodziewało się wiosennej pogody, tymczasem - było inaczej. Zresztą, sami zobaczcie i posłuchajcie.

Scenariusz Combat Alert - jaki będzie?

2014-02-03T17:29:00.000+01:00

Wraz z Agapowem usiedliśmy przed kamerą (dzięki Stefan Skellen) i nagraliśmy pogawędkę o scenariuszu. Myśleliśmy, że będą jakieś kłótnie (jak podczas ustalania samego scenariusza), ale wyszło nadzwyczaj zgodnie. Może to niedobrze, bo przez to może mdło wyszło, ale... Agapow umie się obchodzić nożem, więc może i dobrze, że wyszło tak lajtowo :)

A na poważnie - staraliśmy się opowiedzieć o scenariuszu i swoich założeniach, bo choć rewolucji nie robimy, nasze pomysły budzą sporo wątpliwości wśród wiernych uczestników Combatu. A chcielibyśmy, aby dokładnie zrozumieli co im proponujemy i dlaczego. I chcemy przekonać wszystkich, że będzie fajnie, intensywnie i ciekawie. A teraz posłuchajcie "leśnych dziadków":

Turnieje w airsofcie

2014-01-27T13:32:00.002+01:00

Tydzień temu, w sobotę 18. stycznia, uczestniczyłem w turnieju airsoftowym na komercyjnym polu Killhouse.pl. Teren walk to CQB, a nawet MOUT, zespół budynków drewnianych i pomostów w dawnej hali przemysłowej. Jadąc na turniej próbowałem namówić kolegów z teamu, usłyszałem, że to słaba myśl, bo ASG i zawody nie idą w parze - za dużo możliwości oszukiwania i niezdrowej rywalizacji, tym bardziej, gdy w grę wchodzą nagrody. Jako Miękkopowietrzni staramy się wspierać airsoft w każdej formie, choćby najbardziej niezwykłej, pokazywać różnorodność zastosowań narzędzia jakim są repliki ASG. Dlatego bez wnikania w metafizyczne aspekty dobra i zła, pojawiliśmy się na imprezie.

Spóźniliśmy się z rozmysłem, aby wpaść na decydujące mecze. Okazało się, że mimo 3 godzinnego spóźnienia... impreza dopiero się zaczynała. Co się stało? Cztery drużyny zrezygnowały, z czego dwie poinformowały o tym fakcie przez mail dzień wcześniej, a pozostałe dwie... przez facebooka. Organizator o informacji na FB nie wiedział i czekał. Później zaś zaczął kminić jak przetasować rozgrywki, aby przy tak małej liczbie teamów puchar miał sens. W końcu wymyślono model i zaczęły się rozgrywki.

Uzbroiłem kamerę, Asia zaczęła odpytywać teamy i orga, między innymi na temat termosowania. Cóż, ten temat został mi pod czacha i chciałem wiedzieć, jak się na problem zawodów, nagród i oszustw zapatrują sami zainteresowani. Wszyscy zgodnie twierdzili, że problemu nie będzie, że graj doświadczeni gracze, odpowiedzialni i tak dalej. Że to tylko zabawa.

Mijały godziny, kolejne teamy doznawały porażek. W filmie tego nie ma, nikt do kamery nie mówił co naprawdę myśli, ale... coraz więcej za kulisami mówiło się, że 'tamci termosują', maja parcie na wygrana etc. Czym więcej jakaś drużyna miała zwycięstw, tym więcej wkurzonych graczy w przeciwnych teamach. Pod koniec u niektórych graczy stres sięgał wysoko, chodzi rzucając mięsem i szepcząc między sobą źle na wygranych.

Tymczasem gdy my rozmawialiśmy z wygranymi, byli wyluzowani, żartowali dowcipnie, bawili się świetnie nie wykazując żadnej złej woli. Kilka razy słyszałem z ust oszpejowanych teamów złe słowa na to, że ludzie się szpejują i nie czuj później trafień (oczywiście nie autorzy tych słów). Przyznam, że dość dziwnie się czułem słuchając takich oświadczeń.

Reasumując - zawody zawsze oznaczaja rosnacy stres u zawodników. W airsofcie otwiera się dodatkowa szufladka, niezamierzonych nieprzyznań (lub wygladających jak niezamierzone). Nie da się posadzić sędziego przy każdym zawodniku, szczególnie gdy zawodnicy sporo się skradaja.

Proponuję, by w przyszłości turnieje były organizowane, ale aby zawodnicy mieli zakaz szpejowania się ponad miarę. Kieszenie z magazynkami, worek zrzutowy, hełm, okulary, cienkie ubranie. Może estetycznie nieco to zuboży odczucia uczestników i widowni, ale zmniejszy o jakiś procent poziom niezadowolenia i niezdrowych emocji. A przynajmniej taka mam nadzieję.

Na koniec materiał zrealizowany podczas turnieju przeze mnie i Szarą.

Ćwiczenia strzeleckie wg Miękkopowietrzni TV

2013-11-13T19:56:00.002+01:00

Czwarty już odcinek Miękkopowietrzni TV - tym razem dwa ćwiczenia strzeleckie.

Przy okazji - MTV szuka teamu ze Śląska, który nie boi się współzawodnictwa i chciałby wystąpić w jednym z odcinków. Gwarantujemy ciekawe wyzwanie i dobrą zabawę. Jeśli interesuje was pomysł, rzućcie okiem na ten wpis http://podrecznik-asg.blogspot.com/2011/12/combat-missions-evolution-inny-show-z.html W pierwszym planowanym odcinku - wyzwanie z taktyki zielonej.

Miękkopowietrzni TV - let's start

2013-10-17T14:48:00.000+02:00

No i w końcu się stało. Od dawna ciągnęło mnie do kamery, co na pewno wiele osób zauważyło, ale w końcu wraz z żoną Asią postanowiliśmy odpalić nowy projekt, Miękkopowietrzni TV. Początkowo skupimy się na tym samym, co Podręcznik, czyli na nowych graczach. Z czasem będziemy robić materiały dla coraz bardziej zaawansowanych airsoftowców. W międzyczasie postaramy się wrzucić jakieś relacje z imprez, może testy (jak znajdą się chętni dystrybutorzy do wypożyczenia sprzętu do testów rzecz jasna).

Niektórych rozwala nazwa i bardzo się tego czepiają. Spoko, rozumiemy, ale mamy dość luźne podejście do airsoftu i śmieszna, choć niepoprawna nazwa, powstała z tłumaczenia wprost słowa Airsoft, bardzo nam się podoba i celnie podkreśla nasze podejście do tematu. Chcemy robić dobre materiały z lekkim przymrożeniem oka, ale nie damy się ponieść kompletnej głupawce.

Przy okazji pragnę podziękować Michałowi Banachowi za logotyp oraz WMASG za wsparcie medialne, które obiecali.

Jeśli macie propozycje, chcecie pomóc, macie pomysł na temat, możecie pożyczyć sprzęt do testów - piszcie na miekkopowietrzni@gmail.com

Intro czyli wideo-wprowadzenie

PIERWSZY ODCINEK (zostanie poprawiony, sorry za błąd z ostrością na cel)

RELACJA Z BIAŁY SZWAŁ

Trening w oparciu o airsoft - Green Mountain Rangers

2013-09-11T10:56:00.000+02:00

Jedna z najciekawszych ekip airsoftowych, Green Mountain Rangers, składająca się w dużym stopniu z żołnierzy i eks-żołnierzy, opublikowała materiał zbiorczy z ich treningów. Każdy, kto myśli o airsofcie poważniej, niż tylko run&sprey sporo może wynieść z tego materiału o metodyce szkolenia, a ci, którzy myślą o airsofcie właśnie jako o narzędziu do nauki taktyki i bojowych umiejętności strzeleckich, mogą spokojnie wziąć sobie tą ekipę za wzór do naśladowania. GMR działają w USA, ale bywają w Europie na większych zlotach, np. na Berget.