Podtwórca

Jak zwykle inna hossa

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 27 May 2026 07:30:35 +0000

Dzisiaj spojrzymy na polski rynek z perspektywy indeksu "gpw_mean", który do wyliczenia wartości dla zadanej daty bierze uśrednioną procentową zmianę ze wszystkich spółek, dodaje 100% i przemnaża przez poprzednią wartość indeksu. Jest to zatem indeks nieważony - spółka niepłynna, która spadła o 20% ma znacznie większy wpływ na indeks niż duża spółka przesunięta o 0.2%. Mimo to ostateczny kształt indeksu (niebieski) wygląda bardzo podobnie do ważonego WIG (szary):

Ciekawie zaczyna się robić, kiedy podzielimy gpw_mean przez WIG:

Otrzymujemy cykliczny wykres siły szerokiego rynku względem ważonego, czyli dużych spółek. Widzimy wyraźnie, że małe spółki (czyli np. indeks SWIG80) rosły dużo szybciej od dużych w latach 2002-2007 i 2018-2023. Od października 2023 proporcja spada i w perspektywie najbliższych lat powinna się utrzymywać.

Zanim jednak sprzedacie małe spółki, żeby kupić rozgrzany WIG20, zwróćcie uwagę, że nawet w trendzie spadkowym na wskaźniku, w trakcie hoss cyklicznych małe spółki korygują słabość.

Na ostatnim wykresie naniosłem prosty wskaźnik odejmujący liczbę sesji spadkowych od sesji wzrostowych dla roku, pół roku i kwartału:

Jak widać - pomimo bicia rekordów przez gpw_mean, dla wszystkich badanych okresów tygodnie spadkowe przeważały lub były równe wzrostowym.

Podsumujmy:

- przewaga dużych spółek utrzymuje się już ponad 2.5 roku,

- okno wzrostowego Kitchina dla GPW,

- cykl roczny, półroczny i kwartalny wskaźnika blisko cyklicznego dna.

Wniosek:

Duża szansa, że na małych spółkach będzie w tym roku rajd. Nie będzie to jednak kilkuletnia dominacja jak w cyklu 2019-2023, tylko kilkumiesięczny epizod, po którym duże odzyskają przewagę. Kiedy przyjdzie bessa na przełomie 2027/2028 małe spółki powinny silniej spadać.

Wpis pod reset moderacji

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 12 May 2026 14:42:40 +0000

Ostatnie tygodnie upłynęły mi pod dyktando angielskiej wersji Malinowskiego i otwierania czakry trzeciego oka. Rok temu opisywałem jak pracowałem nad uwolnieniem emocji blokowanych w okolicach gardła i początkach pracy z zespołem powięzi i mięśni przy czole. Zebrałem sporo doświadczeń i przede wszystkim nauczyłem się wreszcie medytować. Wchodzić w teraźniejszość, akceptować i odprowadzać opór, znajdować spokój w ciele zrelaksowanym i niespokojnym. Zajęło mi to kilkanaście lat.

Echa tej drogi odbiły się na fabule Detektywa Malinowskiego. Gra na razie przechodzi bez echa. 7 lat prac nad grami narracyjno-dźwiękowym (interaktywnymi audiobookami) ukoronowałem obejrzeniem Greka Zorby. Ależ widowisko. Chyba najlepiej zakończony film :)

I ten piękny cytat Zorby: Życie to kłopoty, tylko śmierć jest niekłopotliwa. Żyć to znaczy iść i szukać kłopotów!

Nie wiem ile życia mi zostało. Biorąc pod uwagę męską linię rodziny nie za dużo. Dlatego nie mam zamiaru marnować żadnego dnia. Zwłaszcza, że droga jeszcze długa.

Tymczasem zróbcie mi przyjemność i zagrajcie w Malinę, zwłaszcza że cena teraz bardzo atrakcyjna. Kilkanaście zł w pakiecie z Rosemary's Fate lub z Clock Simulator:

https://store.steampowered.com/app/2334690/Detective_Malinowski_The_Truth_Will_Be_Revealed/

Zapraszam tutaj na dyskusje giełdowe, bo po 2 tygodniach od wpisu włącza się moderacja i pod poprzednim są opóźnienia.

Hossa cykliczna

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 18 Apr 2026 10:03:00 +0000

Krótki wpis na odświeżenie wykresów z ostatnich miesięcy.

Projekcja timingu hossy cyklicznej.

23 listopad 2025:

3 marca 2026:

17 kwietnia 2026 (aktualny):

Dotychczasową hossę pchała głównie zagranica na dużych spółkach (WIG20 i część MWIG40). WIG20 vs SWIG80 dotarł do istotnego miejsca:

Sprawdźmy nasze nastawienie.

Jaki scenariusz obstawiacie:

1. Trend spadkowy zostanie wybity siłą dużych spółek. ETFy na WIG20 i MWIG40 pobiją stock picking.

2. Opór zadziała dzięki wzrostom małych spółek. Duże dalej będą rosły lub pójdą w bok, a małe ruszą jak w 2013 lub 2020.

3. Nie będzie żadnej hossy.

Zapraszam do dyskusji.

Fala wzbiera

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 30 Mar 2026 14:45:00 +0000

Dzisiaj przyjrzymy się wskaźnikowi dyspersji bezwzględnej mierzonej jako średnia dzienna zmiana spółek rosnących dodać wartość bezwzględna ze średniej zmiany spółek spadających. Ze względu na małą liczbę spółek i silne ruchy w początkowych latach GPW ograniczyłem wskaźnik do 1996 roku:

Sam wskaźnik to wytłumiony bladoniebieski oscylator. Ale po wyciągnięciu średnich i nałożeniu na tło indeksu WIG rysuje się ciekawa zależność:

- dyspersja bezwzględna rośnie w bessie i osiąga ekstremum w okolicach dołka bessy, co odpowiada obserwowanej wysokiej zmienności na spółkach (gwałtowne spadki i odbicia)

- kiedy średnia 52-tygodniowa (roczna) wykreśla minimum rynek szykuje się do gwałtownego ruchu. W 2 przypadkach: 1999 i 2005 zmienność spadała przed kolejną falą wzrostową. W późniejszych przypadkach kolejne minima średniej zbiegały się ze szczytami hossy: 2011, 2017, 2021 oraz chwilowej, półrocznej zadyszce w 2024.

Aktualne lokalne minimum wypadło w listopadzie 2025. Historycznie patrząc możemy rozpatrzyć takie scenariusze:

1. Mega Byk

2005 - kilkuletni trend spadkowy dyspersji formuje dołek, który zbiega się z kitchinowskim dołkiem na akcjach i zaczyna rosnąć. Obecna sytuacja jest podobna: dołek cyklu Kitchina wypada na przełomie 2025/pierwszej połowy 2026 czyli w okolicach lokalnego minimum dyspersji.

2. Krach i Hossa

2011 - minimum 2-letniego spadku dyspersji wyznacza jednocześnie szczyt na akcjach w ramach cyklu Kitchina. Jest to zatem inna sytuacja, ale technicznie prawdopodobna: krach 2011 trwał 2 tygodnie, podobnie jak Covid krach w 2020. Nie można wykluczyć podobnego załamania w tym roku. Różnica między 2011 a 2020 jest taka, że wtedy rynek potrzebował roku, żeby ruszyła hossa, a w 2020 miesiąca.

3. Ślamazarna Hossa

2016/2017 - dyspersja spada od lat, nawet kiedy akcje zaczynają rosnąć w 2016. W takim scenariuszu mielibyśmy słabą hossę na spadającej zmienności/dyspersji podobną do tej sprzed 10 lat. Zmienność wróciłaby dopiero w 2027 wraz z początkiem bessy.

Scenariuszy możemy oczywiście mnożyć nieskończenie wiele. Zakładam jednak, że te trzy mają wyższe prawdopodobieństwo wystąpienia od losowego.

Bonus: indeks chaosu - im wyższy, tym większa szansa wystąpienia anomalii, zmienności:

A Wy jaki scenariusz obstawiacie?

Najbardziej średni ze średnich

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 14 Mar 2026 17:45:00 +0000

W połowie trzeciego miesiąca polskie indeksy zachowuje się jak średnia z ostatnich 5 lat:

Wojna: akt 3

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 10 Mar 2026 09:04:00 +0000

Akt 1: Trade War 2018 - kulminacja Covid 2020

Akt 2: Inwazja Rosji na Ukrainę 2022

Akt 3: Imperium kontratakuje 2025

Weszliśmy w 8 rok wojny hegemonicznej USA-Chiny. Przez wzgląd na analogie historyczne nadajmy im nazwy Alianci vs Oś. Przez 7 lat siły Osi nacierały wykorzystując prawo, przepisy, traktaty na zasadzie: Zachód musi ich przestrzegać, wiemy jak się zachowa, więc mamy przewagę.

Chińczycy powoli wniknęli do Panamy, Wenezueli, Iranu, Europy. Bazując na tanich paliwach z Rosji, Iranu i Wenezueli, dotując eksport i opłacając polityków, mogli sobie pozwolić na dumpingowe ceny, żeby zniszczyć europejską produkcję.

Do Ameryki dotarło, że nie ma już sił odgrywać roli policjanta. Rządy prawa skończyły się, do miasteczka musi wkroczyć szeryf i wystrzelać banditos. Wykurzyć z kluczowych kanałów (Panama), cieśnin (Ormuz), przywrócić kontrolę nad złożami ropy (Wenezuela, Iran).

Zatem w 2025 na tronie zasiadł błazen, który usunął największą przeszkodę w toczonej asymetrycznie wojnie: przewidywalność. To jego jedyne zadanie: robić szum, pokazywać sztuczki, zaciemniać prawdziwe intencje Deep State. Błazen jest jak świadomość, która składa w sensowną opowieść decyzje podjęte przez Cień. Racjonalizowanie go, doszukiwanie się sensu w wypowiedziach, to skupianie się na przedstawieniu. Zrobił to, bo chce Nobla, porwał przywódcę, uwikłał się w niepotrzebną wojnę.

Oś utknęła na Ukrainie, kupiła marchewkę o darmowym zwycięskim pokoju, którego nie dała rady wywalczyć. W tym czasie szeryf odzyskał kontrolę nad Kanałem Panamskim, złożami Wenezueli (80% eksportu ropy szło do Chin) i w tydzień osiągnął pełną kontrolę powietrzną nad Iranem. Może wybombardować co chce, może zablokować handel kraju i cofnąć go do średniowiecza. Nie musi wysyłać jednego żołnierza. Może też udać, że walka była ciężka, niemal symetryczna i podpisać deal, oddający mu de facto kontrolę nad ropą i cieśniną. Nieźle jak na podobno przegraną wojnę.

Nie cieszmy się jednak zbytnio, bo droga do zwycięstwa jeszcze daleka, a i ofiary mogą paść po naszej stronie. Wszak wyznaczono nam rolę Konfederatów w starciu z Unią.

Plan 2026: aktualizacja

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 03 Mar 2026 19:44:00 +0000

Aktualizacja grudniowej ścieżki SWIG80 na 2026 z:

https://podtworca.blogspot.com/2025/12/podsumowanie-giedowe-2025-i-plan-2026.html

Uwaga - przyjąłem nieco podobny indeks "gpw_mean", który uwzględnia wszystkie spółki z GPW. Chodzi bliźniaczo do SWIG80, ale ma dłuższą historię i w kluczowych momentach daje więcej informacji, więc się na niego przerzuciłem.

1. Plan bazowy to młoda hossa.

2. Liczy się bardziej timing a nie zasięg wzrostów. Wg timingu koniec hossy w drugiej połowie 2027.

3. Pierwszej fazie młodej hossy często towarzyszą silne przeceny (widać synchronizację z Covid krachem).

Bonus

Sektory USA na dzień 2.03.2026

Macierz korelacji (jak bardzo podobne były historycznie wcześniejsze kwartały - patrzymy na pierwszą kolumnę):

1. Energy rządzi.

2. Zestawienie siły sektorów najbardziej podobne w 2022 (q1 korelacja 0.78). Całkiem bliskie też w q1 2025.

Podsumowanie sezonu maratonów 2025

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 22 Feb 2026 16:40:00 +0000

Siedzę z kubkiem kawy bezkofeinowej, wspominam maratony zeszłego roku i przepełnia mnie głęboka wdzięczność. Dzisiaj na spacerze słyszeliśmy śpiew wiosennych ptaków. Śnieg zaczął topnieć. Nadchodzi czas eksplorowania ukrytych ścieżek, nim zarosną w lipcu.

W 2025 długich biegów było 4. Trzy z nich opisałem.

Luty: Maraton Etna

https://podtworca.blogspot.com/2025/02/maraton-etna.html

Kwiecień: Maraton Wiłkopedzie

https://podtworca.blogspot.com/2025/05/maraton-wikopedzie-i-otwieranie-czakry.html

Sierpień: Maraton Lecco (Monte Coltignone)

https://podtworca.blogspot.com/2025/08/maraton-ktory-nie-poszed-zgodnie-z.html

Wrzesień: Mały Wielki Bieg Straszyn 2025 (35 km)

Rok wcześniej świętowaliśmy na Małym Wielkim Biegu powrót Tomka do biegania. Niestety na kolejną edycję już się nie dał namówić. Miłość do kolumn 40+ zwyciężyła.

Zatem tym razem Ela zawiozła na start nas tylko trzech: Miśka vel Joszcziego, Piotrka i mnie. Stary, zgrany od lat skład.

Chłodny poranek, koniec września. Moje oczekiwania: poczłapać w strefie komfortu. Biec z góry, truchtać po płaskim, wchodzić pod górę.

Misiek i ja

A tu z Piotrkiem

Ruszyłem z tyłu stawki. Początek wzdłuż malowniczej Raduni. Na podejściu koło elektrowni wodnej przeszedłem w chód. Tradycyjnie nikt w tej fazie nie odpuszczał i biegł pod górkę, więc wylądowałem na ostatniej pozycji. A potem z górki doganiałem peleton i Miśka, który też nie dociskał tego dnia. Jakoś tak wyszło, że coraz częściej się mijaliśmy, aż się zsynchronizowaliśmy i kontynuowaliśmy bieg razem, jak to już nie raz się zdarzyło w tych kilkunastu latach ubijania nóg.

Trochę pogadaliśmy z innymi biegaczami, trochę z wolontariuszami na punktach odżywczych. Nie zabawialiśmy tam zbyt długo, bo Misiek chciał się zmieścić w 4 godzinach. Ja nie, ale biegło się przyjemnie i dotrzymywałem mu tempa.

Kaszubskie szlaki przemierzamy od lat. Pagórkowate pola, łąki i lasy, czyste jeziora. Kiedyś w każdą niedzielę rano robiliśmy 20-30 km w okolicach Otomina, Kolbud czy Straszyna. Świetna baza do biegów górskich. Trzymaliśmy tempo, planowaliśmy wyprawy i starty. Na 10 byliśmy w domu, gotowi do czynienia rodzinno-domowych obowiązków.

Na pętli powrotnej zacząłem kombinować z oddzieleniem się. Zwolnić. Jakiś podcast albo muzyczka. Ale Misiek zaczął mnie motywować do utrzymania tempa na 4 godziny. W sumie..

I tak mijaliśmy kolejne punkty naszej okolicy. Tempo zaczynało mi doskwierać. Nastawiłem się na lżejsze. Ale nawet to zmęczenie miało swój urok.

Na ostatnim kilometrze przed metą tradycyjnie pojawiły się nowe siły. Wpadłem na zabawny pomysł: odstawię Miśka tuż przed metą, tak jak rok wcześniej Tomka. Kiedy tylko usłyszałem za zakrętem wiwaty i okrzyki z mety rzuciłem do Miśka:

- "A pamiętasz jak kiedyś... chyba już kiedyś o tym mówiłem, ale nie pamiętam, jeśli mówiłem to mi przerwij...."

i wystrzeliłem do przodu. Aleśmy się chichrali. Lecę 100 metrów, 200. Już ostatni zakręt i.. banan zszedł mi z twarzy. Pomyliłem zakręty, została do pokonania najbardziej stroma górka. Kiedy Misiek mnie mijał rzuciłem za nim Shrekowe:

- "Leć, leć! Ratuj swoją ukochaną!"

I tak mniej więcej zakończyliśmy Mały Wielki Bieg. Na mecie wiadomo: radość, dobre jedzonko w szkolnej stołówce. Jeżeli jesteście biegaczami serio polecam wam dowolny dystans na tej imprezie. Festyn, zabawy dla dzieci, swojska organizacja.

A nasza impreza jeszcze się nie kończyła. Powtarzałem od tygodni, że wracamy pieszo, żeby dokręcić do maratonu. Tylko Misiek z Piotrkiem zawsze coś cicho siedzieli. Wkrótce wyszło szydło z worka. Mijaliśmy kościółek w Straszynie, wtedy wzięli mnie z zaskoczenia:

- Wróćmy Mevo (rowery). Przyjedziemy nad stawy koło nas, wypijemy piwo - powiedział Piotrek.

- Ale ja nie mam tam nawet konta...

- To nic trudnego - wyłonił się z drugiej strony Misiek. - Zainstaluj tą apkę, zobacz akurat 3 rowery na nas czekają.

- Ale ja nie chcę podawać numeru karty...

- Nie trzeba - zobacz, tu jest prepaid, zainstaluj, zainstaluj.

Zainstalowałem. Zapłaciłem. Potem okazało się, że muszę i tak podać kartę, bo wypożyczenie roweru to abonament. Chłopaki przeprowadzali mnie przez cały proces, kiedy ja jeszcze analizowałem co zrobić, jeśli zadzwoni ktoś ze wschodnim akcentem i zacznie wyciągać kolejne dane.

7 km do domu poszło jak z bicza strzelił. Odstawiliśmy rowery przy stawach i poszliśmy do Żabki po napoje. Zgarnąłem całe dwie puszki 0.25l piwa, podchodzę do kasy, odpinam przepaskę i.. brak karty. Przeszukuję nerwowo przepaskę, spodenki, gacie. Była karta, nie ma karty.

Poszliśmy nad staw. Chłopaki otworzyli piwa, a ja zastrzegałem kartę i zamawiałem kolejną. Dobra, szkoda psuć taki dzień. Otworzyłem puszkę i dołączyłem do imprezy na ławeczce.

Czy już wyglądamy jak stare żule? Chyba jeszcze nie, bo przebiega jakaś dziewczyna, zobaczyła mój medal na szyi i rzuciła, że też chciała biec w Straszynie, ale dzisiaj nie mogła. Misiek i Piotrek patrzą po sobie zdziwieni, więc jeden wyciągnął medal a drugi chwycił plakietkę z numerkiem i wystawił jak tabliczkę informacyjną. Chwyciło: na drugim kółku dziewczyna zaśmiała się, przystanęła i pogadaliśmy.

Jeszcze fotka pożegnalna i rozeszliśmy się do domów.

Kiedyś dopiero zaczynalibyśmy świętowanie po biegu :)

Srebro? Bywało dłużej

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 02 Feb 2026 10:13:00 +0000

Bańkę na złocie i srebrze widzieli już wszyscy. Ale czy balon został ostatecznie przekuty? Historycznie patrząc, mieliśmy wcześniej 2 wielkie rajdy zakończone bańką: 1971-1980 oraz 2001-2011.

Nałóżmy je na siebie:

I zmieńmy skalę z logarytmicznej na procentową:

Liczby nieco się rozjeżdżają, bo czułość myszki nie pozwala idealnie narysować w punkt, ale i tak widać, że wzrost od dołka 2020 do szczytu 2026 choć zbliżył się do 2001-2011, trwał krócej o ok. 30 miesięcy od obu wcześniejszych.

Gdyby analogia zagrała, mamy umowną datę maj 2028 na ostateczny szczyt. Nie przywiązuję do niej głębszej wagi, ale będę obserwował kruszce.

W czasie hossy 2001-2011 kurs srebra ulegał silnym korektom, największa zniosła kurs o 60% w 2008 roku, a szczyt z marca został pokonany dopiero w 2011 podczas ostatniej fali wzrostowej:

Trend wchodzi w fazę utrwalenia

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 19 Jan 2026 09:11:00 +0000

Wracam do starego wykresu WIG w USD vs S&P500:

Chodzi ładnie ze średnią roczną. Zakładam, że trend będzie kontynuowany, wychodzimy na kolejny wyższy szczyt trendu, średnia 12 miesięczna jest skutecznym wsparciem.

A jak cykle? Weźmy np. przepływ kapitału netto dla GPW:

Sam wskaźnik to jeden sejsmograf, ale jak mu przyłożyć średnie kroczące, to wyłaniają się bardzo klarowne cykle...

Czy złoty jest za drogi? Zerknijmy na szybki indeks PLN stworzony z głównych par walutowych (USD, EUR, GBP i JPY) oraz surowcowych (AUD, CAD, CLP, ZAR):

Ponad 20% spadek głównych par i prawie 40% surowcowych względem PLN w XXI wieku. Startowaliśmy co prawda z dużej słabości w 2000 roku, ale widać, że złoty jest historycznie silny. Co nie znaczy, że nie może jeszcze urosnąć. Trendy lubią się wydłużać.

A jak wygląda siła tych walut surowcowych względem USD?

Wygląda jak wyjście z klina dołem. Przybliżmy:

Wszędzie słyszę, że ogłoszono śmierć dolara i czas na jego wielkie odbicie. Wykres z parami surowcowymi pokazuje coś zupełnie innego: dolar konsoliduje się przy historycznych szczytach i być może dopiero zaczyna trend spadkowy.

Wydział XX nadaje

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 03 Jan 2026 12:59:00 +0000

Drodzy Czytelnicy. Niedawno informowałem o wydaniu gry Detektyw Malinowski, do której napisałem scenariusz i zagrałem główną postać. Sprzedaż na razie leży, a ja też nie przykładałem wagi do niej, bo.. nie byłem pewien jak gra zostanie przyjęta. Gdyby gra okazała się gniotem, wolałbym, żeby jak najmniej osób z nią obcowała.

Tyle, że zaczęły do nas spływać opinie od testerów i przyjaciół, którym wysłaliśmy klucze. I wszyscy mówili mniej więcej to samo: historia tak ich wciągnęła, że grali do końca. Nawet kiedy planowali tylko zobaczyć co to jest i odstawić albo zainstalowali, bo o to poprosiliśmy, wracali, żeby poznać odpowiedź na pytanie: jak to się wszystko skończy?

Gra to książkowa interaktywna opowieść, do której rozwiązania musiałem przyswoić teorie kryształów czasu, trzech sił Wszechświata i paradoksów czasowych. Znajdziecie tu echa miasteczka Twin Peaks, komiksów Thorgal, prozy Lovecrafta, zatopione w noirowych klimatach.

Dlatego teraz mogę z czystym sercem zaproponować wam deal: jeśli kupicie Detektywa Malinowskiego lub pakiet z Rosemary's Fate, z którą to grą stanowi zamkniętą całość, otrzymacie ebooka lub audiobooka Tożsamość Gracza - Jak przetrwać na rynku.

Dlaczego warto?

1. Gra jest obecnie w promocji po 29.89 zł. W pakiecie tylko za 32.93!

2. Cena ebooka i audiobooka Tożsamość Gracza wynosiła 59 zł. Nawet jeśli nie interesuje was gra, możecie nabyć książkę w wybranym formacie cyfrowym za połowę ceny.

3. Jeżeli cenicie moje pisanie, odnajdujecie w nim wartość, znajdziecie ją też w Malinowskim. Fabuła jest wielowarstwowa, inspirowana prawdziwym miejscem i jego tragiczną historią, choć przeniesioną w fantastyczne uniwersum.

4. Jeżeli nie czytaliście/słuchaliście Tożsamości Gracza, warto mieć tą pozycję w kolekcji. Sam wracam do niej regularnie po trudniejszych rynkowych przejściach, ponieważ dotyka tego, co najistotniejsze w inwestowaniu: jak przetrwać w długim terminie. Ostatecznie historię opowiadają ci, którzy przetrwali, doczekali zwycięstwa, a nie ci, którzy mieli wielkie momenty i równie spektakularne upadki.

W Tożsamości zamieściłem modele myślenia na różnych poziomach kompetencji, które pomagają wyjść poza ograniczenia lub przynajmniej zdefiniować punkt zaczepienia, do którego można dążyć kiedy utknęliśmy i wydaje się, że nie pokonamy swoich ograniczeń. Skupiam się na tym, co się nie zmienia, co jest prawdziwym Graalem, a nie za czym goni tłum zwodzony wciąż nowymi narracjami.

Przeczytaj fragment:

https://podtworca.blogspot.com/2023/04/ewolucja-gracza.html

lub posłuchaj:

https://youtu.be/Dhca7UwB-Zk

W świecie spekulacji tylko jedno jest trwałe:
ludzka skłonność do przegrywania

Zasady są proste:

1. Kupujesz grę na Steamie:

https://store.steampowered.com/app/2334690/Detective_Malinowski_The_Truth_Will_Be_Revealed/

2. Wysyłasz na adventuresity@gmail.com mail z informacją co wybierasz: ebook lub audiobook Tożsamość Gracza - Jak przetrwać na rynku.

Jeśli zagrasz w Malinę przynajmniej 15 minut i napiszesz w tym mailu swoje uwagi lub recenzję, wyślę link do ebooka i audiobooka. Bardzo zależy mi na informacji zwrotnej - co czułe(a)ś grając.

3. W odpowiedzi na maila wysyłam link do ebooka i/lub audiobooka.

Jednocześnie zobowiązuję się, że jeśli sprzeda się 1000 sztuk Detektywa Malinowskiego, dokończę książkę Tożsamość Gracza - Jak zbudować system inwestycyjny.

Podsumowanie giełdowe 2025 i plan 2026

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 30 Dec 2025 13:17:00 +0000

Podsumowanie 2025

Gdyby nie wynik WIG/WIG20, uznałbym mijający rok za udany. Gdyby nie KGHM, uznałbym rok za słaby. W 2025 grałem początkowo pod bessę typu W. Później skapitulowałem wobec siły indeksów i zacząłem grać pod hossę sekularną, którą wyznaczają kolejne rekordy WIG.

To wprowadzało wielokrotnie mętlik, bo raz piszę o rynku byka, raz o bessie cyklicznej. Na potrzeby wpisu powtórzę: nie ma sprzeczności w byciu w hossie na głównych indeksach i jednocześnie w bessie cyklicznej na szerokim rynku. W świecie psutego pieniądza kapitał krąży po świecie i podnosi różne aktywa, czego doświadczamy na naszym rynku. W tym samym czasie spółki zbyt małe, żeby zainteresować zagranicę, osuwały się zgodnie z projekcją podwójnego dna (nieważony indeks Stooq wszystkich spółek z GPW):

2025 był zatem rokiem dużych spółek. A że moja strategia nastawia się na szukanie niedowartościowanych długoterminowych pewniaków, od których roi się wśród małych i mikro-spółek, skorzystałem tylko połowicznie. Nie narzekam jednak, bo portfel był bardzo stabilny (maksymalne obsunięcie podczas kwietniowego kraszku wyniosło 5% od szczytu).

Pozytywnie oceniam również siłę portfela po październiku. Podczas gdy małe spółki się osuwały, portfel bił rekordy. To jest dla mnie cenna przesłanka, uprawdopodabniająca scenariusz hossy na szerokim rynku w 2026: zgodnie z zasadą, że pierwsze dno (grudzień 2024) robi cały rynek, a wtórne dno tylko słabsze spółki, podczas gdy przyszli liderzy nie chcą spadać bądź robią nowe szczyty.

Plan 2026

Zacznijmy od lektury zeszłorocznego wpisu, ponieważ zawiera wciąż aktualne tezy, które determinują zachowanie rynków w najbliższych latach: wojna dwóch bloków o nowy układ sił.

https://podtworca.blogspot.com/2024/12/podsumowanie-giedy-2024-i-plan-2025.html

Kluczowe punkty dlaczego nie wierzę w pokój z Rosją (dopóki Chiny trzymają ich przy życiu) nie zmieniły się, więc mogę przekleić dokładny tekst z 2024:

Kiedy trwa wojna, drożeją surowce. Zwaśnione strony zamykają granice, blokują szlaki komunikacyjne, uderzają w strategiczne elementy systemu gospodarczego. Wszystko to powoli się rozkręca. Zaczyna się od ceł, sankcji na wybrane produkty. Piraci blokują szlaki morskie, wybuchają gazociągi, statki przecinają kable komunikacyjne. Metodą wet za wet strony zginają gałąź, licząc że ta nie pęknie, doprowadzając do pełnoskalowego konfliktu.

Świat czeka na pokój w 2025. Ale czy może być pokój z Rosją? Rosja jest już bankrutem. Ktoś musi uratować ich gospodarkę przed implozją. Albo zrobią to Chiny, albo Zachód. Wzięcie na barki Rosji oznacza uczynienie z niej państwa frontowego. Po co inaczej pozwolić im odbudować gospodarkę? Pierwsze co zrobią, to odtworzą arsenały. Rosja jest nieprzewidywalna, po co miałbyś odbudować im armię, jeśli zaraz może skierować ją przeciwko tobie? Strona, która dźwignie Rosję, rzuci ją przeciwko drugiej. Na razie Rosja trwa dzięki dostawom z Chin i służy ich interesom. Kupuje Chinom czas na produkcję floty, lotnictwa, schronów, rakiet, milionów dronów.

Optymiści liczą, że konflikt przerodzi się najwyżej w drugą Zimną Wojnę. Obawiam się, że to myślenie życzeniowe. Zimna Wojna nie przerodziła się w pełnoskalowe starcie, ponieważ NATO wiedziało, że ZSRR blefuje. ZSRR nie mógł zaatakować Zachodu, bo na każdą rakietę, którą skierowałby w USA, spadłoby na nich 10 rakiet amerykańskich. Dlatego dużo straszył i krzyczał, ale nic nie mógł zrobić - podobnie jak teraz Putin. Chiny są natomiast zagadką. Siedzą cicho, zbroją się i produkują. Przepłacają za know-how, a jak nie mogą go kupić, kradną.

Zaraz, zaraz - ktoś powie. - Przecież surowce jako klasa spadały w 2025. Tylko kruszce realnie dały zarobić. I to jest zgodne z mapą na ten cykl:

https://podtworca.blogspot.com/2025/03/lato-kondratiewa.html

https://podtworca.blogspot.com/2025/09/czterej-jezdzcy-inflacji.html

Założenia patrząc globalnie:

1. Po fazie kruszców przyjdzie fala zamówień na materiały przemysłowe (drugi jeździec).

2. Gdzieś w 2026 spodziewam się również dołka na ropie, pod który mam przygotowaną listę spółek (trzeci jeździec).

3. Indeksy są już wygrzane, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wygenerować jakiś kraszek jak w kwietniu. Po nim rotacja z "przeludnionych" NVIDII do innych branż.

4. Ostatni (w 2025) będą pierwszymi (w 2026).

5. Eskalacja wojny USA-Chiny. Tematowi poświęcę osobny wpis.

6. Na polskim rynku pojawi się przynajmniej jedna szeroka fala wzrostowa, na której będzie można zarobić na śmieciuchach.

Niepewność jest wysoka i nie mam jakiejś mapy, do której bym się szczególnie przywiązywał. W 2024 projekcje z 2023 spracowały idealnie, w tym roku zeszłoroczne projekcje się kompletnie rozjechały.

W listopadzie, we wpisie Czas łowów przedstawiłem projekcję hossy na bazie szerokości rynku (odsetek spółek powyżej średnich 50 i 200-dniowych). Wykres wygląda obecnie tak:

Pozostaje również wspomnieć o analogii bessy cyklicznej 2004-2005, która najbardziej pasuje do tej z 2024-2025:

Pomijając raczej nieosiągalny poziom wzrostu, rzuca się w oczy podobny timing końca hossy cyklicznej: przełom lipca/sierpnia 2027.

Jak zatem widzicie pozostaję bykiem.

2025 był dla mnie przełomowym rokiem dzięki AI. Zawsze byłem Januszem biznesu, który budował browar, żeby napić się piwa. Googlowanie rozwiązań i studiowanie dokumentacji było jednak mocno nieefektywne. AI zmienia wszystko. Napisałem z nim własny Trading View (PCS - Podtwórca Charting System - wykresy na blogu i X z ostatnich miesięcy), Gurufocus, systemy portfelowe, skanery rynku. Takich jak ja są na świecie miliony. Jak to wpłynie na efektywność rynku?

Rozliczenie prognozy: Depresja 2025

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 23 Dec 2025 08:39:00 +0000

Lata temu postawiłem prognozę:

http://podtworca.blogspot.com/2018/08/polska-depresja-2025.html

Zakładałem wtedy, że startuje hossa na rynkach wschodzących i 2025 będzie przypominał 2007 rok: bańka na polskich aktywach, dolar poniżej 2 zł. Nic z tych projekcji się nie sprawdziło: WIG bije rekord za rekordem, złoty jest jedną z najsilniejszych walut A.D. 2025, a ja sam obecnie zakładam za najbardziej prawdopodobny scenariusz ostatni wielki zryw polskich akcji w latach 2026-2027.

Polska jest dziś na ustach świata: zazdroszczą nam czystości na ulicach, spokoju na świątecznym jarmarku i bezpiecznych ulic. Zbudowaliśmy Polskę o której dekady temu mogliśmy tylko pomarzyć: równą w komforcie życia zachodowi.

Tylko nie mamy jej komu zostawić.

Nie jesteśmy lepsi od Niemców, Anglików, Francuzów czy Szwedów. Jesteśmy społecznie w sytuacji, w jakiej byli 20 lat temu. Kiedy wchodziliśmy do Unii, turyści z tych państw zachwycali się, że na ulicach polskich miast wszędzie widać zakonnice, księży, wiernych manifestujących swoje przywiązanie do religii. Jak u nich w latach 80-tych. Minęło 20 lat i dogoniliśmy tamten zachód w laicyzacji społeczeństwa.

Na Youtubie roi się od filmów jak to fajnie jest na polskich ulicach bez masowej imigracji urządzającej miasta po swojemu. Imigranci są gdzieś poupychani w fabrykach, niskopłatnych usługach. Jak na zachodzie 20 lat temu. Na razie się integrują, nie sprowadzają masowo rodzin, nie tworzą gett. Zobaczymy za 20 lat, kiedy rdzennych Polaków będzie 34 miliony.

Przejdźmy przez podstawowe punkty z tamtej prognozy:

1. Demografia.

Tutaj nic się nie zmieniło. Pokolenie wyżu lat 80-tych urodziło mało dzieci, po nim równia pochyła. Temu tematowi poświęcę odrębny wpis. Noszę się z nim od roku, uważam że dotyka sedna problemu. Kombinacji kilku kluczowych czynników, a nie pop narracji. Przedstawię też proste (nie łatwe) kroki, jak poprawić sytuację.

2. Systemowo zła alokacja aktywów.

To o nieruchomościach. Dalej w to brniemy, ale jest światełko w tunelu: polska zbrojeniówka. Jedna z najbardziej efektywnych kosztowo na świecie. To tutaj jest realizowana:

https://podtworca.blogspot.com/2022/03/ucieczka-do-przodu.html

Mamy przyczółki w zaawansowanych technologiach. Teraz potrzebujemy wyciągnąć z gospodarki liderów, którzy pociągną to na poziomie państwowym - jak Ukraińcy zmuszeni wojenną sytuacją.

3. Neokomuniści, czyli PRL bis.

Temat bardzo triggerujący, bo polityczny. Każda strona ma swoje racje. Każda na swój sposób chce dobrze - i ta autarkiczna, i ta kosmopolityczna. Tematu nie da się ogarnąć jednym akapitem, zostawiam na inne wpisy.

4. 17 lat za Grecją, Portugalią i Hiszpanią.

Tego scenariusza właśnie się obawiam. Obecna moda na Polskę za bardzo kojarzy mi się z Hiszpanią za rządów Jose Maria Aznara. Wzrost zbudowany w dużej mierze na sektorze budowlano-nieruchomościowym. Od lat oddaje się w Polsce najwięcej mieszkań w Europie. Czkawka po pęknięciu bańki będzie odbijać się dekadami.

Podsumowując: timing nietrafiony, ale procesy się niestety nie zmieniły i prowadzą do zarysowanego wieloletniego kryzysu. Nie poradziliśmy sobie z zapaścią demograficzną, nie wyciągnęliśmy lekcji z błędów zachodu i nie zbudowaliśmy nowoczesnej gospodarki, która dałaby wyjście po pęknięciu balona nieruchomościowego. Mamy podwaliny, zawsze jest nadzieja i po to właśnie są te wpisy.

Czas siania

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 08 Dec 2025 13:07:00 +0000

Od poprzedniego wpisu minęły 2 tygodnie, więc wskoczyła automatyczna moderacja komentarzy. W ramach odblokowania odświeżam wątek.

Zacznijmy od: Stooq Poland All Stocks Price Index (^_PL)

Hossa na tym indeksie skończyła się w.. 2023. Od tego czasu indeks osuwa się i spadki przyspieszyły w listopadzie. Zgodnie z planem czekamy na podwójne dno na przełomie 2025/26.

Jednocześnie hossa trwa na quality - spółkach płynnych, poprawiających zyski. Ruszają też spółki zdołowane z perspektywami poprawy wyników. Akcjonariat nie kwapi się już do sprzedaży i trzeba skubać wyżej.

Trafia do mnie sporo analiz, że jesteśmy w dojrzałej fazie hossy, albo nawet w trakcie "topping process" dla globalnych rynków akcyjnych. Skąd taki rozjazd? U mnie końcówka cyklicznej bessy, a w innych analizach dopiero początek?

Kwestia indeksów, które się analizuje. Inne wnioski wyciąga się z analizy WIG czy S&P500, a inne z szerokiego, nieważonego indeksu. Małe i mikro spółki wyceniają spowolnienie gospodarcze, które rozlewa się na branże i mniejsze podmioty. Kiedy spowolnienie, bądź nawet recesja, zostaną publicznie obwołane, znajdzie się usprawiedliwienie dla spadków. W tym czasie rynek szeroki rynek powinien być już w młodej hossie cyklicznej.

Zauważyłem, że wszystkie moje indeksy nieważone wskazały mini-panikę 1 grudnia. Np. taki biorący mediany, czyli jeszcze bardziej wskazujący przeciętność niż zwykła średnia arytmetyczna:

Kapitał płynie na GPW nieprzerwanie od 2018:

Wnioski:

- spadki cykliczne zgodnie z planem, spółki w zaawansowanych trendach spadkowych pogłębiają dołki,

- quality nie spada,

- na rynku roi się od okazji fundamentalnych - spółek porzuconych, bez długu, z kasą na koncie, płacących dywidendy.

Poprzednio łowiliśmy okazje, teraz siejemy kapitał, żeby wydał za 2 lata solidny plon :)

Czas łowów

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 23 Nov 2025 14:29:00 +0000

Rynek wreszcie wybił w dół. Po miesiącach czekania zarzucamy sieci. Pęknięcie bańki AI, bessa, kryzys, recesja, wojna. Takie nagłówki medialne powinny towarzyszyć klasycznemu końcowi bessy.

Dzisiaj wracam do wskaźników liczących odsetek spółek, które znajdują się powyżej 50-dniowego dołka, 200-dniowego oraz dla których średnia 50-dniowa znajduje się powyżej 200-dniowej:

Zauważalne jest podobieństwo wskaźników w hossie 10.2022-06.2024 do zachowania rynku w latach 2009-2011.

Podobnie jak wtedy pierwsza część hossy przyniosła dynamiczne odbicie szerokiego rynku (10.2022-06.2023), po którym nastąpiła hossa selektywna. Indeksy ważone kapitalizacją wspinały się w górę, a szeroki rynek osuwał się. Widać to na indeksie STOOQ dla GPW:

Gdyby kontynuować analogię, silne odbicie z pierwszej połowy 2025 odpowiadałoby odbiciu z początku 2012:

Dołek wskaźników wypada dla bessy 2011 ok. października, a dla 2024 w grudniu. Zobaczmy jak dalej zachował się indeks małych spółek SWIG80:

Nie bagatelizuję ryzyk. Rosja jest zwierzęciem zapędzonym do rogu. Będzie kąsać, podsycać strach. Niemniej większość wskaźników szerokorynkowych wskazuje na początek szerokiego ruchu w górę od stycznia 2025.

Przetestujmy taki scenariusz "podwójnego dna" (pierwsza część bessy: druga połowa 2024, odbicie od stycznia 2025 i szukanie drugiego dna). Na wskaźniku CLOSE > SMA(200) mieliśmy po 2009 3 takie sytuacje:

Po uśrednieniu ścieżek:

To nie oznacza łatwej hossy. Koniec 2015 spowodował wyprzedaż WIG20 do dołka w styczniu 2016, po czym jeszcze raz rynek tąpnął w czerwcu po wynikach referendum dot. Brexitu. Po obiecującym 2019 rynek runął na wieść o pandemii.

Jednak spółek, które wykonały już większość spadku nie opłacało się sprzedawać w panice.

Dwie gry, jedna historia

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 19 Nov 2025 11:40:00 +0000

Wczoraj premierę miała gra "Detektyw Malinowski", do której napisałem scenariusz i podłożyłem głos głównego bohatera.

Krótka zajawka:

Detektyw Malinowski – audio-wizualne śledztwo noir.

Wciel się w detektywa, który słyszy więcej niż inni. Każdy krok, skrzypienie drzwi i ambient prowadzi śledztwo dalej, a album szkiców pomaga odnaleźć się w świecie, gdzie dźwięk jest mapą.

Słuchawki mocno rekomendowane — im dokładniej słuchasz, tym więcej tropów odkryjesz.

Kompas graficzny + album szkiców ułatwiają eksplorację i dojście do prawdy.

Jeśli lubisz klimat noir i narastającą aurę tajemnicy, to jest gra dla Ciebie.

Gra jest wynikiem naszych prac nad produkcjami dialogowo-muzyczno-dźwiękowymi. Jeśli ktoś czyta bloga dłużej, może pamiętać, że bardzo lubię audiobooki. Dobra powieść i długi spacer przez łąki i lasy. Coś do załatwienia w mieście? Rower, słuchawki, audiobook, podcast, muzyka. Czasem mijam jakieś miejsce i wracają emocje towarzyszące przeżywaniu słuchowiska.

Mówi się, że obraz jest wart tysiąca słów. Szybki rzut oka na dobrze zwizualizowane dane, wyłuskanie informacji z otoczenia. Ale i dźwięk ma swoją rolę. Od tysiącleci opowieść służyła człowiekowi za nośnik wiedzy. Zmysł słuchu pozwala nam skontaktować się z własnym wnętrzem, głęboko skoncentrować.

To jest to co tak lubię za każdym razem, kiedy słucham: jestem jednocześnie w tysiącach miejsc i tysiącach momentów. Wchodzę w kontakt ze sobą.

"Detektyw Malinowski" jest prostą grą narracyjną z lekko wymagającym początkiem: musimy nauczyć się podążania za muzyką (koniecznie ze słuchawkami). Wtedy wszystko staje się już naturalne, aż zaczyna się mieszać - to co sobie wyobrażaliśmy pamiętamy, jakbyśmy widzieli własnymi oczami.

Z góry dziękuję każdemu kto zdecyduje się na zakup i doceni naszą pracę. Jeżeli spodoba Ci się gra i nauczysz się poruszać w świecie, warto sięgnąć po Rosemary's Fate, w której zawiązuje się akcja oraz jest zdecydowanie więcej interakcji (i znacznie wyższy poziom trudności, stąd lepiej zacząć od Detektywa). Oba tytuły można nabyć w bundlu w promocyjnej cenie.

Znalezione ciało. Dwójka zaginionych. Ty – detektyw, który słyszy więcej niż inni. Gra narracyjna noir – dźwięk prowadzi, szkice dopowiadają historię.

Detektyw Malinowski - agent Wydziału XX, zajmującego się badaniem spraw nadnaturalnych, przybywa do Owińsk. Z pozoru normalne śledztwo. Z pozoru, bowiem znalezione odciski palców należą do osobnika zaginionego.. 80 lat wcześniej.

https://store.steampowered.com/app/2334690/Detective_Malinowski_The_Truth_Will_Be_Revealed/

Przed wybiciem

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 25 Oct 2025 14:25:00 +0000

Czytelnicy moich wpisów na blogu i X mogą czuć się pogubieni: raz piszę o hossie, a za chwilę o ryzyku spadków. Jeśli zebrać wpisy z tego roku, to układają się w obraz, ale to zrozumiałe, że przeciętny czytelnik nie ma na to po pierwsze czasu, a po drugie każdego dnia poznaje mnóstwo innych punktów widzenia, analiz długo i krótkoterminowych. W dodatku ich autorzy (włączając mnie) zmieniają swoje nastawienie w zależności od zachowania rynku. To jest całkowicie zdrowe podejście, w końcu nikt nie ma szklanej kuli i jeśli nasze analizy nie wytrzymują konfrontacji z rzeczywistością, trzeba szukać luk i pracować nad lepszymi modelami.

Dzisiaj przedstawię analizę, która może naświetlić mój pogląd. Ostatnie 3 wpisy (4 jeźdźcy inflacji, szerokość rynku) wskazują na dwa procesy. Pierwszy to długoterminowa strategia trzymania się aktywów fizycznych, ponieważ jesteśmy już po drugiej stronie trendu na obligacjach. Od 2020 dług tanieje, waluty są rozwadniane. To jest trend na dekady.

Drugi proces natomiast to przełom cyklicznej bessy i hossy. Jego uśredniony timing kończy się między styczniem a czerwcem 2026. To stoi w sprzeczności z zachowaniem głównych indeksów giełdowych, które biją szczyty. Zatem przyjmuję założenia:

1. Główne indeksy biją szczyty, ponieważ polskie akcje mają w sobie potencjał wzrostu zakumulowany kilkunastoletnim trendem bocznym od szczytu z 2007. Rosną w ramach cyklu inflacji (lepiej mieć udziały w przedsiębiorstwach, które zwiększają obroty w środowisku inflacyjnym, niż w długu, który będzie musiał oferować coraz wyższe odsetki).

Cykl inflacji nie wyklucza deflacyjnych epizodów. Różne towary spadają 50% od szczytów. Jednak w skali lat wracają pod szczyty i ustanawiają nowe rekordy cenowe.

2. Szeroki polski rynek idzie w bok, co widać na wykresach, które wklejam w tym roku. Owszem - część spółek ciągnie główne indeksy, ale cały czas można przebierać w tanich spółkach drugiego i trzeciego garnituru.

3. Jesteśmy pod koniec cyklu Kitchina w fazie bessy, którą widać tylko na części branż. Historycznie zdarzały się już młode hossy (np. 20 lat temu), dlatego cały czas rozbudowuję pozycję akcyjną, a jednocześnie przycinam spółki, które wybijają "za dużo, za szybko".

I teraz na scenę wchodzi wykres korelacji 100 i 30-sesyjnej przeciętnej spółki do indeksu nieważonego wszystkich spółek:

Widzimy na nim, że korelacja przeciętnej spółki z indeksem jest na cyklicznych minimach. Potwierdza to wcześniej opisane obserwacje: część spółek rośnie, część idzie w bok, część spada.

Wskaźnik dystrybucji stóp zwrotu wskazuje, że historycznie taka sytuacja jest dość rzadka. Rynek zbiera siły do wybicia. Wybicie szerokiego rynku ciągnie za sobą większość spółek, które rosną lub spadają w rytm głównego indeksu. Wtedy wskaźniki korelacji rosną. Widzimy wyraźnie, że korelacja rośnie w młodej bessie oraz po ustanowieniu dołka i pierwszych energicznych wzrostach hossy.

W którą stronę rynek pójdzie tym razem? Nie widzę na razie wskaźników wyprzedzających. Ale mam za sobą dwa główne założenia: sekularna hossa na aktywach oraz przełom bessa-hossa. A to mi daje szeroki margines bezpieczeństwa, ponieważ:

1. Jeżeli wybicie będzie w górę, mam już zbudowaną częściową pozycję i będę mógł dobierać akcje.

2. Jeżeli wybicie pójdzie w dół, nie zamierzam sprzedawać swoich atrakcyjnie kupionych akcji, a mam amunicję na kupowanie spółek w jeszcze lepszych cenach.

Podobna sytuacja wystąpiła na początku 2020. Byłem zapakowany na full, bo cykle wskazywały na koniec bessy między grudniem 2018 a wrześniem 2019. Szeroki rynek rósł od miesięcy. I wtedy przyszedł krach covidowy. Dostałem zdrowego łupnia, ale nie sprzedawałem akcji, bo miałem za sobą szeroki margines bezpieczeństwa w postaci fundamentów spółek i absurdalnych wycen. Obecnie co prawda cenom akcji daleko do taniości, ale wiele z nich wycenia niemal same negatywne scenariusze, jak choćby wspominany w poprzednim wpisie Arctic.

Możemy zatem zobaczyć krach, jak i anty-krach, ale w obu przypadkach za rok widzę szeroki rynek wyżej.

I tutaj taka mała dygresja: część graczy postawi na wybicie w górę i zapakuje się w akcje, część postawi na wyjście dołem, kupi jakieś waluty i np. obligacje. Jedna z tych grup będzie miała rację i dużo zarobi (albo nie straci, kiedy akcje spadną). Ci, którzy będą po zarabiającej stronie rynku zostaną guru, a ci drudzy zostaną poturbowani, może na dobre wypadną z gry. Moja strategia nie dopuszcza takiej gry. Muszę wycenić oba scenariusze i dostosować pozycję. Dlatego w przypadku wzrostów nie zgarnę całej puli, ale też w przypadku spadków nie popłynę. Żeby przetrwać w tej grze trzeba stosować się do klasycznych zasad:

Rule No. 1: Never lose money. Rule No. 2: Never forget Rule No. 1.

--------

Co ze scenariuszem długoterminowej bessy? Wielomiesięczne (rok-dwa) osuwanie zamiast szybkiego przeczyszczenia rynku? Na razie nie rozważam tego scenariusza, bo niemal wszystkie moje analizy go nie widzą. Jeśli zaczną się pojawiać ryzyka wystąpienia takiego scenariusza, zacznę dostosowywać strategię. Na tym to polega.

Czekanie

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 17 Oct 2025 09:31:00 +0000

Choć mój grudniowy plan na 2025 został sfalsyfikowany na poziomie głównych indeksów, na szerokim rynku z grubsza się sprawdza. Przypomnijmy skrót z zeszłego roku:

Wnioski:

- nie będzie długich, synchronicznych spadków całego rynku, w których spada wszystko bez względu na fundamenty,

- selekcja będzie kluczowa, branże i spółki rotacyjnie będą wchodzić w trendy,

- odbicie w 2025 będzie dłuższe niż korekty w 2022,

- trzeba uważać pod koniec 2025. Wielu zapakuje się w akcje na długi termin licząc na powtórkę końcówki 2022 - wtedy trzymanie akcji dało rekordowe zwroty w latach 2023-2024. Myślę, że początek 2026 sfalsyfikuje tą strategię.

Całe założenie opierało się o bessę typu W, czyli podwójne dno. Jednak skala wzrostów w 2025 była znacznie wyższa, indeksy pobiły rekordy i cały czas pozostają blisko szczytów wszech czasów. Wystarczy jednak spojrzeć na szerokość rynku i nie wygląda już tak różowo:

Tym razem widzimy odsetek spółek, które pozostają powyżej średnich 50 i 200 dniowych. Ponadto zielony wykres reprezentuje odsetek spółek dla których SMA50 > SMA200. Wszystkie wykresy zakręciły w dół. To nie oznacza automatycznie bessy, ale może zwiastować głębszą korektę.

Może zatem projekcja wtórnego dna na początku 2026 się sprawdzi? Nawet jeżeli to dno przebiegnie znacznie wyżej niż pod koniec 2024, pasowałoby do wykończenia struktur spadkowych na spółkach, które od 2022-2024 pozostają w trendach spadkowych. Jest wiele takich papierów, często czempionów hossy 2020-2021.

Kilka takich spółek wybrałem do obserwacji. Na Arctic trochę kiedyś przyciąłem, ale ruszył za wcześnie, żebym skorzystał. Otlog był jednym z najlepszych zagrań: kupiony idealnie technicznie, sprzedany prawie na szczycie. Trochę potem obniżyłem wynik próbami powrotu, ale całościowo pozostaje w topce. Wirtualnej Polski nigdy w portfelu nie miałem. Na Text właśnie otworzyłem pierwszą kontaktową pozycję.

Indeks znormalizowanych ATC+OTS+WPL+TXT jest czysto syntetyczny, więc te zniesienia fibo pasują pewnie tylko w mojej głowie. Ale tak już jest - mózg potrzebuje kotwicy do zbudowania narracji. Idealnie by było, gdyby indeks spadł na 100. Nie dość, że

- okrągła liczba 100,

- ostatnie zniesienie fibo,

- dokończenie formacji A-B-C po 5-falowym wzroście (pamięta ktoś jeszcze fale Elliotta?),

- to jeszcze szczyt z 2016.

Coś dużo tych przypadków.

Wtedy mocno przyjrzę się fundamentom. Bezpieczeństwo finansowe, skrajne historycznie odchylenie w dół, każda ze spółek dzieliła się lub dalej dzieli dywidendami.

Szerokość rynku w październiku

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 05 Oct 2025 10:52:00 +0000

Stwórzmy dwa indeksy:

- odsetek spółek, które znajdują się przynajmniej 25% od rocznego dołka,

- odsetek spółek, które znajdują się przynajmniej 50% od rocznego dołka.

Do tego na dolnej belce odtrendowiony WIG:

Wnioski:

- Wzrosty w 2025 są bardzo wąskie, ledwie 33% spółek urosło przynajmniej 50% od dołka rocznego. Daleko szerokości rynku do rynków byka z lat 2004-2007, 2009-2010, 2020-2021, kiedy odsetek sięgał 80%.

- Jednak odsetek ten rośnie i wybija trend spadkowy. Podobna sytuacja wystąpiła 20 lat temu, co zapoczątkowało bańkę spekulacyjną. Był też jednak podobny przypadek w 2017, wtedy wybicie okazało się fałszywe.

- Mamy wybicie trendu spadkowego na odtrendowionym WIG.

Wykres nr 2

New Highs - New Lows dla GPW:

Średnia roczna (52-tygodniowa) całkiem dobrze pokrywa się z odtrendowionym WIG. Średnia zakręca w górę, zaczyna nowy cykl hossy. To nie oznacza natychmiastowych wzrostów, co świetnie widać w rozminięciu szerokiego rynku z WIG w 2015 oraz 2019 roku.

Rynek może zanurkować, szczególnie duże spółki na których siedzi zagraniczny kapitał. Wystarczy, że szaleniec zza wschodniej granicy coś odwali w przedśmiertnym podrygu. Dla gracza cyklicznego jednak paniki będą okazjami do rozbudowy pozycji, zwłaszcza że na rynku wciąż roi się od bardzo tanich fundamentalnych spółek.

Statystyka stoi już za kupującymi.

Czterej jeźdźcy inflacji

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 28 Sep 2025 17:52:00 +0000

Pierwszy rycerz w zbroi ze złota, srebra, platyny. Za nim okuty w brąz, stal i metale przemysłowe. Trzeci jeździec ocieka ropą. Za nimi podąża jeździec zbożowy, zamykający wielki cykl rozwadniania pieniądza.

Aktualizacja:

Zapomniałem dodać wykres sporządzony pod obraz :) Oto taki roboczy indeks surowcowy złożony ze złota, miedzi, ropy i pszenicy:

Aktualizacja 2:

Pszenica

Dryf

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 17 Sep 2025 19:12:00 +0000

Polskie akcje dryfują. Jedne indeksy biją rekordy, inne zaczynają pokazywać słabość, jeszcze inne od miesięcy wypłaszczają się w ruchu bocznym. Wrzesień miał przynieść słabość, tymczasem coraz więcej spółek wybija wieloletnie trendy spadkowe. Przykładem niech będzie tutaj spółka Grenevia:

Pierwszy atak na opór się nie powiódł. Zgodnie ze sztuką powinniśmy zobaczyć teraz kilka miesięcy konsolidacji nad linią trendu spadkowego i wyrysowanie jakiegoś trójkąta przed kolejnym impulsem nowego trendu.

Indeks "portfelowy" allGpwAlloc, czyli portfel złożony ze wszystkich spółek inicjalnie kupowany za tę samą kwotę (zawiera sporo spółek, które już wypadły z GPW) bije rekordy podobnie jak oficjalne indeksy GPW. Wybiliśmy ATH i oczekujemy kontynuacji trendu.

Inaczej prezentuje się jednak indeks Stooq dla spółek z GPW:

Zacieśniająca się konsolidacja. W którą stronę wybije? Czy od razu w górę na fali jakiejś inflacyjnej ucieczki w aktywa, czy najpierw w dół?

Podobne formacje rysują się na wielu wskaźnikach. Tutaj np. udział spółek pozostających w trendach wzrostowych:

i spółki w trendach spadkowych:

Tutaj przynajmniej średnia 52-tygodniowa (roczna) daje nadzieję na to, że dołek cyklu już za nami i zmierzamy do szerokopasmowej hossy.

Na koniec, żeby nie było zbyt kolorowo, SWIG80 vs NASDAQ:

Liczyłem na odwrócenie trendu, a tu zaczynamy zbliżać się do wsparcia :/

Jak AI pomogło mi stworzyć narzędzia, które planowałem latami

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 07 Sep 2025 17:12:00 +0000

1. Rust

Pewnego lipcowego niedzielnego poranka wstałem z bardzo silnym przeświadczeniem: muszę nauczyć się Rusta! (taki mocno hypowany obecnie języka programowania). Odpaliłem komórkę, znalazłem tutorial (samouczek) i zacząłem czytać. Po 10 minutach mi przeszło. Nie chcę iść tą drogą. Ile to już razy się powtarzało: książki, artykuły, dokumentacje, przepisywanie prostych programików i analizowanie wyniku na funkcjach typu "oblicz n-ty element ciągu Fibonacciego". Nieee. Za stary już jestem. Nie chce mi się poświęcać kilku miesięcy na rozgryzanie kolejnego narzędzia.

Postanowiłem tym razem podejść inaczej: wypróbuję AI. Mam spory kombajn w postaci systemu napisanego w Scali i Pythonie. Poproszę AI o przekładanie mojego kodu na Rusta, zaczynając od podstawowych komponentów. Są to proste biblioteki narzędziowe, nie mające wielu zależności, więc łatwo będzie przepisywać pliki 1 do 1 i "iść w górę" po bardziej złożone.

Praca szła bardzo sprawnie. Do czasu, kiedy dotarłem do mojej "matematyki typów". Scala jest językiem funkcyjnym, dzięki czemu nie musimy skupiać się na myśleniu jak konkretnie ma działać dany kod, tylko jak ma zostać zdefiniowany, żeby realizował daną funkcjonalność. W teorii możemy matematycznie zdefiniować zależności między typami danych, a potem całość się samoczynnie składa w działający program (w praktyce i tak trzeba myśleć o złożoności obliczeniowej, ale to nie temat na ten wpis).

Rust jest z kolei nowoczesnym językiem, który łączy szybkość z elementami funkcyjnymi. Nie będę Was zanudzał szczegółami. Dodam tylko jedno: w Rust udało się zrealizować automatyczne zarządzanie pamięcią na poziomie kompilacji kodu. Dzięki temu aplikacje pisane w Rust są bardzo szybkie, ponieważ nie musi towarzyszyć im system sprzątania pamięci, który wpływa na ograniczoną wydajność aplikacji pisanych w prawie wszystkich obecnie używanych językach (Java, Python, C#, także Scala).

Ta wielka zaleta języka jest też niestety jego wadą: musiałem uprościć złożone zależności mojego systemu ze Scali, żeby dostosować je do filozofii Rusta. Dzięki pracy z AI praca szła niezwykle efektywnie. Po prostu pytałem o wszystko: jakbym miał pod bokiem seniora programistę od każdego języka programowania, architekta systemów, menadżera projektów IT i każdej innej profesji. Czujecie to? Do swojej dyspozycji miałem wysoko opłacanych specjalistów, gotowych odpowiadać na moje pytania 24 godziny na dobę, zawsze chętnych do pracy i to wszystko za darmo!

AI nie tworzył za mnie kodu - często się mylił, podsuwał najszybsze działające rozwiązanie, które z czasem okazywało się nieelastyczne. Ale ja wtedy pytałem: jak to rozwiążemy? Sugerowałem swoje pomysły bazujące na doświadczeniu z innymi językami. I dochodziliśmy do optymalnych rozwiązań. Postępy były ekspresowe, w 2 tygodnie miałem przepisane wszystkie najważniejsze moduły. Co więcej stałem się biegłym programistą Rusta. Nie mogłem oczywiście analizować kodu w głowie, żeby napisać coś od zera, musiałem prosić AI o bazowy kod, ale potem sam go generalizowałem i dalej prosiłem AI o używanie moich funkcji, żeby pisać dalsze elementy. A jak nie wiedziałem jak coś zrobić - to pisałem w Scali i prosiłem o translację na Rusta :)

2. Mikroserwisy

W drugim kroku postanowiłem wykorzystać AI do pomocy w przepisaniu mojego systemu na mikroserwisy. Żeby wygenerować swoje indeksy, raporty, muszę odpalać to ręcznie ze środowiska produkcyjnego (ponieważ system jest w ciągłej produkcji i nie opłaca mi się tworzyć aplikacji). Fajnie by jednak było móc zarządzać nim przez prostą stronkę, wysyłając proste komunikaty: zsynchronizuj mi spółkę X, stwórz dla niej raport, stwórz indeks Y itd.

Od lat przymierzałem się do tego. Z AI postawienie serwera na Rust i pierwszych klientów (Rust i Python) zajęło mi dosłownie 1 dzień. W kolejnych powstała apka (HTML + CSS + JavaScript) do komunikacji z serwerem, żeby zarządzać mikroserwisami. Byłem w takim ciągu, że napisałem od razu system zarządzania użytkownikami i serwis bazodanowy. Normalnie nawet nie brałbym się za to, zbyt wiele niewiadomych. Nie mam pojęcia o czym nie mam pojęcia.

Z AI ten problem zniknął: dostawałem gotowe rozwiązania na tacy. Potem doklejałem kolejne, aż powstawała masa krytyczna kodu, po której musiałem przerabiać kod (fachowo nazywa się to refactoringiem). Oczywiście w tym procesie pomagał mi "senior inżynier oprogramowania" AI, z którym konsultowałem nazewnictwo modułów, funkcji, hierarchię modułów.

Zrobiłem w tydzień właściwie wszystko co miałem w planach + kilka rzeczy, których nawet nie marzyłem zrobić. I wtedy...

3. System do Analizy Technicznej "Podtwórca Charting System"

I wtedy zapytałem AI: jakiej biblioteki użyć do napisania własnego systemu do analizy wykresów. Zawsze miałem z tym problem: tworzę masę wykresów i wskaźników, ale nie mogę ich analizować na wykresie. Mogę tylko wyświetlić w Google Charts i programowo nanieść wskaźniki. Znacie te wykresy, bo publikuję je często na blogu.

AI zasugerował kilka rozwiązań, w tym open source'ową bibliotekę od Trading View: Lightweight Charts. Byłem w szoku: rozwiązanie zawsze było na wyciągnięcie ręki. Biblioteka nie jest tym, co znacie z pełnowartościowej aplikacji TV. Lightweight Charts (dalej będę pisał LC) oferuje bardzo podstawowy interfejs wyświetlenia wykresu, konfiguracji oś czas/cena, dodatkowe panele pod wskaźniki. Wszystko inne musisz napisać sobie sam: rysowanie linii, wskaźniki, interakcja inna niż przesuwanie obszaru wykresu.

I tutaj dobrnąłem do granic AI. O ile w przypadku HTML, CSS i JS oferuje kompleksową pomoc, ponieważ są to technologie powszechne, z niezliczonymi źródłami do nauki, tak w przypadku pracy z LC wielokrotnie prowadził mnie w maliny, ponieważ uczył się na nielicznych, często nieaktualnych przykładach. Ale i z tym sobie poradziłem, ponieważ traktowałem go jak "senior testera" - testowałem koncepcje i przerzucałem do AI logi z błędami oraz kawałkami kodu. Odpowiedzi były błyskawiczne i zazwyczaj bardzo trafne. Czasami upierał się przy błędnym rozwiązaniu i nie dało się przejść dalej, wtedy już sam ogarniałem.

4. Podsumowanie

Analiza git log (dziennik projektu):

2025.07.20 - pierwszy commit, przetłumaczenie kilku pierwszych modułów na Rust

2025.08.12 - koniec przepisywania systemu na Rust (bez większości raportów). Pierwszy commit "provider service start", zaczynam pisanie mikroserwisów.

2025.08.14 - zaczynam równolegle prace nad GUI (graficzna aplikacja do zarządzania serwerem)

2025.08.18 - pierwszy commit z inicjalnym kodem apki do analizy technicznej

2025-08.19 do 2025.08.24 wyjazd, brak dostępu do komputera

2025.09.07 - stan apki do AT na dzisiaj:

Mam wszystkie podstawowe funkcjonalności:

- zaciąganie wyrażeń (mogę tworzyć dowolne indeksy z wykresów wpisując matematyczne wzory),

- rysowanie linii, linii pionowych i poziomych, kilka prostych funkcji typu średnie kroczące,

- wczytywanie wyrażeń w tle do porównań z wykresem głównym (z opcją synchronizacji do wykresu głównego),

- wszystkie kluczowe skale (lin, log, procentowa), opcje wyświetlania wolumenu (na osobnej belce lub bezpośrednio z wykresem).

Na dowód wykres WIG z naniesionym wskaźnikiem "Spółki powyżej średniej 200-dniowej":

Jak widać w półtora miesiąca z prawie tygodniową przerwą w trakcie zrealizowałem projekty, do których nie mogłem zabrać się od lat. Na koniec poprosiłem go o wygenerowanie ikonek do składowych budowanego systemu (trochę musiałem poprawić loga w Gimpie):

Ile w tym pomocy AI?

Na pewno nie zrobiłbym tego wszystkiego bez pomocy asystentów. Jest to genialne narzędzie, żeby rozpocząć pracę w domenie, w której masz niewielką lub żadną wiedzę. Od razu dostajesz pierwsze działające rozwiązanie, na którym możesz budować kolejne elementy.

Im bardziej mój system złożony, tym mniej korzystam z pomocy AI. Ostatnie kilka dni upłynęły głównie na refaktoringu, generalizowaniu rozwiązań, nieustannym szukaniu optymalnej struktury projektu i usuwaniu kodu, aż zostanie tylko to, co niezbędne. AI w tym już nie pomaga. Coraz częściej korzystam z niego jak z juniora: zrób to tak jak tutaj, sprawdź elementy redundantne, konflikty itd.

Gdybym nie był doświadczonym twórcą systemów informatycznych, nie wiedziałbym jak to kontrolować. AI nie rozumie struktury projektu, mnoży dublujące się rozwiązania. Jak tworzy drobny podsystem, ten ma swoje stany, które konfliktują się z innymi. Kiedy poprosiłem AI o stworzenie FSM dla pierwszej wersji, kiedy jeszcze system nie był złożony (finite state machine - sposób organizacji pozwalający kontrolować przepływy poprzez stan, w jakim znajduje się system), stworzył kompletnie bezsensowne zależności. Musiałem go przystopować i zaimplementować to samemu. A potem rozbijać system na drobne, "atomowe" funkcje w wyspecjalizowanych bibliotekach, nim ponownie korzystałem z pomocy. Nowe fragmenty pisane przez AI przechodzą już przez mocne sito mojego systemu.

Gdybym nie programował od ćwierć wieku, nie pisał swoich języków, nie wciągnąłbym Rusta w 2 tygodnie. Ale: gdybym miał zaczynać od tutoriali i książek, potrzebowałbym miesięcy na opanowanie języka i wielokrotnie utknął na rzeczach, które w każdym języku działają, a Rust ich zabrania.

AI nie jest jeszcze w stanie zastąpić moich umiejętności. Ile to potrwa? Rok, dwa, dziesięć? Prędzej czy później wciągnie wszystkie programy świata, pozna wszystkie znane wzorce, wygeneruje swoje. Póki co sięgam do szuflady pomysłów, planów na "może kiedyś" i realizuję je z AI.

Maraton, który nie poszedł zgodnie z planem

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 29 Aug 2025 15:52:00 +0000

Technologia ułatwia życie. I często je z tego powodu komplikuje. Po kilku latach ogarnąłem w końcu jak wgrać trasę do zegarka. To otworzyło nowe możliwości: zamiast polegać na publicznych drogach bądź znajomych szlakach, mogę wyznaczyć trasy oparte o szlaki turystyczne. Nie przeszkadza brak internetu, zegarek pokazuje kierunek na podstawie GPS oraz trasę na bazie wgranej wcześniej ścieżki.

Dlatego przy okazji wylotu do Lecco nad jeziorem Como przygotowałem sobie taką trasę. Miasteczko leży pod uroczą górą Monte Coltignone (1479 m n.p.m.), na którą postanowiłem wejść.

9 lat temu przebiegliśmy z Tomkiem sąsiadujące z Como jezioro d'Iseo. Tomek opisał wyprawę w 3 częściach:

https://runaroundthelake.blogspot.com/2016/11/giro-del-lago-diseo-dzien-1-idea-i.html

https://runaroundthelake.blogspot.com/2016/11/giro-del-lago-diseo-dzien-2-bieg.html

https://runaroundthelake.blogspot.com/2016/11/giro-del-lago-diseo-dzien-3-powrot-i.html

Trasa wokół Iseo miała 70 km, Como ze względu na charakterystyczny kształt odwróconego Y jest o wiele dłuższe, zatem bieg dookoła jeziora nie wchodził w rachubę. Postanowiłem zatem przebiec ok. 20 km wzdłuż jeziora, zwiedzić małe miasteczka i wioski a potem wrócić przez Monte Coltignone, robiąc ok. 40 km.

Planując trasę z mapami internetowymi wyznaczyłem sobie dwa główne punkty wycieczki: kąpiel w wodospadzie Cascata Del Cenghen oraz punkt widokowy Belvedere Parco Valentino blisko szczytu, z którego rozciąga się niesamowity widok na całą odnogę jeziora. Z punktu widokowego już krótka droga na szczyt i zbieg niczym kozica do miasteczka Laorca, skąd asfaltowymi drogami miałem wygodnie wrócić do Lecco.

Wszystkie punkty planu zaliczyłem. Tyle, że poszło zupełnie inaczej niż się spodziewałem... Ale po kolei.

Przerwany szlak

Początek biegu zaczyna się od śniadania. Tutaj jestem od lat konsekwentny: jajecznica z 3 jaj, pomidory, papryka, pieczywo, kawa. Solidne śniadanie, które co prawda ciąży przez 2 godziny, ale daje paliwo na pierwsze 20 km.

Na trasę zabrałem wafelki kakaowe, pół litra (kefiru) i 2 litry wody. Miało padać późnym popołudniem, ale już się poznałem na parnym podalpejskim klimacie, który przy niewielkiej ilości słońca potrafi skutecznie przegrzać organizm. Stąd zresztą planowana kąpiel w wodospadzie - nie tylko jako atrakcja, ale i schłodzenie ciała.

Spakowałem również słuchawki, żeby w drodze powrotnej słuchać muzykę i utwór, który najbardziej pasował mi do wyprawy: Donaukinder zespołu Rammstein.

Kwadrans po 9 zaczynam z głównego skweru.

Pierwszy kilometr krążę po mieście, w tym czasie zegarek nie może złapać GPSa, albo ja nie umiem go obsługiwać. W końcu pod samą górą zaskakuje.

Kończy się miasteczko, zaczyna szlak turystyczny. Na mapie wygląda na płaski, jednak to tylko iluzja wykresu liniowego zestawionego z wejściem na górę. W praktyce są to liczne podejścia i zejścia między górą a jeziorem. Bardziej niebezpieczne odcinki zabezpieczone są siatkami przed spadnięciem lub kamieniami, które mogą spaść z góry.

Biegnie się bardzo przyjemnie, gdy nagle w połowie trasy do pierwszego miasteczka natykam się na taki znak (ten konkretny jest akurat z drugiego końca szlaku):

Zamknięte i cześć. Zawracaj, nie ma innego przejścia, kończ waść wyprawę.

Dlaczego zamknięty? Pewnie gdzieś przerwany. Ale tu nie jest wysoko, więc jak dotrę w miejsce, które się osunęło, podejmę decyzję co dalej. Wysokość przekracza już 300 metrów, wyłaniają się zza drzew pierwsze panoramy.

W końcu poznaję przyczynę zamknięcia szlaku. Pierwsze osunięcie:

Ok, może zimą jak jest ślisko to może być niebezpieczne, ale teraz nie stanowi przeszkody. Myślę sobie: jeśli pojawi się coś naprawdę niebezpiecznego, to w relacji pominę cały dany szlak. Nie chcę, żeby ktoś na niego wchodził pod wpływem mojej relacji. Na pewno nie szedłbym tu z dziećmi, ale dla doświadczonego górskiego biegacza ten odcinek nie przedstawiał trudności.

Widzę już pierwsze miasteczko: Abbadia Lariana.

Trafiam na parę pierwszych turystów na szlaku. Idą z naprzeciwka - dobry zwiastun - jest przejście! I wtedy wyłania się już konkretnie zawalona ścieżka:

Czy ci turyści szli z Abbadii, czy zawrócili? Po chwili namysłu piszę do chłopaków z Tricity Ultra:

Ja: Tomek, iść dalej?

Tomasz: Iść

Tomasz: Też mi kazałeś iść

To nawiązanie do naszej przeprawy wzdłuż tuneli d'Iseo. Opracowuję przeprawę powyżej ścieżki, gdzie chwytam się drzewek i bez większego problemu pokonuję odcinek.

Nad Como

Kilometr później jestem już w Abbadio. Miejscowość dla plażowiczów, bez większych zabytków. Założyłem swoją ulubioną koszulkę z biegu Solidarności z czerwonymi rękawami:

oraz białe skarpetki do sandałów, żeby wraz z sarmackim wąsem dopełnić narodowego anturażu.

Schłodziłem twarz i ruszyłem dalej. Szlak zmienił się w malowniczą trasę dla pieszych. Przed Mandello ujrzałem uroczy stary kościółek.

W środku pokryty był w całości freskami. Ech, gdybym mógł dłużej zostać...

W miasteczku był jeszcze drugi kościół, ale wystrój miał już barokowy, więc nie wzbudził większych emocji. Za to zaintrygowały mnie obrazy drogi krzyżowej. Mój przyjaciel Marek, historyk sztuki, zawsze się ze mnie śmiał, że nie odróżniam wesołej twórczości od sztuki. No dla mnie te obrazy coś w sobie miały, więc je zachowałem.

Dłużej nie było co kręcić się w miasteczku, zacząłem kierować się do wyjścia. Ale ze względu na prace remontowe na linii kolejowej musiałem zboczyć z wyznaczonej trasy. Postanowiłem zajść do niewielkiej Maggiany, która wznosi się już nad Mandello. W nogach miałem 17 km i ponad 600 metrów wzniesień. Zaczynałem odczuwać skutki upału. Maggiana wyglądała uroczo, jakby żywcem wyjęta ze średniowiecza. Na placyku był kamienny zlew i kranik z chłodną wodą.

III

W górę

Powoli opuszczałem zamieszkane tereny.

Kolejne 10 km miałem iść już niemal ciągle pod górę leśnym szlakiem.

Na 20-stym km tradycyjnie zjadłem kilka wafelków i popiłem kefirem. Kwaśny kefir świetnie łagodzi słodycz, a razem dają energię na drugą część trasy. Zbliżałem się do pierwszego ważnego punktu na trasie: wodospadu.

Woda - cudownie lodowata! Odzyskałem lekkość.

Która z kolejnym kilometrem wyparowała. Szlak był ciężki. Kamienisty, obijał stopy w nieamortyzowanych sandałach. I ciągle pod górę. Przypominały mi się górskie ultra. To miał być maraton turystyczny, a nie górski! Że też nie wpadłem na to kreśląc mapę z ponad 2 km przewyższeń...

Byłem coraz wyżej, ale jak to w górach: za każdym szczytem wyłaniał się kolejny i kolejny. Człapałem w parnym powietrzu nie siląc się na oczekiwania, że to się kiedyś skończy. Górskie ultra wyleczyły mnie z nadziei. Trzeba po prostu iść.

W końcu kamienisty szlak przeszedł w uliczkę. Usiadłem, dopiłem kefir i wciągnąłem kolejne wafle.

I tak dotarłem do turystycznej wioski Meridiana. To ja tu wypruwam sobie żyły, żeby wdrapać się na punkt widokowy, a inni wsiadają w autobus lub samochód, dojeżdżają do wioski i idą kilka km wygodnym szlakiem :)

Skorzystałem z wygód i ja. Zmęczenie odeszło. Za to przyszły skurcze nóg. Jakby tylko na to czekały. Z przodu pod lewym kolanem. Wygina mi nogę, powłóczę nią. Ale nie panikuję - już to przechodziłem na ostatnich biegach górskich. Za kilka minut przejdzie. Przeszło. I wyszło za prawym kolanem. To nawet było zabawne. Jakby każdy mięsień chciał ponarzekać, że było mu ciężko.

Tak jak wcześniej byłem sam na szlaku (nie licząc grupki Włochów, która chyba szła do wodospadu), tak teraz mijam sporo turystów. I wielu z nich rozmawia po polsku. Nagle patrzę: idzie z dziewczyną gość podobny do Tomka i rozmawiają po naszemu. Mówi mi - buongiorno!, ja mu - cześć! Nawet zdziwił się jak Tomek. Zanim wyciągnąłem aparat zdążyli się oddalić.

Czuję bliskość głównego celu wyprawy. Jestem na wysokości chmur.

Wreszcie docieram do platformy. Tego momentu najbardziej się obawiałem na kanapie: że w trakcie kręcenia filmiku telefon mi spadnie w przepaść.

Cały film z panoramą jest w teledysku, który zamieszczę na końcu wpisu. Widok był nieziemski. Nagle zobaczyłem, że chmury gwałtownie wznoszą się w kierunku szczytu. Trzeba się zbierać, nim zacznie padać.

Jestem już mentalnie w domu. Wszystkie cele osiągnięte. Dochodzę jeszcze na szczyt Coltignone, który jednak jest zarośnięty lasem, a chmury zasłaniają widoki.

Walka o życie

I tutaj zaczyna się etap, którego kompletnie nie wziąłem pod uwagę. Otóż zdając się na aplikację do wyznaczania trasy, wybrałem szlak pieszy, który okazał się częściowo wspinaczkowy. Pierwsze zaniepokojenie tknęło mnie, kiedy zacząłem schodzić ze szczytu. Samotna tabliczka wskazywała w... przepaść.

Ścieżka prowadziła granią, ale gdzie nie spojrzeć to otchłań.

Zszedłem kawałek i usiadłem, żeby zrobić zdjęcia.

Spojrzałem w górę: uff ale stromizny pokonałem. Na razie wciąż nie byłem świadom, co mnie czeka.

Tu jeszcze dało się usiąść, wyszedłem wreszcie z chmur. Widok... budził respekt.

Zaczynam schodzić i nagle widzę leżące w trawie łańcuchy. A dalej przypięte do skał. Bo kolejny odcinek trzeba pokonać wzdłuż takiego klifu nad przepaścią! Wtedy zacząłem się naprawdę bać. Trzymałem się kurczowo łańcuchów i ostrożnie stąpałem. W głowie kotłowanina myśli: co jeśli to szlak wspinaczkowy? Co jeśli trzeba mieć jakieś przypinacze, kask i inne przybory? Co jeśli szlak będzie nieczynny w połowie trasy? Co wtedy? Czy dam radę wrócić?

- Przestań panikować! - usłyszałem głos z Cienia. Skup się na nie popełnieniu błędu. To wszystkie "co jeśli" to tylko niepewność. Prawdziwe ryzyko to nieostrożność. Podłoże jest stabilne, łańcuchy solidne, mam trasę na zegarku, szlak jest oznaczony, a sandały są przyczepne do chodzenia po górach.

Wszedłem w tryb przetrwania. Widzenie tunelowe, pełna koncentracja na pokonaniu przeszkód, tętno spadło o połowę do 80, podczas gdy pod górę dochodziło do 180. Kolejny problem: jeden odcinek trzeba zejść po skale. Jedną ręką trzymam łańcuch, drugą skały. Uspokajam się - to nie jest ścianka, gdzie ześlizgują mi się palce. To bardziej jak schodzenie po drabinie.

Pierwsze "pionowe" zejście za mną. Idę wzdłuż góry, czasem udaje się potruchtać. Nawet trochę pod górę (co w tym momencie mocno obniża morale). Wdrapuję się na mały szczyt i zonk. Nie ma szlaku. Gdzie nie spojrzę - przepaść. W jedną stronę wygląda jak ścieżka, ale zegarek pokazuje, że to przeciwny kierunek. Za to zgodnie z zegarkiem schodzę z 2 metry w dół i takie skały, że nie wrócę. Wchodzę znowu na szczyt. Niech mnie już lepiej piorun trafi (zaczyna kropić), niż miałbym tu spaść. Została ostatnia opcja: krzaki. Rozsuwam je - i jest! Czerwona kropka na kamieniu. Ależ ulga.

To był najbardziej kryzysowy punkt zejścia. Mimo, że zaczęło padać, poczułem się pewniej. Zszedłem już kilkaset metrów. Był jeszcze jeden bardziej niebezpieczny odcinek, pod takim nawisem. Nie pamiętam już czy przed tym szczytem, czy za nim.

Pojawiły się dłuższe odcinki leśne. Zacząłem wdrażać plan zbiegania na kozicę. Kilka odcinków zjechałem na tyłku, kilka razy zatrzymałem się na drzewie. Podrapałem ręce i nogi, pobrudziłem się błotem. To było ryzyko. Niepotrzebne. Zwolniłem. Łańcuchy pojawiały się na odcinkach, gdzie nie było drzew. Ale już nie czułem lęku, bo nie było takiej przepaści jak ze szczytu. A zatem to siedziało w głowie. Lęk wysokości.

Deszcz przeszedł w ulewę. Byłem kompletnie przemoczony. Wyszedłem z lasu i ujrzałem mroczne szczyty góry na tle czarnych chmur. Cóż za zniewalający widok. Oparłem się o drzewo i wyciągnąłem telefon, żeby zrobić TO zdjęcie. Byłoby idealnym podsumowaniem wszystkiego, co przeszedłem. Ale nie miałem suchego skrawka materiału, żeby osuszyć szybkę i nie byłem w stanie odblokować telefonu. Palec ślizgał się, kreśląc losowe zygzaki. Schowałem telefon, żeby się nie zalał i ruszyłem dalej.

Który to był kilometr? Wszystko już się zlewa. Ścieżka szlaku była nitką z kamykami, która często znikała, zegarek miał odchylenia po kilka metrów. Ale to nie mogło mnie zaskoczyć. Najbardziej stromy odcinek szedł 330 metrów w dół na 1 kilometrze. I technicznie był bardziej wymagający niż to przesuwanie się z łańcuchami "na klifie". W końcu wybiegłem z lasu, zobaczyłem asfalt i wykrzyknąłem "Jestem uratowany!". Cieszyłem się jak dzieciak. Podziękowałem najwyższemu jak Salieri: Grazie Signore!

Tylko u mnie to było z autentyczną wdzięcznością :)

Zostało 5 km do domu. Z góry, w ulewie, po asfalcie. Czyli: będzie lekko, będzie chłodzenie i nie będzie ryzyka potknięcia. Spływałem sobie z wodą płynącą ulicami.

Epilog

Pisałem przy okazji pierwszego szlaku, że jeśli zrobię coś niebezpiecznego, to tego nie opiszę. W tym wpisie opisałem wszystko jak było. Bo po fakcie dowiedziałem się, że to jednak normalny szlak pieszy Sentiero G.E.R. Dla wspinaczy i doświadczonych piechurów. Nie zrobiłem nic nielegalnego. Zapewne dla ludzi, którzy wchodzą na góry typu Orla Perć, to przedszkole. Teraz kiedy już wiem, że szlak jest w pełni zabezpieczony, niepewność zniknęła. Nie ma już miejsc, które mogą mnie zaskoczyć. Wiem gdzie rozsunąć krzaki, żeby odnaleźć kamień z czerwoną kropą. Gdybym miał wejść czy zejść nim po raz drugi, nie byłoby tego strachu przed nieznanym.

Na koniec utwór, który towarzyszył mi przy planowaniu tej wyprawy. Epicka solówka z widokiem ze szczytu - tak jak sobie wyobrażałem :)

Gamedev w sekularnej bessie

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 15 Aug 2025 14:38:00 +0000

Dwa lata temu zamieściłem długoterminową projekcję dotyczącą WIG_GRY (wcześniej WIG_GAMES), którą kierowałem się od 2021. Założyłem wówczas, że pęknięcie bańki na producentach gier w 2020 jest podobnej skali, co pęknięcie bańki na budowlance w 2007, więc skumulowane zachowanie spółek z portfela złożonego z tych spółek może zachowywać się podobnie.

Pamiętam bardzo dobrze słabość WIG_BUDOW, ponieważ przez kolejne lata kupowałem spółki z tego segmentu po bardzo niskich cenach, ze świetnymi wskaźnikami fundamentalnymi, i niewiele z tego wynikało. W hossie trochę odbijały, w bessie wybijały nowe dołki. Spółki zapowiadały wysokie dywidendy, drobnica się rzucała, fundy wypychały akcje, a potem okazywało się, że kolejne kwartały przynosiły spółkom straty. W dodatku liczne "okazje" za 10% wartości księgowej zgłaszały upadłość. Nauczyłem się wtedy, żeby nie tykać spółek z segmentu pozostającego we wczesnej fazie sekularnego rynku niedźwiedzia.

Ile taka faza może trwać? Wyznacznikiem jest dla mnie NASDAQ po pęknięciu bańki w 2000 roku. Na wykresie NASDAQ/S&P500 widzimy dynamiczny spadek siły relatywnej do 2002 roku, po czym konsolidacja aż do 2007 lub nawet 2008, zależy odkąd liczyć zmianę trendu:

Wniosek: po pęknięciu bańki kupno dołka nie gwarantuje sukcesu. Mogą upłynąć lata, nim inwestorzy przypomną sobie o spółkach z indeksu i wróci kapitał zdolny popchnąć wyceny.

Analogię do WIG_BUDOW pokazałem na Twitterze w marcu 2023:

październik 2023:

czerwiec 2024:

grudzień 2024:

Analogia na głównych indeksach (WIG_GRY vs WIG_BUDOW) szwankuje z powodu siły CD Projekt. Główna spółka z indeksu ciągnie indeks, podczas gdy reszta głównie spada:

Wprowadzam wówczas kolejne dwa alternatywne indeksy branżowe (tutaj zostawię tylko jeden, bo są podobne). Sposób liczenia tego indeksu jest prosty: kiedy spółka pojawia się w indeksie, kupujemy ją za równą kwotę i zostawiamy. W ten sposób rośnie waga spółek, które mocno rosną, a nie tych, które mają wysoką kapitalizację, co bardziej odzwierciedla szanse drobnych inwestorów na zarobek. Taki indeks lepiej oddaje szerokie zachowanie branży:

Tutaj załamanie portfela spółek growych zawdzięczamy głównie krachowi na 11 Bit, ale w tym czasie spadają również inne gwiazdy jak Creepy Jar czy Vivid. W ten sposób dostajemy analogię do wtórnej wyprzedaży na budowlance z lat 2010-2011.

Analogia zatem trafnie typuje odbicie korekcyjne na początek 2025, co pokazuje wykres z marca 2025:

Stawiam wtedy tezę, że czeka nas ostatnia fala wyprzedaży, analogiczna do rzezi, jaka dokonała się na budowlance w 2012 roku.

I tak przechodzimy do sierpnia 2025:

Koszyk spółek growych znowu zakręca w dół. Analogia wielkiej branżowej bessy kończy się na początku 2026. W 2012 spółki budowlane zakończyły sekularną bessę i przez kolejne 5 lat korygowały spadki. W 2017 znowu przyszła bessa i do początku 2020 zniosła większość odbicia. 13 lat zajęło indeksowi wejście w sekularną hossę.

Oczywiście rozliczę swoją analogię do końca. Jeżeli dalej się wypełni, być może zacznę szukać spółek gamingowych w styczniu-marcu 2026.

Wątek na X:

https://x.com/podtworca/status/1945010523386376328

Rok na GPW bardzo średni

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 31 Jul 2025 13:06:00 +0000

Mimo silnych wzrostów indeksów GPW w tym roku, indeks Stooq Poland All Stocks Price Index (^_PL) idzie wzdłuż uśrednionej ścieżki z ostatnich 10 lat.

Jak widać wchodzimy w sezonową słabość. Sprawdźmy odchylenie standardowe:

W latach hossy wzrosty były silniejsze, w latach bessy spadki głębsze. W 2025 idziemy niemal dokładnie po uśrednionej ścieżce. Nadal jednak - i w scenariuszu hossy, jak i w scenariuszu bessy druga połowa jest słabsza dla przeciętnej spółki na GPW.

Czy zatem sprzedać wszystko i ruszyć w Bieszczady?

To już zależy od indywidualnych strategii. Ja pisałem wielokrotnie, że zakończenie cyklicznego okienka bessy na GPW wypada mi na początku 2026, więc zakładałem bazowo drugie dno bessy bądź słabość do tego czasu. Mój plan zakłada również akumulację akcji w tym czasie.

Sporo było o JSW. 3 razy wychodziłem z pozycją na 0 i 3 razy zawracała w dół. I chociaż na papierze są ruchy po kilkadziesiąt % w górę i dół, nie patrzę na niego w skali logarytmicznej. Czy JSW chodzi po 20, czy po 28, to są zaledwie ząbki w zaznaczonym okienku:

Prawdziwe pieniądze znajdują się na cyklicznych szczytach. Jeśli spółka powiedzmy spadnie teraz z 24 na 15 zł, to będzie 9 zł straty na akcji. Mogę to wziąć na klatę, bo nie uśredniam strat. Podobnie gdyby urosła 9 zł na akcji do 33, to i tak niewiele mi to zmienia. Poluję tutaj na ruch 50 zł na akcję, wtedy realnie go odczuję.

Kilka kolejnych wskaźników wskazuje delikatny optymizm dla indeksu ^_PL:

Zwrot za ostatni rok wynosi w tym momencie ok. -9.5%. Cyklicznie dołki wypadały wyżej, jednak szczyty wcześniejszej hossy również były znacznie wyższe. Tymczasem indeks PL zapalił szczyt hossy w 2023 ze zwrotem ledwie niecałe 9%. Tak tragicznie również wcześniej nie było. Może zatem po słabym wzroście spadek również nie będzie głęboki.

Drugi wskaźnik to liczba sesji wzrostowych za ostatni rok, wykres w skali miesięcznej:

Lubię ten wskaźnik, bo wyprzedza ekstrema. Wydaje się, że on również zakręca w górę. W praktyce oznacza to, że PL może zrobić jeszcze wtórne dno bessy, ale w skali ok. pół roku powinniśmy zaczynać cykliczną hossę.