Pokolenie Mario

[*]

2016-03-15T16:00:00.003-07:00

Nie, nie chodzi o koniec bloga, chociaż wiem ze trochę ostatnio olałem temat. W zeszłym tygodniu Microshit sprawił, że znikły moje resztki uczuć wobec iksboksów. Zamknięcie studia Lionhead to ogromny cios. Dzięki Peterowi Molyneuxowi i jego ekipie doświadczyliśmy uczucia boga czy pięknej historii bezimiennego chłopca i jego siostry Teresy. Żegnamy studio, lekcją historii.

By zacząć rozważanie na temat Lionhead Studios należy cofnąć się sporo wstecz, aż do roku 1987, kiedy to z ulic znikał kicz disco, a zaczynał królować grunge i rap, w polskiej telewizji pojawiły się Smerfy a w Urugwaju urodził się Luis Suarez. Ah te ciekawostki. Wtedy tez do życia powołano studio deweloperskie Bullfrog, które miało w przyszłości wprowadzić wiele rewolucji związanej z grami strategicznymi. Ich pierwsza popularną produkcją była seria Populus, w której gracz wcielał się w bóstwo (później ta sama koncepcja przewijała się produkcjach Molyneuxa).

Gracz kierował bezimiennym bogiem, który kontrolował swoich wyznawców. Easy. Gra przyczyniła się do powstania gatunku „Gry w Boga”. Gry w tym nurcie ukazywały kontrole świata na dużą skalę przy pomocy zdolności nadprzyrodzonych i kontroli minionów, których określano mianem wyznawców/sług. Wracając, Populus okazał się ogromnym sukcesem, podobnie jak jego kontynuację. Studio rozwijało koncept boskiej kontroli (chyba mieli jakiś kompleks w tamtym czasie) i tak powstały produkcje takie jak: Magic Carpet (czarodziej na latającym dywanie rzuca czary, wszystko to w zamknięte w FPS’się, trochę wtf) Dungeon Keeper (symulator złego boga, mistrza lochów) Syndicate (gracz wcielał się w szefa tytułowego syndykatu, jedna z lepszych gier z tamtego okresu, do dziś zagrywam w wersje na PSP) oraz seria Theme, w tym z perełką Theme Hospital, przezabawnym symulatorem prowadzenia szpitala. Właśnie ta gra była ostatnią do której rękę przyłożył Molyneux, który opuścił firmę by założyć swoje własne studio – Lionhead Studios.

Pierwszą produkcją nowej stajni Sir Petera, był król, magnus opum „boskich” gier, legendarna już strategia Black & White. Gracz wciela się w role młodego Boga (no kurwa pomysł to nie był zbyt oryginalny, mam wrażenie, że Molyneux w kółko robił ta sama grę tylko zmieniał tytuł i dodawał jakieś nowe pojedyncze wątki). Jednak w tej grze pojawił się koncept który był rozwijany w praktycznie wszystkich późniejszych grach Lionhead – karma. Już od początku gry widać mocne nastawienie na wybór złej lub dobrej strony, nawet narracja podzielona była między Anioła i Diabełka. Mogliśmy zdecydować, czy będziemy miłosiernym bogiem, który dba o swoich poddanych, rozpieszczając ich cudami urodzaju, czy pomagając w potrzebie. W opozycji mogliśmy zostać okrutnym bóstwem, który skupiał się na wojnie, okrucieństwu i rzezi, czyniąc z wiernych niewolników religii (trochę jak ojciec Rydzyk).

Wszystko to odzwierciedlał chowaniec – również nowość. Był on zwierzątkiem, odzwierciedleniem naszych zachowań, który żył na ziemi wraz z wiernymi, pomagając im lub wkurwiając ich, no bo jak można nazwać sytuacje w której przeciętny Kowalski, modlący się rolnik, wstaje rano i widzi wielką świętą krowę srająca przed domem. Poza utrzymywaniem cywilizacji zadaniem gracza było także wychowanie naszego Chowańca. Tak o to jak już wspomniałem mógł on np. kupkać na ludzi, dla zabawy, lub użyć odchodów by nawozić pola. Z czasem chowaniec zmieniał wygląd, zależnie od tego czy bardziej słuchaliśmy diabełka, czy aniołka, przypominając świetlistą postać lub najmroczniejszego demona.

To wszystko stanowiło fundament jednej z najważniejszych dla mnie produkcji – pierwszej gry Molyneuxa która odchodziła od strategicznej formy – bajkowej gry akcji z domieszkami rpg – Fable.

Wyobraźcie sobie historie, a w zasadzie baśń, o bohaterze. Bohaterze, który ze zwykłego chłopca staje się legendą. Znacie ten schemat, chłopiec się rodzi i w szybkim montażu dowiadujemy się jak został wojownikiem/magiem/złodziejem, no i lecimy dalej z rpgiem. Ale dlaczego skracamy tą historię? Dlaczego nie dorastamy z bohaterem? Dlaczego w opowieściach o magii i mieczu wybór między złem i dobrem sprowadza się do innego filmiku na końcu gry. Dlaczego wybory nie wpływają na świat, na naszego bohatera. Pięknatwarz z blond zaczesem nie pasuje mi do złego tyrana. Tak właśnie pomyśleli też twórcy Fable.

Ale opowieść o bohaterze to nie tylko różki czy aureolka nad głową. To także opowieść, o rodzinie, wielkich czynach i wspaniałych herosach. Przez trzy części tej baśni (Fable Journey to jakieś nieporozumienie) poznajemy przygody, najpierw o walce ze złem, o rewolucji i o władzy. Fakt, druga, a już wgl trzecia część, może tak mocno nie poruszają historią, lecz nadal są wyjątkowo kolorowe, ale jednocześnie są mądre i wpadamy w klimat głęboko jak w bagno. Od jedynki gdzie klimat fantasy wręcz pieści, aż po wiktoriańską dwójke i industrialną trójkę. Znowu fakt - może z części na część coraz mniej mogliśmy rozwijać bohatera, a gra stawała się prostym klikaczem. Ale co z tego?

Pojadę prywatą, ale seria Fable była jedną z najbardziej czarujących podróży jakie przeżywałem w grach. Uczucie zjednoczenia z bohaterem, ból podejmowanych decyzji, poczucie misji czy po prostu świetna zabawa, poczucie humoru i piękne widoki i projekty postaci, sprawiły że Fable jest dla mnie współczesną baśnią, jak Czerwony Kapturek czy Królewna Śnieżka. I z ręką na sercu mogę powiedzieć, że gdy doczekam się dzieci, to pokaże im historie bohatera z dębowej Doliny.

I koniec. Kiedy na horyzoncie miało pojawić się nowe Fable : Legends, które miało być świeżym powiewem dla serii, wprowadzając kooperacje i elementy znane z Dungeon Keepera (miniony), wszystko nagle poszło w piach. W zeszłym tygodniu Microsoft ogłosił zamknięcie Lionhead Studios. Powód? Fable od trzeciej część nie przynosiło takich zysków, jakich spodziewali się giganci z Redmond. I tak jak trójeczka była po prostu potknięciem, tak wspomniane Fable Journey wspierające Kinecta było samobójstwem. Lionhead podłożyło sobie minę pod nogi odwracając się od najważniejszego punktu Fable, czyli przegenialnej historii i tworzenia własnego wizerunku bohatera, na rzecz zabawy i wymachiwania mieczem i rzeczy które w żaden sposób nie napędzały serii. Metaforycznie, to tak jakbyście chcieli zaprojektować następcę supersamochodu, z piękną linią, rozwiązaniami technicznymi z kosmosu i potężnym silnikiem, I zamiast ulepszyć wspomniane zalety, oprzeć nowy projekt na fajnych lusterkach i radiu z mp3 z poprzednika. Nielogiczne. Tak oto dla mnie umarła legenda Fable.

Rozumiem decyzję Microsoftu, bo Peter Molyneux już dawno zachłysnął się kreatywnością, wciskając nam bajki o wirtualnej inteligencji w projekcie Milo, który miał być naszym wirtualnym przyjacielem, który odczytuje uczucia, pocieszając po chujowym dniu w pracy. Technologia z Sci-Fi odległego od rzeczywistości jak legalna marihuana w Polsce. Żal tylko porzucenia marki Black & White, bo z współczesnymi rozwiązaniami (Virtual Reality?) trzecia część zabawy z Boga mogła by nieźle zamieszać na rynku. Żegnamy marzycieli z Lionhead, mimo że pod koniec lekko im odbijało, to nadal to byli prekursorami nieszablonowego spojrzenia na gry.

Sir Peter Molyneux

Ps. Sony już pochwyciło haczyk i zorganizowało pracę dla pracowników Lionhead, może coś ala B&W albo Fable ekskluzywnie dla PS4? Bardzo chętnie.

Poniedziałkowy przegląd #3

2016-02-22T14:49:00.000-08:00

Kolejny tydzień wystrzelił jak z bicza, a co działo się w ciągu ostatnich dni? Nagrody Grammy, nowości z kosmicznych technologii i jakieś bzdurne nagrody nie dla Wiedźmina (TYLKO PRAWDZIWA POLSKA PRODUKCJA). Zapraszam :D

Nowiny z MobileWorld Congress

MWC to jedna z największych imprez dotycząca rynku mobilnego na świecie. W Barcelonie pokazano wiele najnowszych technologii m. in. Pierwsze spekulacje na temat internetu 5G czy interesujący nowy flagowy model LG o nazwe G5 z wymiennymi komponentami (będziesz chciał pograć w Angry birds 3? Dokup lepsza karte graficzną do telefonu). Jednak mnie szczególnie zainteresowały dwie pozycje, w zasadzie to trzy. Pierwsza to kamery 360, które zaprezentował Samsung i LG. Urządzenia mogą nagrywać filmy sferyczne, dzięki dwóm obiektywom. Pozwala to na wykonanie zdjęć i filmów w 360 stopniach. Jeśli dodadzą do nich wodo i wstrząsoodporność to już nie mogę się doczekać setek filmików amatorów sportów ekstremalnych. Pierwszy z nich o nazwie Samsung Gear 360 dodatkowo wspierany będzie przez gogle wirtualnej rzeczywistości, dzięki czemu będziemy w stanie nagrać swoją własną „wirtualną rzeczywistość”.

Tak oto płynnie przechodzimy do drugiej nowości z targów czyli słynnych gogli Vritual Reality. Naczytałem się już o nich wcześniej praktycznie wszystkiego, przy okazji zapowiedzi Playstation VR, więc pomine co i jak, ale najbardziej zwróciłem uwagę na jeden drobny detal – cenę. No do cholery ponad 3100 zł za gogle HTC? Około 3 tysięcy za Oculusa? Ja rozumiem że nowoczesna technika, że drogie rozwiązania ale to chyba lekka przesada, biorąc pod uwagę ze jak w większości sprzętów elektronicznych, same komponenty i robocizna to około 30 % wartości. Wątpię żeby szary obywatel zapłacił takie sumy za możliwość pobawienia się w wirtualnym świecie przez, spójrzmy prawdzie w oczy, 10 - 15 minut. Nie dość że póki co produkcje growe wypadają co najmniej przeciętnie, to większego pożytku z nich nie widzę. Chyba jak na razie wirtualna pornografia to najciekawsza opcja. A biorąc pod uwagę ceny urządzeń to jak na razie pozwolą sobie na niego szejkowie i Yutuberzy (którzy i tak dostaną go za darmo).

Nagrody Grammy

Tegoroczne rozdanie najważniejszych nagród przemysłu muzycznego należało do dwóch nazwisk – Taylor Swift i Kendrick Lamara. Pani, która początkowo znana była tylko jako laska wilkołaka ze zmierzchu która śpiewa country, w tym roku zasłużenie ( w przeciwieństwie do poprzednich lat) zgarnęła nagrodę za najlepszy album pt. „1989”. Przygotowując notkę miałem w głowie – zjadę ja , to Lamar powinien zgarnąć wszystkie nominacje (aż 11). Jednak pomyślałem, dziewczyna odwaliła kawał dobrej roboty. Zmieniła wizerunek rednecka z miła twarzą, na image super gwiazdy, wspierając to naprawdę solidnymi hitami. Nadal jednak utrzymuje, że poprzednie nagrody były absolutnie niesprawiedliwie wręczone wokalistce (Kanye – miałeś racje).

Drugi wygrany wieczoru – raper z Compton – wygrał podwójnie. Nie dość że zgarnął wszystkie nominacje związane z rapem, to jego występ podczas gali nie pozostawił złudzeń – Lamar jest obecnie jednym ważniejszych, jeśli nie najważniejszym nazwiskiem w rapie. Mieszanka utworów z płyty „To Pimp a Butterfly”, z dodatkiem niepublikowanego wcześniej utworu, wraz z mocnym przekazem antyrasistowskim pokazała że Kendrick to artysta nie tylko popularny ale także mający coś do powiedzenia.

Z innej beczki:

W świecie gier rozdano całe mnóstwo nagród. Oczywiście większość zgarnął Wiedźmin (chyba wiadomo dlaczego) jednak dwa przypadki trochę mnie zdziwiły. Pierwsza to nagroda amerykańskiego stowarzyszenia Gildi Scenarzystów, przyznająca nagrody za wybitne historie, a od 2009 doceniając również gry video. No i tutaj wybór chyba jest oczywisty, bo Witcher mocną fabułą stoi. A tu zong. Nagrodę zgarnął Rise of Tomb Raider, który pokonał oprócz wspomnianego Wieśka takie genialne produkcje jak Pilars of Eternity czy Life is Strange. Dlaczego? Cholera wie, toć to tylko cycata Pani archeolog. Nie ujmuje samej rozgrywce, ta jest bardzo miodna i wciągająca. Ale fabuła? Nie mi to oceniać, może bieganie po górach i grobowcach ma jakieś drugie dno. Apropos drugiego dna – DICE nagrodę gry roku wręczył … tam ta dam – Falloutowi 4. Tak, tej grze która w wielu podobnych rozdaniach pretendowała do NAJGORSZEJ gry roku. Powariowali Ci rzymianie.

Taki piękny Geralt :3

NOWOŚCI:

Far Cry Primal ujrzał światło dzienne. Kolejna Ubigra, kolejne posterunki, kolejne punkt obserwacyjne, kolejne pseudo RPG. Smak ten sam, zapach ten sam i w zasadzie wszystko to samo (ależ dzisiaj aluzji do Asterixa i Obelixa).

Premierę miała również Polska perełka survival horrorów - Layers of Fear. Gra może nie ma rozmachu polskich produkcji AAA (Dying Light I Witcher – mamy ich tyle że można wymienić w nawiasie) ale jest naprawdę mocną konkurencja na dosyć licznym rynku gier z dreszczykiem.

To tyle tym tygodniu, żegnam ale nie pozdrawiam.

Pan Sprytny B.

Vinyl i jego pilot bez spoilerów

2016-02-20T09:41:00.001-08:00

Jakiś czas temu półświatek muzyczny zadrżał z powodu ogłoszenia współpracy Martina Scorsese i Micka Jaggera nad nowym serialem zorientowanym wokół muzyki. No nikt do końca nie wiedział o co kaman, ale nazwiska i fakt, iż produkcją zajmuje się HBO musiały zwiastować coś mocnego. No i nastąpiła cisza. Cos tam ktoś wspominał, że kręcą, że obsada, że będzie, ale nie specjalnie się interesowałem. Temat wrócił dokładnie 2 dni przed premierą pilota. Nastawienie miałem neutralne, aczkolwiek odpaliłem sobie przypomnienie w telefonie, więc Scorsese nie spierdol tego.

Najpierw detale. Prawie dwugodzinny pilot wyreżyserował sam mistrz, a w scenariuszu wspomagał go wokalista The Rolling Stones, prawdopodobnie opowiadając historie z życia. To nie pierwsza współpracą panów, w 2008 wyreżyserował film dokumentalny o koncercie w Beacon Theatre, dodając do tego archiwalne nagrania z kariery gigantów rock ‘n rolla. Zresztą, mało osób wie że Scorsese wiele razy zajmował się tematyką muzyczną, czy w formie reżyserowania koncertów, teledysków (zajebisty prawie 10 minutowy „Bad” Michaela Jacksona) , czy tworząc filmy dokumentalne. Więc nie było lepiej dobranej pary, która miałaby pokazać historie przemysłu muzycznego w okresie gór kokainy, zmierzchu klasycznego rocka i narodzinach punk rocka.

O czym jest serial? Richie Finestra jest właścicielem American Century Records – wielkiej wytwórni płytowej w Stanach. Boryka się z problemami związanymi z brakiem dobrych artystów, a co za tym idzie – brakiem funduszy. Ostatnie lata były bardzo udane dla wytwórni, a to dzięki m. in. kontraktowi z Davidem Bowiem. Seria ciekawie łączy fakty z wymyślonymi postaciami. Tak jak sama firma jest dziełem wyobraźni scenarzystów, tak już sami artyści są prawdziwymi postaciami przemysłu muzycznego. Wspominałem już o Bowie’m, a oprócz niego zobaczymy też Led Zeppelin czy wspomnienia o Abbie. Ale wracając do fabuły, American Century właśnie ma zostać sprzedane niemieckim właścicielom, a Finestra wraz z najbliższymi współpracownikami ma wyjść na plus i jak to bywa w biznesie - dzięki lekkim oszustwom. Żeby nie zdradzać szczegółów, film przypomina mocno poprzednie dzieło Scorsese z Leo „nie-mam-oscara-i-nie-będę-miał” DiCaprio, czyli Wilka z Wall Street. Zmienia się tylko tło biznesowe. Tak jak i tam możemy zobaczyć góry narkotyków, seks i wszechobecny przepych. Również jesteśmy zahipnotyzowani charyzmą głównego bohatera. Również śmiejemy się z jego współpracowników – nieudaczników. Tak jak sam motyw walki o utrzymanie firmy jest bardzo udany, ukazując realia muzycznych wytwórni, tak dorzucanie motywu zbrodni i rozterki bohatera wypadają już gorzej. Są po prostu zrzynką ze wspomnianego filmu, z tym ze bohater dużo bardziej stara się utrzymać status pozytywnego, nie rzucając się na dno jak Belfort.

Co do bohaterów, odtwórca głównej roli - Bobby Cannavale - tworzy portret pozytywnej postaci, z mocnymi zadatkami na antybohatera. Finestra walczy nie tylko o utrzymanie swojej potęgi, lecz także zmaga się z personalnymi demonami. Postacie współpracowników, również jak w Wilku, służą raczej ukoloryzowaniu poważności serialu. Na uwagę zasługuje jednak kilka postaci. Jamie Vine (grana przez Juno Temple) to młoda, ale ambitna asystentka, która na co dzień zajmuje się dostarczaniem do biura kanapek i narkotyków, odpowiedzialna jest za znalezienie młodego zespołu Nasty Bits, dzięki któremu zaistniała jako łowca talentów. Jednak popełnia błędy branży, łamiąc zasadę nie zbliżania się do klienta. Tutaj pojawia się ciekawa postać grana przez syna Micka Jaggera – Jamesa. Podobny do ojca jak dwie ścieżki koki, dobrze wpasowuje się rolę młodego punkowca. Po za nimi, na uwagę zasługuje Ato Essandoh grający pierwszego klienta Finestry, z czasów, gdy sam był managerem wschodzących muzyków. Lester Grimes to czarny gitarzysta i wokalista, grający bluesa. Jest wierny swoim ideałom, jednakże za namową Finestry postanawia się „sprzedać”. Mam nadzieje, że ten wątek zostanie dużo bardziej rozwinięty, gdyż w pilocie wydaje się być tak jakby zakończony. Nie mogę też nie wspomnieć o Olivii Wilde jako żonie głównego bohatera, nie dlatego że jej postać jest jakaś wyjątkowa, ot, klasyczna żona bohatera z problemami („boże, nie ćpiej, masz dzieci, albo ćpiej, sama nie wiem”) ale jest po prostu ładna. W produkcji widać ogromny budżet. Masa postaci, dekoracje i stroje z epoki, genialnie przedstawione koncerty i abstrakcyjne przerywniki muzyczne pochodzące z myśli głównego bohatera bardzo dobrze budują klimat. Ma się wrażenie oglądania autentycznego obrazu z lat 70, ale w jakości HD i domieszką współczesnego kina. Bardzo dobrze wypadają zwolnienia tempa w trakcie utworów, oraz psychodeliczne fragmenty scen, które powodują u widza narkotyczny nastrój. Ścieżka dźwiękowa nie zawodzi, ale to byłoby dziwne gdyby w filmie o wytwórni płytowej grałaby słaba muzyka.

Jesteśmy świadkami złotej ery seriali. Sukcesy Gry o Tron, House of Cards czy Breaking Bad pokazują, że rynek produkcji telewizyjnych jest bardzo ambitny i nie stanowi już podrzędnej rozrywki, ale może rywalizować z wielkością filmów z wielkiego ekranu. Wskazuje na to duże zainteresowanie osobistości, czy to reżyserów czy aktorów. No bo dlaczego się ograniczać z fajną opowieścią w czasie dwóch godzin, skoro można to rozciągnąć na 10 odcinków po godzinie, dając widzom wielowątkowość i odpowiedzi których często brakuje w kinowych dziełach. Na tle tego wszystkiego Vinyl niestety nie zaskakuje, ale tez nie zawodzi. Po zapoznaniu się wstępnie z fabułą można się mniej więcej spodziewać jak przebiegać będzie historia. Oczywiście zapewne jak to na produkcje HBO przystało, niespodziewanie zginie któryś z głównych bohaterów lub zdarzy się coś totalnie zaskakującego Tak jak można było się spodziewać seria jest charakterystyczna dla stylu Scorsese, ukazując bardzo mocne portrety bohaterów, nie szczędząc od brutalności, ale nie zapominając o zabawnych wątkach. Jak wspomniałem serial mocno przypomina Wilka z Wall Street, czy powtórka z rozgrywki to dobre rozwiązanie? Dla mnie tak, bo Wolf był i będzie genialną opowieścią, a ubranie tej historii w tło wytwórni płytowej dla fanów muzyki jest pozycja obowiązkową. Z niecierpliwością czekam na rozwinięcie historii, która niestety rozwija się dosyć powoli. Liczę na wykurzające twisty fabularne i mnóstwo dobrej muzyki.

A wy oglądacie jakieś ciekawe seriale? Wkręciliście się w jakieś? a może czekaliście na Vinyl?

Poniedziałkowy przegląd #2

2016-02-15T14:58:00.002-08:00

Znowu poniedziałek, znowu nowe newsy. W tym tygodniu bardziej o grach, więc nerdowe party. Bawmy się!

Fifa 17 i tryb story?

Od dłuższego czasu gry sportowe cierpią na brak nowości. Co roku wciska się graczom, że następna część Fify to najbardziej unikalne i ekscytujące doświadczenie piłki nożnej w historii. I tak o to Fifa 16 wprowadziła zupełną nowość, która wywróciła świat wirtualnej piłki nożnej o 180 stopni. Dostaliśmy możliwość zagrania… kobietami. Wow. Nie mam słów.

Czy w końcu gry sportowe naprawdę doczekają się znaczących zmian? EA Sports ogłosiła że poszukuje ludzi na stanowisko Cinematic Designer, który miał by się zając dynamicznym kadrowaniem ujęć. Do zadań należeć będzie przygotowanie filmów i animacji, oraz dbanie by posiadały one „wysokiej jakości fabułę”. Co to znaczy? Bardzo możliwe, że w Fifie 17 doczekamy się trybu historii w pełnym tego słowa znaczeniu. Oczywiście to żadne potwierdzone informacje, ale jednak wyobraźnia graczy już zaczyna działać na najwyższych obrotach. Czego możemy się spodziewać? Fani spekulują (a raczej marzą) że po za oczywistą historią stworzonego przez nas zawodnika doczekamy się także odegrania karier najbardziej znanych piłkarzy. Sam już nie mogę się doczekać kiedy zacznę grę w FC Pcim Dolny i sprawdzę jak potoczy się moja kariera. Gruby złodziej z PZPN-u, łysiejący poseł/rockman/showman/trener i przyszły mąż perfekcyjnej Pani domu czy może medialna dziwka z zagranicznego klubu. Czas pokaże.

Powrót Crasha.

Jako naczelny fanboy Sony uznaje to oficjalnie za news tygodnia. A nawet życia.

Playstation Middle East opublikowało tajemniczego tweeta z obrazkiem przedstawiającym bohatera dzieciństw milionów graczy na świecie wywołując przy tym nerdstorm prawie tak mocny jak remake FF7. No i ten podpis „Najbardziej poszukiwany… Gdzie jesteś Crash?” Już od jakiegoś czasu wiele głosów wskazuje że możliwy jest powrót Crasha. W wielu sytuacjach związanych z promocja PS4 obecny był ukochany protagonista, chociażby na koszulce prezesa Sony podczas zeszłorocznej imprezy Playstation Experience. No i skoro Ratchet i Clank wbijają na salony z własnym filmem to dlaczego Borsuk workowaty (for real, Crash jest borsukiem, codziennie się uczymy) nie miałby wrócić? Oczywiście jak to zwykle bywa, nerdstorm może być tak naprawdę shitstormem i głupi obrazek mógłby być tylko uczczeniem jakiejś rocznicy, jednak tym razem zbyt wiele wskazuje na faktyczny powrót. Oliwy do ognia dodała wypowiedź pracownika NECA Toys, firma która od wielu lat współpracuje Sony tworząc zabawki m. in. Z serii God of War. Tak o to nieświadomy konsekwencji rzucił : „przeglądając inne tytuły, Sony przywraca nam Crasha Bandicoota, co jest naprawdę fajne”.

Oczywiście wypowiedź od razu sprostowano, twierdząc iż to zwykła pomyłka, ale jak to mówi stare powiedzenie, pierwsze słowo do notatnika, drugie w pizdu. Doczekamy się nowej części Crasha? Biorąc pod uwagę poziom jaki reprezentuje remake wspomnianego Ratchet & Clank nie obraziłbym się nawet na odświeżoną wersje klasycznej „jedynki”. Kto by nie chciał znowu klnąć na ten pieprzony poziom z dzikiem, z dodaną bajeczną grafiką?

Indyki w natarciu

W tym tygodniu premierę miały dwie ważne produkcje niezależne.

Pierwsza z nich, Unravel, to szwedzka produkcja która w formie logicznej platformówki chce opowiedzieć, czym jest miłość.

Bohaterem jest Yarny, postać stworzona z włóczki, który jest w zasadzie miłością. Zadaniem gracza jest dotarcie do drugiej osoby, przekazując uczucie. Jednakże ogień emocji w postaci włóczki ciągle się kończy, a gracz musi uważać żeby nie zabrakło sznurka. Po drodze czekają na nas przeszkody i zagadki oparte głównie na fizyce, tak też, musimy pamiętać że drewno unosi się na wodzie, dzięki czemu kłoda może pomóc w przedostaniu się na drugą stronę kałuży itd.

Druga to Firewatch, opowieść o samotnym strażniku leśnym, który odkrywa że nie jest do końca samw lesie, jego jedyną pomoc jest głos z centrali w krótkofalówce…

Co charakteryzuje produkcje? Przede wszystkim zachwycająca cel shadingowa oprawa no i tajemniczość. Nie wiedzieć czemu pusty las wyjątkowo intryguje, a klimat potęguje nasz kompan czyli głos, któremu musimy zaufać, bo jest naszą jedyną pomocą.

Co sprawia że te produkcje są wyjątkowo ważne? Gry niezależnych twórców znów pokazują, że są prawdziwymi dziełami sztuki. Dzięki takim grom jak Flower, Unfinished Swan czy Valiant Hearts twórcy pokazują ze gry to nie tylko rozrywka dla relaksu, wielkie zyski i ogromne produkcje, lecz także wartościowe dzieła bogate w emocje i wspaniałe historie. Wzruszają, uczą, skłaniają do refleksji.

Z innej beczki:

Cytat tygodnia: Khloe Kardashian „Nikt nigdy nie zrobił piosence o małej dupie”. Intrygujące, aczkolwiek prawdziwe.

Chińska grupa 3DM postanowiła zaprzestać działalności na rok, by sprawdzić czy wpłynie to w jakikolwiek sposób na rynek gier. Nie byłoby w tym nic spektakularnego gdyby nie fakt że są odpowiedzialni za 80% cracków w internecie. Drżyjcie zatoko.

W tym roku nie zostanie wydana nowa część Assassin’s Creed. [*] wpisujcie miasta.

Nowości:

Polskie studio Techland wypuściło głośno zapowiadany dodatek do swojej superprodukcji Dying Light. DLC o nazwie The Following dodaje ogromny otwarty świat wokół miasta Haram, a w parze z otwartymi terenami idzie nowość czyli pojazd, a co za tym idzie, witamy Carmageddon z zombiakami. Nie ukrywam że podstawka zbytnio mi nie podeszła, genialny parkour, oprawa, radość z zabijania zombiaków i klimat nocnych polowań przegrały z beznadziejna, albo nawet BEZNADZIEJNĄ fabułą która odstrasza na kilometr i wtórnymi zadaniami typu przynieś podaj pozabijaj.

Chyba najgorętsza premiera muzyczna roku, wyczekiwany nowy album Kanye Westa, o tytule Life of Pablo, w końcu trafił do słuchaczy. Dużo więcej w recenzji - niebawem.

W kinach zagościł Deadpool z Ryanem Reynoldsem. Film o najpopularniejszym anty-bohaterze ostatnich lat to najczęściej wybierana opcja na walentynki w tym roku. A nie należy do wyjątkowo romantycznych.

Również w walentynki premierę miała kolejna super-produkcja HBO. Vinyl to twór współpracy Martina Scorsese i Micka Jagera, opowiadający o amerykańskiej wytwórni muzycznej. Bogaty w cycki, kokainę i twisty fabularne (podobnie jak inne produkcje HBO – gdyby w uniwersum Gry o Tron była kokaina to na pewno Tyrion byłby drugim Scarface’em) serial będzie idealny na czas oczekiwania na rozwiązanie zagadki zeszłego roku – CO Z JONEM SNOWEM DO CHOLERY?!

No i tyle w temacie.
Pan sprytny B.

Poniedziałkowy przegląd #1

2016-02-08T09:37:00.000-08:00

Nadszedł poniedziałek, czyli czas przykrych powrotów do pracy/szkoły, rozpaczy z powodu wyzwań nadciągającego tygodnia i końcówki przyjemności z weekendu. Dla mnie to dobra okazja żeby sprawdzić i przekazać wam co działo się ciekawego w ostatnich dniach. Tak więc ruszamy z nowym cyklem w którym przedstawię subiektywny wybór newsów z mijającego tygodnia, a na początek…

Nowy Singiel Bey.

„Formation” to niespodziewana nowość od królowej. Singiel dostępny z początku w serwisie Tidal, na youtubie zgarnął 12 mln wyświetleń (co ciekawe, teledysk jest niepubliczny, toteż nie znajdziemy go w wyszukiwaniu, jedynie przez otrzymanie linku od kogoś). Piosenka o lekkim zabarwieniu feministyczno/politycznym zapowiada także światową trasę piosenkarki, obejmującą Amerykę jak i Europe (oczywiście z pominięciem Polski.)

https://www.youtube.com/watch?v=LrCHz1gwzTo

macie link, tylko uważajcie komu udostępniacie (tak twierdzi youtube, a ja wam ufam)

Skoro mowa już bey, przejdźmy płynnie do następnego tematu:

Super Bowl numer 50.

Okrągła rocznica Super Bowl, największego po bożym narodzeniu i święcie dziękczynienia wydarzeniu w USA, to przede wszystkim … sport? Niee, uwagę przykuwa jak co roku, występ w przerwie meczu oraz blok reklamowy. Pierwsze z nich to od wielu lat wyznacznik „co jest aktualnie cool w muzyce”. I tak o to po zeszłorocznym występie Katy Perry (którego nikt nie pamięta ze względu na rekina po lewej stronie, który skupił swoją uwagę bardziej niż dekolt piosenkarki) przyszedł czas na gości z Brytanii. W tym roku to Coldplay wiódł w prym w czasie występu, wspierany przez wspomnianą Queen B i Bruno Marsaa (którzy notabene mieli „swoje” super bowl odpowiednie 3 i 2 lata temu). Ale muzyka to nie wszystko, hitem był także blok reklamowy, którego 30 sekund kosztuje około 5 mln dolarów, a dociera ona do ponad 110 mln amerykanów. W tym roku wyróżniał się Drake reklamujący komórki w swoim Hotline Bling, spot na 20 lecie pokemonów czy Steven „jestem bardzo brzydka małpą która o dziwo spłodziła Arwene” Tyler reklamujący Skittlesy.

ps. Lady Gaga odśpiewała hymn. Dzięki temu stała się jedyną artystką która w ciągu roku wystąpi na Super Bowl, Oscarach i Grammy. Imponujące jak na laskę która z początku występowała ubrana w kotlet.

Z innej beczki:

Twórcy Ant Simulation (PS4, PC) anulują swój projekt ponieważ jak twierdzą „przepuścili pieniądze na dziwki i alkohol”. Szanuję uczciwość w branży. Naprawdę szanuje.

Mrówkowy symulator.

Poszła mocna plotka o nowym prowadzącym Top Gear. Karuzela pod tytułem „próbujemy zrobić program równie fajny co Clarkson ale nam nie idzie” ciągle się nie zatrzymuje. Wśród najnowszych prowadzących (do których podobno naprawdę należy Chris „mam mnóstwo ferrari a pracuje w radiu” Evans i jakaś modelka) dołączyć miałby Matt Leblanc czyli serialowy Joey z Przyjaciół. Aktor występował gościnnie w serii i nie ukrywa fascynacji samochodami. Lecz producenci zaprzeczają plotkom. A szkoda, bo możliwe że byłby to pierwszy Amerykanin w BBC który nie został zlinczowany.

Niektórzy twierdzą, że Stig ziostanie nowym prowdzącym Top Gear. Ale tylko jeśłi Guns 'n Roses wystąpią znowu razem. D'oh, stało się.

Moda na nowe/stare kreskówki atakuje ponownie. Do Cartoon Network powraca Liga Sprawiedliwych z podtytułem Action. Powraca oryginalna obsada, z Kevinem Conroyem jako Batmanem i Markiem „luke’m” Skywalk… Hamillem jako Jokerem. To drugi zapowiedziany powrót, pierwszy z nich Samurai Jack nadal nie ma konkretnej daty premiery.

Nie lubię Martian Man'a.

NOWOŚCI:

Wiz Khalifa w piątek wydał swój najnowszy projekt o nazwie „Khalifa” (spróbujcie wygooglować, mnóstwo filmów Mia Khalify) recenzja wkrótce.

Crypt of Necrodancer ląduje na ps4 ale niestety nie w Polsce, z przyczyn których Playstation Polska nie jest w stanie wyjaśnić. Nikt się tym nie przejął, ponieważ każdy ograł ten tytuł na PC.

Na konsolach nowej generacji zadebiutowała także nowa część „Naruto Shippuden: Ultimate Ninja STORM 4”. Jakby to kogokolwiek obchodziło. Serio, ktoś jeszcze ogląda Naruto?

Genialny start zaliczył także port This war of Mine z podtytułem Little Ones. Polska gra zwróciła koszt produkcji w ciągu 2 dni, co jak na polski indik - dosyć zdumiewający wynik. Sam grałem, polecam.

I tyle w nowościach, możliwe że pominąłem bardzo dużo, ale pierwszy strzał, wybaczcie.
Pan sprytny B.

„NO DALEJ ZIOMEK, STRZELAJ!!! DOBRA PANOWIE, TEAMPLAY OSTRO”

2016-02-03T10:45:00.001-08:00

Mało która gra wprowadziła tyle emocji w kooperacji: radości, frustracji, rywalizacji i współpracy. Counter, Fifa, LoL czy nawet Mario Party mogą się schować (no co wy, żarty, Mario Party <3 ). To wszystko be udziału milionów graczy na świecie, ligi e-sportowej czy jakiś transmisji w tv. To tylko mała indie gra. Zapraszam do recenzji piątkowego wieczoru z kumplami… znaczy się Towerfall Ascension.

Wieczór z kumplami

Spotykam się ze znajomymi co jakiś czas na supermegaultra nerd wieczorki, w czasie których zarywamy czas przy konsoli do samego rana. Podtrzymujemy tą tradycje nie tylko dla własnej przyjemności, lecz mając na uwadze wyższy cel. Granie kanapowe przeżywało swój renesans w czasie popularności „ciało jest Twoim kontrolerem” i innych tego typu haseł z reklam kinectów. Ale granie to było bardzo casualowe. Jak podskakiwanie, machanie rękoma ma się do kontrolerów w dłoniach, gdzie potrzebny jest tzw. „skill”? Żeby było jasne: Nie mam nic do jakości gamingu w bardziej familijnym świetle. Jednakże to nie było to, a posiadówki z kumplami przy piwie powoli ustępowało graniu z zaprzyjaźnioną parą. Wtem na rynku pojawiła się nowa generacja konsol, a wraz z nimi powrót do co-opowych gier w pełnym tego słowa znaczeniu. Wśród wielu dostępnych pozycji, zazwyczaj od małych deweloperów, wiele z nich oferuje kanapowe współzawodnictwo. Wśród nich pojawiła się istna perełka, wspomniane, Towerfall Ascenion.

„Ej ale ja życiu nie słyszałem o tym”

Ekipa, a w zasadzie gość imieniem Matt Thorson, stworzył Towerfall na zapomnianą przez Boga konsole Ouya, by później przenieść ją na PS4 i inne platformy. W grze sterujemy jednym z 4 bohaterów (wybór kosmetyczny), który wyposażony w łuk skacze po pikselowych platformach na zamkniętej arenie i zabija nadchodzące fale wrogów, z coraz to potężniejszymi umiejętnościami. Brzmi błaho. I tak też jest. W singlu gra nie powala. Potencjał jak już się domyślacie tkwi w multiplayerze.

„Ej, o co to chodzi”

Mechanika gry jest prosta. Skaczemy x, naciągamy cięciwę i analogiem celujemy. Dodatkowo pod L1 i R2 mamy możliwość uniku. Zaczynamy z 3 strzałami, które po wystrzeleniu musimy zbierać po planszy. Zabić przeciwnika możemy także spadając mu na głowę. Nic skomplikowanego. Gra należy do nurtu „easy to start, hard to master”. Po paru godzinach łatwo przychodziły nam popisy akrobatyczne. W trakcie gry na planszy pojawiają się skrzynki z ulepszeniami, m.in. tarcza ochronna lub inne rodzaje strzał takimi jak strzały lecące w linii prostej (normalne spadają po paraboli) lub odbijające się od ścian, które wprowadzają mnóstwo zamętu.

„Ej ziomek, ale nie strzelaj do mnie…”

Ekran początkowy oferuje dwie opcje: versus (2-4 graczy) i co-op (o dziwo: 1-4 graczy) oprócz tego oczywiście opcje i ciekawa pozycja trials, ale o niej później. Pierwszy z nich, jak sama nazwa wskazuje polega na pojedynkach między graczami. Do wyboru mamy różne opcje kustomizacji pojedynków: od intensywności pojawiania się power upów, do zmienionych zasad grawitacji. Po opanowaniu mechaniki strzelania i poruszania się po planszy, pojedynki są bardzo dynamiczne, sprawiając że w napięciu walczymy o każdą strzałę. Żaden headshot w call of duty nie da tyle emocji, co strzała zablokowana przez strzałę przeciwnika. Dzięki temu pojedynki przypominają wręcz sceny z filmów takich jak Matrix – z tym, że bez Morfeusza i w pikselowej grafice. A no i z łukami zamiast karabinów. Wisienką na torcie są killcamy z obowiązkowym slow motion. Nie ma lepszej satysfakcji niż oglądanie wręcz filmowej akcji z dodatkiem miny porażki kolegi. Drugi tryb oferuje coś na kształt kampanii. Możemy ją rozegrać samotnie lub ze znajomymi. Zaliczamy kolejne areny w których pokonujemy fale przeciwników. Co jakiś czas pojedynkujemy się z mocno podkręconymi łucznikam kontrolowanymi przez komputer lub walczymy z bossem. Na plus można zaliczyć że każdą arenę można zaliczyć w trybie normal i hardcore. Poziom trudności Normal dał nam nie lada wyzwanie a więc starzy wyjadacze będą zadowoleni.

„Ej znowu te pikselowe indyki”

Tytuł od strony technicznej mocno nawiązuje do sceny retro. Mamy pikselową, kolorową grafikę rodem ze Snesa i muzykę jak z Amigi. Bardzo to współgra ze sobą i wywołuję wręcz nutę nostalgii. Dla amatorów super realistycznej grafiki będzie to nie lada przeszkoda, ale musze to powielić hasło powtarzane w branży od paru lat: nie grafika, a gameplay decyduje o sukcesie. Poziomy zaprojektowane są w przemyślany sposób. Na arenach znajdują się przejścia i zakamarki, umieszczone w taki sposób, by podtrzymywać dynamikę rozgrywki.

„Ej no, ale przecież Cię trafiłem, no weź”

Gra nie jest pozbawiona wad, jak wspominałem dla niektórych retro grafika może być przeszkodą. Ale głównym problemem jest brak multi online. Jest to ogromny strzał w kolano twórcy, bo Towerfall mógłby się dzisiaj znajdować wśród takich pozycji jak chociażby Rocket League. Brakuje także jakiejś rozbudowanej kampanii dla jednego gracza. Oferowany tryb co-op w pojedynkę wypada diabelnie nudno, plusem da hardcorowców jest tryb trials z czasowymi wyzwaniami. Ale to nadal za mało. Twórca mógłby się pokusić także o jakiś system rozwoju postaci, ale to już pewnie marzenie ściętej głowy.

Werdykt:

Towerfall to perełka kanapowego co-opu. Sprawia dużo radochy i nie nuży. Oferuje walkę w ramię w ramię, jak i rywalizacje „fejs tu fejs”. Modna ostatnio stylistyka retro idealnie wpasowuję się w klimat lochów. Niestety, to pozycja totalnie nietrafiona dla samotnych graczy, dla których nie ma zajęć w singlu, a gra niestety nie oferuje też multiplayera online.

Ocena 8/10

Plusy

+ świetna rywalizacja i wspólna walka ze znajomymi
+ ciekawa mechanika strzelania
+ stylistyka retro
+ wymagający poziom trudności

Minusy

- brak multiplayera online

- nieciekawa opcja dla jednego gracza

Dlaczego kocham Czesława Mozila

2016-01-27T15:44:00.000-08:00

Dorwałem kiedyś płytę koncertową Czesław Śpiewa w zabójczej promce (8,99 w znanej sieci salonów kulturalno-szmirowych). Płyta okraszona, jakże chwytliwym tytułem „Grać, nie srać” jest zbiorem nagrań koncertowych z okresu 2012-2013, podczas licznych tras koncertowych zespołu, od występów na, za przeproszeniem, pypidówach, do koncertów w większych mieścinach.

Od płyta i tyle, zbiór ich największych dokonań muzycznych od czasu angielskojęzycznych wydawnictw nagrywanych jeszcze na emigracji w Danii, do krążka „Czesław Śpiewa Miłosza”, w którym Mozil w swój własny sposób przedstawia wiersze tytułowego poety, ale to temat na inny czas. To nie jest też recenzja tej płyty, dlatego no nie będę wam specjalnie opowiadał, co i jak jest źle w tej płycie, czy dlaczego warto ją kupić i te de i te pe. Chciałem za to wam odpowiedzieć na tytułowe pytanie: Dlaczego kocham Czesława?

1. Za muzykę. Jest absolutnie unikatowym zjawiskiem polskiej muzyki. Ciężko znaleźć artystów z kraju nad Wisłą, którzy w tak elastyczny sposób bawią się konwersją muzyki, tworząc przyjemne melodie, z zacięciem humorystycznym, ale potrafiące wzruszyć i pouczyć, korzystając na dodatek z katalogu żywych instrumentów. Utwory Czesława nie są możliwe do skatalogowania. Nie jest to po prostu pop, nawet superhipermega alternatywny, no just nie. Nie mogę postawić Mozila obok jakiegoś Grzegorza Hyżego czy innego rudego. No nie. Nie jest to też kabaret, bo za dużo tam geniuszu muzycznego i mądrości. Nie są to te ballady czy poezja śpiewania, bo za dużo tam fuzji gatunków odbiegających od formy przedstawiania słów z dodatkiem muzyki. Czesław to po prostu Czesław.

2. Za osobowość. Nie miałem okazji być osobiście na koncercie Cześka (Czesiek to jest twoja matka – kto wie ten wie, pozdro). Niestety. Wynagrodziłem sobie te nieobecności płytą. Wiele słyszałem o tych jego gadkach na koncertach, mam jutuba.. hallo? Głośno było jak wyzywał te emigrantki w Anglii albo się najebał. Ale słuchając całej płyty i zanurzając się w gęstym i porytym klimacie jego występów dopiero zrozumiałem, o co nim chodzi. On jest szurnięty. Jebnięty. Ma kukunamuniu czy inne choroby weneryczne. Jak ja. Bez chorób. Ale jednocześnie obdarzony jest ogromnym intelektem i doprawiony bardzo nie polska mentalnością. Z połączenia tych składników powstał twór, którego charyzma wylewa się ze słuchawek i głośników potokiem porywistym i śmiercionośnym. Jest szalony, zabawny, kreatywny i charyzmatyczny.

3. Za szczerość. Miewam gorsze dni. Miewam kaca i czasami nawet nie moralnego. Łapie też czasami przeziębienie. Mam też czasami wyjątkowo zajebisty dzień, tak dla odmiany. Tylko ludzie ze szklanych ekranów są nieskazitelni. Wychodzą na czerwone dywany z pięknymi zębami i wcięciami w talii. Ale Czesław nie jest z czerwonego dywanu. On mnie nie oszukuje. On się myli. „Grać, nie srać” pokazuje że muzyk może się potknąć, pomylić. Tak jak w życiu. Czesław czasami rzuca suchy żart, przynajmniej nie opowiada tego samego dowcipu od trzech koncertów. Czesław może powiedzieć że dzisiaj nie było zajebistego koncertu, dobrej współpracy, bo dla niego nie ma „[wpisz nazwę swojej miejscowości], you’re the best”. Mozil jest prawdziwy.

Ps. Na dowód tego wszystkiego, kup sobie, ściągnij z torrentów czy coś, płytę „Grać, nie srać”. Zobacz posłuchaj Czesława, ale nie takiego dziwaka z x-factora, tylko artystę.

Witam :D

2016-01-25T08:47:00.001-08:00

Z blogiem zwlekałem tak długo, jak tylko się dało. Wszystko stało na przeszkodzie, od klasycznego "nie mam czasu" i " o czym będę pisał" przez naturę techniczno-egzystencjalną "może profeska na wordpressie" na prozaicznych kończąc "jak go nazwę?" .

Sama nazwa jak pewnie niektórzy zauważą, i słusznie, lekko przypomina popularne ostatnio "Pokolenie Ikea" (Sue Me, biaaaaatch). W czym rzecz? Nie mieszkam w wawce, nie pracuje w korpo, nie zaliczam co piątek. Jestem nudnym przegrywem, z mnóstwem gier, dziewczyną od kilku lat, marzeniami sięgającymi kosmosu i realizacją na poziome wstania po pilota. Gdzie jest moje miejsce? Przecież ludziom tak bardzo zależy na przynależności do jakiegoś sortu. Ja postanowiłem otworzyć własny sort. Pokolenie, którego bohaterem był Mario. Który swoje wartości życiowe czerpie z bohaterów Cartoon Network, a nie Steve'a Jobsa. Który siłę współpracy poznał grając z kumplem na co-opie w Fife, a nie realizując ambitne projekty w firmie. Której ekscytacje daje ulubiony artysta na festiwalu muzycznym a nie modne kluby po pracy w piątek.

Blog skupia się na popkulturze, herosach z gier, serialach które zabierają cenne dni naszego życia i muzyce, która towarzyszy w codziennych podróżach środkami komunikacji miejskiej. Blog jest dla mnie formą szuflady pomysłów, która nie jet zamknięta tylko dla mnie, jak to zazwyczaj było. To bardziej neonowa, przezroczysta, głośno skrzypiąca szuflada, która ma naklejoną ogromną kartkę z napisem : "otwórz do cholery". Tylko czekam na wybuch i hajs z googla. for real.

Na co dzień staram się studiować dziennikarstwo (licencjat się sam nie napisze) w przepięknym mieście Brzydgoszcz. Gram na PS4 (MASTER RACE), czasami na lapku, czasami na Psp (retro feel). Oglądam zajebiście dużo kreskówek, tych dla dzieci i dorosłych. Wgl jak bardzo niszowe w Polsce jest oglądanie kreskówek? Nie jakiś chińskich bajek (te lubię, ale bez spustu), tylko kreskówek rysowanych przez ludzi o normalnym wzroście i względnie dużych penisach. Elita może sobie pozwolić na tego typu rozrywki. Anyway, słucham dużo muzyki powiązanej ze sobą gatunkowo jak gówno i szarlotka. Dla przykładu pracę licencjacką piszę o Beatlesach, zespole mojego życia, chociaż bardzo rozważałem "Analizę wizerunku medialnego i fenomenu Kanye Westa".

Co dalej? Chciałbym kiedyś zbić chociaż grosz na tym co pisze, co tworze. Chciałbym kiedyś ruszyć z youtubem. Chciałbym też napisać jakąś głupią powieść z humorem na poziomie South Parku. A po pierwsze chciałby ruszyć się i zrobić cokolwiek.

No to zapraszam.
Pan Sprytny B.

ps. miałem nie być wulgarny i chamski w pierwszym poście.
pps. wyszło jak wyszło.