خاطرات تحصیل در فرنگ

4 Saal

2011-06-12T17:03:00.001+02:00

من میرزا قلی خان جهانگشا، حک کننده این کتیبه، اولین تحصیل کننده پارسی علم کهربا به حد اعلا در سرزمین روم هستم. بیش از چهار سال پیش، از موطن خود، سرزمین پارس، به قصد تصرف علوم و فنون، قسطنطنیه و یونان را در نوردیدم و سالی بعد به سرزمین روم قدم نهادم. در آن دوران طلبه ای تازه کار بودم. در دارالفنون روم با استادان علم و فن به مباحثه نشستم و دو سال بعد بر فنون رایج کهربایی روم مسلط گشتم. اساتید دار الفنون مرا با خود به انجمن دانشمندان دوران که از چهار گوشه جهان گرد هم آمده بودند، می بردند. بعدها از علم و فن ما در مهار ستارگان روی زمین بهره می بردند. در نهایت، در جمع دانشمندان زمان، کتیبه ای با نشان ممتاز به ما دادند. ما همچنان خود را مادامیکه در این جهان زندگی کنیم از جرگه طلبگان می دانیم و به جهد و جد خواهیم کوشید که از اسرار و رموز جهان آگاهی یابیم.
در این مدت بارها بر دیارها و ایالات فرنگی و مدیترانه ای قدم نهاده و مناظر چهار گوشه عالم را به چشمانم نشان دادم و بر زندگانی مردمانشان در گذشته و حال تفکر نمودم. بر ما حوادث و وقایعی تلخ و شیرین و عبرت آموز گذشت. سپس مدتی به گوشه عزلت خزیده و با تفکر در علل و معلول جهان هستی، وقایع را برای خود تفهیم نمودم. سالیانی گذشت، برای سرزمین خود دلتنگ گشتم و بر تنهایی خود افسوس خوردم. از برای برگزیدن مونسی برای زندگی، اقطار جهان را در نوردیدم اما بر خلاف انتظارم، محبوب را در سرزمین مادری خود یافتم. فرصت را غنیمت شمرده و کوزه شکستیم و وارد دنیای دیگری گشتیم...

در طول این سفر پر تجربه حتی لحظه ای از یاد وطن وآماده شدن برای کمک به مردمانش غافل نبوده ام. دیگر فرنگ و پیشرفت هایش برایم رنگی ندارد و به حد اغنا از آن چشیده ام و به قدر خود، کنه حقیقت آنرا درک کرده ام. درنگ جایز نیست... من متعلق به این سرزمین نیستم و اگر توانایی دارم که باعث ترقی هر چند کوچکی هم شوم، ترجیح می دهم آن توانایی را برای دیاری که به آن تعلق دارم به کار گیرم. اما هنوز مطمئن نیستم که بتوانم مرهمی بر زخمهای آن بگذارم یا دردی از دردهایش دوا کنم. آنچه مرا استوار می دارد، امید به پذیرفته شدن در جمع مردمان دیارم می باشد. این کتیبه را می نویسم زیرا که به انتهای سفر طولانی خود در افقهای دوردست و اعماق افکارم رسیده ام. با یکصدمین طیاره به وطن دوست داشتنی ام با قلبی پر هیاهو وارد می شوم، آنجا که نگاه منتظر محبوب، رنج سالها دوری را از تنم بیرون می کند.

چرا دانشگاه‌ها به دانشجویان خارجی‌ بورسیه میدن؟

2011-04-20T20:37:00.010+02:00

۱. دادن بورسیه به دانشجویان خارجی‌ تو یه دانشگاه، باعث می‌شه که دید سایر دانشجوها و جامعه دانشگاهی به اون دانشگاه بهتر شه و روند بین‌المللی international شدن اون دانشگاه راحت تر طی‌ شه. اغلب دانشگاه‌های ایتالیا یا اروپا هم بیشتر به دلیل غیر انگلیسی‌ بودن زبان تدریس و سیستم آموزشی نتونسته بودن مثل دانشگاه‌های رقیب آمریکایی‌، کانادایی یا انگلیسی مطرح باشن. به همین خاطر نیاز داشتن که با سرعت بیشتری روند بین‌المللی شدن رو دنبال کنن.

۲. اتحادیه اروپا به دانشگاه‌هایی‌ که دانشجوی خارجی‌ داشته باشن کمک بیشتری می‌کنه و پروژه‌های بیشتر و بهتری رو به اون دانشگاه واگذار می‌کنه چونکه معمولا پروژه‌هایی‌ که تو گروه‌های international انجام ‌شه، بهتر جواب میده و به روز تر هستش. ضمن اینکه بودن دانشجوی خارجی‌ (از هر کشوری) تو یه دانشگاه باعث می‌شه محیط درس و دانشگاه، طراوت بیشتری بگیره و دانشجوهای خود اون کشور هم واسه اینکه پیش خارجیا کم نیارن تلاش بیشتری کنن.

۳. داشتن دانشجوی زیاد دکترا باعث اعتبار بیشتر اون دانشگاه هستش و باعث می‌شه تیم‌های تحقیقاتی قویتری تشکیل شه و پروژه‌های بزرگتری رو از اتحادیهٔ اروپا یا شاید از همون کشور‌های بی‌چاره که دانشجوی خارجی اومده، جذب کنن و دانشگاه درآمد زیادی از این راه کسب کنه.داشتن دانشجوی دکترا باعث می‌شه مقالات علمی‌ و اخترات زیادی هم به اسم اون دانشگاه تو دنیا منتشر شه که اعتبار دانشگاه رو بالاتر و بالاتر می بره.

۴. اعتبار دانشگاه که بالا بره، باعث می‌شه "مدرکی‌" که دانشگاه به فارغ التحصیلاش میده اعتبار بیشتری داشته باشه. این خودش باعث می‌شه که سال‌های بعد، همون دانشگاه دانشجو‌های ممتازتری رو جذب کنه و یا حتی اگه بورسیه هم نده، خیلی‌ها هستن که به خاطره همون مدرک حاضر باشن به دانشگاه شهریهٔ زیادی بدن و تحصیل کنن.

۵. بورسیهٔ دکترا که در اروپا معمولاً بین ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ یورو هستش، بسته به کشور محل زندگی‌، معمولاً کفاف زندگی‌ یه نفر رو میده و بیشتر یا همش صرف مخارج زندگی‌ در اونجا می‌شه یعنی‌ دوباره به خود اون کشور بر میگرده و اقتصاد اون کشور رو میچرخونه. یعنی‌ از نظر اقتصاد ملی اونا هیچی‌ از دست نمیدن.

۶. این کشورا بدون اینکه هزینه‌ای صرف تربیت نیروی کار ماهر یا محقق بکنن، با یه مقدار بورسیه و دادن یه "مدرک" یه محقق رو سال‌ها در اختیار دارن و از تمام وقت اون و همهٔ ایده‌ها و راه حل هاش واسه پیش بردن پروژه هاشون استفاده می‌کنن. یه دانشجو که به خارج میاد، چونکه از محل زندگیش دور می‌شه و همهٔ لینک هاشو از دست میده، تنها می‌شه و وقت بیشتری داره که ناچارا اونو در دانشگاه میگذرونه و ناخوداگاه کاراییش یا همون productivity به نفع اون کشور میره بالا.

۷. از نظر فرهنگی‌، وقتی‌ یه دانشجو ۳-۴ سال تو یه کشوری زندگی‌ می‌کنه، کم کم، رفتار هاش و طرز تفکرش شبیه مردم اونجا می‌شه و ناخوداگاه اون فرهنگو بین هم وطن‌های خودش تبلیغ می‌کنه. این شخص تو کشور خودش هیچوقت از اون کشور بد نمیگه و همیشه جنبه‌های مثبت اونجا رو به هموطن هاش میگه. چرا؟ چونکه نمیخواد هموطن هاش فکر کنن که اون داره تو یه جای سطح پایین زندگی‌ می‌کنه. در حالی‌ که در واقع هر جامعه ای‌ دارای مشکلات خودش هست. از دید کشور های بدبخت بیچاره کلا "خارج" بهشت به نظر میاد.

۸. معمولا چونکه پروژه‌های مهم و به روز، توسط افراد زیادی انجام می‌شه، به یه نیروی خارجی‌ فقط یه قسمت کوچیک پروژه رو میدن که روش کار کنه. اون کارمند یا محقق به کل پروژه احاطه نداره که بتونه اطلاعات اون تکنولوژی رو به کشور خودش وارد کنه و یه رقیب واسه اون دانشگاه یا شرکت شه. تو بعضی‌ موارد حتی اجازه نمیدن که راجع به بعضی‌ از تحقیقات تو تز‌ دکترا چیزی نوشته شه. تو اروپا امنیت تکنولوژی شون خیلی‌ قویه. از محقق به عنوانه یه کارگر استفاده می‌شه. هیچوقت اجازه نمیدن که یه خارجی‌ رشد کنه و قسمت‌های مهم پروژه رو انحصاراً دست خودش بگیر. تو اینجور موارد زود ازش میخوان که اطلاعاتش رو با بقیه (که حتما تبعه اون کشور هستن) تقسیم کنه یا به قول خودشون transfer knowledge کنه.

۹. ضمن اینکه تجهیزات پیشرفته ای‌ هم واسه پروژه‌های بزرگ لازمه که هزینهٔ بالایی‌ داره و اون کشور بیچارهه به دلیل فقر اقتصادی و فرهنگی‌، این هزینه رو نمی‌کنه که اون تجهیزاتو خریداری کنه و تحقیقاتی‌ رو راه اندازی کنه تا به اون تکنولوژی دست پیدا کنه. در نتیجه مجبور می‌شه همیشه محصولات اون تکنولوژی رو به بهای گزاف وارد کشور کنه. تازه، اگه هم بخواد اون تجهیزات رو خریداری کنه که بتونه تحقیقات کنه و تولید کنند تکنولوژی بشه، اون کشورها، اصلا این تجهیزات پایه رو بهش نمی فروشن و به عناوین مختلف فروش تجهیزات پیشرفته حتی صلح آمیز رو تحت تحریم قرار میدن. چونکه میترسن ما بتونیم تکنولوژی تولید کنیم و بازارشونو کساد کنیم.

بازگشت به ابهر عزیز

2010-12-10T23:15:00.001+01:00

هر سال و همه سال، غروب دل‌ انگیزش که چشم از دیدنش سیر نمی‌شود، صدای گنجشکان عاشقش که صبح را نوید می دهد، هوای خنک و مطبوعش که عصارهٔ هوای وطن می‌باشد، آفتاب سوزنش که پوست را نوازش می دهد، جنگل‌های انبوهش که کوچک بودن را به یادت می آورد، هوایش که عطر دل‌ انگیز وطن می دهد، جاده‌های باریکش در باغستان‌ها و بوستان‌ها که اسبت را به انتهای تاریکی‌ می خواند، ‌دیدار دوستان صمیمی‌ و وفادارش که ساعت‌ها با آنها به ثانیه‌ها بدل می شوند ، لهجهٔ ملیح مردمش که گوش را در واحهٔ میان سنت و مدرنیته معلق می سازد، بامش که با ایستادن بر آن حسّ غرور را بر می‌انگیزد، آبمیوه چهار فصلش که هر ۴ فصل سال non-stop به کارش ادامه میدهد،خانهٔ پر خاطره در head coffee shop که حسّ در خانه بودن را پس از گذر از سرزمین‌های نا متناهی به باور می‌رساند، بوی تند درختان گردویش که وسوسهٔ بازیهای کودکانه را به دل‌ می‌‌اندازد، سادگی‌ مردمش که نوید مسئولیت بیشتر را به انسان می دهد، شادی مردم فقیر که با اندک کمکی‌ در قدردانی خجالت زده می شوند، مردم صبور و مهربانش که با دیدنت خوش حالتر از تو می شوند در حالی‌ که رنج بیشتری بر زندگیشان سایه افکنده، همیشه از دور‌ترین اعماق غربت ما را به سوی خود می کشانید و وسیع ترین عشق را بی‌ دریغ همچون مادری مهربان بر ما ارزانی‌ می‌‌داشت.

اما اینبار، ابهر نیست که ما را به سوی خود می‌کشاند، عصاره‌ای از کیمیای عشق این شهر است که به شوقش به سوی جاده روان می‌شویم...

الماس

2010-09-25T23:49:00.001+02:00

خود را شکست. خورد شد. ریز ریز. بلور‌هایی‌ درخشنده. هر کدام از ذرات بلورش زیر آفتاب می‌‌درخشید. اما همهٔ ذرّات، با هم، زیر نور درخشش محسوسی نداشت. شاید همهٔ ذراتش، بلور‌های الماس نبودند که بی‌ پروا کنار هم بدرخشند. هر کس دانه دانهٔ بلور‌هایش را می‌‌دید، عاشق آنها می‌‌شد اما همهٔ بلور‌ها کنار هم دلپذیر نبودند .

تو آمدی، بی‌ صدا... مثل آب جاری شدی، همهٔ بلور‌هایش را گرفتی‌ و از جاری وجودت نمناکشان ساختی. بلور‌های ‌نمکی و ناخالصش را در جویبار وجودت حل کردی تا الماس‌هایش هویدا شوند. خالصش کردی... الماس‌های وجودش را به او‌ باز گردانیدی...اکنون، بلورهایش با هم زیر آفتاب درخشش بی‌ نظیری داشتند.

نمی‌خواست از تو دور باشد، می‌ترسید دوباره ناخالص شود یا اینکه نتواند خود را بشکند. الماس‌هایش را تقدیم جویبار تو کرد تا همراه تو جاری شود تا صیقلش دهی‌. تو گرچه ساکنی، اما روان هستی‌...

پیله

2010-07-11T00:07:00.003+02:00

روزی پا به صحنهٔ رقابت این دنیا گذاشتم، دویدم و به امید داشتن آینده ای‌ بهتر، به مکتب رفته و مشق نمودم. به سان کرمی‌ که از تخم درآمده تا همه چیز را بخورد و بزرگ و بزرگ تر شود. آنقدر مشغول خوردن است که فراموش می‌کند بالا سر خود را نگاهی‌ کند، که چه بسا موجودات دیگری هم هستند و دنیا زیبایی‌‌های دیگری هم دارد. یا شاید پرنده‌ای بالا سر او هوس خوردن کرمی‌ خوش مزه را دارد. همهٔ هم سالانش کم کم بال در آورده و به پرواز در آمده بودند اما او همچنان مشغول خوردن. سالیانی بعد خود را کرمی‌ متورم می‌بیند که آنچه دیگران برای پرواز دارند، او ندارد: بال!

جسم خود را تکان می دادم، شاید که پرواز کنم، اما موفق نمی شدم. فربه و بی اراده شده بودم. هوس پرواز مرا دمی آسوده نمی گذاشت. رازیست داشتن بال و رازیست پرواز کردن، و مرا به آن راز راهنمایی‌ نبود. من مانده بودم و تنهایی خودم. به کنجی خلوت پناه بردم و در لاک خود فرو رفتم، افسرده و غمگین. چشمانم را بستم و گوش‌های خود را به نغمه هستی‌ باز کردم. کم کم ریتم آهنگ طبیعت را شنیدم و با آن به رقص در آمدم، بارها و بارها به دور خود می چرخیدم. از چرخش هایم پیله ای‌ تنیده می شد که مرا فرا می گرفت و دیوار‌های آن لحظه به لحظه بالا تر می رفت...

خود را درون حصاری یافتم که صدایی از بیرون نمی‌آمد. صدا، فقط صدای درون بود، صدایی دلنشین که کلیدهایی از راز‌های هستی‌ به همراه داشت که تنها من آنرا می شنیدم. در واقع، در خلوت خود به اعماق روح سفر کرده بودم، و این سفری بود که گذر از مرحله‌ ی خوردن را می‌طلبید، سفری که در بازگشت، کلید سوالاتم را به من بخشیدند. و این واقعیتی است که راز‌ها یکی‌ یکی‌ کنار روند اگر تو کلید هر کدام را داشته باشی‌، حتی اگر کلید‌ها را به کار نبندی. سوزشی بر شانه های خود حس کردم. دوباره به خود نگاهی‌ کردم، این بار بال در آورده بودم...

اما همچنان در حصار پیله بودم. دیوار‌هایی‌ که به بلندی قدمت نادانی من بود. ساختن دیوار را بلد بودم ولی یاد نداده بودند که چگونه این دیوار‌ها را فرو بریزم. گفته بودند داخل حصار امن تر از خارج آنست. در کلید‌هایی‌ که از سفر روح آورده بودم جستجو کردم، یکی‌ بود که به کار می آمد. کلید "آگاهی‌ و استقامت" راز این دیوار‌های سخت را گشود و مرا یاری کرد که با تلاش خود دیوار‌ها را بگشایم و از پیله رها شوم. بال‌های خود را نگریستم و آسمان را، مغرور بودم که می توانم زیر نور خورشید تمرین پرواز کنم...

Portugal

2010-06-27T16:07:00.001+02:00

بار دیگر از جبرائیل Gabriele خبر رسید که بایستی بر کنفرانس بلادرنگ real time ۲۰۱۰ در پرتغال فرود بیاییم. بار و بندیل خود را که از آمریکا آورده و هنوز از کیف خارج نکرده بودیم دوباره برداشته و سوار لوفتانزا شده و یه راست به لیسبون رفتیم. یکی‌ از ویژگی‌‌های ما در این برهه، داشتن خصوصیاتی چه بسا شبیه حضاریت نوح و موسی‌ می‌باشد (استفغر ا...) به طوری که به هر جا که پا می‌گذاریم هوا ابری، بارانی و چه بسا طوفانی میشود طوری که همه پشم‌های ملت را باد میبرد. کاپتا سعی‌ می‌کند این نیروی ما را خنثا کند اما اگر نیمای بابا هم در این امر همراه من شود، نیروی کاپتا زایل میشود و انی ویز طوفان می‌گیرد یا حداقل باران می گیرد. ما به کمک هم هوای همیشه آفتابی سیسیلی را به مه‌ و باران آلودیم، در مراکش باران‌های سیل آسا نازل کردیم، دو روز سفر به Slovania را به رین پارتی تبدیل نمودیم، در Miami باران و طوفان به راه انداخته و در Lisbon به مدت یک هفته آفتاب را دزدیدیم! اما به محض اینکه به موطن خود باز می گردیم، طوفان‌ها خاموش شده و همه چی‌ آروم میشود.

پرتغال کشوری کوچک در آن سوی اسپانیا می‌باشد که از یه سمت با اقیانوس اطلس و از سوی دیگر با اسپانیا محاصره شده است. به نظر کشوری ثروتمند نمی آید ولی‌ مردمانی مهربان و مهمان نواز دارد و ظاهرشان خصوصیات مدیترانه‌ای بیشتری دارد. در روز اول کنفرانس بلادرنگ 2010، ما نیز پوستر خود را بر دیواره کنفرانس چسبانده و طبق معمول به گشت و گزار در شهر پرداختیم. اما از آنجا که ما تنها بودیم و بقیه دوستان وقتشان را در سالن های تو در توی کنفرانس می گذراندند، زیاد از دیدن شهر مشعوف نمی شدیم. کلا همسفر خوب چیزی است. بخصوص اگر از نوع خوبش باشد و سر هر موضوعی در نیاورد. چنین همسفری باعث می شود که از گشتن خسته نشویم و انرژی مان را مضاعف می کند.

در این شهر همه گونه های موجودات و چه بسا هیولاهای دریایی را در طول هفته میل نمودیم. رستوران ها دارای یک آکواریوم بودند که مشتری جانور مورد علاقه خود را انتخاب کرده و اندی بعد آن جانور بر روی میز به همراه تجهیزات کامل که شامل انبردست و چکش هم می شد، حاضر بود. یکی دیگر از فان های ما تست کردن انواع اغذیه جدید در شهر ها و کشورهای مختلف می باشد.

این هفته نیز در لیسبون به سر رسید و قلاقه به خونه نرسید. ما که از مسافرت های مکرر در دو ماه اخیر اشباع شده بودیم به خانه برگشته و به کنج عزلت خزیدیم و سر از لانه برون نکردیم اگرچه سفر به نروژ و لهستان را بعد ها میس نمودیم و فقط چند سفر کوتاه در ایتالیا به انجام رسانیدیم.

Oriental part of Lisbon

Castle of Lisbon

Sintra (a small village north west of Lisbon)

Cabo da Roca, The most western part of the Europe continent. is a beautiful cape‎

‎

Cascais‎

Funny experience...

USA

2010-06-02T12:00:00.001+02:00

و شما را پذیرفتیم تا اعمالتان را ببینیم و صداقت گفتارتان را بسنجیم تا پاک و مطهرتان (Clear) گردانیم. نامه عملتان (Visa) را به دستتان دادیم و در روز موعود شما را عروج دادیم هنگامیکه خورشید در آسمان بود. و از دریا و خشکی عبورتان دادیم تا بر سرزمینی فرود آیید که ممالک یگانه (United States) خوانده بودیمش در حالیکه هنوز ظهر بود. و آنگاه که ناامیدی بر شما غالب شد و ما دلهایتان را قرص و محکم گردانیدیم تا در آستانه درگاه خود به صف شوید تا نامهٔ عملتان را بر ما عرضه بدارید. و ما مهر ورود بر آن زدیم و شما را وارد سرزمین آبادمان گردانیدیم تا از نعمت‌های پاک آن بهره‌مند شوید.
ای کسانیکه ایمان آورده اید، در زمین سیر کنید و داستان گذشتگان را بخوانید و عبرت گیرید که چگونه در گذشتگان دور مردمان سرزمین شرق را بر دیگر مردمان برتری دادیم و سرزمینشان را معمور کردیم ولی‌ دیری نپایید که مردمان پارس را و بابل و مصر و روم را در مغرب ایشان غالب نمودیم.‌ ای بنده، اکنون وارد سرزمینی شدی که ما به آن قدرت و زیبایی‌ بخشیده ایم و مردمانش را سخت کوش و توانگر ساخته ایم و آنها را گذشته ای نیست. و ما نشانه‌های خود را برای همهٔ مردم میفرستیم اما تنها اندیشمندان از آن پند می گیرند. و تو در شهری قدم خواهی‌ گذاشت که نیمی در دریا و نیمی در خشکیست (New York) و تو زبان مردمانش را می فهمی. شهری که آنرا از دل خاک بیرون آوردیم و به دل دریا فرو خواهیم برد و سایه های آن خورشید و ستارگان را تاریک میگرداند و گذرگاه هایش بر دیوارها استوار است (Wall Street). در آنجا ستارگان کهربایی‌ (GPS) را بی‌ نور گردانیدیم تا سنگ‌های جادویتان (cell phone) بی‌ اثر باشد تا تو تنها بر ما توکّل کرده و دلهره به خود راه ندهی که ما بهترین راهنمای تو هستیم. و تو بر روی زمین با غرور قدم زدی و بر ساحل دریا نشستی تا آرام گیری و افق را بر پرده دیدگانت ثبت نمایی در حالیکه تنها بودی و هیچ یاوری جز ما تو را نبود. تو را از این شهر در حالی نجات دادیم که بیم آن می رفت در همان روز مرکز زمان شهر (Times Square) به چشم بر هم زدنی‌ سست و متلاشی گردد.
و آنگاه تو را بر سرزمین دیگری وارد کردیم که دارای عمارت های معمور بوده (Washington) و حاکمان آن از دریاها و خشکی بر سرزمین‌های دور فرمانروایی می کنند و از پروردگار باک ندارند و در برابر قدرت او خشوع ندارند در حالیکه اگر پروردگار اراده کند میتواند در لحظه ای قدرتشان را نابود کند. و تنها انسان‌هایی‌ که به پروردگار ایمان دارند خاضع و پرهیزکارند. تو را برای آزمودن، بار دیگر با شیطان مواجه ساختیم تا قدرتش را به تو نشان داده و فریبت دهد و تو از او پیروی نکردی. بشارت باد بر تو بهشت جاودان با نهر های روان.
بار دیگر تو را در خانه های مجلل در سرزمین مردان اسب سوار (Texas) که یال (Y'all) اسب ها همواره بر زبانشان بود، سکنی دادیم. در محفل دانشمندان (Conference) وارد نمودیم تا در مقابلشان بایستی و آنچه از علم و معرفت تو را ارزانی داشتیم بر آنها بخوانی تا دلهاشان منقلب گردد و ایمان بیاورند. ای انسان، آنچه تو آنرا علم می پنداری برای ما بازیچه ای بیش نیست. ما از آنچه در دل تو می گذرد خبر داریم و بندگان خود را بر آنچه نمیدانند سرزنش نمی کنیم. تو را فرصت دادیم تا از علم ایشان بیاموزی و تو انکار کردی که به آن علم نیاز نداری. و هر آیینه از تو در دیار خود در مورد علم و دانایی پرسند و تو تنها به لوح درخشان علم (Conference proceeding CD) تکیه کنی و رو سیاه گردی. و تو را دوستانی عطا کردیم از دیار خودت و آنها را مایه دلجویی تو قرار دادیم تا دلتنگی خود را از یاد برده و مرا یاد کنی و آرامش یابی. به تحقیق انسان را موجودی فراموشکار آفریدیم. و تو را اختیار دادیم تا از راه بازگشت و ماندن یکی را برگزینی در حالیکه شبانگاه بر ماه و ستارگان آسمان و بر عمارت های آن شهر، از دور نگریستی. و ما زمان را بر تو کوتاه گردانیدیم در حالیکه اندازه شب و روز و ماه و سال در کتاب ما محفوظ است.
ای اهل تقوی، ما قلب هایتان را قرص گردانیدیم تا در هنگام مصیبت و بلا و هنگامی که قصد تصمیم بزرگ دارید، بر ما توکل کنید و از عواقب آن نهراسید که ما نهاننده مهر خود در دلها می باشیم. ما تو را تنها آفریدیم و در زمان معینی که اراده نموده ایم تو را تنها به سوی خود بر می گردانیم. و تو را هیچ راه فراری نیست. تو را تا پایان زمان معین روی زمین می گردانیم تا عبرت گیری و رستگار گردی. یک بار دیگر تو را از راههای آسمان به سوی ساحل دریای شرق ( Miami beach) رسانیدیم تا روزگاری در آن سپری کنی و از نعمت های پاک آن به قدر نیاز بهره مند گردی و از شیطان پیروی نکنی زیرا اوست موجودی فریبکار و در همه جا حضور دارد. و در آن نشانه هایی است برای اهل علم. و سرانجام تو را با تمام آنچه داشتی به سرزمین خود بازگردانیدیم از روی بر و بحر در دو روز تا بر منزل خود فرود آیی و تقوی پیشه کنی و در کار خود جدیت کنی و آنچه از علم نداری در دیار خود کسب کنی.

ای بنده! صبح شد دیگه، چرت و پرت نگو، بیدار شو...

New York central park

Brooklyn

New York south park

Manhattan downtown

Wall Street!

Times square

White house (Washington)

Washington Symbol

Washington Capitol

Texas, Y'all welcome!

Conference

Miami

خورشید

2010-05-28T02:12:00.001+02:00

در آن شب مهتابی، خالی از وسوسه تن، بر روی چمنزار باطراوت رو به آسمان دراز کشیده بودم و ستارگان غربت زده و ماه درخشان را نظاره می کردم. چهره ماه، درخشانتر از همیشه، خبر از خورشیدی در آنسوی زمین پهناور می داد. خورشیدی تابان، حقیقتی محض... میل داشتم حتی اگر عمری زمان برد، به جستجوی خورشید بروم. با تصور همین رویا داشت خوابم می برد. در میانه خواب و بیداری مثل پرندگان بال گشودم و به امید دیدار خورشید اوج گرفتم. ماه درخشان راهنمایم شده بود و نشانی خورشید را با چهره اش به من می داد و من می رفتم. دریایی پشت سر نهاده و سرزمینی پیش رو داشتم و همچنان امیدوار به یافتن تشعشع خورشید. غافل از اینکه هر چه من به دنبال خورشید می روم او از من دور و دورتر می شود و من فقط ردپای آنرا در انعکاس چهره ماه می بینم... به هر جا که می رسیدم خورشید از آنجا رفته بود. در هر شهر و روستا، هر کوی و برزن هر کس فقط نام خورشید را شنیده بود ولی آنرا به یاد نمی آورد. شاید هم حقیقت خورشید برای خیلی ها پذیرفتنی نبود...
در گوشه ای از دهی پیرمردی را دیدم که پرنده می فروخت. پیر مرد دانا نگاهی به بالهای خسته من انداخت و با صدای بغض گرفته اش گفت: نشانی خورشید را از ماه وجودت بپرس نه از ماه آسمان. پیر مرد پرنده ای را از قفس بیرون آورد و به او گفت تا مرا تا رسیدن به تشعشع خورشید همراهی می کند. با هم پر گشودیم و از روستا بیرون زدیم. مدتی بعد به جنگلی تاریک رسیدیم. از میان شاخ و برگ های اندوهناک جنگل گذشتیم. گاهی صدای دلخراش خفاشی سکوت بهت زده جنگل را می شکست. آهسته عبور کردیم تا خلوت سهمگین قمری های عاشقی را که با افتخار در دل جنگل وحشتزده لانه کرده اند، بر هم نزنیم. پرنده با چشمان رمز آلودش به آسمان نگاهی کرد و به درختی بلند اشاره کرد. من پر از شور رفتن بودم ولی او در فکر آشیانه کردن. سرانجام بر بلندترین شاخه درخت نشستیم. پرنده شروع به آواز خواندن کرد. خفاش ها ساکت شدند. غیر از آواز او چیزی شنیده نشد. پرنده نگاهی به من انداخت و لبخندی زد. زمان ایستاد. سکوت بود و سکوت. به او خیره شده بودم. در قعر چشمانش اقیانوس بی انتهایی را می دیدم که در آن خورشید تابان کم کم بالا می آمد...

ساعتی بعد از خواب پریدم. وسایل خود را از روی چمنزار برداشته و رفتم و دیگر آسمان را نگاه نکردم...

France, Germany, Switzerland, Lichten...

2010-05-25T00:53:00.001+02:00

پس از حضور پدر و مادر گرامی در ایتالیا، برنامه سفر به چینکوئه تره(Cinque terre) ، نیس، موناکو، مارسی، مونیخ، پراگ و جزیره سیسیل را چیدیم بطوریکه هر آخر هفته در سفر بودیم. بعضی از این جاها برای من تکراری بود ولی خوب هر سفر خاطرات خاص خودش را دارد. جاده های پیچ در پیچ چینکوئه تره و تونل های طولانی جنوب فرانسه شروع سفرمان بود. آخر هفته بعدی را به مونیخ رفتیم بطوریکه در یک روز از ایتالیا به سوئیس و به لیختن اشتاین که کشوری است فوق فسقلی در سمت راست سوئیس که اگر در گوگل مپ تا آخر زووم کنید این کشور پدیدار می شود، سپس به اتریش و بعد آلمان رفتیم که مونیخ در آنجا واقع شده. آخر هفته بعد به پراگ پرواز کردیم اما موقع برگشت همه پروازهای فرودگاه پراگ به خاطر خاکستر منتشر شده از کوه آتشفشانی ایسلند کنسل شده بود و تمام بلیت های قطار و اتوبوس هم تا هفته بعد sold out شده بود. ما هم با همان ماشینی که کرایه کرده بودیم 900 کیلومتر تاختیم و به میلان مراجعت نمودیم. آخر هفته دگر با خیل عظیمی از جمعیت دوست و آشنا به سیسیل رفتیم و در ویلایی در نزدیکی تراپانی سکنی گزیدیم. بر کوهها و دشت ها و سواحل سیسیل تاختیم و این جزیره باستانی زیبا را از نظر گذرانیدیم. فردا روز پدر و مادر به کوشک خود مراجعت کردند و من بیچاره تا آخر هفته برای سفر 12 روزه ای به امریکا برای شرکت در کنفرانس آماده شدم. دو هفته بعد تر از سفر امریکا کنفرانسی دیگر در پرتغال در راه است که بایستی شرکت کنم. در این دو ماهه تعداد روزهایی که در میلان بودیم خیلی کمتر از روزهای مسافرت بود.
کم کم یاد می گیرم که در سفر زندگی کنم...
گابریله برایمان لپ تاپ جدید خریده اما لیبل فارسی یافت می نشود. حالا دوباره باید دستخط قوقولی ما را بخوانید...

South France

Cinque terre

Monaco

Stopping the time...

Marseilles

Germany

Prague

Sicily

Sicily, Erice

Morocco (2)

2010-03-18T18:54:00.001+01:00

فردا صبح زود به همراه عبدل بیرون زدیم تا به شهر کازابلانکا و مهمتر از آن به خلاء بهداشتی رهسپار شویم. من و کاپتا رانندگی می کردیم و نیما که دیشب کلا نخوابیده بود، به خواب رفته بود. ظهر به شهر خانه های سفید یا دار البیضا (Casablanca) رسیدیم. این شهر نسبت به بقیه شهرهای مراکش به نظر مدرن تر و شیک تر می رسید چونکه بزرگترین شهر و مهمترین بندر مراکش است و اهمیت تجاری آن بیشتر از حتی پایتختش که رباط نامیده می شود، است. مسجد این شهر سومین مسجد بزرگ جهان بعد از مسجد الحرام و مسجد النبی می باشد.
روز بعد به سمت مراکش رهسپار شدیم. مراکش یکی از شهر های قدیمی کشور مراکش می باشد بطوریکه برخی ملل جهان این کشور را به اسم مراکش می خوانند. تمام خانه های این شهر به رنگ سرخ (خاک رس) بودند. این شهر هم دارای محله قدیمی و قصرهای بسیار بود. هوا آفتابی و ای بسا گرم بود. دوری در شهر زده و از قصور دیدن نمودیم و ناهار سنتی مراکشی به نام تاژینه میل نمودیم. در ناحیه یهودی نشین شهر فقرا در خانه های محقر با درب های بسیار کوچک زندگی می کردند ولی در همین ناحیه یهودی ها دارای خانه های بزرگ بودند. به همراه انیس (میزبان) و فیروز که در فاس با او آشنا شده بودیم و بسیار شوخ طبع و بذله گو بود در رستورانی که سقفش آسمان بود شام را میل کردیم و به خانه انیس مراجعت کردیم.
مقصد بعدیمان آگادیر Agadir بود که در کنار اقیانوس آرام واقع شده و سواحلش به خاطر وزش بادهای موسمی برای سرفیدن Surfing مناسب می باشند. این شهر نیز از مراکز توریستی مراکش است و شهر تمیزتری نسبت به بقیه جاها می باشد. هوای آگادیر در این فصل از سال بقدری گرم بود که کاپتا رسما تی شرت پوشید.
از صحبت با سکنه محلی می شد این برداشت را کرد که مراکش هم از نظر دینی مذهبی مانند ایران ولی با آزادی های به مراتب بیشتر است. 99 درصدشان مسلمانند اما حجاب اجباری نیست. علی رغم اینکه کشوری آفریقایی است، توریست های زیادی به آنجا می روند ولی هنوز راه زیادی تا اینتر نشنال شدن دارند. بهداشت درست و حسابی ندارند بطوریکه ما مجبور بودیم برای خلاء به هتل یا به خلامک (خلاء McDonald) برویم.
عصرگاه پس از طی مراحل طاقت فرسای فرودگاه بر طیاره سوار و سه ساعت بعد در هوای برفی میلان بر زمین نشستیم.

Red city Marrakesh

Tajine, Traditional food of Marrakesh

A palace

Old City (Jewish quarter)

Another palace (now, residence of birds)

City center at night (big bazaar)

Restaurant (with Anis and Firouz)

Agadir beach

Freedom and friendship...

Snowy weather of Milan (the same day)

Morocco (1)

2010-03-18T10:37:00.001+01:00

گذشت و گذشت...
دو هفته از آخرین سفرمان گذشته بود که پاسپورت به دست، در سفارت مراکش در میلان، یک روزه ویزای کشور مراکش را که عملا مهری به زبان عربی و فرانسوی بر روی صفحات گذرنامه است، گرفتیم. چونکه مراکش یا همان کشور مغرب (به عربی) و Moroc به فرانسوی و Morocco به انگلیسی و ایتالیایی، طبق معمول برای ایرانیان عزیز نیازمند ویزا بود. بلیط ها را نیز چندی قبل رزرو کرده بودیم. فقط پیچاندن گابریله مانده بود که اون هم به لطف خدا تا حدودی عملی شد. سه دانشجوی گابریله (من و مهدی و نیما) از شنبه تا سه شنبه کوله بر تن کرده و سنگر علم و دانش را به هم آفیسیشان، جواد سپرده و به سوی اکتشاف قاره ای جدید راه افتادند و پا به سرزمینی نهادند که مارستان یا سرزمین مارها نامیده شد و بعدها به مارکش و مراکش تغییر نام داد!
از آنجا که طبق معمول ایران با مراکش هم قهر کرده بود، پساپیرت ما را بسیار وارسی دقیق نمودند تا بالاخره اجازه ورود دادند و ما یکراست به سمت اتراقگاه تخت های روان رفتیم تا ببینیم آیا در این قاره هم بر طبق طومارهایی که داشتیم به ما تخت روان می دهند. چندی بعد کاپتا پشت فرمان و من، موبایل به دست، جاده های مراکشی را که بی شباهت هم به جاده های ایران خودمان در مناطق دور از پایتخت نبودند، طی می کردیم. هوا ملایم بود و ما کاپشن های ضخیم خود را در صندوق ماشین پنهان نمودیم. اندکی بعد به فاس Fes یا Fez رسیدیم و مستقیما به شهر قدیمی آن یا Medina رفتیم. و اما چه شهری! کوچه ها و راهرو ها باریک و شلوغ بود و درگوشه گوشه آن، حواشیش به استعمال دود می پرداختند. مغازه ها پر از صنایع دستی چوبی و سفالی و قالیچه مراکشی بودند و صاحب مغازه با ولعی خاص از توریست ها که عمدتا اروپایی بودند دعوت به تماشای مغازه می نمودند. باران هم در حد دوش می بارید و ما یک جفت چتر مراکشی بزرگ خریدیم که با فشردن یک دکمه باز می شد اما دیگر با همان دکمه بسته نمی شد. ما جزء معدود توریست های ایرانی آنجا بودیم و از اینکه می دیدند ما می توانیم نوشته هایشان را بخوانیم متحیر می شدند (پشمشان می ریخت). در آنجا جوانانی به حرفه اغفال توریست ها اشتغال داشتند و سعی می کردند با راهنمایی اجبای توریست ها در کوچه های تو در تو از آنها پول دریافت کنند و مثلا دو یورو برای آنها لقمه چربی محسوب می شد. ما نیز از این دو یورو ها زیاد پرداختیم و یکی از انها را دنبال کردیم تا ما را به محل رنگرزی چرم ببرد و راه آنجا بقدری پیچ در پیچ بود که دوستان ما جگرشان اجازه نداد که جلوتر بیایند. ما بر خدا توکل نموده و راه را ادامه دادیم تا به محلی صعود نمودیم که تنوری یا همان چاله های رنگرزی چرم، از آنجا نمایان بود. حق الزحمه آنجوان را پرداخت نموده و جیم زدیم که خودش یا دوستانش دنبالمان نیایند. در کوچه های فرعی مدینه Medina امنیت وجود نداشت و قیافه توریست ها مثل جن زده ها بود بطوریکه وقتی یک گروه، گروه دیگر را می دیدند احساس آرامش می کردند. مدینه به قدری وسیع بود که ما هرگز به انتهای آن نرسیدیم. مرمانش اعم از زن و مرد به قدری مستقیم به توریست زل می زدند که شرمنده می شدیم.
عصرگاه وارد کافه ای شدیم که در مرکز مدینه قرار داشت ولی جوی کاملا متفاوت داشت. توریستهای خارجی در آنجا گرد آمده بودند و عبدالواحد (میزبان ما) برایشان گیتار میزد. شبانگاه به سمت خانه میزبان که در محله بسیار قدیمی و یهودی نشین فاس بود به راه افتادیم. باورمان نمی شد که چطور 600 سال مردمان در این خانه های تو در تو زندگی می کردند و این زندگی برای مردم فقیر امروزی همچنان ادامه دارد. از درب کوچکی با پله های مارپیچ تنگ به خانه طبقه بالا رسیدیم که دارای اتاق های کوچک و تنگ بود و بالکنی داشت که وقتی دستمان را دراز می کردیم به خانه آنطرف کوچه می رسید. حمامی وجود نداشت و خلاء (دستشویی) شامل یک فقره توالت زمینی (ایرانی) و یک سطل آب در اتاقکی بسیار کوچک بود بطوریکه نمیشد در آنجا به آسانی چرخید. تازه در هم نداشت. در این خانه عبدل با برادرش زندگی می کرد چون پدر و مادرش در تصادف فوت شده بودند. او در زمینه پرندگان مراکش برای دل خودش تحقیق می کرد و دوربینی با لنز حرفه ای هم داشت. عبدل پسر مودبی بود و برایمان در کتری کوچکش روی شعله کپسول گاز، چایی مراکشی درست کرد یعنی گیاهان بسیاری را دم کرد، اما ما موفق نشدیم استکان چایی را به انتها برسانیم چون به طعم چایش عادت نکرده بودیم زیرا اندکی مزه شتر می داد. شب را در همین خانه کوچک که 600 سال قبل از ما زندگی در آن جریان داشت، گذراندیم...

Moroccan Kapta

Taxi

Medina

Photocopy

Old city shops

Tenori (coloring the leather)

Moroccan tea

Cafe Clock

Jewish quarter of Fes (narrow streets)

I could touch the Neighbor's house at the other side of the street

Abdol's 600-year old House

Old Jewish book

Spring of Morocco

Kapta after "khalaa" !

Souvenir shop in Casablanca

Art Gallery in Casablanca

Cristian's Church in Casablanca

City center

Great mosque of Hassan II (not Mohammad II !)

جهنمی

2010-02-25T23:31:00.001+01:00

ای جهنمی!
یادت میاد یه روزایی بود که تازه از جهنم برگشته بودی و فکر می کردی دیگه به هیچ کس نیازی نداری. فراموش کرده بودی اصلا برای چی افتاده بودی جهنم. دورانی رو به تنهایی و در نفرت سپری کردی. دست روزگار تو رو کنار آدم های دیگه ای قرار داد اما تو با قلبی پر از نفرت به سمتشون رفتی. مغرورِ مغرور بودی و حرف های هیچ کسی آبت نمی کرد. طبق رسم ناجوانمردانه ی دنیا، همین غرورت موجب جذابیتت می شد و اطرافیانتو به خودت وابسته می کردی و خودت هیچ حسی بهشون نداشتی و خودتو بالاتر از اونا می دونستی. داشتی انتقام جهنم رفتنت رو از آدم های دور و برت می گرفتی. کسایی که شاید هدفشون آزار تو نبود. ناخواسته اینقدر سنگدلی می کردی که طرف مقابلت کوتاه میومد و دلش آب می شد، تو همچنان تا اونجایی پیش می رفتی که اشک طرف مقابلت در میومد ولی تو با بی خیالی همچنان مغرورانه می تاختی. آخر سر هم طرفت رو به خدا می سپردی و احساس پیروزی می کردی در حالیکه اون اشک می ریخت و شاید هم در دل آهی می کشید. شاید اون موقع اصلا باورت نمی شد که افکار آدم هایی که دلشونو شکوندی ممکنه در زندگیت تاثیر منفی داشته باشه... من هم باورم نمی شد.
روزگار گذشت، بالاخره روزی رسید که تو خودت دوباره جای کسی قرار گرفتی که قراره وابسته بشه. سعی کردی مغرور باشی اما نتونستی. خواستی هیچ حسی بهش نداشته باشی اما نتونستی. سعی کردی بهش فکر نکنی اما همه فکرت اون شده بود. آروم آروم مثل آب که تو دل صخره ها نفوذ می کنه، تو دل تو رسوخ کرد و تو نه تنها مقاومت نکردی بلکه بهش اجازه دادی تمام ذهنتو هم تصاحب کنه.
تو دام کسی افتادی که مغرورتر از خودت بود، از همون جنس غرور خودت، از همون جنس غرور کاذب... و تو شیفته غرورش شده بودی... کسی که پا به پا، تو رو با خودش برد، فکر می کردی که داری باهاش تو بهشت قدم می زنی اما غافل از اینکه داره به سمت یه پرتگاه دیگه می بَرَدت. عاقبت با دستای ملوسش تو رو هم به قعر جهنم دیگه ای پرتاب کرد و تو اینو وقتی فهمیدی که داشتی دوباره سقوط می کردی. البته خیلی ها اینو هیچوقت نمی فهمن. طبیعت با ظرافت همون کاریو باهات کرد که تو ناخواسته با بقیه کرده بودی. به همین سادگی تاوان بی پروا تاختنت رو دادی و بایستی مزه تلخ انتقام طبیعت رو دوباره بچشی...
ای جهنمی! این دومین باریه که داری می ری جهنم، وقت زیادی نمونده، کی آدم می شی ...

Slovenia

2010-02-24T21:02:00.001+01:00

از قضای روزگار یک روز پلی تکنیکو تعطیل شد. البته باقی بر و بچ PhD به آفیس هاشون آمده بودند ولی گروه گابریله که شامل من و کاپتا و روبرتو و نیما می شه، جمعه رو دودریدیم و من و کاپتا و نیمای بابا به اسلوانیا و بقیه بر و بچ به لانه هاشان خزیدیند. اسلوانیا کشوری است کوچک که در شمال شرقی ایتالیا واقع شده و بقدری کوچک است که در آنجا فاصله 30 کیلومتر فاصله ای دور محسوب می شود.
سفر خود را با ارابه ای تندرو از میلان شروع نمودیم ولی بقدری باران تند می بارید که ای بسا ماشینمان تبدیل به قایق شده بود. یکی از خصوصیات خوب بسیاری از کشورهای اروپایی این است که در هنگام روز هم چراغ های ماشینشان را روشن می کنند و این باعث می شود که بهتر می بینند و همدیگر را کمتر به هلاکت می رسانند.
عصرگاهان به شهر Trieste رسیدیم و در باران دوری در شهر زده و سر ارابه را کج نمودیم به سمت اسلوانیا. نفهمیدیم کی از مرز رد شدیم و تنها از روی SMS هایی که به خاطر تغییر سرویس موبایل دریافت کردیم، فهمیدیم که احتمالا وارد خاک این کشور فسقلی شده ایم. بعد از نیم ساعت به پایتخت اسلوانیا یعنی Ljubljana شدیم. اگرچه تلفظ اسم این شهر به نظر غیر ممکن می رسد اما خود سکنه محلی آنرا "لوبیانا" می خوانند. شهر کوچکی که 300000 جمعیت داشته و ساختمان بلند ندارد.
بر قوچ coach خود فرود آمده و شب را در آنجا خوابیدیم. روز دیگر از قلعه محقر لوبیانا بازدید کرده و نهار را در رستورانی که هاستمان در آنجا کار می کرد میل نمودیم. بعد از ظهر هم به شهر بلد Bled که دارای دریاچه ای رومانتیک و قلعه ای بسیار زیبا در بالای صخره ای مشرف به دریاچه می باشد، رفتیم. شباهنگام به باری رفتیم که دکور عجیبی داشت و کاپتا قبل از ورود طوری حیران شده بود که دست مرا ول نمی کرد. از در و دیوار این Bar اسکلت می بارید و اسکلت ها بقدری طبیعی بودند که فکر می کردی از قبرستان فرار کرده اند و در این بار لانه کرده اند.
فردا روز هم به قلعه ای در نزدیکی شهر Postojna که پوستونیا خوانده می شود رفتیم و عصرگاهان در اتوبان های اسلوانیا و ایتالیا قل خورده و به میلان رسیدیم. من و کاپتا در این سه روز بقدری رانندگی نمودیم که تمام عقربه های ماشین به انتها رسیدند و ماشین گل آلود و پهن شده را به پارکینگ فرودگاه لیناته میلان بازگرداندیم. به عبارتی دیگر در این سفر فقط عوارضی اتوبانمان 55 یورو شد...

Rainy weather...

Trieste

Ljubljana

Ljubljana Castle

Bled

Bled village view from the castle

Skeleton bar!

Castle near Postojna

New group of travellers

حقیقت

2010-01-31T22:16:00.001+01:00

پسرک روستایی میش هایش را در مرتع دامنه کوه رها کرد و در سایه درخت بزرگ کنار نهر آب خورجینش را زیر سرش گذاشت و دراز کشید. نفس عمیقی کشید، به راهی که پیموده بود فکر کرد و به راهی که پیش رو داشت. سختی های زیادی کشیده بود ولی در دلش حس رضایت داشت چون تجربه ها به دست آورده بود. هر روز از خانه و دهکده خود دور می شد و میش هایش را به صحرا می آورد تا در خلوت تنهایی خود و در سکوت مرموز و دلپذیر صحرا، "حقیقت" را جستجو کند و روح جهان را در یابد. درگیر طبیعت شده بود، با درختان، مراتع، کوه ها، نهر آب و با میش هایش انس گرفته و همراه شده بود اما هنوز روح جهان، خود را به او ننمایانیده بود.
ماه ها گذشت، نسیم خنک پائیزی درختان صحرا را برای وداع با برگ هایشان آماده می ساخت. پسرک همچنان در انتظار جوابی از طبیعت و دیدار روح جهان بود. میش هایش دورتر در حال چرا بودند. دوباره سکوت مرموز صحرا را حس کرد. فکری از ذهنش عبور کرد و سوالی تازه از خود پرسید: آیا من حقیقت را می خواهم؟ یا منتظر جوابی که میل دارم بشنوم؟ شاید هم منتظر فریبی شیرین که برایم دلنواز باشد...
روح جهان به سوال پسرک احترام گذاشته و تصمیم گرفت که ذره ای از خود را پدیدار سازد. ناگهان نسیم خنک پائیزی تبدیل به طوفانی سهمگین شد و گرد وخاک صحرا را به آسمان برد. پسرک وحشت زده از اینکه روح جهان را با سوالش آزرده به زیر تنه درخت پناه گرفت. طوفان تندتر و تندتر شد و همه برگ های زرد درخت تنومند را با خود برد، گرد وخاک را به چرخش در آورد و نور خورشید را تار کرد و سایه های مهملی از گرد و خاک بر زمین نقش بست. میش ها وحشت زده پراکنده شدند.
دنیای آهسته پسرک دگرگون شده بود، واقعیتی لخت از چهره درخت، گم شدن خورشید در آسمان و سایه های مهملی از گرد و خاک. این تغییرات چون خیلی سریع اتفاق افتاده بود، برایش عجیب می نمود وگرنه اگر مدتی صبر می کرد همان چهره لخت از درخت، یا گم شدن خورشید پشت ابرها را می دید. روح جهان جوابی را نداد که پسرک میل داشت بشنود، در ضمن او را دلنوازانه فریب نداد، فقط واقعیات را طوری برایش نمایش داد تا باور حقیقتی که هر ساله به نرمی اتفاق می افتاد، برایش دشوار باشد.
ساعتی بعد طوفان آرام گرفت، سایه ها رفتند، میش ها باز گشتند و خورشید نمایان شد. پسرک جواب سوالش را گرفته بود، گرد و خاک را از سر و تن زدود و با میش هایش این بار برای یافتن "واقعیت ها" به راه افتاد...

روح پر تلاطم

2010-01-28T01:02:00.001+01:00

گاهی دردهایی در زندگی وجود دارد که روح را مثل خوره می بلعند و انسان را پریشان و خُلق او را تنگ می کنند. این دردها را نمی توان به کسی گفت چون هیچ گوشی پذیرای آنها نیست. تنها می توانی در گوشه ای ساکت بنشینی و به این درد های روحی اجازه دهی تکه تکه روحت را با خود ببرند و بسوزانند. مدتی بعد دیگر خود را متعلق به زمانی حس نمی کنی که در آن زندگی می کنی. شاید خود را متعلق به آینده حس می کنی که به دلیل اختلال ژنی در این تاریخ، ساعت شنی زندگی ات وارونه گشته، شاید هم متعلق به گذشته، گذشته های دوری که همانند آینده دور غنی از تفکر سالم بوده. چیزی از دنیا نمی خواهی و از انجام هیچ کاری لذت نمی بری. فقط برای ادای وظیفه انجامشان می دهی. از تو می خواهند که مثل همه باشی، بخوری، بنوشی و لذت ببری اما چطور این را نمی دانند که خوردن و خوابیدن و لذت بردن برای همه کس آنچنان هم دلپذیر نیست. قسمتی از وجودت زمزمه می کند که کاش می شد مثل یک آدم معمولی شد، مثل همه آدم های معمولی که زندگی می کنند و از مصاحبت هم لذت می برند...
در همین دوران پریشانی و گیجی ممکن است با انسان هایی مواجه شوی که روح پر تلاطم تری دارند و حالات و تجربه های مختلفی را پشت سر نهاده اند اما هیچ چیز آرامشان نکرده. آنها قصد داشتند تشنگی روحشان را با کنجکاوی سیراب کنند اما هرچه بیشتر در سرزمین تفکر گام برداشته اند تشنه تر و ناتوان تر شده اند. گویی بار مسئولیت امورات جهان را بر دوش خود حس می کنند و مسئول زندگی وسعادت همه موجودات اند. از چیزی باکی ندارند و پیوسته در جستجوی چیزی هستند و شاید خودشان هم ندانند چه، اما بایستی بگردند، چون دست خودشان نیست، آنها برای جستجو گری آفریده شده اند و می دانند تنها کاری که در جهان از آنها خواسته شده جستجو گریست اگرچه به چیزی هم نرسند. تنها چیزی که می تواند آنها را آرامش بخشد زمزمه دلپذیر مرگ است که جسم آنها را به بند در می آورد ولی روحشان را آزاد تر می کند تا بگردند و بگردند.
همراهی با چنین کسانی سخت است چون اجازه ورود به عمق تفکرشان را نمی دهند چون نمی خواهند دنیایت را طوفانی کنند چراکه هنوز راهی برای آرام کردن خود نیافته اند و نمی خواهند روح آرام دیگری را وارد میدان گشتن و نیافتن کنند. در کنار آنها ریتم زندگی و تفکر تو بسیار کندتر به نظر می رسد... آرام می شوی... آنها مواظب همه چیز هستند حتی تفکر پریشان تو.

Sweden

2010-01-22T19:46:00.001+01:00

چند روزی بیش نبود که از ایران باز گشته بودیم که خبر رسید بلیط های استکهلم در حال سوختن است. ما نیز دست به کار شده و جواز اقامتمان را تمدید نموده و مقدمات پیچاندن گابریله یا همان سوپروایزورمان را فراهم آوردیم و از وسط جلسه ای که در انستیتو فیزیک پلاسما تشکیل شده بود با کمال احترام جیم زده و یکراست به چنتراله یا همان ایستگاه قطار مرکزی میلان جهیدیم و طبق معمول به فرودگاه برگامو رفته و پس از 2:30 ساعت رایان ایر سواری به مقصد یخ زده رسیدیم. بعد ها فهمیدیم که در وسط زمستان دو ساعت و نیم به سمت قطب شمال پرواز کرده بودیم و در مرزهای قطب غوطه ور شده بودیم. "کار" خود را تحویل گرفته و برای سد جوء به شهر نیکوپینگ که در نزدیکی فرودگاه بود رفتیم. به ندرت کسی در خیابان مشاهده می شد که نشانی رستورانی را بگیریم که احیانا این موقع شب که همچین هم دیروقت نبود (9:30) شام داشته باشد.

گروه چهار نفره متشکل از کاپتا، نیمای بابا، دونگ وی Dongwei و این حقیر به طی طریق خود ادامه داده تا به استقهلم Stockholm که پایتخت سوئد و در جنوب شرقی آن واقع است رسیدیم. همه جا از برف پوشیده شده و سفید به نظر میرسید بطوریکه تصور می شد اینجا هرگز بهار و تابستانی ندارد و سرزمین سرد و یخی می باشد. هوا نسبت به هفته قبل خیلی گرمتر شده و به -8 درجه رسیده بود. آسمان در شمال روشن تر به نظر می رسید و این سوال همواره برای کاپتا حل نشده باقی ماند که مگر خورشید در غرب غروب نمی کند، پس چرا آسمان در شمال روشن مانده؟

سوئد یکی از کشورهای اسکاندیناوی و سرد بوده و جزء ممالک متمدن دنیا محسوب می شود. به نظرمان رسید که با توریست ها بر خلاف آنچه گفته می شود که مردمی یخ هستند، مهربانند. با اینکه هوا ابری بود با استفاده از ستاره های کهربایی به منزل عریک Erick دوست سوئدی مان رهنمون گشتیم. معمولا سوئدی ها بر خلاف اروپایی ها کفش های خود را پشت درب در می آورند و به جای چراغ در خانه شمع روشن میکنند و ای بسا رستوران هایی هم دیدیم که در آن اصلا لامپ برقی وجود نداشت و فقط با شمع کمی نور به محیط ارائه می دادند.

فردا روز با اینکه دیر بیدار شدیم دیدیم خورشید هنوز طلوع نکرده. تا اینکه بلاخره ساعت حدود 9 خورشید زحمت کشید روشن شد. در استکهلم چرخی زده و از موزه تاریخی آنتیک یا همان باستان شناسی بازدید نمودیم. هنوز شهر را ندیده بودیم که حدود ساعت 15:30 خورشید انصراف داد و به لانه خود خزید. شبانگاهان آنقدر در شهر چرخ زدیم که دیروقت شد و به خانه اریک برگشتیم. استکهلم شهر مدرن و توسعه یافته ای به نظر می رسید که دارای موزه های فراوان بود. خود شهر قدمت زیادی ندارد اما محله قدیمی آن به نظر جذاب تر می آید.

روز شنبه به پیشنهاد اریک به دهاتی به فاصله 2 ساعت از استکهلم رفتیم که اریک هم در آنجا یک خانه چوبی با سقف شیروانی که به هر حال نوعی ویلا محسوب می شد، داشت. مناظر بدیع برف و یخ و درختان پوشیده از بلورهای یخ که به گفته اریک در 10 سال گذشته سابقه نداشته، همه را مجبور کرده بود تا دوربین خود را به کار بیندازند و از جاندار و بیجان عکس بگیرند. به همت بر و بچ یک ناهار سوئدی هم فراهم کرده و در خانه چوبی گرم و سط جنگل و برف که با بخاری هیزمی گرم می شد و پنجره های چهار جداره داشت، میل نمودیم. شباهنگام (یعنی ساعت 4 بعد از ظهر) سر ارابه را کج نمودیم و به شهر اوپسالا و سپس به استکهلم و از آنجا به نیکوپینگ و از آنجا به میلان و دیرهنگام به خانه مراجعت نمودیم.

خبر رسید که فردا روز برنامه اسکی فراهم دیده شده و ماشین هم کرایه شده. ما نیز چند ساعتی خوابیده و صبح زود همان کوله پشتی که از سوئد آورده بودیم را برداشته و با سجاد و رفقا به دل کوههای آلپ رفتیم که اسکی سواری کنیم. اصطلاح اسکی سواری برای کسانی به کار می رود که اولین یا دومین بارشان است که اسکی را از نزدیک می بینند و عملا سوار اسکی می شوند و ژست می گیرند تا عکاسان از آنها عسک بگیرند.

Nikoping City center

Stockholm

ships trapped in the ice on the river

Ancient Swedish life

Love still exists in the cold land

Restaurant lightened only with candles

Swedish souvenir

Swedish Country side

Advanced TV and wood for heating

Iced trees

Kapta driving for us back home

Upsala cathedral

Winter holidays in Iran

2010-01-19T22:13:00.001+01:00

پس از اندی سال، تعطیلات کریسمس را کمی طولانی نموده و به مدت سه هفته به ایران راهی گشتیم. از انجا که مدتی است در کار مطالعه تاریخ باستانی شهرمان کوشش می زنیم، به این نتیجه رسیده ایم که در دوران باستان (2800 سال پیش) منطقه ابهر رود نقش مهمی در تاریخ داشته است و ای بسا قدمتی بس طولانی تر دارد. این بار با احترام پا به سرزمینمان گذاشتیم که مبادا روح مردان و زنان دلاوری که در مقابل امپراتور آشور مقاومت نموده و ابهر را تسلیم آنها ننموده بودند، آزرده گردد اگرچه جسم آنها سالهاست که در ذره ذره خاک این سرزمین پراکنده شده.

باری، یکراست به اداره میراث فرهنگی ابهر رفته و درخواست اطلاعات بیشتر در مورد تاریخ ابهر نمودیم. ما را به نمایشگاهی در دانشگاه آزاد ابهر راهنمایی کردند که اشیاء به دست آمده از تپه ای باستانی که جدیدا در خرمدره کشف شده و به اسم "تپه خالصه" خوانده می شود، در آنجا به نمایش در آمده بود. قدمت این تپه و اشیاء آن به 9000 سال پیش می رسد! دانه های گندم و انگور و چندی اسکلت نیز در کاوش های این تپه یافت شده است. قرار است که این تپه به سایت موزه تبدیل شود. با آگاهی از این کشف بزرگ ما شرمنده تاریخ شهرمان شدیم ولی ندانستیم که چطور باید در جهت حفظ آن کمک کنیم. قدیمی ترین چیزی که ما در موزه های اروپا دیده بودیم مربوط به موزه کرت یونان بود که قدمت سفال آن به 8500 سال قبل می رسد.

روز دیگر به روستای قروه Qerveh در حوزه ابهر رود رفتیم و از خانه و غارهایی که 5000 سال پیش ملل مختلف در آن می زیستند بازدید نمودیم.

سه هفته مان به همین سرعت که این متن تمام شد، به پایان رسید و ما دست از پا دراز تر به میلان برگشتیم و به تدارک سفر بعدی به قلب سرما (سوئد) در وسط زمستان پرداختیم.

Winter in Abhar

Abhar far away

Sunrise in Abhar

A road to Abhar

Jame mosque of Shenat

Guys of city

Ismaeel

Pir Ahmad Zahr Noush

Iranian thick pizza

Persian yogurt, olives and salad

Persian old fashion

Persian art

Old town of Qerveh

Camel shape Mountain (Shotor kooh)

Old houses and the ancient caves below

Town view from a cave

South Spain

2009-12-06T00:55:00.001+01:00

به همراه دوستان عزم نمودیم از دیار آندلس در جنوب اسپانیا بازدید کنیم. سرزمینی که حدود 500 سال به دست مسلمانان افتاد و دوران پر شکوهی را پشت سر نهاد. مسلمانان از جبل الطارق وارد سرزمین آندلس شده و به تدریج در آنجا گسترش یافتند و به زندگی مردمان آن دیار که در فقر و عدم بهداشت غوطه ور بودند، کیفیت بهتری دادند. آنها را با هنر آفریقایی اسلامی آشنا نموده و به آنها استحمام آموختند. هرچند که بعد از بازپس گیری آندلس به دست مسیحیان، حمام ها را ویران نموده و حتی مانع مسلمانان باقیمانده از استحمام شدند ضمن اینکه با آزار و قتل آنها را از آن سرزمین راندند و چون دلشان نیامد هنر های زیبای به کار رفته در مساجد را نابود کنند، مسجد ها را تبدیل به کلیسا نمودند.
با آخرین اتوبوس شب با دوستان به فرودگاه برگامو رفتیم و قرار شد که پاسی از شب را تا زمان پرواز در فرودگاه بیتوته نمائیم. به محض ورود دیدیم که آحاد مردم اعم از فقیر و غنی، مرد و زن، خارجی و داخلی هر یک در گوشه ای غلطیده و خسبیده اند. ما نیز به بالش بادی خود فوتیدیم، کیسه خواب را علم نموده و به درون آن غلطیدیم. به ناگاه سجاد را دیدیم که از ساک خود یک تشک بادی و تلمبه در آورده و به باد زدن مشغول شد. از آنجا که این کار در تاریخ فرودگاه برگامو سابقه نداشت با استقبال ملل مختلف مواجه شد. پلیس هایی هم که در آنجا رفت و آمد می کردند جا خورده و از اتخاذ هر تصمیمی عاجز شدند. هرچند ما درست و حسابی نخوابیدیم اما کاپتا که قرار بود برایمان براند خواب خوشی سپری کرد.
دو و نیم ساعت بعد به سیویلاSevilla در جنوب اسپانیا رسیدیم و طبق معمول کار رنطال و... گازمان را گرفته و به کوردوبا (قرطبه) Cordoba رفتیم. اسامی این قسمت اروپا به لهجه عربی نیز موجود است. از پل تاریخی آن گذشته و از مسجد بزرگ آن که در وسط آن یواشکی یک کلیسا بنا شده بود دیدن نمودیم. هنوز نوشته های عربی و اسلامی در گوشه گوشه این مسجد به خصوص در محراب آن به چشم می خورد. یک کلیسا هم در وسط مسجد بنا شده بود بطوریکه معماری آن سعی شده بود که با معماری مسجد همخوانی داشته باشد. امروزه عملا از آن مکان به عنوان کلیسا یاد می شود. در گوشه ای خلوت از این مسجد بزرگ یکی از دوستان یهو شروع به نواختن اذان نمود و بقیه نیز صلوات نثار او می کردند اما قبل از اینکه دستگیر شویم جلدی از آنجا خارج شده و به جستجوی بار برای نوشیدن قهوه یا شیر کاکائو اسپانیایی که لذیذ بود پرداختیم.
عصرگاه به سیویلا برگشته و پس از دیدن مرکز شهر به خانه دوستمان ادو که مخفف ادوارد بود روانه شدیم. به قدری خسته بودیم که تا صبح یک نفس خوابیدیم. صبح سوار بر ارابه به کادیز(قادص) Cadiz روانه گشته و در مرکز آن پرسه زده و بر برج آن صعود کردیم. کادیز بندری بود که جستجو گران اسپانیایی از آنجا برای کشف آمریکا حرکت کرده بودند. مقصد بعدیمان طاریفا Tarifa بود که ساعتی بعد به آن رسیدیم و یکراست به رسطوران و سپس به قلاع این شهر هجوم بردیم. شهر طاریفا از قدیم الایام مورد هجوم اهالی شمالی اسپانیایی و جنوبی مور یا همان مراکشی ها بوده است و قلعه ای بس مستحکم داشت. طاریفا در جنوبی ترین نقطه اروپا واقع شده و از آنجا شاخ آفریقا یعنی مراکش دیده می شد.
بر تخت روانمان پریده و قل خوردیم تا به کشور جبل الطارقGibraltar رسیدیم. کشور جبل الطارق منطقه ایست مستقل که اساسا جزء قلمرو بریطانیا محسوب شده که بر اثر اشغال آن توسط انگلیس و شل شدن اسپانیا در بازپس گیری آن، به کشوری تحت سیطره انگلیس تبدیل شد. سالها بعد انگلیس در آنجا "انتخابات" برگزار کرد و مردم آن به قیومیت انگلیس بر آن منطقه رای دادند و دست اسپانیا از آنجا کوتاه شد. درست مثل همان بلایی که انگلیس بر سر ایران در بحرین آورد. جبل الطارق اسم یک کوه بزرگ به همین نام است که بیشتر سطح این کشور را فرا گرفته بطوریکه مجبور شدند فرودگاه آن را روی دریا بسازند و جاده اصلی ورود به جبل الطارق از وسط باند پرواز فرودگاهش عبور می کند. ما در گمرک ورودی آن دچار پاسپورت چک شدیم و در این امتحان رفوزهrefuse شدیم چونکه پاسپورت اروپایی یا آمریکایی یا ویزای یک ساله انگلیس را نداشتیم که وارد این کشور فسقلی شویم. در این دوره از تاریخ که ما در آن زندگی می کنیم با داشتن پاسپورت ایرانی فقط برای ورود به 14 کشور رفوزه نمی شویم در حالیکه ملل ممالک غربی می توانند حداقل به 140 کشور بدون ویزا مسافرت کنند.
باری، پاسپورت های یوزلس useless خود را گرفته و به مالاگا Malaga رفتیم و در منزل دوست دیگرمان به اسم دلیل سکنی گزیدیم. مهدی برایمان گیتار زد و خوابیدیم. فردا روز به شهر گرانادا (غرناطه) Granada رفتیم که کاخ الحمراء در آن واقع بود. مجموعه کاخهای بسیار زیبا که بر روی تپه ای بنا شده و در دوره های مختلف تاریخی توسعه یافته و جای جای آن مزین به هنر های اسلامی می باشد. این مجموعه کاخ پر بازدید ترین نقطه اسپانیا و در حد عجایب هفتگانه قلمداد می شود. ساعتها در آنجا صرف نموده و ساعت شنی مسافرتمان به انتها رسید و جلدی به فرودگاه مالاگا برگشتیم تا با ایزی جت به میلان رهسپار شویم.

Cordoba Mosque and Bridge

Mosque

Arabic Restaurant

City Cordoba

Door of Mosque

Mosque

Mehrab of Mosque

Church inside Mosque

To Sevilla

Sevilla

Spanish Food

Sevilla City center

Cadiz

Tarifa

Kapta defending the castle

Africa not so far over the other side of sea

Over castle of Tarifa

Sad man walking on the beach in Tarifa

Gibraltar

ِDalil and Mehdi in Guitar night

Alhambra palace

افعی

2009-11-15T19:52:00.001+01:00

تن نحیف و زخمی خود را از جنگل نا امن، کشان کشان بر روی صخره ای رسانید. زیر آفتاب درخشان قرار گرفت و بر یادگارهای دوستانش نظری افکند. یادش آمد که...
تنها و سرگردان به فکر گذر به دور دست ها افتاده بود ولی خود را وسط جنگل ناآشنایی حس کرده بود. با اینکه طراوت بهار و لطافت گل ها از گوشه های گنگ جنگل او را به سمت خود می خواندند، عزم کرده بود که راه خود را به سمت دشت پهناور که به خیالش در دوردست ها واقع شده بود، ادامه دهد. سکوت مرموزی در جنگل حاکم بود و فقط صدای خش خش علف های بُهت زده زیر پایش را می شنید و گاهی صدایی از لای بوته های خواب آلود دور و بر. کمی جلوتر، برای عبور از لابلای درختان تو سری خورده جنگل، به هر گوشه که قدم می نهاد با خیزش افعی های خوش خط و خالی مواجه شد که با رقص اساطیری خود زیر پرتوی غمگین خورشید چشمانش را مسخ افسون خود کردند. مدتی ایستاد و آنها را تماشا کرد. حس می کرد افعی ها با حرکات مرموزشان سعی دارند حرفی به او بزنند و او را به جایی بکشانند. اما جرات نزدیک شدن به آنها را نداشت هر چند دیگر به مانند قبل از آنها نمی ترسید. شاید این ترسی تاریخی بود که از عاقلان به او به ارث رسیده بود. هر بار که سعی کرد به یکی از افعی ها نزدیک شود و راز حرکات افسونگرشان را بپرسد، بدون اینکه بفهمد، خشمگین و آرام دور پاهایش پیچیده و نیش خود را به او هدیه داده و خود به گوشه ای محو خزیده بودند. در ادامه مسیر، در هر قدم طعمه ای شده بود که افعی های کوچک و بزرگ توانایی خود را در از پای درآوردنش می آزمودند. با خود فکر کرد شاید هیچگاه نبایستی از مسیر منتهی به این جنگل عبور می کرد.
افعی ها گرد هم آمده بودند. گروه بزرگی تشکیل شده بود از منحنی های خوش خط و خال اساطیری. آنها دوستانش نبودند بلکه شکارچیش شده بودند. کم کم خود را بین شکارچیان خود حس می کرد که هر کدام سهم خود را از پیروزی شان در از پای در آوردنش می جستند. کرخت و بی جان به صحنه جمع شدن افعی ها که سرمست از بدست آوردن تن زخمی اش به سرور شیطانی پرداخته بودند، نگاه کرد اما باز مقصودشان را از صداها و نگاه هایشان نمی فهمید. صدا هایی که مو را بر تن آدم راست می کرد. هدیه های فراوانی دریافت کرده بود. سم افعی ها اثر کرده بود، چشمانش سیاهی می رفت و دستانش به لرزه افتاده بودند اما بایستی خود را نجات می داد. تمام انرژی خود را جمع کرد، بدون اینکه توجهشان را جلب کند، کشان کشان خود را به سمت صخره ای در آنسوی جنگل رسانید. صخره ای که افعی ها توانایی خزیدن روی آن را نداشتند.
حال، خوابیده بر روی صخره، پرتو ملایم خورشید تن خسته و زخمی او را نوازش می داد. در امید نیرویی بود تا او را به زندگی باز گرداند، اما عملا غیر از هدیه های مرگ آور سهمی از آن جنگل خاموش نداشت. پشت چشمان بسته اش تصویر دشت پهناور همچون رویایی شیرین در خیالش می گذشت ولی نیرویی نداشت که او را به رویاهایش متصل کند و به حرکت وا دارد.
در همین اثنا صدایی از پشت صخره به گوشش رسید. صدای خش خش، صدایی همانند خیزش یک افعی... و سایه حرکت پر رمز و راز افعی جوانی را از پشت پلک هایش حس کرد که برای کسب شهرت از صخره بالا آمده بود و افعی های دیگر دور صخره حلقه زده بودند. دستانش رمقی نداشت که او را از خود براند. پلک هایش را به آرامی گشود و در چشمان افعی جوان که حریصانه او را می نگریست، خیره شد و لبخند تلخی زد ولی آنچه گرفت لبخند نبود، هدیه ای بود بر شاهرگش.
بوسه شیرین مرگ بر روی لبانش را چشید در حالیکه هنوز به راز افعی های جنگل پی نبرده بود...

جنوب ایتالیا

2009-11-15T15:50:00.001+01:00

الورا!
پس از اینکه پرواز به پراگ در چند قدمی مان از دستمان پرید، تلاش خود را نموده تا سفر به جنوب ایتالیا را به خوبی برگزار کنیم. اگر ایتالیا را به شکل پای بانوی محترم و متینی فرض کنیم، ما یعنی من و مهدی به پاشنه پای آن بانو مسافرت نمودیم. به محض ورود، به قسمت کار رنطال فرودگاه مراجعه کرده و با یک الی دو امضا، کلید طلایی یک پاندا فیات را در دستانمان لمس نمودیم. لئوناردو مشهور به لئو میزبان ما در این سفر دو روزه بود. او که اورگانایزر خوبی محسوب می شد تلاش خود را نمود که به ما خوش بگذرد و اولین تجربه هاستینگ خود را با موفقیت به انتها رسانید و از ما یک ریفرنس خوب در کارنامه عمل خود دریافت نمود. از فرودگاه تا خانه اش او را به راحتی تعقیب نمودیم و خدای را شکر نمودیم که مثل استفانو در ساردنیا دارای ماشین اسمارت نیست که چنان تند برود که عزرائیل هم به گردش نرسد.
عصرگاه به همراه لئو شهر بریندیسی را از نظر گذرانیدیم و در خیابان های آن پرسه زدیم. لئو دوستان خود را نیز صدا زد تا دو تا خارجی را ببینند که از دیار پارس آمده و انگلیسی صحبت می کنند و هی به آنها می گفت شما هم حرفی بزنید و دونت بی شای اما از آنها جز ایتالیایی ندای دیگری در نمی آمد. به رستورانی رفتیم و یک متر غذا سفارش دادیم و با دوستان به دیار عدم فرستادیمش. در شهر پرسه زدیم، شهری با معماری نیمه ایتالیایی و نیمه مدیترانه ای. مردمش مدیترانه ای که به زبان ایتالیایی با لهجه ای دلبرانه صحبت می کنند. دخترانش مدل مدیترانه ای ( چشم ابرو مشکی و قد کوتاه) که آرایش بسیار می کنند و غریبه ها را با نگاه هایشان دنبال می کنند اما به قدری خجالتی اند که حتی اگر مجبور هم شوند "چائو" را به انگلیسی نمی گویند. مثل ایتالیایی ها زیاد می خندند و به زودی عاشق هم می شوند. مردانش همدیگر را می بوسند. کلا مهمان نواز،خونگرم و مهربان هستند برخلاف شمالی ها که یخمک پیششان لنگ می اندازد. (اصطلاح جدید)
باری، فردا روز با ماشین غیر باری یه باری به باری رفتیم و از برج و باروی باری و مکاتبات درباری آن دیدن نمودیم و در باری پیتزای پهن ایتالیایی خوردیم در حالیکه به تماشای افرادی نشسته بودیم که هر یک باری حمل می کردند. در کوچه های تنگ شهر به گردش پرداختیم و هر جا بوی کوکو استشمام نمودیم و فهمیدیم که پیر زنهای شهر قرارداد بسته اند که امروز همه کوکو بپزند. اندی بعد طبق وحی آسمانی که صدایش از یاقوت سیاهمان در می آمد و به ما راهی را نشان می داد که مجبور نبودیم بابت قل خوردن در آن بهایی بپردازیم، به تارانتو رسیدیم. تا آنجایی که ما می دانیم در این کره خاکی سه محل با اسامی مشابه وجود دارد که ما از دو تای آن دیدن نموده ایم: ترنتو ، تارانتو و تورنتو. و این آخری دیاری است بسیار دور پشت دریاهای مخوف.
جزیرکی که مرکز شهر تارانتو را تشکیل می داد بصورت قدیمی و درب داغون حفظ شده بود و عبور از آن و شنیدن زوزه های باد در هنگام غروب بر وحشت عابران از این شهر متروکه می افزود. به قلعه آن رفته و از تونل هاو تالارهایش بازدید نموده به زبان ایتالیایی گایدیده شدیم. یعنی راهنما (Guide) به زبان ایتالیایی برایمان توضیحاتی بلغور کرد و ما هیچ نفهمیدیم. شباهنگام به بریندیسی برگشته و با لئو و دوستان به بحث نشستیم و اندی بعد به یوگورتریا یا همان "ماست لیس خانه" که در آن مردم پول می دهند و ماست لیس می زنند رفتیم. از این جور خانه ها ما فقط در ایتالیا دیدیم و در بریندیسی این لغت را طوری سریع تلفظ می کنند که به گوش دلنواز می آید.
فردا از لئوی مهربان خدافظی نموده و به شهری رفتیم که لچوچیت مردمش زیاد بود یعنی لب و لوچه شان آویزان بود و آن شهر را لچه Lecce می خواندند. در آن شهر آثار روم باستان بصورت کلوزیوم و ستون های رومی به چشم می خورد و کوچه پس کوچه های مرکز شهرش به قدری اصیل و دست نخورده بود که چشم را نوازش می داد. هر چه در شهر پرسه می زدیم سیر نمی شدیم ولی زمان محدود بود و قافله منتظر. در باران شدید به بریندیسی برگشتیم، مقدار متنابهی بنزین دادیم که پاندا ببلعد و یواشکی به فرودگاه رفتیم و سویچ را به کار رنتال تحویل دادیم. گفتند به سلامت. گفتم پس ماشین را چک نمی کنید؟ گفتند همین که گفتی ماشین اوکی است برایمان کافی است. گفتم پس پولشو نقدی بدم؟ گفتند سفر به سلامت ایشالا بعدا از کردیت کارتتان کم می کنیم. گفتم بابا دمتان گرم و با رایان ایر به میلان پرتاب شدیم...

Symbol of Brindisi

Brindisi port

1 meter food!

Duomo of Brindisi

To Bari

Bari's castle

City center, where smell of fried egg spread everywhere

Taranto!

Taranto's Castel

Inside the tunnels of the castel

Yard of the castel

Taranto Port

Symbol of Lecce

Lecce coliseum

Happy Lion!

Kapta trying to unlock all of the locks!

Window!

Ancient kapta

Blue Kapta

گوشه پنجره

2009-10-21T22:45:00.001+02:00

دشت پهناور زیر آفتاب پائیزی و برگهای زرد و قرمز درختان، مملو از کودکانی بود که به بازی مشغول بودند. سر و صدای کودکان و لبخندهای پدرانشان که روی نیمکت های زیر درختان پیپ می کشیدند، روحیه زنده ای به فضای غم آلود پاییزی دشت داده بود. کمی دورتر، از کنار رودخانه راه باریکی از میان جنگل به باغستان های دهکده می رسید ، راه باریکی که آخرین نگاه اشک آلود کسانی که دوستم داشتند از آنجا بر من خیره بود، کسانی که دیگر هرگز دیده نشدند. شب ها زیر نور ماه، همین دشت مملو از صدای پیرمردی می شد که نعره های خنده مستانه اش از دوردست ها به گوش می رسید، به گمانم صدا از داخل جنگل، شاید هم از قبرستان دهکده می آمد. کودکانی که روزها برای بازی در دشت گرد هم می آمدند همه به خانه خود مراجعت می کردند و تنها من بودم که تا صبحگاه در کلبه کوچک خود که در گوشه ای تاریک از این دشت واقع بود به آن خنده ها گوش داد، خنده هایی غم آلود و طولانی که گاهی وزش باد صدای آنرا محو می کردو من هر چه از گوشۀ تنها پنجرۀ کلبه به بیرون نگاه می کردم کسی را نمی دیدم. روی تخت دراز کشیده و رویاهای خود را مرور می کردم. واضح تر از همه، رویای فرشته ای سفید بود که در کودکی های خود دیده بودمش، با هم بازی کرده بودیم و از ته قلب خنده های کودکانه سر داده بودیم. فرشته ای که دیگر او را با آن لباس سفیدش در دشت ندیدم و گریزان از هر چه همبازی است، از آن روز در کلبه کوچکم محبوس شدم. همه روزهای پاییز در خیال خود فرشته را تجسم می کردم که از همان راه باریک کنار رودخانه به سمت کلبه تاریکم بیاید و من که پیوسته در کنار پنجره بودم او را ببینم و هرآنچه سالها بر ذهنم نقش بسته بود برایش بازگو کنم.
پس از سالها انتظار، آمد! بالاخره آمد. فرشته مهربان با شاخه هایی از گلهای باغستان به سمت کلبه ام آمد. باور نمی کردم. خیال بود؟ نه نه. خود واقعی اش بود.
به گمانم پس از سالها اسم مرا هم از یاد برده باشد. برای اولین بار پس از سالها از کلبه بیرون جستم و به پیشواز فرشته در دشت پهناور قدم نهادم. دشت متفاوت از آنچه از که گوشه پنجره کلبه تاریک دیده بودم به نظرم می رسید. فرشته گلها را به من داد، گلهایی واقعی، و از غربتی که دور از من تحمل کرده بود گفت. من به صورت مهربان او خیره شده بودم اما هیچ نمیدیدم. من که به تاریکی و تنهایی عادت کرده بودم، حضور در دشت وسیع را نمی توانستم تحمل کنم. مغرور از تنهایی خود بودم و حتی سعی نمی کردم در پرتو درخشش او از تاریکخانه روحم بیرون بیایم. کم کم در من این حس بد رسوخ کرد که او برای من همان فرشته ای نبود که در کودکی همبازی ام بود. البته او تغییر نکرده بود چون فرشته بود بلکه نور آفتاب دشت و پرتو چهره معصومش نمی گذاشت که چشم تنگ من به چهره اش خوب نگاه کند و همانی را ببیند که در کودکی می دید.
به درون کلبه خزیدم و او پشت پنجره بیرون ایستاد. فرشته که هیچوقت در کلبه اش محبوس نبوده، نمی توانست وارد کلبه تاریک و افسرده ام شود. شروع به حرف زدن کرد و از باغستان ها برایم گفت. گفت و گفت اما من هیچ نشنیدم... پنجره صداها را هم محبوس کرده بود. من هم هر از چند گاهی لبخندی به چهره خندان فرشته می زدم ولی افسردگی مانع از گفتن حتی کلمه ای از حرف هایی بود که سالها مرورش می کردم. شباهنگام دوباره صدای قهقهه مستانه پیرمرد آمد. فرشته کنار پنجره بود و ملتمسانه خواهان توجهی از من، اما نگاه سرد من به دوردستها دنبال آن پیر مرد بود. از لابلای هوای مه آلود نور فانوسی را دیدم که از راه قبرستان دهکده نزدیک می شود و چهره سرد پیرمردی که با صدای دورگه زشت خود قهقهه میزد طوری که شانه هایش بالا پایین می رفت. فرشته هم او را می دید و از خنده های پیرمرد وحشت کرده بود.
فرشته سفید کم کم با نگاهی غم آلود از پشت پنجره محو شد و من و پیرمرد هم فقط نظاره گر عروج فرشته به آسمان شدیم. حالا چهره سرد خودم و پیرمرد را در انعکاس پنجره می دیدم که هر دو قهقهه می زدیم طوریکه شانه هایمان بالا پایین می رفت. یکی خوشنود از اینکه با خنده هایش نگذاشته فرشته ای شب هنگام در دشت بماند و آنجا را روشن کند، دیگری خوشنود از اینکه بالاخره صاحب صدای خنده های مستانه شب را دیده، اگرچه اکنون خودش هم همان خنده ها را در دشت بی انتهای شب سر داده...

قاصدک

2009-10-16T15:52:00.001+02:00

می وزید و می وزید. سرزمینها، دشت ها و دریاهای زیادی را پشت سر می گذاشت و این سو آن سو می رفت ولی خود متعلق به هیچ سرزمینی نبود. از کوچه پس کوچه شهرها و روستاها می گذشت و در لابلای شاخه های درختان می غلتید و می گذشت. گاهی وقت ها هم همراهانی داشت، همراهانی سبک که سوار بر بالهایش با او از شهری به شهر دیگر می رفتند، فرود آمده و در آنجا ساکن می شدند. اما باد همچنان می رفت چون اگر می ایستاد نابود می شد.
یکی از همراهانش قاصدکی بود که باد با کنجکاوی از گوشه تاریک دنجش به همراهی دعوتش کرده بود. قاصدک همراه خوبی بود و همنوا با زوزه باد آواز سر داده بود اما پیوسته خواهان توقف و آرامش و سکون، همان گوشه تاریک دنج را ترجیح می داد. باد کمتر و کمتر وزید تا شاید قاصدک از همراهی با او خسته نشود، اما قاصدک کم حرف تر از همیشه خواهان آرامش خود و سکون بود و سکون به معنی مرگ باد بود.
ناچارا باد پایین و پایین تر آمد، گشت و گشت و در آخرین نفس های خود قاصدک را در گوشه ای دنج در دشت رها کرد و اشک ریزان به سختی اوج گرفت. غمگین ولی پر از حس رضایت بود از اینکه آرامش را به همراهش بازگردانده و برای سپری کردن زمستان جایی مطمئن برایش یافته بود. باد از دشت دور شد و قاصدک آرام گرفت اما دیری نپایید که دلتنگ شد، دلتنگ سفر و منتظر بادی که او را به سرزمین های دیگری ببرد و با او آواز سر دهد بدون اینکه قصد سکون داشته باشد...

کنسرت محسن نامجو در میلان

2009-10-09T14:35:00.001+02:00

پس از روزگاری خبر رسید که محسن نامجو که اندی است در خارج از کشور به سر می برد قرار است در میلان کنسرتی "مجانی" برگزار نماید و آلبوم جدید خود را معرفی کند یعنی بخواند. کنسرت مجانی آن هم در کنسرواتوری میلان! بدون حمایت "سفارت" ایران! این خبر رسانی در سایت ها و فیسبوک و... بسیار قوی انجام شده بود حتی روزنامه های ایتالیا نیز آنرا پی در پی اعلام نمودند و او را نماینده موسیقی ایران معرفی کرده بودند که موسیقی سنتی و پاپ ایران را تلفیق داده بود. نهایتا اینکه دیشب خیل عظیمی از ملت سلحشور ایرانی و ایتالیایی در سالن جمع شده بودند. اسپانسر این برنامه عظیم تشکیلات بنتون و موسسه هنری "فابریکا" وابسته به تشکیلات بنتون اعلام شده بود اما عملا از تبلیغات بنتون و فابریکا در صحنه نمایش اصلا خبری نبود و مجری برنامه کلا یک بار اسم بنتون را در همان آغاز کنسرت به زبان آورد.
به هر حال کنسرت آغازیدن گرفت و خواننده شناخته شده با آهنگ ترنج و کیک اوت شده از ایران و حمایت شده توسط بی بی سی شروع به خوانندگی و نوازندگی با سه تار نمود. ای بسا هم آهنگ های دلنشینی برای ماها که عملا مدت هاست از ایران دوریم و دلمان برای موسیقی سنتی تنگیده نواخت. اگرچه در ایران عمرا به موسیقی سنتی گوش فرا نمیدادیم اما زندگی در بلاد کفر این مزیت را برای ما داشته که فرهنگ اصیل وطن خود را کم کم بشناسیم، به آن توجه کنیم و احترام بگذاریم و موسیقی سنتی نمادی از آن فرهنگ است.
در آهنگ های بعدی کم کم آکاردئون، درام، قیتار کهربایی و پیانو به همراه یک عدد گلشیفته فراهانی وارد صحنه شدند و ملل مختلف به تشویق گلشیفته پرداختند. نواهای اشعار ایرانی در موسیقی سنتی جای خود را به نعره ها و صداهای "عو عو" و... که به گفته خود نامجو از حیوانات الهام گرفته شده بود، دادند. شاید بتوان گفت که تنها نعره های نامجو بود که توانسته بود ساز های مختلف و گام های مختلف را در این کنسرت کنار هم قرار دهد. گاها آهنگ زیبایی هم از این ترکیب بیرون می آمد که مثلا نیمی سنتی ایرانی و نیمی اسپانیایی بود و ای بسا نامجو خود کلماتی اسپانیایی با لهجه موسیقی سنتی ایران بر زبان می راند. نامجو را به تلفیق موسیقی سنتی و غربی و استفاده از اشعار شاعران ایرانی همراه با عبارت های خیابانی که گاهی متن های او را اعتراضی می کند می شناسند.
در قطعه ای دیگر چند آیه اول سوره هایی مشهور از کتاب قرآن در قالب موسیقی خوانده شد. این آهنگ کمی متفاوت تر از بقیه بود. ضرباهنگ قوی تر و صدای بلند تری داشت بطوریکه سالن به خود میلرزید و کاپتا تصور می نمود که ای بسا سقف فرو ریزد. لحن اعتراضی شدیدی هم در صدای خواننده مشاهده می شد بسیار بیشتر از آنچه در mp3 این آهنگ به گوش می رسد. صداهایی که از حیوانات الهام گرفته شده بود در این آهنگ بیشتر به کار رفته بود بطوریکه هر آیه با این صداها به ضرباهنگ قوی درام و بیس پیوند می خورد. بطوریکه خود ایتالیایی های حاضر در سالن از لحن خواننده در این آهنگ خنده شان گرفته بود اما خوشبختانه امیدواریم نفهمیده باشند که محتوای خوانده شده این آهنگ برخلاف آهنگ های قبلی که کلمات کوچه بازاری و ای بسا رکیک هم داشت، این بار مستقیما از کتابی برداشته شده بود که مورد احترام ظاهری یا باطنی صدها میلیون انسان روی کره زمین است. لحن اعتراضی و صداهای عجیب خواننده و ضرباهنگ مهیج این آهنگ باعث می شود کسی که می داند آن کتاب یا آن زبان برای عده ای مهم است و به نظر و عقیده آنها احترام می گذارد، حس خوبی پیدا نکند. در قسمت های اوج این آهنگ (همان عو عو ها) عده ای در بین جمعیت گمارده شده بودند که یهو شروع به دست زدن کنند ( مانند کسانی که در سخنرانی ها یهو تکبیر می کشند) و ملت دنباله رو نیز شروع به دست زدن و تشویق نمایند که به نظر برسد خواننده بین شنوندگان مقبولیت دارد. این رسمی است قدیمی که از دوران سینوهه پا برجاست و هر سخنرانی که نیاز به مقبولیت دارد در بین شنوندگان افرادی را می گمارد تا باعث تشویق مردم و مقبولیت یافتن شوند و هر کس فکر می کند که بقیه از روی آگاهی سخنران را تایید می کنند در حالیکه عملا همه دارند از گمارده ها پیروی میکنند. امروزه این کار با اجرای کنسرت مجانی که باعث پدید آمدن سالن های پر جمعیت میشود و با انتشار آن از طریق رسانه ها صورت می گیرد.
نامجو به عنوان نماینده بخشی از موسیقی ایران در میلان پا به صحنه ای گذاشت که بسیاری از ایتالیایی ها هم شاهد آن بودند اما اولین قانون نانوشته که توسط تمام ملل متمدن دنیا رعایت می شود و آن احترام به عقاید دیگران است هر چند سخیف باشند، را زیر پا گذاشت. رعایت این قانون اولین نشانه وجود تمدن است همانطوریکه کورش بزرگ به اعتقادات تمام مردمان جهان احترام می گذاشت حتی اگر در جنگ مغلوب او شده بودند در 2500 سال قبل! و این یعنی تمدن! چیزی که الان در غرب و احیانا شرق به آن بهای بسیار می دهند.
شاید نباید از نامجو که مدت کمی است که بیرون از ایران است انتظار داشت که این موضوع را بداند شاید هم وظیفه اش به او حکم کرده که اینطور باشد. به نظر می رسد نسبت ارائه بخشی از موسیقی ایران به جهان توسط نامجو به نسبت ارائه فرهنگ و هویت مردم ایران به جهان توسط احمدی نژاد می ماند!

Sardegna

2009-10-05T17:50:00.001+02:00

پس از ماه ها خانه نشینی، قصد عزیمت به جزیره ساردنی ایتالیا که در غرب این کشور واقع است و بزرگترین جزیره ایتالیا بعد از سیسیل می باشد، نمودیم. با دوستان همسفر ایرانی به جاده زدیم تا به برگامو و از آنجا به شهر کالیاری Cagliari که مرکز ساردنیا و در جنوب این جزیره مخوف واقع است، پرواز کنیم.

به محض رسیدن، تختی روان اجاره نمودیم که به عوبل غورثا opel corsa شهیر بود بطوری که هر پنج نفرمان در آن میگنجیدیم و به محض سوار شدن یک لوح از آهنگ های دیار پارس را در جالوحی تخت روان قرار داده و صدای خوانندگان سرزمین پارس از قبیل عبی و غومیشی به وضوح شنیده می شد. گازمان را گرفته که به منزل اصطعفانوف Stefano که مهماندار ما در این جزیره بود برویم اما این تخت روان به سرعت خاموش می شد. اندی بعد دریافتیم که به علت دزولیت (دیزلی بودن) موتور، بایستی قلاج Clutch تخت روان را آرامتر برهانیم تا تخت از دستورات ما سرپیچی نکند. کاپتا دستگیره هدایت تخت را در دست داشت و من بوسیله ستارگان کهربایی جهت یابی مسیر را به او ابلاغ می کردم.

باری، به منزل استفانو رسیدیم و وسایل را در آن نهاده و به کشتی توریستی ماطیاث Mattias که دوست استفانو بود رفتیم و این کشتی طوری بود که سوار شدن بر آن از سخت ترین کارهای جهان بود و به پل صراطی لرزان شبیه بود. ما به ترتیب بر آن سوار شده و از آن کشتی که محل زندگی ماتیا بود دیدن نمودیم.

فردا روز به سمت سواحل شرقی جزیره رفتیم و گاه و بیگاه جهت ابتیاع خوراک و سد جوء توقف می نمودیم. یک بار پس از به راه افتادن دود سفید عجیبی از تخت روان بلند شد بطوریکه هیچ آتشی مشاهده نمی شد و ما هر چه آب بر آن می ریختیم دود قطع نمی شد. به کرایه چی تخت های روان اطلاع دادیم که اسب تخت روانتان بیمار شده و هر چه زود تر یک تخت روان با اسب های تازه نفس بیاورید. ساعتی منتظر مانده و سپس مسافرتمان را با رخش سفیدی از نژاد ایتالیایی که فیات خوانده می شد دنبال کردیم. در جاده های پیچ در پیچ کوهستانی جزیره تکان های زیاد باعث از حال رفتن و احیانا خوابیدن عده ای معدود از همسفرانمان می گشت.

روز دیگر سفر را به سمت مغرب ادامه دادیم و ظهر گاهان به مطبخی رسیدیم که جانوران مخوف دریا را صید و طبخ می نمودند بطوریکه وقتی ظرف غذای مرا آوردند از شکل عجیب موجود دریایی عده ای از همسفران پا به فرار گذاشتند!

اندی بعد به شهر باز گشته و از قلاع آن که بر فراز تپه ای استوار بودند دیدن نمودیم و بر موزه عارقیالوجی Archeological museum که محتوی بقایای تمدن فینیقیه که قدیمی ترین تمدن جزیره بود نظر افکندیم. نژاد مردم این جزیره به نژاد فینیقیه در لبنان کنونی بر می گردد بطوریکه بعضی از سکنه محلی خود را ایتالیایی نمی دانند.

شباهنگام به فرودگاه باز گشتیم که به موطن خود در دیار روم بازگردیم اما گفتند که چون شماره پاسپورت من و کاپتا بر روی Boarding pass درست چاپ نشده باید پول بدهید تا دوباره آنرا برایتان بچاپیم. از آنجا که این اشکال ظاهرا به خاطر ایراد سیستم های on-line رایان ایر ایجاد شده بود گرفتن این مبلغ که حدودا ده برابر قیمت خود بلیط بود به پول زور می مانست و من و کاپتا از دادن آن به آن عجوزه پول دوست امتناع کردیم اگرچه می دانستیم احتمال سوار شدن بر هواپیما بدون مهر Visa check که توسط ایادی آن عجوزه بر Boarding pass نقش می بست با احتمال کم صورت می گرفت. با همسفران خدافظی نموده و آنها رهسپار میلان شدند در حالی که ما بر نیمکت فرودگاه نشسته بودیم چونکه احتمال سوار شدن بر هواپیما که در دقیقه آخر بدون مهر Visa Check هم امکانپذیر است با حضور ایادی عجوزه خانم در گیت پرواز به صفر میل کرده بود.

اندی بعد با چند بار فشردن کلیدهای سنگ سیاه کهربایی که در دستانمان بود و امواج اطلاعات کیهانی را دریافت می کرد، دو بلیط ملوس عال ایطالیا Alitalia رزرویدیم و فقط اندکی بیش از پول زور را از کف دستانمان از بانکمان در میلان با میل صرف این شرکت نمودیم. کاپتا هر وقت گوشه ای از قابلیت های سنگ سیاه کهربایی ما را می بیند حیرت می نماید و ای بسا وحشت بر او مستولی می شود.

ساعاتی بعد در هواپیمایی که تعداد مسافرانش به تعداد انگشتان دست ها هم نمی رسید به مشاهده طلوع خورشید از روی ابر ها پرداختیم در حالیکه قهوه و آب پرتقال می نوشیدیم!

Ancient Sardegna

Beaaaaches!

Ancient Cagliari

City view from the Castle over a hill

A funny 6000 years old object at Archeological Museum

Cathedral of Cagliari

Empty Alitalia Flight to Milan

Sunrise view from the sky

آخرین شکار

2009-09-26T01:19:00.001+02:00

کمانش را به سمتش نشانه رفت و زه آن را با قدرت تمام کشید و منتظر لحظه ای شد که آهو سر را به سمت او برگرداند تا تیری به چشمانش رها کند. او شکارچی بود و کارش شکار ولی همیشه دوست داشت بهترین آهو را شکار کند.
آهو با نگاهی مستقیم بر چشمان شکارچی سرش را به سوی او بر گرداند. حالا وقتش بود که تیر را رها کند. دقیقتر آن چشمان را نشانه رفت. اما نگاه مستقیم آهو مانع از این می شد که مثل همیشه در این موقعیت ها تیر را با قدرت به سمت شکار روانه کند و مغرور از اینکه شکار خوبی در دست دارد به خانه برگردد، هر چند هیچگاه خوردن غذای شکار شده اش را نمی پسندید.
لحظه ها سپری می شدند و آهو و شکارچی هر دو در چشمان هم خیره شده بودند، گویی زمان متوقف شده و اراده هر دو را به چالش می طلبید. نفس در سینه حبس شده بود و هر دو منتظر حرکتی از طرف مقابل. اولین بار بود که در شکار خود شخصیتی حس می کرد که در او اثر می کرد، نگاه آهو در شکارچی نافظ شده بود، توان دستانش را از او ربوده و حرفه اش را به سخره گرفته بود.
لحظاتی گذشت، بر خود مسلط شد، یادش آمد که نباید دست خالی به خانه برگردد، زه کمان را محکمتر کشید و تیر را با دستانی لرزان رها کرد...
آهو همچنان پا بر جا با نگاهی پر قدرت تا آخر اراده ضعیف شکارچی را نظاره می کرد. تیر به همان چشمان معصوم اصابت کرد و آهو همانند شکار های قبلی بر زمین افتاد اما شکارچی هنوز مسخ نگاه آهو بود و آرزو می کرد کاش هرگز این تیر را رها نمی کرد.
این بار شکارچی با دستانی خالی به خانه برگشت، بدون شکار، بدون کمان...