“Tylko kryzys – rzeczywisty lub postrzegany – prowadzi do realnych zmian. Kiedy taki kryzys nastąpi, rodzaj podejmowanych działań będzie zależał od tego, jakie pomysły dominują na rynku idei. I tutaj właśnie dostrzegam nasze najważniejsze zadanie. Musimy stwarzać alternatywy dla istniejących rozwiązań, mówić o nich i utrzymywać je przy życiu, aż pewnego dnia to, co politycznie niemożliwe, stanie się politycznie nieuniknione” – Milton Friedman opisał taktykę, za pomocą której współczesny kapitalizm realizuje swoje cele. Ów ekonomista z Chicago wyrażał przekonanie, że w sytuacji kryzysu należy działać natychmiastowo, zanim społeczeństwo zdąży się otrząsnąć. Z taką sytuacją mamy obecnie do czynienia w Grecji, gdzie zgodnie z radą Machiavellego, że “krzywdy powinno się wyrządzać wszystkie naraz”, poddaje się społeczeństwo eksperymentom, które na zdrowy rozsądek będą tragiczne w skutkach. Udzielenie pomocy finansowej (w formie pożyczek, które Grecja będzie musiała zwrócić) uzależnia się od wprowadzenia restrykcyjnych, drakońskich wręcz “reform”, prowadzących gospodarkę do ruiny.

- Kraje członkowskie strefy euro w dalszym ciągu są zdeterminowane, by utrzymać Grecję w unii walutowej – zapewnił przewodniczący eurogrupy skupiającej ministrów finansów 17 państw strefy euro, Jean-Claude Juncker. Determinacji tej nie podzielają przedstawiciele wielkiego kapitału. – Wyjście Grecji ze strefy euro jest przesądzone; wydaje się, że tę decyzję zaakceptowały już rynki i przywódcy polityczni – oświadczyła Elżbieta Chojna-Duch z Rady Polityki Pieniężnej podczas Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach. – Technicznie i logistycznie przygotowania trwają – dodała. Kilka godzin później w wywiadzie dla telewizji France 24 potwierdziła to Christine Lagarde, szefowa Międzynarodowego Funduszu Walutowego. – Decyzja częściowo należy do Greków, a częściowo do partnerów ze strefy euro – podkreśliła szefowa MFW. Ewentualne umożliwienie Grecji wyjścia ze strefy euro nie oznacza jednak, że zdominowane przez szkołę chicagowską MFW zrezygnuje z wymuszania na tym kraju drastycznych zmian.

Tymczasem społeczeństwo greckie jest zdezorientowane i zmanipulowane. Nie posiada trzeźwej oceny sytuacji, czego dowodzą sondaże, w których aż 78 proc. Greków domaga się pozostania w strefie walutowej. Z drugiej strony zdecydowana większość Greków nie zgadza się na rozwiązania forsowane przez MFW, UE oraz poprzedni rząd. Następuje przy tym erozja klasy średniej optującej dotychczas za centrystami, obecnie natomiast spauperyzowanej i skłaniającej się bardziej w kierunku skrajnej lewicy, sprzeciwiającej się narzucanym reformom. Wszystko zatem wskazuje na to, że przyszłe wybory wygra Koalicja Radykalnej Lewicy (SYRIZA) z Aleksisem Ciprasem na czele. Cipras opowiada się co prawda za tym, żeby Grecja pozostała w strefie euro, ale odrzuca nowy program oszczędnościowy na najbliższe dwa lata, opiewający na 11,5 mld euro. Domaga się ponadto stopniowego odejścia od uzgodnionych wcześniej z UE restrykcji budżetowych. – Po dzisiejszym spotkaniu stało się oczywiste, że żądają oni, by SYRIZA stała się wspólniczką przestępstwa – oświadczył po spotkaniu z prezydentem Karolosem Papuliasem. – W imię demokracji, naszego patriotycznego obowiązku, nie możemy przyjąć tego udziału w winie. Wzywamy wszystkich Greków, by raz na zawsze potępili siły przeszłości i zrozumieli, że pozostaje tylko jedna nadzieja: na jedność przeciwko szantażowi, by powstrzymać trwające barbarzyństwo. Rodacy, możemy was zapewnić o jednym: nie zdradzimy was – podkreślił cieszący się rosnącą popularnością lider radykalnej lewicy.
Kolejne spotkania przedstawicieli greckich partii politycznych nie przyniosły przełomu, co oznacza, że nowe wybory jednak zostaną rozpisane. Zgodnie z prawem wyborczym powinny się one odbyć w połowie czerwca.

Anna Wiejak
Artykuł ukazał się w najnowszym numerze tygodnika "Nasza Polska" Nr 21 (864) z 22 maja 2012 r.

Za: http://www.naszapolska.pl/index.php/component/content/article/52-na-gorco/3076-friedman-wiecznie-ywy

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.27

Co to jest kapitalizm? Wyzysk człowieka przez człowieka. A komunizm? To samo, lecz odwrotnie”.  (żart z czasów PRL-u)

Spośród wielu interesujących doktryn społeczno-politycznych nie mieszczących się w ramach standardowego podziału na komunizm i kapitalizm, ze względu na swój ponadczasowy charakter wyróżnia się dystrybucjonizm, teoria i ruch społeczny powstałe w Anglii na przełomie pierwszej i drugiej dekady obecnego stulecia.

Proponowane przez dystrybucjonistów rozwiązania dotyczące kwestii politycznych, gospodarczych, kulturowych, a także ekologicznych (czy też raczej odnoszących się do ochrony przyrody i środowiska naturalnego, bowiem nie sposób używać bez zastrzeżeń tego terminu wobec ówczesnych inicjatyw), mimo upływu lat nie zdołały się zestarzeć na tyle, by straciły wszelką wartość, a stało się wręcz przeciwnie, bowiem dopiero bolączki nękające świat u progu XXI stulecia w pełni wyzwoliły potencjał tkwiący w doktrynie dystrybucjonistycznej. Dorobek teoretyczny tego stanowiska ideowego stanowić może nader interesujący przyczynek do wypracowania strategii działania tych środowisk, które nastawione są krytycznie wobec kierunków rozwoju współczesnego świata.

Przeczytaj caly artykul …

Za: www.dystrybucjonizm.pl

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.27

Już dziś, jadąc przez Polskę w nocy, czujemy się jak za okupacji gdyż ledwo zipiące gminy wyłączają na noc oświetlenie na ulicach. Na jesieni rząd miłości i powszechnego dobrobytu szykuje kolejny pasztet w postaci wzrostu cen energii. Co najmniej o 40 procent. Za każdym razie przy podwyżkach słyszymy tłumaczenia, że dana branża nie ma pieniędzy i jest biedna. Podobnie z energetyką. Ciekawe więc gdzie idą nasze coraz większe daniny.

Już widzę ten raj dla komorników i zakładów energetycznych! Coraz więcej jest rodaków nie płacących na czas rachunków, a państwo jest bezlitosne. Pół biedy jeśli prąd służy tylko do oświetlenia, ale makabra zaczyna się, gdy z braku innych możliwości trzeba nim również ogrzewać lub nawet dogrzewać mieszkania. Mój daleki znajomy musiał to zrobić, tam gdzie ma dom nie ma gazu ziemnego, a propan butan ze zbiorników jest też drogi, podobnie olej (a dochodzi jeszcze inwestycja na kotłownię), a węglem też wcale nie tanim nie ma kto u niego w domu palić. Jest przedsiębiorcą, kontrahenci zalegali mu z płatnościami i w rezultacie nie opłacił na czas kilkutysięcznej faktury. Nie pomogły tłumaczenia, że czeka na przelewy. No mercy – jak mawiają anglosasi. Minął termin, przyjechali fachowcy, weszli na słup, odłączyli. Lodówka „popłynęła”, żywność poszła do śmietnika, gdyż znajomego i jego rodziny akurat nie było w domu. Opowiadał mi potem wściekły, że „urzędniczki mogły chociaż zadzwonić i uprzedzić o terminie, bo gdy miał niedopłatę o wartości paczki papierosów telefony z zakładu dzwoniły bez przerwy”. W końcu przelewy przyszły, znajomy zapłacił, i zakład prąd przyłączył. Nie za darmo oczywiście, jeno za kolejne prawie 100 złotych.

Strach się bać, tym bardziej że jak zauważa unijny Eurostat już teraz Polacy płacą w UE jedne z najwyższych rachunków za prąd, podobnie jak za gaz. Ceny prądu i gazu dla gospodarstw domowych w Unii wzrosły średnio od połowy 2010 r. do połowy 2011 r. o 6,3 proc. Najbardziej na Łotwie (o 27 proc.), Cyprze (19 proc.), w Portugalii i Hiszpanii (13 proc.).Nad Wisłą prąd poszedł w górę w tym czasie o 5,1 proc., a gaz o 6,5 proc. Średnia cena elektryczności dla gospodarstw domowych w UE wynosi 18,4 euro za 100 kilowatogodzin (kWh), a w Polsce 13,5 euro. Jeśli chodzi o gaz to drożej jest tylko w Bułgarii, na Węgrzech, w Słowenii, Szwecji, Portugalii i na Litwie. Średnia pociecha płynie z tej wyliczanki, gdyż biorąc pod uwagę siłę nabywczą, mamy jeden z najdroższych prądów w Europie. Przed nami są tylko Cypryjczycy, Węgrzy, Słowacy i Niemcy.

Tuskowe „reformy dla ludzi”, powszechna szczęśliwość obywateli od której aż huczą tzw. media głównego nurtu i cuda po irlandzku, wychodzą nam coraz bardziej bokiem, o czym zaświadczają puste portfele. W sklepach coraz częściej klienci rezygnują w kasach z kupna niektórych produktów, gdyż okazuje się, że nie starcza pieniędzy. Ale jak ma być inaczej skoro, jak podała kilka dni temu Polska Agencja Prasowa, np. za jajka płacimy o 76,1 proc. więcej niż rok temu, za wieprzowinę – 17,9, a za kurczaki – o 8,6 proc.

Ponadto zwiększa się, zgodnie z platformerskimi zapowiedziami przedsiębiorczość młodych Polaków. Zwiększa się, czyli coraz więcej z nich jest bez pracy, mogą też zapomnieć o zatrudnieniu na etacie. Międzynarodowa Organizacja Pracy wyliczyła właśnie, że średnia stopa bezrobocia w UE sięga już niemal 23 proc.. Za rządów PO doszlusowujemy powoli do Hiszpanii i Grecji. Tam ponad połowa młodzieży nie ma gdzie się zatrudnić, w Polsce to 27 proc. I wskaźnik ten rośnie nieprzerwanie od pięciu lat. Czyli od 2007 r., czyli od przejęcia rządów przez Platformę. „By żyło się lepiej. Wszystkim”.

Kiedyś, na określenie dobrobytu, używało się sformułowania „życie jak w Madrycie”. No to je mamy. Z tym że, taki drobiazg, oznacza to zupełnie coś innego.

Piotr Jakucki

tekst opublikowany na portalu stefczyk.info

Za: Strona autorska – Julia M. Jskolska & Piotr Jakucki, 26/05/2012

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.26

Sytuacja zaczęła się komplikować, kiedy w relacjach między USA i Niemcami zapanowało pewne ochłodzenie, natomiast ociepliły się relacje między Niemcami i Rosją. Na skutek tejże zmiany Polska stanęła przed starym dylematem czyli koniecznością dokonania wyboru między współpracą z Rosją i Niemcami przeciwko Anglosasom albo vice versa.

Sprawa jest poważna, gdyż w gruncie rzeczy dotyczy kwestii związanych z samą możliwością przetrwania państwa polskiego. Koncepcja stworzenie przeciwwagi dla Wielkiej Brytanii i USA wywodzi się jeszcze z XIX wieku. M.in. wśród elit niemieckich pojawiło się żądanie ograniczenia mocarstwowej pozycji Anglików. Zjednoczenie Niemiec pod batutą Prus było pierwszym krokiem do realizacji tego żądania. W miarę umacniania się politycznej i ekonomicznej pozycji zjednoczonych Niemiec rosły też polityczne ambicje tego państwa. Wyrazem tego była niemiecka polityka kolonialna, dzięki której Niemcy miały stać się światowym mocarstwem. Pogłębiająca się rywalizacja między Niemcami i Wielką Brytanią stała się jednym z czynników wywołujących I Wojnę Światową.

Wojna ta podzieliła zaborców Polski: Rosja i Niemcy stanęły naprzeciwko siebie. W tym też okresie w Niemczech zrodziła się koncepcja mitteleuropy, zgodnie z którą Polska miała stać się pierwszym ogniwem w niemieckiej strefie wpływów w Europie środkowo-wschodniej. Koncepcja ta przewidywała utworzenie samodzielnego państwa polskiego, które jednak zarówno politycznie, gospodarczo jak i wojskowo miało być ściśle powiązane z Niemcami. O żadnej suwerenności nie mogło więc być mowy. Jeden z twórców tej koncepcji, Friedrich Naumann, uważał także, że pozostawienie zajętym terenom polskim pewnej swobody politycznej może być wykorzystane propagandowo wobec Francji i Wielkiej Brytanii. Po zajęciu Warszawy przez Niemców przystąpiono do wcielania w życie projektu mitteleuropy. 5 listopada 1916 władze niemieckie i austriackie wydały tzw. Akt 5 listopada gwarantujący Polakom powstanie samodzielnego Królestwa Polskiego. Nie wchodząc bliżej w tę kwestię należy stwierdzić, że wraz z przegraną Niemiec koncepcja mitteleuropy częściowo upadła. Zamiast tego zaczęła się batalia o utworzenie niepodległego państwa polskiego oraz ustalenie jego granic.

Walka ta w dużej mierze skończyła się sukcesem, częściowo dzięki pomocy USA. Profesor Marek Jan Chodakiewicz wskazuje na to, iż ówcześni działacze polonijny potrafili umiejętnie wpływać na amerykańskich decydentów politycznych, co wydatnie umacniało gepolityczną pozycję Polski: „Gdy Polonia była narodowa i katolicka przed i w czasie I wojny światowej, liczyła się też na scenie ogólnoamerykańskiej. Ponadto miała wybitne jednostki, które z Polonią współpracowały, takie jak Ignacy Jan Paderewski. To on pierwszy rozpracował mechanizm jak się wpływa na elity amerykańskie. Był supergwiazdą, pianistą. Miał przyjaciół wysoko na Pantenonie władzy. I dzięki temu miał dostęp do Prezydenta Wilsona. Ponadto – we współpracy z Romanem Dmowskim – potrafił zgrać cele polityki polskiej z linią polityczną Białego Domu o samostanowieniu narodów oraz z retoryką o wspólnocie wizji i interesów Polski i USA.“ (http://prawica.net/29875) Traktat wersalski, który ze strony polskiej został podpisany właśnie przez Paderewskiego i Dmowskiego, przywrócił istnienie państwa polskiego.

Ten sam traktat stał się przedmiotem nienawiści ze strony elit niemieckich. Jak również i rosyjskich. O historycznej zgodności w krytyce traktatu wersalskiego w okresie międzywojennym reprezentowanej przez Berlin i Moskwę pisze prof. Marczak w tekście „W trybach nowego bloku”: „Jednym z jego najistotniejszych osiągnięć było reaktywowanie niepodległego państwa polskiego. I właśnie przeciwko Polsce kierowały się szczególnie zjadliwe krytyki. Szef niemieckiego sztabu generalnego w czasach Republiki Weimarskiej gen. Hans von Seeckt wyraził się następująco: „Istnienie Polski jest nie do zniesienia jako sprzeczne z warunkami życia Niemiec. Polska musi zniknąć i zniknie”. Z jego słowami korespondowała wypowiedź twórcy państwa sowieckiego Włodzimierza Lenina, który po klęsce Armii Czerwonej pod Warszawą oświadczył: „Im silniejszą Polska będzie, tym bardziej nienawidzić jej będą Niemcy, a my potrafimy posługiwać się tą ich niezniszczalną nienawiścią. Przeciwko Polsce możemy zawsze zjednoczyć cały naród rosyjski i nawet sprzymierzyć się z Niemcami”. Jesienią 1939 roku, po uzgodnionej niemiecko-sowieckiej agresji na Polskę i jej klęsce, znowu zabrzmiał zgodny antypolski duet. Kanclerz III Rzeszy Adolf Hitler, przemawiając 6 października w Reichstagu, powiedział, że Polska to był „twór, który już w momencie swojego powstania przez wszystkich, oprócz Polaków, określany był mianem bękarta”. Minister spraw zagranicznych ZSRS Wiaczesław Mołotow na forum Rady Najwyższej 31 października określił Polskę mianem „poczwarnego bękarta traktatu wersalskiego”. Zaprezentowano także całkowitą zgodność poglądów w kwestii przyszłości Polski. Hitler: „Polska traktatu wersalskiego nigdy już nie powstanie! To gwarantują dwa największe kraje świata” (tzn. III Rzesza i ZSRS). Mołotow: „O przywróceniu dawnej Polski, jak każdy rozumie, nie może być mowy”.” (T. Marczak, W trybach nowego bloku, http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20120502&typ=my&id=my05.txt).

W Niemczech Traktat wersalski przede wszystkim jednak postrzegany był jako akt upokorzenia Niemiec przez Wielką Brytanię, Francję i USA. Prowokował on chęć zemsty i napędzał snucie nowych wizji geopolitycznych, zgodnie z którymi to Niemcy miały podbić cały kontynent europejski i stworzyć mocarstwo, będące przeciwwagą dla USA i Anglii. Warunkiem realizacji tego planu było dobrowolne przyłączenie się Rosji do jego realizacji albo też zmuszenie jej do tego przez Niemcy. Początkowo, realizowana była pierwsza opcja. Prof. Marczak tak o tym pisze: „Idea ta była najbliższa realizacji w 1939 roku, kiedy zawarto sławetny pakt Ribbentrop-Mołotow, mimo – jak wydawałoby się na pierwszy rzut oka – niemożliwych do przezwyciężenia różnic ideologicznych między rosyjskim bolszewizmem a niemieckim nazizmem. Były jednak dowody na przyciąganie się obydwu totalitarnych systemów. Już w 1923 roku związany z Trockim znany działacz sowiecki i funkcjonariusz Kominternu Karol Radek (właściwe nazwisko Sobelson) proponował nawiązanie współpracy między komunistami i nazistami. Główny propagandysta NSDAP Josef Goebbels w 1925 roku na łamach „NS-Briefe” pisał: „Spoglądamy na Rosję, ponieważ najprawdopodobniej razem z nami będzie kroczyć drogą do socjalizmu. Rosja jest nam danym przez naturę sojusznikiem w walce z diabelską pokusą i zepsuciem Zachodu”.” (T. Marczak, W trybach nowego bloku, jak wyżej). Pakt Ribbentrop-Mołotow przede wszystkim wymierzony był w imperium brytyjskie: „Jego geopolityczne podstawy wyjaśniał Karl Haushoffer w broszurze „Der Kontinentalblock” (Blok Kontynentalny). Stwierdzał, że największym i najważniejszym politycznym punktem zwrotnym naszych czasów jest utworzenie potężnego bloku kontynentalnego obejmującego Niemcy, Rosję i Japonię. Ich olbrzymi potencjał, przy rozległości terytoriów, czynił bezskuteczną „politykę anakondy” stosowaną przez Anglosasów wobec eurazjatyckich potęg lądowych. Twórca niemieckiej geopolityki zwracał się z apelem do kół politycznych Niemiec, ZSRS i Japonii, aby w swoich działaniach wykazywali „więcej wielkoprzestrzennego i geopolitycznego myślenia, a mniej ideologii”. Uczestnikom bloku przyświecała idea wyrażona przez Stalina, że „Anglia nie ma więcej prawa panować nad światem”.”(T. Marczak, W trybach nowego bloku, jak wyżej). Współpraca niemiecko-radziecka zakończyła się, kiedy Niemcy po podbiciu prawie całej Europy przystąpili do realizacji Generalnego Planu Wschód. Plan ten przewidywał całkowite podporządkowanie Rosji Niemcom, w celu zapewnienia dostępu do surowców naturalnych dla niemieckiego przemysłu jak również ogromnej przestrzeni życiowej dla niemieckiego rolnictwa. Jak pisze o tym w swojej biografii Hitlera Rainer Zitelmann, Niemcy miały stać się autarkią, całkowicie niezależną od bloku anglosaskiego. Zitelmann wskazuje także na to, iż Europa pod niemieckim panowaniem miała stać się geopolityczną przeciwwagą dla USA (Rainer Zitelmann, Adolf Hitler. Eine politische Biographie, Göttingen 1989).

Także i ta koncepcja podpoju Europy przez Niemcy skończyła się niepowodzeniem. Zamiast stworzenia bloku kontynentalnego pod niemieckim przywódctwem, Europa została podzielona na dwie strefy wpływów. Niemcy znalazły się w obu tych strefach, Polska stała się wasalem Związku Radzieckiego. Tym razem Polakom nie udało się umiejętnie wpłynąć na amerykańskich decydentów politycznych. Arnold Lunn w eseju: „The Responsibilities of the Catholic in the Modern World“ („Odpowiedzialność katolików we współczesnym świecie“; artykuł został opublikowany w: „The McAuley Lectures 1959: Tradition: Heritage and Responsibility“, Saint Joseph College, West Hartford, Connecticut 1960) zadaje pytanie, dlaczego ze strony angielskich czy amerykańskich katolików nie została udzielona Polsce pomoc w 1945 r.? Autor wskazuje na rolę nacisku opinii publicznej w Anglii i USA na rządy tych krajów w walce hiszpańskich katolików z komunistami. Angielskiemu i amerykańskiemu Kościołowi katolickiemu udało się zmobilizować wiernych do wywierania nacisku na ich rządy, tak by nie wspierały sił walczących przeciwko Franco. Lunn wskazuje na to, że w przypadku Polski definitywnie zabrakło politycznej woli udzielenia takiej pomocy („All that was lacking was the will to save Poland for we had the power“). (Taka bierność amerykańskiego społeczeństwa nie dziwi, jeśli się zważy na to, że przez całą wojnę było karmione antypolską propagandą. Traktuje o niej książka M. Biskupskiego „Nieznana wojna. Hollywood przeciwko Polsce. 1939-45” (http://www.fijor.com/2011/08/10/2793/).

Okres Zimnej Wojny to czas konfrontacji między „Zachodem” a „Wschodem”, zakończony zwycięstwem tego pierwszego. Jest to też okres proamerykańskiego kursu RFN, nie do końca dobrowolnego, ale też i nie całkiem stojącego w sprzeczności z niemiecką racją stanu. Dzięki Zimnej wojnie i sojuszowi z „Zachodem” Niemcom szybko zapomniano popełnione przez nich zbrodnie wojenne. Co więcej, dzięki planowi Marshalla oraz utworzeniu EWG niemiecka gospodarka szybko stanęła na nogi. Przede wszystkim jednak sojusz z USA miał być środkiem do realizacji chyba najważniejszego priorytetu niemieckiej polityki, którym było zjednoczenie Niemiec. Wśród niemieckich elit używane było przy tym pojęcie „Dreiteilung” oznaczające rozbiór Niemiec na trzy części. Zjednoczenie Niemiec miało więc oznaczać odzyskanie nie tylko landów należących do NRD ale także terenów przyznanych Polsce na mocy porozumień poczdamskich. Niemieckie elity polityczne doskonale zdawały sobie sprawę z tego, że odzyskanie tych terenów będzie możliwe wyłącznie w sytuacji rozpadu Związku Radzieckiego. Współpraca niemiecko-amerykańska miała więc na celu doprowadzenie do upadku ZSRR, w wyniku czego Niemcy miały odzyskać utracone przez siebie terytoria.

Sojusz niemiecko-amerykański był jednak także przykrywką do samodzielnej polityki Niemiec, którą Niemcy za plecami NATO prowadziły w stosunku do ZSRR. Przykładem może tutaj być podróż kanclerza Niemiec Helmuta Schmidta do Moskwy w 1980, podczas której podpisano kilka ważnych porozumień gospodarczych.

W osiemdziesiątych latach następuje powolne usamodzielnianie Niemiec w stosunku do USA. Zainicjowany przez Regana wyścig zbrojeń spotkał się z bardzo krytycznymi reakcjami ze strony niemieckiego społeczeństwa. Wyrazem tego było powstanie twz. ruchu na rzecz pokoju (Friedensbewegung), który cieszył się poparciem wielu milionów obywateli NRF. Na marginesie warto zauważyć, że w Polsce panuje przekonanie, że to właśnie strategia Reagana przyczyniła się do rozpoczęcia pierestrojki w Rosji, a tym samym upadku komunizmu. W Niemczech natomiast panuje przekonanie dokładnie odwrotnie: zgodnie z nim to pierejstrojka zapobiegła zbrojnej konfrontacji i uratowała świat przed katastrofą. Nie wchodząc głębiej w to zagadnienie (niech historycy sprzeczają się o właściwą interpretację tych zdarzeń) należy stwierdzić, że niemiecka opinia publiczna z nabożną czcią odnosi się do Gorbaczowa, który w tym kraju uchodzi za głównego „obalacza” komunizmu (a nie Reagan, Jan Paweł II oraz Solidarność, jak to jest przyjęte w Polsce).

Początkiem nowej epoki stało się podpisanie 12 września 1990r. Traktatu o ostatecznej regulacji w odniesieniu do Niemiec (zwanego także Traktatem dwa plus cztery), którego sygnatariuszami były NRD, RFN, Francja, Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i ZSRR. Pakt ten otworzył drogę do zjednoczenia Niemiec. Pod naciskiem USA i Wielkiej Brytanii 17 lipca 1990 roku, na jednym z kolejnych spotkań „2 plus 4″, podpisany został protokół, w którym RFN zrezygnowała z warunku traktatu pokojowego w odniesieniu do polskich ziem zachodnich i północnych, i ustalono, że w tej sprawie jego funkcję będzie pełnił traktat „2 plus 4″. 4 listopada 1990 roku minister spraw zagranicznych zjednoczonych Niemiec Jan-Dyderyk Genscher i polski minister spraw zagranicznych Krzysztof Skubiszewski podpisali w Warszawie traktat potwierdzający państwową granicę polsko-niemiecką na Odrze i Nysie. W wyniku tych porozumień Niemcy zrzekły się więc roszczeń terytorialnych wobec Polski.

Należy postawić, czy to oznacza, że Niemcy ostatecznie zrezygnowały z realizacji planu odzyskania tych terenów? Obawiam się, że nie. Moim zdaniem, państwo niemieckie przyjęło nową strategię, której celem jest powolne przejmowanie kontrolii nad tymi terenami. W jednej ze swoich książek, Dariusz Ratajczak pisał o tym, że została ona opracowana przez Harmuta Koschyka. Strategia ta polega na powolnym i celowym dezintegrowaniu państwa polskiego, co ma doprowadzić do całkowitego podporządkowania tych terenów Niemcom. Z jednej strony wspierana ma być regionalizacja Polski, a z drugiej, stworzona ma zostać nowa polityczna struktura, w której to Niemcy zajmować będą dominującą pozycję. Zwraca na to uwagę także prof. Marczak w tekście „Europa w uścisku Niemiec”: „Już w 1991 roku poseł do Bundestagu Hartmut Koschyk ogłosił rozpoczęcie dyskusji nad „regionalizacją Polski według niemieckiego wzoru”. W polskim pejzażu politycznym pojawił się „naród śląski”, „naród kaszubski”, a zapewne w tej materii nie powiedziano jeszcze ostatniego słowa. Przy okazji ostatniego spisu powszechnego redaktor wydawanej przez Neue Passauer Presse „Gazety Wrocławskiej” zadeklarował, że gdyby tylko mógł, to w spisie zadeklarowałby „narodowość dolnośląską”. Są to oczywiście konstrukcje sztuczne, tak jak sztucznym tworem był tworzony w czasie wojny, pod egidą szefa SS Heinricha Himmlera, tzw. naród góralski (Goralenvolk). Niemniej w warunkach krytycznych mogą one wyrządzić wiele zła polskiej racji stanu. Możemy także spodziewać się podsycania sztucznego separatyzmu regionalnego. Czerwcowy numer (z 2011 roku) wydawanego przez Axel Springer Verlag miesięcznika „Forbes” zamieścił na okładce portrety prezydentów trzech najbardziej zadłużonych miast polskich: Krakowa, Wrocławia i Poznania, wraz z ich politycznym manifestem: „Albo rząd da nam niezależność, albo weźmiemy ją sobie siłą”.” (T. Marczak, Europa w uścisku Niemiec, http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20120317&typ=my&id=my15.txt).

Równocześnie Niemcy intensywnie pracują nad stworzeniem nowej kontynentalnej przestrzeni politycznej, w której będą grać pierwsze skrzypce. Jednym z elementów tej strategii jest stworzenie Trójkąta Kaliningradzkiego, którego głównym propagatorem w Polsce jest Leszek Sykulski. Obszerne omówienie tej koncepcji Czytelnik znajdzie w broszurze autorstwa Sykulskiego: http://geopolityka.net/wp-content/uploads/2012/04/TK_broszura_e-book.pdf. Jeden z rodziałów tej broszury zatytuowany „Oś Paryż-Berlin-Moskwa-Początek Wielkiej Europy” opatrzony jest takimi oto słowami autorstwa Gerharda Schrödera: „Konkurentem Europy nie jest Rosja, lecz Ameryka i Azja. Warunkiem sukcesu Unii Europejskiej w globalnej konkurencji jest sojusz z Moskwą”. Prof. Marczak ma więc pełną rację, gdy pisze: „Niemcy i Rosja realizują ambitny plan geopolityczny, równolegle i zapewne w ścisłej koordynacji. Projekt ten w charakterze balonu próbnego zaanonsował światu doradca Kremla Siergiej Karaganow, wzywając do utworzenia „Związku Europy i Rosji”. Po tym wstępnym „rozpoznaniu bojem” głos zabrał premier Władimir Putin, apelując o utworzenie „wspólnej przestrzeni ekonomicznej od Władywostoku do Lizbony”. Jego artykuł pod tym tytułem ukazał się 25 listopada 2010 roku na łamach „Sueddeutsche Zeitung”, wzmacniając wymowę wizyty rosyjskiego premiera w Niemczech. Trudno w tym miejscu oprzeć się historycznej reminiscencji. Projekt Putina ujrzał światło dzienne dokładnie w 70. rocznicę ukazania się broszury kojarzonego z nazistami geopolityka niemieckiego Karla Haushofera, zatytułowanej „Blok kontynentalny”. (Prof. Marczak, Europa w uścisku Niemiec, jak wyżej).

Jako zwolennik koncepcji bloku kontynentalnego, Leszek Sykulski uważa, że współpraca z Niemcami i Rosją w ramach takiej nowej struktury geopolitycznej jak najbardziej leży w interesie Polski. Kwestię tę natomiast inaczej postrzega prof. Marczak: „Na zachód od nas Niemcy usiłują uzyskać pozycję, jaką miała III Rzesza w latach 1939-1940. Polska i inne kraje międzymorza bałtycko-czarnomorsko-adriatyckiego traktowane są ponownie jako znienawidzony „kordon sanitarny” będący zawalidrogą w tworzeniu „wspólnej przestrzeni od Władywostoku do Lizbony”, a ponadto jako potencjalny sojusznik Ameryki.” (Prof. Marczak, Europa w uścisku Niemiec, jak wyżej). Nie sposób podjąć się omówienia w ramach tego opracowania kwestii tego, kto ma rację w tym sporze. Warto jednak zwrócić uwagę na to, że wbrew temu, co twierdzi prof. Marczak, Polska nie stoi przed wyborem między wolnością, gwarantowaną nam przez USA a niewolą szykowaną nam przez Niemcy i Rosję. Zarówno USA, Niemcy jak i Rosja mają bowiem swoje imperialistyczne ambicje. Jeśli zdecydujemy się na sojusz z USA to musimy liczyć się z tym, że Niemcy i Rosja zrobią wszystko, aby doszczętnie nas zniszczyć jako przeszkodę na drodze do realizacji zarysowanej wyżej wizji geopolitycznej. Taki właśnie układ (Polska jako koń trojański USA w Europie; takie określenie często pojawiało się w niemieckiej prasie) byłby bowiem nie do zaakceptowania dla Niemiec i Rosji. Jeśli natomiast zdecydujemy się na sojusz z Niemcami i Rosją, to musimy liczyć się z tym, że ten znowu układ będzie nie do zaakceptowania dla USA. Trudno bowiem oczekiwać, że Stany Zjednoczone będą biernie przyglądały się temu, jak powstaje nowa siła polityczna, która w gruncie rzeczy skierowana jest właśnie przeciwko nim. W jednym i drugim przypadku trzeba liczyć się z możliwością wybuchu ostrego konfliktu między USA i blokiem kontynentalnym. Być może także konfliktu zbrojnego. Ponadto, w przypadku powstania takiego bloku prawdopodobnie w całości zostaniemy wchłonięci przez ten organizm polityczny. Sprawa nie jest więc tak oczywista, jak chcieliby to widzieć Leszek Sykulski albo prof. Marczak.

W filmie „Ubu król” (reż. Piotra Szulkin) pojawia się transparent, na którym widnieje takie oto hasło: „Obce mocarstwa gwarancją naszej niepodległości”. Obawiam się, że obce mocarstwa tylko wtedy będą zainteresowane naszą niepodległością, kiedy będą widzieć w tym własny interes. A dostrzegą go tylko wtedy, kiedy my ich do tego skutecznie przekonamy, że taki interes owszem i mają. Ale najpierw to my musimy wykonać odpowiednią pracę.

Obyśmy ją wreszcie wykonali…

Magdalena Ziętek

Za: diarium.pl

POLISH CLUB ONLINE, 2012.06.2012

Jan Bielecki przyszedł na świat we Lwowie, we wrześniu 1933 roku, w okolicznościach dość niecodziennych. Matka, Aniela z Konopnickich Bielecka (urodzona w Warszawie, a wychowana w podciechanowskim majątku Przedwojewo, którego właścicielem był jej ojciec, Jan Konopnicki), jako żona rotmistrza, dowódcy szwadronu w 9. Pułku Ułanów Małopolskich, trafiła tuż przed porodem do szpitala wojskowego we Lwowie. I… została zapomniana przez medyczny personel. Pozostawiono ją na korytarzu, a kiedy po trzech godzinach przypomniano sobie o rodzącej rotmistrzowej, pierworodny syn Jan był już owinięty przez nią żołnierską koszulą. W szpitalu wybuchła awantura, ale przez pierwsze godziny życia Jana obeszło się bez medycznej pomocy.

- Do dziś uważam, że mam szczęście od urodzenia – uśmiecha się Jan Bielecki, gładząc swoją bambusową laskę. Choć w tym roku skończy siedemdziesiąt siedem lat, zachował doskonałą kondycję intelektualną i fizyczną. A także klasę i elegancję, na pewno nie z tego wieku.

Jego rodzice mieszkali w Trembowli – uroczym, wielonarodowym i wielojęzycznym, pięciotysięcznym kresowym miasteczku powiatowym w tarnopolskim województwie (dziś na Ukrainie). Jan był z ojcowskim pułkiem związany od dzieciństwa. Całe życie jego familii obracało się bowiem wokół wojska. Nawet on sam przez kilkanaście lat Polski Ludowej pełnił w kraju funkcję prezesa Koła 9. Pułku Ułanów Małopolskich, gdyż przebywający na emigracji generał Klemens Rudnicki, wyznaczył go do tej roli. Jan Bielecki kierował Kołem zanim nie odeszli ostatni oficerowie i nie wygasło ono w sposób naturalny.

Tuż przed napaścią Niemiec na Polskę, w końcu sierpnia 1939 roku, rotmistrza Antoniego Bieleckiego powołano do obrony ojczyzny. Jego młoda żona, absolwentka psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, po wybuchu II wojny światowej musiała sobie radzić sama. Tułała się w obcych dla niej stronach z dwojgiem małych dzieci. Najpierw przeniosła się z koszar do miasteczka, potem kilkakrotnie zmieniała w Trembowli adresy. Była często wzywana przez NKWD, przesłuchiwana, bolszewicy proponowali jej współpracę. Kiedy odmówiła, znalazła się na liście do wywózki w głąb Rosji. Przyszli po nią w kwietniu 1940 roku, o trzeciej w nocy, pod pretekstem rewizji. Straszyli rozstrzelaniem, a dzieci domem dziecka. Nie pozwolili prawie nic zabrać, nawet jedzenia i podstawowych rzeczy. Zawieźli saniami na dworzec kolejowy i w towarowym wagonie, przez ponad miesiąc, w nieludzkich warunkach, deportowano ją z dwojgiem dzieci w głąb Kazachstanu. Było stamtąd bliżej do granicy z Chinami niż do większego miasta Semipałatyńska. Później okazało się, że jej siostrę, Krystynę z Konopnickich Elsnerową, żonę oficera 9. pułku Ułanów Małopolskich, także deportowano z malutkim dzieckiem, choć w inny rejon ZSRR – do tajgi w republice Komi.

Niespełna siedmioletni Janek zapamiętał z tej długiej podróży, o głodzie i chłodzie, że zmarłych wyrzucano z kibitek na pobocza torów. Ale najbardziej przeżył chwilę, kiedy cały pociąg zaczął śpiewać Rotę. Mijali właśnie polsko-rosyjską granicę, gdy ktoś zaintonował tę pieśń. I nagle „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród..” zabrzmiało głosami dwóch i pół tysiąca zesłańców.

– Wiedziałem już wtedy, że autorką Roty jest moja prababka. Ale po raz pierwszy usłyszałem ją wykonaną przez tak niezwykły chór. Śpiewał cały pociąg, aż drżały wagony. Nie pomogło walenie bolszewików kolbami w ściany pociągu. Narodowa pieśń, symbol walki Polaków w niewoli, niosła się daleko. Zesłańcy krzepili nią zrozpaczone serca i dusze – zapamiętał na całe życie.

Matka, Aniela z Konopnickich Bielecka, nie wytrzymała zsyłki. Pracując w sowchozie zachorowała na tyfus. Była pierwszą Polką pochowaną w tamtym zakątku Kazachstanu. Młoda, zaledwie 28-letnia rotmistrzowa, utalentowana poetka, zmarła 14 października 1940 roku. Starszy jej syn Jan miał wtedy siedem, a jego młodszy brat Adam zaledwie trzy latka. Wnuczka Marii Konopnickiej spoczęła na kazachskim stepie. Dziś już nie można odnaleźć jej grobu.

Z kolei jej mąż, rotmistrz Antoni Bielecki, walczył w kampanii wrześniowej, od granicy niemieckiej do Warszawy. Dostał się do niewoli. Był jeńcem oflagu Woldenberg, w dzisiejszym Dobiegniewie pod Szczecinem. Ocalał.

Jankiem i Adamem zaopiekowała się Rosjanka – Dunia, która mimo nędzy, przygarnęła ich na kilka miesięcy. Później zamieszkali u dwóch Polek z Trembowli, nauczycielki i znajomej oficerowej, w pobliskim miasteczku Bolszaja Bukoń. Największym marzeniem Janka i jego małego braciszka było wówczas mieć tyle chleba aby najeść się nim do syta… Ale i tak radzili sobie nienajgorzej. Jan nauczył się od miejscowych chłopców łowić ryby, do jego zadań należało też dbanie o opał. Uratowały ich paczki od cioci Anny Sikorskiej z Warszawy.

Kiedy po układzie Sikorski-Majski (30 lipca 1941), gen. Władysław Anders zaczął tworzyć polską armię, chłopcy, którym zagrażał „dzieckij dom”, pragnęli do niej dotrzeć. Nie było to z początku możliwe, ponieważ wcześniejsze starania jakie podjął przez dwór szwedzki ich kuzyn, Kawaler Maltański, aby ich ściągnąć do Szwecji oraz stosowna prośba złożona w ambasadzie sowieckiej – zaowocowały „nadzwyczajną opieką”, czyli „supernadzorem”. Rodzina kawaleryjska była jednak silniejsza. Któregoś dnia, podczas burzy śnieżnej, pojawił się przysłany przez generała Rudnickiego ułan oraz Kazach z saniami. Przykryto dzieci burką i dowieziono do miasteczka Kokpekty. Spotkały tam księdza Tadeusza Fedorowicza, który dobrowolnie pojechał na zesłanie i przemierzając tysiące kilometrów odwiedzał skupiska Polaków. To on udzielił Jankowi pierwszej komunii świętej… Pozostawiona przez wysłannika gen. Rudnickiego spora suma – siedem tysięcy rubli – umożliwiła chłopcom dalszą drogę. Droga liczyła kilka tysięcy kilometrów i można by o niej napisać osobną opowieść.

Dwóch chłopców – dziewięcioletni i pięcioletni – zmierzało w jedynym wybranym kierunku: na południe. Wiedzieli, że tam tworzy się polskie wojsko. Wędrowali piechotą, jeździli koleją, ciężarówkami i innymi różnymi pojazdami, także z radzieckimi żołnierzami. Chłopcy wielokrotnie gubili się, musieli uciekać z pociągów w celu uniknięcia kontroli, nauczyli się przekupywać Sowietów. Niejednokrotnie bardzo chorowali. Jan – „mały polski panek”, jak go nazwano – odmroził sobie w syberyjskich warunkach nogę. Miał jednak nadal szczęście, bo trafił na „wracza”, który mu nogę uratował przed amputacją, wykonując operację. Bez znieczulenia!

- Całe szczęście, że byłem przyzwyczajony do dyscypliny wojskowej, zahartowany dzięki ojcu – wspomina dziś Jan Bielecki, bez wchodzenia w szczegóły tej niezwykłej tułaczki, spokojnie zapalając papierosa. – Różnymi sposobami i drogami trafiliśmy w końcu do Taszkientu, do domu uchodźców. Tam Hanka Ordonówna gromadziła polskie dzieci. Zbierała je z ulic, dworców, przytułków i przewoziła do utworzonego ośrodka w Ashabadzie. Stamtąd trafiłem z bratem do Iranu, i dalej przez Afganistan, do Indii. A potem dostaliśmy się do Jamnagaru – księstwa, które nie należało do Indii Brytyjskich. Maharadża Jam Saheb of Navanagar zaprosił ponad tysiąc polskich dzieci, rozbitków wojennych. Do dziś jestem jemu wdzięczny za ocalenie.

Do maharadży przyjechali we wrześniu 1942. Przyjazny Polakom, wykształcony, światły, wielki patriota indyjski Jam Saheb of Navanagar, przewodniczył Radzie Książąt Indyjskich. Przez pewien okres reprezentował też Indie w ONZ. Polska nie była mu obca. Jako młody chłopak przebywał ze swoim stryjem w Szwajcarii, który przyjaźnił się z Ignacym Janem Paderewskim. Często odwiedzał więc tego wielkiego artystę i gorącego patriotę, co nie pozostało bez wpływu na przygarnięcie polskich dzieci w czasie wojny.

- Maharadża był dobry i hojny. Zbudował dla nas całe nowoczesne osiedle: z boiskami, szpitalem i szkołami – mówi do dziś z zachwytem Jan Bielecki.

Polskie dzieci miały tam różnych nauczycieli. Lekcje odbywały się w języku polskim, ale nauczano je również języka miejscowego oraz lokalnych zawodów. Języka angielskiego uczyły dwie Filipinki, zaś muzyki – Hindusi. Także hinduscy doktor i aptekarz okazali się szalenie potrzebni, bo wyczerpane przebytymi warunkami dziecięce organizmy zapadały na wiele chorób. Jan zachorował na malarię.
Maharadża często odwiedzał obóz, szczególnie w polskie święta, narodowe i religijne. Bywał też na premierach uczniowskich przedstawień, na powołaniu hufca harcerskiego, któremu ufundował sztandar. Bardzo lubił polską kuchnię. Przyjmował też dzieci w pałacu.

- Zawsze był dla nas miły i serdeczny. Pamiętam jak się cieszył kiedy występowaliśmy w pałacu podczas jego urodzin – opowiada Jan Bielecki, który do dziś utrzymuje kontakt ze swoimi kolegami z obozu u indyjskiego maharadży, jak też z Indiami. Wraz z kolegami odwiedził Indie w latach osiemdziesiątych. Spotkał wtedy jednego z synów maharadży. Dziś w miejscu ich obozu jest szkoła kadetów. Kiedy tam dotarli, zgotowano im wspaniałe przyjęcie.

Ocalone przez maharadżę polskie dzieci odwdzięczyły się jego księstwu. Choć wychowankowie indyjskiego obozu rozsiali się po całym świecie, to zebrali pieniądze i odbudowali tam szpital po trzęsieniu ziemi.

- Indie to dla mnie bliski kraj. Jestem zapraszany do ambasady Indii w Warszawie na różne uroczystości. Co parę lat mamy zjazdy wychowanków maharadży. Przyjeżdża nas coraz mniej, ale na ostatnim było jeszcze około 250 osób, z różnych części świata – kontynuuje spokojnie swoją opowieść Jan Bielecki, poprawiając zaczesane do góry siwe włosy.

Decyzja o powrocie do Polski nie była łatwa. Chłopcy zbyt dobrze wiedzieli co w Polsce zastaną. A cały świat stał przed nimi otworem… Jednak ojciec nalegał na powrót, Adam był jeszcze taki mały.

- Ostatnie momenty wahania miałem we Włoszech – pamięta. – A potem była już podróż powrotna. Nie wiedziałem wtedy, że o moim nastawieniu do ówczesnej polskiej rzeczywistości napisano nawet w polskiej prasie.

W jaki sposób wracali wraz z bratem do Polski? Najpierw statkiem, z Indii do egipskiego Suezu, następnie do Włoch. A potem pociągami – przez Włochy, Austrię, Niemcy i Czechy. Wrócili do kraju w maju 1947 roku. Po drodze, w Pradze, widzieli po raz pierwszy pochód pierwszomajowy, z niesionymi portretami Stalina. Trochę im mina zrzedła… A kiedy dobili do miasta Czechowice-Dziedzice i zobaczyli na tamtejszym Obozie Repatriacyjnym druty (po byłym obozie niemieckim) – chcieli uciekać z powrotem…

Czekał na nich jednak ojciec, major Antoni Bielecki. Jan pamięta jak wysiedli na dworcu w Warszawie, ze swoimi tułaczymi tłumoczkami z trzech kontynentów, to ledwie się z nim rozpoznali. Nie widzieli się przecież od ośmiu lat! Zamieszkali z ojcem w zrujnowanej Warszawie – w wojskowym budynku u zbiegu ulic Niepodległości i Koszykowej. Zaczęli od uzupełnienia podstawowego wykształcenia. Potem Jan ukończył gimnazjum im. Stefana Batorego i pragnął studiować prawo albo historię. Ale przy składaniu dokumentów na uniwersytecie powiedziano mu, że się nie dostanie: – Był pan w Związku Radzieckim i nigdy nie da się pan do socjalizmu przekonać – tak, dokładnie tak, usłyszał w dziekanacie. Ta sama pani poleciła mu Szkołę Główną Gospodarstwa Wiejskiego. To dlatego w 1957 roku ukończył weterynarię na warszawskim SGGW, choć mimo iż zawsze kochał zwierzęta, zawód ten wcale go nie zachwycał.

Ożenił się już podczas studiów. Żonę, Danutę z domu Zamoyską, znał jeszcze przed wojną. Jest prawnuczką Franciszka Rajkowskiego, a więc jego krewną. Jako absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych rozpoczęła studia malarstwa na warszawskiej ASP. W 1958 roku urodziła się im córka Ewa Małgorzata. Jan Bielecki miał po otrzymaniu dyplomu duże kłopoty ze znalezieniem zatrudnienia. Do tego stopnia, że Danuta musiała przerwać studia i dla utrzymania rodziny podjęła pracę w Centralnym Biurze Wzornictwa. Wreszcie, dzięki jednemu z przyjaciół rodziny, młody lekarza weterynarii znalazł na kilkanaście lat zatrudnienie w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego. Potem, aż do emerytury, pracował w Instytucie Ekonomiki Rolnictwa. Cały czas mieszkał w Warszawie, ale dużo czasu spędzał też w Żarnowcu na Podkarpaciu, w podarowanym jego prababce przez naród dworku (dziś Muzeum Marii Konopnickiej ).

- Miałem bardzo serdeczny związek z ukochaną córką mojej prababki, Zofią Konopnicką, po drugim mężu Mickiewiczową. Mieszkała w Żarnowcu do ostatnich dni. Mieliśmy z nią niezwykłe wieczory. Dostawałem od niej codziennie do przeczytania plik listów poetki, które potem omawialiśmy – wspomina Jan Bielecki.

Maria Konopnicka jest stale obecna w jego życiu. Dużo jej też zawdzięcza. Nawet na zesłaniu w Związku Radzieckim, kiedy wspomniał, że poetka ta była jego prababką, budziło to szacunek i odruchy pomocy. „Pieśniarka ludu” do dziś jest tam znana, jej utwory czytane są po rosyjsku, niektóre śpiewał nawet Szalapin. Sławna prababka strzegła go także w Peerelu. Mimo iż działał w opozycji, to potraktowano go nienajgorzej, choć „jeden z dżentelmenów” wypomniał mu kiedyś: „My uważamy Konopnicką za pieśniarkę proletariatu, a wy taki …”.

Jan Bielecki stara się oddać hołd swojej prababci. Już od dziesięciu lat jest prezesem Towarzystwa im. Marii Konopnickiej, które powstało w Warszawie w 1958 roku. Pragnie obalić krzywdzące i tendencyjne, stereotypowe wizerunki poetki, w pełni zobrazować niezwykłą i wszechstronną działalność i osobowość Konopnickiej, przywrócić jej należne miejsce w historii literatury, dziennikarstwa i aktywności społecznej. Jako prawnuka zasmuca go, że negatywne tendencje wokół narodowej poetki, która tak rodaków miłowała, narastają…

Cieszy się jednak, że ponad 300 szkół i instytucji w Polsce i zagranicą nosi jej imię, i co roku liczba ta rośnie. Prawnuk jeździ więc na uroczystości nadawania patronatu Marii Konopnickiej, na rocznice i zjazdy. Ustawicznie też przypomina o jej znaczeniu w historii i literaturze narodu. Uczestniczy w organizacji corocznego międzynarodowego festiwalu poezji Marii Konopnickiej w Przedborzu, spotkaniach szkół jej imienia, w seminariach naukowych i uroczystościach rocznicowych poświęconych poetce. Najwięcej pracy ma latem, a szczególnie dużo zapowiada się w tym – 2010 roku, w stulecie jej śmierci.

Kilkakrotnie rodziły się zamysły, aby niezwykłe przeżycia prawnuków Marii Konopnickiej utrwalić na filmie. Jan Bielecki posłał już raz nawet jednej reżyserce swoje wspomnienia. Wybierano jednak zwykle inne, prostsze scenariusze. Żałuje, bo niewiele już osób pamięta śpiewając „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród..”, że tę patriotyczną pieśń, która dodawała rodakom otuchy na niejednym dziejowym zakręcie, napisała Maria Konopnicka. Mało Polaków wie również, że Rota ma związek z Wiktorią Grunwaldzką. Uroczystą proklamację miała w Krakowie przed stu laty, 15 lipca 1910 roku, w pięćsetlecie zwycięstwa pod Grunwaldem. Wykonało ją kilkanaście chórów na sześćset głosów, pod dyrekcją Feliksa Nowowiejskiego, który skomponował do niej muzykę. I obok płomiennej mowy fundatora Pomnika Grunwaldzkiego – wielkiego Polaka, artysty i męża stanu, Ignacego Jana Paderewskiego, stała się najbardziej podniosłym momentem Zlotu Grunwaldzkiego, zagrzewając Polaków z trzech zaborów do walki o niepodległy kraj. I dziś utwór ten – o wierności swojej ziemi i narodowi – jest wciąż aktualny…

Teresa Kaczorowska

(tekst ukazał się w dzienniku "Rzeczpospolita","Plus Minus" nr 33, 5 września 2010, s. 20-21)

Zrodlo: Strona autorska – Teresa Kaczorowska

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.26

AGENTURA PRL w OGNISKU

Ognisko Polskie, otwarte w 1940 roku w obecności generała Sikorskiego i prezydenta Raczkiewicza oraz dygnitarzy brytyjskich było ulubionym miejscem generała Andersa – świątynią wolnej Polski, dumą emigracji niepodległościowej walczącej z kumunistycznym reżymem narzuconym Polsce na mocy układu w Jałcie. Było miejscem prób i występów teatru bezkompromisowego antykomunisty Mariana Hemara. A tymczasem… Perfidny chichot historii?

Okazuje się, że obecny prezes Ogniska pełniący swoją funkcję już prawie 22 lata, Andrzej Morawicz, który na Nadzwyczajnym Walnym Zebraniu w niedzielę 27 maja chce przedstawić członkom propozycję sprzedaży tego legendarnego miejsca dziedzictwa narodowego Polaków na Wyspach, był tajnym współpracownikiem Służy Bezpieczeństwa w latach 80.tych. Bardzo oddanym tajnym współpracownikiem, gdyż swoją agenturalną dzialaność podjął nie przymuszony szantażem (częsta praktyka SB), lecz z własnej nieprzymuszonej woli. W latach swojej agenturalnej dzialaności zajmował się teź eksportem z Wielkiej Brytanii do Polski sprzętu komputerowego w czasie, kiedy Wielka Brytania i USA – w proteście przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce – narzucily embargo na wymianę handlową z naszym krajem.

Andrzej Morawicz, prezes Ogniska – klubu, ale także prezes i udziałowiec firmy Ognisko Limited, oraz dyrektor Cristalle Limited, firmy pobierającej opłatę za obsługę administracyjną Ogniska Polskiego zrezygonował w ostatnich dniach z funkcji dyrektora dwu ostatnich firm. Najwyższy czas, by podał się do dymisji jako prezes Ogniska i zachęcił do tego powierników firmy Ognisko Limited oraz zarządu Ogniska.

Kiedy w ubiegłym roku Andrzej Morawicz, prezes licznych organizacji emigracyjnych, kandydujący również na prezesa Zjednoczenia Polskiego w Wielkeij Brytanii został skonfrontowany ze swoją agenturalną przeszłością, natychmiast wycofał swoją kandydaturę. Nie przeszkodziło mu to jednak piastować funkcję prezeas Ogniska przez prawie 22 lata. – Ognisko to prywatny klub – utrzymuje prezes. Czy w związu z tym obowiązują w nim inne standardy moralne?

Grzegorz Małkiewicz

W proteście przeciwko próbie sprzedaży Ogniska Polskiego w Londunie, że 27 maja 2012 roku o godzinie 14:00 odbędzie się wiec protestacyjny przy 55 Prince’s Gate, Exhibition Road, SW7. Wiec ma charakter apolityczny i ponad organizacyjny.

Główne cele wiecu to:
– przypomnienie historii Ogniska
– przedstawienie alternatywnych koncepcji jego dalszego funkcjonowania
– zdecydowany sprzeciw wobec próby sprzedaży budynku.

Organizatorzy wiecu podkreślają swą bardzo krytyczną ocenę działalności obecnego zarządu Ogniska Polskiego. Uważają, że jedyną decyzją, jakie skompromitowane władze powinny jeszcze podjąć – to podanie się do dymisji. Jeśli bowiem w ciągu 20 lat nie potrafiły one stworzyć atrakcyjnego programu przyciągającego gości do tak prestiżowej miejsca, nie powinny kontynuować swej działalności, gdyż prawdopodobnie nie mają do tego wystarczających kompetencji.

Bieżące informacje dotyczące wiecu są zamieszczane na facebooku pod wydarzeniem:

„Nie – dla sprzedaży Ogniska!!!”

Wiec Protestacyjny. www.facebook.com/#!/events/235035943272324/

Kontakt na organizatorów:
Sławomir Wróbel 07886 857 654
www.facebook.com/#!/events/235035943272324/

Polish Ognisko Rescue Team – PORT
info@saveogniskopolskie.org.uk
http://www.saveogniskopolskie.o

Za: http://www.nowyczas.co.uk/news.php?id=1548

Przeczytaj rowniez:

• Grzegorz Małkiewicz – Ognisko nasze to więcej niż klub… Nowy Czas, 2012.05.11
• Ważą się losy Ogniska Polskiego – Niezalezna.pl, 26.05.2012

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.26

Gdybyśmy nie posiadali setek innych przesłanek podważających wersję warszawsko-moskiewską – ta jedna okoliczność – związana z próbami zastraszenia naukowca, powinna wystarczyć. Pozwala ona również dostrzec rodowód środowisk wspierających putinowskie łgarstwa oraz ocenić wartość merytoryczną ustaleń MAK i tzw. komisji Millera.

W świecie niedostępnym dla Polaków – świecie cywilizowanych reguł – informacje o zastraszaniu naukowca, wywierania na niego wpływu, obrzucania wyzwiskami czy podważania osiągnięć naukowych – wywołałyby nie tylko reakcje mediów i opinii publicznej, ale skłoniły ludzi rozumnych do głębokiej refleksji. Równie mocną przesłankę stanowiłby żenujący spektakl tchórzostwa ze strony tzw. ekspertów komisji Millera, którzy jak jeden mąż odmówili rzeczowej konfrontacji z tezami profesora Biniendy. Wśród ludzi nauki tego rodzaju rejterada zostałaby odebrana jako miażdżąca kompromitacja i zakończyła „karierę” delikwentów.

Nietrudno też zauważyć, z jakich tradycji wywodzi się praktyka zastraszania ludzi nauki. Przez dziesięciolecia stosowali ją komuniści i ich młodsi bracia spod znaku swastyki. Dziś te same metody stosują środowiska bliskie tym zbrodniczym ideologiom.

Można byłoby wspomnieć o dwóch przypadkach stosowania gróźb wobec naukowców, które miały miejsce w ostatnich miesiącach.

Pierwszy dotyczył dr Pawła Nowaka z Zakładu Leksykologii i Pragmatyki UMCS, który był biegłym opiniującym na zlecenie sądu znak Narodowego Odrodzenia Polski. Na podstawie tej opinii, symbole NOP zostały zalegalizowane. Wkrótce potem tzw. aktywiści lewackich organizacji namalowali na drzwiach Nowaka celownik, rozwiesili plakaty wzywające do bojkotu naukowca oraz zaczęli wysyłać do niego anonimowe emaile z wyzwiskami i pogróżkami.

Podobnych działań doświadczył niemiecki historyk polskiego pochodzenia, Grzegorz Rossolinski-Liebe z Uniwersytetu w Hamburgu, autor rozprawy doktorskiej zatytułowanej "Stepan Bandera: Życie i po życiu ukraińskiego faszysty (1909-2009)".

W marcu br., pod patronatem ambasady niemieckiej oraz Fundacji Heinricha Bölla historyk zaplanował na Ukrainie cykl wykładów w trzech miastach uniwersyteckich. Jednak na tydzień przedtem, wszystkie wykłady zostały odwołane, zaś Rossolinski-Liebe stał się obiektem gróźb telefonicznych i mailowych, na tyle poważnych, że po przybyciu do Kijowa objęto go opieką ambasady niemieckiej

Podobnej metody „dyskusji naukowej” doświadczył dr Kazimierz Nowaczyk. Nie tylko cenzurowano jego teksty na „niezależnym” Salonie 24 i grożono mu w korespondencji emailowej. Do dziś nie wyjaśniono przyczyn groźnej choroby, na jaką zapadł dr Nowaczyk po powrocie z Brukseli w marcu br., gdzie brał udział w prezentacji przygotowanej przez komisję Antoniego Macierewicza.

Dla uzupełnienia obrazu, należałoby jeszcze przypomnieć o klasycznej próbie wykorzystania organów ścigania w celu zastraszenia niepokornych naukowców. Doświadczyli jej dr Sławomir Cenckiewicz i Piotr Gontarczyk – autorzy książki "SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii", którym prokuratura zamierzała postawić zarzut ujawnienia tajnych dokumentów.

W działaniach tych można było dostrzec inspiracje wynikające z instrukcji płk. Komorowskiego z Wydziału IV Departamentu III MSW skierowanej do Naczelników Wydziału III KWMO, KMMO, KSMO z dn.20 marca 1973, w której zalecano poddanie „wnikliwej ocenie przygotowywanych do wydania prac, szczególnie opracowanych przez osoby znane z wrogiego stosunku do PRL i socjalizmu oraz wywodzące się ze środowisk wrogich.”

Wszystkie, tego rodzaju zdarzenia nieomylnie wskazują na źródło inspiracji. Jest nią zawsze systemowa nienawiść wobec prawdy, wsparta na mentalności sowieckiego żołdaka. Ten bowiem nie zawracał sobie głowy dysputami akademickimi ani subtelnościami logiki i rozstrzygał wszelkie spory według uniwersalnej „metody naukowej” – strzałem w tył głowy.

Gdy nie da się dłużej zamilczeć głosu wybitnego naukowca, pozostają zatem prymitywne drwiny lub haniebna ucieczka. Kiedy nie sposób zakrzyczeć faktów lub ukryć własnego zaprzaństwa – sięga się po groźby i wyzwiska.

Gdy nadejdzie czas prawdy i poznamy wszystkie okoliczności tragedii smoleńskiej – po jakie metody sięgnie wówczas grupa rządząca?

Aleksander Ścios

Za: Strona arutorska – Aleksander Ścios – Bez Dekretu – 25 maja 2012

Zdjecie: Brzoza pod Smolenskiem rzekomo scieta przez prezydenckiego tupolewa. Fot. za Fakt.pl / Wybor zdjecia wg/PCO

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.2012

Niejednogłośnie, ale jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wczoraj skargę Fundacji Lux Veritatis. Będzie apelacja do NSA

Fundacja Lux Veritatis domaga się unieważnienia decyzji przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Jana Dworaka w sprawie przydzielenia koncesji na pierwszym multipleksie cyfrowym i nieprzyznania na nim miejsca Telewizji Trwam. Sędzia Zbigniew Rudnicki, przewodniczący składu orzekającego, jeszcze przed udaniem się na naradę podkreślił, że to nie był proces w sprawie Telewizji Trwam, ale czterech podmiotów, które dostały koncesję.

W uzasadnieniu wyroku sędzia Rudnicki powiedział, że sąd rozpatrywał tę sprawę tylko pod względem formalnym, czyli badał zgodność decyzji przewodniczącego KRRiT z Konstytucją, ustawą o KRRiT czy ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. I według sądu do złamania procedur nie doszło. Sędzia bronił też Krajowej Rady, że nie jest ona ani superbankiem, ani superrewidentem, więc nie mogła dokładnie badać dokumentów finansowych firm, jak postulowała to w skardze Fundacja. Według sądu, Rada dokonała tej oceny w sposób wystarczający, bo badała, czy podmioty starające się o koncesję na nadawanie na multipleksie cyfrowym miały długookresową zdolność do sfinansowania tego przedsięwzięcia. Sędzia Rudnicki podzielił opinię KRRiT, jakoby w przypadku Fundacji Lux Veritatis problemem było to, iż w znacznym stopniu utrzymuje się ona z dobrowolnych datków, "których wysokość jest trudna do prognozowania". Ale jednocześnie przyznał, że Krajowa Rada powinna wziąć pod uwagę wieloletnią działalność Fundacji, która się na takich darowiznach opiera. Jednak te uchybienia nie wystarczyły – zdaniem sądu – do uchylenia decyzji przewodniczącego Jana Dworaka. Według warszawskiego sądu, przy rozpatrywaniu sprawy nie miało też znaczenia to, że Fundacja dysponowała własnymi pieniędzmi na finansowanie multipleksu, a inni musieli je pożyczać w banku. – To, że lepiej oceniamy firmę, która ma pieniądze, to są nasze odczucia subiektywne. Pożyczka może być lepszym środkiem niż pieniądze własne – wyjaśniał motywy składu orzekającego sędzia Rudnicki.

Kierując się względami formalnoprawnymi, sąd nie brał też pod uwagę doświadczenia nadawców, tego, od jakiego czasu działają na rynku, czy od lat, czy od miesiąca – a tu Telewizja Trwam przebijała zdecydowanie konkurentów. Sędzia przyznał jednocześnie, że to może wydawać się niezgodne ze zdrowym rozsądkiem. Ponadto sąd nie zauważył łamania zasady równości podmiotów, co podnosili w swoich wnioskach skarżący.

Ojciec Jan Król CSsR z zarządu Fundacji Lux Veritatis powiedział po procesie, że liczył się z takim wyrokiem. Ale jego zdaniem jako dobry znak trzeba odczytywać to, że jeden z trojga sędziów złożył jednak zdanie odrębne, nie zgadzając się z orzeczeniem, a więc podzielał zasadność skargi Fundacji. Lidia Kochanowicz, dyrektor finansowy Fundacji, zauważyła, że odrzucając skargę, sąd w zasadzie nie odniósł się merytorycznie do większości zarzutów. Poza jednym – gdy stwierdził, że żądanie przeprowadzenia przetargu na miejsca na multipleksie nie miało podstaw prawnych. – Będziemy apelować do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak tylko otrzymamy pisemne uzasadnienie wyroku – zapowiedział pełnomocnik prawny Fundacji Lux Veritatis, radca Benedykt Fiutowski. W jego ocenie, sąd nie wziął pod uwagę przede wszystkim argumentów natury ekonomiczno-finansowej, które były podnoszone w skardze na decyzję przewodniczącego KRRiT Jana Dworaka. A to właśnie te kwestie zdecydowały o tym, że Telewizji Trwam nie ma na multipleksie.

Ojciec dr Tadeusz Rydzyk CSsR, dyrektor Radia Maryja, jeszcze przed ogłoszeniem wyroku mówił o ewentualności odrzucenia skargi. Komentując zaś samo orzeczenie, stwierdził, że w ten sposób odebrano Telewizji Trwam szansę na ewangelizowanie Polaków. – Żal mi tego wszystkiego, że tracimy szansę na głoszenie prawdy, komunikacji między Polakami – powiedział dyrektor Radia Maryja, obiecując, że Fundacja się nie podda, ale będzie się starać o miejsce na multipleksie. Choć trzeba mieć świadomość, że to nie jest łatwe. – Tylko zmiana rządu pomoże, ale nawet gdyby zmienili rząd, nie będzie już miejsca na multipleksie. A oni się bardzo mocno zakorzeniają – zauważył o. Tadeusz Rydzyk. – Obserwujcie państwo, liczę na myślenie – wezwał dyrektor Radia Maryja. Podziękował też milionom Polaków za modlitwę w intencji Telewizji Trwam i za podpisywanie protestów do Krajowej Rady, których jest już ponad 2,2 mln i cały czas napływają.

Równi i równiejsi

Przed wydaniem wyroku sąd w obszernym sprawozdaniu przypomniał przebieg procesu koncesyjnego, który zakończył się przyznaniem miejsca na pierwszym multipleksie cyfrowym (MUX-1) czterem podmiotom: Lemon Records, STAVKA, ATM Grupa i Eska TV. Potem swoje stanowiska przedstawiły strony postępowania.

Uzasadniając skargę, radca prawny Benedykt Fiutowski, reprezentujący Fundację Lux Veritatis, skoncentrował się na wadliwości postępowania KRRiT. Czego jednak – jak świadczy wyrok – nie podzielał sąd administracyjny. Radca podkreślał, że Krajowa Rada nie traktowała równo wszystkich podmiotów. – Cztery podmioty, które uzyskały koncesje, nie uzyskałyby ich, gdyby nie deklarowana chęć pomocy finansowej ze strony organu – powiedział radca prawny. Chodzi o opłaty koncesyjne – od 7 do prawie 11 mln zł – które zgodnie z ordynacją podatkową powinny być zapłacone jednorazowo. I na to przystała Fundacja. Rada powinna więc ocenić, czy koncesjonariuszy na to stać. Jednak Rada, podkreślił radca, twierdzi, że nie musiała tego robić, bo miała prawo zakładać, że opłata będzie rozłożona… na raty.

Ale KRRiT, jak wykazał Benedykt Fiutowski, nie opracowała jednolitych kryteriów ekonomicznych dla wszystkich wnioskodawców. Dlaczego? Bo zdaniem członków Rady o koncesje wystąpiły różne podmioty, o różnej sytuacji. Ale przy ocenie tychże podmiotów KRRiT stosowała co najmniej 99 różnych wskaźników ekonomicznych i dowolnie je stosowała wobec różnych wnioskodawców. – Krajowa Rada temu w piśmie procesowym nie zaprzeczyła – podkreślił pełnomocnik Fundacji.

Radca podał mnóstwo przykładów niewłaściwego postępowania KRRiT w sprawach oceny finansowej wnioskodawców. Na przykład Rada zarzucała Fundacji, że ma duży wskaźnik zadłużenia długoterminowego, ale nie odnosi się do takiego samego wskaźnika u innych wnioskodawców, bo tego nie badała. Tymczasem trzech z czterech koncesjonariuszy miało o wiele gorsze wskaźniki zadłużenia długoterminowego. – Dochodzę do przekonania, że w tym momencie Krajowa Rada próbuje znaleźć argumenty, które uratują rozstrzygnięcie, ale szuka ich dopiero dzisiaj. Nie było ich, gdy wydawano decyzję – podkreślił pełnomocnik Fundacji.

Fundacja Lux Veritatis zarzuciła Krajowej Radzie, że zignorowała dokumenty finansowe przez nią przedstawione. A właściciel Telewizji Trwam miał kilka milionów złotych na koncie bankowym, ponadto Fundacja od 2003 r. składa co roku Krajowej Radzie sprawozdania finansowe, więc można było łatwo ocenić jej wiarygodność. Inne podmioty działały krótko, więc nie można było ich w ten sposób zweryfikować.

Przypomniano też sprawę spółki STAVKA, która składając wniosek, przedstawiła tylko ofertę kredytową, dopiero potem dołączyła promesę kredytową, a wątpliwości wzbudzała choćby kwestia zabezpieczenia kredytu. To właśnie z tego kredytu miała być finansowana działalność spółki na multipleksie. – To była niekontrolowana swoboda działania KRRiT. Nie widać toku myślenia organu – podkreślał Benedykt Fiutowski.

Fundacja to nie spółka

Radca zarzucił też Radzie, że Fundację potraktowała tak samo, jak spółki prawa handlowego. Tymczasem Fundacja nie działa dla zysku, tylko aby wypełniać swoje cele statutowe: misję ewangelizacji realizowaną przez zakon redemptorystów. I Fundacja pozyskuje środki od darczyńców w zamian za realizację tej misji społecznej. Te darowizny w zupełności pokrywają co roku koszty działalności, a nawet zapewniają nadwyżki w wysokości 3-6 mln zł rocznie, co gwarantuje środki na finansowanie programu cyfrowego.

Benedykt Fiutowski wskazał poza tym, iż przewodniczący Jan Dworak podpisał koncesje dla 4 firm po wydaniu pierwszej decyzji, w sytuacji gdy była ona zaskarżona – nie była to więc decyzja ostateczna. Stało się to 16 grudnia 2011 r., a skargę Fundacji odrzucono 17 stycznia 2011 roku. – Śmiem twierdzić, że losy tej sprawy były przesądzone – podkreślił Benedykt Fiutowski. Zaznaczył, że jednocześnie Rada złamała zasadę dbania o pluralizm programowy i właścicielski w mediach. Wszystkie argumenty przedstawione przez Fundację Lux Veritatis podzieliła spółka Mediasat, która także zaskarżyła decyzję KRRiT o nieprzyznaniu miejsca na multipleksie, i jej adwokaci zrezygnowali w tej sytuacji ze swojego wystąpienia.

KRRiT: Oddalić skargi

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji oraz spółki, które otrzymały koncesję, wnosiły o oddalenie skargi. Rada podtrzymuje tezę, że Fundacji nie pozbawiono żadnych praw, nie dostała ona "tylko" dodatkowego uprawnienia, ale wciąż będzie mogła nadawać przez satelitę i sieci kablowe. Według prawników Rady, nie było także potrzeby organizowania przetargu – byłby on ogłoszony tylko wtedy, gdyby KRRiT nie była w stanie dokonać wyboru koncesjonariuszy, a tak w tym postępowaniu nie było, bo wybrano czterech koncesjonariuszy. – Krajowa Rada miała prawo oceniać wnioskodawców i taka analiza miała miejsce, to wynika z protokołów posiedzeń KRRiT – przekonywała radca prawny Kinga Szyguła. I zarzuciła Fundacji oraz Mediaset, że mówiąc o kwestiach ekonomiczno-finansowych, opierały się na błędnym rozumieniu rozporządzenia Krajowej Rady. A ono pozwalało na uzupełnianie wniosków po ich złożeniu. Tak samo jak Rada nie żądała finansowania działalności koncesjonariuszy z własnych źródeł, mogli sięgać po kredyt, pożyczkę, korzystać z podwyższenia kapitału. Radca podtrzymała także opinię KRRiT, że darowizny, jakie otrzymuje Fundacja, nie podlegają weryfikacji, nie można więc ocenić perspektyw, jak będzie wyglądała sytuacja właściciela Telewizji Trwam. – Ale pani nie kwestionuje, że istnieje swoiste imperium medialne – zauważył sędzia. – Te trzyletnie przychody stanowią jakąś argumentację czy żadną? – dopytywał przewodniczący składu orzekającego, nawiązując do informacji Benedykta Fiutowskiego, że z tytułu darowizn Fundacja otrzymuje co roku kilkanaście milionów złotych.

Szyguła podkreśliła, że Krajowa Rada posługiwała się takimi kryteriami finansowymi przy ocenie wnioskodawców, jakimi mogła zgodnie z ustawą, i każdy podmiot był oceniany tak samo.

Za zamkniętymi drzwiami

W procesie chciały wziąć udział, wspierając Fundację Lux Veritatis, dwa podmioty: Parlament Ekologiczno-Rolny RP (PERRP) z Kielc i Stowarzyszenie "Piotr" ze Szczecina. Eugeniusz Koprowski, przewodniczący PERRP, podkreślił, że jego stowarzyszenie ma interes prawny, aby występować w procesie jako strona. – Parlament odbył kongres i ponad 300 delegatów przyjęło uchwałę o obronie Telewizji Trwam i Radia Maryja. Do statutu wpisali także obronę niezależnych mediów – wyjaśnił Eugeniusz Koprowski. – Mamy poczucie, że są zagrożone nasze prawa obywatelskie, katolicy mają poczucie poniżenia, zagrożenia swoich praw – dodał. Wskazywał ponadto, że jego stowarzyszenie bardzo często występuje w różnych procesach karnych, cywilnych i administracyjnych jako strona, bo ma prawo do reprezentowania obywateli przed sądami.

Sąd odrzucił jednak oba wnioski. Sędzia Zbigniew Rudnicki, przewodniczący składu orzekającego, argumentował, że nie dostrzegł, aby wynik postępowania procesowego był związany z interesem prawnym obu stowarzyszeń. – Obaj panowie nie udowodnili związku swojej działalności statutowej ze sprawą – zwrócił się sędzia Rudnicki do przedstawicieli obu stowarzyszeń. Jeszcze przed rozpoczęciem procesu przed budynkiem sądu zgromadziła się grupa widzów Telewizji Trwam. Przyszli z transparentami, modlili się także podczas trwania rozprawy: odmawiali Różaniec i śpiewali pieśni religijne.

I żałowali, że tylko niewielka grupa z nich mogła zająć miejsca na sali dla publiczności, aby tam przysłuchiwać się rozprawie. Ten proces, jak żaden inny w sądzie administracyjnym, wzbudził też ogromne zainteresowanie mediów.

Krzysztof Losz

Zdjecie: Warszawa, Plac Trzech Krzyzy. Podczas kilkudziesięciu marszów w kraju i za granicą widzowie pokazali, jak cenną wartością jest dla nich możliwość odbioru Telewizji Trwam. Fot. M. Borawski / Nasz Dziennik 

Za: NASZ DZIENNIK, 26-27 maja 2012, Nr 122 (4357)  

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.26

Niemcy – i to zarówno rząd, jak i społeczeństwo – walkę z ociepleniem klimatu postrzegają jako pewnego rodzaju misję. Misja ta rzekomo leży w interesie nie tylko samych Niemców albo nawet Europejczyków, ale wręcz całej ludzkości. Niestety, uwadze Niemców notorycznie umyka pewien drobny fakt. Konkretnie chodzi o to, że – na gruncie przyjmowanych przez nich założeń – to właśnie niemiecka gospodarka wydatnie przyczyniła się do tegoż właśnie ocieplenia (jeszcze raz zaznaczam, że nie wnikam w kwestię słuszności tych założeń).

Dlaczego? Zacznijmy od tego, że specjalnością niemieckiej gospodarki nie są np. usługi informatyczne, tylko takie gałęzie przemysłu, które wymagają dużego zużycia energii, a to jest związane z wysoką emisją CO2 do atmosfery. Należy wspomnieć tu o przemyśle chemicznym, a w szczególności o firmie BASF, która jest największym koncernem chemicznym świata. Warto też przypomnieć, że niemiecki przemysł zbrojeniowy przeżywa prawdziwy boom; w ciągu ostatnich lat, głównie za sprawą sprzedaży okrętów podwodnych oraz pojazdów opancerzonych, eksport niemieckiej broni wzrósł o 100%. Prawdziwym oczkiem w głowie Niemców jest oczywiście przemysł motoryzacyjny. Przed kilkoma laty w celu ratowania go, rząd niemiecki nie zawahał się nawet przed wprowadzeniem systemu wypłacania premii pieniężnych za wrakowanie starszych, ale zupełnie sprawnych pojazdów. Warto też nadmienić, że przez wiele lat RFN było światowym mistrzem eksportu, co oznacza, że Niemcy po prostu sporo produkowali (i nadal produkują). Ale nie tylko: oznacza to także, że niemieckie towary „podróżowały” i nadal podróżują po całym świecie. A zgodnie z tym jak pouczają nas ekolodzy, transport osób i towarów także przyczynia się do wzrostu emisji CO2 (w szczególności transport lotniczy). Co więcej, Niemcy są jednym z najbardziej zmotoryzowanych narodów świata, mają świetne autostrady, na których z reguły nie ma ograniczenia prędkości, w związku z czym sporo i chętnie podróżują po swoim własnym kraju. Ale nie tylko, są wyjątkowo mobilni także poza granicami Niemiec: chyba nie ma takiego zakątka na świecie, do którego nie dotarliby niemieccy przedsiębiorcy, turyści oraz pracownicy różnego typu organizacji.

Jednym słowem, gdyby Niemcom tak bardzo zależało na efektywnej walce z ociepleniem klimatu, to po pierwsze, musieliby całkowicie zmienić profil własnej gospodarki, po drugie jej model (czyli zorientowanie na eksport), a po trzecie, ograniczyć poziom własnej konsumpcji (np. niemieccy turyści powinni przestawić się na spędzanie urlopu w Niemczech).

Niestety, nie przypominam sobie, żeby rząd niemiecki kiedykolwiek wyszedł właśnie z takimi propozycjami. Wręcz przeciwnie, robi wszystko, żeby niemiecka gospodarka nadal intensywnie się rozwijała, i to dokładnie w tym samym kierunku, w jakim rozwija się już od 150 lat. Do czego więc niemieccy politycy potrzebują walki z ociepleniem klimatu? Właśnie do tego, żeby utrzymać swoją pozycję gospodarczą na świecie. Walka z ociepleniem klimatu to przede wszystkim opium dla niemieckiego społeczeństwa, które celowo ma być utrzymywane w przekonaniu, że Niemcy do tegoż ocieplenia się nie przyczyniają. Ich gospodarka może bowiem tylko wtedy się rozwijać, kiedy będzie się z nią utożsamiało niemieckie społeczeństwo. Propaganda „klimatyczna” ma wywołać w Niemcach pozytywne nastawienie do rządu i niemieckich przedsiębiorstw, a także negatywne do rządów tych państw, które nie chcą podporządkować się propozycjom niemieckiego rządu w kwestii walki z ociepleniem klimatu. Niemcy mają być dumni ze swojego państwa i swojego modelu gospodarczego, który – ich zdaniem, przede wszystkim w przeciwieństwie do USA – nie przyczynia się do niszczenia klimatu i środowiska naturalnego oraz nie ma nic wspólnego z gospodarczym imperializmem. Jednym słowem, walka z ociepleniem klimatu ma wywołać w Niemcach poczucie samozadowolenia. I właśnie to poczucie samozadowolenia jest niezbędne do tego, żeby niemieccy pracownicy pilnie pracowali np. przy budowie okrętów podwodnych albo intensywnie podróżowali po całym świecie, napędzając w ten sposób przemysł turystyczny (i wierząc przy tym, że obecny niemiecki model gospodarczy jest w stanie funkcjonować przy wykorzystaniu energii solarnej czy też wiatraków).

Pójdźmy dalej. Wymuszanie określonego zachowania na innych państwach za pomocą sankcji unijnych jak najbardziej leży w interesie niemieckiej gospodarki. Ograniczanie roli energetyki węglowej (a teraz także energetyki atomowej) służy interesom niemieckich producentów paneli solarnych czy też wiatraków. Po drugie, hamuje rozwój gospodarczy konkurencji, a w szczególności państw Europy Środkowo-Wschodniej (tym bardziej że Niemcy produkują swoje towary na całym świecie, a więc także w państwach, które ochroną klimatu specjalnie się nie przejmują). Jest jeszcze jeden aspekt tego zagadnienia, którego nie wolno przeceniać. Ustanawianie przepisów prawnych w oparciu o ekspertyzy rzekomych ekspertów tworzy fikcję, że są one wyrazem jakieś wyższej racjonalności, która nie ma nic wspólnego z żadnymi partykularnymi interesami. Niemcy, jako najwięksi orędownicy tworzenia takich przepisów, przedstawiają siebie jako kogoś, kto rezygnuje właśnie ze swoich partykularnych interesów i podporządkowuje się ogólnym regułom. Natomiast państwa, które tym regułom nie chcą się podporządkować, traktowane są jako nieucywilizowani nacjonaliści i egoiści. W ten oto sposób legitymizowane jest stosowanie przemocy w stosunku do państw, które uważają, że ustanowione przepisy nie odpowiadają ich interesom. (O tym, jak ściśle kwestia ta powiązana jest z medialną propagandą, może świadczyć polityka Frankfurter Allgemeine Zeitung. W momencie naszego wejścia do UE gazeta ta chętnie publikowała zdjęcia prezentujące polskich chłopów z pługiem i koniem. Miało to uświadomić niemieckim czytelnikom, że będą musieli płacić na modernizację polskiej wsi. Natomiast po rozpoczęciu walki z ociepleniem klimatu, w FAZ nagle pojawiły się zdjęcia polskich dymiących kominów. I tak w przeciągu kilku lat z zacofanego kraju rolniczego staliśmy się największym trucicielem Europy).

Jednym słowem, tworzenie kolejnych unijnych strategii walki z ociepleniem klimatu ma umożliwić utrzymanie aktualnego poziomu konsumpcji i produkcji w Niemczech. A o poziomie zakłamania polityki klimatycznej najlepiej świadczy reklama jednego z niemieckich producentów paneli solarnych. Pokazuje ona pana, który na dachu swojego domu umieścił takie właśnie panele. Puenta reklamy jest następująca: w ten oto sposób pan przyczynił się do ochrony klimatu; dzięki temu nie musi rezygnować z tego, co najbardziej kocha. Czyli z podróżowania swoim wypasionym samochodem…

Magdalena Ziętek

Za: W służbie orthos lógos – Magdalena Ziętek – biog autorski

Wybor zdjecia wg/PCO

POLISH CLUB ON LINE, 2012.05.26

Dzień w dzień całe tabuny niezlustrowanych dziennikarzy pasą nas odwracającymi od sedna sprawy tematami zastępczymi. Sprawy zasadznicze, te które hamują rozwój poruszają media ośmieszane i spychane na ubocze, blokowane w możliwości głoścnego przekazywania dywersyjnej działalności przeciwko naszej Ojczyźnie.

Dlatego niszczy się Radio Maryja i TV Trwam, daltego nie dopuszcza się ich na platformę cefrową, dlatego LOT odmówił latania z Naszym Dziennikem. Michnikowszczyzna zalewa nas swoją śmierdzącą lawą i mimo tego że siega nam po dziurki w nosie z naiwnością oczekujemy, że fala ta opadnie.

Sądowictwo daje lepszy cyrk interpretacji prawa niż linoskoczek w trupie Braci Staniewskich. Minister Sikorski, ochraniający antypolonijną działalność swoich pracowników, ostatnim wyrokiem sądu wraszawskiego broniącego go przed klarownymi pomówieniami jego pracowników w stosunku do Jana Kobylańskiego, prezesa Unii i Stowarzyszeń Organizacji Polskich Ameryki Łacińskiej dał mu bodźce do popisów. Jak dowiedziałem się w internecie Ryszard Schnef po ambasadorowaniu w Hiszpani ma zostać ambasadorem w Waszyngtonie. O tempora, o mores.

O Romanie Klusce od czasu do czasu ktoś napisze. Chcesz się przekonać jak rozwala się Polskę? Posłuchaj tego co powiedział w Krakowie Łagiewnikach z okazji pielgrzymki ludzi biznesu (4.21.2011) organizowanej przez http://www.duszpasterstwotalent.pl/

wg/PCO
2012.05.25

Roman Kluska: Etyka czynnikiem sukcesu w biznesie
Za: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=DVVCKkOYPqQ#!

Roman Kluska, informatyk biznesmen, Optimus S.A.

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.25

Instrukcja pokazywała bezwzględność i perfidię jej sowieckich autorów. W punkcie 3 czytamy nakaz likwidacji krajowców związanych z Armią Krajową i Batalionami Chłopskimi, ale także z KPP, PPS i innymi ugrupowaniami, które powstały „bez naszej inspiracji”, czyli bez inspiracji sowieckiej. Ta likwidacja miała odbyć się pod przykrywką rozprawy ze zbrojną opozycją, albo w drodze tzw. przypadkowych zajść. Dalej czytamy, że do akcji bojowych w pierwszej kolejności mieli być kierowani żołnierze, którzy przed wstąpieniem do Armii Kościuszkowskiej przebywali na terytorium sowieckim. „Doprowadzić do ich całkowitej likwidacji” – czytamy w instrukcji. Punkt 6 nakazywał zjednoczenie wszystkich organizacji młodzieżowych w jedną organizację. „Do czasu zjednoczenia – czytamy – zlikwidować znanych przywódców harcerstwa”.

Kolejne punkty zawierają nakaz, aby wszystkie kluczowe stanowiska we wszystkich organizacjach były obsadzone „przez ludzi zatwierdzonych przez nasze służby specjalne”. Ponadto – czytamy w punkcie 10 – „do wszystkich organów władzy i większości zakładów pracy wprowadzić ludzi współpracujących z naszymi służbami specjalnymi”. Należało obserwować działaczy komunistycznych i związkowych. Ze zwoływanych zebrań – czytamy – „należy wyeliminować ludzi, którzy wykazali się aktywnością w wysuwaniu koncepcji”.

Niezwykle przewrotnie brzmiały zalecenia punktu 9, który nakazywał „doprowadzić do tego, aby pracownicy na stanowiskach państwowych (z wyjątkiem służb ścigania i pracowników przemysłu wydobywczego) otrzymywali niskie pobory. Dotyczy to szczególnie służby zdrowia, wymiaru sprawiedliwości, oświaty i kierowników różnych szczebli”. Należało też zwrócić szczególną uwagę – czytamy w punkcie 11 – „aby prasa krajowców nie podawała sumarycznych ilości towarów wysyłanych do naszego kraju. Nie można tego również nazwać handlem”. W kolejnym punkcie instrukcja stwierdza, że nabywcy ziemi nie mogą otrzymywać aktów własności.

Punkt 13 określał zasady postępowania z rolnictwem indywidualnym. Otóż należało „ukierunkować politykę w stosunku do rolnictwa indywidualnego tak, aby prowadzenie gospodarstw stało się nieopłacalne, a wydajność jak najmniejsza. W następnej kolejności przystąpić do kolektywizacji wsi. W razie wystąpienia silniejszej opozycji należy zmniejszyć dostawy środków produkcji dla wsi i zwiększyć powinności wobec państwa. Jeżeli to nie pomoże – czytamy – spowodować, aby rolnictwo nie dawało pełnego pokrycia potrzeb żywnościowych kraju i oprzeć wyżywienie na imporcie”.

W punkcie 31 mamy nakaz, aby „prywatne przedsiębiorstwa i rzemieślnicy otrzymywali surowce i urządzenia nie pozwalające na produkcję artykułów dobrej jakości, a ceny tych artykułów powinny być wyższe od podobnych, wytwarzanych przez państwo”. „Szczególnej obserwacji poddać Kościół – czytamy w punkcie 34 – i tak ukierunkować działalność oświatowo-wychowawczą, aby wzbudzić powszechny wstręt do tej instytucji. Objąć baczną uwagą i kontrolą kościelne drukarnie, biblioteki, archiwa, kazania, kolędowania, treści nauk religijnych oraz obrzędy pogrzebowe”.

Kolejny punkt mówił, że w szkolnictwie należy „doprowadzić do usunięcia nauczycieli cieszących się powszechnym autorytetem i uznaniem. Na ich miejsce wprowadzić ludzi mianowanych”. Za niebezpieczne przedmioty w szkołach średnich uznano m.in. łacinę, grekę, filozofię i logikę, i nakazano ich usunięcie. Sugerowano ograniczenie akcentów narodowych i historycznych, aby nie prowadziły „do zjednoczenia ducha narodu”. Czytamy także: „W historii nie można podawać, co który władca chciał zrobić lub zrobił dla kraju, trzeba natomiast ukazywać tyranię królów oraz walki uciemiężonego ludu. W szkolnictwie zawodowym doprowadzić do wąskich specjalizacji”. Natomiast ostatni 45 punkt mówił o tym, że należy „spowodować napływ do szkół wyższych ludzi pochodzących z najniższych grup społecznych, którzy nie wykazują zainteresowań zawodowych, a tylko chęć zdobycia dyplomu”.

To tylko niektóre z moskiewskich zaleceń – mniej lub bardziej brutalne, mniej lub bardziej przewrotne. Ale gdy obserwuje się poczynania obecnej władzy, albo wsłuchuje w postulaty koncesjonowanej opozycji Janusza Palikota, to można dość do wniosku, że w niektórych sprawach Stalin wciąż żyje.

Artur Górski
poseł na Sejm, doktor nauk humanistycznych.

Za: Konserwatysta w postkonserwatywnym świecie- Artur Górski blog (24.05.2012)

POLISH CLUB ONLINE, 2012.05.25

Now, when professor of Jewish history at Brandeis University, Anthony Polonsky published a monumental three volume work entitled “Jews in Poland and Russia,” and in Israel opinions are divided about the wisdom of proposed nuclear bombing of Iran one should also remember the book of Naeim Giladi and his description how Jews killed Jews in order to create the state of Israel. Naeim Giladi, is the author of the book: “Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews” (Dandelion Books, LLC, Tempe Arizona, 2nd expanded edition 2003).

Giladi wrote this book first in Hebrew and then in Arabic upon arrival to the US where he confirmed as an eye witness the facts concerning the Zionist bombings in Iraq, the rejection by Israel of Arab peace overtures and the deadly violence inflicted by Jews on Jews in the cause of creating Israel. Then Stalin’s intended Israel to be a “bone of contention” in the Middle East in the Cold War. Some observers mention the possibility that Stalin also hoped to create Isarel as a Marxist state, part of the Soviet postwar empire.
Stalin’s decision do use the Zionists in establishing the state of Israel after the Second World War, was motivated primarily by his intent to oppose the United States in the oil rich Middle East. The temporary Soviet support for the Zionists materialized in the form of allowing 711,000 Jews to exit from countries behind the Iron Courtain, in 1945-1947 supposedly in order to emigrate to Palestine.

The Zionists advertised this migration under the code-name “Briha” – Escape of Jews from Europe. In reality the vast majority of Jews preferred to go to the United States or stay in France. Of the 711,000 Jewish refugees, panicked by some fifteen pogroms staged by the NKVD in 1945-1947, with some Zionist assistance, only 232,000 actually went to Palestine.

Only the Pogrom of Kielce of the 4th of July, 1946, was described in the world press, naturally in the Soviet version. Fifteen other pogroms in the satellite states, four of them in Budapest alone, were never reported in the world media or were reported in such a way that they did not survive in public memory. The Zionists organized the groups of Jewish refugees who left Poland mainly through the cities of Szczecin and Klodzko.

The Soviet terror apparatus in Kielce conducted show-trials of nine Poles, who under tortures signed confessions and were immediately executed. Later their families provided evidence, that none of the executed men, was present in Kielce on the 4th of July, 1946. The Bishop of Kielce, Czeslaw Kaczmarek was tortured for forty hours and lost nineteen teeth before Jewish security officers were able to extract from him an incriminating statement. They acted under the supervision of colonel Jozef Rózanski Goldberg, director of the ministry of national security (MBP), who wrote threatening note to Bishop Kaczmarek: “I have smashed the faces of the lawyers, and I warn you Bishop Kaczmarek, not to ever seek legal help.”

Dr. Roman Dzwonkowski, SAC described these events in Nasz Dziennik of May 20- 21, 2006, Nr . 117m (2527) “War on the Catholic Church in the Polish People’s Republic (PRL 1945-1989).” These events happened during the reign of terror of Jozef Berman, Moscow’s representative in Warsaw, in Soviet controlled Poland.

According to Stefan Korbonski, (former head of the military and the civil underground resistance in Poland), during ten years after World War II, “Poles and Jews in World War II.” Polish people lived under Jewish terror controlled by Stalinist Russia. Stefan Korbonski published a number of books on wartime Poland, such as “The Polish Underground State” (ISBN o-88254-517-5). Stefan Korbonski received the Righteous Gentile Award from Yad Vashem in Israel.

The Soviet terror apparatus organized the departure for Palestine of Jewish war-veterans and provided them with weapons manufactured in Czechoslovakia. In March 1947, the Soviet Union, represented by Andrei Gromyko, was the first member state of the United Nations to demand the partition of Palestine and creation there of the state of Israel as a new member of the UN. The UN authorized the Partition of Palestine in November 1947 and on May 14, 1948 the state of Israel was founded.

The Israeli armed forces were officially established on May 28, 1948. They were composed of the Haganah (the defense) and the Irgun Zwei Leumi (National Military Organization.) The armed forces of the new Israeli state included 60,000 soldiers and officers, many of them veterans of the Second World War. They occupied more land than they could settle with Jews present in Palestine where population of million Arabs. The Israeli conquests provoked an Arab rally in defense of their homeland, which was confiscated by the Jewish invaders from Europe, mostly Turkmen Khazar converts to Judaism.who did not have Semitic DNA>

Naeim Giladi, author of the book: “Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” was 12 years old when on June 1, 1941 during the riots provoked by the British colonial forces, when several hundred Iraqi Jews were killed. In 1921, a British puppet, Amir Faisal, became king of Iraq. He appointed many Jews to important government positions, including that of economics minister. At that time “Zionism has sown dissension between Jews and Arabs” as a result of the British support for the “Balfour Declaration.”

In exchange for helping to bring the United States into the First World War, the British proclaimed Palestine as a “Jewish Homeland.” This was done in a letter of November 2, 1917 written by the foreign secretary, Arthur Balfour, to the chief Zionist in Gr. Britain, Walter Rothschild (see John Cornelius: “The Hidden History of the Balfour Declaration.”)

The new bitterness, which did not previously exist, developed between Jews and Arabs. British support for the Zionists and the British “tutelage” of Iraq was deeply resented by the Iraqi Arabs, among whom grew an anti-Zionist backlash. The British occupied Basra in Iraq on April 12, 1941. They alleged that the local Jews pledged allegiance to them and provoked riots that served as a pretext for intervention and looting by the British army, which occupied Bagdad on May 30, 1941. False rumor was spread that Jews from Palestine were fighting alongside the British against the Iraqi’s near the town of Felujah. By June 2, looting spread to the Jewish quarter in Bagdad damaging 1300 stores and 1000 homes. The British Indian Gurkha units killed some 500 Jews in the streets of Bagdad as a part of the British pacification and occupation of Iraq. Then the Zionists underground was set up in Iraq.

The Zionist conquests in Palestine and massacres of Arabs, such as in the village of Deir Yassin, strengthened the anti-British movement in Iraq. In January 1948 riots broke out in Iraq against the British domination. When Israel declared its independence the Iraqis closed the oil pipeline connected to the refinery in Haifa. As a Zionist, Naeim Giladi was imprisoned in Abu-Gharib prison later used for torturing the Iraki prisoners by the CIA fifty years later as described in “One Woman’s Army by: The Commanding General of the Abu-Gharib Prison … – Powell’s Books Oct 12, 2005 – The “One Woman’s Army” by Janis Karpinski: In an outspoken memoir by Brigade General Janis Karpinski, who received a Bronze Star for service in the Gulf War. The author Naeim Giladi escaped from Abu-Gharib in September 1949.

Six month later on March 19, 1950, a bomb exploded in the American Cultural Center and Library frequented by Jews in Bagdad. On April 8, 1950 a bomb was thrown at the Jews into El-Dar El-Bida Café, where Jews were celebrating the Passover and four of them were injured. Leaflets were distributed calling on Jews to leave Iraq immediately. Very many Jews who had no property jammed emigration offices to renounce their citizenship and to apply for permission to leave for Israel.

Jewish owned The Jewish owned Beit-Lawi Automobile Company building was damaged by a grenade on May 10, 1950 without any causalities. On June 3, 1950 grenade exploded harmlessly in the Jewish area El-Batawin and Zionists sent telegrams to Israel asking for an increase of immigration quotas for Iraqi Jews. On June 5, another Jewish building was damaged without killing anyone by a bomb explosion on El_Rasjid street. On January 14, 1951 a high-voltage cable damaged by a grenade killed three Jews outside Masouda Shem-Tov Synagogue. By ten the exodus reached 600-700 Jews per day.

Contrary to the Zionist propaganda, Giladi writes: ”The terrible truth is that the grenades that killed and maimed Iraqi Jews and damaged their property were thrown by Zionist Jews.” The leaflets published by the Zionist underground in Iraq on March 16, 1950 and on April 8, 1950, called on Jews to leave Iraq immediately.

Wilbur Crane Eveland, CIA agent stated in 1988 that: “In an attempt to portray the Iraqis as anti-American and to terrorize the Jews, the Zionists planted bombs in the U.S. Information Service library and in the synagogues. Soon Leaflets began to appear urging Jews to flee to Israel.. The Iraqi police later provided our embassy with evidence to show that the synagogue and library bombings, as well as the anti-Jewish and anti-American leaflet campaigns, had been the work of an underground Zionist organization, most of the world believed reports that Arab terrorism had motivated the flight of the Iraqi Jews whom the Zionists had “rescued” really just in order to increase Israel’s Jewish population.” (Wilbur Crane Eveland, “Ropes of Sand: America’s Failure in the Middle East,: N.Y. Norton, 1980, pp 48-49).

Giladi writes that Israeli prime minister David Ben-Gurion (1886-1973) needed “Oriental” (Arab) Jews to farm the thousands of acres of land left by the Palestinians, who were driven out by Israeli forces in 1948. Israel Shamir describes the hatred of farm work and farm workers by the European Jews (“Jewish History, Jewish Religion”). Out of over one million hectares owned by Jews in carist Russia less than 10% was worked by Jews themselves.

Giladi describes how Israel was using bacteriological methods and deliberately infected many Palestinians with typhus and dysentery. He quotes Israeli daily, Hadashot of August 13, 1993 in which Sara Laybobis-Dar reported interviews with Isarelis who had knowledge of the use of bacteriological weapons in the 1948 war. Mileshtin said that bacteria was used to poison the wells of every village emptied of its Arab inhabitants and Moshe Dayan, a division commander at the time “gave orders in 1948 to remove Arabs from villages, bulldoze their homes, and render water wells unusable with typhus and dysentery bacteria.”

The Arab town of Acre was well defended and was situated on a creek named Capri. The Haganah put typhus bacteria upstream into water flowing to Acre, the defenders got sick and Jewish forces were able to occupy that locality. Haganah sent Jews dressed as Arabs into Gaza, then occupied by Egyptian soldiers, who caught them putting two cans of bacteria, typhus and dysentery into the drinking water supply.

Giladi started his political activity because of contemptuous treatment by eastern European, mostly Polish Jews of Jews from Islamic countries who were treated like “Negroes.” Among Jews, who came from Poland there were many descendents of mixed marriages and their features differed from Semitic Jews in the Arab countries.

Giladi organized demonstrations in Ashkelon, against Ben-Gurion’s racist policies and 10,000 people participated. They protested being treated as “second class” citizens in Israel. The cease-fire with Egypt in 1970 brought enough tranquility to enable the “second class” Israelis to demand equal treatment. They were called “Israel’s Black Panters” and proudly displayed posters of personalities such as Martin Luther King, Malcom X, and Nelson Mandela.

Similar attitudes were common in Germany before WWI when the German Jews discriminated against the “Ost Juden” who tried to migrate to Germany from the East. According to professor Israel Shahak at the end of the “golden decade” of Jewish colonization and exploitation of Poland’s Ukrainian provinces in 1648 Khmelnytzky rebellion broke out and possibly as many as 50,000 Jews were slaughtered Khmelnytzky’s Cossaks. At that time the Jewish leadership became convinced, that Jews will be evicted from Poland sooner or later, as they were evicted earlier from England, France, German states, and most recently from Spain.

The flight of Jewish money out of Poland to Berlin helped to finance in 1701 the creation of the Kingdom of Prussia, the initiator of the partitions of Poland in 1762. When the international crime of the partitions of Poland was taking place, the Germans evicted from western Poland masses of poor Jews called “Bettel Juden.” Germans allowed only well-to-do Jews to remain in the Kingdom of Prussia.

The expressions “The Bettel Juden” as well as “The Ost Juden” were used as contemptuous terms by German Jews, and they were similar in intent to the term “Jews from Islamic countries” as it is used today in Israel.
When the Isareli authorities condoned the massacres of Palestinians in Lebanon at Sabra and Shatilla, Naeim Giladi moved to the United States, revoked his Israeli citizenship and became an American citizen. In order to publish his book translated into English, Giladi spent $60,000 out of pocket, or rather out of proceeds from the sale of his house in Israel. He mentions that on Sept 12, 1990, the New York State Supreme Court issued a restraining order, at the request of the Israeli government, to prevent the publication of Victor Ostrovsky’s book, “By Way of Deception: The Making and Unmaking of a Mossad Officer.” (The New York State Appeals Court lifted the ban the next day.)

Giladi now considers the Zionst program to be criminal from the beginning, because Zionist leaders knew, that in order to establish a Jewish state, they had to expel the indigenous Palestinians and import hundreds of thousands Jews (first 232,00 from Soviet satellite states and then 547,000 from the Arab states). Vladimir Jabotinsky (Włodzimierz Żabotyński) frankly admitted that such a transfer of population could only be brought by force and terror.

To drive Jews out of their homes in countries such as Poland, Slovakia, and Hungary pogroms were staged by the NKVD in Kielce in the Soviet occupied eastern Europe. The best known of these is the pogrom of Kielce on the 4th of July, 1946. There also occurred two pogroms in Bratislava and four pogroms in Budapest in 1945-1947, etc. But the Pogrom in Poland received most publicity, because it could “kill two birds with one stone,” so to speak: persuade the Polish Jews to leave for Israel, and convince the western powers that only a strong Soviet hand could keep “anti-Semitic” Poland from “doing harm to Jews.”

Subsequently the Zionists organized, with Soviet permission, the exit of some 711,000 Jews from countries behind the “Iron Curtin.” The Zionists also organized the terror in the Arab states and caused the flight of Jews from Bagdad, Damscus, and other Arab cities in 1950-1951, and later.

In the early 1950s an Iraqi investigator published in Arabic a book of the1950-51 bombings in Bagdad. The book was titled “Venom of the Zionist Viper,” in which the anti-hero is Israeli emissary Mordechai Ben-Porat. Mossad, working through the US Embassy in Bagdad, bought up all the books about the “Zionist Viper” and destroyed them.

Giladi writes about Zionist collaboration with the Nazis and states that Britain was able to force the Arab governments to operate under pro-British leaders. And if, as in Iraq, these leaders were overthrown, then the British would foment an anti-Jewish riot or two in order to use the riots as useful pretexts to invade the Arab capital and reinstate the “right” leaders. In 1949, Israel sent the spy Mordechai Ben-Porat to Iraq, to offer the government of el-Said in Bagdad, large financial incentives to enact a law that would take away the citizenship from the Iraqi Jews so that they would be forced to migrate to Israel. Uri Avnery, writing in the magazine Haolam Hazel, accused Ben-Porat of the Bagdad bombings. Ben- Porat is still called Morad Abu al-Knabel or “Mordechai of the Bombs.”

Giladi asked Ben-Gurion: why, since Israel is a democracy with a parliament, does it not have a constitution? Ben-Gurion answered: “Look boy if we have a constitution, we have to write in it the border of our country. And this is not our border, my dear.” Asked: “Then where is the border?,” Ben-Gurion answered: “Wherever the Sahal (Isareli army) will come, this is the border.”

Thus, according to Naeim Giladi “Jews killed Jews to create the state of Israel. ” He is the author of the book mentioned before: “Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews.” Ghiladi’s book provides ample proof for that statement. Thus, in the process of creating, enlarging and consolidating the state of Israel more than million two hundred thousand Jews were cruelly and brutally driven by terror from their homes in Europe and in the Middle East. This was planned and done in order to create a Jewish state in Palestine at the expense of the Palestinian Arabs

Prof. Iwo Cyprian Pogonowski
2012.05.24

Source: http://www.pogonowski.com/?p=2713

POLISH CLUB ONLINE, 2015.05.25