Polish TV Sucks - as always

2 sezon Glee!

noreply@blogger.com (gadz) — Tue, 12 Jan 2010 13:17:00 +0000

Stało się! Stacja FOX wbrew telewizyjnym zwyczajom nie poczekała do maja, ale już w styczniu ujawniła że perełka nowego sezonu "Glee" otrzyma kontynuację w postaci kolejnej serii. Ale to nie wszystko, pod koniec lata zostanie wyemitowany mini reality show ukazujący castingi jakie odbędą się w całych Stanach w poszukiwaniu trójki odtwórców nowoprzedstawianych postaci.

Z jednej strony to miło wiedzieć, że mój/nasz ulubiony serial powraca, ale z drugiej strony, nawet najpyszniejszymi ciasteczkami można się kiedyś przejeść.

miszmasz TiVi: "Dobra Żona" w każdym polskim domu, 23 i 24 odcinek "Cougar Town"

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 07 Jan 2010 14:45:00 +0000

Powrót do życia PolishTVSucks zaczynamy od dobrych wieści wydawniczych. Na 26 lutego zapowiedziano premierowe wydanie pierwszego sezonu "True Blood - Czysta Krew". Ponadto tego samego dnia w sklepach zastaniemy pięciopak "Sześć Stóp pod Ziemią" - box zawierający wszystkie sezony błyskotliwego serialu.

Nowy serial znanej z "ER - Ostrego Dyżuru" Julianne Margulies "The Good Wife", który całkiem nieźle radzi sobie na antenie stacji CBS zawita do Polski na kanale Hallmark. Carol Hathaway Alicia Florrick, prawniczka z wykształcenia, zmuszona jest wrócić do pracy i wyścigu szczurów, kiedy jej mąż - prokurator stanowy - zostaje osadzony w więzieniu za korupcję. Premiera 20 stycznia o godzinie 21:00, a nasza recenzja już niedługo.

Courtney Cox ma powody do zadowolenia, jej nowy nieco karykaturalny serial komediowy o rozwódce po 40tce "Cougar Town" będzie miał dłuższy pierwszy sezon. Kanał ABC zamówił dwa dodatkowe odcinki barwnego serialu.

Pomoc poszukiwana.

noreply@blogger.com (gadz) — Sun, 13 Dec 2009 14:27:00 +0000

Kochani, jak widzicie polishTVsucks, ku mojemu wielkiemu zmartwieniu nie jest już tym, czym był kiedyś. Niestety z powodu pracy i narastających obowiązków naukowych nie mam czasu na częste aktualizacje, i dogłębne analizy, które mogłyby zaspokoić Waszą telewizyjną ciekawość, stąd prośba o nadsyłanie zgłoszeń na adres polishtvsucks@gmail.com od osób chętnych współtworzyć serwis. Gorąco zapraszam.

"Glee" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Sun, 26 Jul 2009 19:46:00 +0000

Mimo, iż od premiery nowej błyskotki kanału FOX, który z pomocą "Glee" chce wrócić do swych młodzieżowych korzeni (pamiętacie "Party of Five - Ich Pięcioro"?), minął już ponad miesiąc, wciąż nie mogę zebrać myśli i ustosunkować się do tego połączenia "High School Musical" z "You Can Dance" i chyba co nie co z "Pushing Daisies - Gdzie Pachną Stokrotki".

Pomysłodawcy serialu nie bacząc na porażki niekonwencjonalnych i nieco nierealnych seriali jak "Eli Stone" czy "Joan of Arcadia" postanowili pokazać widzom szkołę średnią w krzywym zwierciadle. Mamy więc grupkę nieudaczników, którzy chcąc coś znaczyć zapisują się do szkolnego kółka musicalowego, pod kierownictwem Williama Schuester'a, który sam kiedyś odnosił sukcesy w szkolnej grupie wokalnej. Przekrój przez charaktery jest ogromny, wystarczy wymienić geja - Kurt'a, przyszłą Glorię Gaynor - Mercedes, inwalidę, czy skoncentrowaną na robieniu kariery w show-biznesie Rachel. Oczywiście nie w smak jest to zarówno cheerleaderkom pod wodzą pani trener, jak również sekcji sportowej, zgodnie z zasadą, że żadna kura w kurniku nie lubi, gdy kokosza którą dziobała zbyt wysoko podskakuje.

Patrząc na konstrukcję fabuły i wplecenie elementów muzycznych "Glee" jednak dalej do "High School Musical", gdzie piosenki są elementami rozwijającymi fabułę, a bliżej do "Zakonnicy w przebraniu", gdzie numery są wykonywane raczej przy okazji. I to zaliczyć trzeba na plus, taka formuła, o ile kawałki nie będą wciskane na siłę, ma szansę dłużej nie poddać się kreatywnemu zmęczeniu. Serial punktuje również dobraniem mało znanych aktorów do obsady, czym czyni grane przez nich postacie bardziej wiarygodnymi. Wprost rewelacyjna jest kojarzona z "Heroes - Herosi" czy "Ugly Betty - Brzyduli Betty" Jayma Mays jako urocza pani pedagog - damska wersja detektywa Monka. Błyskotką "Glee" jest również utalentowana i odnosząca sukcesy na scenie teatralnej Lea Michele, jako główny głos damski w zespole. Osobiście, czekam jak rozwinie się postać grana przez Chris'a Colfer'a. Mam nadzieję, że scenarzyści nie zrobią z niego nie-latynoskiej wersji Justina Suareza.

Poza wciągającą fabułą i ciekawą, ironiczna złośliwą realizacją (nieco w konwencji "Pushing Daisies") błyskotka kanału FOX ma kilka skaz. Po pierwsze, operuje schematami. Mam tylko nadzieję, że scenarzyści w kolejnych odcinkach, zamiast pogłębiać podział na czarno biały świat szkolnej kastowości, dadzą postaciom drugie dna. Po drugie, no cóż, może się starzeję, ale czasem tempo przeskoków fabuły rodem z klipów VIVY (te na MTV są spokojniejsze) mnie przerasta. Ciężko jest nadążyć za kolorami, zmianami narracji i połapać się w postaciach. Ale miejmy nadzieję, iż to też jest tylko wada pilota, której w kolejnych odcinkach producenci unikną.

***
"Glee" - FOX
ocena: B

miszmasz TiVi: ankieta!

noreply@blogger.com (gadz) — Wed, 27 May 2009 07:20:00 +0000

Mili, dzisiaj to Wy możecie pomóc telewizji. Niekoniecznie, ale możecie pomóc Evie z Augburg University w Niemczech, która przeprowadza ankietę do swojej pracy dyplomowej odnośnie telewizji europejskiej. Odpowiedzenie na ankietę trwa maksymalnie 5 minut (sprawdzałem) i nie musicie podawać żadnych danych - nawet adresu e-mail. Zapraszam.

www.tv-europe.eu

Telewizja w czasie kryzysu.

noreply@blogger.com (gadz) — Mon, 18 May 2009 19:27:00 +0000

Zła passa dla amerykańskiej telewizji trwa już drugi sezon. Po strajku scenarzystów, który pozostawił ramówki kanałów zza wody w rozsypce, stacje telewizyjne muszą zmierzyć się z widmem kryzysu. Kurcząca się widownia, niechęć reklamodawców do płacenia wygórowanych cen za czas antenowy i irytacja udziałowców - wszystko to doprowadziło do tego, iż współczesna amerykańska telewizja nie jest tym, czym była kiedyś. Przedstawiamy dziś kilka najpopularniejszych sposobów radzenia sobie z kryzysem:

1. Zwieranie szeregów (ograniczenie czasu antenowego): zamiast rozmieniać się na drobne, szefostwo kilku kanałów ogólnokrajowych doszło do wniosku, iż najlepiej będzie przegrupować swych najsilniejszych zawodników jednocześnie ograniczając swoją ramówkę. Kanał NBC zrezygnował z nadawani oryginalnych programów w każdy dzień powszedni między godziną 9-10 na rzecz talk show prowadzonego przez Jay'a Leno. Młodzieżowa The CW ("Gossip Girl - Plotkara", "Smallville") od jesieni nie będzie nadawać programów w niedziele z powodu zbyt niskiej oglądalności rzeczonego pasma. Co stacje chcą przez to osiągnąć? Wzmocnić oglądalność wybranych programów, przez reklamowanie tylko wybranych punktów swojego programu. Efekt silnego ciosu. Niestety, to co łatwo jest odebrać, trudniej będzie przywrócić, gdy taka strategia się nie powiedzie.

2. Odsysanie tłuszczu (cięcia): odchudzanie wydatków to tak na prawdę seria różnorodnych działań i jest to metoda antykryzysowa najbardziej rozpowszechniona wśród kanałów amerykańskich. Niektóre jak NBC w przypadku seriali "Chuck", "Law & Order - Prawo i bezprawie", czy The CW w "One Tree Hill - Pogoda na Miłość" - pozbywają się głównych bohaterów by nie musieć opłacać ich garzy (wyobrażacie sobie OTH bez drewnianego acz słodkoustego Chada - jeżeli nie to zacznijcie, gdyż nie ujrzycie go w 7 sezonie). American Broadcasting Company natomiast majstruje przy samej produkcji - zanim pochopnie skasowano (minuta ciszy) cudownie błyskotliwą "Samanthę Who?" - próbowano przeorganizować sposób produkcji serii by zaoszczędzić pół miliona dolarów na odcinków (10 milionów w skali sezonu).

3. Dziel i nadawaj (koprodukcja): to co NBC przetestowało w przypadki "Friday Night Lights" a CBS z "Flashpoint" powoli staje się normą. Kanały znajdują sobie partnerów, którzy w zamian za dzielenie się wyprodukowanym serialem pokrywają część kosztów produkcji. Ostatnio studio produkujące serial "Reaper - Żniwiarz" zaoferowało go bezpośrednio lokalnym stacjim, gdyby nadający go kanał The CW nie uwzględnił produkcji w swojej ramówce. Co Wam to przypomina? W taki sposób nadawane były takie tasiemce jak "Star Trek: The Next Generation" czy "Baywatch - Słoneczny Patrol".

Który sposób jest najlepszy? Tego się nie dowiemy przed końcem przyszłego sezonu. Z ratowaniem ramówek jest jak z leczeniem gospodarki - są to eksperymenty na żywym organiźmie. Statystycznie najlepsze posunięcia, to te najbardziej radykalne. Statystycznie mogą one też rodzić najsromotniejsze porażki. Należy trzymać kciuki, że koniec końców - na tej trudnej konkurencji zyskamy My - widzowie.

"Southland", "The Harper's Island" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Fri, 08 May 2009 10:25:00 +0000

Trupy i rekruci głosu nie mają.

Dzieje się dzieje! W tym roku amerykański śródsezon jest bardzo bogaty w nowe produkcje telewizyjne - niestety większość nie pierwszej świezości. Dziś pod gilotynę naszych pilotów pójdą dwa seriale, które rywalizują ze sobą w Stanach w tym samym czasie antenowym.

"Southland" nazywany jest policyjnym "Ostrym Dyżurem". Nic dziwnego - łączy go z medycznym maratończykiem nie tylko pora emisji, ale również ekipa twórców, którzy pracują przy nowej produkcji. W pierwszym odcinku mamy nawet nowego Cartera - Ben (Benjamin McKenzie - "The O.C. - Życie na Fali") jest nowym nabytkiem komisariatu, a koledzy żartują z jego WASpowatości. Co natomiast wyróżnia serię od innych? Jest brzydko! W CSI jest krwawo ale sterylnie, piękne twarze w "Bones - Kości" czynią wiele ujęć podobnymi do okładki „People” . "Southland" to, co już sugeruje nam czołówka jak z plakatów westernowych, to dziki zachód a może nawet i południe. Jest brudno, bohaterowie są zmęczeni i mają mnóstwo problemów osobistych, z których wydobycie się zajmie im na pewno więcej niż 5 sezonów.

"The Harper's Island" też jest niesmaczna, ale w ramach zupełnie innej płaszczyzny. Jest dużo krwi i latającego mięsa – nie mówię tu o wulgaryzmach. Znacie słynną powieść Aghaty Christie „Dziesięcioro murzyniątek” - w Stanach Zjednoczonych tytuł zmieniono na bardziej politycznie poprawny. Garstka ludzi ląduje na odciętej od świata wyspie, i ktoś morduje ich jednego po drugim. W najnowszym serialu CBS zasada jest podobna. Grupa weselników przybija statkiem do przystani, by spędzić najbardziej uroczy tydzień w ich życiu świętując związek małżeński Henrego (Christopher Gorham „Ugly Betty”) i Trish (Katie Cassidy), niestety mroczna przeszłość dopadnie każdego z nich, jednego po drugim. Brzmi jak druga strona ulotki horroru klasy B wyświetlanego w Multikinie? Macie rację. Choć produkcji nie można odmówić chwil napięcia (zwłaszcza rewelacyjna pierwsza scena z kuzynem Benem, czy podpalenia w drugim odcinku) to serial jest przewidywalny i w wielu momentach zamiast straszyć śmieszy. Wystarczy podać przykład sekwencji tytułowej, gdzie dziewczynka zachrypniętym głosem mówi „jeden po drugim”, czy znacie bardziej oklepany schemat?

Jedna z nielicznych przewag „The Harper’s Island” nad „Southland” objawia się w przedstawianych postaciach. Bohaterów uwięzionych na wyspie da się lubić. Czy to niezdarnego Anglika,albo zaskakująco dzielną przyjaciółkę pana młodego – Abby, czy nawet nawróconą Paris Hilton. Scenarzyści chcieli umieścić na wyspie wiele typów osobowości i charakteru, jednak każdą postać starali się obdarzyć więcej niż jednym wymiarem i za to należy się znaczny plus. Co innego pracownicy komisariatu w „Southland” – poza Benem i czarnoskórą panią detektyw, którą przeciętny widz lubi, bo się troszczy o ludzi, z którymi się styka, odnosi się wrażenie, iż pozostali policjanci to banda dziwaków. Z trudem mogę powiedzieć, bym chociaż trochę interesował się losami osobistymi detektywa, którego żona jest niezrównoważona psychicznie. I tu jest wielka porażka scenarzystów, gdyż nie spełnili założenia, którym reklamowany jest serial, że to bardziej dramat postaci, niż cotygodniowe zagadki kryminalne.

W gruncie rzeczy, lepszą rozrywkę, jak i szansę na ewolucję fabularno-jakościową dają policjanci z Los Angeles. Osobiście, jednak nie skreślałbym „The Harper’s Island” z ramówki, gdyż kto wie, czy w dzisiejszej dobie przemian telewizyjnych, nie zaczną dominować mini seriale, z ograniczoną odgórnie fabułą i liczbą odcinków – a ich prekursorem właśnie jest telewizyjna Aghata Christie.

***

„The Haprer’s Island” CBS

ocena: C

„Southland” NBC

ocena: B=

miszmasz TiVi: international only edition

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 02 Apr 2009 19:35:00 +0000

Podwójnie dobre wieści dla płci pięknej i większości panów kochających inaczej. "Project Runway" powraca latem tego roku. Po długiej batalii prawnej między kanałem Bravo (dotychczasowym nadawcą) a Lifetime (nowy nadawca) strony zawarły ugodę, i odcinki nagrane pół roku temu ujrzą światło dzienne. Tak na prawdę, czeka nas podwójna dawka wbijania szpilek krawieckich pod paznokcie, gdyż na Bravo startuje w maju nieskomplikowana wariacja kolejnego wyławiacza projektanckich talentów z Kelly Rowland jako gospodynią "The Fashion Show".

"90210" remake Beverly Hills ma nową producentkę, która jak szefowie telewizji publicznej od razu zaczęła robić porządki. Z pracą przy serialu mogą się pożegnać aktorzy grający Ethana, Kelly i Donnę. Niestety nawet po zmianach tasiemiec nie dorówna "Privileged".

Aby jednak poprawić nastroje mam dobrą informację. Jeden z najlepszych seriali rodzinnych ostatnich lat "Friday Night Lights" doczeka się dwóch kolejnych 13 odcinkowych serii. Teraz tylko sprowadźmy go do polskich ramówek. Chętni do akcji piszcie na polishtvsucks@gmail.com

"United States of Tara" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Fri, 13 Mar 2009 14:26:00 +0000

Stany Zjednoczone Paranoi

Mam duży problem z Tarą. Oczywiście nie tak wielki jak jej rodzina, ale niestety tak jak swemu mężowi Maxowi (John Corbett), nastoletniej córce Kate i uroczemu synowi Marshallowi tak również i mnie stany Tary życia nie ułatwiają.

W dobie, kiedy telewizja opowiedziała już każdy aspekt naszego życia, w niektórych wypadkach po sto razy, bardzo trudno jest znaleźć jakąś oryginalną fabułę. Na co więc wpadła tym razem Diablo Cody („June”)? Stwórzmy serial o osobie która cierpi na rozszczepienie osobowości – Tarze. Ale aby skomplikować życie, niech Tara ma normalną rodzinę. Jak to możliwe? Tara brała leki, ale stwierdziła, że chce spróbować być sobą i je odstawić. Prawdziwie nieoceniona amerykańska rodzina 2+2 zgodziła się na ten ryzykowny pomysł.

Co się w tej produkcji udaje? Perełką jest znana z „Little Miss Sunshine” Toni Colette. Uwielbiam czekać na kolejne odsłony w które się wciela. Kunsztem aktorki jest to, że ani weteran wojny w Wietnamie Buck, ani nastolatka T, ani moje ulubione wcielenie – współczesna Donna Reed – Alice, nie przekraczają granicy śmieszności. Ciekawy jest również sposób potraktowania orientacji seksualnej Marshalla. Nie jest on tak nachalny jak Justin z „Ugly Betty – Brzudyla Betty”. Marshall gejem po prostu jest i już – nic tu po nas.

Ogólnie oglądając Tarę miałem wrażenie, iż są to „Nowe Przygody Starej Christine” na wariackich papierach. Komplement to niezmierny, gdyż jest to jeden z najlepszych seriali komediowych ostatnich lat. Ale dość słodzenia.

Problem jednak w tym, iż „Tara” nie jest lekką komedyjką dla każdego. Brak jej zdecydowania – niby świat rzeczywisty, z drugiej mało realny. Oglądając ma się nieprzyjemne wrażenie, że to fikcja ubrana w skórę normalności. Niewygodę tę rozmyło by oczko puszczone przez Tarę, że nie traktuje siebie do końca serio. Niestety Tara jest poważna, aż do końca.

***
"United States of Tara" Showtime
ocena: C+

AntyStinkery 2008 (vol. 1)

noreply@blogger.com (gadz) — Wed, 04 Feb 2009 13:57:00 +0000

Od trzech lat zimową porą polishTVsucks przyznaje wyróżnienia - Antystinkery, gdyż Polska telewizja nie zawsze bywa tak zła jak to malujemy. I aby nie popadać w polskie stereotypowe malkontenctwo staramy się to doceniać. Tylko u nas niezmienne kategorie i nacisk na jakość! Mrau! Zapraszamy.

Najlepszy Serial Obyczajowy/Sensacyjny: "Czas Honoru"
Pretendentów do tego wyróżnienia było dwóch. Jakkolwiek kocham "Londyńczyków", to serial ten może i jest jakościowym skokiem dla TVP, ale również jest tym, co TVN serwuje nam niemal na co dzień. "Czas Honoru" to zupełnie inna bajka. Trzyma w napięciu, bez patosu, z doborową obsadą (Anna Romantowska, Krzysztof Globisz czy Ewa Wencel) i realny. Widać, iż Telewizja Publiczna nauczyła się patrząc na błędy popełnione przy "Tajemnicy Twierdzy Szyfrów". A smaku dodaje nieprzywracalny klimat dawnej Warszawy.

Najlepszy Serial Komediowy: "Ranczo"
Mamy talent do oddawania wiejskiej 'rzeczywistości'. Serial nic nie stracił ze świeżości, i bije na głowy wszystkie inne polskie komedie nie tylko swoją oryginalnością, ale również ciepłem, brakiem wulgarności i naturalnymi plenerami.

Najlepszy Program Rozrywkowy/Reality: "Tak To Leciało"
Co innego, gdy program raality, czy rozrywkowy nadawany jest w krótkim 2-3 miesięcznym cyklu, a co innego, gdy program musi przykować uwagę widzów co tydzień - regularnie. Adaptacji zagranicznego formatu w prowadzeniu Macieja Miecznikowskiego się udało. Czy to charyzma prowadzącego, czy może przystępna formuła w każdym razie moja rodzina bawi się, mimo iż nigdy nie znamy odpowiedzi na żadne słowną zagadkę. I plus za piosenki zagraniczne!

Najlepszy Nowy Program: "Mam Talent"
Okazuje się, że Widzowie, o ile da się im taką szansę, potrafią wybrać to co w danym roku było najlepsze. Pozytywnie zaskoczyła mnie nie tylko Agnieszka Chylińska czy osoby odpowiedzialne za realizację muzyczną. Zaskoczyli mnie Polacy - Ci którzy mają swoje pasje, i Ci, którzy wybrali kogoś, kto nie jest następną Alą Janosz. Warto być innym - to jest pozytywne przesłanie tego programu.

Najlepszy Program Zagraniczny Nadawany w Polskiej Telewizji: "Brothers & Sisters - Bracia i Siostry"
Po macoszemu potraktowany przez TVP 1, jest jedną ze sztandarowych pozycji ramówki Fox life. Jest wiele powodów, by nie przegapić ani jednego odcinka:
1. Sally Field
2. Rachel Griffiths
3. Calista Flockhart
4. No i jeszcze Sally Field, jej nigdy za wiele!

Za tydzień wyróżnienia w kategoriach osobowych. Haha i poczujmy moralną wyższość nad Telekamerami!

retroTV: "Remington Steele"

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 22 Jan 2009 13:29:00 +0000

Kto z nas nie marzył, chociaż raz by zostać Kopciuszkiem? Powiedzmy sobie szczerze los Królewny Śnieżki nie jest wcale tak atrakcyjny, jak dziewczyny o szklanych pantofelkach. Dzisiejszy artykuły z cyklu „Retro TV – Bring it Back" poświecony będzie właśnie takiej amerykańsko przewrotnej bajce o Kopciuszku.

Niestety już nie pamiętam, który kanał nadawał „Remingtona Steel'a" jako pierwszy. Mam wrażenie, iż była to Polonia 1. Takie to były czasy – wielkomiejskie dzieci oglądały Polonię 1 po powrocie z podstawówek ekscytując się kapitanem Daimosem.

Pomysł na Remingtona (zobaczcie, to jeszcze te czasy, kiedy tytuły seriali nie były przewrotnie przekształcane w coś zupełnie nieodpowiadającego treści!) był prosty. Młoda i zdolna pani detektyw nie ma zleceń gdyż… jest kobietą. W związku z tym powołuje do życia wyimaginowanego szefa agencji – tytułowego Steela. O żywotności tego pomysłu świadczy przezabawna komedia z Whoopie Goldberg podającej się za białego rekina z Wallstreet. Wszystko idzie dobrze, póki na jej drodze nie staje szarmancki i tajemniczy Pierce Brosnan, który odkrywa mały sekret Laury. Aby zachować twarz i interes Laura oferuje mu honorową posadę Remingtona Steel'a. Problem polega na tym, że Pierce nie chce być tylko rekwizytem, a brać czynny udział w sprawach.

Serial zadebiutował na antenie stacji NBC w 1982 roku, w już wtedy nienajpopularniejszym piątkowym paśmie. Widząc rosnącą popularność przygód panny Holt i Pana Steela, serię przeniesiono na wtorek, gdzie zadomowiła się do końca swoich dni.

Tyle krótkiej historii, przejdźmy jednak do tego, co jest głównym zamierzeniem tej rubryki. Czemu, och czemu chcę ten serial ponownie ujrzeć w polskiej telewizji? Powodów jest kilka.

Przede wszystkim główni bohaterowie. Laura i Remington są protoplastami takich niezapomnianych duetów jak Scully i Mulder, Maggie i Joel, czy współcześnie Brennan i Booth. Ona błyskotliwa acz nieco neurotyczna, on szarmancki urwipołeć. Jak sąsiadki zza judasza kochamy śledzić ich dynamiczne słowne potyczki czekając na namiętny pocałunek w finale.

Sam Steele wymaga odrębnego akapitu. Ma w sobie coś z Piotrusia Pana, którym chciałby być każdy z nas. Wieczny chłopiec zakochany w starych filmach. W niemalże każdym odcinku rzuca aluzjami od „Casablanci", przez „Obywatela Kane'a" do „Psychozy". Czyż to nie reinkarnacja którejś z dziewczyn Gilmore w męskim ciele?

W drugim sezonie, do mozaiki postaci dołącza Doris Roberts (później rozpoznawalna dzięki roli w „Everybody Loves Raymond – Wszyscy Kochają Raymonda"). Dziarska staruszka imieniem Mildred Krebs to ktoś, kogo nam brakowało. Na co dzień sekreterka, rozwiązuje sprawy na własną rękę a zarazem jest surogatem matki dla Laury. To właśnie od drugiej serii zaczęły się złote lata Remingtona. Większy budżet, nacisk na humor w połączeniu z akcją oraz bardziej zaskakujące rozwiązania zagadek sprawiły, iż „Remington Steel" stał się idealnym towarzyszem uśmiechu.

Co jest jednak największą zaletą serii? Do znudzenia będę to powtarzał (teraz powinniście Drodzy Czytelnicy krzyknąć „Jakiego znudzenia?!") To bez czego nie powstanie żaden rewelacyjny serial telewizyjny – odkrywana z upływem lat ponadczasowość.

Niedawno mój dobry znajomy. Jak sam siebie określa technoseksualista. Gadżeciaż moimi słowy. Fan „Battlestar Galactici" i iPoda. Właśnie On powiedział mi, iż zamierza zdobyć całą serię Remingtona. Dlaczego? To serial dla każdego!

tytuł: Remington Steel
odcinki: 94 (kolor), kręcone w latach 1982-1987
nadawca: NBC (USA), Polonia 1 (?) (Polska)

Jeżeli Wy chcecie podzielić się jakimś ulubionym serialem, którego nie ujrzysz już w telewizji, piszcie!

Telebajery 2009

noreply@blogger.com (gadz) — Tue, 13 Jan 2009 10:48:00 +0000

Nie łudźmy się w Polsce nie ma nagród telewizyjnych i okołotelewizyjnych z prawdziwego zdarzenia. Nie są nimi Wiktory, które od 1995 roku przyznawane są przez kapitułę złożoną z uprzednich laureatów. Przecież niezależnie od szlachetnych zamiarów poszczególnych wybierających, niezwykle trudno uwolnić się z tego kółka wzajemnej adoracji/wzajemnych animozji.

Tym bardziej jakości polskiej telewizji nie oddają nominacje do Telekamer. Ten ranking to wyłącznie odzwierciedlenie popularności. I chyba nie skrzywdzę nikogo, twierdząc, iż wybór finalistów był zasadniczo podyktowany regułą "na kogo publiczność odda najwięcej głosów".

Wystarczy się przyjrzeć jednej z podstawowych kategorii - aktor. Mamy tutaj niezmiennie popularnego wśród żeńskiej widowni (a to ona głównie nabija głosy) Macieja - Brada - Pitta - Zakościelnego, Pawła Małaszyńskiego. Do grona amantów dołączył również Mikołaj Krawczyk.

Szkoda, że Cezary Żak i Tomasz Karolak znaleźli się wśród nominowanych nie dlatego, że są utalentowanymi aktorami, tylko dlatego, że grają w bliższych sercom Polaków serialach komediowych.

Niezatapialnych nominowanych mamy również w kategoriach Informacje i Publicystyka. Żelazna Pochanke, Lisowie. A przecież w Polsce mamy najwięcej kanałów informacyjnych w Europie, jest z czego wybierać drodzy nominujący.

O koniunkturalności Telekamer świadczą również zmienne, jak relacje Dody z Majdanem kategorie. Ktoś pamięta kategorię "kabarety" - u szczytu popularności tychże? A może "serial kryminalny"? Oczywiście polski rynek telewizyjny jest na tyle specyficzny, że niektórych grup nominacyjnych nie da się utrzymać, ale po co tworzyć coś, co i tak za chwilę zniknie?

Większość z nas powyższy trend rozumie bez czytania tego artykułu. Po co więc to wszystko słowa - przecież nie płacą mi od wyrazu? Aby uświadomić nam, że w Polsce najskuteczniejszym odzwierciedleniem jakości programu - możemy być tylko my - widzowie - i nasze piloty.

Kończąc tym miłym akcentem zapraszam Was do głosowania na PolishTVSucks jako blog roku 2008.

Świąteczne obdarowywanie: Dla Melomana!

noreply@blogger.com (gadz) — Fri, 19 Dec 2008 21:24:00 +0000

To już ostatnie chwile, aby zakupić prezenty gwiazdkowe - chociaż w EMPIKu po 20 nadal pustki. Tradycyjnie, specjalne telewizyjne zestawy, które proponujemy Wam dla inspiracji.

Wszystkie omawiane produkty możecie znaleźć na stronach www.gigant.pl.

Amerykańskie świeżynki od stycznia do kwietnia.

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 04 Dec 2008 11:07:00 +0000

Tuż na początku wielkiej hibernacji w amerykańskiej telewizji, kiedy to w grudniu rzadko kiedy będzie można natrafić na nowy odcinek swojego ulubionego serialu, stacje ogłaszają swoje ramówki na śródsezon, który zaczyna się najczęściej w połowie stycznia (patrz nasz ekskluzywny felieton). Oto w subiektywnym skrócie najdonioślejsze zmiany:

ABC - po spodziewanym acz nieodżałowanym morderstwie na "Pushing Daisies - Tam Gdzie Pachną Stokrotki", "Eli Stone" oraz "Dirty Sexy Money - Sex Kasa i Kłopoty" kanał pozostaje w mrocznych kilmatach. Aż dwie nowości "Castle" i "The Unusals" będą koncentrować się na ściganiu sprawców zbrodni, czy to tych oczytanych jak "Castle", czy bardziej przyziemnych jak w drugiej produkcji. "Cupid" - nowy-stary serial Rob'a Thomasa (nie piosenkarza, tego od "Veronici Mars") deniutujący 24 marca jest już bardziej w stylu romentycznych komedyjek, z których słynie ABC. Serial opowiada historię mężczyzny, który uważa się za współczesnego Amora.

CBS - kanał pełen kryminałów wyciąga z rękawa jednego ze swoich asów "The Harper's Island" to opowieść podobna w konwencji do słynnego i przewrtonego (jakże źle zekranizowanego) kryminału Aghaty Christie "8 murzyniątek". Przyjącie weselne młodej pary odbywa sie na tytułowej wyspie i raz po raz, ktoś z weselinków traci życie. Pytanie brzmi, kto z nas jest mordercą. Produkcja zadebiutuje w kwietniu. Trzeba pochwalić kanał również za odwagę, jedna z nowości - projekt Ashtona Kutchera ("Stary, gdzie moja bryka?") przewidziany jest na sobotę, od dawna martwą ziemię na rynku telewizyjnym.

CW, The - najmłodszy ogólno amerykański nadawca również próbuje budować swoją ramówkę wokół konkretnego typu programów. W tym wypadku jest to młodzież, a w szczególności kobiety w wieku 18-34 lat, któr lubują się w pikantnych plotkach i sztycznych minkach aktorów (bez nazwisk) z "One Tree Hill - Pogoda na Miłość". Drugosezonowy debiut "Reaper - Żniwiarza" zaplanowany na 17 marca jest wyjątkiem od założeń programowych stacji. Zdecydowanie bardziej męski i o zdecydowanie lepszej jakości o włos uniknął skasowania w zeszłym roku, dlatego gorąco zapraszam póki można sie nacieszyć. Niestety równocześnie z anteny spadnie mój słodki debiutant "Privileged". Szkoda. Aby horrorom stało się za dość, w styczniu zadebiutuje nowy program typu reality "13 - Fear is Real", w którym śmiałkowie przeżyją chwile grozy.

FOX - kanał stawia w tym sezonie na fantastykę. Obok historii terminatora, i technokratycznego "Z Archiwum X" ("Fringe) do tego grona dołączy "Dollhouse" twórcy "Buffy Postrachu Wampirów" o firmie, która wypożycza nie mających własnej osobowości ludzi do zadań specjalnych. Od 21 stycznia, w środy, będzie można oglądać "Lie To Me" opowiadający o tym, jak kolejny utalentowany pomocnik pomafa rozwikłać nierozwikływalne - tym razem na podstawie skrupulatnie obserwowanej mimiki i mowy ciała.

NBC - dla tego kanału z dniem 12 marca skończy się pewna epoka - zostanie wyemitowany dwugodzinny finał "ER - Ostrego Dyżuru" nadawanego w telewizji od 15 lat. Tydzień później zadebiutuje "Kings" reinterpretacja przypowieści o Dawidzie i Goliacie w alternatywnej, uwspółcześnionej rzeczywistości.

A w przyszłym tygodniu nowa odsłona telewizyjnego obdarowywania. Jesli szukasz oryginalnego telewizyjnego upominku to zapraszam!

Przygodowa Christine

noreply@blogger.com (gadz) — Tue, 25 Nov 2008 10:25:00 +0000

Ostatnio scenarzyści nie szczędzą Krystynom przykrości. Najsłynniejsza z polskich Krystyn, doktorowa "po koniaczku" Lubiczowa, jest dręczona pogróżkami, a amerykańska Christine, której przygody będzie można oglądać codziennie od 5 grudnia o 19:05 w TVN Siedem, też nie ma się najlepiej.

Rozwiodła się z mężem, który zostawił ją dla młodszej - nowej Christine, do tej pory nie znalazła partnera, musi radzić sobie z rolą samotnej matki, czego koczujący w domu młodszy bart wcale nie ułatwia. "The New Adventures of Old Christine - Nowe Przygody Starej Christine" czerpią ze źródeł komedii sutyacyjnej jak "Rosanne" czy "Pełna Chata" i idealnie wpasowują się w nową "niepowtórkową" politykę TVN Siedem.

"Ranking Gwiazd" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Sun, 16 Nov 2008 14:44:00 +0000

"Będę brał Cię w aucie"

Nie lubię słowa celebryci. Mam wrażenie, że nie ma w języku polskim żadnego rodowodu i jest wrzucone tu na siłę. Jakkolwiek, mam wrażenie, że program, będący przedmiotem dzisiejszej recenzji (ojej, ale dziś podniośle) powinien nazywać się "Rankingiem Zadufania Celebrytów".

Jedyną osobą, którą swego czas można było nazywać gwiazdą i to nawet bez ironii w głosie, jest Pani Górniak, która akurat udziela w programie się najmniej. Pozostałe "gwiazdy".... a może jednak po kolei.

Ideą programu jest taka, że Borys Szyc, złote dziecko polskiego ekranu XXI wieku, zadaje pytanie, a siedzące w studiu gwiazdy szeregują się wzajemnie od tej która np. "najpóźniej wychodzi z imprezy" do tej, która najwcześniej. Później osobiste rankingi pań porównywane są z odpowiedziami respondentów. Jeżeli ranking którejś z gwiazd powtórzył się z odpowiedziami ankietowanych pani dostaje punkt. Ta, która zdobędzie w danym odcinku najwięcej punktów, dostaje super hiper nagrodę.

Czemu super hiper? Gdyż wszystko w tym programie takie musi być. Prowadzący? Super hiper, że aż mdło. Gwiazdy wystylizowane tak, że nie rozróżniam Weroniki Rosati od Weroniki Książkiewicz (w czym ona grała poza polsatowską klapą z zeszłego roku?). A studio przypomina wystrojem tanie kasyno w Las Vegas. Ogólnie cała oprawa programu przypomina ten teledysk kultowy w pewnych kręgach, w którym Piotr Fronczewski śpiewa "będę brał cie (sic!) w aucie".

A zaproszeni goście? No cóż ile razy głupota celebrytek może być śmieszna zanim zmieni się w żenadę?

Mam wrażenie, że ten zupełnie nie rozrywkowy i nie zajmujący program powstał jako małoekranowa konkurencja dla pudelka. Takim eksperymentom powinna się sprzeciwić watykańska Kongregacja.

***
"Ranking Gwiazd" Polsat, sobota - niedziela 19:30
ocena: D

miszmasz TiVi: "Lipstick Jungle - Szminka w Wielkim Mieście" w TVP 1, "Privileged" się rozrasta

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 13 Nov 2008 10:43:00 +0000

Szykują się nam kolejne ramówkowe nowości w postaci zagranicznych seriali. Prawdziwy hit zaserwuje nam odświeżona TVN Siedem w postaci sitcomu "The Big Bang Theory - Teoria Wielkigo ~~Wybuchu~~ Podrywu". Serial oryginalnie nadawany w CBS śledzi perypetie dwóch naukowców, których świat nawiedza nowe zjawisko - sąsiadka blondynka. Zachęcam do zasiadania przed telewizorami w w dni powszednie, od 20 listopada o godzinie 19.05.

Jedynka natomiast w końcu postanowiła powalczyć o żeńską widownie czymś innym niż "Modą na Sukces" (dla tych, których wzorem jest Stephanie Forrester) i od 23 listopada (niedziela) o 20:15 zacznie emisję "Lipstick Jungle - Szminki w Wielkim Mieście", czyli kolejne piękne i bogate szukają młodszych i piękniejszych. Wartość dodana żadna, wartość estetyczna wysoka.

Jedena z moich ulubionych pozycji fabularnych nowego sezonu (poza "The Mentalist" i "Czasem Honoru") - serial spod pióra Riny Mimoun - "Privileged" (nasza recenzja) doczekał się rozszerzenia o 5 odcinków, co w sumie stanowi 18 odcinkowy debiutancki sezon serialu. Czy ten czas starczy Meghan na napisanie debiutanckiej powieści? Mam nadzieję, że nie, bo liczę na kolejną serię. I niech ~~90210~~ inne seriale o głupich nastolatkach idą się schować!

miszmasz TiVi: "Everwood" w Polskiej telewizji, "Warszawiacy"?

noreply@blogger.com (gadz) — Tue, 30 Sep 2008 13:01:00 +0000

Dzięki jednemu z Czytelników (za informację dziękuję) mogę powiadomić, iż doczekaliśmy się! Jedna z najlepszych produkcji młodzieżowych nowego millenium wreszcie w Polsce. "Everwood" to serial spod pióra Grega Berlantiego o samotnym ojcu wychowującym dwoje dzieci, który w ogromnym uproszczeniu można przyrównać do połączenia ciepła "Gilmore Girls - Kochanych Kłopotów" z błyskotliwością fabuły "Northern Exposure - Przystanek Alaska". Produkcja będzie nadawana w TVP 2, w dni powszednie o 14:00 (dawne pasmo "Statku Miłości" - czyli typowe "Felicity treatment"). Mimo to, bardzo, bardzo Was proszę, skuście się w wolnej chwili. Warto!

"Warszawiacy" tak będzie nazywał się nowy serial produkowany dla HBO. Może nie do końca, ale fabuła będzie bardzo podobna do "Londyńczyków". Produkcja obyczajowa będzie ukazywać losy ludzi, którzy wemigrowali z USA w poszukiwaniu lepszego życia. Alternatywny tytuł? "Szczęśliwej Starej Miłosnej"?

miszmasz TiVi: Buffy powraca, Londyńczycy 23.10

noreply@blogger.com (gadz) — Sat, 27 Sep 2008 18:31:00 +0000

Oficjalna data premiery najbardziej wyczekiwanej przeze mnie nowości tej jesieni - "Londyńczyków" ("Doręczyciel" zadebiutuje dopiero w styczniu) została ustalona na 23 października. Przez 13 czwartków o 21:10 będziemy śledzić losy młodej polskiej emigracji. Jedna z nielicznych polskich produkcji kręcona w znacznym stopniu za granicą.

Sarah Michelle Gellar czyli tytułowa Buffy z serialu "Buff Postrach Wampirów" powraca na mały ekran. Po 5 latach przerwy zobaczymy ją w produkcji ze stajni HBO "The Wonderful Maladys" - historii o trojgu rodzeństwa bez rodziców. Dopiero w przyszłym roku poznamy dalsze losy serialu.

Kolejna premiera w TV 4, znowu teleturniej. "Istne Szaleństwo" to zmagania drużyn młodych zawodników, o których nic bliżej nie wiadomo, ale jakby co to ostrzegałem.

"90210", "Privileged" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Wed, 24 Sep 2008 18:26:00 +0000

Znacie "Gossip Girl - Plotkarę" czy "One Tree Hill - Pogodę na Miłość"? To te seriale gdzie dwudziestolatkowie odgrywają pasjonujące życie nie-tak-bardzo typowych amerykańskich nastolatków w Polsce emitowała TVN Siedem. W USA również nadaje jeden kanał - The CW. Aby "urozmaicić" soją ramówkę stacja ta dodała do swojego programu kolejne dwa seriale o podobnej tematyce - "90210" i "Privileged". Zgubne powielanie formatów? Przewaga podaży nad popytem? Czy może coś więcej? Zastanówmy się.

Pierwszy swoją premierę miał "90210", w zamyśle autorów kontynuacja rewolucyjnego i popularnego na początku lat 90tych "Beverly Hills 90210". Wraz z "Knight Riderem" oraz "Cupid" wpasowuje się to w trend remake'owy ostatnich sezonów. Popkultura serialowa trawi sama siebie, a jak wiemy takie mieszanki często można zepsuć dając chociaż szczyptę za dużo.

Niestety, widać chyba zmęczenie scenarzystów z Hollywood, gdyż kolejny debiutant "Privileged" też nie jest oryginalnym pomysłem. Historia o ubogiej absolwentce prestiżowej uczelni, która zostaje guwernantką (uwaga zapomniane słowo) dwóch rozpustnie bogatych nastolatek została zaczerpnięta z serii książek. Tutaj widać niestety nie ostatnie podobieństwo między seriami - "90210" też krąży wokół losów outsiderów wśród elity. Tym razem jest to rodzeństwo z Kansas, które po przeprowadzce próbuje odnaleźć się wśród zblazowanych nastolatków z West Beverly High.

Twórcy "90210" chyba wiedzieli, że nie przyciągną widzów jakością. Zwłaszcza, że jak ognia unikali rozsyłania taśm krytykom przed premierą - co w USA jest standardem. Postawili na markę i gościnne występy Jennie Grath i Shannon Doherty, które karierę zaczynały w oryginalnej wersji. Z płaskich i nijakich kreacji wyróżnia się Annie Mills (Shenae Grimes) - nie to, żeby była to jakaś odkrywcza postać - widzieliśmy ich wiele w każdym serialu dla młodzieży. Po prostu Shenae jest urocza, a jej styl gry przypomina nieco Lauren Graham ("Gilmore Girls - Kochane Kłopoty") czy Amandę Byrnes ("What I Like About You - Siostrzyczki"). Dla mnie, aktorskie odkrycie roku - chociaż może tylko w tej jednej roli.

Historia opowiadana jest raczej tabloidowa. W kilka godzin mamy seks oralny, wycieczkę odrzutowcem, narkotyki i rozwydrzoną pannicę uciekającą do schroniska dla samotnych kobiet z powodu matki pijaczki. Jedna wielka plama, w których jednej nastolatki nie odróżnisz od drugiej. Dla mnie już nic więcej nie zostało do opowiedzenia.

"Privileged", której scenarzystką jest Rina Mimoun ("Everwood"), poszło w innym kierunku. Nadal pozostając serialem dla młodej widowni stara się opowiedzieć jakąś historię, a nie być zbiorem klipów z MTV. Oczywiście nadal jest tam wiele melodramatów, ale postacie mają więcej barw niż tylko czerń i biel. Moją osobistą faworytką jest Rose, która próbuje międzi starszą siostrą, babką i tłumem kawalerów, odnaleźć siebie. To, a nie zdrady i koka, jest tym czym żyją nastolatki. Z tego co ja pamiętam oczywiście.

Oczywiście "Privileged", który aspiruje do miana serialu dla całej rodziny miejscami bywa zbyt cukierkowy i tak jak jego bohaterki, próbuje dopiero odszukać swój niepowtarzalny głos, nie jest pozbawiony wad, ale ma szansę pokazać coś nowego, ciekawego. "90210" niestety dla mnie jest tylko wysokobudżetowym teledyskiem bez większej przyszłości.

***
"90210" The CW (USA), wtorek
ocena: C-

"Privileged" The CW (USA), wtorek
ocena: C+

oficjalna strona

"Fort Boyard" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Sat, 20 Sep 2008 12:03:00 +0000

Dla recenzenta jesień jest ciężkim okresem. Mnogość programów drastycznie odbiera czas wolny, a na dodatek trzeba się wzbijać na wyżyny intelektualne, by artykuły nie przypominały zeszytu lektur z podstawówki (też mieliście takie?).

Najnowszy 'hit' reality publicznej Dwójki, to format znany na rynku od blisko dwóch dekad. W Polsce również transmitowany w czasach retransmisji "Yatamana" i "Santa Barbara" - toteż wielu czekało, czy tak wiekowa produkcja przetrwa próbę czasu i zaoferuje widzom coś strawnego.

Kiedyś format był zajmujący, teraz raczej skomplikowany i niejasny. A przecież współczesny widz musi mieć przejrzyste reguły gry, inaczej się mota i zmienia kanał. W każdym razie jeśli jest widzem nie niszowym.

Drużyna kilku zawodników, wyłoniona w castingach, ma za zadanie rozwiązywać zagadki sprawnościowo-logiczne, by dostać się do skarbca tytułowego "Fortu Boyard". Co tydzień śmiałkom przewodzi inny absolwent "Tańca z Gwiazdami", czy "Jak Oni Śpiewają", by nadać ruinom fortu nieco sztucznego blichtru.

Skoro jesteśmy przy zadaniach - widać, iż producenci (to zasługa francuskiej ekipy) dbają, by wyzwania były urozmaicone i prawie połowa z nich w porównaniu do sezonów retransmitowanych w Polsce - jest nowa. Niestety w programie brak tego, co miało być sztandarowym magnesem - emocji. Oglądając jak ktoś przesuwa manekin krawiecki, by dostać klucz, miałem ochotę sprawdzić co się dzieje na TVN 24. Obudziłem się dopiero, kiedy Weronika Książkiewicz manewrowała krzesłem co by nie spaść w pszcze tygrysów. Jedyny interesujący moment w ciągu 45 minut programu. Reszta to sztuczna reżyserka.

Mówiąc o sztuczności - Szymon Majewski będzie miał kolejną osobowość do parodiowania podczas cotygodnowich żenujących żartów prowadzącego. Robert Gonera tak bardzo stara się być uszczypliwym cynikiem z nutką dowcipu, iż jest kuriozalny w swojej nienaturalności. Gorzej niż Kasia Cichopek w pierwszej serii "Jak Oni Śpiewają". Szansę na wyrobienie się w następnych odcinkach ma Katarzyna Glinka, głównie dzięki swojemu urokowi, który czasem przebija się przed scenariusz.

Najtrafniejszym wyborem jest Janusz Weiss, którego bardzo brakuje mi w polskiej telewizji do czasu "Miliarda w Rozumie". Szalony mędrzec, który sprawdza sprawność umysłu zawodników zadając zbyt infantylne zagadki mógłby być dla pana Janusza idealną rolą. Szkoda, że jemu też scenarzyści piszą teksty.

Podsumowując, w dobie MTV, Superstacji, zatrudnianie gwiazdeczek z pudelka to zdecydowanie za mało by ożywić staroświecki format. TVP 2 nie odrobiła pracy domowej i nie do końca zdaje się wiedzieć, co obecnie przyciąga widzów reality show przed telewizory. Szkoda, że skoro nasze abonamentowe pieniądze i tak zostały wydane w błoto, nie był to nasz rodzimy pomysł.

***
"Fort Boyard" TVP2, sobota 20:05
ocena: D+

"Brzydula Betty" na DVD

noreply@blogger.com (gadz) — Sat, 13 Sep 2008 20:55:00 +0000

Imperial przygotował się do wydawniczego kontrataku. Z najważniejszych premier - już 16 września będzie można dostać w sklepach wydanie dvd pierwszego sezonu "Brzyduli Betty - Ugly Betty". Wydanie będzie zawierać wszystkie zagraniczne dodatki, w tym chyba najciekawszy z nich, gdzie widać jak America Ferrera zmienia się w Betty.

Tego samego dnia kupimy również "Alias - Agentka o Stu Twarzach" - drugi sezon wyprodukowanego przez J.J. Abramsa serialu sensacyjnego z piękną Jennifer Garner (ostatnio znanej z "Juno").

Nie zapomniano o najmłodszych widzach. Dla nich przygotowane specjalne wydanie "Hannah Montana - Za kulisami", które zawiera 4 odcinki serialu i teledysk.

miszmasz TiVi: seks to to co nas podnieca!

noreply@blogger.com (gadz) — Wed, 10 Sep 2008 14:40:00 +0000

"Dirty Sexy Money - Seks, Kasa i Kłopoty" - serial, którego premierowy odcinek wyemitowana w niedzielę na Publicznej Jedynce miał oglądalność rzędy 3 500 000 widzów.Tym samym zajął wysoką 9. lokatę wśród najchętniej oglądanych programów w zeszłym tygodniu. Przyznam się, iż sam mam słabość do serii o rozpuszczonej rodzince, ale czy to oznacza, że powinienem częściej zaglądać na pudelka?

Znana jest już data najgorętszej premiery tego sezonu. "Londyńczycy" czyli opowieść obyczajowa o losach Polaków na emigracji, zadebiutuje w czwartek 23 października o 21:10 na TVP 1 w paśmie "Lostowym". Czyżby koniec z czwartkiem sensacji na Jedynce?

Długo zapowiadane (również przez PolishTvSucks) premiery w końcu mają miejsce. Pierwsze sezony "Nikity" i "Chucka" Galapagos Polska wypuści 17 października. Cena nieznana.

"Na Kocią Łapę" - recenzja

noreply@blogger.com (gadz) — Thu, 04 Sep 2008 20:39:00 +0000

Nowy sezon oznacza tylko jedno - porcję naszych fikuśnych recenzji. Fikuśny to polski fancy!

Pamiętam jak przez mgłę francuski, a przynajmniej francusko-języczny serial o dwójce młodych weterynarzy. Miałem wtedy kilka lat i na pewno chodziłem jeszcze do przedszkola. Niestety tytuł tej produkcji komediowej wyleciał mi z głowy, i jeżeli ktoś go zna bardzo chętnie prosiłbym o odświeżenie. W nagrodę stawiam bilet do kina Muranów. Odpowiedzi proszę przesyłać pod polishtvsucks@gmail.com.

Ten wstęp (i konkurs) zawdzięczacie nowej produkcji Polsatu. Telenoweli o wdzięcznym i swojsko brzmiącym tytule "Na Kocią Łapę". Nie tylko tytuł smakuje znajomo. Magdalena Wójcik, Waldemar Błaszczyk, Ewa Wencel a nawet Cezary Morawski, który najwyraźniej już przeprosił się z wieczornymi telenowelami, to tylko nieliczni ze znanych serialowych wyjadaczy grających w serialu. Jest nawet Elżbieta Zającówna - jednak nic nie przyćmi jej roli w "Matkach Żonach i Kochankach". Gdzie te czasy, gdy Ela wygrywała sprinty z terenówką prowadzoną przez Gabrielę Kownacką.

Wróćmy do samego serialu. Za każdym razem oglądając nową telenowelę powtarzam sobie, by nie oczekiwać zbyt wiele od tego typu produkcji. Zasób historii do opowiedzenia już dawno się wyczerpał. Nawet tak przygotowany, nie wiedziałem, że najgorsze dopiero przede mną.

Akcja serialu rozgrywa się głównie w Anatolinie, willowej dzielnicy Warszawy, który do znudzenia przypomina okolice Leśnej Góry, tutaj jednak mamy lekarzy weterynarii, co oczywiście robi ogromnę różnicę. W okazałej posiadłości, która wygląda na kalkę przychodzni, gdzie pracuje Maria Zduńska, mieści się rodzinny biznes - lecznica dla zwierząt. Prowadzi ją Andrzej (Waldemar Błaszczyk) pod czujnym okiem ojca Edwarda (Cezary Morawski) i apodyktycznej nieco zbyt zmanierowanej matki (Dorota Kamińska). Pewnego dnia na drodze Andrzeja staje jego dawna miłość grana przez Magdalenę Wójcik. Problem polega na tym, iż starzy kochankowie od dwana żyją w zalegalizowanych związkach.

I tu pojawia się najbardziej kuriozalny aspekt tego tasiemca. Jak to możliwe, że na przestrzeni 100 metrów kwadratowych lasu spotykamy aż czworo lekarzy wterynarii. To chyba najliczniejsza korporacja zawodowa w Polsce!

Od czołówki z infantylną piosenką, przez grę aktorską i schematyczność scenariusza, wszystko mnie drażni. Żal mi Ewy Wencel, która usilnie stara się być zabawna wymawiąc francuskie "r" i powtarzając co drugie słowo "mon" myśląc, iż to doda wiarygodności granej przez nią postaci ambasadorowej. Jeszcze śmieszniejsza jest kreacja Andrzeja. Przez pierwsze 10 minut pantoflarz, który boi się, iż mamusia przyłapie go na całowaniu się z własną żoną, a potem niepokonany maczo, który, chce być samcem alfa w obecności adoratorów stojących w kolejce do jego ukochanej.

Bardzo usilnie staram się znaleźć jakieś plusy. Nic... a nie, jest! Telenowela wyłamała się z trendu, by w tytule królowało słowo "miłość". Brawo.

Podsumowując - never ever. Aż tęsknię za "Dwiema Stronami Medalu". W porównaniu z tym gniotem, to był nowatorski i profesjonalnie zrobiony serial.

***
"Na Kocią Łapę" Polsat, czwartek-piątek 19:30
ocena: F!

Artur Barciś o klapie "Całkiem Nowych Lat Miodowych", "Ranczu" i "Doręczycielu"

noreply@blogger.com (gadz) — Mon, 01 Sep 2008 20:34:00 +0000

Z jednodniowym poślizgiem, ale jest. Nasz pierwszy ekskluzywny wywiad. Na inaugurację rozmawiamy z wybitnym aktorem, który na małym ekranie gości już od 30 lat. Znanym z "Miodowych lat" i "Rancza" Arturem Barcisiem.

Panie Arturze, na moją prośbę o udzielenie wywiadu odpisał pan kwadrans po północy. Rzadko spotyka się aktora, który nie tylko osobiście odpisuje fanom, ale robi to o takiej porze. Czy pana rodzinie nie przeszkadza, iż do późna w domu rozlega się stukanie klawiszy?

Artur Barciś- Cóż, chyba się przyzwyczaili. Poza tym mam bardzo dobrą, cichą klawiaturę i klawiszy raczej nie słychać. Żona się czasem złości jak siedzę za długo, bo potem jestem niewyspany, ale rozumie tę moją pasję. Nigdy nie zarywam nocy jeśli muszę wcześnie rano wstać na plan.

Kontynuując wątek pana obecności on-line, na pańskiej witrynie internetowej można znaleźć "przedruki" felietonów, blog, a nawet cykliczne konkursy fotograficzne. Kiedy po raz pierwszy wpadł pan na pomysł takiej formy komunikowania się z fanami? I jak to wygląda od strony technicznej, wszystkimi tymi obszernymi działami zajmuje się pan osobiście?

AB- Na pomysł założenia swojej strony internetowej, nie wpadłem sam. Mój znajomy, który jest informatykiem, rzucił taki pomysł, a ja go z radością podchwyciłem. Było, to 8 lat temu. Dzisiejszy obraz barcis.pl, to jej kolejna, chyba już 4 odsłona. Nie wszystko robię sam. Mam przyjaciół, którzy bezinteresownie są adminami i moderatorami poszczególnych działów, ale są działy (Co tam u mnie, Tak sobie myślę, Felietony, Konkurs fotograficzny), które redaguję wyłącznie ja, osobiście.

Mimo, iż moglibyśmy długo rozmawiać o świecie wirtualnym przejdźmy do telewizji, gdyż ta sfera pana działalności najbardziej interesuje moich Czytelników. "Dom", "07 zgłoś się", "Siedem życzeń" przez "Miodowe lata" do "Rancza" - to prawie trzy dekady obecności na małym ekranie. Czy w tym okresie zmieniły się w jakiś sposób oczekiwania, co do pracy aktora na planie serialu? Czy tempo realizacji produkcji jest takie samo jak w latach osiemdziesiątych a ekipa to nadal jedna wielka rodzina?

AB- Och, niestety nie. Pod tym względem wszystko się zmieniło. Tempo jest ogromne, bo liczy się czas, a czas to pieniądz itd. Kiedyś kręciło się najwyżej 2,3 sceny dziennie, teraz 8,9, a znam seriale, czy raczej telenowele, bo jest różnica między M jak miłość, a Ranczem, w których 15, a nawet 20 scen, to norma. Ja mam szczęście, bo ekipy Rancza, czy Doręczyciela, to sami profesjonaliści i praca z nimi, to również wielka przyjemność.

Podążając chronologicznie zapytam o "Miodowe lata". To jedna z pierwszych, jeśli nie pierwsza polska serialowa adaptacja zagranicznego pomysłu - dodajmy, iż z lat pięćdziesiątych. Jak wspomina pan pracę na planie? Jak daleko wolno było aktorowi samodzielnie kreować postać, by nie wyjść poza ramy oryginału?

AB- Prawdę mówiąc, nasze Miodowe lata, od oryginalnych Hoonymooners, dzieliły lata świetlne. Amerykańska wersja to zazwyczaj seria dośc prymitywnych skeczów. Tak naprawdę, wzięliśmy od nich tylko pomysły na poszczególne odcinki. Resztę napisali nasi scenarzyści i my. Od 50 odcinka, wszystkie kolejne, były już oryginalnymi polskimi Miodowymi latami. Co do "ram oryginału", mieliśmy pełną wolność i choć do jakiegoś czasu na widowni był przedstawiciel amerykanów, to zawsze był zachwycony.

A jak z perspektywy czasu ocenia pan pomysł "Całkiem nowych lat miodowych"? Czy to był krok konieczny, rozsądny? Z jednej strony dano panu szansę na dodanie Norkowi głębi, z drugiej serial w zmienionej formie nie odniósł już takiego sukcesu jak ten opowiadany z kuchni Karola Krawczyka.

AB- Uważam, że Całkiem nowe ML, to bardzo fajna, bo filmowa, kontynuacja ML, tylko spieprzona przez Polsat. Odcinki, które trwają 20 minut i są co chwilę przerywane 10 minutowymi reklamami, nie są w stanie zainteresować nawet najbardziej cierpliwego widza. Moi znajomi z forum barcis.pl, zrobili eksperyment. Zgrali wszystkie odcinki, odrzucając czołówki i tyłówki, a potem podzielili serial na 5 godzinnych części. Ogląda się znakomicie i nie rozumiem, dlaczego spece od seriali w Polsacie, jeszcze na to nie wpadli.

Z Cezarym Żakiem spotkał Pan się ponownie na planie "Rancza". Tym razem grany przez Pana Czerepach wydaje się być bardziej złożoną postacią. Jak pan sądzi, czy to zasługa ewolucji z wójtowego popychadła, czy Czerepach od zawsze miał swoje własne dążenia i pragnienia tylko się z nimi sprytnie maskował?

AB- Jasne, że się maskował. Ta postać ewaluowała, w miarę jak rozwijała się akcja. Czasem musiała opuścić serial, bo...aktor musiał zagrać inną rolę. Tak było w przypadku Doręczyciela, który czeka na emisję w TVP.

IV seria "Rancza", do której zdjęcia ruszyły w czerwcu, będzie ostatnią. Czy to już decyzja nieodwołalna? Nie ma w planach jakiegoś miłego zaskoczenia dla fanów w postaci kolejnego filmu? Przygotował się pan do pożegnania z kolegami z planu?

AB- Z rolą Czerepacha powoli się rozstaję, bo to rzeczywiście ostatnia seria, ale z kolegami z planu się nie żegnam, bo jestem pewien, że spotkamy się jeszcze nie raz. Poza tym, np z Czarkiem Żakiem gram w Grubych rybach w Teatrze Polonia Krystyny Jandy, nie mówiąc już o tym, że jesteśmy serdecznymi przyjaciółmi.

Rozpoczynając pracę na planie spodziewał się pan tak dużego sukcesu produkcji?

AB- Tak. Scenariusz był świetny, a scenariusz, to podstawa. Biorąc pod uwagę znakomitą (nie mówię o sobie) obsadę i świetnego reżysera Wojtka Adamczyka, musiało się udać.

Ja sobie, a moi Czytelnicy mnie, nie darowaliby gdybym nie zadał następującego pytania. Czy uchyli pan rąbka tajemnicy i zdradzi czego możemy się spodziewać po finałowych odcinkach? Jakieś nieoczekiwane zwroty akcji?

AB- Niestety, niewiele mogę powiedzieć. Zapewniam, że 4 część jest jeszcze bardziej emocjonująca niż wszystkie pozostałe. Nieoczekiwane zwroty akcji? Oj, tak. Bardzo nieoczekiwane. No i końcówka. Rewelacja!

Po zakończeniu pracy nad "Ranczem" nadal pozostanie pan bardzo zajętym człowiekiem. W planach ma pan sportretowanie tytułowego bohatera w "Doręczycielu". To chyba zupełnie różna postać, od tych, które grał pan do tej pory?

AB- Pierwsza seria Doręczyciela jest już gotowa. Tak, to zupełnie inna postać od wszystkich, które grałem dotychczas. Rola - wyzwanie. Jeszcze nigdy, żadna postać tak nie różniła się ode mnie samego.

Może pan opowiedzieć coś więcej o samym serialu? Kogo zobaczymy u pańskiego boku?

AB- Zapraszam na www.barcis.pl. Tam jest relacja z każdego dnia, kiedy kręciłem Doręczyciela. Wracałem z planu, uczyłem się tekstu na następny dzień, a potem pisałem co mi się dzisiaj na planie zdarzyło. Podobno ciekawe. Piszę tam również o moich partnerach; Janku Machulskim, Ani Dymnej, Jurku Szejbalu, Radku Pazurze, Eli Kępińskiej, Basi Kałużnej i wielu innych.

Znana jest już data emisji?

AB- Podobno ma pójść od stycznia, ale nie wiem jakiego dnia, ani o jakiej porze.

Na pańskim blogu wyczytałem, iż niedawno zakończył pan pracę nad książką kierowaną do najmłodszych czytelników. Wydawca stwierdził, iż jest bardzo mroczna. A tak na prawdę o czym to opowieść?

AB- To miała być tylko maleńka część tej książki, która ma nosić tytuł "Gwiazdy na dobranoc". Wyszedłem z założenia, że w dzisiejszych czasach, dzieci najbardziej lubią jak bajka jest ciekawa jak gra komputerowa, pełna napięcia i różnych niebezpieczeństw, które prowadzą do szczęśliwego zakończenia. Niestety, nie zmieściłem się w konwencji bajki. Moja opowieść jest zbyt prawdziwa. Pewnie wkrótce zamieszczę jej treść na mojej stronie.

Skoro ręka już rozgrzana, to może nic nie stałoby na przeszkodzie, by napisał pan scenariusz własnego serialu. Nie miał pan na to nigdy ochoty? Jaką historię chciałby pan opowiedzieć?

AB- Kto wie? Mam parę historii w głowie.

Dziękuję bardzo za poświęcony mi czas. W imieniu Czytelników polishtvsucks.blogspot.com i swoim życzę wielu sukcesów w nadchodzących projektach.