Polka we Francji/ Polish girl in France

Blogowe zmiany

2014-09-28T22:39:00.001+02:00

Jak każda kobieta lubię od czasu do czasu zmienić coś w swoim życiu. Od kilku tygodni chodził mi po głowie pomysł o przeniesieniu bloga na platformę wordpress i w końcu się na to zdecydowałam. Nowa odsłona bloga Polka we Francji dopiero rusza więc wybaczcie "mały" bałagan na stronie. Będę nowe wpisy, a na wordpressowej stronie na pewno w ciągu najbliższych dni/ tygodni zapanuje ład i porządek.

Mam nadzieję, że przenosiny nie wpłyną na zainteresowanie blogiem i będziecie mnie odwiedzać pod nowym adresem http://polkawefrancjiblog.wordpress.com/.

Miłego wieczoru i do następnego postu - już na wordpress :)

PS Postanowiłam, że blog na nowej platformie będę testować i nie żegnam się definitywnie z blogspotem. Po kilku tygodniach podejmę decyzję czy zostawię sprawy po staremu, czy jednak ostatecznie przechodzę na wordperss.Czekam też na Wasze opinie i sugestie :)

Jesień, jesień tuż za rogiem...

2014-09-26T11:26:00.000+02:00

Rześkie poranki, chłodne noce i specyficzny zapach zimnego powietrza - nie ma co polemizować z faktem, iż jesień powoli i nieśmiało wkracza do Franche-Comte. Z jednej strony bardzo się cieszę, gdyż widok setek barw i odcieni na drzewach zawsze wprowadza mnie w dobry nastrój, z drugiej jednak strony czuję dreszcze na plecach, gdy pomyślę, że za kilka tygodni będziemy mieli już pewnie śnieg i mróz.

Przed emigracją Francja kojarzyła mi się zawsze z ciepłem, słońcem i piękną pogodą (do dziś zachodzę w głowę skąd i dlaczego akurat właśnie takie skojarzenia? ;) Rzeczywistość niestety dość brutalnie mnie rozczarowała... No nic, korzystając jednak z łaskawej obecnie aury i w miarę sympatycznych temperatur planujemy małą wycieczkę w najbliższą niedzielę. Relacja i zdjęcia na blogu pojawią się więc w następnym tygodniu :)

Miłego weekendu!

Wiejskie klimaty

2014-09-06T16:48:00.000+02:00

Nie wiem jak Wy, ale od czasu do czasu lubię pojechać na wieś, odetchnąć pełną piersią i poczuć spokój i ciszę. Nie mogłabym mieszkać na głębokiej prowincji na stałe, gdyż czułabym, że trochę się duszę, ale takie wypady raz na jakiś czas, jak najbardziej mi odpowiadają.

Podczas tegorocznych wakacji zawitaliśmy więc do Białostockiego Muzeum Wsi. Podstawowym powodem naszej wizyty w tym miejscu był przyjazd francuskich teściów do mojego rodzinnego domu w Białymstoku. W zeszłym roku rodzice mojego męża również odwiedzili Polskę i udało nam się ich zabrać na Mazury oraz do Białowieży. Tym razem chcieliśmy im pokazać coś typowo polskiego, swojskiego i regionalnego, a więc pomysł z wycieczką do Białostockiego Muzeum Wsi w Nadawkach uznaję za jak najbardziej trafiony.

Moi teściowie kochają Polskę, mimo, iż przed poznaniem mnie, czyli swojej przyszłej synowej, nie mieli o naszym kraju zbyt wielkiego pojęcia. Podoba im się nasza kultura, gościnność, otwartość i różnorodność. Moja teściowa od dwóch lat uczęszcza też na kurs języka polskiego, który sprawia jej sporo trudności, ale też i wiele, wiele frajdy. Cieszę się, że rodzice mojego męża z tak wielką ochotą i entuzjazmem przyjeżdżają do Polski i chcą ją poznawać, smakować i oswajać. To rodowici Francuzi, ale z taką stereotypową, nadętą i wywyższającą się francuską rodziną, nie mają naprawdę nic wspólnego. Raduje to moje serce i cieszę się, że mogę im pokazać piękno naszego kraju krok po kroku.

Teściowie zwiedzili już w Polsce Warszawę (kilkakrotnie), Kraków, Wrocław, Białystok i Poznań. Następnym razem chcą zawitać również do Gdańska i do Torunia. Jeżeli macie jeszcze jakieś propozycje, które mogłabym podsunąć rodzicom mojego męża na kolejną wizytę w Polsce, to dajcie mi koniecznie znać!

Powracając jednak do Białostockiego Muzeum Wsi, to mieści się ono zaledwie kilka kilometrów od centrum stolicy województwa Podlaskiego, czyli Białegostoku. Na początku nie byłam do końca przekonana, czy pomysł z wycieczką w takie oto miejsce zainteresuje moich teściów, ale całe szczęście moje obawy szybko zniknęły. Przyznam szczerze, że od pierwszej chwili pobytu w Muzeum poczułam, że będzie to ciekawy dzień i że dowiem się wielu interesujących rzeczy.

Białostockie Muzeum Wsi można zwiedzać na własną rękę za 3 zł od osoby. Za tak symboliczną kwotę możemy pospacerować po terenie skansenu. Doradzałabym jednak wycieczkę z przewodnikiem - koszt: 12 zł od osoby, dzięki czemu można posłuchać ciekawych historii, a także zobaczyć wnętrza starych, wiejskich domów oraz eksponatów z bliska. My osobiście poprosiliśmy o przewodnika, który będzie po angielsku o wszystkim opowiadał - dzięki temu moja francuska rodzina mogła wszystko zrozumieć, a ja byłam zwolniona z tłumaczenia ;)

Białostockie Muzeum Wsi oferuje również warsztaty etnograficzne, ogniska, imprezy plenerowe i wynajęcie obiektu. Jeżeli lubicie więc spokój, ciszę i marzy Wam się podróż po kartach historii polskiej oraz podlaskiej wsi, to polecam odwiedzenie tego urokliwego miejsca.

Zapraszam Was na małą wycieczkę po Białostockim Muzeum Wsi - mam nadzieję, że Wam się spodoba i zachęci Was do odwiedzenia Podlasia.

Wspomnienia z sierpniowych wakacji

2014-09-03T17:42:00.001+02:00

Wszystko co dobre, szybko się niestety kończy. Mój ostatni pobyt w Polsce był dość długi, gdyż w kochanej ojczyźnie spędziłam lekko ponad miesiąc. Jak zwykle czuję jednak niedosyt i w głowie wyliczam rzeczy, których nie zdążyłam zrobić, znajomych, z którymi nie udało mi się spotkać i miejsca, których nie starczyło mi czasu zobaczyć. No nic, pocieszam się faktem, iż do Polski będę wracać systematycznie co jakiś czas, a więc może kiedyś uda mi się wykonać 100% zaplanowanej normy ;)

Większość czasu spędziłam na rodzimym Podlasiu, udało mi się jednak zawitać do Warszawy oraz odwiedzić Trójmiasto. Nie wiem jak wygląda to u innych emigrantek, ale ja im dłużej mieszkam we Francji, tym częściej myślę o Polsce. Spotkałam się nawet z opiniami, że ją gloryfikuję, a w szczególności Warszawę... Może coś w tym jest, że po prostu wszędzie dobrze tam, gdzie nas nie ma, a może ja po prostu kocham swój rodzinny kraj? Cóż złego jest w miłości do swoich korzeni, do piękna pędzącej stolicy i urokliwych krajobrazów Podlasia? Cóż niestosownego jest w zachwycie nad gdańską starówką, czy urokiem zimnego wybrzeża? Myślę, że to właśnie Polacy mieszkający na co dzień w Polsce nie doceniają piękna i wyjątkowości swego kraju, a ja - jako gość widzę i dostrzegam drobne szczegóły, które dla stałych mieszkańców są po prostu oczywiste i niewiele znaczące. Może robię się trochę sentymentalna z wiekiem? Może... ;)

Zapraszam Was dziś na małą wycieczkę po Warszawie i Gdańsku.

W stolicy zawitałam do Muzeum Fryderyka Chopina i Muzeum Historii Żydów Polskich. Pierwsze z nich polecam każdemu, kto choć trochę interesuję się naszym najsłynniejszym kompozytorem. W budynku obok muzeum znajduje się urokliwa kawiarnia oraz całkiem duży sklep z pamiątkami. Zaopatrzyliśmy się ta w drobne upominki dla francuskiej rodziny, jak również płyty CD dla nas - jak ja się cieszę, że mój mąż kocha Chopina tak samo jak ja :)

Muzeum Historii Żydów Polskich natomiast polecam odwiedzić w październiku bądź listopadzie, gdyż wystawa główna zostanie dopiero wtedy całkowicie zmontowana i oddana zwiedzającym.Sam budynek robi już jednak wielkie wrażenie, a i dwie wystawy czasowe, które miałam okazje zobaczyć również są warte uwagi.

Dzięki mojej przyjaciółce jeszcze ze szkoły podstawowej, Kasi, odkryłam całkiem sympatyczną knajpę w stolicy, a mianowicie Aioli na ul. Świętokrzyskiej. Dość ciężko tam o stolik, nawet na początku tygodnia, ale my miałyśmy szczęście i udało nam się dostać miejsca bez rezerwacji. Aioli wbrew pozorom nie jest moim zdaniem "lanserską" knajpą, ale fajną i klimatyczną restauracją ze świetną kuchnią. Porcje są spore, smaczne i jak na warszawskie realia - cenowo całkiem przystępne. Obsługa kelnerska też bez zarzutu - byłam dwa razy i nie mam naprawdę praktycznie żadnych zastrzeżeń. Jedyny minus, to lokalizacja - przy Świętokrzyskiej nadal trwają prace nad II linią metra, a więc jest dość głośno i brudno - nie ma więc mowy o ogródku. Jakbyście kiedyś jednak zastanawiali się gdzie smacznie zjeść w Warszawie w ciekawym wnętrzu, to polecam Aioli.

Kolejny post będzie dotyczył wizyty w Białostockim Muzeum Wsi - brzmi nudno? Sama byłam zaskoczona kiedy i jak minęły trzy godziny zwiedzania z przesympatyczną i kompetentną panią przewodnik. Tak więc miłego wieczoru i do następnego wpisu!

PS Jakość niektórych zdjęć może być nie do końca "profesjonalna", gdyż były robione telefonem.

Gdańsk, Stare Miasto

Widok na Stare Miasto w Gdańsku z wnętrza gondoli diabelskiego młynu

Tego "pana" chyba nikomu nie trzeba przedstawiać ;)

Krakowskie Przedmieście, Warszawa

Aioli, ul. Świętokrzyska, Warszawa

Muzeum Fryderyka Chopina

Powrot z wakacji

2014-08-30T18:42:00.000+02:00

Sporo czasu minelo od ostatniego wpisu, ale zapewniam wszystkich czytelnikow bloga, ze juz w przyszlym tygodniu pojawi sie nowy i pachnacy wakacjami post. Moja nieobecnosc w blogosferze spowodowana byla ponad miesiecznym pobytem w Polsce. Oprocz mojej ukochanej Warszawy i Bialegostoku, udalo mi sie zawitac do Trojmiasta, gdzie mieszka moja siostra. Nowe zdjecia i przemyslenia z wakacji zatem juz za kilka dni na blogu!

Milego weekendu i duzo slonca :)

Obserwacje telewizyjno-internetowe

2014-07-04T13:17:00.001+02:00

Witajcie w piątkowe, okrutnie duszne (przynajmniej u nas w Pontarlier) popołudnie! Zapewne myślami jesteście już w weekendowych nastrojach, ale w wolnej chwili zapraszam Was do przeczytania mojego najnowszego felietonu na stronie Sophisti.pl Tym razem napisałam o moich obserwacjach telewizyjno-internetowych, zarówno pod kątem polskiego, jak i francuskiego podwórka. Jestem ciekawa jakie Wy macie odczucia co do współczesnych mediów i tego, co obecnie promują?

Życzę wszystkim udanego, spokojnego i słonecznego weekendu!

PS A ja myślami odpływam nad piękne jezioro Saint Point, nad które może uda nam się wybrać w najbliższą niedzielę :)

Marzenia o emigracji kontra rzeczywistość, czyli kilka porad dla tych, co planują wyjazd do Francji. Część II

2014-07-02T17:56:00.001+02:00

Poprzedni post z poradami dotyczącymi początków na emigracyjnej drodze spotkał się z dość sporym zainteresowaniem ze strony czytelników bloga. Żałuję jedynie, iż niewiele osób zdecydowało się na pozostawienie komentarza - myślę, że dziewczyny, które mieszkają we Francji mogłyby się podzielić swoim doświadczeniem. Jeżeli uważacie, że w poprzednim wpisie brakuje jakichś dodatkowych, praktycznych informacji - czekam na Wasze sugestie :)

Dziś kolejna porcja rad i moich subiektywnych obserwacji, które mam nadzieję okażą się przydatne dla wszystkich tych, którzy marzą o życiu w pięknej Francji. Dziś napiszę o jednym chyba z ważniejszych aspektów, jakim jest poszukiwanie zatrudnienia.

PRACA

To temat rzeka i wszystko zależy od tego czy wyjeżdżamy do Francji np. na kontrakt, który podpisujemy będąc jeszcze w Polsce, czy wyjeżdżamy "w ciemno" i w planach mamy poszukiwanie zatrudnienia już na miejscu. Ci, którzy marzą o emigracji i myślą, że łatwo znajdą pracę we Francji praktycznie od zaraz - mogą się gorzko rozczarować. Znam sporo dziewczyn, które tak jak ja przyjechało tutaj ze względu na swojego partnera czy męża, kompletnie nie znając języka i tutejszych realiów. Wiele z tych kobiet nawet przez kilka lat szukało pracy i nadal jej nie ma.

Tak jak pisałam w poprzednim poście - podstawą jest znajomość języka, bez której to nie mamy co marzyć o znalezieniu ciekawej, ambitnej i dobrze płatnej pracy. Poza tym nie raz już usłyszałam np., że moje polskie dyplomy mogę sobie między bajki włożyć. Niby nasze studia są ważne, ale Francuzi wolą swoje, rodzime papierki i niestety podkreślają to na każdym kroku. Nie oznacza to, że polskie wykształcenie jest funta kłaków warte, ale jednak gdy przychodzi co do czego, to często można usłyszeć pytania w stylu: a nie chciałaby pani jakichś francuskich studiów skończyć? Nie mam tego w planach i nadal utwierdzam się w przekonaniu, że mój dyplom magistra znad Wisły jest wystarczający. Dla tych jednak, którzy mają możliwość ukończenia uczelni we Francji - bardzo polecam rozważenie takiej ewentualności. Na pewno nie zaszkodzi, a może tylko i wyłącznie pomóc.

Jak zacząć szukanie pracy?

Wiem, że w Polsce Urząd Pracy niezbyt dobrze się kojarzy. Muszę jednak przyznać, że tutejszy jego odpowiednik, czyli Pole emploi, to zupełnie inna bajka. Owszem, znalezienie pracy dzięki w/w urzędowi nie jest w żaden sposób gwarantowane, ale warto się tam zarejestrować, gdyż możemy dzięki temu zyskać dość sporo różnych "bonusów". To właśnie dzięki Pole emploi odbyłam dwa, trzymiesięczne kursy językowe oraz trzy krótkie staże. Poza tym istnieje szansa, że urząd pracy wyśle nas na kursy doszkalające lub formacje przygotowujące do wykonywania jakiejś konkretnej pracy. Co ważne - dzięki temu, iż będziemy w Pole emploi zarejestrowani, to wszelkie koszta takich kursów, szkoleń czy formacji ponosi właśnie powyższy urząd.
Ponadto na stronie Pole emploi można znaleźć wiele ofert pracy we wszystkich regionach Francji. Ogłoszenia dotyczą bardzo wielu branż i sektorów działalności. Nie są to zazwyczaj oferty z tzw. "najwyższej półki", ale myślę, że można przeglądać i wysyłać aplikacje - od czegoś przecież trzeba zacząć :)

Francuzi, to naród bardzo zasadniczy i nie ma mowy o błędach ortograficznych, gramatycznych czy stylistycznych w CV, czy listach motywacyjnych. Klarowność, przejrzystość i zawartość merytoryczna w naszych dokumentach aplikacyjnych, to podstawa. Być może wydaje się Wam idiotyczne, że piszę o rzeczach niby tak oczywistych, ale uwierzcie mi: wiem z pierwszej ręki jakie "kwiatki" ludzie potrafią powypisywać w swoich życiorysach i listach motywacyjnych (mój mąż często rekrutuje ludzi do pracy u siebie w firmie i czasami opowiada mi różne historie). Co ważne: CV we Francji powinno być trochę inaczej skonstruowane niż takie polskie, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Wiadomo, że wykształcenie i znajomość języka, to bardzo ważna informacja dla potencjalnego pracodawcy, ale najistotniejsze są kompetencje, które posiadamy do wykonywania danej pracy. Pracodawcę najbardziej interesuje to, co tak faktycznie i praktycznie potrafimy (znajomość programów komputerowych i języków obcych, umiejętność zarządzania zespołem, obsługa kasy fiskalnej, zdobyte doświadczenie na podobnym stanowisku itd.). CV i list motywacyjny powinny być dostosowane do konkretnej oferty, na którą aplikujemy i raczej należy zapomnieć o tzw. hurtowym wysyłaniu aplikacji w ciemno.

W internecie można znaleźć mnóstwo stron z ogłoszeniami o pracę. Wybierając sektor działalności i region odnajdziemy oferty, które być może nas zainteresują. Z własnego doświadczenia wiem, że w małych miastach i miasteczkach jest o wiele trudniej o zatrudnienie. W Paryżu pracy jest sporo, ale za to koszt życia i utrzymania, również nieporównywalnie większy do mniejszych miast. Tak więc decyzję o wyborze miejsca zamieszkania warto przemyśleć dwa razy. Wiem, że czasami nie ma się wyboru (my z mężem niestety go nie mieliśmy), ale gdybyśmy mogli zdecydować gdzie chcielibyśmy zamieszkać, stawialibyśmy na Lyon albo Dijon. Paryża w ogóle nie bierzemy pod uwagę. No, ale to tak na marginesie w ramach osobistej dygresji ;)

We Francji sprawdza się często wysyłanie tzw. kandydatur spontanicznych. Jak to wygląda? Wybieramy sobie firmę/ placówkę, w której chcielibyśmy pracować i wysyłamy do niej swoją aplikację. W takiej sytuacji warto zaznaczyć jaki dział, bądź stanowiska nas interesują, tak aby potencjalny pracodawca mógł wiedzieć czy potrzebuje akurat kogoś takiego jak my. Jeżeli okaże się, że w chwili obecnej nie prowadzona jest żadna rekrutacja, to firma/ placówka/ urząd będą miały naszą aplikację w bazach danych i zawsze istnieje szansa, iż w przyszłości się do nas odezwą.

Może Was to zaskoczyć, ale tzw. poczta pantoflowa i sieć kontaktów oraz koneksji ma we Francji często ogromne znaczenie podczas poszukiwań. Ludzie tutaj nierzadko polecają się nawzajem, co nie ma żadnego związku z korupcją, czy jakimiś niecnymi praktykami. Nie ma również co liczyć na taryfę ulgową, jeżeli uda nam się pracę otrzymać dzięki sieci kontaktów - owszem, ktoś nam pomógł bo nas polecił, przeszliśmy proces rekrutacji i zaczęliśmy szczęśliwie pracować, ale to nie znaczy, że będziemy traktowani jak ktoś wyjątkowy. Pracować i szanować swoje stanowisko trzeba niezależnie od tego czy ktoś nam w jakiś sposób delikatnie pomógł, czy też nie.

Co jeszcze warto wiedzieć szukając pracy:

CV i listy motywacyjne nadal we Francji bardzo często wysyła się zwykłym listem, a nie drogą elektroniczną - prawda, że fajnie? :)
Listy motywacyjne często w takich sytuacjach pisze się ręcznie
Warto przejść się również osobiście do miejsc, w których chcielibyśmy pracować - pierwsze wrażenie jest często bardzo istotne i może pomóc chociażby dostać się na rozmowę kwalifikacyjną (wysłana aplikacja może zaginąć w gąszczu setek maili)

W jakich zawodach najłatwiej o pracę we Francji?

Wiem, że czasu cofnąć nie mogę, ale jedną z decyzji, których żałuję jest ta o wyborze kierunku studiów. Skończyłam kulturoznawstwo na SWPS w Warszawie i podyplomowe studia z marketingu kultury na UW. Wszystko pięknie i zajęcia ze studiów wspominam z łezką w oku bo takie były ciekawe, ale cóż mi z tego przyszło? Nie mam żadnej konkretnej specjalizacji, zawodu czy fachu w ręku. Jestem humanistką i nie dla mnie ekonomia, inne bankowości czy medycyna, ale brak konkretnego zawodu, który dałyby mi moje studia, odbija się teraz szerokim echem i sprawia sporo problemów. Wydawać by się mogło, że po kulturoznawstwie mogę robić mnóstwo różnych rzeczy, ale co z tego skoro żadnych konkretów mi to nie dało?

Szczerze i naprawdę z dobroci serca polecam każdemu kilkakrotne zastanowić się nad wyborem studiów, gdyż ta decyzja może później odbijać się nam czkawką. Uwierzcie mi, że po takich kierunkach studiów jak kulturoznawstwo, stosunki międzynarodowe, politologia, filozofia czy psychologia ciężko będzie znaleźć pracę "w zawodzie" o ile w ogóle o jakimś konkretnym fachu w przypadku takich ogólnych studiów (poza psychologią oczywiście) możemy tu mówić. Nie mam zamiaru nikogo w tym momencie urazić ani zniechęcić, gdyż sama jestem humanistką z krwi i kości i nie mogłabym studiować np. medycyny, czy informatyki. Po latach od skończenia uczelni widzę jednak, że wybór studiów, to naprawdę bardzo poważna i istotna kwestia. We Francji liczą się konkrety, czyli dyplom, który da nam ZAWÓD, a nie tylko tytuł magistra przed nazwiskiem.

Powracając jednak do tematu związanego z zawodami, które we Francji "mają wzięcie", to chyba żadnym zaskoczeniem nie będzie, gdy wymienię:

informatyków
programistów
inżynierów różnej maści: budowy maszyn, elektroników, chemików, itd.
fizjoterapeutów
lekarzy
sprzedawców
dentystów
zawodowych muzyków (np. nauczycieli gry na instrumentach, muzyków orkiestrowych, itd.)
kucharzy
ekonomistów i ludzi z branży bankowości

Jeżeli macie to szczęście i wykonujecie któryś z powyższych zawodów a do tego znacie świetnie francuski - raczej nie będzie mieć problemów ze znalezieniem zatrudnienia nad Sekwaną (oczywiście czeka Was nostryfikacja dyplomu, ale tym nie radziłabym się zrażać - jest to czasochłonne, ale wykonalne).

We Francji są również zawody, które "czekają" na imigrantów, gdyż rodowici Francuzi nie chcą ich wykonywać. Należą do nich między innymi:

opiekunowie osób starszych i niepełnosprawnych
sprzątaczki i gosposie
wszelkiej maści pracownicy fizyczni, czyli ludzie z branży budowlanej, remontowej
osoby do prac sezonowych przy zbiorze tabaki, winogron, brzoskwiń, itd.

O poszukiwaniach pracy we Francji mogłabym pisać jeszcze wiele, ale może pokuszę się o dodatkowy post w tej kwestii. Nie wyczerpałam wszelkich tematów związanych z szukaniem zatrudnienia i swojej drogi zawodowej, a więc na pewno w ciągu najbliższych dni na blogu pojawi się kolejny wpis z tym związany.

Jeżeli macie jakieś uwagi, własne doświadczenia - podzielcie się w komentarzach.

Chciałabym zaznaczyć, że nie miałam zamiaru nikogo ani urazić, ani zniechęcać jeżeli chodzi o marzenia o emigracji do Francji. Mieszkam tu od 2,5 roku i nie raz dostałam dość ostro po nosie, a więc jestem po prostu realistką. Nie chciałam opisywać tutejszych realiów w "różowych barwach", gdyż nie miało by to najmniejszego sensu. Wiem, że każdy jest inny, każdy ma swoje marzenia, plany, wykształcenie i każdemu może się udać. Chciałam jedynie podkreślić, że na emigracji nigdy nie jest z górki jeżeli chodzi o sprawy zawodowe i że należy brać pod uwagę wszelkie scenariusze. Wszystkim tym, którzy marzą o wyjeździe do Francji życzę powodzenia z całego serca i trzymam za nich mocno kciuki :) Z przyjemnością odpowiadam też na wiele maili z zapytaniami o życie we Francji i na kolejne również z radością odpiszę :)

Tymczasem pozdrawiam serdecznie deszczowego dziś Pontarlier!

Marzenia o emigracji kontra rzeczywistość, czyli kilka porad dla tych, co planują wyjazd do Francji

2014-06-18T17:16:00.000+02:00

Od dawna dostaję sporo e-maili od młodych osób z Polski, które pytają mnie o życie we Francji, gdyż sami noszą się z zamiarem emigracji do tego pięknego kraju. Postanowiłam więc zawrzeć w tym poście trochę praktycznych informacji i moich subiektywnych obserwacji dotyczących zmagań z tutejszymi realiami. Mam nadzieję, że ten wpis okaże się pomocny i rozwieje choć odrobinę wątpliwości młodych Polaków, chcących zacząć nowe życie we Francji.

JĘZYK FRANCUSKI

Wiele osób ciągle żyje w przekonaniu, iż znając nawet bardzo dobrze język angielski poradzi sobie wyśmienicie na francuskiej ziemi i z marszu znajdzie świetną oraz ciekawą pracę - otóż niestety nie. Francuzi są bardzo oporni i niechętni do rozmów w języku innym niż ich ojczysty, a konwersacje po angielsku ograniczają do niezbędnego minimum - np. podczas spotkań biznesowych, czy wymian studenckich typu Erasmus. Uwierzcie mi, że nawet młodzi ludzie, którzy skończyli świetne studia we Francji w wielu przypadkach nie mówią po angielsku, o innych językach obcych nie wspominając. Z czego wynika ta francuska niechęć lingwistyczna? Przede wszystkim z poziomu nauczania języków obcych we francuskich szkołach - podobno jest niezwykle niski i mało komu chce się zgłębiać tajniki choćby angielskiego na własną rękę. Poza tym po prostu lenistwo i "narodowa duma" często stereotypowo podtrzymywana przez Francuzów "zamyka" ich na konwersacje w obcych językach. Znam oczywiście sporo rodowitych mieszkańców Francji, którzy biegle władają angielskim, niemieckim czy hiszpańskim, a nawet chińskim, ale proszę uwierzcie mi, że to naprawdę nie jest tutaj normą. Tak więc marząc o życiu we Francji powinniśmy przede wszystkim postawić na naukę francuskiego - bez znajomości tego języka na poziomie chociaż średnio - zaawansowanym, nie ma co marzyć o ciekawej i dobrze płatnej pracy. Znajomość innych języków obcych jak angielski, czy niemiecki będzie oczywiście zawsze dodatkowym atutem, ale trzeba sobie wbić do głowy raz na zawsze, że bez znajomości francuskiego nie ma co się łudzić, że zdarzy się cud i będziemy robić zawrotną karierę nad Sekwaną.

Gdzie uczyć się francuskiego?

Wszystkim tym, którzy mieszkają jeszcze w Polsce, a póki co mają w planach wyjazd do Francji polecałabym z czystym sumieniem wszelkie sprawdzone kursy językowe w dobrych szkołach. Z własnego doświadczenia mogę podpowiedzieć, że najlepiej na takie zajęcia uczęszczać do osoby, której językiem ojczystym jest francuski. Przed wyjazdem do Francji zapisałam się na indywidualne korepetycje do młodej Ukrainki, która skończyła w Polsce filologię romańską. Dziewczyna była przesympatyczna i mało wymagająca jeżeli chodzi o koszta, ale oprócz odmiany czasowników avoir i etre, niczego więcej się u niej nie nauczyłam. Warto więc zapisać się do poleconej szkoły lub nauczyciela i mieć pewność, że czas i pieniądze, które inwestujemy nie pójdą na marne. Wiadomo, że przy nauce języka bardzo dużo trzeba pracować samemu w domu, robić wiele ćwiczeń, dużo czytać i się osłuchiwać, ale uwierzcie mi, że nauczyciel ma OGROMNE znaczenie! Po trzech kursach jestem w stanie rzetelnie potwierdzić, że profesorowie akademiccy, z którymi miałam zajęcia na Uniwersytecie w Besancon byli po prostu fenomenalnymi belframi, którzy w logiczny i zrozumiały sposób potrafili wytłumaczyć nawet najbardziej zawiłe zagadnienia gramatyczne. Świetna kadra i doświadczenie mają naprawdę bardzo duże znaczenie jeżeli myślimy o nauce języka obcego.

Jeżeli natomiast już jesteście we Francji i czujecie się trochę zagubieni w nowej rzeczywistości, polecam poszukać informacji w internecie o darmowych kursach francuskiego w Waszym miejscu zamieszkania. Wiadomo, że w dużych miastach takich opcji jest dość sporo i można wybierać, ale w mniejszych miejscowościach już nie jest tak kolorowo. Warto zarejestrować się również w Pole emploi, czyli francuskim Urzędzie Pracy (wiem, że w Polsce to nieciekawie się kojarzy, ale we Francji jest znacznie lepiej). To właśnie dzięki Pole emploi odbyłam 2 darmowe i kilkumiesięczne kursy językowe oraz miałam możliwość załapania się na trzy krótkie staże. Urząd Pracy we Francji naprawdę może nam pomóc, choć niestety często trzeba tam chodzić, pisać, dzwonić i upominać się o swoje. Moim zdaniem jednak warto, gdyż płatne kursy francuskiego tutaj są okrutnie drogie i mało którą osobę bez wysokich zarobków po prostu na nie stać.

Kiedy zacząć naukę języka?

Jak najwcześniej jest to możliwe! Jeżeli dopiero zaczynacie studia i planujecie emigrację po uzyskaniu dyplomu, to najlepiej zapisać się na francuski już wtedy, kiedy tylko postanowicie, że chcecie wyemigrować. Niestety ten piękny język do łatwych nie należy, ale z drugiej strony nie ma co się od razu zniechęcać. Im szybciej jednak zaczniecie naukę, tym pewniej będziecie się czuć i łatwiej Wam będzie już po przyjeździe do Francji.

Jak się uczyć?

Oprócz standardowych kursów i zajęć, polecam Wam dużo czytać po francusku - mogą to być zarówno książki, czasopisma, jak i strony internetowe, czy choćby komiksy. Super sprawą jeżeli chodzi o osłuchanie się z językiem jest codzienny, choćby kilkunastominutowy kontakt np. z francuskim radiem. Osobiście polecam stację France Inter (można słuchać online), gdzie znajdziecie informacje o tym co się dzieje aktualnie we Francji, jak i na świecie. Ponadto mówią tam czysto, płynnie i bardzo wyraźnie, a więc nie ma większego problemu ze zrozumieniem.

Świetną metodą do nauki jest również oglądanie francuskich filmów z polskimi napisami - można osłuchać się z językiem potocznym i wyłapać sporo zwrotów, których używa się np. tylko w mowie.

Podsumowując: bez dobrej znajomości języka, nie ma co porywać się z motyką na słońce i planować emigracji do Francji. Taka jest brutalna rzeczywistość.

FORMALNOŚCI PRZED WYJAZDEM

Od 1 lipca 2008 roku, obywatele Polski nie muszą posiadać żadnych pozwoleń na pracę we Francji (to samo dotyczy pozwolenia na stały pobyt na terenie tego kraju). Dzięki temu, iż jesteśmy członkami Unii Europejskiej możemy cieszyć się takimi oto przywilejami. Warto pamiętać jednak o ważnym dowodzie osobistym i paszporcie - czasami potencjalny pracodawca wymaga posiadania tego drugiego dokumentu, mimo iż teoretycznie można się tu legitymować naszym polskim dowodem osobistym.

Polskie prawo jazdy jak najbardziej obowiązuje we Francji i nie ma potrzeby wymieniać go na francuskie.

Przed wyjazdem warto udać się do tłumacza przysięgłego, który dokona tłumaczeń ważnych dyplomów i certyfikatów (np. językowych). Jeżeli myślicie o podjęciu studiów uzupełniających we Francji, to warto się upewnić czy potencjalna uczelnia nie wymaga np. przysięgłego tłumaczenia wykazu wszystkich zaliczonych wcześniej przedmiotów i ocen (punktów). Wszelkie tego typu tłumaczenia warto wcześniej załatwić w Polsce, gdyż we Francji będziecie narażeni na co najmniej podwójne koszta.

SZUKANIE MIESZKANIA WE FRANCJI

To jest temat rzeka i można by o tym pisać i pisać... Nigdy nie mieszkałam np. w Paryżu, ale z doświadczeń mojego męża i wielu naszych znajomych mogłam wywnioskować, że szukanie lokum w stolicy Francji, to istna droga przez mękę...

Przede wszystkim ceny - powalają często na kolana i tak np. jeden z kolegów mojego męża płacił ponad 800 euro miesięcznie za 14-metrowy pokoik z umywalką! Oczywiście plus rachunki za internet i zużycie wody, prądu, ewentualnie gazu, itd. Wybierając więc Paryż jako miejsce naszej emigracji należy pamiętać, że koszty wynajmu mieszkania, czy pokoju mogą nas nieźle dobić finansowo (i psychicznie).

Jeżeli chodzi o sam proces poszukiwań, to już tutaj bardzo często zaczynają się schody. Po pierwsze: mało kto we Francji wynajmuje mieszkanie bezpośrednio, gdyż woli cała papierkową i tzw. "brudną" robotę zlecić agencji nieruchomości. Po wizycie w takowej agencji niejednokrotnie włos się na głowie jeży, gdyż ilość wymaganych dokumentów i zaświadczeń przyprawia o zawrót głowy. Oprócz standardowo wymaganych zaświadczeń o zatrudnieniu i zarobkach + wyciąg z konta bankowego, należy wskazać osoby trzecie, które będą naszym "żyrantem", czyli osobą, na która spadną wszelkie opłaty w razie gdy np. stracimy pracę lub wydarzy się jakiś inny wypadek losowy. W większości przypadków takimi "żyrantami" są rodzice, starsze rodzeństwo lub ktoś inny z rodziny. Mało która agencja wynajmie mieszkanie bez takiego zabezpieczenia.

Gdy uda nam się bez szwanku przejść całą procedurę dotyczącą wynajmu mieszkania i szczęśliwie podpiszemy umowę, będziemy musieli wpłacić kaucję w wysokości co najmniej jednego czynszu. Ponadto wszelkie dodatkowe opłaty jak: woda, gaz, prąd, telefon, internet, kablówka, ogrzewanie - są naliczane dodatkowo. No i co bardzo istotne: gdy już wynajmiesz mieszkanie, podpiszesz umowę, to czeka cię teraz załatwianie formalności związanych z rachunkami. Trzeba zadzwonić do EDF (firmy dostarczającej prąd) i podać swoje dane oraz dokładny adres wynajmowanego mieszkania, na który będą przychodzić rachunki (na nasze nazwisko). Podobnie jest z GDF (firma dostarczająca gaz). Taka sama droga czeka nas w załatwianiu internetu i ewentualnej telewizji kablowej czy satelitarnej - wszystkie umowy są na nasze nazwisko i na adres mieszkania, które wynajmujemy.

WAŻNE: We Francji nawet jak się wynajmuje mieszkanie, to płaci się tzw. podatek od zamieszkania (co roku mniej więcej w październiku wysyłane jest rozliczenie). Nie ma mowy o tzw. wynajmie bez papierów, czy "na czarno" - mieszkasz, to rachunki są na Twoje nazwisko, umowa z agencją nieruchomości również, a więc i podatek musisz od wynajmowanego lokum odprowadzić (podatek dochodowy, to już zupełnie oddzielna bajka).

Co istotne: podatek od zamieszkania nie jest taki sam dla wszystkich miast, miasteczek i wsi we Francji i jest uzależniony od gminy, w której wynajmujemy lokum. Na przykład w miejscowości Doubs, w której obecnie mieszkamy podatek od zamieszkania wynosi nieco ponad 10% wysokości rocznego czynszu; w sąsiednim, dosłownie do nas "przyklejonym" Pontarlier taki podatek, to już prawie 19% wysokości rocznego czynszu! Warto więc w momencie poszukiwań mieszkania i na takie rzeczy zwracać uwagę.

No i na koniec wątku dotyczącego mieszkania: w praktycznie każdym ogłoszeniu znajdziecie informacje o wysokości zużycia prądu i gazu w danym lokum (co przekłada się na późniejsze rachunki). Najlepsza opcja to mieszkania, których zużycie wynosi pomiędzy A i C, ewentualnie D. Literki E, F, G zwiastują duże zużycie prądu i gazu, a co za tym idzie - duże rachunki.

Ponadto z własnego doświadczenia polecam Wam szukać mieszkań ogrzewanych gazem. Nasze poprzednie lokum w Chalon sur Saone dość mocno zrujnowało nasz budżet, gdy w rozliczeniu rocznym musieliśmy dopłacić ponad 800 euro za prąd, który naciągnęło nam ogrzewanie (co najgorsze: w mieszkaniu i tak cały czas było zimno). Tak więc gaz dużo bardziej się opłaca, mimo, że do tanich również nie należy. No, ale to taka moja osobista rada ;)

W najbliższym czasie możecie liczyć na kolejny post, w którym napiszę o poszukiwaniach pracy we Francji, tutejszej biurokracji (między innymi o zakładaniu konta bankowego), ubezpieczeniach i zawieraniu związków małżeńskich.

Czekam na Wasze uwagi i komentarze - być może o czymś zapomniałam albo coś mi umknęło i bardziej doświadczone emigrantki mogą to uzupełnić :)

Miłego wieczoru!

Kadry z Podlasia

2014-05-30T21:39:00.000+02:00

Nowy post miał być na początku tygodnia, ale się nie udało. Nic straconego jednak, gdyż to właśnie dziś zapraszam Was na małą wycieczkę po Podlasiu.

Pisałam już kiedyś trochę o tym regionie Polski, przy okazji zdjęć z Białegostoku. Mam nadzieję, że niektórych z Was zachęciłam do odwiedzenia tego zakątka naszego pięknego kraju, a jeżeli nie, to być może dzisiejsza fotorelacja podsunie Wam pomysł na jeden z letnich weekendów :)

Podlasie, to region bardzo zielony i naprawdę malowniczy jeżeli chodzi o przyrodę. Amatorzy pieszych i rowerowych wycieczek, kajakarze czy najnormalniejsi w świecie turyści nie wyjadą stąd w poczuciu porażki i zmarnowanego czasu. Podlasie łączy w sobie dziką, pełną niespodzianek przyrodę, jak również wielkomiejski szyk. Białystok, to miasto, które na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat rozwinęło się w bardzo szybkim tempie. Jest to dość spora metropolia na wschodniej mapie Polski, gdzie styka się wiele kultur i religii. Poza tym stolica Podlasia, to znaczący i duży ośrodek akademicki ze świetną Politechniką, Uniwersytetem Medycznym, Muzycznym i wieloma innymi szkołami wyższymi. Na ulicach spotkać można tu wielu obcokrajowców, którzy przyjechali na wymiany studenckie lub po prostu na uczelnię, a więc między innymi dzięki temu miasto jest otwarte, ciekawe i barwne.

Wybierającym się do Białegostoku polecam odwiedzić Pałac Branickich, przejść się po pobliskim, dość dużym parku Planty, skosztować regionalnych smakołyków w jednej w wielu tutejszych restauracji i wybrać się koniecznie do Galerii Sztuki Arsenał - jednej z najlepszych i najbardziej znaczących w całej Polsce. Dla odwiedzających Białystok polecam również wizytę w Operze Podlaskiej, która mimo niedługiego stażu swojej działalności, stała się już istotnym miejscem na mapie sztuki i kultury w naszym kraju.

Podczas mojego ostatniego pobytu w Polsce nie miałam za bardzo możliwości, aby zwiedzać i robić wiele zdjęć. Przede wszystkim pogoda bardzo skutecznie krzyżowała wszystkie moje plany, gdyż prawie cały czas padało i było bardzo zimno... No cóż, w dzień mojego wylotu powrotnego do Francji na termometrach zobaczyłam grubo ponad 20C i było mi strasznie smutno, że gdy ja muszę wracać, to ciepło i słońce zawitały na Podlasie.

Zapraszam Was na wycieczkę po Mielniku - małej, podlaskiej miejscowości, położonej malowniczo w dolinie rzeki Bug. Miasteczko jest urokliwe, zadbane i prężnie się rozwija stawiając na turystykę. Udało nam się odwiedzić Muzeum w Mielniku, gdzie można dotknąć strojów z filmowej Trylogii Henryka Sienkiewicza. Podobno reżyser pod urokiem mielnickich terenów postanowił przekazać na rzecz Muzeum dużą część kostiumów ze swoich filmów. Miło z jego strony, prawda?

Trafiliśmy również na wernisaż ikonografa, Arkadiusza Świętchowkiego, który opowiadał o swoich pracach i latach nauki spędzonych na Akademii Sztuk Pięknych w Moskwie. Przyznam, że artysta opowiadał niezwykle ciekawie, a pisane przez niego ikony (ikony się właśnie pisze - nie maluje, nie rysuje, a pisze), naprawdę mogły zachwycić.

Na stronie internetowej gminy Mielnik możecie znaleźć wiele przydatnych i praktycznych informacji dotyczących dojazdu, bazy noclegowej jak i lokali gastronomicznych. Myślę, że takie weekendowy wypad do Mielnika, to świetny pomysł dla spragnionych spokoju i ciszy mieszkańców wielkich miast. Z ciekawostek: Mielnik stara się o miano uzdrowiska, dzięki bogatym źródłom wód leczniczych. W tej niewielkiej miejscowości znajduje się również odkrywkowa kopalnia kredy, która jest jedyną tego typu czynną w Polsce - można ją zwiedzać z przewodnikiem, po wcześniejszym umówieniu.

Oto kilka kadrów z zielonego, spokojnego i pełnego magicznego uroku Podlasia!

Rzeka Bug

Muzeum Ziemi Mielnickiej, kostiumy z filmowej Trylogii

Ikona autorstwa Arkadiusza Świętochowskiego

Ruiny Kościoła Zamkowego w Mielniku

Widok na Bug z góry Zamkowej

Pozostałości po Zamku w Mielniku

Widok z góry Zamkowej

Podlaskie krajobrazy

Co nowego...?

2014-05-25T03:06:00.000+02:00

Witajcie! Nie zapomniałam o blogu - piszę tak na zapas, gdyby ktoś pomyślał, że zdezerterowałam ;) Przez trzy tygodnie byłam w Polsce i nie w głowie było mi siedzenie przed komputerem. Szykuję jednak dla Was nowy, świeżutki post z mojego pobytu w pięknej ojczyźnie, dzięki któremu będziecie mogli odkryć uroki Podlasia.

Urodziłam się w stolicy dzisiejszego województwa podlaskiego, czyli w Białymstoku (wcześniej było to województwo białostockie). Na studia wyjechałam do Warszawy, gdzie spędziłam ponad osiem lat swojego życia (studia + praca).

Gdy przyjeżdżam do Polski, to przebywam głównie na Podlasiu, które bardzo lubię i stąd moja "misja", aby ten wspaniały region przybliżyć większemu gronu odbiorców i zachęcić do odwiedzenia tegoż skrawka polskiej ziemi.

Nowy post w związku z moim pobytem na Podlasiu już na początku przyszłego tygodnia. Mam nadzieję, że poniższe zdjęcie zachęci Was do odwiedzenia tego pięknego regionu, który nazywany jest "zielonymi płucami Polski":

Książki, które polecam i te, które okazały się chybionym zakupem

2014-04-15T14:34:00.001+02:00

Wczoraj był post, w którym polecałam Wam zapoznanie się z nowym portalem informacyjnym NEOMEDIA, a dziś będzie o książkach, które pochłaniam w dość sporych ilościach.

Zawsze jak jestem w Polsce, to zostawiam sobie miejsce w walizce na nowości, które dołączą do niemałej już całkiem biblioteczki. Ostatnim razem w ojczyźnie byłam w grudniu i oczywiście nie obyło się bez odwiedzenia dużej księgarni, gdzie zaopatrzyłam się w kilka ciekawych (i mniej ciekawych) pozycji.

Na początku chciałabym Wam polecić z czystym sumieniem powieść Elizabeth Bard "Lunch w Paryżu". Jako, że zaraz po przyjeździe do Francji stałam się wielką fanką książek, w których emigrantki takie jak ja opisywały swoje życie i zmagania z nową rzeczywistością na francuskiej ziemi, tak też często sięgałam po tego typu powieści. "Lunch w Paryżu" jest właśnie jedną z nich. To historia młodej Amerykanki, która dla ukochanego z Bretanii postanowiła rzucić Nowy Jork i Londyn i zamieszkać nad Sekwaną. Książka jest momentami bardzo śmieszna, ale też i wzruszająca. Historia wydaje się bardzo prawdziwa i rzeczywista, gdzie piękno i urok Paryża przeplatane są często ze smutkiem, rozczarowaniem lub zdziwieniem głównej bohaterki. Emocje, które towarzyszą młodej Elizabeth po przyjeździe do Francji są bardzo skrajne: z jednej strony zachwyt nad potrawami, francuską kulturą, stylem życia, paryską nonszalancją, z drugiej zaś jednak strony - tęsknota za "swojskością" Ameryki i nierzadko brutalne zderzenie z rzeczywistością na obcej ziemi (szukanie pracy, brak perspektyw, uczucie wypalenia i zniechęcenia, różnice kulturowe i problemy językowe). Książka poza tym przeplatana jest wieloma przepisami na pyszne francuskie (i nie tylko) dania, które są idealnie wkomponowane w opowiadaną historię. Niestety podane przepisy są moim zdaniem dość chaotyczne i mało konkretne, a i z dostępnością wielu składników można mieć kłopot... (nawet we Francji). Generalnie jednak powieść Elizabeth Bard polecam na leniwe wieczory i sobotnie popołudnia w towarzystwie dobrej kawy. Poprawa humoru gwarantowana! Chciałabym zaznaczyć, że nie jest to literatura "najwyższych lotów", ale lekka i sympatyczna książka, po którą warto sięgnąć dla relaksu.

Kolejne powieści z cyklu "emigracyjno - wyjazdowego", to książki Isabelle Lafleche "Kocham Nowy Jork" i "Kocham Paryż". Na ich zakup skusiły mnie recenzje na kilku blogach i stronach internetowych, czego w sumie nie mogę żałować. Podobnie jak "Lunch w Paryżu", tak i powieści pani Lafleche nie są wielkimi dziełami literatury światowej, ale nadają się w sam raz na wolny wieczór, czy wakacje. Główna bohaterka Catherine, ambitna prawniczka (rodowita Francuzka) zmaga się z przeciwnościami losu i codziennością w jednej z międzynarodowych kancelarii prawniczych w Nowym Jorku. W książce "Kocham Nowy Jork" można znaleźć sporo: katorżniczą pracę w korporacji, zmagania z szukaniem mieszkania na Manhattanie, bolesny zawód miłosny, świat zarówno wielkiej finansjery, jak i prestiżowych domów mody oraz upragnioną nadzieję na prawdziwą miłość. Dalsze losy Catherine możemy śledzić na łamach powieści "Kocham Paryż" i tutaj pojawia się maleńki zgrzyt... Mianowicie: pierwsza część powieści o losach Catehrine była dosyć ciekawą, ale też i lekką przygodą czytelniczą, zaś jej kontynuacja w Paryżu, to już trochę odgrzewany kotlet... Schematyczność akcji, przewidywalność wątków i irytująca momentami naiwność (albo wręcz głupota) głównej bohaterki momentami nudzą, ale też i po prostu wkurzają! Dotrwałam jednak do końca i... wszystko wskazuje na to, że szykuje się trzecia część losów Catherine, i to znowu w innym mieście świata. Ba! Na kolejnym kontynencie! Nie wiem czy autorka rzeczywiście planuję wydanie następnej powieści z Catehrine w roli głównej, ale koniec w "Kocham Paryż" ewidentnie na to wskazuje. Tak czy siak, czytało się łatwo, lekko i przyjemnie, ale bez wielkiego "wow"!

Pozostając w klimacie Paryża i Francji chciałabym wspomnieć o poradniku "Lekcje Madame Chic" autorstwa Jennifer L. Scott. Tą książkę zaliczam do jednej z największych porażek w dziedzinie swoich księgarnianych zakupów. Poradnik jest po prostu nudny i przewidywalny i jak na mój gust ma niewiele wspólnego ze stylem, czy wizerunkiem prawdziwej paryżanki. O paryskim szyku pisałam niedawno na blogu i nadal podtrzymuję, że coś takiego nie istnieje, a więc książka Jennifer L. Scott okazała się dla mnie totalną porażką... Wiadomo, że Amerykanie zachwycają się Europą (szczególnie Francją i Włochami), a więc ich opinie są raczej mało obiektywne i trafne... "Lekcje Madame Chic", to moim zdaniem stek głupawych porad i powielanie stereotypów, które już i tak krążą po świecie i walka z nimi, to jak batalia z wiatrakami... Jennifer L. Scott w swojej książce zachwyca się rzeczami jak dla mnie oczywistymi i nie wnoszącymi nic nowego. Autorka jak naiwna nastolatka odśpiewuje peany pochwalne czerwonej szmince, nudnym kolorom ubrań i stylowi życia rodem z domów burżuazji. Jej porady w stylu: "Kontroluj poziom stresu. Kiedy czujesz, że fala stresu wzbiera, wpraw sobie nastrój" lub: "Delikatnie podkreśl swoją urodę makijażem au naturel, kiedy chcesz wyglądać świeżo i młodzieńczo" ,czy też: "Naucz się doceniać, to co już masz" są tak oczywiste, że wydawałoby się, iż nawet dziecko z podstawówki ma je głęboko wpojone. Z książki pani Scott nie dowiedziałam się nic nowego, nic mnie nie zaskoczyło, za to co drugie zdanie wprawiało w zażenowanie lub powodowało napad śmiechu. Tego poradnika nie polecam w ogóle i bardzo dziwi mnie fakt, iż Wydawnictwo Literackie podjęło się wydania takiego bezużytecznego gniota.

Przedostatnią książką, o której chciałabym napisać jest "Wiedeńska gra" hiszpańskiej pisarki, Carli Montero. Jej pierwszą powieść wydana w Polsce "Szmaragdowa tablica" był całkiem ciekawą lekturą na wolne dni, czego niestety o "Wiedeńskiej grze" do końca powiedzieć nie mogę... Wydawałoby się, że mamy tu wszystko, czego potrzebuje powieść sensacyjno - szpiegowska: mamy tajemnicę, zagadkę, mroczny zamek pod Wiedniem, inteligentną główną bohaterkę, intrygę, tajemnicze bractwo, wątek romantyczny i interesującą scenerię stolicy Austrii z początku XX wieku. Książkę przeczytałam do końca, ale tak naprawdę w jej akcję wciągnęłam się po około 100 stronach. Na początku jest nudno, nie wiadomo w ogóle o co chodzi i dlaczego, a tak naprawdę całe rozwiązanie zagadki na końcu pozostawia niedosyt i niedomówienia. Ogólnie rzecz biorąc Carla Montero pisze płynnie próbując czarować czytelnika swoją prozą strona po stronie, pozostawiając jednak dziwną "przestrzeń", która do mnie osobiście średnio trafia. Zakupu książki nie żałuję, ale czy jest to powieść wszech czasów? Na pewno nie. Tak czy siak - można sięgnąć.

Ostatnią pozycją, o której chciałabym wspomnieć jest "Suka" Katarzyny Grygi. Muszę przyznać z największą szczerością, że przez kilkadziesiąt pierwszych stron książki trochę się męczyłam, by później zatopić się w niej całkowicie. Proza Katarzyny Grygi, to historia młodej kobiety o wymownym imieniu Suka. Tytułowa bohaterka mieszka w Warszawie, jest wolnym strzelcem jeżeli chodzi o życie zawodowe, ale dzięki temu czuje się niezależna, a i na zarobki narzekać nie może. Suka jest kobietą biseksualną, ma więc problemy zarówno natury damsko- męskiej, jak i damsko-damskiej. Bohaterka jest dość specyficzna, można by rzecz mało sympatyczna, zdystansowana do ludzi i nielubiąca bezpośredniego kontaktu z innymi, ani tak zwanej "gadki-szmatki" o wszystkim i o niczym. Suka na początku trochę szokuje swoim podejściem do życia, słownictem i zachowaniem, momentami odstrasza i przeraża, by później w wielu momentach pozytywnie zaskoczyć. Główna bohaterka, to kobieta konkretna, pewna siebie i zdeterminowana. Wie czego chce i nie daje się nabrać na oklepane banały. W pewnym momencie jednak traci pracę i musi szukać takiej bardziej na stałe. Trafia do korporacji - i tutaj mamy pełny, rzetelny i klarowny obraz systemu wielkich, międzynarodowych firm: przedmiotowe traktowanie, harówka po godzinach, praca za darmo, brak szacunku i uwagi szefa - to wszystko jak najbardziej wspisuje się w obraz dzisiejszych korporacji.

Książka nie jest nudnym i naiwnym romansidłem, ani słowotokiem sfrustrowanej trzydziestolatki, ale odważnym manifestem i głosem osób z mojego pokolenia. Powieść jest mocna, ostra i konkretna - nie ma tu miejsca na banały, piękne słówka, czy infantylne czasami opisy relacji międzyludzkich. To książka bardzo prawdziwa, ale i niełatwa w odbiorze. Polecam ją jednak wszystkim bardzo gorąco i czekam na kolejną powieść Katarzyny Grygi, która ma się ukazać podobno jeszcze tej jesieni.

To tyle na dziś! A Wy polecicie mi może coś ciekawego do czytania? Za kilkanaście dni lecę do Polski i planuję szturm na księgarnię, a więc wszelkie sugestie mile widziane :)

Miłego dnia!

Powiew świeżości na polskiej scenie internetowej - gorąco polecam!

2014-04-14T16:58:00.000+02:00

Minęło sporo czasu od ostatniego wpisu na blogu, w którym cokolwiek bym polecała, a więc czas nadrobić zaległości ;) Jako, że lubię pomagać innym i wspierać interesujące i wartościowe projekty, tak właśnie dziś z przyjemnością chciałabym Wam zarekomendować coś ciekawego.

Portali informacyjnych w polskiej sieci jest dość dużo, ale niestety nie każdy z nich jest opiniotwórczy, rzetelny i niesie za sobą ciekawy przekaz. Nie chcę w tym miejscu wymieniać z nazwy kilku największych gigantów na rynku stron z newsami, ale chyba każdy wie dobrze, o których mowa.

Od kilku miesięcy prężnie działa i rozwija się strona internetowa z najnowszymi informacjami, a także wieloma innymi ciekawymi zakładkami. Tym, którzy jeszcze nie znają NEOMEDII, chciałabym krótko przybliżyć jej atuty. To strona bardzo nowoczesna, pełna soczystych kolorów, które dodają jej uroku i świeżości. Innymi zaletami jest klarowność i przejrzystość informacji oraz różnorodne zakładki, w których każdy znajdzie coś dla siebie: aktualności, gospodarka, strefa kobieca, strefa męska, nauka i technika, sport, kultura czy moda i trendy.

Myślę, że NEOMEDIA może stać się konkurencją dla najbardziej popularnych obecnie w Polsce portali informacyjnych. Polecam zajrzeć na stronę i osobiście się przekonać, że warto na niej zostać na dłużej.

Tutaj możecie zobaczyć szczegółową prezentację portalu. Gorąco zachęcam do odwiedzenia :) A co Wy sądzicie o NEOMEDII?

Miłego popołudnia!

Przedwiosenne kadry z Franche Comte

2014-04-03T22:39:00.001+02:00

Wiosna przyszła niepostrzeżenie i możemy cieszyć się słońcem, ciepłem i długim dniem (w Pontarlier słońce zachodzi kilka minut po 20:00!). Tak więc wykorzystując pierwsze przedwiosenne dni, postanowiliśmy jak co niedziela pozwiedzać okolicę :)

Zapraszam do wycieczki po naszym pięknym regionie. Poniżej zdjęcia zarówno z naszego departamentu Doubs, jak również z sąsiedniego - Jura. Może planując na przykład długi weekend majowy skusicie się na odwiedzenie pięknego regionu jakim jest Franche Comte? Gorąco polecam!

Miłego wieczoru!

W drodze do La Source de la Loue ( źródła jednej z rzek w naszym departamencie)

A oto i źródło rzeki Loue - prawda, że piękna kaskada?

La Loue

Belvedere de Renedale

W oddali miasteczko Ornans, o którym wspominała tutaj

Gorges de la Saine, czyli blisko źródła kolejnej rzeki we Franche Comte (tutaj już departament Jura)

Le Lac de Chalain, czyli piękne i urokliwie położone jezioro (znajduje się pomiędzy Champagnole i Lons le Saunier w departamencie Jura)

Les Cascades du Herisson

Największy wodospad spośród 7 kaskad Herisson

Francja - elegancja, czyli o stereotypach

2014-03-17T17:21:00.000+01:00

W jednym z felietonów na sophisti.pl pisałam już o "francuskim stylu" i "paryskim szyku". Nie mogę jednak powstrzymać się, aby nie poruszyć i nie rozwinąć tego tematu, tym razem na swoim blogu.

Na początku śmieszyły mnie te zachwyty i peany pochwalne, których mnóstwo w polskich mediach i blogosferze pt. "jakie to Francuzki są szykowne" i w ogóle jaki to one mają wspaniały styl. Po ponad dwóch latach mieszkania na francuskiej ziemi, szczerze mówiąc nóż już mi się powoli w kieszeni otwiera, kiedy po raz kolejny czytam następne bzdury o "french style". Od razu uprzedzam, że to co tu przeczytacie, to moje subiektywne obserwacje i odczucia i szanuję to, że każdy może mieć swoje zdanie. Liczę jednak, że ten szacunek działa w dwie strony. Tak czy siak, przejdźmy do konkretów.

Czy stylem można nazwać sposób ubierania się, który widać na co drugiej dziewczynie we Francji? Czy noszenie ciemnych, stonowanych kolorów, balerinek, prostych żakietów/ sweterków i wąskich czarnych spodni można zdefiniować jako konkretny, modowy styl? Tak właśnie wyglądają francuskie ulice od Paryża po Marsylię: chodzące klony w takich samych barwach i fasonach. Na modzie nie znam się za bardzo, ale mam oczy i jakieś wyczucie estetyki. Zawsze myślałam, że posiadanie swojego stylu wiąże się z indywidualnym podejściem, ze znajomością trendów, ale nie ze ślepym podążaniem za nimi i braniem wszystkiego 1:1. To co widać na francuskich ulicach, to prawie identycznie ubrane kobiety, które można od siebie odróżnić jedynie po kolorze włosów, czy torebki. Oczywiście są dziewczyny, które eksperymentują z modą, chcą być oryginalne, szperają w sieci czy w małych butikach w poszukiwaniu modowych perełek. Większość młodych Francuzek jednak ubiera się w sieciówkach i uwierzcie mi, że naprawdę niewiele osób w kraju nad Sekwaną stać na to, by odwiedzać butiki znanych projektantów...

Poza tym, na ulicach zarówno Paryża, Lyonu czy mojego prowincjonalnego Pontarlier widziałam już tyle "modowych koszmarków", że czasami żałuję, iż nie miałam przy sobie aparatu fotograficznego. Zapewniam, że wyżej wymienione "stylizacje" bez szwanku mogłyby stanąć w konkury z "perełkami", które można oglądać na znanej już dobrze w Polsce stronie, Faszyn from Raszyn.

Polakom wydaje się, że wszędzie dobrze tam, gdzie nas nie ma i że zachód Europy, to taka Arkadia, do której nam jeszcze bardzo daleko. Dlaczego tyle kompleksów tkwi w naszym narodzie? Dlaczego nie spojrzymy na polskie ulice? Czemu nie widzimy jak atrakcyjne, pomysłowe i kobiece są nasze rodzime Polki, a wychwalamy "francuski styl", który według mojej subiektywnej opinii w ogóle nie istnieje? Na ulicach Warszawy, czy innych miast w Polsce widać więcej kolorów, odwagi, ciekawych zestawień. Naprawdę wkurza mnie zachwyt nad "paryskim szykiem", co najlepiej zobrazuje powiedzenie: "cudze chwalicie, swojego nie znacie". Oczywiście i na naszych rodzimych ulicach nie brakuje swoistych "perełek", takich jak białe kozaczki, tandetne kożuszki, futerka, różowe tipsy, czy inne tego rodzaju "cuda wianki". Myślę jednak, że Polki ubierają się ogólnie rzecz biorąc ciekawiej i odważniej (w pozytywnym tego słowa znaczeniu), niż Francuzki.

Kolejna kwestia wałkowana w idiotycznych poradnikach, telewizjach śniadaniowych czy na blogach pod tytułem: "dlaczego Francuzki nie tyją"? Znowu nie rozumiem sensu powtarzania tak idiotycznych banałów i wałkowania utartych już do granic możliwości stereotypów. Tak się składa, że i owszem, kobiety we Francji są z reguły szczupłe, albo wręcz chude, ale nie wszystkie! Widać na francuskich ulicach co raz więcej pań (i panów również) z nadwagą, albo wręcz otyłych i uwierzcie mi, że nie są to turystki ze Stanów, czy Anglii, tylko rodowite Francuzki. No, ale powracając do głównego pytania dlaczego kobiety nad Sekwaną niby nie tyją, spieszę z prostą i banalną odpowiedzią: bo jedzą rozsądnie i z głową! Codzienne posiłki w tych samych godzinach, brak podjadania i litry wody mineralnej. Oto i cały sekret ich szczupłości. Francuzki nie lubią się pocić na siłowni i absolutnie nie zamęczają się godzinnymi treningami. Dużo spacerują (o ile mają na to czas), a z większych aktywności fizycznych wybierają zumbę, salsę, jogę czy pilates. Część z nich uprawia też jogging, ale nie jest to absolutnie "sport narodowy".

Kobiety nad Sekwaną nie rozmawiają o dietach (bo ich nie stosują) i wypoconych godzinach na siłowni. Cieszą się jedzeniem, traktują je jako jedną z ogromnych przyjemności i niczego sobie nie odmawiają. Oczywiście nie obżerają się i nie traktują swojego ciała jak śmietnik. Jedzą zdrowo, rozsądnie i regularnie! Dodatkowo niektórzy twierdzą, że są obdarzone dobrymi genami i mają świetną przemianę materii. Obstawałbym jednak przy wersji z mądrym, regularnym odżywianiem się, nie gloryfikując jakichś nadprzyrodzonych zdolności.

No i ostatnia kwestia, czyli szeroko pojęte dbanie o siebie i makijaż. Nieprawdą jest na przykład, że francuskie kobiety używają tylko czerwonego lakieru do paznokci. Na ich dłoniach często widać odcienie zieleni, żółci, różu czy fioletu, a nawet czerni. Mało tego, rzadkością nie są poobgryzane paznokcie z odpryśniętym już manicure. Tak więc karmienie Polek bzdurami, że wszystkie Francuzki dbają o swoje dłonie i skrupulatnie je pielęgnują, jest po prostu kłamstwem.

Jeżeli zaś chodzi o makijaż, to z moich subiektywnych obserwacji wynika, że jakieś 40% francuskich kobiet w ogóle się nie maluje (i nie koloryzuje włosów strasząc siwizną tuż pod trzydziestce), kolejne 40% robi ze swojej twarzy istne płótno malarskie, które wygląda jak dzieło przedszkolaka, no i ostatnie 10%, które do kwestii makijażu podchodzi bardzo skrupulatnie i z głową. Grupa kobiet (i bardzo młodych nastolatek), która traktuje swoją twarz ogromną liczbą "upiększaczy" i różnego rodzaju mazideł, powinna mieć jakiś odgórny zakaz ich stosowania. Grube, czarne kreski na powiekach, cienie w kolorze błękitu czy wściekłego różu, policzki a' la clown i mocno zaznaczone usta - tak wyglądające panie, to bardzo częsty widok na francuskich ulicach. Jak na mój gust - naprawdę nie ma się czym zachwycać...

Podsumowując: nie lubię generalizowania i wrzucania wszystkiego jak leci do jednego worka. Walczę cały czas ze stereotypami, choć to walka niełatwa niestety. Myślę też, że w każdym kraju, mieście czy zakątku świata można spotkać ludzi i pięknych i tych mniej urodziwych, świetnie ubranych lub mówiąc krótko "przebranych"; zadbanych i szczupłych, jak i takich, którzy do swojego wyglądu nie przykuwają najmniejszej wagi. I super, że świat jest taki różnorodny i pełen kontrastów. Dzięki temu właśnie jest taki ciekawy i inspirujący! Oklepane teksty i zdarte już do granic możliwości stereotypy odłóżmy już jednak na półkę :)

Trochę długi wyszedł mój wywód, ale mam nadzieję, że znajdą się osoby, które dobrną do końca. Jestem ciekawa Waszych opinii w powyższym temacie. Miłego wieczoru i do następnego wpisu!

Weekend w Strasbourgu

2014-03-09T00:11:00.001+01:00

Kilka tygodni temu postanowiliśmy wybrać się na weekend do stolicy Alzacji. Główną okazją i przyczyną naszego wyjazdu były moje 30. urodziny (tak, tak wiem: jestem już stara ;) Chciałam jakoś uczcić ten wyjątkowy dzień i na początku braliśmy pod uwagę wypad do Paryża, ale odległość i fakt, że już tam byliśmy kilkakrotnie sprawiły, iż stanęło na pomyśle o wyjeździe do Strasbourga.

Stolica Alzacji, to dość spore miasto jak na francuskie realia (mieszka tam ponad 270 tysięcy osób). Strasbourg urzekł nas przepiękną architekturą, malowniczą starówką i dobrą kuchnią. Nie jest to jednak miasto typowo "francuskie", co widać na każdym kroku. Myślę, że wiele osób zgodzi się, że stolica Alzacji bardziej przypomina niemieckie miasteczko, niż francuską ziemię. Różnic między Strasbourgiem, a innymi miastami w kraju nad Sekwaną jest kilka, a przede wszystkim zupełnie inna kuchnia, czyli dużo kiszonej kapusty, tłuste kiełbasy, piwo - to wszystko jest właśnie w takim niemieckim klimacie. Poza tym restauracje w stolicy Alzacji są otwarte praktycznie od rana do nocy, bez żadnych przerw, czego nie uświadczysz w innych miastach we Francji gdzie posiłek można skonsumować między 12:00 a 14:00, a później między 19:00 a 21:00 (mniej więcej tak to wygląda np. w Paryżu, w Lyonie, czy w innych większych/ mniejszych miejscowościach).

Strasbourg, to miasto pełne turystów, stąd też chyba mało sympatyczne podejście do klientów w tutejszych kioskach i sklepach z pamiątkami. Rozumiem jak najbardziej zmęczenie coraz to nowymi zwiedzającymi, ale z drugiej strony z tak obcesowym traktowaniem klientów nie spotkałam się we Francji nigdzie (no oczywiście oprócz Paryża - tamtejsi kelnerzy i sprzedawcy słyną wręcz ze swojej "niesympatyczności").

Jedyne co nam się nie za bardzo udało podczas weekendu w stolicy Alzacji, to pogoda... Praktycznie cały czas padał deszcz i przemokliśmy do suchej nitki! Tak, czy siak wyjazd był świetny, co mam nadzieję oddadzą zdjęcia choć w maleńkim stopniu. Od razu przepraszam za ich jakość: pochmurne, deszczowe niebo niezbyt sprzyja pięknym fotografiom...

Będąc w Strasbourgu koniecznie musicie spróbować flammekuehce, czyli tradycyjnego alzackiego dania, które składa się z chrupkiego ciasta prosto z pieca, śmietany, boczku i cebuli. Dla wszystkich wielbicieli takich dość "ciężkich" smaków polecam ten regionalny przysmak. Poza tym warto skusić się na kiszoną kapustę i lampkę lokalnego, alzackiego wina (nie jest najlepsze we Francji, ale generalnie bardzo smaczne). Lokalna kuchnia należy do raczej ciężkostrawnych i na pewno nie jest dietetyczna, ale będąc w Strasbourgu byłoby wręcz grzechem nie skusić się na tutejsze przysmaki :)

Miłego weekendu!

Kamienice, które mnie urzekły :)

Ulica, gdzie znajdował się nasz hotel

Nasz hotel

Stare miasto w Strasbourgu

Katedra Najświętszej Marii Panny

Dworzec kolejowy w Strasbourgu

Okolice dworca

Dworzec od środka

Petite France

Budynek liceum - prawda, że przepiękny?

Parlament Europejski

Wspomnienia po zimie w okolicach Pontarlier

2014-02-18T19:50:00.000+01:00

W powietrzu czuć już wiosnę, co z jednej strony bardzo mnie cieszy, z drugiej jednak trochę smuci... Mamy w okolicy kilka małych stacji narciarskich, więc gdzieś tam tliła się we mnie nadzieja, że uda mi się wykorzystać ostatnie momenty na doskonalenie zdobytych umiejętności na stoku.

Niestety po śniegu nie zostało już praktycznie ani śladu, a więc o jeździe na nartach mogę zapomnieć. Nic tylko czekać na prawdziwą wiosnę :)

Poniżej kilka zdjęć okolicy, w której mieszkamy, za czasów, kiedy mieliśmy jeszcze trochę białego puchu.

W przygotowaniu post o naszym krótkim weekendzie w Strasborgu, a więc szykuje się sporo zdjęć z tego przepięknego miasta.

Miłego wieczoru!

Niebieskie źródło

Tydzień we francuskich Alpach

2014-02-12T18:33:00.001+01:00

Kilka dni temu wróciliśmy z Alp, gdzie przez tydzień korzystaliśmy z uroków pięknej, śnieżnej zimy, a ja uczyłam się jeździć na nartach. W tamtym roku miałam pierwsze podejście do szusowania po górskich stokach, ale nie zdecydowałam się wtedy na kurs z instruktorem. Tym razem postanowiłam nie tracić czasu na samodzielną naukę i udawanie, że sobie poradzę i zapisałam się do grupy początkującej w Ecole de Ski Francais (ESF). Nie dość, że bardzo dużo się nauczyłam, to poznałam też fantastycznych ludzi w zbliżonym wieku, którzy tak jak ja dopiero zaczynali swoją przygodę z białym szaleństwem. Nie czułam się dzięki temu osamotniona, a wręcz podbudowana myślą, że nie ja jedna nie mam pojęcia o co chodzi w szusowaniu po górskich stokach.

Kurs trwał w moim przypadku pięć dni i był dość intensywny. Co ranek spotykaliśmy się w umówionym miejscu z grupą i instruktorką, a popołudniami doskonaliłam swoje umiejętności na alpejskich stokach na własną rękę. Skupiłam się najbardziej na trasach zielonych i niebieskich. Może za jakiś czas zdecyduję się na czerwone, ale to na pewno nie nastąpi za szybko ;) Wolę nabrać wprawy i poczuć się pewnie, a potem zobaczymy.

Na początku nie miałam zbyt wielkich chęci ani motywacji do nauki, ale już po jednym dniu zrozumiałam dlaczego tak wielu ludzi kocha ten sport. Nie dość, że spędzamy ogromną ilość czasu na świeżym powietrzu w przepięknych okolicznościach przyrody, to dotleniamy się i ćwiczymy praktycznie wszystkie partie mięśni. Do dziś czuję zakwasy i mam dość sporego guza na łydce, ale co tam! Najważniejsze, że się przełamałam, spróbowałam i bardzo mi się to spodobało.

Dla wszystkich niezdecydowanych gorąco polecam jazdę na nartach. Myślę, że naprawdę każdy bez wyjątku może się nauczyć jak sobie radzić z szusowaniem po górskich stokach i mieć przy tym mnóstwo radości. Jest to niestety sport dość kosztowny jeżeli weźmiemy pod uwagę zakup sprzętu (czy nawet jego wypożyczenie), skipass, kurs z instruktorem i zakwaterowanie. Przejrzałam jednak również polskie strony internetowe w poszukiwaniu stacji narciarskich i z radością stwierdziłam, że nie brakuje takowych w niemal każdym zakątku Polski (na nartach w naszym kraju można jeździć chociażby na Warmii i Mazurach, Lubelszczyźnie, czy Pomorzu i Kujawach o południu Polski nie wspominając, bo to rzecz oczywista ;).

Ze swojego krótkiego doświadczenia mogę doradzić, aby nie oszczędzać na dobrej jakości, nieprzemakalnych ubraniach, a przede wszystkim rękawiczkach i kasku. Tego ostatniego nie miałam i jeździłam w zwykłej czapce, co niestety skończyło się jednym z wielu dość bolesnych upadków... Całe szczęście oprócz lekkiego bólu głowy nic mi się nie stało, ale podjęłam decyzję, że bez kasku następnym razem nigdzie się nie ruszam ;)

Poniżej kilka zdjęć z naszej wyprawy do Les Gets, a już niebawem między innymi post o zimie we Franche Comte. Miłego wieczoru!

PS Zdjęcia z czerwonych szlaków robił mój mąż.

Widok z naszego balkonu

Pada śnieg...

Intensywny kurs francuskiego

2014-01-16T18:55:00.001+01:00

Dość długo zbierałam się do utworzenia tego wpisu, ale dłużej już odkładać tego nie powinnam :)

Dla wszystkich Polek/ Polaków, którzy wyemigrowali do Francji, jak również dla osób, które uczą się pięknego języka, jakim jest francuski, ten post mam nadzieję okaże się przydatny.

Jeszcze przed przeprowadzką do Pontarlier podjęłam decyzję, że zapiszę na intensywny, miesięczny kurs na uniwersytecie w Dijon. Z racji tego, iż przeprowadziliśmy się do Franche Comte, plany zmieniłam na uczelnię w Besancon, czyli stolicę naszego nowego regionu. Osobiście uważam, że nigdy za mało nauki i inwestowania swojego czasu (jak również pieniędzy) w różnorakie kursy i szkolenia. Tak też podjęłam wraz z mężem decyzję, że zapisuję się na bardzo intensywne zajęcia organizowane przez uniwersytet w Besancon.

Jeżeli chodzi o wszelkiego rodzaju formalności, to najistotniejszą kwestią było (oczywiście w przypadku takich kursów) wpłacenie należnej kwoty (w całości). Nie będę owijać w bawełnę mówiąc, że kurs był tani, bo niestety nie był. Za cztery tygodnie nauki, przez pięć dni w tygodniu (w sumie 95h w miesiącu) należało zapłacić ponad 800 euro (!!!). Cena trochę "zaporowa", ale po czasie spędzonym w CLA (Centre Linguistique Appliquee, Universite de Franche-Comte de Besancon) wiem, że naprawdę było warto.

Pierwszego dnia czekał na mnie test, który miał za zadanie stwierdzić na jakim poziomie znajomości języka jestem i do jakiej grupy zostanę przydzielona. Zadania nie były trudne, choć całe "egzaminowanie" trwało ponad 3 godziny, co okazało się w sumie dość męczące. Oprócz części pisemnej, rozumienia ze słuchu, ważną kwestią było również mówienie. Spotkanie w cztery oczy z jednym z profesorów okazało się bardzo sympatyczne i w kilka sekund można było zapomnieć o stresie.

Po części testowej w wielkim napięciu czekałam na wyniki. Tego samego dnia, wieczorem okazało się, że testy poszły mi całkiem nieźle i zostałam zakwalifikowana do grupy na poziomie B 2.1. Z jednej strony byłam z siebie dumna i bardzo się ucieszyłam, ale z drugiej strony byłam przerażona, że na tak wysokim poziomie sobie po prostu nie poradzę... Przez pierwszy tydzień było ciężko i myślałam nawet o przepisaniu się do grupy z niższego poziomu, ale dzięki profesorom, innym uczniom i swojej własnej "woli walki" zostałam, czego dziś kompletnie nie żałuję.

Nie wchodząc w szczegóły i nie chcąc Was zanudzać - kurs był naprawdę świetny i bardzo dużo przez ten miesiąc się nauczyłam. Mam niestety cały czas sporo braków gramatycznych, co wychodziło co jakiś czas podczas lekcji, ale generalnie dzięki już posiadanej wiedzy, samozaparciu i ciężkiej pracy, z zajęć wyniosłam wiele nowego.

W Chalon sur Saone, gdzie mieszkaliśmy wcześniej, uczęszczałam na dwa kursy językowe organizowane przy współpracy Pole emploi, czyli francuskiego Urzędu Pracy. Nie mogę powiedzieć, że owe zajęcia były stratą czasu, ale w porównaniu do miesięcznego kursu na uniwersytecie w Besancon były naprawdę "takie sobie" (mówiąc łagodnie...).

Podsumowując: naprawdę warto zainwestować swój czas i pieniądze w profesjonalny, porządny kurs, z którego wyniesiemy ogrom wiedzy. Świetna kadra nauczycielska, ciekawe, różnorodne zajęcia, mnogość zagadnień i zadań - to jest to, co zyskałam dzięki czterem tygodniom intensywnej nauki. Owszem, zajęcia kosztowały majątek, ale dla kogoś, kto chcę rzeczywiście nauczyć się języka lub mieszkać we Francji, to doświadczenie bezcenne. Naprawdę warto!

Podczas kursu poprosiłam o polecenie odpowiednich podręczników do samodzielnej nauki w domu. Zakupiłam zatem poniższe pozycje, które Wam gorąco polecam:

1) Bescherelle, La conjugaison, wyd. Hatier - Paris, 2012

2) Bescherelle, L'ortographie, wyd. Hatier - Paris, 2012

3) Bescherelle, La grammaire, wyd. Hatier - Paris 2012

Powyższe 3 książki kupiłam w zestawie na Amazon.fr po całkiem niezłej cenie, czyli 26,03 euro.

Do całego zestawu, postanowiłam dokupić również wersję Bescherelle, Conjugaison POCHE, czyli tzw. wersję kieszonkową odmiany czasowników. Można zawsze mieć przy sobie i na przykład w pociągu, tramwaju, autobusie czy samolocie po prostu sobie przeglądać. Zapewniam, że ta edycja jest naprawdę maleńka (jak kalendarzyk kieszonkowy) i w każdej chwili "nudy" może uratować nas z opresji ;) A jakie korzyści dla naszej znajomości francuskiej odmiany czasowników! Wydanie jest naprawdę przejrzyste, zrozumiałe i konkretne. Polecam z czystym sumieniem (i noszę ze sobą zawsze w torebce - tak na wszelki wypadek ;)

Edycja kieszonkowa francuskiej odmiany czasowników

Podczas kursu, mieliśmy również okazję zakupienia ciekawego podręcznika do nauki języka francuskiego + zestaw ćwiczeń. Książka dokładnie, zrozumiale i konkretnie wyjaśnia wszelkie "zakamarki" francuskiej gramatyki, a egzemplarz z ćwiczeniami pozwala nam sprawdzić i utrwalić swoją wiedzę. Ten zakup uważam za jeden z najbardziej udanych jeżeli chodzi o pomoce naukowe w nauce języka francuskiego.

Wszystkie książki możecie znaleźć na Amazonie lub na innych stronach internetowych, czy też w księgarniach językowych. Polecam gorąco dla wszystkich uczących się francuskiego i kochających ten język.

Miłego wieczoru z francuskim!

Kilka kadrów z Podlasia

2014-01-07T13:29:00.000+01:00

Jak już pisałam w poprzednim poście, w grudniu udało mi się spędzić trzy wspaniałe tygodnie w Polsce. Licząc na śnieg i białe święta trochę się zawiodłam, ale za to pogoda pozwoliła na zwiedzanie okolicy mojego rodzinnego Białegostoku, czyli stolicy województwa Podlaskiego.

Jeżeli jeszcze nigdy nie mieliście okazji wybrać się w ten rejon Polski, to mam nadzieję, że poniższe zdjęcia może w jakiś sposób Was zachęcą :)

Podlasie, to bardzo zielony, trochę dziki jeżeli chodzi o przyrodę region naszego pięknego kraju (nazywany przez wielu "zielonymi płucami Polski"). Znajdziecie tu Puszczę Białowieską, Knyszyńską i Wigierski Park Narodowy z pięknymi jeziorami. To kraina, gdzie styka się wiele kultur i religii, jak również narodowości. Oprócz katolickich kościołów, krajobraz Podlasia obfituje w liczne cerkwie prawosławne, stare meczety i synagogi. W moim rodzinnym regionie mieszka najliczniejsza w Polsce grupa Tatarów, ale spotkać tu można również osoby pochodzenia białoruskiego, ukraińskiego czy litewskiego.

Jako ciekawostkę mogę Wam zdradzić, że właśnie w Białymstoku urodził się Ludwik Zamenhof, czyli twórca języka esperanto - stworzonego na potrzeby wielonarodowościowego Podlasia.

W okolice Białegostoku przyjeżdża dość sporo turystów, szczególnie z Warszawy, którzy szukają wytchnienia od zgiełku wielkiego miasta choćby podczas jednego z polskich, długich weekendów.

Jeżeli lubicie ciszę, spokój, dziką przyrodę, a przy okazji regionalną kuchnię, która obfituje w takie przysmaki jak babka ziemniaczana, kartacze, kindziuk podlaski, sękacz czy sery korycińskie, to serdecznie zapraszam do odwiedzenia tego malowniczego zakątka Polski.

Miłego popołudnia!

Zamek w Tykocinie

Rynek w Tykocinie

Zabytkowe domy na tykocińskim rynku

Budynek Urzędu Miasta w Tykocinie

Synagoga w Tykocinie

Kiermusy

Okolice Kiermus

Zamek Jantarowy Kasztel

Po dłuższej przerwie...

2014-01-03T17:13:00.000+01:00

Witajcie w Nowym Roku! Na wstępie chciałabym czytelnikom mojego bloga życzyć wszystkiego co najlepsze na te kolejne dwanaście miesięcy. Niech Wam się szczęści i wiedzie, niech Wam zdrowie dopisuje i niech Wasze marzenia się spełniają :)

Trochę czasu minęło od ostatniego wpisu na moim blogu, ale kolejne posty już niebawem i chcę wszystkich zapewnić, że póki co nie porzucam prowadzenia Polki we Francji (choć przyznam szczerze, że chodziły mi takie myśli po głowie).

Wróciłam kilka dni temu z Polski, gdzie spędziłam wspaniałe trzy tygodnie z rodziną i przyjaciółmi. Było naprawdę cudownie! Chyba trochę podładowałam akumulatory i w Nowy Rok wkraczam z pozytywną energią i nastawieniem. Na ile mi starczy tych optymistycznych emocji, czas pokaże. Tak czy siak nowy post już wkrótce, a w nim całkiem sporo przecudnych zdjęć, których autorem jest mój mąż :) Fotografie, które zrobiliśmy podczas pobytu w Polsce wyszły moim zdaniem naprawdę ciekawie i aż grzechem byłoby się nimi nie podzielić ze światem ;)

Miłego weekendu i do następnego posta!

PS Oto piękna, śnieżna zima w Pontarlier, po której zostało już tylko wspomnienie (cały śnieg się dawno roztopił przy temperaturze prawie 10 C, którą obecnie mamy...). Zdjęcie zrobione 20 listopada 2013 roku.

Widok z naszego okna, 20.11.2013

Rzymskie wakacje cz II

2013-10-27T18:12:00.001+01:00

Mimo, że od naszych rzymskich wakacji minęło już sporo czasu, miło jest powrócić do zdjęć i powspominać ciepłe, słoneczne dni, które spędziliśmy w stolicy Włoch.

Jeżeli wybieracie się do tego przepięknego miasta, to koniecznie odwiedźcie urokliwą, magiczną wręcz dzielnicę Trastevere, która jest niewątpliwie jednym z piękniejszych zakątków Rzymu. Warto wybrać się tam szczególnie wieczorową porą na kolację. Do wyboru będziecie mieć mnóstwo restauracji z pysznym włoskim jedzeniem w przyzwoitych cenach (w Rzymie jest zdecydowanie dużo taniej niż nawet na prowincji Francji). Koniecznie spróbujcie też włoskiego wina, które niczym nie ustępuje trunkom z Burgundii czy Bordeaux.

Warto zajrzeć również do Watykanu i zobaczyć Bazylikę Św. Piotra oraz Muzea Watykańskie. Przygotujcie się jednak na tłumy turystów i ogromne kolejki, które mogą znacznie ostudzić zapał nawet najbardziej wytrwałych zwiedzających. Bilet wstępu do Muzeów Watykańskich jest dość drogi, ale naprawdę warto odwiedzić to miejsce będąc w Rzymie. Jedynym wielkim minusem zwiedzania Watykanu są ogromne tłumy właśnie, które (jak stwierdziliśmy z moim mężem) psują całą atmosferę wzniosłości... Nic na to jednak poradzić nie można i jeżeli nie jest się milionerem, który za wizytę w Kaplicy Sykstyńskiej jest gotów zapłacić nawet 12 tysięcy euro, aby po godzinach podziwiać jej piękno w samotności, trzeba uzbroić się w cierpliwość, zacisnąć zęby przeciskając się w tłumie turystów i po prostu oddać się zwiedzaniu.

Zapraszam Was na kolejną porcję zdjęć z wiecznego miasta, które koniecznie trzeba zobaczyć osobiście!

Piazza de la Repubblica

Jedna z rzymskich ulic, która mi osobiście przypomina trochę Manhattan

Zamek Św. Anioła

Bazylika i Plac Św. Piotra

Piazza del Popolo

Piazza del Popolo, w drodze do Villa Borghese (Ogrody Borghese)

Panorama Rzymu

Villa Borghese

Rzymskie ulice

Schody Hiszpańskie

Latarnia Janikulum

Budynek Ambasady Finlandii

Trastevere

Polecam spróbować pysznego wina Frascati

Piazza del Popolo

Muzea Watykańskie

Wnętrze jednej z wielu sal Muzeów Watykańskich

Wnętrze Bazyliki Św. Piotra

Pieta Michała Anioła

Symboliczny nagrobek papieża Jana Pawła II

Plac Św. Piotra

Rzymskie kamienice

...

2013-10-13T21:57:00.001+02:00

Nie zapomniałam o blogu i bynajmniej nie zamierzam porzucić jego pisania :) Ostatnie jednak sporo się dzieje w moim życiu na emigracji, a więc nie mam czasu, ani siły za bardzo na umieszczanie nowych postów. Postaram się jednak w ciągu najbliższego tygodnia wrzucić kolejne zdjęcia z Rzymu (jeszcze trochę ciekawych mam do pokazania) i napisać co nie co.

Życzę wszystkim udanego tygodnia i dużo słońca!

Rzymskie wakacje

2013-09-25T20:38:00.000+02:00

O Rzymie można pisać i pisać bez końca. Te kilka dni, które udało nam się spędzić w stolicy Italii są jednymi z piękniejszych momentów tego lata :) Nie będę się rozpisywać o zabytkach Rzymu, które większość z Was zapewne zna, bądź kojarzy ze zdjęć, artykułów czy opowieści znajomych. Chciałabym jednak podzielić się z Wami kilkoma praktycznymi radami, które może komuś się kiedyś przydadzą podczas wyjazdu do stolicy Włoch.

Oto moje subiektywne porady i spostrzeżenia z rzymskich wakacji:

1) Wszystkie najbardziej turystyczne miejsca są wręcz okupowane przez przybyszów z Indii czy Pakistanu, którzy za wszelką cenę chcą sprzedać turystom jakieś zabawki, kwiatki, obrazki, bransoletki, itd. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że ci Pakistańczycy są naprawdę namolni, a wręcz nachalni w swoich działaniach i niejednokrotnie uciekają się do użycia podstępu czy tanich sztuczek. Pod fontanną di Trevi na przykład oferują turystom "pomoc" w zrobieniu zdjęcia (szczególnie parom zakochanych). Gdy już się naiwnie uwierzy takiemu "pomocnikowi", który i owszem pstryknie nam kilka fotek naszym własnym aparatem, to wtedy ten wyciąga spod bluzy/ kurtki swój Polroid i proponuje cyknięcie "profesjonalnego" zdjęcia. Miotani wyrzutami sumienia godzimy się na taką usługę, a potem włosy nam stają dęba, gdy słyszmy ile należy zapłacić za ową "sesję" (od nas miły Pakistańczyk skasował 10 euro za dwie, marne i byle jakie fotki). Jako, że często mamy z mężem problem z asertywnością, to nie byliśmy w stanie odmówić i poszliśmy wręcz do bankomatu aby wypłacić rzeczone 10 euro i ofiarować je biednemu Pakistańczykowi, który być może ma na utrzymaniu rodzinę. Takie naiwniaki z nas niestety. Może i wstyd się przyznać, ale chciałam się z Wami tą historią podzielić ku przestrodze.

Inna krótka historia z podobnym sprzedawcą miała miejsce w Ogrodach Borghese (największym rzymskim parku). Zmęczeni dziesiątkami kilometrów, które codziennie pokonywaliśmy pieszo, postanowiliśmy przycupnąć na jednej z ławek. Po chwili podszedł do nas miły Pakistańczyk z naręczem czerwonych róż i garścią tandetnych, sznurków, które miały przypominać bransoletki. Nie czekając na nasz sprzeciw zawiązał nam po takim sznurku na nadgarstkach i mówił, że różę daje mi w prezencie. Oczywiście nie uwierzyliśmy w jego wspaniałomyślność, ale gdzieś naiwnie liczyliśmy, że da nam spokój. "Sprzedawca" wyciągnął jednak rękę mówiąc łamaną angielszczyzną, że może coś dla niego za to mamy. Jako, że ani mój mąż, ani ja nie lubimy nosić ze sobą za bardzo gotówki i wolimy płacić wszędzie kartą, wysypaliśmy mu z portfela łącznie jakieś 70 eurocentów. Pakistańczyk zrobił srogą minę, zaczął coś mamrotać w swoim języku pod nosem i patrzeć na nas z pogardą. Awantury nie było, ale sytuacja zrobiła się nieprzyjemna i napięta. Postanowiliśmy sobie, że od tego momentu będziemy po prostu udawać, że nie widzimy i nie słyszymy zaczepek pakistańskich, ulicznych "biznesmenów". Nie pomyślcie sobie proszę, że nie mamy serca! My po prostu byliśmy zbyt naiwni i daliśmy się zbajerować, a uwierzcie mi, że po kilku dniach spędzonych w Rzymie, gdzie na każdym kroku nagabują jacyś uliczni sprzedawcy badziewia, człowiek ma już po prostu dość.

Polecam więc mieć się na baczności i uważać na takich oto zaczepialskich, aczkolwiek sympatycznych Pakistańczyków.

2) Jeżeli przyjdzie Wam korzystać z transportu publicznego, to pamiętajcie, że w automatach z biletami nie można płacić kartą! Za pierwszym razem zajęło nam pół godziny znalezienie najbliższego bankomatu, aby wypłacić gotówkę i móc kupić bilet. Poza tym maszyna, z której wyskakują bilety nie wydaje reszty większej niż 6 euro. Jeżeli macie więc banknot powiedzmy 20 euro i chcecie kupić jedynie dwa lub nawet cztery bilety, to macie problem... Generalnie metro w Rzymie, z którego korzystaliśmy praktycznie każdego dnia jest odnowione, czyste i nieźle przemyślane. Stolica Włoch może się pochwalić jedynie dwoma liniami podziemnej kolejki póki co. Trzecia linia jest od dość dawna w budowie, a prace posuwają się w żółwim tempie, gdyż co chwila budowniczy napotykają jakieś pozostałości po rzymskim imperium i prace zostają wstrzymane. Ogólnie rzecz biorąc owe dwie nitki metra wystarczają, aby dotrzeć do najważniejszych miejsc w Rzymie, a resztę spokojnie można pokonać pieszo, tramwajem bądź jednym z wielu autobusów.

3) Włosi w Rzymie mówią całkiem nieźle po angielsku, a więc nie trzeba się bać paraliżu językowego ;) Owszem, w dzielnicach gdzie nie ma praktycznie turystów ciężko jest się dogadać, ale w restauracjach, na stacjach metra, muzeach czy w barach nie ma żadnego problemu. Włosi poza tym, to bardzo uśmiechnięty i kontaktowy naród i są otwarci na turystów (przynajmniej w Rzymie). Mój mąż bardzo dużo rozumiał gdy czytał napisy czy menu w knajpkach, a i mi nie było trudno zrozumieć włoskie nazwy ze względu na to, że na co dzień mam kontakt z francuskim. Te języki są bardzo do siebie podobne, oczywiście poza wymową, której nie można porównywać. Myślę jednak, że dla osób, które znają francuski albo hiszpański, zrozumienie włoskiego jest dużo łatwiejsze. Postanowiłam sobie, że jak już opanuję biegle francuski, to zacznę się uczyć włoskiego. Język piękny, melodyjny i bardzo łatwy jeżeli chodzi o wymowę dla nas, Polaków :)

4) Jeżeli chodzi o restauracje w Rzymie, to polecam zboczenie z trasy typowo turystycznej i zagłębianie się w boczne uliczki. Możecie być pewni, że znajdziecie wtedy wiele interesujących miejsc, a i ceny przyjemniejsze dla portfela. Odradzam wchodzenie do restauracji, przed którymi stoi tzw. nagabywacz i zaprasza turystów do środka bądź do ogródka. Daliśmy się 2 razy tak namówić i co prawda tragedii nie było, ale generalnie nie polecam. Najbardziej zaskoczyło nas, że po niecałych pięciu minutach od złożenia zamówienia nasze potrawy wylądowały już na stole. Trochę podejrzane jak dla mnie, ale może się czepiam...

5) Pozostając nadal przy kwestiach gastronomicznych, mogę podzielić się z Wami kolejnymi spostrzeżeniami. Za chleb i przekąski (Grissini), które kelnerzy automatycznie stawiają na stoliku, gdy tylko zasiądzie się w restauracji płaci się dodatkowo (we Francji chleb jest w cenie posiłku - bez ograniczeń). Wodę gazowaną podają w wielkich butelkach 0,75 litra, a prosząc o niegazowaną przynoszą od razu mineralną. We Francji jak się prosi o wodę bez bąbelków, to raczej jasne jest, że dostanie się taką z kranu i nikt nie robi z tego powodu problemu. We Włoszech podobno proszenie o kranówkę jest niestosowne i od razu wychodzimy na sknerę. Poza tym serwis, czyli napiwek w większości rzymskich restauracji jest naliczany od razu do rachunku, a więc nie musimy się martwić o drobne dla kelnera. Czasami jednak należy dorzucić napiwek dla obsługi oddzielnie - trzeba przejrzeć rachunek i się upewnić.

Kolejna kwestia jeżeli chodzi o rzymskie restauracje, to nie zdziwcie się, że gdy będziecie chcieli zapłacić kartą, to usłyszycie, że jest to niemożliwe. Niejednokrotnie terminal stoi na wierzchu i w głosie obsługi wyczuwa się kłamstewko, ale domyślam się, że wynika to z braku zaufania do zagranicznych kart bankowych (tak mi się wydaje, ale pewna nie jestem). Poza tym, gdy prosi się kelnera o rachunek, to można czekać i czekać w nieskończoność, a i tak trzeba podjeść do "kasjera/ kasjerki" i uiścić należność osobiście. Trochę to dziwne, ale tak już jest ;)

Jeżeli jeszcze jakieś rady i wskazówki przyjdą mi do głowy, to umieszczę je w kolejnym poście. Mam nadzieję, że nie zanudziłam Was długim tekstem, a teraz zapraszam na obejrzenie pierwszej partii zdjęć.

Koloseum nocą

Wnętrze Koloseum za dnia

Koloseum w całej okazałości za dnia

Przepiękne sosny pinie

Wzgórze Palatyńskie

Widok ze Wzgórza Palatyńskiego na Koloseum

Po lewej pozostałości po Circus Maximus

Widok na Bazylikę św. Piotra ze Wzgórza Palatyńskiego

Koloseum

"Atrakcja" turystyczna ;)

Forum Romanum

Plac Wenecki i Ołtarz Ojczyzny (ten wielki budynek)

Pomnik Juliusza Cezara

Plac Wenecki

Largo di Torre Argentina (miasto kotów)

Rzymskie koty na Largo di Torre Argentina

Możemy nawet takiego rzymskiego kociaka adoptować na odległość :)

Piazza Navona

Panteon

Okolice Piazza Navona

Fontanna di Trevi

Fontanna di Trevi nocą

Tłumy koczujące pod fontanną di Trevi...

Koniec lata

2013-09-22T19:48:00.003+02:00

Wróciliśmy dwa dni temu z kilkudniowego wypadu do Rzymu, a więc już niebawem mnóstwo nowych zdjęć z Italii znajdzie się na blogu. Zakochałam się w stolicy Włoch i już tęsknię za urokiem wielu pięknych i magicznych miejsc, które udało nam się odwiedzić. Tak niestety bywa, że wszystko co dobre, szybko się kończy, ale narzekać nie mam zamiaru. Póki co pogoda w Pontarlier jest iście letnia za dnia (ponad 20C i pełne słońce), ale typowo jesienna nocą niestety ;) Wygrzaliśmy się jednak w Rzymie, naładowaliśmy akumulatory na zbliżającą się jesień i zimę i czerpiemy garściami z dobrodziejstwa pogodowej aury, która nam towarzyszy we Franche Comte :)

Tymczasem życzę wszystkim miłego, niedzielnego wieczoru!

Na zachód od Pontarlier, czyli zwiedzania pięknego regionu Franche Comte ciąg dalszy

2013-09-06T15:40:00.000+02:00

W niedzielne poranki zazwyczaj trudno nam z mężem wysiedzieć w domu. Korzystając z tego, że początek września przywitał nas piękną, letnią, a momentami wręcz upalną pogodą, postanowiliśmy szybko zerknąć na mapę i obrać kolejny kierunek naszych jednodniowych wypadów. Tym razem padło na zachodnią część naszego departamentu Doubs, ale zahaczyliśmy również i o sąsiednią Jurę.

Myślałam ostatnio o różnicach jeżeli chodzi o mieszkanie w wielkim mieście i na prowincji, i zarówno plusów jak i minusów każdej opcji jest wiele. Fakt, iż mieszkamy w małym mieście sprawia, że na pewno żyje się tu wolniej, spokojniej i mniej stresująco. O dziwo jednak na ulicach zawsze jest mnóstwo ludzi, nieliczne kawiarenki tętnią życiem, a uliczne korki również należą do codzienności. Wielkim plusem mieszkania w Pontarlier jest bliskie obcowanie na co dzień z naturą, piękną, różnorodną przyrodą, spokojem i ciszą. Wystarczy wybrać się już kilka kilometrów za miasto aby móc oddychać pełną piersią czystym, górskim powietrzem, obserwować góry, pagórki, lasy, jeziora i strumienie. Cisza, spokój, błogostan i relaks :) Żeby nie było jednak za "kolorowo", to muszę przyznać, że tęskno mi trochę do dużego miasta, gdzie przechadzając się ulicami czułam się kompletnie anonimowa, miałam wielki wybór miejsc, gdzie mogłam wypić kawę, czy spotkać się ze znajomymi. W Pontarlier niewiele się dzieje, mimo, że co chwila organizowane są tu jakieś festiwale, festyny czy inne miejskie święta, czuje się tą "prowincjonalność", choć nie mogę powiedzieć, że jest już aż tak tragicznie ;) Wszystko ma swój urok i generalnie staram się korzystać z tego, że mieszkamy w tak pięknym regionie, choć wiem (i mnie to wcale nie smuci), że za jakiś czas będziemy się przeprowadzać do innego miasta. Kiedy to będzie, nie mam pojęcia. Wiem natomiast jedno: czeka nas jeszcze niejedna przeprowadzka i Pontarlier nie jest naszym docelowym miejscem na ziemi. Na razie cieszę się tym co mam i gdzie jestem, a czas pokaże gdzie nas los rzuci za kilka lat :)

No, ale to tak na marginesie zupełnie z tymi moimi przemyśleniami. Zapraszam Was natomiast do obejrzenia zdjęć z małych miasteczek, oddalonych o kilkadziesiąt kilometrów od naszego Pontarlier. W minioną niedzielę zawitaliśmy do Ornans, Salins-les-Bains i Quingey. Moim faworytem jest ta pierwsza mieścina: mimo, że niewielka, ale pełna uroku, ciepła i jakiegoś takiego artystycznego ducha, który unosi się w powietrzu. Salins les Bains, to również śliczne miasteczko sanatoryjno-wypoczynkowe (coś jak polski Ciechocinek czy Nałęczów). Najmniejsze wrażenie zrobiło natomiast na nas Quingey - centrum tego miasteczka to jedynie mały plac, a więc nie było za bardzo czego tam fotografować.

Miłego oglądania i słonecznego weekendu!

W drodze do Ornans

Ornans

Ornans, piękny, ogromny dom, który ktoś niedawno kupił

Ornans

Salins-les-Bains

Salins-les-Bains, ratusz

Salins-les-Bains

Salins-les-Bains, w takim domu marzy mi się mieszkanie w przyszłości ;)

Salins-les-Bains

Salins-les-Bains, zamek na wzgórzu (niestety należy do prywatnego właściciela i nie można go zwiedzać)

Salins-les-Bains

Salins-les-Bains, widok na miasto ze wzgórza i okolic zamku

Salins-les-Bains, widok ze wzgórza i okolic zamku