Polski Kierowca Ciężarówki za Granicą

Polityka Prywatności. xD

2023-09-06T15:12:00.002+02:00

POLITYKA PRYWATNOŚCI Polityka prywatności nie stanowi w pełni uniwersalnego dokumentu i wymaga dostosowania w zależności od stosowanych przez Administratora narzędzi i rozwiązań, a także w zakresie celów przetwarzania I Postanowienia ogólne 1. Niniejsza Polityka ochrony prywatności określa sposób zbierania, przetwarzania i przechowywania danych osobowych koniecznych do świadczenia usług drogą elektroniczną za pośrednictwem serwisu internetowego w domenie <<<>>> (dalej: Serwis). 2. Administratorem danych osobowych Użytkowników jest [nazwa i adres Administratora] (dalej: Administrator). 3. Dane osobowe przetwarzane są zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dalej: RODO). 4. Zbierane przez Administratora dane będą: – przetwarzane zgodnie z prawem, – przetwarzane w wyraźnie określonych celach i niepoddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami, – merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane, – przechowywane nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania. II. Cel i podstawy prawne przetwarzania danych 1. Administrator przetwarza dane osobowe niezbędne do świadczenia i rozwoju oferowanych usług dostępnych za pośrednictwem Serwisu oraz poszczególnych jego funkcjonalności. 2. Dane osobowe przetwarzane będą w następujących celach: a. rejestracji konta, weryfikacji tożsamości Użytkownika oraz realizacji umowy o świadczeniu usług drogą elektroniczną zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, w tym w szczególności poprzez zapewnienie możliwości korzystania z konta Użytkownika – na podstawie akceptacji warunków Regulaminu (art. 6 ust. 1 lit. b RODO); b. komunikacji z Użytkownikiem w celu dostarczeniu mu niezbędnych informacji oraz budowania pozytywnych i rzetelnych relacji z Nim, co stanowi prawnie uzasadniony interes Administratora (art. 6 ust. 1 lit. f RODO); c. promowania przez Administratora produktów i/lub usług własnych oraz swoich Partnerów poprzez kierowanie drogą elektroniczną Informacji marketingowych (newsletter) o ile Użytkownik wyraził zgodę na otrzymywanie takich powiadomień za pośrednictwem e-mail (art. 6 ust. 1 lit. a RODO); d. udzielenia dostępu do informacji o nowościach z branży bezpośrednio powiązanej z działalnością Administratora, o ile Użytkownik wyraził zgodę na otrzymywanie takich powiadomień za pośrednictwem e-mail (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), e. w celach analitycznych i statystycznych na podstawie prawnie uzasadnionego interesu Administratora polegającego na prowadzeniu weryfikacji aktywności Użytkowników i ich preferencji dla optymalizacji usług i produktów oraz stosowanych funkcjonalności Serwisu (art. 6 ust. 1 lit. f RODO); f. ewentualnego ustalenia, dochodzenia roszczeń lub obrony przed nimi na podstawie prawnie uzasadnionego interesu Administratora polegającego na ochronie jej praw (art. 6 ust. 1 lit. f RODO).

· · · · · · · · · · · · · · · · 3. W każdym z wymienionych powyżej przypadków (ust 2) podanie danych jest dobrowolne, jednak konieczne do zawarcia umowy lub skorzystania z innych funkcjonalności Serwisu. III. Okres przetwarzania danych osobowych 1. Dane osobowe będą przetwarzane przez okres, w którym osoba pozostaje aktywnym Użytkownikiem Serwisu (posiada konto Użytkownika), a po tym czasie przez okres niezbędny do zachowania zgodności z przepisami prawa, dochodzenia lub obrony przed ewentualnymi roszczeniami, jednak nie dłużej niż 3 lat liczone od dnia rozwiązania umowy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. 2. Dane przetwarzane na podstawie zgody będą przetwarzane do czasu wycofania udzielonej zgody z zastrzeżeniem, że wycofanie tej zgody nie ma wpływu na zgodność przetwarzania danych, którego dokonano przed tym wycofaniem. IV. Informacje o przetwarzaniu 1. Dane osobowe w zależności od celu przetwarzania mogą zostać ujawnione: a. podmiotom powiązanym z Administratorem b. podmiotom współpracującym z Administratorem, c. podwykonawcom, w szczególności podmiotom dostarczającym i obsługującym wybrane systemy i rozwiązania informatyczne, d. podmiotom obsługującym płatności internetowe, e. podmiotom świadczącym usługi kuriersko-pocztowe, f. kancelariom prawnym. 2. Dane osobowe przetwarzane przez Administratorem, nie będą/będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy ani do organizacji międzynarodowych. V. Prawa osób, których dane dotyczą 1. Użytkownik Serwisu ma prawo: - dostępu do treści swoich danych osobowych - sprostowania danych - usunięcia danych - ograniczenia przetwarzania danych - przenoszenia danych - wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania odbywającego się na podstawie prawienie usprawiedliwionego interesu administratora - wycofania zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie tej zgody przed jej wycofaniem 2. Użytkownik ma prawo do wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sytuacji, w której uzna, że przetwarzanie narusza jego prawa i wolności. 3. W procesie przetwarzania danych nie dochodzi do zautomatyzowanego podejmowania decyzji w tym do profilowania. VI. Postanowienia końcowe 1. Administrator zastrzega sobie prawo do wprowadzenia zmian w niniejszej Polityce prywatności jednocześnie zapewnia, że prawa Użytkowników wynikające z niniejszego dokumenty nie zostaną ograniczone. 2. O wszelkich zmiana w Polityce prywatności Użytkownik zostanie poinformowany poprzez komunikat dostępny w Serwisie.

Pierwszy raz w życiu nie wpuścili mnie do USA

2021-11-16T03:26:00.000+01:00

Miało to miejsce trzy tygodnie temu. Zarysuję Wam dość szczegółowo całe wydarzenie. Przekonałem się że kierowca raz na jakiś czas trafi na pewną osobę, bez względu na zawód i funkcję którą wykonuje, która przypomni mu że pewna część społeczeństwa nie ma o nas najlepszej opinii a wręcz dość bezpośrednio drwi z naszych zmagań drogowych i nic ich nie obchodzi nasza rzeczywistość.

Najpierw jednak zacznę od zarysowania szerszego obrazu w jakim większość z nas żyje już prawie od dwóch lat.

Pamiętacie jak zaczęła się pandemia? Mówiono o pewnych zawodach że są niezbędne. W to grono zaliczano lekarzy, pielęgniarki, kierowców, magazynierów, pracowników sklepów spożywczych: przepraszam jeśli pominąłem jakiś zawód. Lista jest długa. Wystawiano nas na piedestał używając superlatywów. Sam tego doświadczyłem. Na autostradzie zamiast tradycyjnego środkowego palca za zbyt długie wyprzedzanie lewym pasem, przez pierwsze dwa miesiące z okien samochodów wyciągano do mnie kciuki uznania. Do końca nie wiem czemu gdyż wykonywałem moją pracę dokładnie tak samo jak zawsze. Dobre czasy minęły i już w czerwcu nerwowość osobówek wróciła do normy. W moim przypadku pandemia dużo nie zmieniła.. Zdałem sobie jednak sprawę że kierowcy w swoich kabinach są swojego rodzaju samotnikami na różnych etatach: mniejszych i większych. Zamykanie nas w jednym pomieszczeniu na długie godziny, dni lub tygodnie nie było dla nas nowością w przeciwieństwie do reszty społeczeństwa.

Granica lądowa między Kanadą i Stanami Zjednoczonymi jest zamknięta od marca 2020 dla wszystkich obywateli oprócz tak zwanych "essential workers" czyli pracowników niezbędnych. W to grono zalicza się oczywiście kierowców, którzy są krytycznym ogniwem w przemieszczaniu się osób i dóbr. Przypomnę że najciekawszy paradoks zamknięcia granicy Kanady i USA był do 8 listopada 2021 po stronie amerykańskiej. Mimo zamknięcia granicy lądowej, każdy obywatel Kanady mógł dostać się na terytorium USA drogą lotniczą bezpośrednio z Kanady. Według mnie ta pandemia w bardzo wyraźny sposób obnażyła niespójność administracyjną na całym świecie. Globalny rynek jest fajny jak wszystko gra ale jak jest sytuacja, która wymaga współpracy na innych wyżynach niż łatwy wyzysk i szybka kasa, wtedy już nie jest tak łatwo.

Do sedna. Gdy przekraczałem granicę z Kanady do USA 27 października 2021 za kierownicą trucka, granica lądowa między naszymi dwoma krajami ciągle była zamknięta dla "non essentials". Był to mój szósty dzień pracy. Miałem za sobą przebyte pięć tysięcy kilometrów. Standardowa trasa do Vancouver gdzie dowiozłem mrożonkę. Po rozładunkach dostałem informację od spedycji że mam załadunek: jabłka i gruszki w stanie Waszyngton ale dopiero w sobotę. Spedycja i ja wiedzieliśmy, że jestem już pod koniec mojego cyklu pracy. Jako kierowca muszę przestrzegać czasu pracy. Bez wnikania w szczegóły: musiałem wykręcić obowiązkową pauzę która trwa 36 godzin. Na granicy celnik standardowo zapytał się co wiozę do USA. Odpowiedziałem że jadę z pustą naczepą na załadunek. Zapytał gdzie i kiedy. Odpowiedziałem według informacji które podała mi moja spedycja. I tutaj zaczęły się problemy. Celnik na bramce poprosił mnie o zlecenie, które miałem na szczęście wydrukowane. Postukał coś w komputerze, kazał zaparkować i zaprosił na rozmowę do środka.

W środku inny celnik poinformował mnie, że to tak nie działa i że nie mogę wjechać do USA. Zapytałem jaki jest powód. Odpowiedziano mi, że mój załadunek jest dopiero za trzy dni i nie mam żadnego interesu by przebywać na terytorium USA wcześniej. Odpowiedziałem że jestem w pracy i muszę organizować sobie czas i chcę znaleść się jak najbliżej miejsca załadunku przed resetem czasu pracy (w głowie sobie myślałem, że co jak co ale nie celnik będzie mi mówił jak mam wykonywać moją pracę i gdzie mam kręcić pauzę). Na sam koniec przyszedł przełożony i z drwiącym wyrazem twarzy powiedział mi że tutaj jest granica międzynarodowa, są pewne zasady i że mogę równie dobrze wykręcić pauzę w Kanadzie. Jeśli mi się coś nie podoba mogę złożyć zażalenie. Użyłem ostatniego argumentu jaki miałem pod ręką i powiedziałem mu że jestem kierowcą zawodowym i zaliczam się do "essential workers". Usłyszałem od celnika bardzo przekonującą odpowiedź : no i co z tego. Dostałem broszurkę z informacjami jak i gdzie złożyć zażalenie po czym zostałem eskortowany do Kanady. Dostałem również kartkę powodu odmowy wjazdu do USA na której było napisane: NON ESSENTIAL TRAVELER.

Jeśli dobrze zrozumiałem, kierowca który aktywnie uczestniczy w transporcie drogowym, organizuje sobie czas żeby być jak najbardziej efektywny i wypoczęty został uznany przez celnika jako pracownik nie niezbędny.

Powiem Wam, że przekraczanie granicy w jedną czy drugą stronę nigdy nie należało do przyjemnych. Jak w każdej warstwie społeczeństwa trafia się na ludzi miłych lub mniej miłych a czasami chamskich. Nie jestem pierwszym ani ostatnim. Mój kumpel Allan również miał sytuację podobną do mojej parę lat wstecz.

Dla złośliwych języków, które lubią mi wypominać moją niechęć do niektórych Prezydentów USA, zaznaczę że celnik nie jest od oceniania preferencji politycznych lub kultu osobowości danej jednostki. Jest od stwierdzania czy dana osoba lub towar może przekroczyć legalnie granicę. W moim przypadku stwierdzono że nie mogę. Cóż, bywa i tak. Złożyłem zażalenie, według informacji miała być odpowiedź w ciągu pięciu dni roboczych. Do tej pory czekam. Treść mojego zażalenia udostępniam niżej. Jest po angielsku.

Hello.

On wensday 27th of october 2021 at about 3 PM EST I was denied entry into the USA as a truck driver. I was told that I am a "Non-essential traveler".
I was on my way to pick up apples and pears in Wenatchee,WA (load going to Canada) Information provided by my employer stated that the pick up was scheduled for saturday 10.30.2021. I was told by CBP officer that I can only cross into USA one day before my pick up. I was given the opportunity and I tried to explain to CBP that as a professional driver I have to obey to canadian and US Hours of Service. On that same day, I finished my deliveries of freight from Quebec into British Columbia and at some point I had to reset my HOS cycle. I have worked since 10.22.2021 without any day off and I had about 15 hours of driving time left. Given the pick up information by my employer I tried to get as close as I can to my pick up location to reset my cycle. It takes 34 hours to reset the cycle of HOS in the USA. Getting closer to pick up location often means shorter transit time once pick up is done. Most of reefers loads are time sensitive. Since winter time is around I wanted to have extra hours of driving in case there are unknowns on the road. Mandatory cycle reset is required by US and canadian laws. When I was crossing into the US with intention of taking my mandatory cycle reset before my pick up I though that it was part of my essential travel duty.

I am very disappointed that CBP considered me as a "non-essential traveler" and turned me back while I was trying to perform my normal duties. I was trying to maximize my time while obeying all the laws.

Best Regards.

Rafal Zazuniuk

Cykle w Świecie Transportu Kołowego.

2019-01-27T17:45:00.000+01:00

Pracując w branży jako zwykły kierowca pracownik od ponad czternastu lat zdążyłem zauważyć parę ciekawych zjawisk, które pozwoliły mi zrozumieć jak działa rozwój przedsiębiorstw. Firmy upadają albo wybijają się na wyżyny ogromych korporacji w zależności od wielu okoliczności a szczególnie osobowości zarówno zarządzających jak i pracowników zatrudnianych przez firmy. Oczywiście sytuacja na rynku również odgrywa swoją rolę ale według mnie dwa pierwsze czynniki są krytyczne. Będzie to subiektywna opinia na podstawie obiektywnych obserwacji.

Na początku przyjmijmy, że ogólne warunki na rynku są w miarę stabilne. Mam na myśli, że nie ma żadnych „rewolucji prawnych” które zmieniają zasady gry i interesów z dnia na dzień. Jako przykład mogę podać wkroczenie na rynek europejski wschodnich przewoźników skutkiem rozszerzenia EU, lub niedawne wprowadzenie elektronicznych tachografów w Ameryce Północnej. Nie, na początku załóżmy że warunki są przewidywalne i firmy, które są na rynku oraz te dopiero wchodzące dobrze znają zasady gry i nic w najbliższej przyszłości nie zapowiada większych zmian.

Rozwój transportu kołowego, podobnie jak reszta kapitalistycznej gospodarki, jest oparty głównie na wzroście i konkurencji. Ekonomia wzrasta, frachtu do przewiezienia przybywa, więc powiększanie taboru w dużych korporacjach lub powstawanie nowych małych firemek jest rzeczą naturalną. Nie mniej jednak transport, nawet gdy gospodarka się rozwija, ma swoje cykle. Jaki cykl, zależy od typu frachtu przewożonego. Inne warunki i okoliczności panują gdy przewozi się towar na chłodnich lub na plandekach. Nie wiem jak jest w Europie ale w Kanadzie, gdy wraca się z świeżymi produktami jak owoce i warzywa, czekanie na wypłatę za wykonaną usługę bez obcinania procentów za pośpiech jest szybki. Czasami nawet parę dni w zależności czy się bierze towar prosto dla klienta czy pośrednika. Jest to najprawdopodobniej związane z większym ryzykiem i kosztem podejmowania przewozu rzeczy świeżych. Ma to również związek z tym, że takie produkty szybko znikają u konsumenta. Gdy firma odbierająca odrzuca towar z różnych przyczyn, za stracony towar obcina z frachtu. Na ładunkach dry (suchych) lub po europejsku „wszystko co się da przewieść na plandece” czas oczekiwania za wykonaną usługę waha się między trzydziestoma a sześćdziesięcioma dniami. Pewnie dlatego, że wysyłający czeka najpierw na wypłatę za towar zanim będzie miał gotówkę żeby zapłacić za przewóz. W sumie to nie ma większego wpływu na konkurencyjność i rozwijanie się firmy tylko jest dość dużą blokadą dla małych firm, które zaczynają swoje istnienie. Koszt kredytu lub obcinanie z frachtu za szybsze wypłaty zmniejsza ich marżę oraz automatycznie konkurencyjność. Osiągnięcie płynności finansowej nie przychodzi automatycznie, to dość długa droga. Chyba że ktoś zaczynając swoją działalność jest w stanie z góry wyłożyć gotówkę na koszty bieżące na dwa miesiące do przodu. Nie muszę wspominać ile kosztuje leasing lub spłata kredytu, paliwo, kierowca, składki, itd itp. Zysk z jedego składu w skali rocznej nie jest ogromy. W stosunku do inwestycji stałej (mowa o nowym sprzęcie i używanym) wynosi przeciętnie między 1 a 2 % i to też dużo zależy od tego ile auto jeździ, jakie były koszty „nieprzewidzianych” (naprawy, mandaty, kary itd itp). Nowe auto mniej się psuje (nie zawsze) a używane jest tańsze ale kosztuje więcej w utrzymaniu dlatego zysk jest bardzo podobny w obydwu przypdkach. Przy używce zawsze można mieć farta i jeździć bez większych awarii.

Pierwsze zdanie jakie usłyszałem przyjmując się do pracy jako kierowca, jeszcze będąc na przyuczeniu u Allana, to że transport ciężarowy jest oparty na kłamstwie. Muszę przyznać, że po tylu latach muszę się z tym zgodzić. Manipulacje, obiecanki, oddawanie usług za pewną lojalność, często kończy się inaczej niż pierwotnie zakładany scenariusz. Osób, które nadziały się jako zwykli kierowcy pracownicy, lub jako podwykonawcy albo właściciele swoich firm jest nie mało. W tej branży panuje zasada silniejszego i bardziej cwanego (w sumie przypomina mi to gatunek ludzki xD) Uczciwość, owszem zaczyna dopiero istnieć gdy firma wyrobi sobie pewną markę i stanie się poważnym i szanowanym graczem z określoną możliwością podstawiania aut i obsługi klienta. Wtedy znikają pośrednicy i przewoźnik dostaje frachty z tak zwanej pierwszej ręki. Nawet w tym przypadku przewoźnik musi często patrzeć za swoje plecy, bo zawsze znajdzie się ktoś kto będzie starał się zrobić to taniej i sprawniej. Ile razy gdy pracowałem na mieście spedytor kazał mi postać na ulicy pod firmą, gdzie frachty były wyrywane przez różnych przewoźników, i obserwowałem kto cofa się pod rampy.

Wracając do cykli. Na chłodniach jest tak, że praca jest sezonowa. W północnych prowincjach Kanady największe siano zbiera się od października do czerwca, poza tym okresem zaczynają się schody. Nawet nie finansowe. Firma może mieć dobre zaplecze gotówki, żeby przetrwać słabsze miesiące ale to nie zawsze wystarczy. Kierowców nie interesuje, że jest mniej roboty: oni chcą pracować, żeby ich ciągłość finansowa nawet w słabszych miesiącach byla taka sama. Jak mi to kiedyś szef powiedział: w lipcu praca jest ale nic nie zarabiamy. Zdobyć na tyle ładunków i utrzymać sprzęt w ruchu to też wyzwanie gdy warunki są nie przyjazne.

Przypadki firm, które rozrastają się dość szybko jest klasyczna. Może to wynikać z różnych sytuacji i okazji na rynku w danej chwili. Raz na jakiś czas, nawet w okresie ciągłego wzrostu w ekonomi znajdzie się jakaś większa firma, która polegnie na polu walki. Byłem świadkiem upadku trzech poważnych firm w mojej karierze: Leger, Mainsliner i Liason CanUS. Mimo pięknych kontraktów, solidnej struktury działania, upadły. Dlaczego? Powodów mogło być wiele. Złe lub zbyt ryzykowne decyzje finansowe, zakładające zbyt optymistyczne prognozy gospodarcze. Każda firma transportowa, musi liczyć się z tym, że prędzej czy później nastaje okres zwolnienia gospodarki i musi mieć odpowiednie zaplecze finansowe, żeby to wziąć na klatę. Do tego dochodzi, konkurencja innych przewoźników i ... docieramy do sedna sprawy konkuryncejności oraz błyskotliwego przechwytywania frachtów podkopując tym samym przeciwnika. Raz na jakiś czas rosnąca korporacja potyka się, inne tylko na to czychają i pożerają ją jak sępy tym samym rozwijając się więcej. Gdy firma wejdzie na pewnien poziom, powiedzmy 1000-2000 ciągników istnieje mniejsze ryzyko, że się potknie.

Najlepszy przykład to firma gdzie obecnie pracuję. Gdy zaczynałem, Prince miał około 40 ciągników i 50 naczep. Obecnie mamy tabor około 220 ciągników i 450 naczep. Bardzo długo pełzaliśmy małym taborem chuchając i pielęgnując nasze małe kontrakty. Wydawałoby się, że nigdy się nie powiększymy. Dokupywanie lub leasingowanie składów jeden po jednym nie jest aż tak trudne. Stopniowy rozwój z jednego na dziesięć ma swoje ryzyko ale jest naturalnym etapem. Ta strategia ma swój limit i jeśli ktoś kto ma ambicje na inne wyżyny musi zaryzykować więcej.

Nasza firma zaczęła się rozwijać, gdy przyjeliśmy głównego spedytora z innej kulejącej firmy. Na początku skubaliśmy im ładunki wyjazdowe (te z którymi jedzie się na zachód, żeby dostać się tam gdzie są warzywa) a gdy producenci zobaczyli, że jesteśmy wiarygodni zaczęli przenosić większość frachtów do nas. Wtedy zaistniał moment ryzyka gdyż nasz tabor z 40 ciągników w ciągu dwóch miesięcy zwiekszył się o 30 nowych maszyn nie wspominając o naczepach, o kierowcach, których trzeba było zatrudnić i kasie na paliwo, którą trzeba było wyłożyć. Jakieś siedem miesięcy później Mainsliner upadł. Spedytor, który do nas przyszedł jest rodowitym Quebeckiem co pomogło nam bardzo dużo. Tu zaczynają się uklady i osobowości spedytorów. Kto ma większą charyzmę, jest bardziej wygadany i zna oraz czuje z daleka przekręt lub da możliwość firmie potencjał rozwijania się. Oczywiście bycie „swoim” w Quebecku też ma swoją wartość. Nie ma tutaj aż tak bardzo rasizmu, ale jednak lepiej dać ładunek komuś kto rozmawia tym samym slangiem i językiem jest naturalniejsze niż imigrantowi z nietypowym nazwiskiem. Zdobycie ładunków to również nie wszytko. Zatrudnienie odpowiednich kierowców to następna kwestia. Firma jet wiarygodna gdy dowozi ładunki na czas, nie uszkadza ich ani nie ma zbyt wiele wypadków gdzie znika cały sprzęt z frachtem. W Prince przez wiele lat przyjmowało się tylko kierowców z minimalnym trzy letnim stażem pracy. Teraz jest trochę inaczej ale dalej doświadczenie jest największym punktem brania. Choć doświadczenie nie onzacza automatycznie "bycie dobrym kierowcą". Istnieją różne przypadki na tym świecie.

W transporcie jest jedna wielka zasada: ciągłe zmiany i nic nie trwa wiecznie. Każdy próbuje podkopać każdego, dlatego marże zysku są tak małe. Duże firmy w pewnym momencie nie idą na dobrze płatne frachty, tylko biorą co popadnie aby tylko kierowcy mieli pracę, sprzęt się toczył a firma na każdym składzie zarabiała mniej, do limitu opłacalności. Wtedy ilość robi swoje.

Mały przewoźnik musi jeździć za lepsze pieniądze, żeby mieć możliwość rozwoju i jest to możliwe. W całym chaosie transportu zawsze pojawiają się możliwości i okazje. Czasami trzeba wystawić się na wiatr, ale spedycje potrafią pamiętać gdy wyciągnie się je kilka razy z tarapatów.

Są jeszcze przypadki gdzie główne zasady się zmieniają, jak to miało miejsce w latach 2000 gdy EU otworzyła rynek dla polskich przewoźników. Większe firmy z zachodu nie mając wyjścia musiały pootwierać oddziały u nas, na polskich zasadach, żeby być konkurencyjnym i nie utonąć na zachodnim rynku. Zresztą, jestem wyznania, że to tylko pogorszyło warunki pracy kierowców w całej Europie. Takie poważne zmiany potrafią pociągnąć wiele firm na dno, ale dają też możliwość innym rozwoju lub zaistnienia.

Tyle moich wywodów. Podsumuję: transport to branża, w której ciągle się coś mieli i nie jest powiedziane że ten co dzisiaj jest na wozie nie potknie się i nie będzie pod. Trzeba mieć cały czas rękę na pulsie i obserwować wszystkie możliwe czynniki które wpływają na gospodarkę, na kierowców, na ich brak i tak dalej i tak dalej.

Mimo moich obserwacji do tej pory nie mogę się zdecydować na kupno własnego trucka. Jestem zbyt naiwny. Wiedziałem, że idąc we własną ciężarówkę i działalność byłbym łatwym łupem dla doświadczonych wyjadaczy. Według mojego kumpla, który nieustannie mnie namawia, dałbym sobie radę. Z jego obserwacji mam łeb na karku. Nie wiem. Cztery lata temu postanowiłem konserwatywnie zainwestować w dom dochodowy i jak na razie nie narzekam. Jestem grubo do przodu, mimo że pieniędzy które zarobiłem na razie nie widzę. Są w formie spłaconego kredytu przez lokatorów. Teraz rozmyślam nad drugą nieruchomością, ewentualnie małą knajpą z tanim żarciem w Polsce albo no właśnie: nad truckiem. Dalej lubię to co robię i nie widzę żebym miał pożegnać się z jazdą ale głos wewnętrzny mówi mi żebym ruszył tyłek i wykonał jakiś ruch.

Pożyjemy, zobaczymy. Na razie wypracowałem sobie taką pozycję w społeczeństwie, że pracuję teoretycznie dla przyjemności, podróżuję ile chcę i rok w rok biorę około cztery miesiące bezpłatnego urlopu. Czy warto ryzykować żeby zmienić ten piękny żywot? Nie wiem :D

Podpisano, Rafał Zazuniuk, kierowca zawodowy.

Nieciekawe Sytuacje w Świecie Transportu Kołowego.

2018-12-15T01:45:00.001+01:00

Witam. Rafał Zazuniuk, kierowca zawodowy z tej strony. Dawno nie pojawiałem się w formie pisemnej w internecie. W sumie nie wiem czemu zaniedbałem tą część mojej działalności. Małymi kroczkami może wrócę do pisania, zostawiając raz na jakiś czas świat mediów społecznościowych gdzie jest tylko blask i wszytko jest przedstawiane w jak najkorzystniejszym świetle. Wróćmy na chwilkę do szarej rzeczywistości.

Okazja jest dobra bo utknąłem na szlaku "Trans Canada Highway" skutkiem, co na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, zwykłej awarii. Czerwone Volvo VNL780, którym śmigam od ponad roku ma prawie 1 400 000 kilometrów przebiegu. Niezły wynik jak na rocznik 2015 prawda? Oczywiście to jest ciągnik, który przez pierwsze dwa lata swojego istnienia robił jedno kółeczko za drugim nabijając średnio dziesięć tysięcy kilometrów na tydzień. Przejąłem go gdy miał ciut ponad milion przebiegu. Wsiadając na niego pierwszy raz, mimo odcisku przebytych kilometrów i zużycia na podzespołach wydawało mi się, że to bardzo zadbane auto. Wnętrze nie zniszczone, zachowanie na drodze wzorowe, nic nie pukało ani nie stukało. Ciągnik chętny do jazdy i awarie raczej nie wchodziły w rachubę. Poza tym w naszej firmie przez trasą każdy skład przechodzi przez rutynowy przegląd.

Moja awaria to dość pospolita sprawa. Nawaliło turbo. Było oryginalne od nowości więc przy takim przebiegu to nic nadzwyczajnego. Turbo często pada bez ostrzeżenia. Tak było i tym razem. Jechałem już od dwunastu godzin. Bardziej myślałem o odpoczynku i o tym jak wyprzedzić marudera (innego trucka), który jechał bardzo nierówno i co chwila powodował, że musiałem używać hamulca górskiego albo o zgrozo, pedału hamulca. Miałem jeszcze około 70 kilometrów do miejsca gdzie chciałem zaparkować i położyć się spać. Droga nr 11 w północnym Ontario za miejscowością Longlac nie sprzyja do szybkiego wyprzedzania o ile wyprzedzanie zestawem o długości 23 metrów drugiego identycznego zestawu można zaliczyć do takiej kategorii.

To była typowa sytuacja: ja na gaz a on zgasł. Ja na gaz, a on może nie zgasł ale nie wydobył z siebie pięknego świstu, którego uwielbiam słuchać pod koniec pracy gdy jestem zmęczony. Stracił moc ale silnik chodził równo. Jedynie słyszałem cichy szum lub zgrzyt, jakby metal o metal, który zmieniał intonację na wyższy, niższy wraz z obrotami silnika. Oczy najpierw powędrowały na wskazówkę od turbinki: leży. Później temperatura wody i ciśnienie oleju: w normie. Następnie rzuciłem okiem na pobocze. Nie było go dużo z tego co pamiętałem z poprzednich tras. W tej chwili było posypane małą warstwą śniegu. Oceniłem sytuację za nie korzystną, żeby zatrzymać się i zajrzeć pod maskę. Nie odważyłbym się wjechać na pobocze tylko po to żeby się w nim zakopać i pogorszyć już i tak nieciekawą sytuację. Niebezpiecznie byłoby stanąć na drodze biorąc pod uwagę fakt, że na tym odcinku była masa zakrętów. Mały ruch nie był synonimem bezpieczeństwa. To jednak droga uczęszczana i ktoś rozkojarzony zawsze mógł mi wjechać w tyłek. Truck się toczy? Tak. Zaparkuję go w pierwszym bezpiecznym miejscu. Taki ustaliłem plan. Bez turbinki da się jechać nawet i 80 kilometrów na godzinę, jednak przy najmniejszym wzniesieniu lub oporze zestaw zwalnia. Ujechałem może z 30 kilometrów i zaparkowałem. Zajrzałem pod maskę: wszędzie sucho. Z turbinki odgłos suchego zgrzytania metal o metal. Co robić: gasić silnik, nie gasić? Podczas toczenia się do bezpiecznego miejsca postoju, wykonałem telefon do naszego pracownika od napraw i spraw mechanicznych. Powiedziałem mu co i jak. Stwierdził, że skoro mogę jechać tyle o ile to mam dotrzeć do najbliższego serwisu oddalonego o 150 km w Thunder Bay. Ok, myślę sobie, ale tak czy inaczej wolałbym stanąć na noc w bezpiecznym miejscu w razie jakby truck zdechł po drodze. Lepiej stać na pasie ruchu w ciągu dnia, gdy widoczność jest lepsza, niż w nocy.

Zadzwoniłem do kumpla, który niedawno też miał przejścia o podobnej naturze. Doradził mi, nie biorąc oczywiście odpowiedzialności, żeby lepiej nie gasić. Gdy padnie turbina i gdy wyłączy się silnik później można już go nie odpalić. Podwyższyłem ciut obroty po czym poszedłem spać. Sen nie trwał długo. Silnik zgasł po około godzinie. Komunikat na desce: niski poziom oleju. Szlag. Wyszedłem na dwór i zobaczyłem kałużę oleju. Pierwszy odruch: wyłączyłem wszystkie urządzenia elektryczne. Co prawda mam agregat na moim ciągniku (malutki silniczek dieslowy), który daje ciepło, klimatyzację oraz prąd (APU). Sęk w tym, że ostatnio nie zawsze odpala. Klima w nim już dawno nie działa, używałem go czasami, żeby podładować baterie na pauzie albo gdy było zimno dla ogrzewania. Mój szef nie serwisuje APU (nie wiedzieć czemu) więc mam mały wyciek płynu chłodniczego a czasami rozrusznik nie chce kręcić. Jak jest bardzo zimno, czasami musi zakręcić parę razy, żeby odpalić. Poziom płynu chłodniczego był poniżej minimum. Musiałem go dolać, żeby w ogóle mieć nadzieję, że odpali. Przy -15 nie ma zagrożenia życia, kabina stanowi dobre schronisko, żeby przetrwać pod warstwą koca, kołdry i ubrań. Wolałbym jednak przetrwać do rana w ciepłej przytulnej salonce. Naciskam na przycisk 'uruchom' i czekam jak na wyświetlaczu odlicza. 10 sekund. Zakręci, nie zakręci? Słyszę miły kaszel. Czy załapie? KyKyKy i bulgot. Jestem w domu. Mam prąd i ogrzewanie, noc będzie ciepła.

Rano telefon do szefa, mała aktualizacja co się wydarzyło i tak dalej. Zwykła procedura. Szef załatwił holownika i miał fuksa. Odholował tylko ciągnik a naczepą zajął się inny kierowca z naszej firmy bo akurat był godzinę za mną. Noc z niedzieli na poniedziałek spędziłem pod serwisem, rano wzięli ciągnik na warsztat i tu zaczęły się jaja.

Owszem, dość szybko stwierdzili, że faktycznie turbo jest do wymiany. Thunder Bay to jedno z większych miast w północnym Ontario ( 100 tysięcy ludności) położone nad jeziorem Superior. To ostatnie miasto gdzie dopływają statki transoceaniczne. Przybywają tutaj głównie po zboże z prerii. Jest parę warsztatów gdzie można naprawiać sprzęt, ale jeśli chodzi o części, powiedzmy że nie ma dużego zasobu. Wszytko trzeba zamawiać i czekać aż dowiozą kurierem albo z Toronto albo z Winnipegu. Gdy w poniedziałek rejestrowałem się w hotelu szacowałem, że najpóźniej opuszczę to miasto w środę. Jest piątek a ja dalej tkwię w tym samym pokoju, w tym samym hotelu.

Cena części nie odpowiadała mojemu szefowi. Podjął decyzję, że wyśle ją do Thunder Bay kurierem od swojego dostawcy. Kurier miał dowieść zregenerowaną turbinkę we wtorek rano a dotarła w czwartek po południu. Jak pech to pech. Grunt, że dotarła. Mechanik złożył wszytko do kupy w czwartek po południu. Dla zabicia czasu patrzyłem jak pracuje, pozwolili mi być na warsztacie. Szacunek dla mechanika, bo naprawdę nie obijał się tylko konsekwentnie odkręcał, przykręcał i czyścił podzespoły. Gdy złożył wszystko odpalił trucka. Wyglądało dobrze, turbinka świstała, że aż miło. Jednak dopatrzyłem się wycieku płynu z chodnicy, którego nie było wcześniej. Szlag. Już czułem, że w ten dzień nie wyjadę. Podejrzewam, choć nie mogę być pewny, że mechanik gdy wyjmował intercooler (air to air) prawdopodobnie uszkodził chłodnicę co spowodowało wyciek. Co dalej? Ta sama historia. Potrzebujemy chłodnicę a części na składzie ani w okolicy nie ma. Trzeba zamówić. Są dwie w Winnipegu i bla bla, ta sama historia. W czwartek po południu już było za późno na zmówienie tak, żeby dotarła na piątek. Dotrze może w sobotę. Może zdarzyć się tak, że mechanicy już nie będą mieli czasu aby wszytko złożyć i będę uziemiony do poniedziałku.

Po moją naczepę przyjechał przewoźnik, który dał nam zlecenie. Ładunek jest już spóźniony o tydzień. Bez obaw: jogurciki które ciągnąłem za sobą datę ważności mają gdzieś na koniec lutego. Zawaliła się jedynie logistyka magazynowa ale z tym sobie poradzą. Chodzi o to, że mi się już nudzi i zaczynam dostawać kota. Przecież ja jestem od jazdy a nie od siedzenia w hotelu nie? Owszem płacą mi dniówki, 125 CAD za każdy dzień. Hotel też opłacony ale co z tego. Mimo mojego spokojnego temperamentu powoli zaczynam mieć dość. W moje karierze kierowcy z powodu awarii już nie raz kiblowałem w hotelu. W obecnej chwili to szósty raz. Na czternaście lat kariery to raczej w normie.

Tak długie oczekiwanie, widzę po raz pierwszy w moim życiu. No cóż. Bywa i tak nie? Powtórzę: transport to ciekawa branża. Bez dwóch zdań.

Moje poważniejsze awarie w trasie:

1.
Rok 2005 - Utrata wału napędowego.
Miejsce: London, Ontario.
Pracodawca: VTL.
Czas naprawy: 2 dni.

2.
Rok 2008 - Zatarcie mechanizmu uruchamiającego wiatrak od chłodnicy.
Miejsce: Fargo, Północna Dakota.
Pracodawca: ATI.
Czas naprawy: 2 dni.

3.
Rok 2011 - Zapchanie filtru cząstek stałych oraz dzień później turbinka (Bordowy)
Miejsce: Missoula, Montana
Pracodawca: Prince.
Czas naprawy: 3 dni.

4.
Rok 2012 - Rura prowadząca do inter coolera
Miejsce: Thunder Bay, Ontario
Pracodawca: Prince.
Czas naprawy: 1 wieczór.

5.
Rok 2014 - Awaria kompresora od powietrza. (Bordowy)
Miejsce: Omaha, Nebraska.
Pracodawca: Prince.
Czas naprawy: 2 dni.

6.
Rok 2016 - Awaria związana z systemem DEF
Miejsce: Albuquerque, New Mexico.
Pracodawca: Prince.
Czas naprawy: 1 dzień.

7. Rok 2018 - Awaria turbiny (Czerwony)
Miejsce: Thunder Bay, Ontario.
Pracodawca: Prince.
Czas naprawy: 7 dni i liczymy dalej.

Nie sugerujcie się tym, że najwięcej awarii miałem z firmą Prince. To pracodawca dla którego pracuję najdłużej w moim życiu. Logiczne więc, że jest w czołówce. Awarie to część tej pracy. Niestety.

Old Style Trucking, Marzec Na Chłodni To Ciekawy Okres.

2017-04-04T21:14:00.000+02:00

Środa, ósmy marca 2017. Jestem na powrocie z Kaliforni a w trasie od dziesięciu dni. Ciągnę za sobą dwadzieścia ton pomarańczy i mam świadomość, że ładunek na mojej chłodni jest spóźniony. Odbiorca oczekuje towaru od wczoraj wieczorem. Chwileczkę, momencik: ja jestem na czas. Podążam według systemu pracy określony przez ustawodawcę i robię wszystko według zasad. Pomarańcze nie są jakimś bardzo wrażliwym owocem dlatego nie wiem skąd to wielkie halo. Spedytorka podsyciła presję dzwoniąc do mnie dwie godziny przed dostawą czyli o 13:00.

- Gdzie jesteś i kiedy będziesz?
- W Cornwall i mam jakieś dwie godzinki - chwila zamyślenia - jak wszystko dobrze pójdzie.
- Na pewno nie zatrzymasz się po drodze?
- Ani mi się śni, nienawidzę tak samo korków w Montrealu jak Ty, więc chcę to mieć z głowy jak najszybciej.

Podjechałem na firmę o 15:05, powędrowałem na pusty i bez życia magazyn. Otrzymujący magazynier miał przerwę, poczłapałem więc do kafeteri i pokazałem mu papiery. Ten, w jednej ręce trzymając zapalonego papierosa a w drugiej nadgryzioną kanapkę, leniwie spojrzał na dokument i spytał:

- Pomarańcze?

- Tak.

- Zostawiasz naczepę, no nie?

- No jasne, jadę od 3 nad ranem, jestem wypompowany, chcę do domu.

- Podstaw pod drzwi nr 15. Zaczniemy zdejmować dopiero około 20:00.

Ciekawe, myślę sobie. O co chodziło w tym całym zamieszaniu? Gdy ładowłem to w piątek w oddalonej o 4600 kilometrów Kaliforni, wiedziałem, że może być jakiś problem, bo ładowałem zanim zresetowałem mój czas pracy czyli prosto po rozładunku towaru przyciągniętego z Montrealu. Tłumaczę o co chodzi. W ameryce północnej system pracy kierowcy nie jest aż tak bardzo skomplikowny. Tydzień pracy może zaczynać się w dowolnym dniu tygodnia. Kierowca ma prawo pracować i jechać do momentu aż uzbiera siedemdziesiąt godzin, oczywiście przestrzegając maksymalny czas jazdy jednodniowy, który wynosi 11 godzin (po czym pauza 10h na sen) Wtedy wystarczy że wykręci 36 godzin (kierowcy kanadyjscy) lub 34 godzin pauzy (kierowcy amerykańscy) po czym odzyskuje z powrotem swój czas pracy. Normalnie na zachodzie nie ładujemy nic zanim nie mamy wszystkich godzin do jazdy. W tym przypadku towar musiał być zebrany w ten specyficzny dzień, gdyż z owocami często jest tak, że sprzedawcy rzucają owoc i kto pierwszy ten lepszy. Gdybym podjechał dzień później, cytrusów mogłoby już dla mnie zabraknąć. Ładując owe nieszczęsne pomarańcze w piątek zanim się zresetowałem zmusiło mnie do pauzowania do niedzieli rano, moment w czasie gdy zacząłem powrót do Montrealu. Od tej chwili jazda była prosta: 11 godzin dziennie podzielone na pół trzydziesto minutową pauzą, dziesięć godzin na sen i tak przez trzy dni. W ostatniej zmianie trzasnąłem dwanaście godzin na strzała zrywając się o drugiej nad ranem gdyż wjechałem już do Kanady. W Kanadzie prawo pozwala kierowcy jechać bez przerwy nawet do trzynastu godzin. Wszystko zrobione na legalu, według zasad i praw. Więc gdzie jest treść nawiązująca do tytułu wpisu?

Otóż cała przygoda zaczyna się w środę wieczorem. Po zrzuceniu naczepy u klienta, po dwunastu dniach spędzonych w trasie, wróciłem do domu, otworzyłem piwo przed komputerem i zacząłem zgrywać materiał nagrany w trasie. Moja auto dyscyplina nakazuje mi wykonania tej funkcji od razu po trasie. Następnego dnia jest mi łatwiej ogarnąć i zacząć montaż filmików. Totalnie zmulony po prysznicu walnąłem się na łóżko i nieomalże w tym samem momencie zadzwonił telefon.

Dzwonił spedytor ze swojej komórki o 21:00. Pierwsza myśl jaka przeszła mi przez głowę, jest coś nie tak z ładunkiem, który zrzuciłem po południu. U nas w firmie jest żelazna zasada i nagana nas nie omija gdy coś jest nie tak. Drugi wariant to pewnie wyskoczyło mu coś i potrzebuje mnie na mieście z samego,rana. No nic, mogłem olać sprawę ale odbieram.

- Bardzo Cię przepraszam, że dzwonię o tej porze, wiem że wróciłeś z trasy.

Po formie i wypowiedzi najpierw ulga, bo sygnały wskazywały na to, że nic nie zpsociłem. Czekałem na jego słynne "ALE"

- Ale mam pytanie.

- Słucham.

- Czy mógłbyś wyjechać w piątek do Houston na poniedziałek rano?

- W piątek rano? To trochę szybko biorąc pod uwagę, że wróciłem z Kaliforni ale ok, odbiję sobie jak wrócę i wezmę 6 dni wolnego.

- Spoko, spoko, jest jeszcze jedno ale: ładunek będzie skompletowany dopiero pod wieczór.

- Dobra, wymyślę coś. Proszę mi tylko dolać paliwa do pełna na bazie.

- Załatwi się, odpowiedział bez wahania.

Dobrze wiedział, co będę robił i jak to będę robił. Zgadzając się na uzupełnienia paliwa w bakach dał mi moralne przyzwolenie. Formalnego w życiu by mi nie dał, bo gdy coś się stanie na drodze wszyscy wypną tyłki na kierowcę. Przecież to on jest odpowiedzialny za swoją pracę a nie inni.

Więc wsiadłem, ruszyłem z Montrealu około 19:00 podjechałem pod granicę i położyłem się spać na tylko 6 godzin. Rano przestawiłem książkę tak, że wyszło mi dziesięć godzin snu i pojechałem dalej. Tutaj mniej więcej kończy się moje przegięcie, bo w tym momencie "dogoniłem" legalną jazdę. Dostarczyłem na czas towar w Houston w Teksasie i grzecznie powędrowałem na południe blisko z granicą Meksyku, gdzie wykręciłem słynną pauzę 36h, żeby zresetować czas pracy przed powrotem do Montrealu.

Teraz opiszę mój powrót, który też odbył się inaczej niż normalaność ustawodawcy tego przewiduje.
Dostałem zlecenie już z samego rana. Ucieszony podjechałem te 30 km i myślałem, że załaduję od razu i zacznę wracać do domu. Tutaj nastąpił jeden wielki fail, gdyż pod firmą, czekając na świeże grejfruty spędziłem aż dwanaście godzin. Załadunek skończył się o godzinie 22:00. Teoretycznie byłem całkowicie wypauzowany i zaraz po załadunku mogłem pojechać aż do jedenstu godzin. Żeby dotrzeć do Montrealu w ciągu trzech dni potrzebowałem dzisiaj podjechać tylko sześć. Ale czy mi się tak naprawdę chciało? Dwanaście godzin próżnowania na łóżku, łażenia z nudów po ścianach kabiny potrafi bardziej zmęczyć niż jazda. Zrobiłem więc to co mówiło moje ciało.

Po załadunku ujechałem może z półtorej godzinki, tak żebym miał za sobą punkt kontrolny "Border Patrol" gdzie cykają zdjęcie rejestracji każdemu pojazdowi. Poszedłem grzecznie spać na dziesięć godzin po czym wstałem i pojechałem dalej. Miałem tylk mały problem. Biorąc pod uwagę fakt, że nie ujechałem sześciu godzin, które pozwoliłoby mi dotrzeć do domu w ciągu trzech dni, wydłużyłem sobie wyjazd o jedną noc więcej w kabinie. Postanowiłem więc "nadrobić' dzisiaj to co nie ujechałem wczoraj a za pomocą książki papierowej z czasem pracy jest bardzo łatwe. Można przenosić się w czasie bez większych komplikacji. Biorąc to wszystko na logikę ciała, chyba lepiej jest trzasnąć piętnaście godzin gdy człowiek spał normlaną noc, niż ciągnąć 6 godzin do samego rana, żeby spełnić śmieszne zasady, które nie biorą pod uwagę absurdów transportu. Do tego gdybym zrobił tak jak przewiduje prawo, ciągle bym jechał do późnych godzin w nocy i wypoczywać miałbym w dzień. No proszę Was, kto spędził choć jeden dzień w kabinie ciężarowego wie, że lepiej się śpi w nocy niż w dzień. Do tego dochodzi znalezie miejsca na parking wieczorem lub nocą. Pod tym względem w Ameryce robi się coraz podobniej jak w Europie. W niektórych stanach i miejscowościach, jeśli nie zaparkujesz przed siedemnastą, to o mijescu na truckstopie lub na autostradzie można pomarzyć. Trzeba szukać wtedy na ulicach, przemysłówkach lub gdzie popadnie, narażając ładunek i siebie na różnego rodzaju wydarzenia typu kradzieże lub napaści.

U nas w firmie, tak naprawdę sytuacje jakie mają miejsce nie są zjawiskiem częstym. Tak naprawdę jazdę w tym stylu może stosowałem dwa razy w ciągu ostatniego roku. Praca jest dobrze ułożona, ale czasami coś wypadnie. Póki jeszcze można, jeśli mam ochotę to przyłożę do pieca i pojadę ciut szybciej niż trzeba. Szczególnie w Teksasie, bo jeździ się tam wyśmienicie i nie wiedzieć czemu, jazda mnie tam nigdy nie męczy. Można wpaść w trans i trzasnąc 1600km na strzała.

Na koniec dodam, że niektórzy fachowcy muszą mieć ze mnie ubaw, bo to co opisałem nie jest jakims wielkim naginaniem pracy. W starych czasach, niektórzy do dzisiaj tak jeżdżą, jeździło się od 16 do 22 godzin dziennie, spało się po dwie i heja od nowa. Wszystko to napędzane myślą, przejechać jak najwięcej w jak najkrótszym czasie, żeby zacząć szybciej od nowa, żeby zarobić więcej i później wziąć więcej wolnego albo nie brać wolnego i zarobić jeszcze więcej. Gdy się popadnie w tą logikę można nigdy z niej nie wyjść. Dlatego ja naprawdę okazjonalnie i najczęściej pomoge sobi, żeby ciut szybciej wrócić do domu, albo żeby nie stać gdzieś w polu. Za kasą i dorobkiem już nie gonię, więc w większości przypadków, jeżdżę jak turysta.

Tym wpisem chciałem pogłębić pojęcie truckingu, który jest i był moim chlebem od wielu lat. Ostatnio tego typu jazda jest naprawdę rzadkością. Sądzę, że warto abyście ją poznali, bo tak wyglądała przez wiele dekad w Ameryce.

To be continued, ewentualnie.

2016-09-26T03:05:00.001+02:00

Jestem Wam winny wytłumaczenie. Przyznam rację, że nie zachowałem się odpowiednio tak drastycznie ucinając moją działalność na YT. Po przeczytaniu Waszych komentarzy na FB i pod filmem na YT gryzą mnie wyrzuty sumienia. Nie sądziłem, że mam aż tak sympatyczne grono odbiorców.

Jest wiele powodów dlaczego tak się stało. Po pierwsze: od pewnego czasu coraz częściej odnosiłem wrażenie, że mój przekaz jest słaby a co najwięcej przeciętny. Następnie, od mniej więcej dziesięciu lat, w moim życiu osobistym miały miejsce różne negatywne i dziwne wydarzenia. Kumulacja ich wszystkich, mimo mojej wrodzonej ostrożności i obiektywnego optymizmu, spowodowała u mnie pewną formę wypalenia. Przychodzi taki moment, że człowiek ma dość. Znacie mnie dobrze i wiecie, że nie ściemniam na moich filmach. Nie chcę udawać, że jest fajnie gdy nie jest. Chcę Wam przekazywać dobrą energię a nie tą złą.

Potrzebuję się odnaleźć, potrzebuję przerwy. Jedyna znana mi technika ulepszania mojej osoby to jazda tylko dla jazdy. Nie ważna jest kasa, nie ważny jest czas, nie ważne jest nic. Muzyka, maszyna, krajobrazy i przestrzeń. Doznałem dzisiaj tego na wschodzie Ameryki w Adirondackach. Wrócę wtedy gdy będę czuł się komfortowo z nagrywaniem i opowiadaniem Wam to co widzę.

Na pocieszenie, powiem Wam w wielkiej tajemnicy, że mam zamiar odżywić mojego bloga zamieszczając parę wpisów. Powiedzmy raz na miesiąc.

Tyle smutków. Do usłyszenia!

Powrót na dalekie trasy. Definitywnie.

2016-02-04T16:11:00.001+01:00

Wyjeżdżając na Święta Bożego Narodzenia w trasę nie przypuszczałem, że zrodzi mi się w głowie taka myśl. Przyzwyczaiłem się do częstszego przebywania w domu i przez pewien czas to działało. Pewnie dlatego, że ciągle miałem coś do zrobienia. W październiku zeszłego roku, kupiłem dom z dwoma mieszkaniami. Przymierzałem się od dłuższego czasu do jakiejś inwestycji, głównie opcja trucka i nieruchomości chodziła mi głowie. Truck przynosiłby wiekszy zysk na krótszą metę, ale wiązało się z tym większe ryzyko oraz mus pracowania. Kupując nowego trucka, nawet przy dość konkretnej wpłacie gotówki, raty miesięczne są wysokie: w granicach 2500$. Do tego ubezpieczenie (minimum 1000$ na miesiąc dla nowego właściciela nawet jak ma długi staż pracy) stałe koszty utrzymania i serwisowania. Po pięciu latach, bo na tyle czasu z reguły bierze się kredyt, mamy trucka, który żeby zapracować na spłaty i godne życie kierowcy, powinien mieć ponad milion kilometrów na liczniku. Generalnie wszystkie podstawowe podzespoły są do wymiany, o ile część z nich już nie była naprawiana. W dzisiejszych czasach nowy truck, obojętnie jakiego koncernu, nie równa się z niezawodnością. Kupić z kolei używanego trucka, a ceny dzisiaj są naprawdę dziwnie wysokie za zjechane sprzęty, to następne ryzyko. Albo jedziesz albo stoisz i naprawiasz. Zbyt wiele niewiadomych, ryzyka niestabilnych czasów i gospodarki, która zmienia swój kurs pod dyktando spekulacji giełdowych oraz napięc geopolitycznych naszego świata.

Podjąłem zatem ostrożną decyzję i nabyłem nieruchomość, która jeśli będę o nią minimalnie dbał, powinna zapewnić mi spokojną przyszłość. Muszę Wam przyznać, że odkładanie kasy nie jest takie trudne gdy jest się singlem, pracując jako kierowca. Miałem sporo gotówki, do tego niefortunne wydarzenie z przed dwóch (śmierć Mamy) chcąc nie chcąc, jeszcze bardziej powiększyła stan mojego konta. W pewnej mierze, źle się z tym czułem. Przejąć jej oszczędności to jedno, ale uzyskać odszkodowanie ze względu na jej śmierć było naprawdę dziwne. Tutaj mamy granicę gdzie kolidują dwa światy: rzeczywisty i finansowy. W tym ostatnim nawet śmierć ma swoją wartość. Miałem obowiązek dobrego ulokowania tego co miałem, tak żeby Mama patrząc na mnie z góry mogła być spokojna i zadowolona.

Potrzebowałem być często w Montrealu, najpierw żeby nabyć dobrą nieruchomość, a później żeby przerobić ją na opłacalną inwestycję. Jedno z dwóch mieszkań podzieliłem na pół. Wyremontowałem całą piwnicę prawie ze stanu surowego na skromne mieszkanie w którym obecnie mieszkam. Dwa górne mieszkania są już wynajęte. Dochód z nich pokrywa mi w całości ratę kredytową. Spłukałem się z większości kasy, ale efekt końcowy jest taki, że posiadam nieruchomość, spłacają mi ją lokatorzy, a moje wydatki miesięczne w stosunku do mojej sytuacji przed nabyciem zmalały o połowę. W ten sposób, mogę pozwolić sobie na więcej, pracując mniej. Kredyt, gdy będzie spłacony za ileś tam lat, dochód z dwóch mieszkań będzie stanowił spory dodatek do mojej emerytury, a wartość domu będzie mi pozwalała na swobodę wybrania stylu życia. Będę mógł to również sprzedać, przykładowo kupić żaglówkę i skończyć moje życie pływając po świecie.

Ale wracając do sedna sprawy. Wracam na dalekie i krótkie trasy. Co się takiego stało podczas mojego świątecznego wyjazdu? Przemierzając samotnie bezdroża Ameryki, wsłuchując się tylko w pomrukiwanie silnika, znów poczułem się dobrze. Skończywszy wszystkie prace w Montrealu powoli zacząłem się nudzić ciągle siedząc na miejscu. Ileż można. Nie będę już ze smutkeim odprowadzał wzrokiem wyjeżdżające trucki z bazy. Będę jednym z nich. Potrzebuję mojej dawki kilometrów, żeby mój umysł mógł poprawnie pracować. Zrozumiałem to i przestałem z tym walczyć. Wziąłem w styczniu mojego szefa na rozmowę, oznajmiłem mu moje plany, trochę się przejął bo spodziewał się, że będę od niego chciał podwyżki za pracę na magazynie. Trochę go zaskoczyłem moją decyzją ale często gęsto ludzie z biura nie rozumieja co to jest choroba drogowa. Oznajmiłem mu przy okazji, że mam zamiar jak narazie pracować od ośmiu do dziewięciu miesięcy w roku. Kiwnął ramionami i powiedział: tylko bierz wolne latem, jak jest mniej roboty.

Ruszam zatem w trasy, tak do czerwca. Później lecę na wakacje do Polski a później zobaczymy.

REAL LIFE IS OUT THERE, ON THE ROAD.

Remont mieszkania listopad 2015

Wyjazd świąteczny. Grudzień 2015 / Styczeń 2016

Jazda na legalu czy jak za starych czasów?

2015-09-03T20:26:00.000+02:00

Cofnijmy się w czasie i wróćmy do złotych czasów amerykańskiej truckerki. Nie wiem dokładnie kiedy one miały miejsce ale szacuję, że to lata siedemdziesiąte, osiemdziesiąte a nawet dziewiędziesiąte. Znam dwóch kierowców ze starej szkoły i na podstawie ich opowiadań przedstawię Wam to co wiem o tamtej rzeczywistości.

Jeden z nich to Jerry. Koleś w obecnej chwili zajmuje się przyjmowaniem nowych kierowców w naszej firmie, jest na emeryturze i dorabia. Kopci jedną fajkę za drugą i będąc po dwóch operacjach na serce sam z uśmiechem mówi, że nie rozumie dlaczego jeszcze nie odpalił. Ma nawet zakaz wjazdu do Stanów bo pewnego dnia pobił się z amerykańskim policjantem. Żarty na bok, zaczynał jazdę w latach sześdziesiątych, posiadał cztery własne trucki i na pytanie co mu się najbardziej podobało w truckingu w tamtych czasach stanowczo odpowiada: wolność. Anegdotycznie wspomina również, że na trasach długo dystansowych było tak: - patrzyłeś na ilość kilometrów danego dnia i kupowałeś tyle zimnego piwa, żeby wyszło jedno na godzinę jazdy. Jako usprawiedliwienie przytoczył fakt, że klima stała się obowiązkowym wyposażeniem trucka dopiero pod koniec lat siedemdziesiątych, więc "czymś" trzeba było się chłodzić!

- Po całym sprawiedliwym dniu jazdy parkowałeś i otwierałeś butelkę Whiskey.

- Na początku, mówi Jerry, zbudowali wagi państwowe na autostradach po to, żeby pomagać nam kierowcom czy firmy nie przesadzają z ładunkami. Można było sprawdzić nacisk na osie, cofnąć się na firmę i krzyknąć: hej, ładujesz więcej niż określone w cenie frachtu i nadużywasz mojego sprzętu! Później wagi zaczęły wystawiać mandaty i rządy znalazły nowe źródła dochodu.

Inne czasy, inne przekonania i inne obyczaje.

Co do czasu pracy w tamtych latach, nie było żadnych ograniczeń. Można było jechać jak się chciało i ile się chciało. Nie wiem dokładnie kiedy wprowadzili regulacje odnośnie czasu pracy. Powiem Wam tylko tyle, że gdy jedenaście lat temu zaczynałem przygodę z truckerką w Kanadzie i USA, jeśli waga zestawu była w porządku na punktach kontrolnych nikt nie sprawdzał książek. Każdy kierowca wie, że książkę można przerobić na tysiąc różnych sposobów i wszystko będzie się zgadzać z dokumentami przewozowymi, rachunkami za paliwo itd itp. Gdy zaczynałem jazdę w roku 2004 , głodny jazdy dymałem kółeczka po cztery tysiące mil tygodniowo, będąc co weekend w domu. Jeszcze nawet nie tak dawno, bo w czasach Leger, białym Volvem wracałem z Kaliforni do Montrealu w 72 godziny (4600km) Niektórzy powiedzą, że byłem powolny bo były i dalej są Asy, którzy wracają szybciej od podwójnej obsady czyli w mniej niż ustalony standard sześdziesięciu godzin. Każdy odpowiedzialny kierowca zna swój limit. Ja wtedy również ustaliłem mój system pracy. Zrywanie się o 4-5 nad ranem, jedna przerwa dziennie na tankowanie, jedzenie, przerobienie książki i jazda do północy, maksymalnie pierwszej nad ranem. Później minimum pięć godzin snu i od nowa. To była niezła orka, ale sądzę na tyle rozsądna, że mimo małej ilości odpoczynku był to zdrowy sen w odpowiednich godzinach. Był to czas, w którym potrzebowałem ucieczki przed sobą i przez jakiś czas to działało. Od dobrych czterech lat, zaczęły zachodzić drastyczne zmiany, zarobiłem pierwszy mandat za czas pracy i położono mnie spać na wadze. Z moją książką wszystko było w porządku, była przerobiona na piątkę, dowiedziałem się jednak o fakcie, że zaczeli nas mierzyć i porównywać dane przejazdu z różnych wag. Jeden mandat w ciągu tylu lat, uznałem to za podatek od zarobków i dalej dymałem, tylko już bardziej ostrożnie, biorąc pod uwagę inne czynniki. Teraz już tego nie robię, bo w pewnym senie zmądrzałem i idę za trendem, narzucany na kierowców przez regulatorów prawnych. W sumie kto tak naprawdę to narzuca i w imię czego? Bezpieczeństwa? Bardziej kasy niż cokolwiek innego. W kapitaliźmie zawsze chodzi o kasę.

Stawki frachtów oraz zarobki kierowców niewiele sę zmieniły od ponad dwudziestu lat. W transporcie kierowca (obojętnie czy jest zatrudniony u kogoś lub ma swój sprzęt) zawsze ma możliwość jazdy więcej, żeby zarobić więcej: logiczne. Być pracowitym nie jest złe, według mnie to bardzo dobra cecha. Sęk w tym, że człowiek to stworzenie o nieskończonej chęci posiadania i zarabiania więcej i więcej. To bardzo ciekawe jak daleko jest w stanie posunąć się ludzki organizm żeby zmusić się do jazdy, goniony chęcią zarobienia jak największej ilości kasy w najbardziej efektywny sposób. I powtórzę, nie ma nic złego w byciu pracowitym ale nie każdy jest super kierowcą, który potrafi jeździć jak podwójna obsada, spać po piętnaście minut na kierownicy i zasuwać dalej. Równanie jest proste. Rynek wyżyłował się tak, że interes przynosi zysk najczęściej wtedy gdy sprzęt jest w ciągłym ruchu. Stąd coraz więcej firm, zmuszających kierowców do jazdy w podwójnej. Do tej pory Amerykańscy Kowboje szos czyli oldschoolowi Ownerzy Operatorzy zmagają się z prawem i kombinują na wszelkie sposoby, żeby utrzymać ten sam poziom życia, zarobków oraz amerykańską wolność, która zanika. Wcale im się nie dziwię, bo sam lubiłem smak długich godzin za kółkiem i naprawdę bywały dni, że po dwudziestu godzinach jazdy w ogóle nie czułem zmęczenia a nawet miałem chęć jazdy dalej i dłużej, tylko rozsądek mówił mi o zaparkowaniu i śnie.

Od czasu kiedy pracuję w Prince jeżdżę według prawa. To zdrowa firma, która stoi solidnie na rynku i wizja mojego szefa jest przetrwać w ciągle zmieniającym się otoczeniu. Patrzy daleko do przodu. Od wielu lat wisi nad całą północno amerykańską branżą spektrum elektronicznej książki z czasem pracy dlatego 99.9% ładunków, które dostaję od nich już dzisiaj da się zrobić na legalu. Jego schemat finansowy jest przygotowany tak, że jak już naginanie książki się skończy, jego kierowcy od dawna będą przyzwyczajeni i nie będzie musiał wprowadzać żadnych zmian żeby utrzymać się nad powierzchnią wody.

Są jeszcze inne powody dla których jeżdżę według prawa. Wychodzę z tego założenia, że żyję w społeczeństwie, które kolektywnie nadało sobie różne ograniczenia i prawa. Nawet jeśli część z nich jest niesprawiedliwa dla kierowców to nie jestem anarchistą i wolę ich przestrzegać, niż płacić kary lub iść siedzieć. Przemieszczając się w dziewiędziesięciu procentach po terytorium Stanów Zjednoczonych, kraju którego nie jestem obywatelem, jako gość mam przywilej wykonywania mojej pracy. Wolę nie łamać prawa bo konsekwencje mogą być różne. Mam to robić w i imię czego? Kasy?

Co do praw, które coraz bardziej upadabniają się do europejskich są czystym wyrobem dzisiejszej demokracji i kapitalizmu. Lobby dużych firm wykoleiło demokrację i prawa są robione pod potrzeby korporacji a nie zwykłych ludzi. Przepisy z czasem jazdy kierowców, głównie dyktowane są przez "ludzi z branży" o wielkich wpływach finansowych. Nie wiem jaki procent kierowców w Stanach jest Ownerami, ale rola nowych praw nie ma na celu poprawienia bezpieczeństwa na drogach. To tylko mała przykrywka. Chcą wykończyć prywaciarzy żeby dalej się rozwijać i zwiększać ilość kasy na koncie. Bardzo ciekawe, że kapitalizm i demokracja zrobiły tak, że niedługo rzetelne zasuwanie i auto zniewolniczenie się, nie będzie już w Stanach możliwe.

Według mnie, nie każdy wie na ile go stać za kółkiem. Niektórzy popychają się na krawędź szaleństwa z różnych powodów. Nie oceniam i się nie wtrącam. Każdy jest odpowiedzialny za siebie. Prawa jakieś muszą istnieć choćby z tego powodu. Powinno być tak, żeby zarobki możliwe według jazdy legalnej były na takim samym poziomie jak zarobki z jazdy z naginaniem czasu pracy. To wymagałoby zjednoczenia kierowców, żeby stanowili jakąś siłę polityczną, ale każdy dobrze wie, że to nigdy się nie stanie. Siły wykolejonego i skorumpowanego kapitalizmu-demokracji mają za dużo do stracenia, żeby oddać głos ludziom pracującym.

Reasumując: mimo, że prawa są denne i mają mało wspólnego z ludzkim ciałem, bezpieczeństwem oraz godnymi zarobkami: PRZESTRZEGAM ICH.

United States of America i Broń Palna.

2015-07-04T13:12:00.000+02:00

Jeżdżę do Stanów Zjednoczonych bardzo często. Jak każdy rozwinięty i zachodni kraj jest tam spokojnie i w miarę bezpiecznie. Nie myślę o tym prawie wcale ale za każdym razem gdy jest strzelanina, która przyciąga uwagę mediów (bo są już takie strzelaniny, o których wspominają tylko na drugiej lub trzeciej stronie gazet) przypominam sobie o tej krwawej rzeczywistości.

Szacuje się, że ilość broni, która jest w obiegu wynosi 270 milionów egzemplarzy. Historycznie konstytucja zapewnia każdemu amerykańskiemu obywatelowi posiadanie broni palnej. Zauważmy, że konstytucja była pisana w innych czasach, w których Ameryka zmagała się z wyzwaniami należącymi do tamtej epoki.

Przywiązanie do broni palnej jest u nich bardzo wielkie. Jest ona często postrzegana jako hobby lub wartościowe spędzanie czasu. Bardzo łatwo jest spotkać całą rodzinę, począwszy na 65 letnich babciach kończąc na 14 letnich wnuczkach, spędzających niedzielne popołudnie w klubie ulepszając swoje umiejętności celowania. W Ameryce broń była zawsze symbolem i częścią wolności.

Dostęp do broni jest absurdalnie łatwy. Każdy niekarany obywatel, bez większego problemu może legalnie ją nabyć w parę dni. Nikt nie sprawdza czy nabywca ma zaburzenia psychiczne czy nie. Co jest jeszcze bardziej ciekawe, część broni zmienia legalnie właścicieli na prywatnych happeningach, jarmarkach gdzie nie ma obowiązku sprawdzania czegokolwiek. Broń jest sprzedawana bez żadnych dowodów. Kto chce i kto ma pieniądze może kupić to czego dusza zapragnie. Legalny asortyment broni dostępnej na rynku jest bardzo szeroki: zaczynając od zwykłego pistoletu lub rewolwera do broni bojowej, semi automatycznej lub automatycznej będącej w stanie wystrzelać jak najwięcej naboi w jak najkrótszym czasie.

Jest jeszcze w Stanach coś takiego jak NRA: National Riffle Accociation. Organizacja powstała z popiołu i zgliszczy KKK, najbardziej rasistowskiej i nazistowskiej ideologi jaka istniała w Ameryce. Mają oni ogromne wsparcie finansowe lobby producentów broni palnej i mimo tego że 60% opini publicznej w Stanach jest gotowa na skromne reformy, NRA bardzo skutecznie potrafi zablokować każdego polityka, który podejmie próbę jakiejkolwiek, najbardziej nieśmiałej zmiany odnośnie broni palnej. Za tym stoją potężne pieniądze.

Przede wszystkim dużo krwi. Myślałem, że po strzelaninie w Connecticut, gdzie jeden uzbrojony wariat zrobił spustoszenie w podstawówce, amerykańskie społeczeństwo się obudzi. Nic z tych rzeczy.

Tutaj zacznę mój edytoriał, gdyż więcej szczegółów na temat broni w USA można bardzo łatwo znaleść w sieci. Podstawowe pytanie: kto chce żyć w społeczeństwie, gdzie żeby czuć się bezpiecznie trzeba nosić broń dla swojej własnej ochrony? Gdzie zaufanie, wychowanie i wiara w drugiego człowieka? Ameryka kraj paradoksów. Zastanawiam się w co wierzy się tam bardziej: w Boga, w broń czy w dolara. Ostatecznie, mieszanka tego wszystkiego jest wybuchowa.

Osobiście jestem przeciwnikiem broni. Jest ona stworzona do zabijania życia. Tym bardziej nikt nie przekona mnie, że dla własnego bezpieczeństwa potrzebuje broń potrafiącą wystrzelać 60 naboi w ciągu dwudziestu sekund. Broń niestety jest potrzebna w naszym społeczeństwie ale żeby każdy do niej miał mieć dostęp? Najczęstszym argumentem zwolenników broni w USA jest zdanie: "It takes a good man with a gun to stop a bad man with a gun" (potrzeba dobrego kolesia z bronią, żeby zatrzymać złego kolesia z bronią) Naprawdę? Sęk w tym, że większość strzelanin w Ameryce są spowodane przez normalnych ludzi, którzy mają dostęp do broni i którym w różnych momentach w życiu z wielu powodów odpada piątka klepka.

Statystyki mówią same za siebie. Stany Zjednoczone to kraj w którym codziennie ginie najwięcej ludzi w zachodnim świecie skutkiem użytkowania broni palnej.

Old Style Trucking

2015-04-13T02:12:00.002+02:00

Koła kręcą się rytmicznie, dynamicznie i bezwzględnie. Ich widok w lusterku, na drgającej naczepie, idealnie komponuje się z dzwiękiem silnika. Mile uciekają równym i szybkim tempem. Mój wzrok nie może oderwać się od drogi. Nic nie jest w stanie mnie zatrzymać i mógłbym jechać przed siebie w nieskończoność. Szkoda, że ładunki ciąga się nieustannie z tych samych punktów A do tych samych punktów B. Ciężko jest opisać stan,w którym jestem. Wpadłem w trans zachodu i jazdy według starych zasad. Nie ma mowy o monotonnej drodze. Nie szkodzi, że jest płaska: tak ma być. Wiatru nie ma albo wieje w plecy. 125 kilometrów na godzinę to piękna prędkość.

Teraz pytanie: a gdzie Twoja ekologia? Przypomnę, że przy takiej prędkości ciągnik z naczepą o wadze całkowitej około trzydziestu szczesciu ton nie pali tylko pochłania wiadrami zwiększoną ilość paliwa (między 40 a 45 litrów na 100km). Owszem, to nie według moich zasad i przekonań ale jeśli system ciągle próbuje podtrzymać nawyki przeszłości i pozwala mi poczuć smak przygody z lat osiemdziesiątych w roku 2015 (a jeszcze bardziej wstecz było ciekawiej) nie byłem w stanie odmówić. Ludzkość ma wiele alternatyw jeśli chodzi o paliwo ale są one systematycznie blokowane przez lobby naftowe oraz inne ciemne siły naszego świata. Sam jako jednostka nie jestem w stanie zmienić nic i jeśli reszta społeczeństwa jest manipulowana w taki sposób, że myśli i postęp są izolowane oraz uważane za herezję tym razem postanowiłem odpuścić. W imię prędkości i nostalgicznie: przeszłości. Sama jazda kolosem w takich warunkach jest całkiem bezpieczna. Wystarczy tylko zadbać o generalny stan składu a w szczególności ogumienia i korzystać z średnio dobrze utrzymanego systemu dróg jaki jest dostępny w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Gaz do dechy i jedziemy!

Wyjazd nie zapowiadał się ciekawie. Wyjeżdżając z bazy z niepokojem odprowadzałem wzrokiem mojego wiernego, smutnego bordowego konia stojącego u wrót warsztatu. Niepokojące dzwięki spod maski, wyłapane przez moje czujne ucho nie pozwoliły mu wyjechać razem ze mną. Zresztą i tak czekało na mnie zlecenie specjalne: pojechać w trasę wypożyczonym ciągnikiem a w drodze powrotnej odebrać nasz rozkraczony sprzęt w Iowie i odprowadzić go na bazę. Logistyka level medium. Posiadanie firmy transportowej to nie tylko dostarczanie ładunków na czas. To również umiejętność zarządzania wieloma niewiadomymi, które potrafi zrodzić dynamiczny świat transportu kołowego. Począwszy od kierowcy i sprzętu, kończąc na setkach tysiącach różnych sytuacjach powstałych na drodze.

Owszem, brakowało mi mojego domu na kołach. Prędkość ciągnika zastępczego w pewnym stopniu pozwoliła mi o nim tymczasowo zapomnieć. Ten wyjazd pozwolił mi zwrócić uwage na to, że jestem niewolnikiem i sługą widoków oraz monotonności, które oferuje ten kontynent. Co by nie było muszę dostać mojej dawki bałaganu i niewolnictwa. Tego nie da się ominąć. Kto raz w to wdepnie do końca życia będzie cierpiał i czerpał przyjemność z tej choroby.

Prince coraz bardziej się rozrasta. Trochę mnie to niepokoi, gdyż nie wierzę w wielkie firmy. Kierowca prędzej czy później staje się maszyną, numerkiem w równaniu truck +(kierowca + ładunek) = kasa. Wykonuję różne funkcje: kierowca miastowy, magazynier, wózkowy oraz zwykły długo dystansowy szofer. Raz na jakiś czas słyszę słowa: "jak Ci się znudzi wajchowanie, przydasz nam się w biurze" Ewentualnie w niedalekiej przyszłości magazyn rozrośnie się na tyle i ktoś będzie się musiał za to wziąć. Normalne życie jest fajne: od poniedziałku do piątku, odwalić swoje i mieć wolne. Sęk w tym, że ja chcę odwalić swoje i mieć coś więcej niż kasę i normalane życie. Pieniążki to nic.

TO CO DAJE MI DROGA NIE ZABIERZE MI NIKT.

Widoki, które odświeżyłem w tej trasie w pewnym stopniu skompensowały nieobecność mojego czerwonego konia ;)

Dwie części wideo relacji z wyjzdu:

Mocny Wiatr, Bardzo Silne Porywy i Czynnik Ludzki.

2014-12-17T05:51:00.001+01:00

Kurz już opadł po wydarzeniach z zeszłej środy. Lubię czasami wrócić i na spokojnie przeanalizować to co mi się przytrafiło, szczególnie gdy nie są to przyjemne wydarzenia. Mowa oczywiście o mojej naczepie, której tył wylądował w rowie o około metrowej głębokości.

Nie chcę tego nazywać wypadkiem, bo nie było żadnej kolizji, rannych lub większych zniszczeń. W języku francuskim w Quebecku do tego typu wydarzeń używa się zwrotu "sortie de route", dosłownie "opuszcznie drogi przez pojazd". W wydarzeniu uczestniczyłem tylko ja i poza bakiem paliwa na mojej naczepie nie wyrządziłem żadnej szkody otoczeniu. Szczęście w nieszczęściu, traf chciał tak że wylądowałem dokładnie między dwoma słupami, na których oprócz kabli telefonicznych i kablówki, była również zawieszona sieć dystrubycji prądu o napięciu bagatelka 25 000 voltów.

Dzień zacząłem o trzeciej nad ranem. Specjalnie wyjechałem wcześniej z Montrealu. Mimo małej, dwustu piędziesięcio kilometrowej odległości jaką miałem do pokonania żeby stawić się na rozładunek o ósmej, nie chciałem ryzykować. Prognoza pogody zapowiadała opady śniegu w większej części mojej prowincji. Śnieżyca to nic nadzwyczajnego w tej części świata i opady do 15 - 20 cm śniegu nie zwalniają normlanego trybu aktywności ekonomicznej. Pierwszy śnieg mieliśmy już dawno za sobą, więc prawie wszyscy kierowcy zmienili ogumienie na swoich autach (jest tutaj prawo, które dyktuje właścicielom aut osobowych używania certyfikowanych ziomowych opon w okresie miedzy 15.12 a 15.03). Obawiałem się tylko wolniejszego tempa na autostradzie. Zdziwiłem się bardzo bo po ujechaniu około piędziesięciu kilometrów opady śniegu całkowicie ustały. Zamieniły się natomiast w dość mocny wiatr. Byłem załadowany dwudziestoma paletami kalafiorów więc nie zawracałem sobie tym bardziej głowy. Kierunek wiatru był dokładnie odwrotny do mojego kierunku przemieszczania się.

Na rozładunku poszedłem grzecznie spać, wstałem po dwóch godzinach, odebrałem dokumenty i dostałem instrukcje od mojej firmy, żeby udać się dalej na wschód Quebecku na załadunek. Czekało mnie około 150 km przelotu na pusto. Nasza firma w taborze posiada wiele nowych naczep. Ciągnąłem rocznik 2013 czyli jedną z najlżejszych: aluminiową na pojedyńczych oponach, tak zwanych 'big singles".

Muszę zaznaczyć, że do tej pory z Montrealu do Quebecku jechałem autostradą nr 20 w głębi lądu. Jak tylko minąłem Quebeck jadąc dalej na wschód zbliżyłem się do coraz szerszego koryta rzeki Świętego Wawrzyńca (patrz na mapkę). Ta ostatnia często stanowi barierę, wzdłuż której przemieszczają się różne systemy meteorologiczne. W myślach lekko drażniło mnie o wietrze i pustej naczepie, ale powiedziałem sobie, że jadąc pod wiatr raczej nic mi nie będzie. I nie było dopóki nie dojechałem do zamkniętej autostrady. W radio nadawano o dość dużej kraksie, w której uczestniczyło około 20 samochodów i trucków 30 km przede mną (link do francuskiej strony w stylu TVN 24 http://tvanouvelles.ca/lcn/infos/faitsdivers/archives/2014/12/20141210-132209.html)

Zacząłem poruszać się wytyczonym objazdem, który kierował jeszcze bliżej brzegu rzeki. Tutaj też nie było problemu do momentu poruszania się w strefie zabudowanej. Gdy wyjechałem na otwartą przestrzeń wracając już do autostrady, jechałem dokładnie pod kątem prostym w stosunku do wiatru. Sam wiatr nie był wielkim problemem tylko jego wściekłe porywy pojawiające się, jak później stwierdziłem, co parę minut. Nie jechałem szybko. Raz że byłem w strefie 50km/h a dwa, widząc przede mną ośnieżoną nawierzchnię instynktownie zwolniłem, puszczając gaz, do około 20 - 30 km na godzinę (dla tych co twierdzą, że jechałem na łeb na szyję z dużą prędkością, gdyby faktycznie tak było nie wylądowałbym między dwoma słupami tylko skosiłbym conajmniej jeden z nich i prawdopodobnie położyłbym cały zestaw na boku). Jak tylko znalazłem się na białej części drogi, (na oko śnieg nawiewało z pola na odcinku 200-300 metrów) poczułem że coś jest nie tak. To były ułamki sekundy. Nawet dobrze nie wiedziałem co działo się z naczepą, gdyż w lusterkach było widać tylko białe tumany śniegu. Czułem, że coraz bardziej mnie znosi, próbowałem kontrolować poślizg. Nie mogłem zrozumieć tylko dlaczego tak szybko zwalniam, bo mimo puszczonego gazu nie naciskałem w ogóle hamulca. W ostatnich chwilach ruchu poczułem jak kabina przechyla się na bok i byłem juz prawie pewny, że całkowicie mnie położy. Zrozumiałem co kompletnie mnie wyhamowało szybkim zerknięciem w prawe lusterko gdy śnieg juz opadł: naczepa w rowie.

Moja pierwszą reakcją było wyskoczenie na zewnątrz i sprawdzenie czy kogoś po drodze nie skosiłem. Nie przypominam sobie, żeby coś było po mojej prawej przed zdarzeniem, ale wolałem się upewnić. Kątem oka jakieś 100 metrów za mną dostrzegłem 2 lub trzy samochody w rowie, które również zepchnął wiatr. Z naprzecikwa jechał truck (jak się okazało zawrócił z powrotem na objazd bo autostrada była dalej zamknięta) i jak zobaczył co się ze mną dzieje szybko zatrzymał się, zanim jeszcze wjechał w strefę śliskiej nawierzchni i porywów wiatru. Kierowca (poczciwa kobitka) powiedziała mi, że ma na pace tylko 5 ton i zobaczywszy co się stało ze mną postanowiła cofnąc w stronę lasu i tam przeczekać.

Szybki telefon do firmy, powiedziałem im że potrzebuję hol, przesłałem zdjęcia, żeby mieli lepszą wizję wydarzenia. Ich pierwsze pytanie było czy mi coś się stało i czy mam co jeść i pić. Załatwili firmę, która miała mnie wyciągnąć, ale nie potrafili mi powiedzieć kiedy to się stanie, gdyż w ten dzień służby były przeciążone. W międzyczasie zjawiła sie policja, spisali raport wydarzenia nie zauważając żadnych szkód. Stwierdzili że z baku na chłodni cieknie paliwo i wezwali strażaków. Ci zjawili się, zabezpieczyli zbiornik matami i piaskiem po czym zastrzegli, że zanim ktokolwiek zacznie mnie holować, bak ma zostać opróżniony. Policja następnie zamknęła drogę, gdyż wiatr coraz bardziej narastał, i przez śnieg mój unieruchomiony ciągnik był coraz mniej widoczny, po czym wszyscy sobie pojechali w cholerę. Na pomoc czekałem około siedem godzin. Akcja wyciągania trwała z dwie godziny. Najpierw przepompowanie paliwa i później wyciąganie. Przy pierwszej próbie zestaw o mało co nie poleciał do rowu. Były potrzebne dwa auta, żeby bezpiecznie postawić mnie do pionu. Obawiałem się, że jak to zrobią, wiatr znów zepchnie mnie do rowu. Żeby temu zapobiec dwa holowniki ustawiły się równolegle i eskortowały mnie do lasu, gdzie mnie pożegnali. Wjechałem na zamkniętą autostradę jadąc tym razem z wiatrem w tyłek i pierwszym zjazdem zajechałem na parking centrum handlowego gdzie walnąłem się spać.

Co sie później okazało. Autostrada w stronę zachodnią została zamknięta o godzinie 11 rano skutkiem wypadku. Równoległy objazd był otwarty do około 13. Mnie zepchnęło do rowu około południa. Drogi zostały zamknięte przez następną dobę przez wiatry które w porywach sięgały 120km/h. Gdy je otworzyli, pojechałem dalej na załadunek i szczęśliwie wróciłem do Montrealu. Więcej strachu niż szkód i bólu.

Obawiałem się reakcji szefa,. Ten ostatni potrafi być bardzo wybuchowy i już nie raz miałem ochotę z jego powodu walnąć moją pracę w cholerę. Zdaję sobie jednak sprawę jaki ma charakter. Każdy kto u nas pracuje macha na to ręką bo w głębi siebie nasz właściciel to bardzo dobry człowiek. Jak każdy, ma swoją osobowość. To temat na inny wpis.

Jego reakcja była zdumiewająco łagodna. Przez cały dzień nie wzywał mnie do siebie, pracowałem spokojnie na magazynie. Dopiero na sam koniec, zamówił pizzę (czasami tak u nas robią jak jest sporo roboty) i przy jedzeniu zagadał mnie odnośnie mojej kraksy.Był zdziwiony bo po obejrzeniu zdjęć, które mu przesłałem oczekiwał większych szkód niż zarysowany bak na naczepie. W sumie tylko lekko się wgiął i gdyby nie przytarty zawór, paliwo by nie wyciekało. Plastikowe aerodynamiczne owiewki nie pękły, puściły tylko dwie poprzeczki wspierające je. Sam stwierdził, że nie mogłem jechać szybko wnioskując po ilości szkód. To nie jego pierwszy sprzęt w rowie i ma w tym doświadczenie.

Zapytał mnie tylko jaki wyciągam wniosek z tej całej sytuacji. Zamysliłem się i odpowiedziałem mu, że nie przewidziałem porywów wiatru. Odpowiedział ciepło, ciepło ale to nie wszystko: human factor czyli czynnik ludzki.

Czynnik ludzki to ja, kierowca. Mogłem podjąc inną decyzję taką jak n.p. stanąc i nie jechać. Owszem. Tutaj wchodzi w rolę doświadczenie, które zostało u mnie uśpione. Uśpione tym, że takich typów wiatrów spodziewałem się tylko jeżdżąc w dalekie trasy. Jazda dookoła komina to dla mnie zabawa, łatwizna i rytuna. Ta ostatnia jest największym zagrożeniem u doświadczonych kierowców z dużym stażem. Zima jaka jest w Quebecku to też dla mnie zabawa. Dużo śniegu, dobrze utrzymane drogi i astronomiczne ilości soli i piachu. Zapomniałem jednak, a byłem nawet nieświadomy że raz albo dwa razy w roku, na wschodzie Quebecku, gdzie bardzo rzadko ostatnio jeździłem zdarzają się przypadki silnych wiatrów. I tu był mój błąd. Nie pomyślałem o kierunku wiatru, który był ciągle ten sam a ja zacząłem jechać objazdem prostopadle i trafiłem na ten nieszczęsny poryw, który nie zostawił żadnych szans mojej naczepie: zadziałała jak żagiel. Gdybym, trafił na chwilę bez porywów, może nieświadomie bym przejechał bez pojęcia o istniejącym zagrożeniu.

Cóż, bywa i tak w tym zawodzie. Jutro jest kolejny dzień, tydzień, miesiąc, rok. Szansa, żeby zacząć coś nowego z nowo nabytymi doświadczeniami ;)

Jesienne Wspomnienia i Myśli

2014-11-30T05:07:00.001+01:00

Od pewnego czasu moje myśli zeszły na spokojne wody. Fale są te same, tylko rozumiem je inaczej i coraz mniejszy mają na mnie wpływ. Dziwne, naprawdę. To co wcześniej potrafiło wywołać we mnie uczucia i gorącą krew teraz powoduje najwyżej bystre lub leniwe spojrzenie a najczęściej obojętność. Wbrew powszechnemu stwierdzeniu odpowiem, że nie, czas nie robi swojego ani nie goi ran: czas jest wynalazkiem ludzkości ergo nie może być dobry. Ci co twierdzą, "że czas jest lekarstwem na wszystko" żyją w swojej ucieczce przed rzeczywistością. Wszystko jest względne, nawet doświadczenie i wiara.

Postanowiłem w końcu przestać biec na oślep przed siebie. To co robię od paru lat, owszem jest fajne ale jest tylko po to, żeby jak najszybciej i najsprawniej znaleść się dalej, dalej i dalej. Non stop dalej. Bliżej i dalej. Ile można biec przed siebie ciągle patrząc wstecz? Długo. Dalej patrzę w oczy przeszłości: NIEUSTANNIE. Zapomnieć o niej byłoby negacją mnie.

Powiedziałem sobie basta i postanowiłem stawić czoło rzeczywistości. Grubiej i wulgarnie: stawić czoło mnie. Moje myśli, uczucia nie mogą wziąć góry nade mną. Przestałem bezwzględnie jeździć w dalekie trasy zatrzymując się w domu tylko na parę dni. Musiałem coś ze sobą zrobić, żeby odzyskać smak przygody i tym samym smak życia. Formę pracy jaką obecnie wybrałem, najbardziej mi odpowiada. Bywam często w domu, prawie co tydzień mam króciutki wyjazd do Nowego Jorku i moja nieobecność nie jest nigdy dłuższa niż dwie doby poza domem. Nie żegnając się z trasą co chwila wyjeżdżam w nią. A jak mi się naprawdę znudzi rutyna codziennego, miastowego życia, biorę półtora tygodniowy kurs na zachód albo lepiej: kupuje bilet i wsiadam w samolot.

Nie wiem jaka była natura tego wpisu. Buzowało mi się trochę pod kopułą i chciałem się z Wami tym podzielić.

Trzecie wakacje Peużotem 306

2014-09-11T17:18:00.000+02:00

Małe autko, fajne autko. Nie do zdarcia. Muszę przyznać, że inwestycja o wysokości 5 tyś PLN w roku 2011 całkowicie mi się zwróciła. Peugeot przewiózł mnie przez całą Skandynawię w 2011, przez większość wschodniej Europy aż do wrót Azji w Istanbule w 2012. W tym roku pomógł mi zdobyć cały półwysep iberysjki i nie powiem: jestem pod wrażeniem widoków jakie tam zobaczyłem.

Pierwszą część podróży polegała na dość szybkim "podjeździe" do Hiszpani gdyż większość północnej Europy już znałem. Nie mniej jednak postanowiłem pojechać na przełaj przez Alpy, gdyż w Szwajcarji, poza szybką przesiadką w Zurichu, nigdy jeszcze nie byłem. Niemiecka część tego kraju wiadomo: zorganizowana, czyściutka, błyszcząca i w moim mniemaniu szorstka. Na granicy między Szwajcarją a Austrią ruch jest dość płynny i celnicy raczej bez żadnej kontroli przepuszczają napotkane auta.

Nie mnie. Nie wiem czy to moje stare auto, łysa pała, polskie blachy lub te wszystkie czynniki spowodowały dość dokładne sprawdzenie zawartości Peugeota oraz mojej tożsamości. Celnik poleciał z moim dowodem do środka prawdopodobnie celem sprawdzenia danych czy nie jestem przypadkiem ścigany listem gończym. Muszę przyznać, że celnicy zachowywali się bardzo fachowo i byli mili, choć okazali niechęc prowadzenia konwersacji w języku angielskim. Dobra, w porównaniu do amerykańskich i kanadyjskich przestawicieli tego zawodu byli naprawdę przyjemni. Cała akcja trwała 5 minut i gdy na ostateczne pytanie, jaki jest cel mojej podrózy, odpowiedziałem France z ogromnym uśmiechem pożegnali mnie: Bon voyage et à plus tard.

W Szwajcarji nie kupiłem winiety na autostrady nie celem oszczędności, tylko chciałem faktycznie zobaczyć ten kraj od podszewki. I tak się stało. Przejazd z północnego wschodu na południowy zachód do granicy z Francją zajął mi dobre 9 godzin. Ale warto było, gdyż widoki powalają. To, że ich drogi krajowe nie mają żadnych obwodnic pozwoliło mi poczuć klimat niemalże każdego miasta, miasteczka i wsi napotkanej po drodze. Oczywiście w tym kraju każdy kierowca ma prawidłowy i notoryczny nawyk przepuszczania każdego pieszego, który zbliża się do pasów na jezdni więc miałem okazję również zaliczyć parę uśmiechów obywateli tego kraju a nawet i uroczych pań. Te ostatnie są bardziej spotykane we francuskojęzycznej części tego kraju.

Po Szwajcarji Francja i znana mi dolina rzeki Rhône. Znów przypomniały mi się czasy Miratransu, aż nareszcie dotarłem do właściwego punktu rozrywki moich wakacji: Hiszpania. Cholernie kojarzy mi sie z Kalifornią choć tak naprawdę poza paroma widokami i językiem hiszpańskim nie ma zbyt wiele z nią wspólnego. Kij z tym, odczuwam podobne emocje gdy tam wjeżdżam, Od tego momentu jazda była totalnie na luzie. Robiłem około 500km dziennie, zatrzymując się to tu, to tam i dość szybko znajdując miejsce na nocleg na dziko. W przeciwieństiwe do Ameryki, (tam można to robić, ale budzi to zbyt dużą ciekawość i często kończy się wizytą Policji) Europa ma to do siebie, że wystaczy namiot. Teoretycznie wszędzie można rozbić sie na dziko: przy morzu lub oceanie jest to jeszcze łatwiejsze. Tylko jeden raz sytuacja była na tyle beznadziejna, że zmuszony byłem wyciągnąc Iphona i rozejrzeć się za noclegiem w hotelu. Raz na jakiś czas to też jest dobre. Zauważyłem, że sporo ludzi spędza wakacje w ten sposób. Spotkałem wiele samochodów osobowych, busów a także kamperów (ich było najmniej) zaparkowanych przy wodzie a zaparowane szyby świadczyły o śpiących w nich ludziach. Również i mnie zdarzyło sie spać w samochodzie na tylnym siedzeniu.... Nie sądziłem, że w Portugali może być latem aż tak zimno i nie wziąłem żadnego konkretnego śpiworu. Właśnie: w Portugali nad Atantykiem podobało mi się najbardziej. Widoki i skarpy niesamowite, choć Hiszpania też zauroczyła mnie swym suchym pustynnym klimatem. Nigdy nie byłem na południu tego kraju więc byłem bardzo ciekawy. Miałem również w planie popłynąć promem do Maroko, ale po stwierdzeniu piętnasto godzinnej kolejce na prom odpuściłem sobie.

Moje wakacje polegały na totalnym wyciszeniu się. W ten sposób najbardziej odpoczywam fizycznie i psychicznie. Szum fal i szumiący mózg skutkiem wytrawnego wina lub dobrego piwa ma nieporównywalną wartość leczniczą. Nie zwiedzałem większych miast, raz że nie przepadam za ich zgiełkiem, a dwa że zachodnie miasta znam dość dobrze. Zwiedzanie ich zmniejszyłem do przejechania przez ich cetrum. Trochę żałuję ale byłem świadomy, że na każde z nich musiałbym poświęcić conajmniej parę dni. Nie ważne. Jeszcze mam czas na zwiedzanie metropolii. Koszt wakacji? Nie tragicznie. Na paliwo wyszło około 3500PLN. Na autostrady, gdyż wracając przez Francję skorzystałem z nich, około 200 Euro. Jedzenia wziąłem trochę z Polski, część dokupywałem, a część mojej diety stanowiły lokalne wyroby w restauracjach. Na taką wyprawę poszło mi 5000pln, Biorąc pod uwagę że największy koszt to paliwo gdybym wybrał sie w większej paczce te wakacje mogły być naprawdę tanie. Niestety, mam tą wadę, że nauczyłem się i odnajduję się w samotności :P.

Tyle relacji z wakacji. Sądzę, że złożę z tego również film ale nie mam ostatnio zbyt wiele czasu. Gdy wróciłem do Polski zastałem zalane mieszkanie przez sąsiadów. Ostatnie dwa tygodnie, przed wyjazdem do Kanady, spędziłem na malowaniu (przy okazji rozwaliłem piec kaflowy) i innych pierdołach. Po przylocie tutaj od razu stawiłem sie do pracy i w momencie jak piszę jestem gotowy do drugiego wyjazdu do USA. Jak narazie jestem nastawiony na jazdę lokalną po Montrealu, krótkie kursy parodniowe za granicę i raz na dwa miesiące jakaś wyprawa na zachód Ameryki. Wiem, że może to zasmucić paru z Was, ale potrzebuje więcej czasu w Montrealu, gdyż mam dwa projekty za które konkretnie chcę się wziąć. Jakie? Może zdradze to wkrótce :)

Tyle newsów na dziś :)

Fale, nikt ich nie zatrzyma.

2014-06-22T22:59:00.001+02:00

Szczególnie tych w głowie.

Miałem pisać na blogu: założenie. Nie znalazłem natchnienia albo ono nie znalazło mnie: bywa. Więcej kręciłem: tak wyszło. Po prostu biegłem za swoim cieniem. Mechaniczny koń nie miał wytchnienia, ja też nie.

Do tej pory zastanawiam się jak działa moja psychika a przede wszystkim dlaczego pęd i przemieszczanie się dostarcza mi ulgę. Nie wchodzi w grę adrenalina prędkości, bardziej wolna i systematyczna essencja powtarzających się krajobrazów. Często łapię się na tym, że mój umysł jest zbyt ograniczony aby zrozumieć to co mnie otacza. Widoki to tylko namiastka. Nie mniej jednak... Czuję wszystko i nie mogę się od tego odłączyć. To już zrozumiałem. Wszystko jest wyryte w mojej świadomości.

Przestałem pisać, bo większość myśli chciałem zachować dla siebie, co wobec Was jest niesprawiedliwe. Każdy z nas jest egoistą więc proszę, wybaczcie mi. Obiecuję poprawę ale nie nastąpi ona prędko, gdyż wszystko dociera do mnie stopniowo. Czas goi rany. Gówno prawda.

Za tydzień kończę pracę. Jadę na wakacje do Polski, do Europy. Co dalej, nie wiem. Daję sobie czas do namysłu. Dokładnie dwa miesiące.

Proza Kierowcy

2014-02-21T17:34:00.002+01:00

Jeżdże we wszystkie strony, non stop uciekając przed myślami, które nie dają mi spokoju. Droga, którą dobrze znam przez te ostatnie lata nauczyła mnie wiele. Dała mi ukojenie, moc oraz wiarę w siebie. Dziwne, że przeciąganie ładunków z jednej części kontynentu na drugą może w taki sposób działać na duszę człowieka. Droga jest i będzie, to kolejny pewnik w moim życiu, wiem dokładnie co od niej oczekiwać i kiedy na nią uważać. Najlepiej czuję się w miejscach gdzie jestem sam na sam z nią. Niecierpię śladów gospodarczych człowieka na naszej ziemi. Potrafi wszystko zaszpecić w imię postępu oraz rozwoju ekonomicznego. Zyć w symbiozie z ziemią, która jest oazą dla życia to jest dopiero sztuka, ale może być za późno zanim homosapiens zauważył ile zła wyczynił. Właśnie w takich miejscach z daleka od zgiełku sam na sam z drogą, wracają do mnie te myśli, z którymi już nauczyłem się żyć. Dziś 21, zatem wszystkiego najlepszego.

Powrót na Szlak

2014-02-14T05:59:00.000+01:00

W końcu trzeba było. Nie traciłem dużo czasu, tylko po przylocie z Polski, trzy dni później ruszałem już w trasę. Nie chciałem spędzić za dużo czasu w domu, choć pomału zaczynam się oswajać z rzeczywistością. Większego wyboru niestety nie mam.

Pierwszy wyjazd był od razu z grubej rury, prosto na drugie wybrzeże w północnej części Stanów Zjednoczonych. Miałem trzy miejsca rozładunku: Montata, Oregon i Waszyngton. Poszło jak z płatka. Pierwsza trasa przywitała mnie zimą czyli śniegiem, gołoledzią i różnymi dziwnymi zjawiskami klimatycznymi. Zima w tym roku była dość ostra na tym kontynencie, jak widać pod jej koniec nie chce sobie odpuścić, więc i ja zaliczam jej kaprysy. Co tam, jazda po suchej nawierzchni jest nudna i monotonna. Trzeba mieć jakieś wyzwania a wtedy czas inaczej mija i umysł nie ma czasu na smutne myśli tylko żyje żywiołem sytuacji.

Trochę się martwiłem, bo szef na wstępie wspominał o kursach najdalej na Florydę tłumacząc, że mój truck ma już za duży przebieg (milion czterysta tysięcy km). Mówił mi, że zrobię pare krótkich tras, będę mu pomagał ładować naczepy w piątki (bo podobno robi to teraz sam :D) a jak przyjdą nowe trucki, zmienię konia na nowszego i będę śmigał po całej Ameryce jak wcześniej. Powiedziałem mu, że czemu nie, w sumie ja lubię robić wszystko, ale żeby za bardzo się nie przyzwyczaił do mojej obecności na wózku widłowym gdyż nie mam już obowiązku bycia na miejscu. Skończyło się jak skończyło i pierwsza trasa była wyjazdem na zachód. W trasnsporcie wszystko jest bardzo dynamiczne i często się zmienia. Mnie nie przyszkadza: mogę jeździć wszędzie: zachodnie stany, zachodnia Kanada, Floryda, Chicago, co tylko zechce. Lubię nie wiedzieć gdzie jest mój następny kurs :)

Trochę fotek oraz dwa odcinki filmu (w sumie będą chyba cztery odcinki), które nagrałem podczas ostatniego wyjazdu. Jestem już w drodze i zdążyłem zrobić połowę dystansu na północny zachódu USA :), tym razem do Seattle,WA. Więcej szczegółów w okienku Twittera po lewej u góry :)

Montana na I90 blisko granicy z Idaho

Załadunek drzewek w okolicach Portlandu w Oregonie

Dojazd na załadunek w Oregonie.

Autostrada I84 w Oregonie. Droga powrotna.

Shift

2014-02-06T19:36:00.001+01:00

Tak określam przestawienie mojego umysłu, gdy wyjeżdżam z Polski i ląduję w Montrealu. To tylko piętnaście godzin podróży, czasami nawet mniej. Około 9-10 godzin czystego lotu, trzy godziny na dojazd plus godzinna przesiadka na jednym europejskich lotnisk. Montreal niestety nie ma bezpośredniego połączenia z Warszawą. Najczęściej przesiadam się w Paryżu, cena biletu oraz czas połączenia wypadają mi korzystnie. Cała podróż od drzwi do drzwi trwa mniej więcej 15 godzin.

Zmiana kontynentu, staje się coraz bardziej normalna. Tu czy tam, nie czuję większej różnicy w nastroju. Wcześniej moim marzeniem były częste podróże do Ojczyzny, teraz kombinuję nad tym żeby spędzać tyle samo czasu w każdym miejscu. Nie wyobrażam sobie całkowicie zrezygnować z Polski lub z Ameryki Północnej. Żyję w Montrealu ponad dwadzieścia lat, po amerykańskich szosach rozbijam się już prawie dziesięć, dziwnie by tak było pomyśleć, że nigdy tu nie wrócę. Jak narazie realizuję mój plan, czyli pracować stopniowo mniej, biorąc coraz więcej wolnego. Jestem na etapie 9-10 miesięcy pracy, 2-3 wolnego. Ostatecznie chciałbym spełnić moje marzenie i dotrzeć do systemu sześciu miesięcy normalnej pracy i sześciu miesięcy wolnego.

Co miałem na myśli pisząc "shift"? Wiadomo, jest parę różnic między Polską a Kanadą mimo tego że czuję się w obydwóch miejscach naturalnie. Pierwsza to taka, że wracam do trybu pracy zasuwania godzinami za kółkiem i do pewnej normalności. Wiadomo, że nic ani nikt nie przywróci mi Mamy, ale zmiana trybu pracy jest dla mnie dobrą wiadomością. Poczuję się znowu w moim żywiole i długie podróże dostarczą mi pewnej dawki ukojenia. Zawsze gdy w życiu dostawałem w kość lub było mi pod wiatr, droga i życie jakie ona oferuje sprawiały, że było mi łatwiej.

Pierwszy wyjazd jest już dziś popołudniu. Pierwsza dostawa w poniedziałek w Montanie, później parę kolejnych w Oregonie i Waszyngtonie. Jeszcze dobrze nie wiem co i jak. W Prince panuje wielki bałagan, jak to zwykle bywa gdy mają nadmiar pracy. Wracam na mojego czerwonego konia, coś tam szef wspominał, że ma duży przebieg, że będzie mnie wysyłał z tego względu bliżej, ale między wczoraj a dzisiaj najwyraźniej zmienił zdanie bo Waszyngton to na drugim końcu kontynentu. Niedługo mają przyjść nowe ciągniki do firmy, drugi szef brzdąkał o zmienie sprzętu. Czy na nowy nie wiem, może po prostu na nowszy. Ale ja będę się trzymał rękoma i nogami mojego czerwonego Volva, gdyż skrzynia biegów manualna najbardziej mi odpowiada. Do tego to sprawdzony sprzęt, choć jestem pewny, że po mojej dwu miesięcznej nieobceności na początek walnie jakiegoś focha. Zawsze tak robił, zobaczymy.

Kamery zapakowane, cały burdel rzeczy potrzebnych do życia w trasie już w samochodzie, zaraz wsiadam i ruszam przed siebie. Dzisiejszy dzień będzie trochę chaotyczny: załadować się w ciągnik, poukładać wszystko tak jak powinno być, przynajmniej prowizorycznie. Resztę będę robił po trochu w wolnych chwilach na koniec dnia jazdy. To tak jakby wprowadzać się stopniowo do drugiego domu. No szlag, bo to jest dom na kółkach :D

Na koniec dla rozrywki, film opowiadający moją podróż z Łęczycy do Montrealu, która miała miejsce dokładnie trzy dni temu.

SIO w trasę, mówię ja!

Główne linie roku 2014.

2014-01-14T22:46:00.004+01:00

Zastanawiam się jaki kierunek przyjmie moja działalność w internecie w tym roku. Jak na razie nie mam żadnego pomysłu, ale ...

W ubiegłym roku dawka wpisów na blogu drastycznie zmalała. Moje myśli oraz relacje z życia kierowcy przeniosłem na YouTube i Facebooka. Nawet nie zauważyłem kiedy zaniedbałem pisanie. Ostatni rok wydawał mi się tak długi jakby minęło parę lat. Jazda po mieście, praca na magazynie, przeplatane wizytami w szpitalu i staranie się stwarzania pozorów jak najbardziej możliwej normalności (jeżeli w ogóle istnieje coś takiego jak normalność) w inny sposób ukształtowała moje nadawanie w internecie.

Zostało mi jeszcze około dwóch tygodni pobytu w Polsce. Może również się zdarzyć, że będę musiał wydłużyć ten czas, gdyż terminy polskiej biurokracji potrafią być bezlitosne: kodeks postępowania administracyjnego, decyzje i paragrafy na każdym piśmie. Powiem szczerze: wygląda to odurzająco. Do tego termin odwołania, do którego obowiązkowo mamy prawo, lub oczekiwanie na uprawnomocnienie wyroku, potrafi wydłużyć dość proste sprawy do proporcji wręcz kosmicznych. Oczywiście przesadzam, trzeba być cierpliwym, dążyć do swojego i sięgać po informacje w wielu źródłach. Czasami urzędnicy są przychylni, pomagają, tłumaczą i podpowiadają co trzeba zrobić żeby wszystko trwało krótko. Niestety jest jeszcze pewna grupa ciętych nadgorliwców, którzy potrafią przez swoje podejście i wredność w zachowaniu, zniechęcić całkowicie człowieka. Cały czas uczę się Polski i mimo pewnych utrudnień non stop widzę zmiany na lepsze co nie znaczy, że nie ma rzeczy które by mnie w Ojczyźnie nie irytowały.

Odpłynąłem od tematu. Wybaczcie. Więc, niedługo wyjazd do Kanady i powrót za kierownicę. Po dwu miesięcznej przerwie nie zaszkodzi mi trochę popracować. Nie mając już żadnych obowiązków, wracam oczywiście na długie dystanse. Jak to się mówi: long haul and long haul only! Jak tylko będę znał datę wylotu z Polski, dzwonię do Princea i powiadomię ich o terminie mojej gotowości do wyjazdu w trasę. Plan jest prosty: wylądować w Montrealu i cztery dni później gnać przed siebie w kierunku czterech liter: WEST (obojętnie czy północny zachód Kanady lub południowy zachód USA, ma być daleko). No dobra, jak mi dadzą na początek pięć liter (SOUTH) nie obrażę się i przez tygodniowy wyjazd na Florydę podreperuję moje topniejące oszczędności.

Trochę obawiam się powrotu do Montrealu. Zastanę tam wszystko tak samo jak było po śmierci mojej Mamy. Będzie to kolejny etap w moim życiu i jestem pewny, że od tego momentu stanę się całkiem innym człowiekiem. Jakim? Będę to musiał jeszcze odkryć. Co najmniej do lata chcę pojeździć tak jak to robiłem przed chorobą mojej Mamy. Mam moralny dług wobec mojego obecnego pracodawcy. Wiem, że transport to branża bez litości i sposób w jaki mój szef szedł mi na rękę jest bardzo rzadko spotykany.

Sądzę, że w tym roku wrócę więcej do pisania na blogu, nie zaniedbując oczywiście filmów na YT oraz zdjęc na bieżąco na Instagramie i Facebooku. Stosunkowo do Waszego poziomu zainteresowania będę dalej kręcił i sklejał filmy z moich wypraw. Co do dalszych opcji zobaczymy. Chodzi mi po głowie kupno trucka i naczepy (izotermę lub chłodnię) co wiąże się z większą kasą i wolnością wybierania kierunków ładunków (może jakaś Alaska by wtedy wpadła). Jest też myśl o inwestycji w przyszłość w formie nieruchomości. Chodzi mi również po głowie praca w Australii, ale z tym może być różnie bo dostać się tam do pracy, nawet posiadając doświadczenie i obywatelstwo kanadyjskie nie jest takie łatwe.

Możliwości i znaki zapytania. Nic pochopnie, jak na razie stopniowy powrót do "normalności" i najlepszym miejscem na przemyślenia jest za sterem samotnie pędzącego składu po bezdrożach Ameryki.

Jest dziki zachód, jest moc :)

Śmierć to Część Życia.

2013-12-13T01:32:00.000+01:00

Zbyt często o tym zapominamy. Społeczeństwo, w którym żyjemy ma tendencję uciekania od śmierci tak jakby nie istniała lub była zjawiskiem nie dotyczącym nikogo z naszego bliskiego otoczenia. Niesety, jest to jedyny pewnik naszego życia. Moment,w którym odejdziemy każdy z nas ma zaprogramowany. Jedni nazywają to przeznaczeniem, drudzy wolą boską, inni jeszcze inaczej. Nie wnikam w każdy wariant, choć wiele z nich jest ciekawych. Nie mam ogromnej potrzeby wiedzieć co będzie po: zobaczę gdy sam tam dotrę. Ludzkość od dawna szuka wyjaśnień na temat tego zjawiska: co się dzieje lub nie dzieje. Jedno jest pewne, w obliczu śmierci każdy jest sam.

Byłem z nią do samego końca, trzymałem jej rękę gdy umierała. Kilkadziesiąt minut przed zatrzymaniem serca, pielęgniarki z oddziału paliatywnego dały mi do zrozumienia że już nic nie jest w stanie zatrzymać dzieła natury. Śmierć sama w sobie nie jest ciekawa. Ciało człowieka stygnie, jest bez ruchu i pogrążone w dziwnym spokoju. Jednak fascynującym jest obserwować jak życie łapie się każdej deski ratunku i trzyma się nadziei do samego końca.

Rak, to straszna choroba. Gdy dowiedzieliśmy się rok temu, że zaatakował ją rak trzustki, przeszliśmy oboje przez ogromne spektrum emocji. Choroba ta, na samym początku jest trudna do wykrycia. Prawdopodobnie żyła z nią już od wielu lat. Niejednokronie była u lekarza, tu w Kanadzie i w Polsce, narzekając na ból pleców. Specjaliści odsyłali ją z kwitkiem mówiąc, że to wiek i taka jest kolej rzeczy, gdyż ciało w wieku sześdziesięciu lat ma swoje wady. W jej przypadku operacja nie była brana pod uwagę. Nowotwór zaatakował głowę trzustki i zaczął napierać na żyły. Dostała wyrok od trzech do sześciu miesięcy życia. Dzielnie, podjęła walkę: chemio terapię i wszystko co z nią jest związane, znosiła dzielnie. Prawie do samego końca utrzymała bardzo dobry poziom zycia: śmigała samochodem, nawet pomagała innej starszej osobie cierpiącej na równie groźną chorobę i prawie do samego końca chodziła uczyć dzieci w polskiej szkole w Montrealu. Będę zawsze moją Mamę wspominał pogodnie mimo że nigdy nie zaakceptuję faktu, że tak wcześnie musiała opuścić ten świat.

Odeszła w spokoju siódmego Grudnia o 15:40. Wiem, że już się nie męczy. Gdy miesiąc temu szliśmy do szpitala przez jej brzuch, który napęczniał skutkiem przybycia płynu spowodowanego przez chorobę, myśleliśmy że to tylko komplikacja związana z terapeutycznymi zabiegami chemio terapii. W życiu nie przyszło nam do głowy, że to początek końca i że choroba postawiła na swoim. Ostatecznie wygrała z rakiem, gdyż odchodząc zadała mu fatalny cios. Z dnia na dzień, przez ostatni miesiąc, widziałem jak stopniowo traci siły, jak walka z nawałnicą osłabia jej organizm coraz bardziej. W ostatnim dniu nie miała nawet siły otworzyć ust. Wtedy zrozumiałem co to jest bezsilność wobec niewidocznego przeciwnika: być przy najdroższej osobie i nie móc nic zrobić żeby pomóc jest największą okropnością jaką doznałem w moim życiu. Nikomu tego nie życzę.

Mamo, wiem że patrzysz na mnie gdzieś tam z góry, że jesteś ciągle przy mnie. Powiedziałem Ci w ostanich chwilach, żebyś się o mnie nie martwiła. To było Twoim największym utrapieniem. Wychowałaś mnie w taki sposób, że wiem co to jest życie wśród ludzi i co od niego oczekiwać. Wiem, że nie byłem zawsze idealnym synem, ale możesz być pewna że zrobię wszystko żebyś mogła być ze mnie dumna.
Według Twojego życzenia, zabiorę Twoje prochy z Kanady i pochowam Cię w Polsce w Łęczycy obok Twojej Siostry i Babci.

Wywiad na antenie radia publicznego Radio-Canada Première 95.1 FM w Montrealu.

2013-10-04T06:15:00.003+02:00

Tydzień temu spełniło się jedno z moich marzeń. Pani redaktor, Marie France Bazzo, której słucham od wielu lat na różnych platformach, przeprowadziła ze mną króką rozmowę o porannych godzinach w Montrealu. Rozmowa była na żywo i nie powiem: miałem niezłą tremę. Wszystko zaczęło się od krótkiej wymiany zdań na Twiterze po której dostałem zaproszenie do programu.

Coś na temat Radio-Canada lub jego angielskojęzyczna wersja CBC (Canadian Broadcasting Corporation). To odpowiednik polskiej Jedynki. Radio publiczne finansowane przez rząd czyli społeczeńswto w formie podatków. Nie mam zamiaru porównywać serwisu publicznego dówch krajów ale co mogę powiedzieć o Radio-Canada to że podają bardzo obiektywną informację na temat tego co się dzieje nie tylko lokalnie ale na całym świecie. Fakty analizowane są przez różnych graczy i słuchacz ma podane rozmaite punkty widzenia co według mnie najlepiej pozwala wyrobić swoją własną opinię. Najlepszy dowód na to że są obiektywni to fakt, że od parunastu lat w Kanadzie mieliśmy liberałów i prawicę przy władzy a każdej z tej stron radio publiczne przyszkadzało.

Rozmowa po francusku. Postarałem się dla Was przetłumaczyć jak potrafię, na łapu capu. Wywiad nie miał nic wspólnego z moją działalnością w sieci, bardziej chodziło o to że często wstaję rano, i że jestem kierowcą. Pani redaktor, z tego co przez parę lat zdążyłem zauważyć, bardzo ciekawi nasz zawód.
MF to Marie France a RZ to ja, Rafał Zazuniuk. Tutaj link do rozmowy a niżej tłumaczenie :)

Słuchaj wywiadu.

"Klub wcześnie wstających" - budzik

Wstęp.

Klub wcześnie wstających to Wy, słuchacze naszej audycji (C'est pas trop tôt) od samego rana, chcemy wiedzieć kim jesteście, co robicie i dlaczego tak wcześnie wstajecie.
Tydzień temu, po rozmowie z jednym kierowcą, rzuciliśmy im wyzwanie (truckerom), żeby do nas napisali. Odpowiedział nam Rafał Zazuniuk, jest truckerem, łączymy się z nim w tej chwili:

MF: Dzień dobry Rafale,
RZ: Dzień dobry,
MF: Gdzie teraz jesteś?
RZ: Będę musiał Panią zawieść, ale znajduję się tylko w Montrealu.
MF: ooo, tylko w Montrealu, czyli jeszcze nie wyjechałeś?
RZ: Nie, niestety dzisiaj tak się złożyło, że wykonuję tylko pracę lokalną.
MF: Na czym polega Twoja praca? Gdzie normalnie wyjeżdżasz?
RZ: Najczęściej wyjeżdżam na zachodnie wybrzeże, czyli do Vancouver, do Kalifornii, mój plac zabaw jest dość wielki, cała Ameryka północna.
MF: Wow, nieźle, i wyjeżdżasz kiedy i gdzie?
RZ: Z reguły w piątki, jadę do BC (British Kolumbii), póżniej zjeżdżam ciut niżej do Oregonu, normalnie wyjazd trwa do dwóch tygodni, 10-12 dni.
MF: To nie są brzydkie i smutne miejsca...
RZ: Nie, no więc właśnie, dlatego uwielbiam jeździć w dalekie trasy, żeby podziwiać piękne krajobrazy.
MF: Jazda dla Ciebie to wielka pasja, jesteś stosunkowo młody, 37 lat, długo już wykonujesz ten zawód?
RZ: Dziękuję bardzo, czuję się stary..
MF (śmiech) Ależ nieeee ....
RZ: tylko 10 lat
MF: Co w tym najbardizej lubisz?
RZ: Uczucie wolności, nawet jeśli nigdy do końca nie jest się wolnym. To właśnie tak jest: mam ogromną potrzebę przemieszczania się, nie wiem, gdy zbyt długo przebywam w jednym miejscu, czuję się źle.
MF: Czy to wymaga jakiś specjalnych cech lub odpowiednią osobowość? To dużo różnych przygód, napewno poznawanie nowych ludzi ale również bardzo dużo samotności?
RZ: Owszem to dużo samotności, ale trzeba to lubić, trzeba lubić jazdę. Można się czuć wolnym ale mamy sporo kilometrów do przejechania w ciągu dnia, więc trzeba być bardzo dobrze zorganizowanym. Z dzisiejszymi terminami dostaw nie jest zawsze łatwo. Trzeba to naprawdę lubić. To około 1200 - 1300km dziennie
MF: Ouf, rzeczywiście to sporo pracy
RZ: i póżniej odpoczywamy 10 godzin i zaczynamy od nowa.
MF: Masz niesamowitą auto dyscyplinę, masz trucka w którym jesteś niezależny, z całym sprzętem i sam gotujesz w trasie, nie jesteś amatorem knajp przy drodze?
RZ: Nie, faktycznie, restauracje na truck stopach to nie dla mnie. W sumie jak nie mam już wyjścia, to owszem skorzystam ale z reguły zabieram ze sobą wszystko co mi potrzebne na dwa tygodnie w trasie, to tak jak biwak, gotuję w kabinie na śniadanie, jajecznicę, chleb, kawa. Na obiady mam cały program przygotowany wcześniej w domu.
MF: Czyli robisz zakupy na dwa tygodnie i przewidujesz posiłki dwa tygodnie do przodu... w sumie mógłbyś mieć swój program na temat gotowania?
RZ: (śmiech) tak naprawdę to moje dania są całkiem proste bo w trasie nie mam za dużo możliwości i czasu, więc nie mogę brać czego kolwiek ale staram się jak mogę mimo braku czasu, żeby zdrowo się odżywiać, żeby nie upadabniać się do Amerykanów.
MF: Dlatego mówię: mógłbyś mieć program kulinarny w telewizji.. czy masz tatuaże na ramionach?
RZ: (śmiech) nie.
MF: A nie, to nie mógłbyś mieć programu kulinarnego w TV, wybacz (śmiech). Jesteś uzależniony od naszego radia, słuchasz go prawie wszędzie
RZ: tak, tak, od rana do wieczora, wiadomo, że są programy, których słucham mniej bo mnie mniej interesują ale od momentu kiedy zaczynam jechać do wieczora przed snem, słucham Radio-Canada.
MF: To jest łącze z Quebeckiem?
RZ: Tak, jak najabardziej, czasami jest dziwnie słuchać o korkach w Montrealu gdy jestem w Wyomingu. Przed pojawieniem się radia satelitarnego, czułem się że wyjeżdżam daleko. Teraz, gdy n.p jestem w Los Angeles i słucham audycji z Montrealu czuję się bardzo blisko, tak jakbym wcale daleko nie pojechał.
MF: Będziemy teraz mieli inną świadomość prowadząc nasze audycje, wiedząc, że mamy słuchaczy aż z tak daleka i do czego służymy tak daleko. Ostatnia rzecz Rafale, często wstajesz wcześnie rano ze względu na przebieg, który masz do zrobienia w ciągu dnia. Jaką dałbyś mi radę żeby stać się super duper porannym ptakiem?
RZ: (śmiech) po prostu kłaść się wcześnie spać...
MF: Nie chcę Ciebie słuchać, chyba nie chcę Ciebie słuchać
RZ: Tak jak dzisiaj, położyłem się o siódmej wieczorem bo musiałem wstać o 3 nad ranem..
MF: Nie jstem pewna, że chcę usłyszeć co mi mówisz...(śmiech) dam Ci znać jeśli mi się to kiedyś uda...
Rafale wyjeżdzasz w piątek więc życzę Ci szerokiej drogi i pomyślimy o Tobie w przyszłym tygodniu...

I to mniej więcej tyle.

Wyjazd do Kaliforni w Trzech Odcinkach.

2013-09-23T02:42:00.001+02:00

Z pewnością już o nich wcześniej słyszeliście i kto wie, obejrzeliście może wszystkie relacje z wyjazdu na dziki zachód. Prawdopodobnie nie w całości, bo ile można słuchać i oglądać wciąż o tym samym w rytm mojego monologu. Nie mam tego nikomu za złe. Z mojej działalności w sieci każdy powinien brać to co chce i ile chce. Cieszę się, że w ogóle ktoś na mnie zwraca uwagę.

Żarty na bok, potrzebowałem tego wyjazdu. Nie tylko po to żeby zaspokoić moją chęć i mus przemieszczania się, tylko żeby udowodnić sobie w najmniejszym albo i największym stopniu, że życie może wrócić do normalności. Zrozumiałem, że walka z chorobą mojej Mamy, potrzebuje mojego wsparcia ale również odpowiedniej dawki samodzielności, która pozwoli jej odczuć, że nie jest całkowicie bez sił i nieużyteczna. Rok temu, dowiedzieliśmy się, że ma trzy lub sześć miesięcy życia, bez lub z chemio terapią. Teraz ma więcej energi i zaskakuje swojego lekarza, który spodziewał się na "rozwój
choroby". Rak to nie przelewki, szczególnie ten zidentyfikowany przez lekarzy jako nieuleczalny. Wraz z nowym rokiem szkolnym Pani Barbara wróciła do nauczania. W sobotnie poranki, dzieci montrealskiej Polonii uczą się, pod jej nadzorem, języka polskiego, historii, geografii i szlag wie czego jeszcze o naszym pięknym kraju. Robi to z takim samym zapałem jak wcześniej. Bardzo mnie to cieszy i dodaje mi otuchy.

Ok, w końcu trochę o wyjeździe. Był naj, naj, naj. Pozwolił mi się odprężyć, zresetować myśli, nabrać siły a nawet odświeżyć moje widoki. Kto nie jest nomadem ten nie łatwo zrozumie ;). Może dlatego, że te miejsca zawsze są i czekają na nas... są pewnikiem, o który tak ciężko w naszych czasach. One nie mogą być samotne. Sama świadomość, że tam są nie wystarczy. Trzeba tam wracać. Być nomadem to choroba ;)

Oto wszystkie trzy części: jedenastodniowa wyprawa skondensowana w 134 minuty i 25 sekund filmu. No niech... ponad dwie godziny? :D

Wyjazd do Kaliforni, Wakacji Ciąg Dalszy.

2013-08-16T07:21:00.002+02:00

Po dwóch tygodniach urlopu w Polsce jak można nazwać taki wyjazd? Pracą? Owszem, nie jadę wypoczywać tylko trzaskać kilometry, ale po tylu miesiącach zasuwania wciąż po tych samych magazynach, dziurach i ulicach w Montrealu, wyjazd w prawdziwą trasę (nie jakiś tam króciak do Pensylvani, Illinois czy na Florydę) ma w sobie ogromną dawkę relaksu... Coast to coast, long haul. Niech to! Teraz zaczynam doceniać pracę w mieście. Wystarczy parę miesięcy odwyku a wyjazd w dalszą trasę ma prawie taki sam smak jakbym zaczynał jeździć. To jest to!

Przed samym wyjazdem czułem się trochę nie pewny. Zauważyłem, że człowiek bardzo szybko się przyzwyczaja, zmienia zachowanie i nawyki. Tak samo jak nie bez wysiłku nawróciłem się do rutynowego trybu codzienności pracy w mieście, tak dwanaście godzin przed wyjazdem w daleką trasę lekko panikowałem. Bardziej niż przed wyjazdem do Polski. W końcu doprowadziłem się do ładu i paroletnie doświadczenie wzięło górę. Przygotowanie do wyjazdu zajęło mi dwie godziny ale najgorsze było nieustanne uczucie, że czegoś zapomniałem.

Zdumiewająca była dla mnie celność z jaką wymierzyłem czas wyjazdu z bazy. Miałem dobrze zakodowaną pierwszą odlegość do miejsca gdzie muszę dojechać. Oczywiście pierwsze godziny jazdy spędziłem (jak to każdy zawodowy kierowca robi) na kilkukrotnym liczeniu i sprawdzaniu w myślach czasu przejazdu: "Jak dzisiaj pójdę spać tutaj, to gdzie dojadę w następny dzień. A w następny? I czy się wyrobię na czas i czy w ogóle i czy jeszcze i, i, i?" W końcu dałem sobie spokój z myśleniem i powiedziałem sobie: mam mniej więcej całokształt, a co będzie to będzie i nareszcie: zacząłem cieszyć się jazdą.

Z Quebecku na dziki zachód szlak jest dość prosty: Ontario(828km), Michigan(360km), Indiana(74km), Illinois(266km). Za tym ostatnim stanem zaczyna dziać się coś ciekawego. Czuć dalszą wyprawę, pomalutku coś drażni nozdrza... zapach genetycznie modyfikowanej kukurydzy przeznaczonej na biopaliwo (ogólnie to mocny zapach trawy nic więcej), diabli wiedzą. Iowa(489km) i jej pagórki to dla mnie pierwszy etap dzikiego zachodu. Później płaska Nebraska(728km) aż do Wyomingu(655km). Pierwsze zdęcie u góry jest z Wyomingu.

Później dojazd do Salt Lake City. Tam był niezły tajfun ale o szczegółach dowiecie się później z filmu oraz z następnego wpisu na blogu. Skończyło się tak, że wylądowałem w Kaliforni. Następne zdjęcia w kolejności: sól przy autostradzie 50km od granicy Utah i Nevady; Kilkanaście km w głąb Nevady na I80; Lansowanie mojego trucka (trucka i naczepy mojego szefa) 80km przed granicą Nevady i Kaliforni.

Za każdym razem czuję to samo, gdy przekraczam granicę tego stanu... Wzdycham. Puszczam muzykę i marzę w nieskończoność. Myśli kierują się w tą samą stronę. Chcę tutaj wracać, zawsze chcę tutaj być. Ciężko jest przekazać emocje, które odczuwam gdy jestem tutaj. Czuję pewne ukojenie i spokój. Trzeba po prostu poczuć ten stan za kółkiem osiemnastokołowca.

Tyle myśli na szybko z trasy. Pominąłem fakt, że prawie przez cały drugi dzień tułaczki jechałem z Kamisado ale spokojnie: będzie film. Powiem Wam tylko, że kręcę od groma ale czy coś z tego wyjdzie... mam ogromne wątpliwości. Nawet kręcę na dwie kamery. Cały czas coś mówię podczas nagrywania co wiem, że sprawia Wam ogromną przyjemność. Pomyślę czy coś z tego wyjdzie.

Iwona Blecharczyk Trucking Girl

2013-08-08T10:57:00.000+02:00

Już nie pamiętam jak wpadłem na jej profil na fejsie, najprawdopodobniej przez któregoś ze znajomych. Siła portali społecznościowych w necie. Bardzo szybko przewertowałem jej stronę. Wówczas, jakieś 4 miesiące temu, nie było tego wiele ale wszystkie zdjęcia oraz wpisy połknąłem z wielką chciwością i apetytem. Iwona przyciąga swoimi wpisami. Nie wiem jak to robi ale gdy ją czytam czuję się jakbym był z nią w trasie. Nie ukrywam, że z niecierpliwością czekam na jej codzienny wpis i zaczynam się niepokoić gdy wieczorem jeszcze nic nie ma z jej strony. Strasznie uzależnia.

Na początku wysłałem do niej wiadomość z pytaniem czy mógłbym udostępnić jej stronę na mojej, ale po trzech tygodniach milecznia (później dowiedziałem się, że była to kara za olewanie jej w komentarzach na mojej stronie parę lat wstecz :D Nie no tak na serio to nie mogła po prostu się dokopać do mojej wiadomości, tyle ich otrzymuje) nie wytrzymałem i zrobiłem to co należy. Mogę dumnie stwierdzić, że przyczyniłem się do paru skromnych tysięcy polubień na jej stronie. Resztę Iwona dokonała i dokonuje dalej sama. Największy przełom nastąpił po jej pierwszym filmie. Nagrany bez większego przygotowania, choć czasami wydawałoby się że niektóre gesty były wyreżyserowane, jej pierwszy amatorski film wywołał dużą falę w polskim internecie. Po prostu naturalna z niej bestia przed kamerą.

Pomijając jej naturalny wdzięk i urodę Iwona jest jedną z nas: kierowcą czterdziestotonowca. Wykonuje zawód rzetelnie bez żadnych wymówek. Odwala taką samą dobrą robotę jak każdy inny kierowca w EU (czasami może nawet lepiej niż przeciętny kierowca) a wyzwanie to dla niej najlepsza forma przygody i rozrywki. Wcale nie narzeka na swój los gdy jest pod górkę. Śmiało mogę stwierdzić, że należy do grona kierowców wykonujących zawód z pasją. Widać w jej oczach błysk radości gdy opowiada o szczegółach pracy. Zdążyłem zauważyć, że najbardziej fascynują ja wyjazdy w nieznane, możliwie dalekie trasy.

Taka postać była bardzo potrzebna naszemu polskiemu truckingowi. Nie ujmując nie dziewczynom, które też wykonują ten zawód w naszym pięknym kraju (jest ich ponad trzy tysiące z uprawnieniami) Iwona po pierwszym swoim filmie nagranym na łapu capu przyciągnęła uwagę mediów. Same się do niej zaczęły dobijać. Niestety świadczy to wiele o stanie naszego społeczeństwa bo widok kobiety za kólkiem dużego to cały czas coś niesamowitego w kraju nad Wisłą. I dobrze! Może taka postać jak Iwona zadziała jak katalizator i media oraz reszta społeczeństwa zaczną w końcu inaczej nas spostrzegać a przy okazji da to przykład i natchnienie dla nowej generacji kierowców. Wiadomo, że nie stanie się to z dnia na dzień lub za pomocą jednej osoby ale według mnie coraz więcej pozytywnych ludzi zaczyna działalność w sieci przedstawiając naszą pracę i pomalutku ale skutecznie przestawiając stary stereotyp kierowcy na nowy. Tyle się narobiło tych kanałów i stron na FB, że sam już nie nadążam co gdzie i jak. Cieszy mnie to ogromnie.

Więc Iwona, aby nie zabrakło Ci chęci do dalszej działaności, gdyż uzależniłaś całą rzeszę fanów. Pomysłów z pewnością masz wiele w to nie wątpię.

Gdyby ktoś jeszcze potrzebował namiary na jej strony oto linki:
Strona FB: https://www.facebook.com/IwonaBlecharczykTruckingGirl

Kanał YT: http://www.youtube.com/user/TruckinGirlIwona

Podsumowanie kolejnego sezonu.

2013-07-14T01:31:00.004+02:00

W piątek poszedłem do pracy ostatni raz. Uffff, wielka ulga, gdyż ciśnienie pracy dookoła komina zaczyna mnie przyduszać. Nie, nie rzuciłem firmy tylko po prostu jak co roku czas na urlop. W normalnych okolicznościach trwałby on wiele dłużej niż moje marne dwa tygodnie ale na więcej nie mogę sobie pozwolić. Dla mnie wakacje mogą mieć takie miano tylko i wyłącznie gdy trwają minimum dwa miesiące (tak w ogóle to dążę do systemu pracy/wolnego 6 miesięcy na 6 i już jestem bardzo blisko osiągnięcia celu). W tym przypadku przymknę oko i uznam że dwa tygodnie będą wakacjami. Co zrobić, nie mogę sobie pozwolić na dłuższą nieobecność poza tym kontynentem. Z pewnością wiecie, że wspieram moją Mamę w walce z poważną chorobą. Korzystając więc z przerwy wakacyjnej i z jej w miarę dobrego zdrowia robię sobie wolne. Czas na odstęp w mojej działalności internetowej. Przerzucimy kartkę i zaczynamy nowy rozdział.

Kończący się sezon miał na celu przyjrzeć się bliżej negatywnym zjawiskom z jakimi zmaga się kierowca ale już na samym początku wszystko się wykoleiło. Nie miałem więc tak naprawdę okazji pokazać Wam to co mnie najbardziej wkurza w transporcie ciężarowym. Z drugiej strony, sytuacja w której obecnie się znajduję wcale nie należy do najprzyjemnieszych więc sądzę, że chcąc nie chcąc i tak wyszło nie najgorzej.

Wrzuciłem 27 filmów na YT w tym jeden off topic z samochodem osobowym, jeden wywiad w polskim radio w Montrealu, dwa lub trzy krótkie filmy na temat bzdur takich jak cofanie i tankowanie. Szlag. Jak to jest że ciągle chce Wam się to oglądać? Wydaje mi się że wałkuję non stop te same tematy i w ogóle rok temu jak wracałem z Polski nie sądziłem, że nakręcę i umieszczę tyle materiału w sieci. Owszem na moje urywki z życia kierowcy trzeba trochę czekać. Uwierzcie mi robię co mogę żeby zaspokoić Wasz głód ale jestem tylko kierowcą i człowiekiem. Doba, tydzień i miesiąć mają określoną liczbę godzin. Do tego jest potrzebna ogromna gimnastyka logistyczna, żeby wrzucić coś co ma sens i było zrozumiałe dla publiczności.

Muszę przyznać, że w świecie kierowców w sieci gotuje się w garnku i to całkiem konkretna zupa. Coś mi mówi że zaczynamy docierać do coraz większej liczby obywateli. Nie wszyscy przekazują rzeczy godne uwagi ale tak naprawdę każdy ma inny gust i upodobania. Przekonuje mnie to coraz bardziej, że kierowcy nie są wcale inni od innych warst społeczeństwa. Ale jednego jestem pewien: większość kierowców wykonuje swoją pracę z pasją i ogromną odpowiedzialnością.

Dobra koniec smętów czas na konkrety. Za chwilkę wsiadam w potrójną siódemkę pod barwami Air France, która zaniesie mnie na swoich potężnych stalowych skrzydłach przez Atlantyk. W tym roku również będzie mnie można spotkać w Opolu na zlocie europejskich truckerów. Będzie mnie łatwo znaleść, gdyż będę znajdował się obok tych ciągników. Zibi1541 (użytkownik z YT) czyli Kamil Opler zgodził się i pozwolił mi przy nich rozbić moje koczowisko: czyli krzesełko i ewentulanie jakiś mały namiot jak zacznie padać deszcz. Kamil też kręci filmy i wrzuca ja na YT. Zapraszam na jego kanał. Zresztą, na tym zlocie będzie więcej postaci, które niedawno pozytywnie ruszyły sferę kierowców w sieci. Spotkać będzie mnie można w sobotę i niedzielę. Mam dla Was małą niespodziankę, już o niej wspominałem na fejsie aczkolwiek nie starczy jej dla wszystkich.

Gdzie jest Master Truck i jak na niego dotrzeć? Zapraszam na ich stronę www: http://www.mastertruck

Na sam koniec krótki film z mojej wyprowadzki zmojego drugiego domu ;)

Do zobaczenia za tydzień!

Rafał eko terrorystą?

2013-07-01T03:51:00.000+02:00

Korzystając z wolnego czasu przeglądam komentarze, które dotyczą mnie. Nie tylko w moich filmach ale także u innych użytkowników oraz w różnych miejscach w sieci. To takie przystawienie ucha do ziemi i podsłuchania co się o mnie mówi: źle dobrze lub nie najlepiej. Z reguły nie zwracam uwagi na zwykłe hejty. Po co sobie tym zawracać głowę. Jeśli jednak ktoś dotknie wrażliwy temat szybko mi się pieni pod czaszką. Jestem tylko człowiekiem.

Nie strawiłem paru komentarzy, które oceniły mnie jako skrajnego ekologa lub mówiąc bardziej potocznie i pod publiczkę: eko terrorystę. Ten ostatni przypadek używa przemocy, żeby przedstawić swoje poglądy. Według mnie użycie przemocy jako brak argumentu do dyskusji jest największym dowodem tchórzostwa jaki istnieje. Owszem, są pańswta na świecie, które stosują terroryzm państwowy ale to już całkiem inny rejestr i nie o to chodzi w moim wpisie. Nie mam też zamiaru rozwiązywać problemów ludzkości ale na temat ekologii i o zmianach klimatycznych czemu nie, moge się wypowiedzieć.

Nie należę do osób popadających w różne skrajności. Wręcz przeciwnie, do każdej kwestii staram się podchodzić z dystansem i wyrozumiałością. Nie zakładam z góry nic i jestem bardzo cierpliwy starając się zbadać dany temat z różnych kątów widzenia. Informacje czerpię z różnych źródeł. Skrajność jest bardzo niebezpieczna i to określenie najbardziej mnie dotknęło. No więc do sedna sprawy.

Zmiany klimatyczne? Jestem pewny, że mają one miejsce. Zawsze miały. Od kiedy Ziemia istnieje klimat się zmienia utrzymując pewną równowagę i ład. Czy aktywność człowieka od kilkuset lat ma wpływ na klimat? Z pewnością. Czy jest to złe? Cholera wie bo w sumie wszystko co się dzieje na Ziemi jest naturalne. Biorąc pod uwagę system finansowy w jakim żyjemy nie jest to opłacalne. Ludzkość w obecnej chwili żyje na kredyt, zużywając surowce, które się składały od milionów lat w szybszym tempie niż się odnawiają. Nie ma nic w tym złego, bo jak się skończą to po prostu homosapiens będzie musiał się kolejny raz podrapać po głowie i wynaleść inną formę przenośnej energii, żeby zaspokoić swoje potrzeby. Co jest bardziej niepokojące dla rasy ludzkiej to prędkość z jaką zmienia zawartość CO2 w atmosferze oraz prękość i koszta z jaką będzie musiała się przystosować do nowych warunków na Ziemi. Nauka osiągnąła taki poziom, że nikt już nie kwestionuje wyników badań z odwiertów marchewek lodu, kóre uwięziły bąbelki powietrza z przed kilka milionów lat. Są one bardzo czytelne: poziom czterystu cząstek na milion nie został osiągnięty przez conajmniej 800 tysięcy lat wstecz a prawdopodobnie również nie przez ostanie 20 milionów lat. Dla sceptyków, którzy twierdzą że jest to tylko naparstek i nie ma żadnego wpływu na środowisko powiem tak: przestrzeń (atmosfera) w której żyjemy to mniej niż 10% całej objętości Ziemi. Pod naszymi nogami znajduje się więcej niż nad naszymi głowami. Pompujemy surowce z Ziemi w jej atmosferę i to nie jest że o, zniknie sobie. Najlepszą analogią do tego przykładu są nasze oceany. Ogromne i potężne, zajmują dwie trzecie powierzchni Ziemi. Jednak ilość odpadów i śmieci, które w nie wrzucamy nie znikają tylko się zbierają. Składy plastiku w oceanie Pacyficznym to nie żaden wymysł eko terrorystów. To rzeczywistość. Powierzchnie tych powiększających wysp są ogromne, parokrotnie przekraczając obszar Europy a głębokie czasami na kilometr. Oceany tak samo jak Ziemia to system zamknięty. Nie da się w nieskończoność wkładać śmieci pod dywan. Czy ludzkość przeżyje? Prawdopodbnie tak, ale nie obędzie się bez wielu tragedii typu wojen lub naturalnych kataklizmów. Ocieplenie klimatu równa się mniejszą wydajnością produkcji żywności. I to też jest już widoczne od kilkudziesięciu lat. Spichlerz ludzkości zawsze miał w zanadrzu około dziewiędziesiąt dni żywności. W dniu dzisiejszym światowe zapasy, gdyby wszystko stanęło, wynoszą nie więcej niż siedemdziesiąt dni amciu amciu. Cyfry mówią same przez siebie. Według mnie można dużo korzystniej i inteligentniej korzystać z tego co zawiera nasza piękna niebieska planeta.

Zagłada ludzkości jest zaprogramowana i nie chodzi mi tutaj tylko o zmiany klimatyczne (człowiek wiele potrafi znieść i się przystosować). Za kilka milionów lat nasze Słońce odpali i warunki na naszej planecie nie będą zdatne dla naszego rodzaju. Albo się z Ziemi wyniesiemy albo utoniemy razem z nią. Ale to za parę kilka ładnych milionów lat. Mamy jeszcze czas, żeby sobie coś tam uświadamiać.

Nie lubię skrajności. Boję się ich wręcz, obojętnie jakiej natury one by nie były. Najbardziej przeraża mnie skrajność religijna. Zawsze twierdziłem, że fundamentaliści różnych poglądów (Islam i Katolicyzm oraz pieniądz razem wzięci) to największa choroba ludzkości. Najczęściej to oni dzielą ludzi i szerzą między nami nienawiść. Według mnie tolerancja i szacunek tradycji to podstawa.

Taaaaaaaaaa się rozpisałem. I powiem Wam: mimo moich poglądów i ekologii po ponad dwóch latach nie spożywania mięsa coraz bardziej chodzi mi po głowie kiełbasa z grila z odrobiną musztardy. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam, a trzymam się dzielnie. Jestem tylko człowiekiem, nikim więcej. Oczywiście to nie usprawiedlwia nieczego. Jedno jest pewne: od skrajności jak najdalej!

Motto: A mind is like a parachute. It's better when it's open.