Polskie Kino Przedwojenne ...

Romeo i Julcia - spółka do spraw małżeńskich

2016-11-09T07:26:00.000+01:00

Tytułowi „Romeo i Julcia” to nic innego jak spółka... spółka docenta Teofila Rączki oraz profesora Mońka Platfusa. Czym jest ta "szczególna" spółka? Otóż jest to biuro pośrednictwa małżeństw :)

Jedną z ich klientek jest praczka Frania - uczestniczka kursów salonowych manier prowadzonych przez Romeo i Julcię. Teraz jednak traci pracę w pralni i podejmuje pracę w majątku państwa Koziegłowiczów we wsi Koziegłówki. Złożona sytuacja miłosna w jej otoczeniu sprawia, że Frania zwraca się o pomoc do biura "Romeo i Julcia". Wszak ich specjalnością jest rozwiązywanie problemów miłosnych.

Nie chcąc streszczać, polecam obejrzenie filmu i samemu przekonanie się jak znakomicie wypadł w tej szalonej komedii Adolf Dymsza czy Zula Pogorzelska :)

Helena Grossówna - najpiękniejszy uśmiech Warszawy

2016-11-07T07:07:00.000+01:00

Helena Grossówna urodziła się w Toruniu - mieście wówczas niemieckim. Dzieki ojcu, który był Niemcem, Helena Grossówna doskonale władała językiem niemieckim. Jak sama przyznała, szczególnie ta umiejętność przyadała jej się w czasie okupacji czasów drugiej wojny swiatowej. Swój ddebiu na scenie miała w 1926 roku w Toruniu. Na pewien czas wyjechała do Włoch i Francji, gdzie zdobyła wykształcenie i ... męża. W tym okresie występowała między innymi w Paryżu. Co ciekawe pierwsze słowa w języku polskim zarejestrowane na dźwiękowej taśmie filmowej padły właśnie z ust uroczej Heleny Grossównej.

W Polsce grała między innymi w poznańskim Teatrze Nowym oraz warszawskich Qui Pro Quo, Małym, Wielkiej Rewii i Cyruliku Warszawskim. Polscy widzowie mieli okazję ją poznać na srebrnym ekranie w 1935 roku. Występowała między innymi u boku Adolfa Dymszy, Eugeniusza Bodo i Aleksandra Żabczyńskiego.

Na warty podkreślenia jest jej aktywny udział w konspiracji w czasach okupacji niemieckiej. Pracując jako kelnerka, była jednocześnie oficerem AK. Podczas powstania warszawskiego kierowała oddziałem kobiecym, sama przy tym posługując się pseudonimem "Bystra".

Sami przyznajcie, czy Grossówna nie jest prześliczna? :)

Przedwojenne filmy, w których wystąpiła Helena Grossówna:

Kochaj tylko mnie
Dodek na froncie
Mały Marynarz
Dwa dni w raju
Straszny dwór
Tajemnica Panny Brinx
Parada Warszawy
Dyplomatyczna żona
Piętro wyżej
Florian
Królowa przedmieścia
Szczęśliwa trzynastka
Zapomniana melodia
Paweł i Gaweł
Robert i Bertrand
Włóczęgi
Testament profesora Wilczura

Kilka lat po zakończeniu wojny Helena Grossówna wróciła do Polski. W okresie powojennym zagrała między innymi w produkcjach takich jak:

Kolorowe pończochy
O dwóch takich, co ukradli księżyc
Mój stary
Zbrodniarz i panna
Niekochana
Podziemny front − pani Zofia, matka Ryśka (odc. 3)
To jest twój nowy syn

Eugeniusz Bodo - polska super gwiazda przedwojennego kina

2016-11-05T13:12:00.000+01:00

Eugeniusz Bodo urodził się pod koniec XIX wieku, 28 grudnia 1899 roku w Szwajcarskiej Genewie. Jako dziecko odwiedził wiele miejsc na kilku kontynentach. Do najlepiej pamiętanych należała wyprawa na pogranicze ówczesnej Persji oraz Chin.

Warto wspomnieć w tym miejscy o jego tacie, Teodorze Junod. Jako jeden z pierwszych poznawał polskie i rosyjskie społeczeństwo z kinematografią. Wczesnomłodzieńcze lata młody Bodo spędził w Łodzi, w której jego ojciec kierował kinem. Z zainteresowania Eugeniusza teatrem i kinem szczególnie niezadowolona była jego mama. Miała zdecydowanie bardziej konserwatywne spojrzenie na aktorstwo - wiązało się z brakiem społecznego uznania i niestabilnością zawodową i życiową.

Po osiągnięciu pełnoletności chłopak uciekł z domu. W swoich cokolwiek nieprzemyślanych podróżach odwiedził Poznać, Lublin, w końcu Warszawę.

Młody Eugeniusz przyjął swój pseudonim artystyczny - Bodo - już na początku swoich występów łącząc pierwszą sylabę swojego imienia oraz imienia swojej mamy.

Eugeniusz Bodo dał się poznać całej Polsce jako aktor niezwykle wszechstronny i, czemu nieraz dał wyraz, nie poddający się napotykanym trudnościom.

Mieszkańcy przedwojennej Polski mieli szanse go podziwiać w niezliczonej liczbie filmów i występów na scenie.

Osobiście uważam Eugeniusza Bodo za chyba najciekawszą męską postać przedwojennego kina. Ostatnimi czasy mieliśmy szansę obejrzeć jego historię w serialu TVP - Bodo. Dla osób, które chciałyby poczuć klimat ówczesnych lat, gorąco polecam tenże serial ;)

Przedwojenne filmy, w których występował Eugeniusz Bodo:

RYWALE (Geniuś, nauczyciel muzyki, ukochany Gamy)

CZERWONY BŁAZEN (Jan Gładysz, inspicjent)

IM LUXUSZUG

UŚMIECH LOSU (Malicz, tancerz kabaretowy)

9. 25. PRZYGODA JEDNEJ NOCY

CZŁOWIEK O BŁĘKITNEJ DUSZY (rzeźbiarz Roman Warczyński, przyjaciel Jana)

POLICMAJSTER TAGIEJEW (Siergiej Iwanowicz Markowskij, oficer carskiej ochrany)

GOŁY, ALE NIEWESOŁY

KULT CIAŁA (Franciszek, pomocnik i uczeń Czesława)

NA SYBIR (rewolucjonista)

NIEBEZPIECZNY ROMANS ("Inżynier", przywódca bandy włamywaczy)

URODA ŻYCIA (Roszow, oficer rosyjski)

WIATR OD MORZA (Otto, niemiecki oficer)

BEZIMIENNI BOHATEROWIE (Szczerba, komisarz policji)

GŁOS PUSTYNI (szejk Abdallach)

JEGO EKSCELENCJA SUBIEKT (2 role: Jurek Czermoński, subiekt; radca Chełmoński)

ZABAWKA (Kuźma, syn gajowego Motyki)

CZARNA PERŁA (Stefan Nadolski, marynarz)

CZY LUCYNA TO DZIEWCZYNA? (inżynier Stefan Żarnowski)

KOCHA, LUBI, SZANUJE (praktykant aptekarski Władysław)

PIEŚNIARZ WARSZAWY (Julian Pagórski)

JAŚNIE PAN SZOFER (hrabia Karol Boratyński)

AMERYKAŃSKA AWANTURA (Paweł Kalina, inżynier-wynalazca)

BOHATEROWIE SYBIRU (sierżant Władek Barcik)

DWA DNI W RAJU

KSIĄŻĄTKO (dziedzic Tadeusz Rolski)

PIĘTRO WYŻEJ (Henryk Pączek, spiker radiowy)

SKŁAMAŁAM (Karol Borowicz)

PAWEŁ I GAWEŁ (Paweł Gawlicki)

ROBERT I BERTRAND (Bertrand)

STRACHY (Zygmunt Modecki)

ZA WINY NIEPOPEŁNIONE (Karol Torence, wspólnik Holskiego)

UWAGA SZPIEG! film nieukończony (niemiecki szpieg)

Antoni Fertner

2012-10-12T13:26:00.001+02:00

Studia rozpoczął w Wyższej Szkole Handlowej L. Kronenberga. Po pewnym czasie przeniósł się jednak do Klasy Deklamacji i Dykcji przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Po ukończeniu studiów (1895 r.) występował w teatrzyku "Wodewil", później przeniósł się do Łodzi, gdzie grał do 1899 r. Od 1902 r. ponownie występował w teatrach warszawskich.

Podczas okupacji reżyserował i grał w jawnych teatrach Niebieski Motyl, Złoty Ul, Wodewil i Nowości. Po Powstaniu Warszawskim osiadł w Krakowie. W 1945 r. grał w zespole objazdowym, potem był aktorem Teatru Kameralnego TUR (1945/46) i Miejskich Teatrów Dramatycznych (1947/54). W ostatnich latach życia napisał tom wspomnień "Podróże komiczne" (Kraków, 1960).

Kariera filmowa Fertnera da się podzielić na dwa okresy: pierwszych występów w filmie niemym w Polsce (1908-1914) i Rosji (1915-1918), w których zasłynął jako twórca postaci Antosia/Antoszy oraz czasu niezapomnianych kreacji w kinie dźwiękowym (1932-1939). Przyniosły mu one sławę i miano najzabawniejszego i najbardziej eleganckiego staruszka polskiego ekranu.
Antoni Fertner został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Nagrodą Państwową II stopnia za działalność aktorską w minionym 10-leciu (1955 r.).

Występował w bardzo wielu filmach kina przedwojennego.

Loda Niemirzanka

2012-10-10T20:17:00.000+02:00

Właściwe jej imię to Leokadia Niemira. Naukę odbierała w warszawskiej szkole baletowej i gimnazjum Taczanowskiej. W 1924 r. została zaangażowana do baletu Teatru Wielkiego w Wilnie, w 1925 przeniosła się do Łodzi. Występowała w Teatrze Popularnym i Teatrze Miejskim. W latach 30-tych przeniosła się do Warszawy. Tam występowała w teatrzykach rewiowych i kabaretowych. Popularność przyniosły jej głównie role filmowe. W czasie wojny należała do Armii Krajowej. Po 1945 r. występowała dorywczo, jedynie w latach 1951-52 była zaangażowana w Teatrze Miejskim w Częstochowie i w latach 1955-56 w Teatrze Młodej Warszawy w Warszawie. Po tych epizodach wyjechała z kraju. Dla kultury jest przede wszystkim jedną z ikon polskiego kina przedwojennego.

Występowała między innymi w:

KSIĘŻNA ŁOWICKA(Rózia, służąca Joanny)
DWIE JOASIE(kandydatka do posady maszynistki)
JAŚNIE PAN SZOFER(pokojówka w hotelu)
ADA, TO NIE WYPADA! (Ada)
BĘDZIE LEPIEJ(Wanda)

Dziewczęta z Nowolipek - dramat czterech kobiet

2011-04-11T08:59:00.000+02:00

Krótka uwaga do tych co czasami może przeczytają co tu naskrobię. Nie raz powtarzałem i będę to robił dalej – polskie filmy przedwojenne są BANALNE, aczkolwiek fascynujące. Bardzo niewiele jest filmów z okresu początków polskiego kina, które uznałbym za oryginalne. Ich fabuła jest zwykle prosta i przewidywalna.Zwykle największą zaletą tych filmów jest gra aktorska.

Skąd jednak w tym miejscu taka dygresja? Już wyjaśniam. Dziewczęta z Nowolipek to jeden z nielicznych filmów który przyciąga fabułą i samą tematyką. Nie chodzi o jakieś zaskakujące zwroty akcji. Nie. Chodzi jedynie o to, co przedstawia sam film. Jaka historia kryje się na tej starej taśmie filmowej. Jaki jest klimat i atmosfera panująca w filmie. Dziewczęta z Nowolipek to jeden z tych filmów, który nie tylko dostarcza nam rozrywki ale i daje coś jeszcze. Dlatego zapraszam was do obejrzenia filmu.

Krótkie info o samej produkcji

Film miał premierę w 1937 roku. Wzorem była powieść Poli Gojawiczyńskiej o tym samym tytule „Dziewczęta z Nowolipek”. Reżyserował doświadczony filmowiec Józef Lejtes.

W rolach głównych:

Elżbieta Barszczewska jako Bronka Mossakowska
Jadwiga Andrzejewska jako Franka
Tamara Wiszniewska jako Amelka Raczyńska
Anna Jaraczówna jako Kwiryna

Znachor – dla mniej komediowych

2011-04-01T23:40:00.000+02:00

Przede wszystkim film „Znachor” Michała Waszyńskiego jest ekranizacją powieści, o tym samym tytule, autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Pierwotnie dzieło miało formę scenariusza filmowego. Został on odrzucony. Stąd autor przekształcił je w powieść, która niedługo później przeniesiona został na ekran (w tym samym roku – 1937 r.). Ciekawe jest, że ten sam autor napisał również kilka lat wcześniej Karierę Nikodema Dyzmy.

Film Znachor opowiada o pewnym szanowanym chirurgu, profesorze Rafale Wilczurze. Zgodnie z moją zasadą nie streszczę wam treści. W ramach zachęty, napiszę jedynie, że ktoś straci pamięć, ktoś umrze, a ktoś jeszcze inny schleje się i zostanie okradziony :)

Trochę napiszę jeszcze o Kazimierzu Junoszy-Stępowskim odgrywającym tytułowego Znachora – Rafała Wilczura. Tego aktora co jak co, ale o filmowe lenistwo posądzić nie możemy. Grał w ponad pięćdziesięciu filmach, w tym kilku, które uważa się za swoisty kanon filmów przedwojennych, jak na przykład: Ada! To nie wypada!, Trędowata czy Dziewczęta z Nowolipek.

Paweł i Gaweł - nie taka znowu bajeczka Fredry

2011-03-24T21:12:00.000+01:00

Wiem doskonale, że „lubić kino przedwojenne” nie musi koniecznie oznaczać, „lubić wszystkie filmy przedwojenne”. Dodana przeze mnie komedyjka „Ada! To nie wypada!”, z pewnością ma nie tylko swoich fanów. Chodzi mi jednak o to, żeby prezentować różne produkcje. Chcę, żebyście mieli szansę poznać w miarę przekrojowo ówczesną scenę filmową. Na pewno, któryś ze starych filmów trafi w wasz gust. Dlatego w miarę możliwości będę przedstawiał coraz to kolejne „stare” filmy.

Dzisiaj zamieszczam również komedię. Jak się jednak przekonacie zupełnie inną. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że chyba bardziej w moim guście. „Paweł i Gaweł” miał premierę w 1938 roku. Patrząc więc na inne stare polskie filmy można by rzec, że mamy do czynienia z młodzieńcem :)

A o samym filmie

Przede wszystkim obsada. Mamy tu do czynienia z dwoma, jak dla mnie mistrzami ówczesnego humoru - Eugeniuszem Bodo grającym głównego bohatera Pawła i Adolfem Dymszą wcielającym się w typowego cwaniaka i żartownisia. Mówiąc krótko - MASA sytuacyjnego komizmu.

Elementem odświeżającym jest tu bez wątpienia Helena Grossówna, grająca bezsprzecznie śliczną, Violettę :) Aż miło popatrzeć.

Fabuła, nie ukrywając banalna , prosta i niewymagająca. Czyli tak jak w większości polskich komedii, z obecnymi włącznie. W wielkim skrócie i bez szczegółów (bo ostatnim czego bym chciał jest streszczanie). Film opowiada o Pawle, genialnym instruktorze wyruszającym reklamować swój wynalazek do ... Warszawy. Jakżeby inaczej :) W podróży spotyka swoje utrapienie Gawła i ... Violettę. Jedno z tej dwójki udaje małe dziecko. Które i dlaczego przekonacie się sami :)

Życzę miłego oglądania i zachęcam do własnych opinii na temat filmu.

Bolesław Matuszewski - pierwsza „rewolucja” kina

2011-03-22T01:10:00.000+01:00

Mamy XXI w. i dla każdego jest rzeczą oczywistą, że film jest nieodłącznym elementem kultury. Trudno by się sprzeczać z kimś twierdzącym wręcz, że film we wszelkich swoich formach dominuje w naszej codziennej przestrzeni. Wiadomości, teledyski i po prostu zwykłe nagrania rejestrujące rzeczywistość. To co dla nas obecnie wydaje się oczywiste bynajmniej nie było takie, jak się przekonacie, w początkach światowej kinematografii.

Pod koniec XIX wieku widoczny jest kryzys kina. W parę lat po pierwszym spektaklu braci Lumiere ukształtował się pewien niesprawiedliwy pogląd na temat rodzącej się dopiero sztuki. Środowisko inteligenckie, w tym liczni pasjonaci fotografii, było zdania, że kinematograf to rzecz wspaniała … dla gawiedzi. Słynne pokazy uznawane były przez wyższe sfery za tanią rozrywkę. Ciekawą, ale tylko rozrywkę, w dodatku mało ambitną i przyziemną. Z tym jakże krzywdzącym poglądem nie zgodził się pionier światowej kinematografii – Bolesław Matuszewski.

Piotr Bolesław Matuszewski urodził się 21 października 1856 roku w Pińczowie, w Kieleckiem. Już od dziecka interesował się fotografią, czemu dał wyraz po wyjeździe do Paryża. Wstąpił tam do stowarzyszenia Lux,skupiającego przede wszystkim fotografów. Nie wdając się w szczegóły aktywnie działał jako pasjonat fotografii, co doprowadziło do założenia przez niego atelier fotograficznego w Warszawie przy ulicy Marszałkowskiej 111.

Na dworze cara Mikołaja II, mniej więcej w 1896 r. nauczył się obsługi kinematografu. Scenerią pierwszych, licznych "mini nagrań" była Warszawa. Z ważniejszych nagrań warto wspomnieć o „Uroczystości powitania cara w Warszawie”. Wszystkie przeprowadzone przez niego nagrania miały jeden wspólny mianownik. Ich celem miało być stworzenie zaczątku „składnicy kinematograficznej”, czegoś na kształt obecnej filmoteki.

Z tego jednak, co przedstawiono do tej pory nie wynika szczególnie duża rola Bolesława Matuszewskiego w kształtowaniu się kina. Wiele było wówczas osób eksperymentujących z kinematografem. Prawdziwą zasługą B. Matuszewskiego było coś znacznie „głębszego”.

W 1898 r. wydał broszurę ( w języku francuskim – chcąc, nie chcąc języku ówczesnych elit ), w której nie tyle polemizował z obowiązującym spojrzeniem na temat kina, co je atakował. „Nowe źródło historii” głosiło tezę o bezcenności nagrań wykonanych wynalazkiem Lumierów. Uznał je za najcenniejsze źródło wiedzy. Dyskusja jaka nastąpiła po wydaniu tej broszury skłoniła B. Matuszewskiego do doprecyzowania argumentów i wydania jeszcze tego samego roku broszury pod tytułem „Ożywiona fotografia, czym jest, czym powinna być”. Tu już wyraźnie dostrzec można naukowy charakter tej pracy. Sztuka kinematografii powinna więc spełniać trzy zasadnicze funkcje:

naukową
historyczną
kulturalną

Możecie się dziwić – no i co w tym takiego szczególnego?

Odpowiedź jest prosta i banalna – szczególne w tej pracy jest … wszystko.

To pierwsza, próba określenia w sposób naukowy funkcji i roli rodzącego się dopiero „kina”. Nie bez znaczenia jest również dyskusja, którą te broszury wywołały. Można to nazwać mini rewolucją kulturalną :) Z kina jako taniej rozrywki dla ludu B. Matuszewski uczynił ( nawet jeśli nie w pełni i tylko pośrednio ) sztukę filmową, mającą swoją misję. Co ważne ten, jak na to nie patrzeć pionier-teoretyk kina był Polakiem. Stąd uważam za ważne umieścić informacje na jego temat na tym blogu.

Przykre jest zakończenie tej historii. Bolesław Matuszewski, po roku 1910 zarzucił kinematografię. W latach 30. zajął się turystyką polsko-francuską, a w 1943 r. zmarł w Warszawie.

Ada! To nie wypada! - prosto, lekko, tanecznie i ... przyjemnie :)

2011-03-14T22:47:00.000+01:00

Obiecałem, że będzie krócej, więc będzie. Nie będę pisał przydługiej recenzji i ograniczę się do krótkiego infokomentarza.

Film z 1936 roku jest prostą, przyjemną komedią. Poza tym, nie ma co się oszukiwać, polskie komedie, których w latach 30' trochę powstało z reguły były nieskomplikowane. Podobnie z resztą jak ich odbiorcy, o których napiszę jeszcze kiedyś. Tytułowa Ada to dość dziecinna, bym rzekł, dziewczyna, która uprzykrza życie zwłaszcza swojemu ojcu i teściowi ( świekierowi :) ).

W tle mamy wątek romantyczny i sporo tańca. Jeżeli chodzi o fabułę to tyle. Proponuję każdemu obejrzeć film, bo streszczanie tego mija się z moim celem. Film się ogląda, czytać można komentarze i opinie. Moja jest taka – film niezły, lekki i dość prosty. W sam raz na początek przygody z ówczesnym kinem.
Występują tu dwie gwiazdy przedwojennego ekranu. Loda Niemirzanka jako Ada i Antoni Fertner jako jej ojciec. Która z gwiazd świeciła jaśniej? Wkrótce się przekonacie ;)

Zapraszam na krótki fragment który może wam pomóc się zdecydować ;) TUTAJ

Początki polskiego kina

2011-03-12T08:55:00.000+01:00

Parę faktów, które każdy zna, ale nie do końca pamięta ;)

O kinematografii jako takiej mówić możemy dopiero od końca XIX w. Pierwszy pokaz filmowy odbył się 28 grudnia 1895 roku. Noszący tytuł „Wyjście robotników z fabryki Lumiere w Lyonie” film został wyświetlony w Paryżu, w Salonie Indyjskim "Grand-Cafè". Obejrzało go 35 osób. Pewnie jak większość z was również na początku myślałem, że logicznym w takim razie jest uznać „Wyjście robotników” za pierwszy film. Prawda jest jednak taka, że pierwszy film powstał już przed rokiem 1888' w Anglii. Trwał dwie sekundy po 12 klatek każda ;)

A jak to wyglądało u nas?

Sytuacja była bardzo podobna. Najstarszy polski film został nakręcony już na przełomie 1907/1908 roku i nosi tytuł „Pruska kultura”. Mimo to za oficjalną i raczej dość umowną datę powstania POLSKIEGO kina uznaje się 22 października 1908 roku. Wtedy to, przy ulicy Wierzbowej w Warszawie odbyła się pierwsza projekcja filmu polskiej produkcji, pod tytułem „Antoś pierwszy raz w Warszawie”. Jak się przekonacie, ten „Antek” się będzie jeszcze nie raz pojawiał ;) Oczywiście wcześniej głównie w Galicji nie raz wyświetlane były różne filmy nakręcone głównie we Francji. Jeśli chodzi jednak o polskie kino to warto zapamiętać właśnie tę datę - 22.10.1908r.

Tytułem wstępu

2011-03-10T22:57:00.001+01:00

Witam wszystkich moich przyszłych czytelników. Mam nadzieję, że powitanie dotrze do wielu, a nawet bardzo wielu osób. Zawsze początek pisania jest najtrudniejszy. W pierwszym poście powinienem wyjaśnić podstawowe kwestie takie jak: kim jestem, o czym będzie blog, dlaczego zaczynam go pisać i, bo to ważne, co będzie się tu znajdować? Nie mam doświadczenia blogerskiego więc proszę się nie dziwić formie prowadzenia mojego bloga. Pewnie wpadnie parę błędów, spotka mnie parę potknięć i prędzej czy później wyniknie jakaś niezręczność. Liczę na wyrozumiałość. Koniec końców, jak się wkrótce przekonacie liczy się przede wszystkim właśnie Kino ;)

Tak więc od początku. Kim ja w ogóle jestem? Dość krótko mówiąc – nikim wyjątkowym. Ot, student w dodatku nieuczący się nawet w szkole filmowej, mający proste hobby – polskie kino przedwojenne. Szczerze, to nie jest nawet moja wielka pasja. Nie wiąże z nim swojego życia i przyszłości. To po prostu hobby, któremu często lubię się oddawać.

Druga sprawa – o czym będzie ten blog? Jak wskazuje sama nazwa, właśnie o początkach polskiej kinematografii. Postaram się w krótkich notkach przybliżać podstawowe informacje dotyczące szeroko pojętej sztuki filmowej tamtego okresu.

Dlaczego zdecydowałem się zacząć prowadzić bloga? Po pierwsze ponieważ lubię pisać i choć dziennikarzem nie będę, to miło czasami coś naskrobać z poczuciem, że ktoś to przeczyta.
Nie będę tu zgrywał wielkiego znawcy sztuki filmowej. Pisząc konkretne notki nieraz będę się pewnie posiłkował literaturą. Ale ktoś musi przypomnieć polskiemu społeczeństwu, że polskie kino to nie tylko filmy PRL-u i ostatnio modne, mnożące się niesamowicie komedie romantyczne. Każdy Polak, moim zdaniem powinien znać przynajmniej kilka filmów, którymi zachwycali się nasi dziadkowie i pradziadkowie. Czemu prawie każdy zna obraz „Bitwa po Grunwaldem”, a tylko bardzo nieliczni film „Romeo i Julcia”?

Na koniec - co będzie się znajdować na blogu? Po pierwsze będę pisał o kinie jako takim. Krótkie notki, aby każdy czytający podstawową wiedzę nabył o polskich Lumierach. Po drugie, kino to przede wszystkim ludzie. Postaram się przybliżyć wam największych aktorów i reżyserów. W końcu same filmy.
Na górze strony w swoistym menu będę organizował informacje w miarę ich przybywania.
Wszystkim odwiedzającym bloga życzę miłego czytania i oglądania :)