Ποντιακά Θέματα

Πολιτιστικό αντάμωμα των Ποντίων στην Κύπρο το ερχόμενο Σάββατο

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 13 Jan 2012 23:23:00 PST

Λευκωσία: Η Ένωση Ελλήνων Ποντίων Κύπρου «Παναγία Σουμελά», σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ελλάδος στην Κύπρο και το Κέντρο Νεότητας «Παναγία Σουμελά», διοργανώνει αντάμωμα Ποντίων Κύπρου, το Σάββατο 14/1/2012 και ώρα 18:00 στο χώρο του κέντρου δεξιώσεων Τρίκκης Πάλας στην Ανθούπολη Λευκωσίας.
«Στην εκδήλωση θα παρουσιασθούν μέσω επιδείξεων οι πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες της Ένωσης και θα αναπτυχθούν οι νέες άμεσες και μελλοντικές δράσεις που προγραμματίζονται για τον εμπλουτισμό των πολιτισμικών δραστηριοτήτων. Σκοπός της εκδήλωσης είναι η παρουσίαση των εναλλακτικών προτάσεων για δημιουργική ενασχόληση των νέων μας και η διατήρηση των παραδόσεών μας.
Τη βραδιά θα πλαισιώσουν μουσικά ο καταξιωμένος τραγουδιστής Χρίστος Ακριτίδης από την Ελλάδα, που εισάγει σε ηλεκτρονική μορφή το άκουσμα του παραδοσιακού ήχου του μουσικού οργάνου τουλούμ, και το ποντιακό συγκρότημα Αφοί Σαρακασίδη», αναφέρεται σε ανακοίνωση.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 96661394, 99326121, 99041676.
Χορηγός Επικοινωνίας: Ο Φιλελεύθερος.

Χρόνια Πολλά στην αυτοκρατορική Τραπεζούντα

noreply@blogger.com (skal) — Sat, 31 Dec 2011 21:30:00 PST

Η πρώτη απόπειρα να χτίσουμε τη γέφυρα με τον Πόντο. Χρόνια Πολλά αδέλφια μας Πόντιοι της Τραπεζούντας!

noreply@blogger.com (skal) — Sat, 31 Dec 2011 13:51:00 PST

Κανείς κι κλώσκεται και λέει, εγώ κι θ' αποθάνω!

noreply@blogger.com (skal) — Sat, 24 Dec 2011 12:38:00 PST

Υείαν, Ευλοΐαν και Καλοχρονίαν

noreply@blogger.com (skal) — Thu, 22 Dec 2011 06:50:00 PST

Χιονισμένο τοπίο σε χωριό της Τρίπολης του Πόντου

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για λεπτομερή θεώρηση

Καλαντάρ' 2011: Μοιρολόι στην Τόνια της Τραπεζούντας

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 09 Dec 2011 05:11:00 PST

Μια μοιρολογίστρα στον Πόντο, το 2011, η γιαγιά Φικριγιέ Καράμπουλου

Λόγια-μουσική: Φικριγιέ Καράμπουλουτ

Ηχογράφηση: Ουμούτ Καράμπουλουτ

Τόπος: Τόνια Τραπεζούντας

Παραγωγή: Η ηχογράφηση αυτή είναι φυσική και έγινε όταν η γιαγιά Φικριγιέ Καράμπουλουτ μοιρολογούσε έναν γείτονά της, που πέθανε σε νεαρή ηλικία.

Φεύγουν από την Πάφο Ελληνοπόντιοι λόγω κρίσης

noreply@blogger.com (skal) — Sun, 27 Nov 2011 02:14:00 PST

5 χιλιάδες έφυγαν τα τελευταία 3 χρόνια
Πάφος: Με βάση στοιχεία του Ιδρύματος Αρωγής και Μελέτης Ποντιακού Ελληνισμού περισσότεροι από πέντε χιλιάδες Ελληνοπόντιοι έχουν εγκαταλείψει την Κύπρο τα τρία τελευταία χρόνια .
Οι ομογενείς που απασχολούντο κατά κύριο λόγω στους τομείς των οικοδομών και του τουρισμού , που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση, αναγκάσθηκαν να επιστρέψουν είτε στην Ελλάδα είτε σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

Στέλεχος του ιδρύματος αρωγής και μελέτης ποντιακού Ελληνισμού στην Κύπρο, δήλωσε στο ΚΥΠΕ ότι η κρίση έχει εξαπλωθεί και στις χώρες αυτές γι’ αυτό πολλοί από αυτούς που είχαν εγκαταλείψει την Κύπρο είναι σε απόγνωση αφού ούτε εκεί έχουν βρει δουλειά.
Σύμφωνα με στοιχεία του ιδρύματος η πλειοψηφία όσων έχουν φύγει είναι ομογενείς οι οποίοι είχαν φθάσει στην Κύπρο τα τελευταία πέντε με δέκα χρόνια και δεν είχαν προλάβει να αποκτήσουν δική τους στέγη.
Το ίδρυμα καλεί την κυβέρνηση να εντείνει τα επιχορηγημένα προγράμματα επιμόρφωσης των ομογενών. Το βασικότερο, σύμφωνα με το ίδρυμα, είναι να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας με την έναρξη νέων έργων τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα. Υπολογίζεται ότι σε ολόκληρη την επικράτεια της Δημοκρατίας διαμένουν είκοσι χιλιάδες ομογενείς με τους μισούς περίπου από αυτούς να διαμένουν στην Πάφο.
Οι ομογενείς βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα κομματικά ψηφοδέλτια διεκδικώντας είσοδο τους στο δημοτικό συμβούλιο Πάφου. Με το ψηφοδέλτιο του ΔΗΚΟ κατέρχονται τρεις υποψήφιοι, με το ψηφοδέλτιο του ΑΚΕΛ δυο, ένας με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΕΚ και ένας με τον ΔΗΣΥ.
Πηγή: ΚΥΠΕ, Φιλελεύθερος

Για όσους τους θρέφει η ποντιακή ιδέα!

noreply@blogger.com (skal) — Wed, 16 Nov 2011 08:52:00 PST

Για τ' εκείντ'ς π' εγροικούν

noreply@blogger.com (skal) — Wed, 09 Nov 2011 09:37:00 PST

Αυτός ο λαός είναι δυνατόν να πτωχεύσει;

noreply@blogger.com (skal) — Mon, 26 Sep 2011 10:39:00 PDT

Οι Έλληνες του Πόντου ζητούν το 1920 από τον Βενιζέλο να βοηθήσουν στο Μικρασιατικό Μέτωπο κι εκείνος τους αγνοεί!

noreply@blogger.com (skal) — Sat, 10 Sep 2011 03:29:00 PDT

Αρχηγείο Ελλήνων Ανταρτών του Πόντου: “Έχουμε στρατό 20.000 ανδρών για να κτυπήσουμε τον Κεμάλ”

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
akontogiannidis@yahoo.gr
Τέτοιες μέρες του ‘22, ολοκληρωνόταν η καταστροφή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Ο Στρατός επέστρεφε στη βάση του, οι Τούρκοι κυνηγούσαν και σκότωναν τους Έλληνες και οι φωτιές έζωναν τα σπίτια τους στη Σμύρνη (…κάποιοι ιστορικοί αναθεωρητές τους θέλουν να συνωστίζονται στα πλοία για να έρθουν στην Ελλάδα… Προφανώς για διακοπές!).
Σήμερα, σχεδόν 90 χρόνια μετά, θα αποκαλύψουμε ένα ξεχασμένο υπόμνημα, που έστειλε στον πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο τον Ιανουάριο του 1920 η Επιτροπεία των Ποντίων. Ζητούσε την άδεια του να επιτεθεί στον Κεμάλ δημιουργώντας δεύτερο μέτωπο, για να δέχεται μικρότερη αντίσταση ο ελληνικός στρατός στην κεντρική Μικρά Ασία. Αλλά δυστυχώς ο Βενιζέλος ή αδιαφόρησε ή το αγνόησε σκοπίμως(;). Αν τότε η πρότασή τους γινόταν αποδεκτή, ίσως η έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας να ήταν τελείως διαφορετική και ο Ελληνισμός να μήν υφίστατο τον ξεριζωμό, την ήττα και την ταπείνωση…
Το υπόμνημα είναι αποκαλυπτικό. Παραδόθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1920 στον ίδιο τον Βενιζέλο όταν βρισκόταν εις Παρισίους, με το οποίο οι Πόντιοι έθεταν εις την διάθεση του μαχόμενου Ελληνικού Στρατού μία ισχυρή δύναμη 20.000 στρατιωτών , περίπου δύο μεραρχιών για να χτυπήσουν τα στρατεύματα του Κεμάλ στην Σεβάστεια. Με τον τρόπο αυτό τα ελληνικά στρατεύματα στο νότο δεν θα είχαν τόση μεγάλη πίεση, όταν οι τουρκικές δυνάμεις θα ήταν απασχολημένες σε δύο μέτωπα. Η προέλαση του Στρατού μας θα γινόταν με λιγότερα προβλήματα και με ελάχιστες απώλειες. Αλλά ας δούμε το κείμενο του ιστορικού αυτού υπομνήματος.

“Προς τον Εξοχώτατον Πρόεδρον της Ελληνικής Κυβερνήσεως κ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟΝ, Εις Παρισίους.
Εξοχώτατε, Καθ΄ ήν στιγμήν ο Ελληνικός Στρατός προελαύνει ενδόξως προς το εσωτερικόν της Μικράς Ασίας, εκπληρών όχι μόνον εντολήν των Συμμάχων προ καθυπόταξιν του Κεμάλ αλλά κυρίως ιδίαν εθνικήν αποστολήν, της απελευθερώσεως της Ανατολης, προβάλλει η σκέψις εις τον νούν ου μόνον παντός Ποντίου αλλά και παντός Ελληνος : Τι θα ηδύνατο να γίνη δια τον Πόντον και ποία κατα την στιγμήν ταύτην θα ήτο δυνατόν να προέλθη εκείθεν συνδρομή;
Η σκέψις αύτη μας ήγαγεν εις συμπεράσματα, τα οποία εχομεν την τιμήν να υποβάλωμεν εις την Υμετέραν κρίσιν. Εν πλήρει συνειδήσει των αποστάσεων και των διοαφόρων δυσχερειών και με μετρίους υπολογισμούς δυνάμεων τολμώμεν να διατυπώσωμεν Υμίν τας γνώμας αυτάς πεποιθότες, οτι εκ τούτου δύναται να προέλθη μέγιστον εθνικόν κέρδος. Το ζήτημα παρουσιάζεται υπο τρείς απόψεις. Πρώτον την καθαρώς τυπικήν άποψιν της απελευθερώσεως του Ελληνικού Πόντου, Δεύτερον την της συνδρομής, ‘ην και μεμακρυσμένη εστω στρατιωτική εκείθεν δράσις θα λήτο δυνατόν να προσφέρεη εις τον εκ δυσμών δρώντα Ελληνικόν Στρατόν και τρίτον την γενικήν, την εθνικήν άποψιν της μελλούσης εν Ανατολή ελληνικής πολιτικής.
Και ως προ μεν την καθαρώς Ποντιακήν αποψιν γνωρίζετε καλύτερον παντός άλλου, Κύριε πρόεδρε, εις ποίον σημείον ευρίσκεται το ζήτημα αυτό. Η παρουσιαζόμενη σήμερον ευκαιρία είναι μοναδική, διότι δια κινήματος των Ποντίων κατά του Μουσταφά Κεμάλ, ενώ εξυπηρετείται η συμμαχική υπόθεσις, γεννώνται συγχρόνως βάσιμοι ελπίδες ευνοϊκής λύσεως του ζητήματος του Πόντου, τιθεμένου εκ νέου επί τάπητος.
Έρχεται κατόπιν η άποψις της ενισχύσεως, την οποίαν δύναται να προσφέρη εις την εκ δυσμών Ελληνικήν Στρατιωτικήν Δύναμιν πολεμική εκ του Πόντου ενέργεια και μικράς, εστω, κατ΄αρχάς εκτάσεως. Το ζήτημα είναι στρατιωτικόν και αντί να μακρολογήσωμεν ενταύθα εθεωρήσαμεν σκόπιμον να υποβάλωμεν Υμίν συνημμένως υπόμνημα, όπερ η Επιτροπεία των εν Ελλάδι Ποντίων απέστειλεν εις το Γενικόν Επιτελείον. Προέλασις δυνάμεως είκοσι χιλιάδων ανδρών ως εκείνης, την οποίαν κατά μετρίους υπολογισμούς, είναι εις θέσιν καλώς εφοδιαζόμενος και εξοπλιζόμενος να παρατάξη εις πρώτην στιγμήν ο Πόντος, δύναται να απασχολήση σοβαρώς τον εις Σεβάστειαν συγκεντρούμενον στρατόν του Κεμάλ. Είναι γνωστόν, ότι η Σεβάστεια αποτελεί σπουδαίαν δράσιν του κεμαλισμού. Η απο Αμισόν εις Σεβάστειαν αμαξιτή οδός είναι εις την διάθεσιν ημών, δεδομένου, οτι ο Κεμάλ απέσυρε τελευταίως πάσας τας δυνάμεις αυτού εκ της περιφερείας ταύτης. Επιτυχής προέλασις προς την διεύθυνσιν ταύτην αποκόπτει την υποχώρησιν του πρός δυσμάς δρώντος στρατού. Πάντα ταύτα θα επέφερον ευθύς αμέσως σοβαρόν αντιπερισπασμόν εις τας δυνάμεις του Κεμάλ, εξ ού προφανές, ότι θα επωφεληθή ο ημέτερος στρατός.
Πλήν όμως των ως άνω απόψεων υπάρχει και άλλη, η ουσιωδεστάτη ίσως πασών, και ήν βεβαίως δεν είναι ανάγκη να αναπτύξωμεν Υμίν δια μακρών ενταύθα. Γνωρίζομεν πώς απεβλέψατε ανέκαθεν προς την Ανατολήν και πώς προδιεγράψατε εις διαφόρους ευκαιρίας την εν αυτή εκπολιτιστικήν αποστολήν του Ελληνισμού. Τα πράγματα χάρις εις την υμετέραν μεγαλοφυά πολιτικήν προτρέχουν πάσης προσδοκίας. Η επελθούσα απροσδόκητος νέα τροπή των πραγμάτων ευνοεί ευρυτέραν δράσιν του Ελληνισμού σήμερον. Κίνημα εκ του Πόντου δεν θα είναι απλώς ποντιακόν κίνημα, θα αποτελέση την αφετηρίαν γενικωτέρων ανατροπών και διασπάσεως της μουσουλμανικής ενότητος εις την κεντρικήν και απωτέρω Μικράν Ασίαν, εκεί όπου δεν δύναται να φθάση η αμεσος του Ελευθερωτικού Στρατού ενέργεια.
Προ Ποντίων βαδιζόντων κατά του Κεμάλ δεν θα μείνουν απλοί θεαταί οι Αρμένιοι. Η μετ’ αυτών απο κοινού δράσις δύναται να στερεώση την εκατέρωθεν εν τω μέλλοντι συνεργασίαν. Αλλά κυρίως δεν θέλουν μείνει αδρανείς προ μιας Ποντιακής εξεγέρσεως οι Κιρκάσιοι και οι Κηζηλμπάσηδες της Σεβαστείας ούτε Χριστιανοί Λαζοί, ούτε οι Σταυριώται και διάφοροι αλλαι μουσουλμανικαί αλλά μη τουρκικαί φυλαί. Αι φυλαί αύται ίδίως οι Κηζηλμπάσηδες και οι Κιρκάσιοι καταπιεσθέντες εσχάτως υπό του Κεμάλ και αποκαμόντες απο τας κακουχίας των μακρών τελευταίων ετών αναμένουν την πρώτην ευκαιρίαν, ινα επιτεθώσι κατ΄ αυτού. Τα προς τους Έλληνας αισθήματά των πολλάκις και εμπράκτως εξεδήλωσαν.
Εις την πλέον δημιουργικήν στιγμήν του εθνικού ημών βίου παρουσιάζεται ευκαιρία οπως, ελληνική πρωτοβουλία, εξεγερθούν οι υπο το πέλμα του Τούρκου βιούντες διάφοροι λαοί της Μ.Ασίας και συντελέσουν εις την διευκόλυνσιν του εις τον Ελληνικόν Στρατόν ανατεθέντος εργου. Τοιαύτη ευκαιρία κοινής εν πολέμω δράσεως θέλει χαλκεύσει δεσμούς φιλίας και ευγνωμοσύνης των λαών τούτων προς τους Ελληνας και θέλει επισπάσει την εν τω μέλλοντι εμπιστοσύνην αυτών προς ημάς, θα ανατρέψη δε συγχρόνως το εκ του παμμουσουλμανισμού επιχείρημα των Τουρκοφίλων.
Το υπόμνημα τούτο αποστέλλομεν Υμίν δια του κ. Ι. Θιάκη, εντεταλμένου να υποβάλη Υμίν και προφορικώς τας επι τούτω ιδέας ημών.
Αθήναι 24η Ιανουαρίου 1920.
Ο Πρόεδρος Χ. Καλαντίδης,
Ο Γραμματεύς Κ. Κανσήζ»

Ουδείς γνωρίζει, τι θα συνέβαινε αν εδέχετο ο Βενιζέλος την πρόταση αυτή των Ποντίων. Πάντως σίγουρα τα πράγματα για την Ελλάδα θα έβαιναν προς την θετικήν κατεύθυνση. Όμως δεν υπήρχε μόνο αυτό το υπόμνημα προς τον Βενιζέλο.

Το δεύτερο υπόμνημα
Υπήρχε και ένα άλλο υπόμνημα, προς το Γενικό Επιτελείο Στρατού με το οποίο εδίδοντο λεπτομερέστατα στοιχεία για την συγκρότηση Ποντιακού Στρατού για να χτυπήσει τα κεμαλικά στρατεύματα. Στο υπόμνημα εκείνο ανεφέρετο ότι :
“O Πόντος διαθέτει σήμερον τας κάτωθι δυνάμεις:
1) Εις την περιφέρειαν Αμασείας 4.000 άνδρες έχουν τα όπλα των και είναι οργανωμένοι εις τα Ελληνικά χωρία, τη ανοχή των Τούρκων.
2) Έτεροι 4-5.000 άνδρες γυμνασμένοι πολεμήσαντες επί πέντε συνεχή έτη εναντίον του Τουρκικού στρατού μετά την ανακωχήν, επώλησαν τα όπλα των.
3) Ο στρατηγός Ανανίας του Ρωσικού Στρατού, Πόντιος την καταγωγήν, μετασχών του μεγάλου πολέμου επι κεφαλής Ρωσικών δυνάμεων, τελευταίως δε διοικήσας την Ελληνικήν Μεραρχίαν, αποτελουμένην εκ Ποντίων, διαλυθείσαν μετά την επικράτησιν του Μπολσεβικισμού, δύναται να ανασυντάξη, ως ο ίδιος εδήλωσεν εις την καθ΄ ημάς Επιτροπείαν, εντός βραχυτάτου χρονικού διαστήματος την Μεραρχίαν ταύτην με δύναμιν 10.000 ανδρών.
4) Οι Κιρκάσιοι υπεσχέθησαν εις ημέτερα ανταρτικά σώματα εν περιπτώσει επιθέσεως εκ μέρους των Τούρκων, 3.000 ιππείς.
Ποτέ δεν θα μάθουμε γιατί ο Βενιζέλος και η κυβέρνησή του αρνήθηκαν αυτήν την εθνική προσφορά των Ποντίων που πολύ πιθανό θα μετέβαλε το αποτέλεσμα της μικρασιατικής εκστρατείας.
Tο άρθρο δημοσιεύτηκε στη Real News

Λειτουργία στη Σουμελά: Σε γεωπολιτικό αδιέξοδο, όπως η Ελλάδα;

noreply@blogger.com (skal) — Thu, 11 Aug 2011 09:11:00 PDT

του Σάββα Καλεντερίδη

Η λειτουργία στην Παναγία Σουμελά, το Δεκαπενταύγουστο του 2010, υπήρξε ένα γεγονός παγκόσμιας σημασίας, αφού τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα του κόσμου κάλυψαν εκτενώς το θέμα, με αναφορές στην ιστορία της μονής και τη σημασία της επαναλειτουργίας της μετά από σχεδόν έναν αιώνα.

Παρότι η απόφαση του αρμοδίου υπουργού μιλούσε για λειτουργία της Σουμελά για τα επόμενα χρόνια μια Κυριακή του Σεπτεμβρίου που θα όριζε ο Νομάρχης Τραπεζούντας, τελικά και φέτος πρόκειται να γίνει και πάλι η λειτουργία στις 15 Αυγούστου, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίου. Όπως πληροφορούμεθα, η πληρότητα των ξενοδοχείων τις ημέρες εκείνες στην Τραπεζούντα και στις παρακείμενες κωμοπόλεις προσεγγίζει το 100%, γεγονός που μας επιτρέπει να πούμε ότι και φέτος η προσέλευση θα είναι μεγάλη.

Όσον αφορά τα οργανωτικά, πέρυσι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε παραχωρήσει 500 προσκλήσεις με τη σειρά, στον Ιβάν Σαββίδη, που -για να λέμε και του στραβού το δίκιο- ήταν από εκείνους που ξεκίνησαν και άνοιξαν το δρόμο για την θεσμοθέτηση της λειτουργίας στην ιστορική μονή, στους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος που ήταν παρόντες, και στην Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος. Οι κάτοχοι των προσκλήσεων εισήλθαν στο χώρο της Μονής, ενώ οι υπόλοιποι παρακολούθησαν τη λειτουργία από γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί ση Παναΐας το Ποτάμ'. Ακριβώς επειδή πέρυσι η διανομή των προσκλήσεων είχε γίνει μέρος του γεωπολιτικού του εκκλησιαστικού και του παιχνιδιού επιρροής που παίζεται με αφορμή τη λειτουργία στη Σουμελά και το Ποντιακό γενικότερα, φαίνεται ότι φέτος το Οικουμενικό Πατριαρχείο κρατάει προς το παρόν (22-7) κλειστά τα χαρτιά του για τον τρόπο που θα γίνει η επιλογή εκείνων που θα παρακολουθήσουν τη λειτουργία από το εσωτερικό της Μονής.

Και μια που αναφερθήκαμε σε γεωπολιτικά και εκκλησιαστικά παιχνίδια, που στην περίπτωση αυτή είναι απολύτως αλληλένδετα, στη φετινή λειτουργία, εκτός του Οικουμενικού Πατριάρχη και των επικεφαλής των Μητροπόλεων Δράμας, Δημητριάδος, Πειραιώς και Νεαπόλεως-Σταυρουπόλεως, θα παραστεί ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, κ. Δημήτριος, με παράλληλη απουσία αξιωματούχων της Ρωσικής Εκκλησίας. Στο σημείο αυτό θεωρούμε ότι βρίσκεται και το πρόβλημα, αφού, ενώ παρατηρείται η παρουσία του Αμερικής, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας μάλλον δεν θα υπάρχει υψηλόβαθμη παρουσία της Ρωσικής Εκκλησίας. Να υπενθυμίσουμε ότι πέρυσι ήταν παρόντες και συμμετείχαν στη λειτουργία ο Επίσκοπος Ποντόλσκ και ο βικάριος του Πατριαρχείου Μόσχας Τύχωνας, εκπροσωπώντας τη Ρωσική Εκκλησία, όπως επίσης και το γεγονός ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος είχε απευθύνει ανοιχτή πρόσκληση προς τον Πατριάρχη της Μόσχας, κ. Κύριλο, να συλλειτουργήσουν στην ιστορική μονή.

Είναι προφανές ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο επέλεξε να καλέσει τον ηγέτη των Ορθοδόξων της Αμερικής, που εκ των πραγμάτων διατηρεί στενές σχέσεις με την κυβέρνηση των ΗΠΑ και αποτελεί κατά κάποιον τρόπο αντίβαρο στον ρωσικό εθνικισμό, στο βαθμό που αυτός εκφράζεται από τη Ρωσική Εκκλησία τους λειτουργούς και τους υποστηρικτές της. Η κίνηση αυτή του Πατριάρχη μπορεί να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια εξισορρόπησης της όποιας απόπειρας έγινε τα προηγούμενα χρόνια για εισπήδηση της Ρωσικής Εκκλησίας στην περιοχή του Πόντου και συγκεκριμένα της Τραπεζούντας και της Σουμελά.

Ένα από τα πρόσωπα το όνομα του οποίου αναμειγνύεται στο θέμα, είναι ο Ιβάν Σαββίδης, που επαναλαμβάνουμε, προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στο Έθνος και στο Ποντιακό, αφού κινήθηκε με όραμα και άνοιξε το δρόμο για την άσκηση πιέσεων στην τουρκική κυβέρνηση και την επαναλειτουργία της Παναγίας Σουμελά, όταν άλλοι φορείς στην Αθήνα, τη Νέα Υόρκη και αλλού "εκάθευδαν τον ύπνον του Δικαίου". Όμως, παρότι του αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες που κατέβαλε και τις υπηρεσίες που προσέφερε, είμαστε υποχρεωμένοι να σημειώσουμε και τις απόπειρες που του αποδίδονται ότι έκανε (πληροφορίες που διαθέτουμε, δυστυχώς επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο), να διαταράξει την εκκλησιαστική τάξη στην περιοχή του Πόντου αλλά και στην ίδια την Κωνσταντινούπολη. Επειδή υπάρχουν χειροπιαστά δείγματα της άσβεστης φλόγας και αγάπης που έχει για τον Πόντο ο εκ της ηρωικής Σαντάς καταγόμενος Έλλην ευπατρίδης και επειδή αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη, παράλληλα με το εθνικό-ποντιακό του χρέος, να εξυπηρετεί και τα συμφέροντα της Ρωσίας, της οποίας είναι βουλευτής, θεωρούμε ότι ο ίδιος θα πρέπει να επιδιώξει να λυθούν τα όποια προβλήματα σε ανώτατο πολιτικό και εκκλησιαστικό επίπεδο και όχι να αναμειγνύεται και αναλαμβάνει ο ίδιος βάρη που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σηκώσει.

Θα πρέπει να σημειώσουμε δε ότι η κατάσταση αυτή, μπορεί να αποτελέσει αιτία διχασμού του ποντιακού Ελληνισμού, αφού ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων της Ρωσίας, που είναι ποντιακής καταγωγής και ανήκει εκκλησιαστικά στο Πατριαρχείο της Μόσχας, στην ουσία αποκλείεται από τη λειτουργία και οι Πόντιοι της Ρωσίας αντιμετωπίζονται ως πιστοί β΄ κατηγορίας, σε σχέση με τους συμπατριώτες μας που ανήκουν στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής, που φυσικά ανήκουν στην α΄ κατηγορία. Και όλα αυτά γίνονται τη στιγμή που η Ρωσία ήταν το διαχρονικό αποκούμπι των Ελλήνων του Πόντου, όταν αντιμετώπιζαν τα γνωστά προβλήματα με την οθωμανική διοίκηση.

Είναι προφανές ότι η Σουμελά έχει ήδη καταστεί πεδίον σύγκρουσης γεωπολιτικών και εκκλησιαστικών συμφερόντων, και σ' αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο που φαίνεται ότι έχει ξεσπάσει, είναι προφανές ότι θα υπάρχουν και 'θύματα'. Από το αδιέξοδο αυτό μπορούμε να βγούμε αν υπάρχει πολιτικός χειρισμός του όλου θέματος σε υψηλότατο επίπεδο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και από την Ελληνική Κυβέρνηση, με το Πατριαρχείο της Μόσχας και τη Ρωσική Κυβέρνηση αντίστοιχα. Ελπίζουμε αυτό να γίνει σύντομα και αποτελεσματικά, για να μην έχουμε και στο ζήτημα της Σουμελά και της ενότητας των απανταχού Ποντίων τα τραγικά αποτελέσματα των ανεπιτυχών χειρισμών και επιλογών που έγιναν στις ελληνορωσικές σχέσεις σε πολιτικό επίπεδο από πλευράς ελληνικών κυβερνήσεων, χωρίς να έχουμε να επιδείξουμε κανένα όφελος και κέρδος από τη μονοδιάστατη προσέγγιση προς την Ουάσιγκτον.

Όσοι έχουν τις τύχες των πιστών και του Έθνους στα χέρια τους πρέπει να προσέξουν, γιατί οι παλαιοί έλεγαν ότι όταν "τ' άλλογα ταλασέυνε, τρών' τα λάχτας τα γαϊδούρια". Και οι παλαιοί πάντα εξέρναν ντο έλεαν!
Κύριο άρθρο στο 29ο φύλλο της ΠΟΝΤΙΑΚΗΣ ΓΝΩΜΗΣ
Μηνιαία Εφημερίδα ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΝΩΜΗ, Φιλελλήνων 14, Σύνταγμα
Ετήσια συνδρομή: 20 ευρώ
Πληροφορίες κ. Σοφία Κεσίδου, 210 3316036, gnomi@infognomon.gr

O Eρντογάν σε προεκλογική συγκέντρωση στο χωριό του, το οποίο αποκαλεί Ποτάμια, αντί Γκιουνέισου, που είναι η επίσημη ονομασία

noreply@blogger.com (skal) — Thu, 21 Jul 2011 09:24:00 PDT

Xακάν Φιλίζ, από την Οινόη του Πόντου. Ίσως ο πιο πλήρης λυράρης -με βάση τα δικά μας πρότυπα- του Πόντου σήμερα! Μπράβο Χακάν!

noreply@blogger.com (skal) — Tue, 28 Jun 2011 08:50:00 PDT

ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ: Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΚΑΙ …Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ

noreply@blogger.com (skal) — Mon, 13 Jun 2011 15:29:00 PDT

Απίστευτο ρατσισμό βίωναν οι Πόντιοι στην κοινωνία της Αθήνας μέχρι και την δεκαετία του 70, ρατσισμό που συγκρίνεται με αυτόν που βιώνουν σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και σήμερα ορισμένες κατηγορίες συμπολιτών μας όπως οι Ρομά! Αυτό ανέφερε σε παλαιότερή του ομιλία στην περιοχή μας ο γνωστός συγγραφέας Σάββας Καλεντερίδης μιλώντας για το πως ο Ποντιακός Πολιτισμός βγήκε σιγά – σιγά στο προσκήνιο στην ελληνική κοινωνία.
Το πρώτο βήμα το έκανε ο θεατρικός συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς όπου τόσο μέσα από το θεατρικό του έργο, όσο και από τα δημοσιεύματά του στον Τύπο της εποχής περνούσε μηνύματα σχετικά με τον μέχρι τότε παρεξηγημένο Ποντιακό Πολιτισμό. Στη συνέχεια ακολούθησε η …βόμβα μεγατόνων που ακούει στο όνομα Χάρρυ Κλυνν που με το ξεκίνημα του καλλιτεχνικού του έργου στην Ελλάδα (προερχόμενος από τις Η.Π.Α.) δεν έχανε κάθε φορά την ευκαιρία μέσω χορευτικών ή μέσω της μουσικής και της σάτιρας να καθιερώνει βήμα – βήμα την κουλτούρα των Ποντίων στην συνείδηση του κοινού. Και τέλος ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τάσος Κοντογιαννίδης που μέσω των μεγάλων ΜΜΕ με τα οποία συνεργάστηκε δεν ξεχνούσε να υπενθυμίζει στους Ελληνες το ξεχασμένο αυτό κομμάτι του Ελληνισμού.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗ
Και μετά …έγινε ο χαμός! Οπως και με κάθε τι το οποίο είναι στη μόδα και προκαλεί τάσεις υπερβολής, έτσι και ο Ποντιακός Πολιτισμός με το που ανακαλύφθηκε από τους Ελληνες και γύρω στην δεκαετία του 80 έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, έγινε κι αυτός show! Και κάπως έτσι γεννήθηκαν τα πασίγνωστα ποντιακά ανέκδοτα! Ανθρωποι με έμφυτο το αίσθημα του χιούμορ οι Πόντιοι παρόλο που αποτελούν μία κατατρεγμένη φυλή δε χάνουν ούτε στιγμή το κέφι και την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία τους, βλέποντας την καθημερινότητα μέσα από μία άλλη οπτική γωνιά. Κάπως έτσι ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάσος Κοντογιαννίδης εξηγεί την εμφάνιση των ποντιακών ανεκδότων.
ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΙΔΗ

http://rodopinews.gr

Σαλί ο Λιβερίτες: Τον γνώρισα τον Ιούλιο του 1992. Ο Πόντος είναι διαφορετικός χωρίς τον Σαλί.

noreply@blogger.com (skal) — Mon, 06 Jun 2011 05:28:00 PDT

Αθήνα: «Ημερολόγιο για την εκδίωξη των Ελλήνων» από το Ερζερούμ το 1916

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 03 Jun 2011 09:04:00 PDT

Η εκδίωξη το 1916 των Ελλήνων από την τουρκική πόλη Ερζερούμ, την αρχαία Θεοδοσιούπολη, ξαναζωντανεύει μέσα από ένα ημερολόγιο που δίνεται τώρα στη δημοσιότητα με τίτλο "Ερζερούμ 1916" (εκδόσεις Αρμός ) και σχόλια του Γιώργου Σιγαλού, που έλκει την καταγωγή του από εκείνα τα μέρη. Είναι οι προσωπικές σημειώσεις του εμπόρου-παντοπώλη Δημήτρη Αυγερινού, ο οποίος καταγράφει την προσωπική του ιστορία και την πορεία 60 Ρωμιών οικογενειών- των τελευταίων βυζαντινών της περιοχής- οι οποίες οικογένειες ειδοποιήθηκαν ένα πρωί του Γενάρη από τις τουρκικές αρχές να μαζέψουν τα πράγματά τους και να φύγουν με δικά τους μεταφορικά μέσα για την Αργυρούπολη του Πόντου, το τουρκικό Κιμισχανά. Πρόκειται για ένα μοναδικό ντοκουμέντο ρωμιοσύνης, που γράφτηκε εν θερμώ, ενώ τα κατακλυσμικά γεγονότα εξελίσσονταν.
Πριν από την παράθεση του ημερολογίου, που το φύλαγε χρόνια ένας Έλληνας εγκατεστημένος στις ΗΠΑ, συγγενής του Αυγερινού και δόθηκε στον συγγραφέα, υπάρχουν εισαγωγικά σχόλια που βάζουν τον αναγνώστη στην ιστορία:
Το επαναστατικό καθεστώς του Κεμάλ Ατατούρκ, με βάσει το δόγμα ότι όλες οι εθνότητες συνωμοτούσαν για να διαλύσουν την Τουρκία , αποφάσισε την απέλαση των Ελλήνων από την περιοχή του Πόντου, με πρόσχημα την επικείμενη κατάληψη της περιοχής από τους Ρώσους, για τους οποίους οι Ρωμιοί ένοιωθαν φιλικά αισθήματα.
Μάζες Τούρκων και Λαζών, καθώς έφευγαν για να μην πέσουν στα χέρια των επίλεκτων Κοζάκων, επιδίδονταν σε πλιάτσικο, βιασμούς και φόνους. Μόνο στην περιφέρεια Χαλδείας λεηλατήθηκαν 32 χωριά και σκοτώθηκαν 157 Έλληνες.
Στο τέλος του 1918, όταν οι Μπολσεβίκοι είχαν ανατρέψει τον Τσάρο, με αποτέλεσμα να υποχωρήσουν οι Ρώσοι, και με το νέο δεδομένο ότι ο το καθεστώς είχε στηρίξει το κίνημα του Κεμάλ, ήρθε η συμφορά: από τις 145 ελληνικές κοινότητες με 76.000 κατοίκους πάνω από 65.000 είτε αποχώρησαν με τους ρώσους, είτε απελάθηκαν στο εσωτερικό, είτε σκοτώθηκαν. Μετέπειτα, οι συμπεριφορά των Τούρκων ήταν τυραννική. Τουλάχιστον άλλοι 35.000 απελάθηκαν από τα χωριά της Κερασούντας με τους πρόσφυγες να καταδικάζονται στον δι΄ ασιτίας θάνατο. "Κάποιοι έφθασαν στο σημείο να τρώνε ακόμη και τα τσαρούχια τους" αναφέρει ο συγγραφέας…
Το ημερολόγιο ξεκινά τα ξημερώματα της 4ης Ιανουαρίου του 1916 όταν στο σπίτι του Αυγερινού χτυπούσαν την πόρτα: "άνοιξα και βλέπω αστυνόμους οίτινες μου λέγουν αυτολεξί … σε μισή ώρα θα εγκαταλείψετε την πόλη … Ανέβηκα εις το δωμάτιον του κοιτώνος … Εφανταζόμουν το θάνατον προσεχέστατον… Ήλθε ο Μιλτιάδης , η Μοίρα με κοπετούς και θρήνους, ένας κλαίει απ΄ εδώ άλλος από κει και εν συνόλω μία σκηνή κηδείας …".
Ακολουθούν καταγραφές για την εξαήμερη πορεία μέσα από τα όρη με υψόμετρο πάνω από τα 2.000 μέτρα σε απόσταση 180 χιλιομέτρων και το ημερολόγιο τελειώνει όταν έφθασαν στην Αργυρούπολη και ο Αυγερινός κρύφτηκε. Τελικά, επειδή είχε ρωσική υπηκοότητα ,κατέφυγε στο Αικατερινοντάρ όπου πέθανε σε ηλικία μόλις 28 ετών. Η οικογένειά του ήλθε στην Ελλάδα , χωρίς ποτέ να λησμονεί.
Ένα ημερολόγιο μνήμης για το μαρτυρολόγιο του ελληνισμού που εκδιώχθηκε από τόπους αρχέγονους .
Κώστας Μαρδάς
http://omogeneia.ana-mpa.gr

Αυστραλία: Τιμήθηκαν Αυστραλές που βοήθησαν Έλληνες πρόσφυγες του '22 και θύματα του ελληνικού εμφυλίου

noreply@blogger.com (skal) — Tue, 31 May 2011 22:50:00 PDT

του ανταποκριτή μας Σ. Χατζημανώλη
Η συμβολή Αυστραλών γυναικών που πρόσφεραν ανεκτίμητες υπηρεσίες σε Έλληνες πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία, αλλά και σε θύματα του εμφυλίου πολέμου, παρουσιάστηκε σε μια εκδήλωση που έγινε στη Μελβούρνη από τους φορείς "Επιστροφή στην Ανατολία", "Whittlesea Women Matter 2" σε συνεργασία με την Βιβλιοθήκη του Lalor.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Δρ Παναγιώτης Διαμάντης, λέκτορας Μελετών Γενοκτονιών στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ, ο οποίος αναφέρθηκε σε ορισμένες από τις Αυστραλές που ξεχώρισαν και ιδιαίτερα στην ιστορία του ζεύγος Σίντνεϊ και Τζόις Νανκίβελ Λοκ (Joice NanKivell Loch).

Όπως τόνισε ο Δρ. Διαμαντής, από το 1922 μέχρι το τέλος της ζωής τους, και οι δυο τους αφιερώθηκαν στην εδραίωση και την ανάπτυξη ενός προσφυγικού οικισμού στη Μακεδονία, την Ουρανούπολη Χαλκιδικής.
Ο Σκωτσέζος Σίντνεϊ Λοκ και η Αυστραλή σύζυγός του πήγαν στην Ευρώπη προερχόμενοι από την Αυστραλία, αρχικά για να καλύψουν δημοσιογραφικά τον αγώνα της ανεξαρτησίας των δημοκρατικών Ιρλανδών. Με την ίδρυση της Ιρλανδίας, το 1921, πήγαν στην Πολωνία, όπου, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, κατέφταναν κύματα ξεριζωμένων πολωνικών πληθυσμών από τα ανατολικά. Ενώ έκλειναν οι πληγές της Πολωνίας, άνοιγε στην Ελλάδα η πληγή της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι Λοκ πήγαν στη Θεσσαλονίκη, στη νεοϊδρυμένη Αμερικανική Γεωργική Σχολή, όπου προσέφεραν τις υπηρεσίες τους για την αποκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων που κατέφταναν με πλοία στην Επανομή και στην Καλαμαριά.

Η γνωριμία με το Προσφόρι, τη σημερινή Ουρανούπολη, έγινε όταν ο Σίντνεϊ ανακάλυψε το Άγιο Όρος και αποφάσισε «να μελετήσει τη θαυμαστή μοναστική πολιτεία, έναν κόσμο μυστηρίου και ανείπωτης ομορφιάς». Σύντομα απέκτησαν μονιμότερη σχέση με τον τόπο. «Το 1928 ο σύζυγός μου και εγώ πήγαμε να μείνουμε στα σύνορα του Αγίου Όρους, σε ένα μεγάλο βυζαντινό πύργο, ο οποίος υπήρξε μετόχι της Μονής Βατοπεδίου», αναφέρει σε ένα κείμενό της η Τζόις. «Η ελληνική κυβέρνηση είχε πάρει τη γη από το μοναστήρι και εγκατέστησε εκεί μια μικρή ομάδα προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Φτάσαμε την ίδια περίοδο με πολλούς από τους χωριανούς. Εκείνοι εγκαταστάθηκαν σε μικρά σπίτια που είχαν χτιστεί για την περίσταση. Εμείς πήγαμε στον πύργο. Το σκεφτήκαμε σαν μια προσωρινή εγκατάσταση, αλλά γοητευτήκαμε τόσο πολύ από τον παλιό πύργο και πειστήκαμε ότι μόνο εμείς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε το χωριό, και έτσι μείναμε μόνιμα».
Ο Δρ. Διαμαντής λέει πως δεκάδες ήταν οι Αυστραλές που βοήθησαν τα θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής, αλλά και αργότερα αυτά του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και του εμφυλίου.
Ανάμεσά τους η Olive Kelso King, που οργάνωσε νοσοκομεία και ανθρωπιστική βοήθεια για δεκάδες χιλιάδες Σέρβους πρόσφυγες στην Ελλάδα κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μια άλλη ήταν η Στέλλα Miles Franklin, που υπηρέτησε ως νοσοκόμα με τις Αυστραλιανές δυνάμεις στο Μακεδονικό Μέτωπο το 1916. Σήμερα το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Αυστραλίας φέρει το όνομά της.
Η Eleanor Vokes McKinnon, ιδρύτρια του Αυστραλιανού Ερυθρού Σταυρού, ζήτησε από τη Γενική Συνέλευση της Κοινωνίας των Εθνών, το 1924, να ενισχυθούν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι πρόσφυγες.
Η Edith Glanville ήταν επί πολλά έτη ηγετική μορφή του Αυστραλιανού Ταμείου Αρωγής Αρμενίων και Ελλήνων προσφύγων. Μάλιστα επισκέφτηκε την Ελλάδα και τη Συρία, τρεις φορές κατά την δεκαετία του 1920. Μετά τις σφαγές στο Simele του Ιράκ το 1933, ήταν η μόνη δυτική γυναίκα στην οποία επιτράπηκε να βοηθήσει τους Ασσυρίους πρόσφυγες στη γειτονική Συρία.
Η Annabelle "Penny" Penglaze ήταν επικεφαλής ομάδας Αυστραλών της προσπάθειας αρωγής του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών στη Μακεδονία κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στην Ελλάδα (1946-1949). Η Penglaze μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια σιδηροδρομικώς από την Θεσσαλονίκη μέχρι τη Φλώρινα.

«Οι γυναίκες αυτές ήταν εθελόντριες που τα παράτησαν όλα για να βοηθήσουν τους Έλληνες» είπε ο Δρ. Διαμαντής.
«Οι ιστορίες αυτών των Αυστραλών αγγέλων είναι οι ιστορίες των προγόνων μας, καθώς είναι και ιστορίες της Αυστραλίας. Αποτελούν δείγμα της χαρακτηριστικής στάσης των γυναικών της Αυστραλίας για δράση και προσφορά», σημείωσε η πρόεδρος του συλλόγου "Επιστροφή στην Ανατολία" Σοφία Κοτανίδου.
Ο σύλλογος "Επιστροφή στην Ανατολία" είναι μια πολυπολιτισμική οργάνωση που συγκεντρώνει τις γηγενείς πολιτισμικές ομάδες της Ανατολίας (Ελλήνων, Αρμενίων και των Ασσυρίων). Οι εκδηλώσεις της εστιάζονται στην επίδειξη των βαθιών δεσμών μεταξύ των προγονικών πατρίδων και της Αυστραλίας.
Με πρωτοβουλία του συλλόγου "Επιστροφή στην Ανατολία", η Συνέλευση των Γυναικών του Εργατικού Κόμματος Αυστραλίας (Τhe National Women's Labor Conference) στο Brisbane του Queensland, υιοθέτησε πρόσφατα ψήφισμα-ορόσημο, με το οποίο αναγνώρισε «τη Γενοκτονία των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ελλήνων από το 1915 έως το 1923» ως «ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας».
Στο πλαίσιο του Συνεδρίου με θέμα "Labor Women: Lead, Challenge, Inspire (ηγούμαι, προκαλώ, εμπνέω)", επίσημοι αντιπρόσωποι όλων των τοπικών οργανώσεων του Αυστραλιανού Εργατικού Κόμματος (Australian Labor Party) αναγνώρισαν τις Γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων ως αναπόσπαστο μέρος της Αυστραλιανής ιστορίας, το οποίο οι γυναίκες της Αυστραλίας (κάποιες από τις οποίες τιμήθηκαν πρόσφατα) δημιούργησαν, ηγήθηκαν και ενέπνευσαν άλλους να ακολουθήσουν.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις της αντιπροσώπου και προέδρου της "Επιστροφή στην Ανατολία" Σοφίας Κοτανίδου, «η αναγνώριση και η εκπαίδευση αποτελούν τα καλύτερα μέσα για την κατανόηση του παρελθόντος και του μέλλοντος».

«Η γνώση εμποδίζει την ανάπτυξη μίσους, το οποίο οδηγεί στη Γενοκτονία», τονίζει η κα Κοτανίδου, προσθέτοντας πως «μονάχα διαμέσου της μελέτης των εγκλημάτων του παρελθόντος, μπορούμε να αποφύγουμε την επανάληψή τους, γι' αυτό άλλωστε και το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, η περίπτωση των Αυστραλιανών Ιθαγενών και άλλες γενοκτονίες, αποτελούν τμήμα του Αυστραλιανού συστήματος δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης».
Οι Αυστραλοί διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο στις προσπάθειες συλλογής πόρων και ανθρωπιστικής βοήθειας για τους επιζώντες της γενοκτονίας των Αρμενίων. Για παράδειγμα, ενίσχυσαν οικονομικά το Ορφανοτροφείο Αρμενίων Αρρένων - θυμάτων της Αρμενικής Γενοκτονίας - στη Βηρυτό του Λιβάνου για περισσότερο από δέκα χρόνια. Σύμφωνα με την τότε Γραμματέα του Αρμενικού Ταμείου Αρωγής Dora Cohen, μόνο το 1922, η Αυστραλία έστειλε βοήθεια ύψους 100.000 δολαρίων σε μορφή τροφής, ρουχισμού και χρημάτων.
Να θυμίσουμε εδώ πως κατά την Μικρασιατική Καταστροφή Ύπατος Αρμοστής για τους Πρόσφυγες της Κοινωνίας των Εθνών (League of Nations High Commissioner for Refugees) ήταν ο Αυστραλός Συνταγματάρχης Treloar, που έσωσε από την πείνα και τις αρρώστιες περίπου 108.000 επιζώντες Έλληνες πρόσφυγες.
© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.

Η χαζομάρα σ'αυτή τη χώρα δεν έχει όρια!!!

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 27 May 2011 07:12:00 PDT

του Θεόφιλου Κωτσίδη

Με σημερινά δημοσιεύματα, τα οποία στερούνται του σεβασμού, προς την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας, - όταν μάλιστα τιμήθηκε μόλις πριν λίγες μέρες από όλους τους συλλογικούς φορείς αλλά και από την ίδια την Ελληνική Πολιτεία η Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στην οποία πρωταγωνιστικό ρόλο είχε και ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ - επιχειρείται η ανάδειξη της απόφασης να κηρυχθεί το σπίτι του Κεμάλ ως μνημείο με ομόφωνη απόφαση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού.

Διατυπώνει μάλιστα με περίσσια σιγουριά ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ότι κάποιοι - τυχαίοι μάλλον - υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε στη Χρυσαυγή Θεσσαλονίκης.

Ως απάντηση στην απαράδεκτη αυτή απόφαση παραθέτουμε 2 άρθρα.

Το άρθρο του Σάββα Καλεντερίδη το οποίο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Ποντιακή Γνώμη με το οποίο ζητά να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία το νεοκλασικό «Σπίτι του Κεμάλ» στη Θεσσαλονίκη και του Τάσου Κοντογιαννίδη το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News σχετικά με το αν η Θεσσαλονίκη ή η Χρυσαυγή τελικά είναι η γενέτειρα του Κεμάλ.

Να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία το νεοκλασικό «Σπίτι του Κεμάλ» στη Θεσσαλονίκη

του Σάββα Καλεντερίδη

Οι Τούρκοι υπεραμύνονται ενός άθλιου και διεστραμμένου σφαγέα και την ίδια στιγμή εμείς οι Έλληνες τιμούμε τον ίδιο άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για τη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων γυναικόπαιδων, καθιστώντας το υποτιθέμενο σπίτι του τόπο προσκυνήματος στη μαρτυρική Θεσσαλονίκη.

Τώρα που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ο κόσμος την ιστορική αλήθεια, επιβάλλεται να ακυρωθεί άμεσα η πράξη παραχώρησης στο τουρκικό κράτος του νεοκλασικού στη Θεσσαλονίκη, να παραδοθεί στους συλλόγους και τα προσφυγικά σωματεία της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής, και αντί για τόπος προσκυνήματος των φασιστών Τούρκων στον διεστραμμένο σφαγέα, να μετατραπεί σε Μουσείο Γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου και της Ανατολής.

Το ιστολόγιο του περιοδικού foreignpolicy δημοσίευσε τον κατάλογο των δικτατόρων οι οποίοι έφεραν μουστάκι. Στον κατάλογο αυτό περιλαμβάνεται και ο διεστραμμένος σφαγέας των λαών της Ανατολίας και ιδρυτής της Τουρκικής «Δημοκρατίας» Μουσταφά Κεμάλ.

Το περιοδικό στο δημοσίευμά του αναφέρεται στο πώς υιοθετήθηκε το πρότυπο του μουστακιού στην τουρκική κοινωνία και στη διαχρονική εξέλιξή του, ενώ γίνεται αναφορά και στον μυστακοφόρο Ερντογάν. Πάντως, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η αντίδραση των τουρκικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης τα οποία θεωρούν το δημοσίευμα ως προσβολή εναντίον του Κεμάλ και της Τουρκίας, καθώς στον ίδιο κατάλογο περιλαμβάνεται ο δικτάτορας Φράνκο και ο Χίτλερ...

Μετά το θόρυβο που προκλήθηκε στην τουρκική κοινή γνώμη για το θέμα, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον Ναμί Ταν έστειλε σκληρή επιστολή διαμαρτυρίας στο εγκυρότατο αμερικανικό περιοδικό, αναφέροντας ότι αποτελεί μεγάλη προσβολή για την Τουρκία το γεγονός ότι συμπεριλήφθηκε στον ίδιο κατάλογο το όνομα του ιδρυτή της Τουρκικής «Δημοκρατίας» με δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν. Φαίνεται ότι ο πρέσβης της Τουρκίας αγνοεί το γεγονός πως η διεθνής κοινή γνώμη γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Κεμάλ κυβέρνησε δικτατορικά την Τουρκία από το 1923 μέχρι το θάνατό του, το 1938, καθώς και τις πρωταγωνιστικές του ευθύνες για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων αόπλων αθώων γυναικόπαιδων, που έγιναν στα πλαίσια του σχεδίου, το οποίο επεξεργάστηκε και έθεσε ο ίδιος σε εφαρμογή, για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολής και τη δημιουργία της "καθαρής" Τουρκίας.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ο Χίτλερ, όταν σχεδίαζε τη Γενοκτονία των Εβραίων, έλαβε ως πρότυπο την Τουρκία και τον ίδιο τον Κεμάλ.

Πώς είπαμε ότι λέγεται ένας λαός και μια χώρα όταν αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις ευθύνες που έχει για τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων και εκατομμυρίων ανθρώπων;

Θεσσαλονίκη ή Χρυσαυγή, η γενέτειρα του Κεμάλ;

του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

Ενώ οι Τούρκοι ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα 130 χρόνια από τη γέννηση του πατέρα τους (Ατατούρκ) Μουσταφά Κεμάλ, ένα παλιό ερώτημα, για το πού γεννήθηκε, ξαναέρχεται στην επιφάνεια. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ή στο Σαρή Γιάρ, τη σημερινή Χρυσαυγή του Λαγκαδά;

Το έδαφος για να φανεί η Θεσσαλονίκη τόπος γεννήσεως του, καλλιεργήθηκε στη δεκαετία του ’30 από τουρκικής πλευράς με την ανοχή των ελληνικών αρχών, που δεν είχαν κανένα λόγο να αντιδράσουν. Προωθήθηκε εντέχνως από την πλευρά της Τουρκίας για να φανεί κάπως αριστοκρατική -για προπαγανδιστικούς λόγους- η καταγωγή του και η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου που καλλιεργούσε με ιδιαίτερη επιμονή την ελληνοτουρκική φιλία έδειξε πλήρη αδιαφορία… Έτσι παρέμεινε, κι έτσι καθιερώθηκε. Η αλήθεια, όμως, είναι διαφορετική.

Ο Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε στο χωριό Σαρή Γιάρ, κοντά στον Λαγκαδά, όπου ζούσαν οι γονείς του. Εκεί έμενε η οικογένειά του. Ο πατέρας του Αλή Ριζά εφέντης, ήταν έφεδρος αξιωματικός στην αρχή, έμπορος ξυλείας κατόπιν και αργότερα, τελωνειακός υπάλληλος στο Σταθμό του Λαγκαδά, όπου πηγαινοερχόταν με το άλογό του.

Ο παππούς του από τη μεριά της μητέρας του ήταν επιστάτης σ’ ένα τσιφλίκι του Λαγκαδά, όπως και ο θείος του, αδελφός της μητέρας του. Άλλοι λένε ότι ήταν βοσκοί, ενώ και ο ίδιος ο Μουσταφά έβοσκε πρόβατα και γελάδια…

Κατά τους ισχυρισμούς των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ο Κεμάλ ήταν Doenmeh προέλευσης, ενώ άλλοι ιστορικοί λένε ότι ήταν αλβανοσλαβικής καταγωγής. Η μητέρα του, Ζουμπεϊντέ χανούμ, ήταν Γιουρούκ απο το Τουρκμενιστάν και κατ’ άλλους σλαβικής καταγωγής.

Ο Αλή Ριζά πέθανε το 1888 όταν ο Μουσταφά ήταν 7 ετών, που πήγαινε ήδη στο σχολείο του Σαρή Γιαρ. Το 1893 κατεβαίνει με τη μητέρα του στη Θεσσαλονίκη και εγκαθίσταται σε συγγενικό τους σπίτι δίπλα στο σημερινό τουρκικό προξενείο και ο Μουσταφά εγγράφεται στη σχολή «Ιντατζιέ», το στρατιωτικό γυμνάσιο. Εκεί από τον δάσκαλο του (επειδή «έπαιρνε» εύκολα τα μαθηματικά) θα αποκτήσει το προσωνύμιο Κεμάλ. Τρία χρόνια μετά, θα εγγραφεί στη Σχολή υπαξιωματικών στο Μοναστήρι, ενώ η μητέρα του παντρεύεται για δεύτερη φορά. Ο Μουσταφά, μετά το τέλος των σπουδών του στο Μοναστήρι φεύγει το 1899 για την Κωνσταντινούπολη για ανώτατες στρατιωτικές σπουδές.

Οι Μαρτυρίες ότι ο Κεμάλ γεννήθηκε στο Σαρή Γιάρ είναι πολλές και όλες δένουν μεταξύ τους... Το 1922, όταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία εγκαταστάθηκαν στο χωριό άκουγαν από τους Τούρκους κατοίκους που έφυγαν πολύ αργότερα για την Τουρκία, να μιλάνε για το σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ. Ήταν, έλεγαν, ένα διώροφο κτίσμα, δίπλα στο τζαμί, κτισμένο με μεγάλες πέτρες και πλιθιά και στο οποίο μπήκε μία ελληνική οικογένεια, η οποία έφυγε το 1930 προς τις εύφορες περιοχές της λίμνης Λαγκαδά. Το σπίτι μετά κατέρρευσε κι έμειναν τα ερείπιά του ως τη δεκαετία του ’70 (όπως δείχνει η φωτογραφία).

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν παλιές μαρτυρίες κατοίκων που δημοσιεύτηκαν στον «Ελληνικό Βορρά» από τον δημοσιογράφο Δημ. Λουκά πριν από τριάντα χρόνια.

Σύμφωνα με μαρτυρίες του παλιού κοινοτάρχη Βασίλη Δεργιανή και του γραμματέα Αντώνη Τσιαγκαλίδη, στη δεκαετία του ΄60 επισκέφτηκαν την κοινότητα δύο Τούρκοι επιστήμονες και ζήτησαν να τους δείξουν το σπίτι του Κεμάλ. «Τους πήγαμε στον παλιό συνοικισμό και τους δείξαμε τα χαλάσματα του σπιτιού. Μας είπαν ότι ήρθαν από την Τουρκία για να προσκυνήσουν στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ. Προσκύνησαν, έκαναν τεμενάδες και φεύγοντας συγκινημένοι πήραν ως ενθύμιο μικρές πέτρες από τα θεμέλια του σπιτιού και λίγο χώμα. Ένας εξ αυτών, φεύγοντας μας είπε ότι το Σαρή Γιάρ ήταν ο τόπος καταγωγής των γονιών τους.

Άλλες μαρτυρίες

Ιωάννης Κουλακλής (πήγε στο Σαρή Γιάρ το 1922 σε ηλικία 35 ετών): «Μέναμε στο χωριό με τους παλιούς Τούρκους κατοίκους που δίσταζαν να μιλήσουν για τον Κεμάλ, γιατί ήξεραν ότι αυτός σκότωσε τους δικούς μας και μπορεί να μας προκαλούσαν. Στο σπίτι που γεννήθηκε ο Κεμάλ, έμενε ο Ανδρέας Στάθης και όλοι τον φώναζαν πειραχτικά … Κεμάλ!».

Σωτήρης Ταυλαρίδης (πήγε στο χωριό σε ηλικία 15 ετών): «Παίζαμε με τα τουρκάκια έξω από το σπίτι και έλεγαν ότι ήταν του Κεμάλ και ότι μέσα σ’ αυτό είχε γεννηθεί».

Φώτης Χαραλαμπάκης (ήρθε στο χωριό 12 ετών!): «Οι γονείς μου μιλούσαν με τους Τούρκους και τους έδειχναν το σπίτι και τους έλεγαν ότι σ’ αυτό γεννήθηκε ο Κεμάλ κι έμεινε μέχρι τα 10 του χρόνια και μιλούσαν με θαυμασμό γι' αυτόν. Πρόσεχαν τα λόγια τους, γιατί εφοβούντο μήπως οργιστούν οι δικοί μας και ζητήσουν εκδίκηση για τα εγκλήματα που έκανε σε βάρος μας»

Ανδρέας Στάθης (παλιός πρόεδρος της Χρυσαυγής, ήρθε στο χωριό σε ηλικία 10 ετών): «Οι γονείς μου έλεγαν πάντα ότι μέναμε στο σπίτι του Κεμάλ, που είχε μεγάλη αυλή, ήταν διώροφο, κάτω ήταν το χαγιάτι και πάνω είχε δύο υπνοδωμάτια. Ένας Τούρκος μας είχε πει ότι από εδώ έφυγε ο Κεμάλ στα 10 του χρόνια και πήγε στη Θεσσαλονίκη. Επίσης, έλεγε ότι είχε Αλβανό πατέρα και Τουρκάλα μητέρα, πολύ όμορφη με γαλάζια μάτια. Μείναμε στο σπίτι αυτό έως το 1930. Μετά φύγαμε κι άρχισαν να πέφτουν οι τοίχοι του και να καταρρέει…»

Η σημερινή κατάσταση

Σήμερα ούτε απομεινάρια του σπιτιού του Κεμάλ υπάρχουν, ούτε του τζαμιού. Μπορεί από τη Θράκη οι μουσουλμάνοι μαθητές που πραγματοποιούν εκδρομές να οδηγούνται υποχρεωτικά για προπαγανδιστικούς λόγους στο δήθεν σπίτι του Κεμάλ στην Αγίου Δημητρίου στο προξενείο, για να προσκυνήσουν, εκείνοι, όμως, που το επιβάλλουν ξέρουν πολύ καλά ότι το σπίτι ήταν στο Σαρή Γιαρ.

Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που ακόμα και σήμερα -όπως μας λένε κάτοικοι της Χρυσαυγής- έρχονται Τούρκοι κατ’ ευθείαν στη σημείο, όπου υπήρχε το σπίτι και προσκυνάνε… Πριν λίγο καιρό, ένα πούλμαν γεμάτο ταξιδιώτες από την Τουρκία και ο Τούρκος πρόξενος πήγαν και επισκέφτηκαν το χώρο και προσκύνησαν. Αν πριν από 30 χρόνια υπήρχαν χαλάσματα του σπιτιού και του Τζαμιού, που θύμιζαν τον παλιό τούρκικο οικισμό, σήμερα ούτε αυτά υπάρχουν, παρά μόνο ένα απέραντο χωράφι…

Επιστολή της ΠΟΕ στον Δ. Δρούτσα για τα επεισόδια στην πλατεία της Ξάνθης

noreply@blogger.com (skal) — Tue, 24 May 2011 01:08:00 PDT

Συνέχεια στο ζήτημα των επεισοδίων που έγιναν στην Κεντρική Πλατεία της Ξάνθης, υπήρξε από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, μετά από σχετική ενημέρωση του Συλλόγου Ποντίων Ν. Ξάνθης.
Σε επιστολή προς τον Υπουργό Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα γίνεται λόγος για προειδοποίηση που είχε γίνει ήδη από τις 13/5, στην οποία χαρακτηρίζονται ως «Τούρκοι εθνικιστές ενδεδυμένοι με το μανδύα φιλειρηνικών αυτοκινητιστών» τα μέλη της Λέσχης Κλασικού Αυτοκινήτου της Κωνσταντινούπολης που επισκέφθηκαν στις 19 Μαΐου την Ξάνθη ενώ ταυτόχρονα, όμως, τηρείται απόσταση από τους δημιουργούς των επεισοδίων.

Αναλυτικά η επιστολή αναφέρει:
"Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Είχαμε την πρόνοια να σας ενημερώσουμε εγκαίρως με την από 4078/13-5-2011 επιστολή μας προς εσάς για την πρόθεση Τούρκων εθνικιστών ενδεδυμένων τον μανδύα «φιλειρηνικών αυτοκινητιστών» να πραγματοποιήσουν τροχοφόρα πορεία εντός της πόλεως της Θεσσαλονίκης, ανήμερα την 19η Μαΐου ημερομηνία σύμβολο για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, προς δόξα του σφαγέα των Ποντίων Μουσταφά Κεμάλ.
Μετά λύπης μας γίναμε μάρτυρες μιας αντικρουόμενης κατάστασης: Πληροφορηθήκαμε, εξάλλου υπάρχει και σχετικό φωτογραφικό υλικό, ότι οι Τούρκοι εθνικιστές δήθεν αυτοκινητιστές φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της περιοχής Βαρδαρίου της Θεσσαλονίκης την 19η Μαϊου 2011, κάτω από πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας της ελληνικής αστυνομίας και ακολούθως πραγματοποίησαν πορεία με την συνοδεία ανδρών της ελληνικής αστυνομίας στο Τουρκικό Προξενείο, απ’ όπου πήραν χώμα από το δήθεν σπίτι του Κεμάλ και ανεχώρησαν προς Ανατολάς. Το βράδυ της ίδιας ημέρας αναγκαστήκαμε να επιδώσουμε το ψήφισμα για την γενοκτονία των Ελλήνων Ποντίων σε δένδρο ακριβώς απέναντι από το Τουρκικό Προξενείο κάτω από πρωτοφανή μέτρα της Ελληνικής Αστυνομίας. Σε αντίστοιχη περίπτωση πριν από 4 χρόνια στην πόλη Στουτγκάρδη της Γερμανίας η εκεί τοπική αστυνομία ανάγκασε το Τουρκικό Προξενείο να ανοίξει τις πύλες του για να επιδώσουν το ψήφισμά τους οι εκπρόσωποι των Ποντίων της περιοχής παρά την κάθετη αντίδραση των Τούρκων διπλωματών.
Δυστυχώς στην πόλη της Ξάνθης όπως μας ενημερώνει το σωματείο μέλος μας Σύλλογος Ποντίων Ξάνθης στην κεντρική πλατεία ομάδα αγνώστων, που δεν έχουν καμία σχέση με την Ομοσπονδία μας, επιτέθηκε φραστικά στους προκλητικούς αυτοκινητιστές με υπαρκτό τον κίνδυνο γενίκευσης των επεισοδίων.
Αυτό ακριβώς κ. Υπουργέ είχαμε επισημάνει στην πρώτη μας επιστολή, τον κίνδυνο της προβοκάτσιας δηλαδή και είχαμε ζητήσει την προστασία της ημέρας μνήμης από τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας. Σας δηλώνουμε ότι η Ομοσπονδία μας δεν είναι δυνατόν να αποδεχτεί με τα 397 σωματεία μέλη της και τους χιλιάδες υποστηρικτές της καμία προσπάθεια «Αγιοποίησης» του σφαγέα των Ποντίων τόσο στην προσφυγομάνα Θεσσαλονίκη όσο και στην ελληνική Θράκη."

Συγκινητικές οι εκδηλώσεις για τον Ποντιακό Ελληνισμό

noreply@blogger.com (skal) — Tue, 24 May 2011 01:07:00 PDT

Κορυφώθηκαν χθες με επισημότητα στην Ανατολή
Με κάθε επισημότητα και μέσα σε συγκινησιακή ατμόσφαιρα κορυφώθηκαν χθες οι εκδηλώσεις μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Το πρωί παρουσία τοπικών και στρατιωτικών Αρχών, φορέων, συλλόγων αλλά και αρκετών πολιτών, τελέστηκε δοξολογία στον ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας και στη συνέχεια έγινε κατάθεση στεφάνων στο Μνημείο των «Αλησμόνητων Πατρίδων». Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώθηκαν στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ανατολής, με την ομιλία του καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Αθ. Γκόντοβου, με θέμα: «Η εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου από το τουρκικό κράτος. Η μνήμη ως χρέος και ως μήνυμα της παιδαγωγικής της ειρήνης».
• Ο Περιφερειάρχης Ηπείρου Αλ. Καχριμάνης αφού μίλησε για την σημασία της επετείου, αναφέρθηκε στην σημερινή δύσκολη περίοδο. «Είμαστε όλοι εδώ σε μία εποχή πολύ δύσκολη για την χώρα μας, είμαστε μ’ ένα πνεύμα αλληλεγγύης , πρέπει όλοι να υπερβούμε εαυτούς και να στηρίξουμε την πατρίδα μας. Δύσκολη εποχή που ο τόπος χρειάζεται μεγάλη βοήθεια, χρειάζεται να στηριχθούν οι παραγωγικές τάξεις, χωρίς φοβικά σύνδρομα…», ανέφερε, μεταξύ άλλων, στις δηλώσεις του.
• Από την πλευρά του ο Δήμαρχος Ιωαννίνων Φιλ. Φίλιος επικεντρώθηκε στη γενοκτονία των Ποντίων. «Τα τραγικά γεγονότα της Γενοκτονίας των Ποντίων οδήγησαν στην απώλεια χιλιάδων ψυχών. Σήμερα τιμάμε τους προγόνους των συμπολιτών μας και πιστεύουμε ότι από τέτοιες λογικές που επικράτησαν εκείνα τα χρόνια, εμείς οι σύγχρονες κοινωνίες πρέπει να απέχουμε…».
• Ο Πρόεδρος της Αδελφότητας Ποντίων και Μικρασιατών Ηπείρου Κώστας Λαόσογλου τόνισε ότι στόχος των εκδηλώσεων αυτών κάθε χρόνο είναι να μνημονευθούν τα θύματα που χάθηκαν στον ξεριζωμό, αλλά και να περάσει στις νεότερες γενιές η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού.
Πρωινός Λόγος Ιωαννίνων

Λόγος στήν ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου

noreply@blogger.com (skal) — Mon, 23 May 2011 01:16:00 PDT

τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
Συναχθήκαμε σήμερα ἐδῶ νά διαδηλώσουμε πιστότητα στή μνήμη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.
Ἐπιτρέψτε μου νά ὑπογραμμίσω: Ἡμέρα μνήμης δέν σημαίνει ἡμέρα συναισθηματικῆς ἁπλῶς ἐκτόνωσης. Θρηνοῦμε τή δολοφονία 353.000 Ἑλλήνων ἀπό τίς στρατιωτικές καί παραστρατιωτικές δυνάμεις τοῦ τουρκικοῦ κράτους, στά πλαίσια κεντρικῆς πολιτικῆς ἀπόφασης καί μεθοδικά σχεδιασμένης στρατηγικῆς. Ἡ ὀδύνη εἶναι ἀνεξάλειπτη καί ἀφόρητη, ἀλλά μόνη ἡ ὀδύνη μένει πάντοτε ἄγονη.

Ἔχει νόημα νά διασώζουμε τή μνήμη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, ἄν ἡ ἐγρήγορσή μας εἶναι ἱστορικά γόνιμη. Ἄν δηλαδή ἔχει ἔμπρακτες συνέπειες πού ἐγγυῶνται γιά τό μέλλον τόν αὐτοσεβασμό μας καί τή συλλογική μας ἀξιοπρέπεια. Τουλάχιστον, νά μήν συνεργήσουμε νά ἀπαλειφθοῦν ἀπό τήν πανανθρώπινη συνείδηση τά ὅρια ἀνάμεσα στόν πολιτισμό καί στή βαρβαρότητα, στήν ἀνθρωπιά καί στήν κτηνωδία.

Στόν Πόντο ἄνθισε, γιά εἰκοσιοχτώ ὁλόκληρους αἰῶνες, ἕνας πολιτισμός— ὄχι ἡ φυλή ἁπλῶς ἤ τό γένος τῶν Ἑλλήνων. Ὁ ἴδιος ἐκεῖνος πολιτισμός πού κόμισε στήν ἀνθρωπότητα τήν ἔκπληξη, γιά πρώτη φορά, τῆς κριτικῆς σκέψης, δηλαδή τή βάση τῆς ἐπιστήμης καί τῆς ἔρευνας. Κόμισε, γιά πρώτη φορά, τήν ἐκδοχή τῆς συλλογικότητας ὡς κοινοῦ ἀθλήματος προκειμένου νά «ἀληθεύει» ὁ βίος, τοῦ ἀθλήματος τῆς πολιτικῆς. Δίχως αὐτό τόν πολιτισμό ἡ ζωή τῶν ἀνθρώπων σήμερα, σέ καθολική κλίμακα, θά ἦταν ἄλλη. Ἡ Γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στοιχειοθετεῖ, πρωταρχικά, ἔγκλημα ἀπέναντι σέ ἕναν πολιτισμό μέ πανανθρώπινη ἐμβέλεια.
Δέν πρόκειται γιά μεγαλόστομη ρητορεία. Ὁ ξεριζωμός τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τόν Πόντο, κοιτίδα πανάρχαιη τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, θά εἶχε σήμερα τό ἀνάλογό του, ἄν ἐξαλείφονταν οἱ Γάλλοι ἀπό τό Παρίσι, οἱ Βρετανοί ἀπό τήν Ὀξφόρδη, οἱ Γερμανοί ἀπό τή Χαϊδελβέργη —τί θά σήμαινε ἕνα τέτοιο γεγονός γιά τή σύνολη ἀνθρωπότητα, ἔστω καί χωρίς τήν κτηνωδία τῶν ἀπαγχονισμῶν, τῶν βιασμῶν, τῶν ἀνασκολοπισμῶν, τῶν πυρπολήσεων. Πόντος χωρίς Ἑλληνισμό σημαίνει ἐξάλειψη καί διακοπή τῆς συνέχειας μιᾶς πληθυσμικῆς παρουσίας ταυτισμένης μέ πρόταση πολιτισμοῦ πού ἐνδιαφέρει πανανθρώπινα.
Τιμοῦμε τή μνήμη τοῦ μαρτυρικοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ στό ποσοστό πού διασώζουμε τήν ἐπίγνωση τῆς πρότασης πολιτισμοῦ πού ἐνσάρκωνε. Οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου ἦταν ζωντανό κατάλοιπο τῆς οἰκουμενικῆς δυναμικῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ προτοῦ αὐτή νά ὑποταχθεῖ στόν ἐθνικιστικό ἐπαρχιωτισμό καί ἀλλοτριωθεῖ σέ βαλκανικό περιθώριο τῆς Εὐρώπης. Τότε, πρίν ἀπό τούς δυό παγκόσμιους πολέμους, ὁ Ἕλληνας, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἐλύτης, «ἀνάσαινε ἀκόμα τόν ἀέρα μιᾶς περίπου αὐτοκρατορίας. Οἱ δυνατότητές του νά κινηθεῖ χωρίς διαβατήριο γλώσσας καλύπτανε μεγάλα μέρη τῆς Ἰταλίας καί τῆς Αὐστρίας, ὁλόκληρη τήν Αἴγυπτο, τή νότια Βουλγαρία, τή Ρουμανία, τή Ρωσία τοῦ Καυκάσου καί, φυσικά, τήν Κωνσταντινούπολη μέ τήν ἐνδοχώρα της, ὥς κάτω, κατά μῆκος τοῦ Αἰγαίου, τή λεγόμενη στίς μέρες μας νοτιοδυτική Τουρκία».
Καί προσθέτει ὁ ’Ελύτης: «Εἶναι, τό ξέρω δύσκολο νά ἀξιολογεῖς τό σημερινό μολύβι σάν χθεσινό χρυσάφι». Ὅμως, πρέπει νά προσθέσουμε, ἀλλοίμονο ἄν πάψει τό χρυσάφι νά μετράει τήν ποιότητα τῆς ζωῆς ἀκόμα καί σέ χρόνια μολυβένιου λήθαργου.
Ἴσως σήμερα ἕνα παιδί πού τελειώνει τό ἑλληνικό σχολειό νά ἀγνοεῖ ἀκόμα καί τό ποῦ βρίσκεται γεωγραφικά ὁ Πόντος, ποῦ ἡ Τραπεζούντα, ποῦ ἡ Σινώπη, ἡ Κερασούντα, ἡ Ἀμισός, ἡ Ἀμασεία, ἡ Ἀργυρούπολη, ἡ Οἰνόη, ἡ Παναγία ἡ Σουμελᾶ. Νά ἀγνοεῖ ὅτι ἐκεῖ ἀνθοῦσε ἐπί αἰῶνες ἕνας γεμάτος σφρίγος Ἑλληνισμός καί ὅτι ἔφτασε κάποια στιγμή πού ἀποτέλεσε αὐτόνομο ἑλληνικό κράτος. Τουλάχιστον ὅμως νά μήν ἀγνοεῖ τό σημερινό Ἑλληνόπουλο ὅτι ἔξω ἀπό τά ὅρια τοῦ ἐπαρχιώτικου ἑλλαδικοῦ κρατισμοῦ, ὁ Ἑλληνισμός τοῦ Πόντου εἶχε κατορθώσει ἐπιτεύγματα πού σήμερα μόνο θαυμάζουμε οἱ κατά ὑπηκοότητα Ἕλληνες, ὄντας ἀνίκανοι νά τά πραγματώσουμε. Ἀνυπέρβλητο ἐπίτευγμα ἡ ἀπό θέσεως ἰσχύος, καί γι’ αὐτό δημιουργική, συνάντηση τοῦ ποντιακοῦ (καί γενικότερα τοῦ μικρασιατικοῦ) Ἑλληνισμοῦ μέ τά ἐπιτεύγματα τῆς εὐρωπαϊκῆς Νεωτερικότητας. Λειτούργησε στίς χαμένες αὐτές κοιτίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ πανάρχαιη ἀφοβία τῶν Ἑλλήνων νά προσλαμβάνουν ὁτιδήποτε καί ὁπουδήποτε χωρίς νά ὑποτάσσονται στό πρόσλημμα. Ἀφομοίωναν στίς δικές τους ἀνάγκες καί στούς δικούς τους στόχους θησαυρίσματα ἀλλότριων πολιτισμῶν —δέν ἀλλοτριώθηκε ὅμως τότε ἡ ἑλληνική αὐτοσυνειδησία καί ἑτερότητα ἀπό τέτοιες προσλήψεις. Ἡ ἀλλοτρίωση κυριάρχησε μόνο στό ἑλλαδικό κρατίδιο, ὅπου ἡ ἑλληνικότητα βιώθηκε (και βιώνεται) σάν ἐξουθενωτική μειονεξία, ἀφοῦ μιά ξιπασμένη διανόηση πότισε (καί ποτίζει) αὐτόν τόν λαό, ὥς τό μεδούλι, μέ τή βεβαιότητα ὅτι εἶναι δεύτερος, καθυστερημένος, ὑπανάπτυκτος σέ σύγκριση μέ τά «πεφωτισμένα καί λελαμπρυσμένα τῆς Ἐσπερίας ἔθνη».
Στόν ποντιακό καί μικρασιατικό Ἑλληνισμό —τουλάχιστον σέ περιοχές ἀπό τίς ὁποῖες σώζονται τεκμηριωμένες μαρτυρίες— ἦταν ἀδιανόητο στά ἑλληνικά δημοτικά σχολεῖα νά μήν ὑπάρχουν εἰδικοί δάσκαλοι γιά τή μουσική καί τά γαλλικά. Ὑπῆρχαν ἀκόμα καί γαλλόφωνες ἑλληνικές ἐφημερίδες, τό δέ θέατρο τῆς Τραπεζούντας, ὅπως καί αὐτό τῆς Σμύρνης, συναγωνιζόταν σέ ποιότητα καί ἐπίπεδο τά θέατρα τῶν πρωτευουσῶν τῆς Εὐρώπης. Καί ὅμως αὐτός ὁ δημιουργικός ἐξευρωπαϊσμός δέν ἔθιγε στό παραμικρό τήν ἑλληνική πολιτιστική ἰδιαιτερότητα, τήν καύχηση γιά τήν εὐγένεια καί τήν ἀρχοντιά τῆς ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Σέ ἐξόφθαλμη ἀντίθεση μέ τόν ἑλλαδικό Ἑλληνισμό, ὅπου, κάθε βῆμα ἐξευρωπαϊσμοῦ σήμαινε, κατά κανόνα, μίμηση καί πιθηκισμό τῆς Ἐσπερίας, ταπεινωτική ἀλλοτρίωση καί ἀνίατη μιζέρια μειονεξίας.
Θρηνοῦμε γιά τή Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου ἀλλά δέν υἱοθετοῦμε τόν ρόλο τοῦ θύματος —θά ἦταν ἡ εὔκολη λύση φυγῆς ἀπό τίς ἱστορικές προκλήσεις. Κάθε ἐτήσια σύναξη στή μνήμη τοῦ ποντιακοῦ ὁλοκαυτώματος ὀφείλει νά διαδηλώνει ἀνυποχώρητη ἐμμονή στήν αὐτοσυνείδητη ἑλληνικότητα πού σάρκωσε ὁ ποντιακός Ἑλληνισμός. Ἑλληνικότητα ὄχι συναισθηματική, ἰδεολογική καί ρητορική, ὄχι φτήνεια δημαγωγίας καί ἐθνικιστικῆς καπηλείας. Ἐμμονή στήν ταυτότητα πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων. Δηλαδή, στή διαχρονική ἑνότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Στήν πρωτογενή ἑλληνική ταυτότητα τῆς πολιτικῆς ὡς κοινοῦ ἀθλήματος σχέσεων κοινωνίας. Στήν ἑλληνική ἐμμονή σέ μεταφυσικό ἄξονα νοήματος τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καί συνύπαρξης, στή βεβαιότητα ὅτι τό κατόρθωμα τῆς δημοκρατίας εἶναι ἀνέφικτο χωρίς ἔμπρακτο σέβας τοῦ «ἱεροῦ»: δέν γίνεται δημοκρατία χωρίς Παρθενώνα καί Ἁγιά Σοφιά.
Ὁ ποντιακός Ἑλληνισμός μᾶς κατέλειπε μέτρα ἀρχοντιᾶς, ἀριστοκρατίας τοῦ ἤθους —τά ψηλαφοῦμε τά μέτρα ἀκόμα καί σέ μόνη τήν αὐτοκυριαρχημένη εὐγένεια τῶν ποντιακῶν χορῶν. Τελώντας ἐτήσια σύναξη στή μνήμη τῆς Γενοκτονίας, αὐτή τήν ἀρχοντιά θέλουμε νά σώζουμε ὡς εὔτολμο πολιτικό αἴτημα. Ἀρκετά πιά γευθήκαμε τήν πίκρα καί τήν ταπείνωση μιᾶς ἑλλαδικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς πού προκλητικά παραθεωρεῖ τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος καί τίς βιωματικές ἱστορικές μας μνῆμες. Βδελυσσόμαστε τούς ἐθνικιστικούς φανατισμούς, τή μισαλλοδοξία, εἴμαστε ἕτοιμοι (καί μάλιστα μέ ἀφελέστατες συχνά ὑπερβολές) νά συγχωρέσουμε τούς αὐτουργούς τῆς γενοκτονίας, νά συνυπάρξουμε μέ τόν γείτονα λαό εἰρηνικά. Ἀλλά εἶναι ἀνυπόφορη ὀδύνη αὐτή ἡ εὐγένεια τοῦ λαϊκοῦ αἰσθήματος νά μεταφράζεται ἀπό τίς πολιτικές ἡγεσίες σέ ἐξωτερική πολιτική ἀναξιοπρέπειας καί ραγιαδισμοῦ.
Δήλωσε μόλις πρό ἡμερῶν ὁ πρωθυπουργός τῆς γείτονος χώρας ὅτι ἡ ἀνέγερση στήν Ἑλλάδα μνημείου γιά τή Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου προσκρούει στήν εὐαισθησία τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ. Καί, γιά ἄλλη μιά φορά, δέν ἀκούσαμε ἀπό ἑλληνικά ἐπίσημα χείλη οὔτε μιά λέξη νηφάλιας καί εὐγενικῆς, ἀλλά μέ ἀξιοπρέπεια καί αὐτοσεβασμό ἀπάντησης. Σέ μέρα ὅπως ἡ σημερινή μνήμης καί ὀδύνης γιά τό φρικιαστικό ὁλοκαύτωμα, τήν ἐξόντωση 353.000 Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καί τόν ξεριζωμό ἀπό τήν πατρώα γῆ ἄλλων 500.000 καταδικασμένων στήν ἐξαθλίωση τῆς προσφυγιᾶς, τό νόημα αὐτῆς ἐδῶ τῆς σύναξης δέν μπορεῖ νά εἶναι παρά μόνο μιά ρεαλιστική πολιτική δέσμευση: Ὅτι θά ἀποδοκιμάζουμε πάντοτε μέ τήν ψῆφο μας κάθε πολιτική ἡγεσία, ὁποιασδήποτε ἐπίπλαστης ἤ πραγματικῆς ἰδεολογικῆς ἀπόχρωσης, πού ἐπιδεικτικά παραγνωρίζει τήν εὐαισθησία τοῦ λαοῦ μας γιά τή Γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ καί τοῦ μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Δέν εἶναι νοητό νά ἀνεχόμαστε μιά ἐξωτερική πολιτική πού ἤ χορεύει ζεϊμπέκικο ἤ κουμπαριάζει μέ τήν ἀμετανόητη καί θρασύτατη στίς ἀπαιτήσεις της ἡγεσία ἑνός λαοῦ πού μόνο καυχᾶται γιά τά φρικώδη ἐγκλήματα τῶν πατέρων του. Σχέσεις καλῆς γειτονίας, ναί, φιλία καί συνεργασία ὅπου εἶναι ἐφικτή, ἐπίσης. Ἀλλά, ἐπιτέλους, στή σοβαρή αὐστηρότητα καί στά ἀγέλαστα πρόσωπα τῶν ἡγετῶν τῆς γείτονος ἄς πάψουν οἱ ἕλληνες πολιτικοί νά ἀντιπροσφέρουν πληθωρικές ἐγκαρδιότητες, χασκογελάκια καί φιλοφροσύνες τῆς ἀνάγκης τοῦ ραγιᾶ νά εἶναι ἀρεστός στόν ἀφέντη. Πιθανόν νά εἶναι ἡ Ὑπερδύναμη πού ἐπιτάσσει τήν ἄνευ ὅρων καί χωρίς τό παραμικρό ἀντάλλαγμα ὑπερψήφιση τῆς εἰσόδου στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ἑνός ἀσιατικοῦ λαοῦ, ἐφιαλτικῆς ὑπανάπτυξης. Ἀλλά εἶναι καί ἀποδεδειγμένο στή διεθνή πρακτική ὅτι ἕνα κράτος πού μόνο ὑποτάσσεται στίς ἐπιταγές τῶν ἰσχυρῶν χωρίς σθένος καί ραχοκοκαλιά ἱστορικῆς καί πολιτιστικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀπωθεῖται στό περιθώριο τῶν διεθνῶν σχέσεων, περιφρονημένο ἀπό ὅλους καί ἀνυπόληπτο.
Ἀπό τή μιά μεριά καθημερινές παραβιάσεις τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναέριου χώρου καί τῆς θαλάσσιας ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, ὠμές προκλήσεις στή Θράκη καί στίς βραχονησίδες τοῦ Αἰγαίου, ἁλυσιδωτή συνέχεια τῶν ἐγκλημάτων ἐθνοκάθαρσης ἀπό τόν Πόντο στή Μικρασία, καί μετά στήν Ἴμβρο, στήν Τένεδο, στήν Κωνσταντινούπολη, στή Βόρεια Κύπρο. Καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά ἡ ἑλληνική κοινωνία νά ζεῖ, χρόνια τώρα, τήν ἀπροκάλυπτη ἰδεολογική τρομοκρατία πού τῆς ἀσκεῖ μιά συντεχνιακή διανόηση δῆθεν «Ἀριστερᾶς» καί δῆθεν «προόδου», στό ὄνομα ἑνός ἐκσυγχρονιστικοῦ τάχα διεθνισμοῦ.
Κατάλοιπο ἀντανακλαστικῶν τοῦ κάποτε μαρξιστικοῦ διεθνισμοῦ, ὁ ἐκσυγχρονιστικός σήμερα διεθνισμός χλευάζει σάν σκοταδισμό καί ἀναχρονισμό κάθε αἴσθηση πατρίδας, κάθε ἀναφορά σέ παράδοση καί πολιτισμό τῶν Ἑλλήνων. Ἑρμηνεύει τήν τουρκική ἐπιθετικότητα σάν περίπου αὐτονόητη ἀντίδραση στόν ἑλληνικό, ὅπως λένε, ἐθνικισμό, στήν ψυχοπαθολογική φοβία τῶν Ἑλλήνων καί στό φάντασμα τῆς καχυποψίας μας: τόν «ἐξ Ἀνατολῶν κίνδυνο», φάντασμα πού τό γεννάει, λένε, ὁ πολεμοκάπηλος ἐθνοκεντρισμός μας.
Μέσα σέ αὐτό τό κλίμα τρομοκρατίας ὅσοι τολμοῦν νά ψελλίσουν ὀδύνη γιά τόν μεθοδικό πνιγμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στήν Κωνσταντινούπολη, τή συνεχιζόμενη δηλαδή ἐθνοκάθαρση, ἤ γιά τόν συστηματικό ἀφανισμό τῶν μνημείων ἑλληνικῆς συνέχειας στήν κατεχόμενη Κύπρο, ὅσοι προβάλλουν ἀντίρρηση γιά τήν ἀνεξέλεγκτη δράση καί τίς ὠμές προκλήσεις τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου στήν Κομοτηνή ἤ γιά τήν ψηφοθηρική ἐκμετάλλευση τῆς ἐκεῖ μουσουλμανικῆς μειονότητας ἀπό κομματάρχες καί πολιτευτές, διασύρονται στά πρωτοσέλιδα τῶν «προοδευτικῶν» ἐφημερίδων σάν «ἑλληναράδες», ἐθνοκάπηλοι, ρατσιστές.
Τελώντας αὐτή τήν ἐτήσια σύναξη στή μνήμη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου δίνουμε νόημα στήν ἐθιμική τελετή μόνο ἄν θελήσουμε νά λειτουργήσει ὡς εὔτολμο πολιτικό αἴτημα. Ὡς ἀπαίτηση νά σεβαστεῖ ἡ ἐπαγγελματική πολιτική τίς εὐαισθησίες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Νά πάψουμε νά ντρεπόμαστε οἱ Ἕλληνες γιά τήν ἄχρωμη, ἄοσμη, καί ἄγευστη ἀπό Ἱστορία καί πολιτισμό ἐξωτερική μας πολιτική. Ὄχι μόνο οἱ ἐνέργειες, ἀλλά καί ὁ λόγος ὁ πολιτικός νά ἀπηχεῖ τόν αὐτοσεβασμό καί τήν ἀξιοπρέπεια τῶν Ἑλλήνων. Νά ἐργασθεῖ μέ σοβαρότητα τό ἑλληνικό κοινοβούλιο ὥστε νά πληθυνθεῖ ὁ ἀριθμός τῶν χωρῶν πού θά ἀναγνωρίσουν μέ ἐπίσημες πράξεις τή γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Νά εἶναι ἡ Γενοκτονία, ὁ ἀφανισμός τῆς ἐξωελλαδικῆς οἰκουμενικῆς ἑλληνικότητας, ἄξονας σύνεσης ἀλλά καί τόλμης τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς.
Δύσκολο νά ἀξιολογεῖς τό σημερινό μολύβι σάν χθεσινό χρυσάφι. Στή σημερινή μέρα, κατά συμβολική σύμπτωση, ὁ ρυθμός τῆς Ἑλλάδας, καθορισμένος στανικά ἀπό τά κρατικά τηλεοπτικά κανάλια —δηλαδή ἀπό τήν πολιτική καί πάλι ἡγεσία— συντονίζεται μόνο μέ τήν καφρική εὐτέλεια τοῦ αὐριανοῦ διαγωνισμοῦ τῆς Εurovision. Καί ἐμεῖς ἐδῶ ἐπιμένουμε νά τελοῦμε μνημόσυνο τῆς χαμένης ἀρχοντιᾶς καί εὐγένειας τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.
Μοναδική μας ἐλπίδα ὁ λόγος τοῦ Μακρυγιάννη.
«Ὅτι ἡ τύχη μᾶς ἔχει τούς Ἕλληνες πάντοτε ὀλίγους. Ὅτι ἀρχή καί τέλος, παλαιόθε καί ὥς τώρα, ὅλα τά θερία πολεμοῦν νά μᾶς φᾶνε καί δέν μποροῦν. Τρῶνε ἀπό μᾶς καί μένει καί μαγιά».
Γι’ αὐτή τή μαγιά ἡ ἀποψινή τελετή μας.

* Ομιλία την 19η Μαΐου 2006, την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, στην πλατεία της Αγίας Σοφίας, στη Θεσσαλονίκη

Τηλεοπτική συνέντευξη του Σάββα Καλεντερίδη στον Νίκο Πετρίδη, στο ΔΕΛΤΑ της Θράκης

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 20 May 2011 22:34:00 PDT

ΗΠΑ: Οι Πόντιοι της Αμερικής τίμησαν την επέτειο της Ποντιακής Γενοκτονίας

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 20 May 2011 22:33:00 PDT

Ο χρόνος δεν είναι ικανός να διαγράψει από τη μνήμη μας τη «δική μας ιστορία» και το «δικό μας δράμα» τόνισαν οι ομιλητές στις εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν από ποντιακούς ομογενειακούς φορείς για να τιμηθεί η «μαύρη επέτειος» της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών και κορυφώθηκαν με την έπαρση των σημαιών της Ελλάδας και του Πόντου στην περιοχή «Μπόουλινγκ Γκριν» του Μανχάταν, καθώς και με μεγάλη συγκέντρωση στο παρεκκλήσι της Ιεράς Μονής της Παναγίας Σουμελά, στην πολιτεία Νιου Τζέρσεϊ.

Συνδιοργανωτές ήταν η Παμποντιακή Ομοσπονδία ΗΠΑ και Καναδά και το Ιερό Ίδρυμα Παναγία Σουμελά, σε συνεργασία με ποντιακά σωματεία.
Στο παρεκκλήσι τελέστηκε θεία λειτουργία και έγινε επιμνημόσυνη δέηση χοροστατούντος του Μητροπολίτη Νέας Ιερσέης κ. Ευάγγελου.
«Η λήθη ποτέ δεν βοηθά στην αδελφοποίηση και την προσέγγιση των λαών και των εθνών», τόνισε ο πρόεδρος της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, Δημήτρης Μολοχίδης, επισημαίνοντας ότι «στις 19 Μαΐου, συμπληρώθηκαν 92 χρόνια από την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα και το ξεκίνημα της δεύτερης φάσης της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Είναι σημαντικό, να μην ξεχνάμε μια τέτοια ημέρα.
Είναι σημαντικό, κάθε μέρα να αναλογιζόμαστε το χρέος που μας βαραίνει.
Είναι σημαντικό, να γνωρίζουν οι λαοί την ιστορία τους.
Και η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού αποτελεί κομμάτι της ιστορικής διαδρομής των Ελλήνων».
Εκ μέρους της Ποντιακής Νεολαίας, η Λουίζα Μολοχίδη διάβασε ένα ποίημα της Βασιλικής Τσανακτσίδου για την ιστορία και την παράδοση του Πόντου.
Στη συνέχεια, έγινε κατάθεση στεφάνων από τον πρόξενο της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη Ευάγγελο Κυριακόπουλο, τη γενική πρόξενο της Κύπρου Κούλα Σοφιανού, τον στρατιωτικό ακόλουθο, συνταγματάρχη Χρήστο Μεσαρετζίδη και τα ηγετικά στελέχη της Παμποντιακής Ομοσπονδίας και ποντιακών συλλόγων Αμερικής, Ηλία Τσεκερίδη (πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Υόρκης), Πάνο Σταυριανίδη (αντιπρόεδρο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων Νέας Ιερσέης), Γεώργιο Τσιλφίδη, Ιφιγένεια Παυλίδου-Οικονόμου και Στέφανο Αμανατίδη.
Η «Γιαγιά του Πόντου», όπως έχει γίνει πια γνωστή η Σάνο Χάλο, κατέθεσε στεφάνι εκ μέρους του προέδρου του Ιερού Ιδρύματος, Δρ.
Χαράλαμπου Βασιλειάδη.
Η 102χρονη κ. Χάλο συνοδευόταν από την κόρη της, Θία Χάλο, η οποία έγραψε την ιστορία της μητέρας της στο βιβλίο «Ούτε καν το όνομά μου».
Ακολούθησε πολιτιστικό πρόγραμμα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Ιδρύματος.
Ο Δρ.
Βασιλειάδης ανέφερε ότι «η τελευταία πράξη κάθε Γενοκτονίας είναι ή άρνηση και η λήθη της.
Εμείς θυμόμαστε, τιμάμε και συνάμα διεκδικούμε αναγνώριση και δικαίωση.
Η διασφάλιση της ελευθερίας, της ασφάλειας και της ευημερίας όλων των λαών είναι χρέος κάθε σύγχρονης και πολιτισμένης κοινωνίας».
Ακολούθησε η παρουσίαση από τη γυναικεία ένωση του συλλόγου «Πόντος» των αποτελεσμάτων έρευνας με θέμα «Η γιαγιά πρόσφυγας, η μάνα μετανάστρια».
Η έρευνα βασίστηκε σε συνεντεύξεις από ηλικιωμένες γυναίκες που μετανάστευσαν στην Αμερική ως νύφες, κατά τις δεκαετίες του 1930, ’60 και ’70.
Για τα σημαντικά στοιχεία της έρευνας μίλησαν η Ιωάννα Τσιλφίδου, η Βασιλική Τσανακτίδου και η Παρθένα Καλογερίδου, καθώς επίσης και η βιολόγος ερευνήτρια Δρ.
Ελένη Κοτανίδου.
Πηγή: ΑΠΕ

Πρόγραμμα εκδηλώσεων Δήμου Πεντέλης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

noreply@blogger.com (skal) — Fri, 20 May 2011 02:18:00 PDT