Ponure-ego

Londyn cz.3

2014-04-01T01:31:00.002-07:00

Londyn: odsłona trzecia :-) Kolejny dzień w stolicy Wielkiej Brytanii upłynął nam pod znakiem (da-dam!) chodzenia... Ale warto było nieco się pomęczyć, żeby zobaczyć to wszystko, co zobaczyć chcieliśmy :-)

Najpierw opuściliśmy "The Charlie Chaplin Bar & Hostel". Na pewno nie było to miejsce, do którego chętnie się wraca. Osobliwe podejście do pojęcia czystości, mała ilość toalet i brak chociażby czajnika (o kuchni nie wspominając) sprawiły, że nie będziemy polecać tego hostelu. Pozostaje tylko dziękować kodom zniżkowym z serwisu airbnb, dzięki którym zapłacilismy 40 a nie 310 zł. ;-) No i bardzo dobrze się stało, że dostaliśmy całe dormitorium na własność :-)

Budynek Imperial War Museum.

Niestety zamknięte z powodu remontu.

Katedra św. Jerzego zaskoczyła nas bardzo.

Bo po pierwsze: jest rzymskokatolicka a po drugie: jest szalenie fotogeniczna, mimo niemal całkowitego zniszczenia w czasie II wojny światowej. :-)

I znów docieramy pod Pałac Westminsterski i oglądamy Big Bena ;-)

Kościół św. Małgorzaty.

Opactwo Westminsterskie.

Wnętrza nie widzieliśmy. Cena 18 funtów - czyli ok. 90 zł. od osoby za wejście do środka przekraczała nasz budżet. Bardzo...

a po drugiej stronie Methodist Central Hall.

Co krok to inna odmiana chrześcijaństwa :-)

St. Jame's Park.

I jego najbardziej urokliwi mieszkańcy: pelikany :-)

Na horyzoncie Buckingham Palace.

Buckingham Palace. Po licznych przebudowach na przestrzeni wieków stał się tak bardzo nijaki, że aż zaskakuje swoją "bezpłciowością"... :-)

Pomnik Królowej Wiktorii.

Łuk Admiralicji.

Ciężko go sfotografować bo każdorazowo pojawia się ktoś, kto pragnie zapozować do zdjęcia lub stać się bohaterem drugiego planu ;-)

Powoli żegnamy się z National Gallery.

W drodze do kolejnego hostelu :-)

Palace Theatre.

Okolcie Cambridge Circus.

A potem wyszliśmy w dziki tłum Oxford Street (jakże odmienny od pustej ulicy w sobotni poranek) i przyszedł czas schowania aparatów. A droga do hostelu "Brazen Backpackers" była jeszcze długa i kręta. Najgorszy był jednak spacer przez ulicę całkowicie opanowaną przez muzułmanów - same kobiety ninja i dziwnie zachowujący się faceci. Stolica upadłego imperium niejedno ma oblicze...

Sam "Brazen" okazał się być brudną norą ale z dobrym pubem na parterze. Dobrze, że wypiliśmy kilka piw i udało się lekko znieczulić ;-) Na szczęście przyszło nam tam spędzić tylko jedną noc (na 3-poziomowych łóżkach!!!), a wcześnie rano wyruszyliśmy do autobusu na lotnisko :-)

Drogi Londynie - ja Cię uprzedzam - my do Ciebie jeszcze wrócimy!!! :-)

Londyn cz.2

2014-03-31T14:07:00.001-07:00

Drugi dzień łażenia po Londynie - jeszcze dłuższy, jeszcze bardziej ekscytujący i równie uśmiechnięty. W sumie, skoro byliśmy tam tylko na weekend, trzeba było zobaczyć jak najwięcej, nawet kosztem wieczornego padnięcia na twarz ;-)

Poranek zaczął się od spaceru z Elephant and Castle w stronę Tower Bridge. A że pogoda była piękna to i miło było łazić i łazić i łazić i łazić... i tak aż do wieczora :-)
Drobne wyjaśnienie - dlaczego nie ma żadnych zdjęć z wnętrz, muzeów czy inszych galerii. Ano, bo nie ma. Bo nam szkoda czasu było. Albo pieniędzy... Następnym razem połazimy sobie po darmowych atrakcjach. A gdy się już dorobimy to i może wystarczy nam kasy nawet na te płatne ;-)

St. Mary Magdalen Churchyard.

Pierwszy (chociaż niespodziewany) punkt spaceru :-)

Tower Bridge.

Widok na HMS Belfast.

Tamiza.

Tower of London.

(wejście kosztuje 22 GBP czyli ok. 110 zł... od głowy...

Daliśmy sobie spokój...)

Ale uczciwie obeszliśmy Tower wokoło... ;-)

Kościół All-Hollows-by-the-Tower -

- jeden z nielicznych ocalałych z Wielkiego Pożaru w 1666 r.

Saint Margaret Pattens- kolejny kościół na naszej trasie.

Monument to the Great Fire of London

zwany również Monument.

Czyli wspominamy Wielki Pożar...

kościół St Magnus the Martyr.

St. Mary Aldemary

(trasa od kościoła do kościoła) :-)

St Mary-le-Bow

...z zewnątrz...

...i wewnątrz... :-)

Zbliżamy się do katedry.

...a tak właśnie wygląda ona - Katedra św. Pawła :-)

kościół: St Nicholas Cole Abbey

Teren Temple - strefa jakby wydzielona z Londynu dla miejscowych prawników...

Temple Church (z XII wieku!) - niestety zamknięty...

Rzeźba na dziedzińcu - dwaj ubodzy rycerze na jednym koniu.

A więc nie może to być nikt inny jak tylko Templariusze :-)

Odrealnione tereny wewnętrznego Temple.

St Dunstan-in-the-West

Royal Courts of Justice czyli...

...Sądy Królewskie.

Po drodze zaczęliśmy natrafiać na dziwnie ubranych osobników - wyglądających na skrzyżowanie pacjentów szpitala psychiatrycznego z bezdomnymi oraz podróżnikami w czasie. Niestety nie był to uliczny karnawał a London Fashion Week.

Takiej ilości "ofiar mody" oraz zwykłych patałachów w jednym miejscu to ja jeszcze nie widziałem ;-)

Kościół Saint Mary-le-Strand

I już słońce chyli się ku zachodowi...

Teatr Lyceum.

Kawałek dalej rozdawano nagrody brytyjskiego przemysłu filmowego i nie dało się już iść prosto, więc skręciliśmy ku...

...Covent Market Garden...

...gdzie ludzi zaczęło przybywać. A to oznaczało, że znów wkraczamy w strefę "zadeptaną"... ;-)

kościół św. Pawła.

Ogarnia nas ludzka masa i światła wielkiego miasta :-)

Okolice Chinatown.

I rzeczywiście - udało się zjeść porcję konkretnej chińszczyzny :-)

Chinatown w pełnej krasie.

Z Chinatown dotarliśmy jeszcze na chwilę pod Buckingham Palace.

I poczuliśmy, że szczerze i serdecznie mamy dość łażenia na dziś.

Z tym, że do hostelu było jeszcze ponad 3 kilometry, które również przedreptaliśmy. Już z nieco mniejszym entuzjazmem...

Na szczęście po drodze zaopatrzyliśmy się w kilka butelek cydru, który przyniósł ulgę umęczonym ciałom i nieco odpoczynku rozentuzjazmowanym duszom :-)

Big Ben

I to nie był ostatni dzień :-) Przed nami jeszcze jeden odcinek deptania po Londynie :-)

Londyn cz.1

2014-03-26T15:34:00.002-07:00

W końcu się udało dotrzeć i do Londynu :-)

Sam pomysł zrodził się dość spontanicznie - gdy Ryanair wrzucił w październiku megatanie bilety do swojej aplikacji na telefony komórkowe, nie było się nad czym zastanawiać. A gdy do tego udało się dokupić noclegi na portalu airbnb za grosze, to już całkowicie dopełniła się radość z podróży :-)

Podsumowując koszta wyszła piękna cena:

Przelot Warszawa (Modlin) - Londyn Stansted - Warszawa (Modlin): 48 zł.

Dwa noclegi w hostelu "The Charlie Chaplin" - 5 euro (= 20 zł.) - za osobę. Miało być dormitorium pełne ludzi, a spaliśmy tam sami :-)

Jeden nocleg w hostelu "Brazen Backpackers" - 9 gbp (= 45 zł.) od osoby.

Przejazd Easybusem z lotniska do Londynu i z powrotem = 11 gbp (= 55 zł.) od osoby.

Ergo: 168 zł. za 4 dni w Londynie. Biorąc pod uwagę brytyjskie ceny uznaję to za ogromny sukces!!! :-)

14.02 ruszyliśmy Ryanairem z Modlina na podbój Wielkiej Brytanii :-) I cóż to był za wspaniały lot! Turbulencje, krążenie nad lotniskiem a do tego wiatr, który najpierw próbował zepchnąć samolot a później mnie z pasa startowego. Czad! :-)

Potem noc na lotnisku. Pierwszy raz i okazało się, że nie taki diabeł straszny - znaleźliśmy sobie ławeczkę, przytuliliśmy głowy do plecaków i nawet dało się spać... :-) Może wsiadając do autobusu o 6:10 nie byliśmy najbardziej przytomnymi osobami na tej planecie, ale humory nam dopisywały, nawet gdy wiatr starał się urwać nam głowy. Bo trudno, żeby było inaczej, skoro na horyzoncie wyłaniał się upragniony Londyn :-)

Najpierw spacer przez poranne miasto. W sobotę nawet Oxford Street wydawała się wymarła. Przechodniów jak na lekarstwo, kilka pustych autobusów i nieliczne czynne kafejki dopełniały obrazu weekendowego miasta.

Nie wiedzieliśmy jeszcze, że to początek naszej trzydniowej wędrówki, podczas której przemierzymy ok. 40 kilometrów. Pieszo... Bo komunikację miejską mają tam wręcz horrendalnie drogą a wyjazd był całkowicie low-costowy :-)

Oxford Street o poranku :-)

Piccadilly Circus

Fontanna z Erosem.

(a tak naprawdę to Anioł Chrześcijańskiego Miłosierdzia, przynajmniej w zamyśle twórcy)

Konie Heliosa

National Gallery a w tle kościół St-Martin-in-the-Fields.

Trafalgar Square i kolumna Nelsona.

Kogut. Niebieski. Tak se po prostu stoi :-)

Whitehall Street.

Gwardia Konna przed wejściem...

...i na dziedzińcu.

W tym anglo-normańsko-saksoński murzyn...

Pałac Westminsterski, Big Ben i Opactwo Westminsterskie.

Widok z Westminster Bridge na Tamizę i London Eye.

Tu następuje przerwa w opowieści związana z poszukiwaniem hostelu, jedzenia i ogólnym łażeniem bez wyciągniętych aparatów. Mimo jednak padania na twarz wyruszyliśmy wieczorem w dalszą drogę :-) I znów kroki nasze wiodły w stronę Houses of Parliament i dalej wzdłuż Tamizy... No bo cóż to jest kolejnych 10 kilometrów do przejścia? ;-)

A to dopiero pierwszy dzień... :-) C.D.N.

Pod Mocnym Aniołem

2014-02-27T12:17:00.003-08:00

Pomyślałem: lubię Pilcha, lubię Smarzowskiego - trzeba się wybrać na film "Pod Mocnym Aniołem". Bo skoro jeden ekranizuje drugiego a do tego w głównej roli obsadzają Więckiewicza to może być coś dobrego :-)

Okazało się jednak, że się trochę przeliczyłem...

Fabuła zabiera nas do pijackiego piekła od pierwszych kadrów. Główny bohater w nieustającym alkoholowym obłędzie przemieszcza się między kolejnym pijaństwem, detoksem i odwykiem, bez końca, prawie bez możliwości wyrwania się z tego kręgu. Bo nawet gdy już wychodzi "czysty" po kolejnym leczeniu deliryków, to prędzej niż później, znów kieruje swe kroki do knajpy lub sklepu monopolowego. Oczywiście w tle pojawiają się jakieś kobiety, jakieś majaki, jakieś wydarzenia z życia, ale i tak najważniejszy jest kolejny łyk alkoholu...

Obraz Smarzowskiego jest dosadny od początku do końca. Razem z Jerzym miotamy się w jakimś zarzyganym świecie, gdzie najważniejsze jest tylko napić się wódki. I taki chaotyczny obraz wtłacza nam się od pierwszych scen - wóda, wóda, rzygi, majaki, detoks, wóda, rzygi, deliryki, rzygi, wóda, chaos... Bohater marnuje swoje życie, pieprzy wszystko, co może spieprzyć, rozmawia z martwymi poetami i, nawet gdy znajduje odrobinę pozawódczanego szczęścia, to i tak zmienia ją w kolejny łyk alkoholu.
Tylko, że nie jest to opowiedziane w sposób, który pozostawiałby w widzu więcej jakichkolwiek przemyśleń, niźli pędzenie wzrokiem za oszalałą kamerą i równie oszalałym tempem narracji.
To co zachwycało w poprzednich filmach Wojtka Smarzowskiego tu staje się jakąś wymęczoną manierą - miało być delirium a wyszło takie "nie-wiadomo-co".

No i sam Więckiewicz, który moim zdaniem, nie udźwignął roli. Lubię go jako aktora ale jakoś w odsłonie pijaka-literata wyszedł sztucznie, nawet jego chlanie było jakby tylko "rzemieślnicze". Bo co miał zagrać - zagrał, ale serca raczej w to nie włożył...

Żeby nie było - to nie jest zły film. To jest film przyzwoity, ciężki i bardzo polski. Tylko chwilami zbyt komiksowy, zbyt pokolorowany a w innych zbyt nachalnie pokryty wymiocinami...

Budapeszt (v 5.0)

2014-02-11T13:37:00.000-08:00

Po raz pierwszy miałem okazję oglądać Budapeszt zimą... :-)

Bardzo potrzeba nam było tego wyjazdu - żeby odpocząć, zrelaksować się, wymoczyć tyłki w wodach termalnych i po prostu połazić po naszym ulubionym ostatnio mieście. A na koniec odwiedzić lokal bardzo słynnej gwiazdy ;-)

A koszty były, szczerze mówiąc, żadne. Idealny low-costowy citibreak:

Przelot (Wizzair): 64 zł.

Nocleg: Yolo Hostel: 40 zł. (za dwie doby w dwuosobowym pokoju w promocji na stronie Hostelsclub) :-)

Ponieważ nocowaliśmy w północnej części Pesztu, zdecydowaliśmy się na spacery po tej części miasta. Najpierw termy Lukács i jedno z najwspanialszych zimowych doświadczeń. Bo tęskno teraz do siedzenia w gorącej wodzie w basenie, na zewnątrz budynku... pod koniec stycznia... :-)

A potem już tylko łażenie, podziwianie i piwo ;-)

Patio w hostelu, niesamowita kamienica :-)

Parlament.

Widać progres w remoncie - jest szansa, że do lata skończą ;-)

pomnik Imre Nagya

Rzut oka na Dunaj, Budę i kościół Macieja.

Katedra św. Stefana.

Wnętrze katedry.

A na sam koniec miejsce, które chcieliśmy koniecznie zobaczyć i się udało :-) Knajpa "Rocco's World", należąca do Rocco Siffredi (zwanego również włoskim ogierem) ;-)

Trzeba przyznać, że lokal do najtańszych nie należy, porcje też dają wyjątkowo skromne. Ale jest smaczna kawa, całkiem dobra kuchnia i fantastyczna obsługa kelnerska :-) Pojawił się też właściciel we własnej osobie, ale nie dane nam było zrobić sobie z nim zdjęcia czy chociażby zamienić słowa. Może następnym razem...? ;-)

Skavsta

2014-01-28T13:27:00.001-08:00

Styczeń powitaliśmy krótką wyprawą do Szwecji. Można nawet rzec, że bardzo krótką - w sumie w okolicy lotniska Skavsta spędziliśmy aż cztery godziny ;-) Nie wystarczyło czasu na wycieczkę do Nykoping, ale było go idealnie, żeby chwilę pospacerować, porzucać się śnieżkami, zrobić anioły na śniegu i zdrowo zmarznąć.

Nie udało nam się tylko wejść do F11 Muzeum (szwedzkiego lotnictwa), gdyż dopiero na miejscu okazało się, że jest ono czynne tylko we wtorki, czwartki i niedziele. My byliśmy w sobotę... No cóż, trzeba będzie następnym razem się tam udać :-)

Pięknie też, że udało się zmieścić w oszałamiającej kwocie 68 zł. :-) (53 zł. za loty + 15 zł za pociąg na trasie Modlin-Warszawa). Na szczęście wylatywaliśmy z Okęcia. A kanapki wzięliśmy z Polski ;-)

Zdjęcia są bo są. Było biało. Bardzo biało. I śnieg sypał cały czas... :-)

Słynna "górka spotterska" na końcu pasa startowego. Ponoć można zrobić stąd rewelacyjne zdjęcia startujących samolotów. Nam się nie udało - startował tylko jeden a do tego staliśmy idealnie pod śnieg :-)

Muzeum F11. Widać było przez okno, że w środku stoją całe samoloty.

Obejrzymy je następnym razem :-)

Meanwhile in Sweden ;-)

Sezon rozpoczęliśmy. I będziemy się starać, żeby i w tym roku nie zabrakło podróży, uśmiechu i przyjemności poznawania nowych miejsc :-) Amen! :-)

Berlin (v. 2.0)

2013-12-29T11:06:00.002-08:00

Berlin na zakończenie roku i ostatnią podróż okazał się być świetnym wyborem :-) Nie potelepał po kieszeni a dał nam możliwość obejrzenia tak miasta, jak i bożonarodzeniowych jarmarków. Po raz kolejny nie dopisała tylko pogoda - pierwszego dnia było okropnie zimno, drugiego mgliście a ostatniego popadywał deszcz. Stąd też zdjęcia takie a nie inne :-) Niemniej jednak: fajnie było znów zobaczyć stolicę Niemiec i znów poddać się jej energii... Bo miasto nie jest urodziwe ale ma w sobie "to coś", co pozwala czuć się w nim dobrze :-)

Cenowa rewelacja:
Autobus Simple Express: 76 zł. (w dwie strony)
Nocleg: 37 zł. (9 euro) za łóżko w dormitorium hostelu Check In Hostel.

Hostel już znany - mieścił się blisko Checkpointu Charlie, więc i nie było problemu ze znalezieniem naszej noclegowni. Od razu ruszyliśmy też na podbój miasta :-) Bo nie ma na co czekać gdy świat wzywa :-)

Checkpoint Charlie

Fasada Muzeum Komunikacji.

Resztka Muru Berlińskiego w pobliżu Bunkra Fuhrera.

Z samego zaś bunkra nie zostało NIC. Władze DDR zabudowały teren blokami i tyle...

Pomnik Pomordowanych Żydów Europy.

No cóż... może jestem jakiś niedouczony albo mało wrażliwy, ale 2711 bloków z granitu, ułożonych na sporej wielkości placu w coś na kształt labiryntu, do mnie nie przemawia...

Brama Brandenburska.

I ludź na ludziu - z każdej strony :-)

Pomnik (czy też miejsce pamięci) pomordowanych Cyganów.

Reichstag.

Z wieczną i niekończącą się kolejką chętnych do zwiedzania wnętrza

Katedra Francuska...

...oraz Katedra Niemiecka.

A pomiędzy nimi jeden z kilku jarmarków bożonarodzeniowych :-)

Zamknięty na głucho Friedrichswerde Kirche.

Niedźwiedzie - logo Berlina :-)

Szprewa. I stateczki na Szprewie. W sumie to ruch po niej jest chyba bezustanny :-)

Ale trochę statek wykraczał poza nasz budżet :-)

Kościół św. Mikołaja. Najstarszy. Nieco lubecki ;-)

Katedra św. Jadwigi.

Ciekawa, dwupoziomowa i (co było dla nas w ów dzień bardzo ważne) ogrzewana :-)

Biblioteka Państwowa w Berlinie.

Nowy Odwach a w jego tle dawny Arsenał.

Wnętrze Odwachu.

Wnętrze Arsenału.

Tu również było ciepło. I były ławki... :-)

Most Zamkowy a w tle Katedra Berlińska.

Tramwaj, kościół NMP i wieża telewizyjna w tle.

Czyli zbliżyliśmy się do jarmarku :-)

Jarmark pełną gębą - karuzele, duperele, jadło i napoje...

...i w to nam graj :-)

Fajnie było - to muszę ponownie stwierdzić. Pojedliśmy smacznych acz dziwnych potraw, wypiliśmy kilka piw, tradycyjnie zjedliśmy pragermański kebab i pochodziliśmy tyle, że nogi wchodziły nam w tyłki po same pięty. I pewnie nie był to ostatni raz w Berlinie, oj nie :-)

Jeszcze tyle jest do zobaczenia: cały Berlin Zachodni, muzea, przedmieścia :-)
Do następnego razu :-)

Kraina Lodu

2013-12-17T12:14:00.001-08:00

Przyznaję po raz kolejny: lubię bajki i mam słabość do animacji, nawet w Disnejowskim, cukierkowym wydaniu. Dlatego też na obejrzenie "Krainy Lodu" nie trzeba mnie było specjalnie namawiać :-)

I nie bardzo wiem co o tym filmie teraz napisać... :-)

Bo to taka klasyka gatunku ze wspomnianej powyżej wytwórni: jest piękna animacja, jest fabuła z morałem, jest trochę scen zabawnych i trochę (za dużo) piosenek.

Ot, bez rozwlekania: po prostu warto pójść do kina i obejrzeć ten film. Bez specjalnych oczekiwań, oddając się przez prawie dwie godziny magii zamarzniętej krainy :-)

Ps. A postaci bałwanka i renifera nie da się nie lubić :-)

Rzeszów (v. 2.0)

2013-12-04T10:47:00.002-08:00

Jesienny Rzeszów - jedna z ostatnich wycieczek AD 2013 :-) Stolica Podkarpacia kolejny raz okazała się być przyjemnym turystycznie miejscem - nawet gdy pogoda nie rozpieszcza...

W jedną stronę PolskimBusem, powrót Eurolotem, nocleg w PTSM Alko i trochę piwa na miejscu nie zrujnowały budżetu, nie wymęczyły a pozwoliły odpocząć w ramach długiego listopadowego weekendu :-)

Spacer po Rzeszowie to prawdziwa przyjemność - nawet gdy pada a na niebie wiszą szare chmury. Bo to tylko małe odstraszacze przy całej urodzie miasta. Nie zmogła nas pogoda, nie zmogło nas nic - przez bite dwa dni chodziliśmy po rzeszowskich uliczkach, rozkoszując się ich klimatem. Bo nawet jeśli nie ma tu nadmiaru zabytków to jest jakaś taka fajna aura, która doładowuje wewnętrzne baterie. A dobre jedzenie (zwłaszcza słodkości w licznych cukierniach) oraz piwo (niech żyją "Česka Hospoda" i "Stary Browar"!), stanowiły cudowne uzupełnienie pobytu w mieście :-)

Rynek i nasza "noclegownia" :-)

ul. 3 Maja.

Zespół popijarski: liceum, kościół i muzeum.

Kościół farny pw św. Stanisława i św. Wojciecha.

Kościół Bernardynów.

Piękny w środku ale, niestety, nie udało się tam zrobić zdjęcia.

Teatr Miejski.

Pomnik Walk Rewolucyjnych...

...tjaa...

Zespół klasztorny Bernardynów.

Zamek w Rzeszowie.

Niezmiennie "nieturystyczny".

Aleja Pod Kasztanami...

...i jej piękna, secesyjna zabudowa.

Letni Pałac Lubomirskich.

Synagoga Staromiejska.

Stary Cmentarz...

Nieco ponad dwa dni w Rzeszowie pozwoliły odetchnąć. Tak po prostu. A że w każdym miodzie znajdzie się łyżką dziegciu to i tu na sam koniec zafundowano nam dodatkową opłatę za dotarcie na lotnisko... Bo żaden debil w zarządzie miasta i spółek podległych nie pomyślał, żeby skomunikować rozkład jazdy autobusu z rozkładem lotów. Ehhh...

Ida

2013-11-28T01:06:00.001-08:00

Kolejny z cyklu polskich filmów okazał się być gniotem. Tak po prostu, banalnie, najzwyklejszym gniotem. Ciężko właściwie skupić się nad jakimkolwiek opisem filmu "Ida"...

Dostaliśmy historię rodem z nośnych tematów wprost z "Wyborczej", których nie udźwignął ani reżyser ani aktorzy... Ale po kolei, tak z perspektywy głównej bohaterki:

Bądź sobie w zakonnym nowicjacie, dowiedz się, że jesteś żydówką, odwiedź ciotkę (która jest stalinowskim sędzią a do tego puszczalską pijaczką), wyrusz w sentymentalną podróż śladami rodziny, dowiedz się, że Polacy mordowali Żydów, puść się z muzykiem jazzowym, wróć do klasztoru, złóż śluby zakonne. Przez półtorej godziny nie okazuj emocji...

Brzmi bezpłciowo i bez polotu? Właśnie tak. I taki też jest ten film - w sumie o niczym, zagrany beznadziejnie, niedopracowany zarówno w warstwie scenariusza jak i bazujący na słabym warsztacie reżysera. I jak pięknie aktorka grająca tytułową rolę nie wyraża żadnych uczuć! To się nadaje do podręczników beznadziejnego aktorstwa ;-)

Po wyjściu z kina większość osób miała miny jakby przez godzinę oglądali reportaż o niczym, sponsorowany przez ludzi z kręgu Adama Michnika. Oczywiście oprócz tych, którzy zasnęli w czasie seansu (a było takich osób całkiem sporo) :-)

Produkcji nie uratowała nawet Agata Kulesza (której aktorstwu nic zarzucić nie można) - a to już oznacza, że był to film gorzej niż słaby...

Nie warto, zdecydowanie nie warto...

Papusza

2013-11-21T11:52:00.000-08:00

Pierwsze zaskoczenie: nie byłem w kinie od pół roku! Ale skoro pora roku coraz mniej sprzyja podróżowaniu, przyszedł czas przeprosić się z salą kinową :-)

Samo kino zdało się zadowolone z powrotu syna marnotrawnego - zamiast losowo wybranego filmu, dzięki awarii taśmy, puszczono "Papuszę". I to była, zdaje się, dobra wymiana...

O historii cygańskiej poetki piszą teraz wszyscy, więc nie ma co rozpisywać się nad fabułą. Wystarczy wspomnieć, że jej historia zarówno urzeka, jak i strasznie niszczy psychikę. Odrzucenie, samotność, niezrozumienie wśród swoich, wykluczenie z zamkniętej społeczności - to kwestie, które przewijają się przez cały film. I nawet "sukces" poetycki nie okazuje się być tym, co przynosi splendor i chwałę...

W filmie zasługuje na uwagę, prócz warstwy fabularnej, każdy jego (nawet najdrobniejszy) element. Rewelacyjni są aktorzy - i to zarówno profesjonalni (genialna Jowita Budnik) jak i nawet pojedynczy statyści, przewijający się po ekranie. Przepiękne są też zdjęcia - kręcone w czerni i bieli, pełne malarskości i poetyczności. Muzykę również Jana Kantego Pawluśkiewicza też należy bardzo chwalić - idealnie oddawała nastrój poszczególnych scen... Takie filmy przywracają wiarę w polską kinematografię :-)

A czy jest do czego się przyczepić? Trochę przeszkadza nierówność czasowa poszczególnych scen, chwilami jakby mało było Papuszy w "Papuszy" ale ogólnie: szczerze i serdecznie polecam...

Aha - i wbrew obiegowej opinii film nie gloryfikuje cyganów. Ani trochę...

Kraków (v. 2.0)

2013-10-31T04:04:00.000-07:00

Kraków w październiku przywitał nas piękną jesienną aurą i ciepłym słońcem. Czegóż chcieć więcej, mając przed sobą stolicę Małopolski a w dalszej perspektywie zimną wódeczkę w zacnym towarzystwie? :-)

A przy okazji to zawsze jest warto ruszyć tyłek i pospacerować - niekoniecznie mając jakiś upatrzony cel czy plan zwiedzania :-)

Gdzie nas zaniosło? A właśnie tam:

Barbakan

Pomnik Grunwaldzki oraz Nieznanego Żołnierza na pl. Matejki

Barbakan, nieustannie uroczy :-)

Okolice Bramy Floriańskiej.

Kościół XX Pijarów.

Kościół św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty

(mały kościół, długa nazwa... dodatkowo jest to: sanktuarium Matki Bożej od Wykupu Niewolników, Matki Bożej Wolności, Matki Bożej Świętojańskiej) :-)

Rynek & Sukiennice

Kościół Mariacki.

Mickiewicz. Adam. Niewzruszony... ;-)

Wieża Ratuszowa.

Kościół św. Wojciecha.

Bazylika św. Franciszka.

Wawel.

Tym razem naszło nas na wejście na teren zamku... :-)

Katedra.

Dziedziniec zamkowy.

Kościół św. Bernarda.

Wstyd się przyznać, ale mimo licznych wcześniejszych pobytów w Krakowie nigdy nie zaniosło mnie na Kazimierz. I w końcu zdarzyła się okazja, by owo niedopatrzenie naprawić :-) Jakoś mnie ta przestrzeń nie powaliła na kolana, ale warto zrobić sobie spacer wśród synagog i knajpek a na sam koniec uraczyć się zapiekanką ;-)

Synagoga Tempel.

Cmentarz Remuh (zamknięty tego dnia, więc jedyne zdjęcie zrobiłem przez dziurę w płocie) :-)

Ul. Szeroka.

(hasło "Hummus & Happiness" bardzo mi się spodobało)

Stara Synagoga.

Reminiscencje dawnego Kazimierza...

Synagoga Wysoka.

Kościół Bożego Ciała.

A na sam koniec trafiła nam się perełka pod postacią spaceru nad Wisłę - wprost na Klasztor w Tyńcu. A ów w jesiennej szacie prezentował się bardziej niż urokliwie i majestatycznie... :-)

Dziękujemy naszym uroczym gospodarzom za gościnę i zacną kompaniję :-)

A powrót był tyleż szybki co sympatyczny - zwłaszcza gdy okazało się, że Kraków od Warszawy leży tylko 45 minut drogi... samolotem :-)

Cmentarz żydowski na Okopowej

2013-10-27T09:49:00.002-07:00

Mały jesienny wrzut z krótkiego spaceru po Cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie... To jest miejsce, które ciężko opisywać, trzeba się tam po prostu wybrać i poddać mistyce miejsca...

A jak zwykle, najpiękniej jest tam właśnie jesienią.

Nyköping

2013-10-15T13:07:00.000-07:00

Podróż do Szwecji i zwiedzanie Nyköping było pierwszą jesienną podróżą tego roku :-)

Miasteczko leży niedaleko lotniska Skavsta, na które docierają tanie linie i (jak w przypadku Beauvais czy Charleroi) jest najczęściej pomijane przez ludzi pędzących po wyjściu z samolotu prosto do stolicy.

A to błąd :-) Bo jest to miejsce, które warto obejrzeć - tak dla zabytków jak i zwyczajnego, szwedzkiego klimatu. Idealne na jeden dzień, tchnące leniwym spokojem Skandynawii i dające duży zastrzyk energii... :-)

Spod lotniska do miasta jeździ autobus linii 515, który za niecałe 13 złotych dowozi nas do samego centrum. A tam idealne miejsce na spacer - przed siebie :-)

Chociaż muszę przyznać, że po raz pierwszy w życiu zdarzyło mi się kompletnie stracić orientację w terenie. Nie wiedziałem w którą stronę iść ani gdzie jest jakikolwiek punkt orientacyjny... :-) Na szczęście to tylko krótki, nocny *zonk*, za dnia już wszystko było ok ;-)

A cały spacer po mieście odbywa się praktycznie wzdłuż przecinającej je rzeczki, nad którą stworzono przepiękną ścieżkę spacerową. Szkoda tylko, że tablice informacyjne są li i wyłącznie po szwedzku ;-)

Zamek.

Dawny browar - obecnie centrum kulturalne.

Jesień :-)

Przerażający clown, stojący przy wejściu do przedszkola...

Dawny młyn.

Wieża z zegarem na szczycie wzgórza w centrum.

Widok na centrum miasta.

Kościół Alla Helgona (cokolwiek to nie znaczy)...

...i jego wnętrze... :-)

Centrum miasta.

Bajkowo... :-)

Kościół św. Mikołaja

Ratusz.

Główny miejski deptak.

Dworzec kolejowy.

24 godziny w Szwecji w opcji low-cost na maksa (pomijając hotel, bo w Nykoping jest tylko jeden hostel, który w dodatku był zajęty a z couchsurfingu nikt nie odpowiedział) były warte tego, żeby ruszyć dupę z Warszawy :-) Bo ładnie tam, kolorowo jesiennie i nawet deszcz atakujący wieczorem nie był nam wrogiem ;-)

Serbia Trip 13 - Budapeszt (v 4.1) - Cmentarz Kerepesi

2013-10-08T13:11:00.001-07:00

Na deser kilka zdjęć z zupełnie innego miejsca na budapeszteńskiej mapie - Cmentarza Kerepesi. To węgierski Pateon Bohaterów, coś jak warszawskie Powązki, gdzie pochowani są najważniejsi i najbardziej zasłużeni Węgrzy... Jedyna różnica to bardziej "parkowa" przestrzeń i zdecydowanie mniejsze zagęszczenie "nieodżałowanych i pozostałych w naszej pamięci" na metr kwadratowy.

Warto też spojrzeć do Muzeum Cmentarnego, które pokazuje zwyczaje pogrzebowo-żałobne poszczególnych regionów Węgier...

Niesamowicie się tam spaceruje... I podziwia - każdy detal, szczegół, nagrobek i pomnik...

Warto poświęcić kilka godzin, żeby dokładnie zwiedzić cmentarz - każdy nagrobek to dzieło sztuki...

Serbia Trip 13 - Budapeszt (v 4.0)

2013-10-07T13:25:00.001-07:00

Ostatnim przystankiem naszej podróży był Budapeszt. Miasto widziane już wcześniej, ale nieustannie zachwycające i odkrywające przed nami nowe, urocze zakątki... I kolejne knajpy z tanim piwem - wystarczy się tylko rozejrzeć ;-)

Dunaj, Zamek, Kościół Macieja...

Kościół Śródmiejski - w wiecznym remoncie ;-)

Pomnik Ofiar Holocaustu -w formie butów na dunajskim nabrzeżu...

Tam kazano ofiarom ściągać obuwie a następnie zabijano tak, żeby ciała wpadły do Dunaju...

Okolice Parlamentu - również w nieustającym remoncie.

Poniżej różne oblicza Budapesztu, niekoniecznie na głównych trasach spacerowych...

Szalenie ciekawa kamienica - z secesyjnym wyrażeniem pór roku:

Wiosna.

Lato.

Jesień.

Zima.

Synagoga nr 1 - należąca do odłamu reformowanego.

Uliczki dzielnicy żydowskiej.

Synagoga nr 2 - ortodoksów.

Synagoga nr 3 - tym razem umiarkowanych konserwatystów. ;-)

I tak właśnie zakończył się nasz sierpniowy trip po Serbii i Węgrzech. Pięknie było... Warto było... I od samego oglądania zdjęć chce się ruszyć w drogę :-)

Będzie jeszcze jeden wpis - bonus. Stay tuned :-)

Serbia Trip 12 - Kecskemét

2013-09-12T14:56:00.001-07:00

Kecskemét to ostatnie nowe miejsce na naszej trasie. Odkryliśmy je dość dokładnie - włącznie z tym, że czekając na naszych couchsurfingowych gospodarzy, mieliśmy okazję uczestniczyć nawet w węgierskim karaoke i nauce tańca latino. Na szczęście tylko jako obserwatorzy, ale wrażenie do dziś pozostaje niezapomniane ;-)

Samo miasto to następny przystanek w krainie późnobarokowych kościołów i secesji... Do tego kolejna przestrzeń, obok której piękna nie sposób przejść obojętnie... :-)

Nasza wizyta w Kecskemét zaczęła się od wizyty w lokalu gastronomicznym, w którym zarówno menu jak i obsługa dawali możliwość wyboru dań w dwóch językach - po węgiersku lub po niemiecku. A że nie mówimy w żadnym z wymienionych języków musieliśmy się zdać na polsko-angielsko-migowy. I daliśmy radę a dzięki temu udało nam się zjeść jeden z lepszych obiadów podczas całych dwóch tygodni ;-)

Przy okazji po raz pierwszy mogliśmy skosztować morelowej palinki. O taaak... to jest boski trunek... :-)

Po wyjściu z dworca - park...

...a zaraz za parkiem rozpoczyna się zabudowa z końca XIX wieku...

Rakoczi Ut. - urodziwa ulica prowadząca w stronę centrum.

Cifrapalota czyli Zdobny Pałac - najsłynniejszy budynek miasta.

Zdobiony secesyjnie ale i na ludowo...

Synagoga (dawna)

Budynek, który najbardziej chyba popalił nam styki w ciągu całego wyjazdu. Z zewnątrz piękna budowla, bardzo mauretańska w stylu a wewnątrz...

...wylany betonem przestrzeń, która mieści w sobie Muzeum Nauki i Techniki.

Nic nie zapowiada tego, co zobaczyliśmy w środku. Wszędzie beton, jakaś taka prowizorka, okropieństwo...

Zbór kalwiński - dominuje nad głównym placem miasta.

Wnętrze - piękne acz surowe... :-)

Kościół ewangelicki.

Jedna ze szkół, które dawniej należały do protestantów.

Kościół - nie da się ukryć. I że katolicki - tego jestem pewien.

Niestety nie mam pojęcia pod czyim wezwaniem...

Secesja. Nic dodać, nic ując :-)

Cerkiew greckokatolicka.

Miejsce bardzo urokliwe - niekoniecznie architekturą zewnętrzną, ale samym klimatem.

Byliśmy w nim jedynymi zwiedzającymi, a kobieta, która dogląda kościoła oraz pobliskiego niewielkiego muzeum ikon, nie mówiąc w żadnym "naszym" narzeczu, starała się nam przekazać informacje na temat budynku i jego wyposażenia.

Piękny ikonostas...

Tzw. "Wielki Kościół" - z drugiej połowy XVIII wieku.

Wnętrze - barokowe w całej swej okazałości.

Przy tym ze świetną akustyką - na chórze ćwiczył organista i gość grający na trąbce. Niesamowity efekt uzyskiwali...

Ratusz.

Znów secesja, ale ona chyba nigdy mi się nie znudzi ani nie zbrzydnie :-)

Pomnik Kossutha.

Bo nie ma na Węgrzech miasta, w którym on by nie stał.

Tu w towarzystwie smutnego pana z kosą na sztorc postawioną...

Kościół św. Mikołaja

(podobno najstarszy w mieście) :-)

Teatr im. Józefa Katony oraz kolumna św. Trójcy.

Pomnik wyżej wymienionego Józefa Katony.

Dawna cerkiew ortodoksyjna - obecnie muzeum fotografii.

Potem był jeszcze festyn na placu, mocno zakrapiany piwem i krótki nocleg w węgierskim mieszkaniu, delikatnie doprawiony kieliszkiem morelówki...

A potem finish w Budapeszcie :-)

Serbia Trip 11 - Szeged (Segedyn)

2013-09-10T14:51:00.000-07:00

Szeged zwany równie Segedynem leży mniej niż 50 km. od Suboticy. To pierwsze miasto po węgierskiej stronie granicy, do którego dotarliśmy w drodze do domu. Miasto urodziwe, cholernie fotogeniczne i pełne zabytków.

Ale najpierw musieliśmy przekroczyć granicę i wjechać na teren UE :-D

W ramach poznawania świata i okolic zdecydowaliśmy się na przekroczenie granicy serbsko-węgierskiej pociągiem. A przy tym tak było zdecydowanie najtaniej ;-) Wyjazd z Suboticy odbył się bez nerwów a do tego bardzo nowoczesnym szynobusem (co po wcześniejszym stanie taboru było lekkim szokiem). Serbski celnik spojrzał tylko w nasze paszporty i machnął ręką ;-)

Potem wtoczyliśmy się do Roszke - miejscowości, która jest jednocześnie przejściem granicznym. Zamknięto nas w pociągu, do środka wpadli węgierscy pogranicznicy i jakby spełniając swoje marzenia o byciu Strażnikiem Teksasu, bez słowa wyjaśnienia zabrali paszporty a każdemu patrzyli w oczy i bagaż, szukając potencjalnych przemytników. Ba! Kazali nam nawet otwierać plecaki ale zapomnieli do nich zajrzeć ;-)

Następnie kazano nam się przesiąść do pojazdu podstawionego przez Węgierskie Koleje Państwowe, który to był maszyną z lat 70-tych ubiegłego wieku. I chyba wtedy po raz ostatni sprzątaną ;-) Ale skoro współpasażerowie tam ruszyli to my za nimi ;-)

Dobrze, że trafił nam się sympatyczny towarzysz podróży, który instruował nas co się dzieje i co mamy robić, bo prawdopodobnie zdurnielibyśmy w tym amoku do reszty. I pal licho, że mówił tylko po niemiecku, z którego to języka znam tylko sentencje z filmów wojennych i filmów porno - najważniejsze, że udało nam się dogadać ;-) W końcu w wagonie pojawili się celnicy i doczekaliśmy się zwrotu paszportów (uwielbiam, gdy obcokrajowcy próbują czytać polskie nazwiska ;-) ) i w końcu ruszyliśmy do Szegedu :-)

Miasto powitało nas upałem (nic nowego) ale i od razu uroczą architekturą, która nie pozostawiała złudzeń, że już jesteśmy na Węgrzech... :-) Zwłaszcza, że miasto po powodzi w 1897 r., która praktycznie zmiotła je z powierzchni ziemi, zostało odbudowane w stylu okołosecesyjnym. Całe... I po chwili przestają dziwić perełki architektury na każdym rogu... :-)

Brama Bohaterów - pierwsze zaskakujące miejsce na Starym Mieście.

Zbudowano ją ku czci żołnierz poległych w I Wojnie Światowej. Za czasów komunizmu freski były zamalowane - odrestaurowano je dopiero po 1989 r.

Bramy strzeże dwóch żołnierzy - jeden żywy a drugi martwy...

Zapowiedź urody miasta - neobarokowa Najświętsza Panienka...

Budynek miejscowego uniwersytetu.

Fontanna z pomysłem - cały czas z głośników lecą utwory muzyki poważnej a woda bije zgodnie z ich rytmem. Szkoda tylko, że zakłóca to radio ryczące z pobliskiej knajpy i ciężko się skoncentrować ;-)

I zaczyna się secesja. I nie odpuszcza ani na krok... :-)

Całe miasto ozdobione jest pomnikami. Czasem są to postaci z bajek, czasem postaci historyczne a czasem alegoryczne.

Główny deptak miasta - Kárász utca.

Fontanna Tysiąclecia (postawiona w roku 2000, z okazji rocznicy koronacji św. Stefana)

Jak to wszędzie na Węgrzech, tak i tu, musi stać pomnik Kossutha ;-)

Secesyjny ratusz - piękny. Nie da się go inaczej nazwać...

Z sąsiednim budynkiem łączy go tzw. "Most Westchnień" - nie wiążę się z nim jednak żadna romantyczna opowieść - ot, zbudowano go dla Franciszka Józefa I, żeby mógł łatwiej z kwatery do ratusza dotrzeć.

Przy fontannie postawiono dwie rzeźby, nawiązujące do powodzi - pierwsza to agresywny tryton (Cisa niszcząca), a druga...

...to Cisa łagodna, pod postacią swawolących nimf.

Cerkiew greckokatolicka, na której plebanii zorganizowany został hostel.

Nasze zdziwienie było bezbrzeżne, gdy okazało się, że spać będziemy w miejscu, w którym ikon więcej niż ustawa przewiduje. Ale było całkiem cywilizowanie i czysto. A to najważniejsze :-)

Miejscowe kąpielisko termalne.

Stara Synagoga (nic specjalnego), ale obok niej stoi...

...Nowa Synagoga. Architektoniczna perełka, łącząca secesję ze stylem mauretańskim.

Niestety - jest całkowicie schowana wśród drzew, więc ciężko ją ująć na zdjęciu. Do tego była na głucho zamknięta (chociaż podobno można ją zwiedzać i wewnątrz.)

Według większości opinii jest to najpiękniejsza synagoga w całych Węgrzech.

Obok synagogi mieści się cukiernia, której nazwy nie pamiętam...

Ale ciastka podawali rewelacyjne :-)

Wspominałem już o dziwnych rzeźbach? ;-)

Pałac Reok - budynek tak bardzo secesyjny, że już bardziej się chyba nie da ;-)

Cerkiew Serbska (zamknięta na cztery spusty)

...kolejne rzeźby, których nie da się ogarnąć... ;-)

Katedra wotywna (coby powódź na miasto już więcej nie spadła).

Jest spektakularna, odmówić jej tego nie można...

Obok katedry stoi wieża św. Demetriusza - najstarszy zabytek w mieście, pełniący obecnie rolę dzwonnicy.

Wnętrze katedry. Spektakularne...

Budynki uniwersyteckie na placu Katedralnym.

Ten pomnik przebił wszystkie.

Ludzie dźwigają ćmę.

Na jej przedzie wisi wychudzony chłopak.

Podobno to jakieś nawiązanie do 1956 r.

Nie ogarnęliśmy jego przesłania...

Wieża ciśnień. Ładna bardzo. :-)

Widok na Cisę - rzekę, która pod koniec XIX wieku całkowicie zniszczyła miasto.

Posąg cygańskiego skrzypka.

Teatr Narodowy.

Pomnik cesarzowej Sissi.

Pozostałość miejscowego zamku - ani to zwiedzić ani sfotografować.

Kolejny obiekt skutecznie schował się wśród drzew...

Muzeum Miejskie.

Brakuje komplementów na opis Szegedu. Bo to miasto jest po prostu piękne! :-)

Kolejnego dnia wyruszyliśmy do Kecskemét - ale o tym w kolejnej odsłonie :-)

Serbia Trip 10 - Subotica

2013-09-08T13:54:00.002-07:00

Subotica, zwana również Szabadką, była ostatnim miastem, które odwiedziliśmy w Serbii. Położone blisko granicy z Węgrami słynie przede wszystkim z secesyjnej zabudowy i przygranicznego handlu - stąd już bardzo blisko do Unii Europejskiej ;-)

Dotarliśmy tam nieco spóźnionym pociągiem - wprost w objęcia naszego Couchsurfingowego hosta, który użyczył nam kanapy w samym centrum miasta a przy okazji od razu potraktował serdeczną lufą rakiji ;-) Taki początek gwarantował miłe doznania ;-)

Subotica okazała się być kolejnym pięknym miastem na trasie naszej wyprawy. Secesyjne perełki spotyka się tu co krok a przy prawie każdej szczęka opada do podłogi... A poza tym piwo było dobre, jedzenie zacne a do upału chyba właśnie zdążyliśmy się przyzwyczaić... :-)

Nocowaliśmy przy samym Placu Republiki, więc od razu mogliśmy zacząć zwiedzanie starówki. I pierwsze, co rzuciło nam się w oczy to secesyjny ratusz, dominujący nad całą zabudową. Patrząc na niego człowiekowi od razu uśmiechała się japa - bo wraz z okolicznymi rzeźbami, fontanną i drzewami sprawiał jakieś takie chaotycznie i jednocześnie megaoptymistyczne wrażenie :-)

Ratusz i fontanna (aż trudno uwierzyć, że postawiono ją w 1985 r. i... pasuje do budynku, który zbudowano w 1910 r.) :-)

Pomnik gościa z kosą. Nie ogarniam, ale nie muszę ;-)

Mała fontanna...

...i duża... :-)

Miejscowe Korzo - deptak łączący dworzec kolejowy z ratuszem.

Urokliwe kamienice. Wszędzie.

Niezły wyraz twarzy ;-)

Pomnik Cara Nenada. Na placu Cara Nenada. W stolicy dawnego państwa Cara Nenada :-)

Kościół franciszkanów. Kolejny zamknięty kościół na naszej trasie. I nie jedyny w Suboticy.

Cerkiew Serbska.

Piękny ikonostas.

Katedra św. Teresy.

Nie muszę chyba dodawać, że również zamknięta... :-(

Posąg św. Trójcy.

Pomnik ofiar faszyzmu.

Synagoga - miejscowa secesyjna perełka.

Niestety jest dość mocno zaniedbana...

...piękna...

...ale przynajmniej teoretycznie trwa tu remont.

W przewodniku z roku 2006 też piszą, że właśnie trwa remont - trochę jak "never ending story"

Pomnik kanalarza, w sumie trochę jak w Bratysławie, ale jakiś taki mniej pozytywny :-)

Jeden z murali na płocie. To jest, jakby kto nie wiedział, mól książkowy ;-)

Korzo - deptak i muzeum architektury w jednym ;-)

A to Pałac Ferenca Rajhla - budowa tak bardzo secesyjna, tak bardzo spektakularna, że mogłaby stać nawet w Barcelonie i udawać dzieło Gaudiego. Serio :-)

Potem był jeszcze wieczorny spacer, podczas którego mogliśmy się przekonać, że 21:00 to dobra pora na wyjście z dzieckiem na plac zabaw (były one oblężone przez rodziców i latorośle) i równie dobra na piwo w jednej z knajpek w bocznych uliczkach, ale niestety...

...zobaczyliśmy co zdołaliśmy i o 22:00 padliśmy snem kamiennym. Jak nie my ;-) Banalnie - po półtora tygodnia łażenia na pełnych obrotach padły nam akumulatory. Zawiedliśmy w ten sposób naszego gospodarza i jego kumpla, którzy myśleli, że jeszcze trochę piwa wypijemy a nam zabrakło mocy. Zupełnie.

I tak oto zakończyła się nasza wizyta w Serbii. Ale nie cała podróż - przed nami były jeszcze Węgry i szlak secesyjnych zachwytów :-)

Serbia Trip 9 - Novi Sad

2013-09-05T13:46:00.000-07:00

Novi Sad to miasto już mniej chaotyczne i chwilami bardziej bliskie Austro-Węgrom niż Bałkanom. Przynajmniej architektonicznie... Spędziliśmy tam uroczy dzień i nieco mniej uroczą noc. Ale po kolei...

I właśnie od kolei należy zacząć - przynajmniej od Serbskich Kolei Państwowych, bo korzystając z ich usług mogliśmy dotrzeć tu z Belgradu. I, wbrew opinii panującej wśród miejscowych, nie było źle :-) Pociąg był normalny (zapyziały nieco, jak osobówki w Polsce), nie spóźnił się prawie wcale a że nie rozwijał zbyt dużych prędkości to już nam wcale nie przeszkadzało - cena i tak była niższa niż autobusu :-)

Nie muszę chyba wspominać, że było cholernie gorąco, nieprawdaż...? ;-)

Taka tam ciuchcia przed dworcem - na szczęście aktualny tabor jest nieco bardziej współczesny ;-)

Po niedługim spacerze zaczęło być ładnie...

...a nawet bardzo :-)

Cerkiew Katedralna św. Jerzego.

Pałac Biskupa Baczki (czyli części Wojwodiny)

ul. Zmaj Jovina - coś jakby rynek: deptak pełen knajp i knajpeczek :-)

Boczne uliczki również urokliwe i skłaniające do wypicia piwa. Lub kilku... ;-)

Docieramy do pl. Slobode...

...a tam piękny, neobarokowy Ratusz i pomnik niejakiego Svetozara, któren ciska gromy w stronę placu ;-)

i tzw. "Katedra" czyli kościół Mariacki.

Niestety do wnętrza nie udało nam się dostać - wrota były nieustannie zamknięte.

Coby o tym miejscu nie powiedzieć, to zabudowa tam naprawdę robi wrażenie :-)

Gdzie nie poszliśmy - tam ładnie :-)

tzw. Katolica Porta (plac na terenie dawnego cmentarza przykościelnego)

No dobra - Serbski Teatr Narodowy nie powala ;-)

Synagoga - obecnie sala koncertowa.

Wokół centrum stoją kościoły...

Reformowany - ukryty w krzakach, zamknięty chyba na amen.

Uliczki Nowego Sadu.

A teraz cztery prawie identyczne kościoły - powstałe w XVIII - XIX wieku

Ale służą różnym wyznaniom i nie wydają się opuszczone.

1. cerkiew Zaśnięcia NMP.

2. Słowacki Kościół Ewangelicki.

3. Kościół greckokatolicki.

4. cerkiew św. Mikołaja.

(do niej udało nam się wejść, ale miły pan, który nas wpuścił, zabronił robić zdjęć - a szkoda bo świątynia ładna w środku)

ul. Dunavska - kolejny miły deptak :-)

Rzeźby w Parku Dunavskim - bardzo urokliwym miejscu.

Tu był najwyższy czas, żeby chociaż na chwilę usiąść i odpocząć :-)

Dlaczego autorzy przewodników są niezbyt lotni? Bo w naszym było napisane, że ten gość wygląda jak Alfred Hitchcock.

Powiedziałbym, że nie bardzo... ;-)

(a to Janko Balaz - miejscowy muzyk)

Pomnik ofiar faszyzmu. Albo holocaustu - zależy w który przewodnik zajrzeć.

Nad Dunajem - widok na zburzony most (special thanks to NATO bombs)

Kolejne kamieniczki w centrum - już coraz bardziej secesyjne...

Killkaset metrów od centrum zabudowa zmienia nieco swój klimat ;-)

A tu jeszcze kilka ujęć nocnych - Ratusz...

...kościół NMP...

...ul. Zmaj Jovina...

...i poboczne zagłębie knajpiane :-)

Novi Sad ma bardzo fajną energię, która kumuluje się w centrum... Tam nieustannie chce się chodzić, zwiedzać, odkrywać i smakować. Jedyne z czym źle trafiliśmy to hostel "Lazin" w centrum miasta. Może i nie ma się do czego czepić jeśli chodzi o warunki, to brak klimatyzacji i okna od najbardziej "imprezowej" ulicy, nie są tym, co tygrysy lubią najbardziej. Zwłaszcza w dormitorium - ciężko zasnąć gdy impreza trwa do 4:00 nad ranem a nie da się tego w żaden sposób wygłuszyć. Pomysł zamknięcia okien prawdopodobnie skutkowałby ugotowaniem mieszkańców hostelu ;-)

Niemniej jednak tu też było pięknie. I już wiemy, że warto było ruszyć ku Wojwodinie - coraz bardziej i bardziej na północ... :-)

Serbia Trip 8 - Novi Sad - Petrovaradin (twierdza)

2013-09-03T14:45:00.002-07:00

Kolejnym przystankiem na trasie wędrówki był Novi Sad, stolica autonomicznej Wojwodiny. Właściwie są tam dwa miasta przedzielone Dunajem, ale stanowiące jedną aglomerację - właściwy cel naszej podróży oraz Petrovaradin, który słynie z gigantycznej twierdzy nad brzegiem rzeki...

Twierdza wygląda naprawdę imponująco z nowosadzkiego brzegu Dunaju, ale trzeba było podjąć męską decyzję i mimo ogromnego upału przejść przez most i zwiedzić ją również od wewnątrz. A nie było to łatwe przy temperaturze oscylującej wokół +40 stopni. Ale daliśmy radę ;-)

Petrovaradin właściwy - nieco XIX-wiecznej architektury i kompletne pustki na ulicach.

Remont też by się tu i ówdzie przydał. Pilnie...

Kościół św. Jerzego (nieco zapuszczony i zamknięty na głucho)

Schody do twierdzy. Po nich zapewne wdrapywali się kolejni właściciele - w kolejności: Rzymianie, Bizantyjczycy, Węgrzy, Turcy, Austriacy, Jugosłowianie a teraz Serbowie i turyści ;-)

Chociaż jak twierdzą niektórzy "turyści byli zawsze" :-)

Wdrapanie się po nich na szczyt uważam za osobisty sukces ;-) To naprawdę nie było łatwe w pełnym słońcu...

Widok na Wieżę Zegarową.

Jest ona o tyle ciekawa, że ma przestawione wskazówki - dłuższa wskazuje godziny. A wszystko po to, żeby poddani CK monarchii mogli być opodatkowani z tytułu odczytywania aktualnego czasu na państwowym zegarze. Całkiem sprytne ;-)

Wieża Zegarowa z bliska :-)

Widok na Petrovaradin...

...i Novi Sad...

...i wzdłuż Dunaju w stronę Fruskiej Góry - jedynych większych wzniesień w okolicy

Cały teren usiany jest rzeźbami. Mniej lub bardziej zrozumiałymi...

Jelenie. Walczące. Albo na rykowisku. Nie mam pojęcia ;-)

Zabudowa twierdzy właściwej - teraz Hotel *****

Koń. A na koniu panorama twierdzy jak z pierwszego zdjęcia w tym wpisie :-)

Dziedziniec dawnych koszar.

A już za chwilkę Novi Sad w jego części właściwej :-)

Serbia Trip 7 - Guča, Guca, Gucza 2013 :-)

2013-09-02T15:36:00.001-07:00

Wyjazd na festiwal do Gučy był moim marzeniem od kilku lat. W tym roku był pierwszym zaplanowanym miejscem, do którego chcieliśmy dotrzeć a dopiero na bazie tego wydarzenia opracowywaliśmy cały plan podróży :-)

Po przylocie do Belgradu zaczęliśmy ogarniać dokładnie co i jak. Wiedzieliśmy, że trzeba tam się wbić do namiotu ale nie mieliśmy go ze sobą. Ba, nie mieliśmy nawet śpiworów - podróżując Wizzairem ciężko jest upchnąć jeszcze coś do bagażu podręcznego ;-)

Tu z pomocą przyszła nam najpierw dziewczyna z hostelowej recepcji dając namiary na stowarzyszenie, które organizowało pobyt w Gučy, a następnie Darko z Serbia4Youth, który nie dość, że oferował już rozbite namioty niedaleko miasteczka to jeszcze użyczył nam własnych śpiworów. Dzięki temu mogliśmy spokojnie i bez dodatkowych kosztów dotrzeć na miejsce i oddać się zabawie :-)

Rano wyruszyliśmy z Belgradu i już wczesnym popołudniem dotarliśmy na 53. Zgromadzenie Trębaczy w Dragačevie. Od razu wkroczyliśmy do krainy trąbek, chaosu i pieczonych prosiaków ;-)

Nasze pole namiotowe położone było kilka kilometrów od miasteczka, ale na szczęście Darko podwiózł nas na miejsce i naszym oczom ukazał się (nie, nie las... krzyży) sielski obrazek - malownicza wieś pośród gór oraz nasze miejsce do spania :-) Pal licho wychodek pod postacią dziury w ziemi, prysznic nagrzewany słońcem (nie polecam kąpieli przed 12:00, rano woda była zimna jak diabli a popołudniu gorąca jak zupa) i namioty postawione na wzgórzu tak, że każdego poranka budziliśmy się zsunięci w stronę wyjścia... To wszystko to były pierdoły - najważniejszy był klimat i serbska gościnność, która na "dzień dobry" zaowocowała kolektywnym wypiciem butelki rakii :-)

Niedługo później wróciliśmy do Gučzy i zatopiliśmy się w panującej tam atmosferze. Bo to aż ciężko opisać - to po prostu trzeba przeżyć :-) Przez trzy dni byliśmy bombardowani przez dźwięk trąbek, świetne piwo, nieprzeliczony tłum ludzi i rewelacyjne jedzenie... :-)

I ogromnie zaskoczyła mnie atmosfera - tysiące ludzi mocno pijanych (alkoholem i muzyką) i... zero agresji :-) Co chwilę gdzieś zaczynali grać cyganie a widzowie zaczynali tańczyć. I tak bez końca, całą dobę...

Jak na poniższym filmie :-)

Samo miasteczko jest niewielkie, ot kilka ulic na krzyż, ale w połowie sierpnia było tam kilkaset (!) tysięcy gości. Namioty rozbijano gdzie popadnie, knajpy nie były zamykane nigdy a wszędzie było wręcz magicznie :-) No bo jak inaczej określić przestrzeń, w której dominuje cudowna muzyka i świetne trunki? ;-)

W sumie to przez cały czas nie przestawaliśmy się uśmiechać :-) I to zarówno w koszmarnym upale jak i podczas nocnej burzy :-)

Występy przed miejscowym domem kultury - nie tylko cyganie i nie tylko trąbki ;-)

Metafizyczne odpowiedniki PKSów - Autoprevoz Čačak. Jeżdżą dopóki się do reszty nie rozpadną ;-)

Słynny pomnik trębacza - nieustannie oblężony przez tłum.

Impreza wszędzie... wszędzie :-)

Miejscowa cerkiew - jedyna oaza spokoju w krainie hałasu.

Przycerkiewne stoisko z rękodziełem. Tylko z cenami deczko przesadzili ;-)

Nieustanne pierdolnięcie energetyczne :-)

Mieszkanki Gučy. Niezbyt pląsające ale żywo komentujące zachowania publiczności ;-)

Nie byłbym chyba tak odważny, żeby się tu rozbić. Głośno (ba, wręcz GŁOŚNO!) przez 24 godziny na dobę a do tego syf jak diabli...

...ale, jak widać, niektórym to nie przeszkadzało nawet w biwakowaniu w smętnej, zaśmieconej stróżce ;-)

Najdroższy lokal w mieście ;-)

Pora dnia nie miała nic wspólnego z ilością ludzi na ulicach. Pito tam zarówno o świcie jak i w południe czy o zmierzchu :-)

Wieczorny występ chóru cerkiewnego. Pięknie śpiewali - mimo niesprzyjającej akustyki ;-)

Stadion Miejski czyli przestrzeń najważniejszych koncertów.

Serbskie szaleństwo - dobra muzyka, flagi i roztańczony tłum.

Świetnym widokiem są Serbowie, tańczący swój taniec zwany kolo (coś nieco jak zorba). Zaczyna się utwór a nagle tworzy się krąg obcych sobie ludzi, którzy zaczynają razem pląsać. Dwa kroki w prawo, dwa kroki w lewo i wymach nogą. I tak bez końca. Z uśmiechem. :-)

Nawet ulewa podczas finałowego koncertu nie sprawiła nikomu zbyt wielkiego problemu.

My schowaliśmy się pod parasolem sprzedawców piwa. Wraz z setką innych osób...

Rekordziści chronili się w toi-toiach - nawet po pięć osób na kabinę ;-)

Najpiękniejszy i najważniejszy koncert - Boban i Marko Marković

Trzeba przyznać, że zagrali doskonale - porywając tłum. Szkoda tylko, że tak krótko i że część zabawy przepadła nam podczas deszczu...

Będąc w Gučy ciężko jest nie zachwycić się serwowanym tam jedzeniem... Wszędzie na rusztach obracają się prosiaki i jagnięta, wszystko przygotowywane jest na oczach tłumu i nie ma opcji, żeby skosztować każdej potrawy. Ale to, co udało nam się zjeść można określić tylko jednym słowem - doskonałe :-)

Jelen, Lav i Zajeczarsko - święta trójca miejscowych piw... ;-)

Wieprzowina z rusztu. Rewelacyjna. I niedroga :-) A gratis zespół cygański grający do talerza ;-)

Coś jeszcze lepszego - jagnięcina. W sumie więcej zapłaciliśmy za 3 puszki coli niż za 700 g. mięsa. Takie rzeczy tylko w Serbii ;-)

Kupus (czyli kapusta) - coś jak nasz bigos ale mniej posiekane i dużo bardziej tłuste. Idealne na śniadanie po ciężkiej nocy ;-)

Krompir (kartofel) - to samo co powyżej tylko z ziemniorami...

Pichcili to non-stop w takich wielkich jakby amforach stojących na rozgrzanych węglach.

Mistrzostwo świata :-)

Jedyna chwila odpoczynku dla orkiestry ;-)

Jednej rzeczy jesteśmy pewni - musimy tam wrócić w przyszłym roku. Żeby znów pobujać się przy dźwiękach trąbek, wybawić się na maksa i opić miejscowym piwem. Bo to jest miejsce na ziemi do którego chce się wracać ciągle :-)

I znów, jeśli będzie taka opcja, zamieszkamy w Wiszącym Moście (bo zdaje się, że tak nazywała się nasza wioska), do którego taksówka kosztuje ze 20 zł. a spacer nocą po nieoświetlonej drodze nie jest najlepszym pomysłem ;-) I kolejny raz będziemy trwonić czas w knajpce obok dworca autobusowego, gdzie podają dobre piwo ale przynajmniej można chwilę odpocząć we względnej ciszy. I raz jeszcze będziemy się irytować stanem toalet, przed którymi cyganie ściągają haracz za możliwość sikania do brudnej dziury.

Bo to wszystko ma swój urok. I daje MOC na kolejne dni :-) Tak, jak dało nam :-)

Serbia Trip 6 - Belgrad raz jeszcze

2013-09-01T11:39:00.001-07:00

Na koniec wpisów z Belgradu kilka zdjęć z nocnego życia. Bo miasto nie śpi chyba nigdy - ciągle przelewa się tam tłum ludzi, a nawet piekarnie i fast foody mają całodobowe :-) A niewiele jest większych przyjemności kulinarnych w środku nocy, niż zjedzenie jeszcze ciepłego burka lub pljeskawicy. Zwłaszcza po kilku piwach ;-)

ul. Brankova - tu mieści się hostel "In Old Shoes"

Okolice ulicy Knez Mihajlova - knajpki i bary. Co krok :-)

Knez Michajova. Niezależnie od godziny pełna ludzi :-)

Nasza ulubiona knajpka w jednej z bocznych uliczek.

Piwo za kilka złotych plus barman, który po dwóch dniach nie pytał ile i czego a po prostu przynosił dwa zimne "Jelenie" ;-)

Katedra.

Konak księżnej Ljubicy.

A poniżej kilka zdjęć w opcji "dlaczego warto zadzierać głowę" ;-) Bo w Belgradzie co krok jest jakieś zdobienie, jakiś detal, który sprawia, że miasto staje się jeszcze ładniejsze :-)

I tak oto kończy się pobyt w serbskiej stolicy i jej okolicach. Ale nie jest to ostatni wpis - przed nami były jeszcze wizyty w Guczy, Nowim Sadzie i Suboticy (oraz na Węgrzech) - a każde z tych miejsc zasługuje na osobną opowieść :-)

Serbia Trip 5 - Smederevo

2013-08-29T13:43:00.002-07:00

Smederevo (Смедерево) leży mniej-więcej 50 kilometrów od Belgradu. A że zachwalają je w przewodnikach - postanowiliśmy zrobić sobie jednodniową wycieczkę i zobaczyć słynną twierdzę :-)

W drogę wyruszyliśmy serbską komunikacją publiczną: bilet kupiony całkiem bezstresowo, rano wyjazd, autobus klimatyzowany, ładnie-pięknie... Gdy po prawie dwóch godzinach dotarliśmy na miejsce zapał nieco w nas opadł - to był chyba najgorętszy dzień sierpnia i wprost z chłodnego autobusu trafiliśmy do rozgrzanego piekarnika. W życiu nie czułem aż takiego gorąca, temperatura wynosiła ok +46 stopni Celsjusza, na niebie zero chmur a i cienia w mieście niewiele. Daliśmy radę, ale to nie jest klimat dla ludzi! :-)

Na dworcu autobusowym brak jakiejkolwiek informacji w którą stronę iść, żeby zobaczyć ich najsłynniejszy zabytek, więc najpierw poszliśmy do sklepu spożywczego zakupić coś na śniadanie. I udało się nawet dogadać z paniami na stoisku mięsnym, żeby pokroiły nam tyle kiełbasy ile chcemy. To sukces wielki biorąc pod uwagę "esperanto", którym musieliśmy się posługiwać ;-)

Twierdza w Smederewie, trzeba przyznać, robi niesamowite wrażenie. Zbudowana w XV-wieku, położona nad samym Dunajem do dziś zaskakuje swym ogromem i rozmachem, zwłaszcza, że zachowany został praktycznie cały obwód murów obronnych, które otaczają ponad 11 hektarowy dziedziniec.

Zasmuca natomiast zaniedbanie budowli i całkowity brak pomysłu miejscowych co z tym zrobić... Część baszt wygląda, jakby miała się za chwilę zawalić a na dziedzińcu nie dzieje się nic. Takie wręcz przerażające nic, biorąc pod uwagę jak piękne jest to miejsce...

Zaczyna być naprawdę gorąco...

Piękne miejsce. Tylko, że zaśmiecone, zasprejowane, rozsypujące się...

Dunaj. Lubię Dunaj. :-)

Serbskie śniadanie nad Dunajem, u stóp twierdzy. Chyba najlepsze, jakie zjedliśmy podczas owych dwóch tygodni :-)

Dziedziniec - ogromny i przerażająco pusty...

Zasiedliśmy w cieniu jakiegoś rachitycznego drzewka i zaczęliśmy szykować się na udar. Właśnie na dziedzińcu byliśmy około południa i słońce paliło tak, że musieliśmy zrobić przerwę w zwiedzaniu. Długą przerwę...

Muzeum Miasta Smedereva. Za nim twierdza. A obok twierdzy i mikrodworca kolejowego była knajpka, która uratowała nam życie sokiem i piwem ;-)

Rynek (od twierdzy z 200 m.) a na nim XIX-wieczna Cerkiew św. Jerzego

Z zewnątrz...

...i wewnątrz... :-)

Rynek. Ludzie się pochowali przed gorącem...

Samo miasto jakoś specjalnie nie zachwyca, a już kompletnie rozczarowuje miejscowe biuro informacji turystycznej, w którym po angielsku mówią prawie wcale i nie bardzo są w stanie powiedzieć cokolwiek sensownego. Za to fenomenalna była poczta, na której schowaliśmy się przed słońcem. Nie różniła się niczym od polskiej prócz tego, że jest klimatyzowana. I dzięki temu przetrwaliśmy upał... ;-)

A na koniec spotkała nas zabawna niespodzianka na dworcu autobusowym, kiedy okazało się, że bilet powrotny, który kupiliśmy w Belgradzie upoważnia nas do przejazdu, ale... nie upoważnia do wejścia na perony dla autobusów. Taki drobny paradoks ;-) I trzeba było nerwowo dokupić jakąś wejściówkę za 50 dinarów, żeby nie tkwić w Smederevie przez kolejną godzinę ;-) Ot, uroki podróżowania ;-)

Serbia Trip 4 - Belgrad - Zemun

2013-08-28T14:03:00.000-07:00

Zemun to integralna część Belgradu - niegdyś osobne miasto, wchłonięte przez stolicę dopiero w 1934 roku. Opisywana jest w przewodnikach jako jedna z urokliwszych dzielnic, więc nie dziwota, że i tam nas zawiało.

Jedna drobna uwaga - jeśli się tam wybierasz, to dowiedz się, jakim autobusem jechać i gdzie należy wysiąść. Bo pojazd wybraliśmy tak, że zamiast wylądować od razu nad brzegiem Dunaju, dotarliśmy nie-wiadomo-gdzie a potem w upale musieliśmy przejść pół dzielnicy, szukając punktu docelowego ;-) I nawet jeśli było gorąco, nogi wchodziły nam w zadki a wycieczka miast kilka godzin trwała pół dnia, stwierdzam, że nie ma tego złego ;-) Udało nam się wypić po drodze dobrą kawę i spotkać się z dużymi przejawami sympatii ze strony Serbów, którzy nawet nie do końca wiedząc dokąd chcemy dotrzeć, starali się być pomocni :-)

Ale gdy dotarliśmy w końcu na docelowe wzgórze okazało się, że nie można pominąć tego miejsca odwiedzając Belgrad.

Bo tam jest po prostu... pięknie... :-)

W Zemunie jest kilka zabytków ale jest też cisza, brukowane uliczki i jakiś taki ogromny spokój, który ciężko znaleźć w centrum miasta. A poza tym leją dobre piwo i serwują smaczną zupę rybną z widokiem na Dunaj :-) A do posiłku dodają bułeczki z sezamem - lepszych chyba nie jedliśmy :-)

Uliczki Zemunu - bruk, cisza, nastrój...

Cerkiew św. Dymitra.

Kable, kable i jeszcze raz kable - wiszą wszędzie, nad każdą ulicą, w ilości nieprawdopodobnej ;-)

Na terenie dawnej twierdzy stoi Wieża Gardoš (Kula Sibinjanin Janka, wieża Jana Hunyady - nazw do wyboru), która była symbolem węgierskiego panowania nad tym regionem.

Szkoda, że nie da się na nią wejść, bo widok z góry musi być magiczny... :-)

Widok ze wzgórza na Belgrad.

Barokowa cerkiew św. Mikołaja

(tak stoi, że sfotografować jej się w całości nie da z żadnej strony)

Nabrzeże Wyzwolenia czyli urokliwy deptak nad Dunajem - prosto z knajpek można wskoczyć do łódki ;-)

Budynki są tam albo zabytkowe...

...albo zabytkowe... ;-)

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, na miejscowym Rynku.

Trochę się odremontuje i znów będzie ładnie :-)

Raz jeszcze stwierdzam z całą odpowiedzialnością - do Zemunu, będąc w Belgradzie, trzeba się wybrać. Chociażby po to, żeby zobaczyć inną twarz miasta... Nie piękniejszą czy bardziej klimatyczną ale po prostu inną. I warto wypić tam piwo. Albo kilka piw. Bo nie ma w Serbii złego miejsca na wypicie Jelena, Lava czy Zajeczarska ;-)

Zapewne gdy wrócimy do Serbii znów odwiedzimy to miejsce ;-)