Poradnik Informatyczny

Usuwanie CouponFactory

2015-01-04T18:03:00.002+01:00

Pytanie:

"jak usunąć coupon factory?"

Odpowiedź:

Co to jest CouponFactory?

CouponFactory, to niewielka aplikacja, której zadaniem jest ułatwienie Użytkownikowi robienie zakupów w Internecie. Działa ona na zasadzie śledzenia wpisywanych zapytań w wyszukiwarce, pobiera informacje z cookies (ciasteczek), czy też z historii przeglądarki. Na podstawie takich informacji aplikacja ta dostosowuje wyświetlanie reklam na stronie, głównie na eBay'u i Amazon. Takie reklamy są wyświetlane w sposób nachalny, czyli poprzez wyskakujące okienka, w formie bannera na stronie internetowej. Może też być tak, że nowe okno, czy zakładka otworzy się sama z zawartością reklamy.
Z technicznego punktu widzenia nie jest to wirus, ale jest oprogramowaniem typu Adware, co jest niepokojące, ponieważ kliknięcie w reklamę może spowodować, że zostaniemy przeniesieni do strony, która może mieć wirusa.

Odinstalowanie CouponFactory.

Przechodzimy do Panelu sterowania. Klikamy Start ---> Panel sterowania.

[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy Odinstaluj program.

[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Pojawi się nam okno z listą zainstalowanych programów. Szukamy programu, który ma w nazwie CouponFactory. Najlepiej, jak pousuwamy wszystkie programy, które mają w nazwie Toolbar. Jest to tak naprawdę niepotrzebne i mogą być szkodliwe dla komputera albo mogą być takie, które spowalniają przez to pracę przeglądarki.

Skanowanie komputera w poszukiwaniu wirusów.

Za pomocą programu skanujemy komputer aby sprawdzić, czy nie ściągnęliśmy sobie jakiegoś wirusa. Możemy to zarobić np. programem Malwarebytes. Jeżeli nie mamy zainstalowanego, to tutaj mamy instrukcję, jak zainstalować i obsłużyć program.

Przeszukanie rejestru systemowego.

Klikamy Start. Następnie w polu wyszukiwania programów i plików wpisujemy regedit.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]
Następnie klikamy w regedit.exe. Pojawi się okno z zapytaniem, czy chcemy uruchomić ten program. Klikamy Tak.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]
Po czym, pojawi się okno edytora rejestru. Wybieramy opcję Edycja i z menu kontekstowego wybieramy Znajdź...
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

W oknie, które się pojawi wpisujemy w polu tekstowym Znajdź: CouponFactory i klikamy w przycisk Znajdź następny.

[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czekamy aż znajdzie taki klucz w rejestrze. Jeżeli tak, to klikamy na znaleziony klucz prawym przyciskiem myszki i wybieramy opcję Usuń.
Nie należy sugerować się przedstawioną nazwą klucza, ponieważ jest on użyty w celu demonstracyjnym. Dodatkowo, można zrobić kopię zapasową rejestru systemowego przed usunięciem wpisu.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Powtarzamy opcję wyszukiwania do momentu, aż system przeszuka nam cały rejestr.

Przeszukanie dysku twardego.

Klikamy Start. Następnie w polu wyszukiwania programów i plików wpisujemy CouponFactory i klikamy enter na klawiaturze. Jeżeli wyszukiwarka znajdzie jakieś foldery, czy pliki, to usuwamy.

Usuwanie CouponFactory z przeglądarki.

Internet Explorer

Uruchamiamy przeglądarkę i klikamy w ikonkę narzędzia (koło zębate w prawym górnym rogu). Następnie wybieramy opcję Zarządzaj dodatkami.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Pojawi się okno z dodatkami. Wybieramy po lewej stronie opcję Paski narzędzi i rozszerzenia. Po prawej stronie pojawią się wszystkie dodatki przeglądarki. Zaznaczamy te dodatki, które mają w nazwie CouponFactory, a najlepiej wszystko co ma w nazwie Toolbar i klikamy Wyłącz.
Dodatek przedstawiony poniżej jest tylko przykładem i nie należy się sugerować nazwą.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dodatkowo, dla pewności możemy zresetować ustawienia przeglądarki do wartości podstawowych. W tym celu klikamy ponownie w ikonkę narzędzi i wybieramy Opcje internetowe.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wybieramy zakładkę Zaawansowane i klikamy w przycisk Resetuj...
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym, pojawi się kolejne okno z zapytaniem, czy na pewno chcemy zresetować przeglądarkę. Przed zresetowaniem zaznaczamy dodatkowo opcję Usuń ustawienia osobiste i klikamy w przycisk Resetuj.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czekamy aż wszystkie opcje zostaną zresetowane i klikamy Zamknij.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Aby zmiany zostały wprowadzone musimy ponownie uruchomić komputer.
Google Chrome
Uruchamiamy przeglądarkę i klikamy w ikonkę narzędzia (trzy paski w prawym górnym rogu). Następnie wybieramy opcje Narzędzia ---> Rozszerzenia.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym, pojawi się okno z listą dodatków. Szukamy dodatek, który ma w nazwie CouponFactory i klikamy w ikonkę "śmietnik", a najlepiej jak usuniemy wszystkie dodatki, które mają w nazwie Toolbar.

Dodatek przedstawiony poniżej jest tylko przykładem i nie należy się sugerować nazwą.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dodatkowo, przywrócimy przeglądarce ustawienia początkowe. W tym celu ponownie klikamy w ikonkę narzędzia (trzy paski w prawym górnym rogu) i wybieramy opcję Ustawienia.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy w link Pokaż ustawienia zaawansowane... znajdujący się u dołu strony. Po czym, przechodzimy na sam dół strony i klikamy w przycisk Zresetuj ustawienia przeglądarki.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Pojawi się okno dialogowe. Odznaczamy opcję Pomóż udoskonalić Google Chrome, zgłaszając bieżące ustawienia i klikamy w przycisk Resetuj.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Mozilla Firefox
Uruchamiamy przeglądarkę i klikamy w ikonkę narzędzia (trzy paski w prawym górnym rogu), następnie wybieramy opcję Dodatki.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym, pojawi się okno z listą zainstalowanych dodatków. Szukamy dodatek, który ma w nazwie CouponFactory i klikamy w przycisk Usuń. Najlepiej jakbyśmy usunęli wszystkie dodatki, które mają w nazwie Toolbar.

Dodatek przedstawiony poniżej jest tylko przykładem i nie należy się sugerować nazwą.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dodatkowo, przywrócimy przeglądarce ustawienia domyślne. W tym celu ponownie klikamy w ikonkę narzędzia (trzy paski w prawym górnym rogu) i wybieramy ikonkę "znak zapytania" (menu pomoc).
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się kilka opcji pomocy, wybieramy Informacje dla pomocy technicznej.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zostanie otworzona zakładka z informacjami. Aby zresetować ustawienia przeglądarki klikamy w przycisk Zresetuj program Firefox.
Możemy przejść bezpośrednio do zakładki Informacje dla pomocy technicznej, w tym celu wpisujemy w pasku adresu about:support.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się okienko z zapytaniem czy na pewno chcemy zresetować ustawienia i klikamy w przycisk Zresetuj program Firefox.
Po czym przeglądarka uruchomi się ponownie.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Opera

Uruchamiamy przeglądarkę i klikamy w przycisk Opera (w lewym górnym rogu), następnie wybieramy opcję Rozszerzenia.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym, pojawi się okno z listą zainstalowanych dodatków. Szukamy dodatek, który ma w nazwie CouponFactory i klikamy w przycisk Usuń. Najlepiej jakbyśmy usunęli wszystkie dodatki, które mają w nazwie Toolbar.

Dodatek przedstawiony poniżej jest tylko przykładem i nie należy się sugerować nazwą.
[Kliknij na obrazek aby powiększyć]

Usuwanie wirusów z komputera

2014-12-29T23:24:00.001+01:00

Malwarebytes Anti-Malware - program do usuwania wirusów

Malwarebytes Anti-Malware - bezpłatny program, który wyszukuje i usuwa m.in. trojany, programy szpiegujące, robaki, spyware, rootkity. Można powiedzieć, że ten program jest "uzupełnieniem" programu antywirusowego, ponieważ antywirusy mogą pominąć tego typu zagrożenia. Skaner z powodzeniem wyszukuje trudne do wykrycia wirusy i jest skuteczny w swoim działaniu.

Prosty interfejs użytkownika sprawia, że bez problemu każdy będzie potrafił obsłużyć program.

Bezpłatny program możemy pobrać z tej strony:

https://www.malwarebytes.org/ (klikamy Free Version Download)

Instalacja programu

Po pobraniu programu uruchamiamy plik. Może pojawić się nam okno z ostrzeżeniem przed otwarciem tego pliku, ale jesteśmy pewni, że plik nam nie zaszkodzi i klikamy Uruchom.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się kolejne okienko kontroli konta użytkownika z zapytaniem, czy chcemy zezwolić na wprowadzenie zmian w komputerze przez ten program. Klikamy Tak.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnym etapie wybieramy język, który będzie używany podczas instalacji i klikamy Ok.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się okno powitalne programu, klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym czytamy Umowę licencyjną i jeżeli się z nią zgadzamy, to wybieramy opcję Akceptuję warunki umowy i klikamy Dalej. W przeciwnym wypadku klikamy Anuluj i instalacja programu jest przerywana.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnym etapie pojawi się informacja o rozwiązaniu zadania przed szkodliwym oprogramowaniem i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wybieramy lokalizację, gdzie ma być zainstalowany Malware poprzez kliknięcie przycisku Przeglądaj... albo zostawiamy domyślną lokalizację i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnym kroku instalacji możemy wybrać folder, w którym zostaną utworzone skróty programu. Możemy zostawić domyślną lokalizację, czyli standardowo Menu Start albo klikamy przycisk Przeglądaj... i wybieramy inny folder. Mamy też możliwość nie tworzenia skrótów, w tym celu zaznaczamy opcję Nie twórz folderu w Menu Start. Następnie klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym pojawi się okno z dodatkowymi opcjami. Jeżeli chcemy utworzyć ikonkę skrótu programu, za pomocą której będziemy mogli uruchomić program, to zaznaczamy opcję Utwórz ikonę na pulpicie. W przeciwnym wypadku opcja ta powinna być odznaczona. Klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się okno z podsumowaniem ustawień instalacyjnych. Klikamy Instaluj.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po kliknięciu przycisku pojawi się okno z postępem instalacji i czekamy aż program się zainstaluje.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po zakończeniu instalacji pojawi się okno z tą informacją, a także dwie opcje do wyboru:

Uruchom okres testowy Malwarebytes Anti-Malware Premium - zaznaczenie tej opcji pozwala nam na korzystanie ze wszystkich funkcji programu przez okres 30 dni. Po tym okresie należy wykupić wersję Premium albo powrócić do wersji bezpłatnej. Jeżeli chcemy od razu wersję bezpłatną, to odznaczamy tę opcję. Wersja Premium różni się od bezpłatnej m.in. tym, że posiada funkcję planowania skanowania i aktualizacji.
Uruchom program Malwarebytes Anti-Malware - zostawiamy zaznaczoną tę opcję, ponieważ chcemy uruchomić program.

Klikamy Zakończ.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Instrukcja obsługi

Po uruchomieniu programu od razu rozpocznie się aktualizacja bazy danych. W wersji bezpłatnej przed każdym skanowaniem należy aktualizować bazę danych.

Malware jest bardzo łatwy w obsłudze. Wszystko dokładnie jest opisane i nie powinno sprawić problemu nawet niedoświadczonemu użytkownikowi. Program podzielony jest na zakładki:

Menu główne, są zawarte informacje m.in. o wersji programu, wersji bazy danych, a także możemy bezpośrednio przejść do opcji skanowania.
Skanowanie, mamy do wyboru trzy opcje skanowania.
Ustawienia, w wersji bezpłatnej nie mamy dostępnych za wiele ustawień, możemy jedynie zmieniać podstawowe ustawienia, m.in. zmieniać język programu, dodać pliki, które nie będą brane pod uwagę podczas skanowania, czyli opcja Wykluczenia Malware.
Historia, tutaj przechowywane są znalezione zagrożenia, czyli opcja Kwarantanna. Pliki/oprogramowanie złośliwe, które znajdują się w kwarantannie nie stanowią zagrożenia dla komputera. Możemy także usunąć je trwale poprzez kliknięcie w przycisk Usuń (zaznaczamy pozycje do usunięcia) albo klikamy w Usuń wszystko. Druga opcja, to Raporty aplikacji, tutaj znajdują się raporty ze skanowania.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Teraz przejdziemy do najważniejszej zakładki Skanowanie i zapoznamy się z nią dokładniej. W tej zakładce mamy do wyboru trzy opcje skanowania:

Skanowanie w poszukiwaniu zagrożeń, pozwala na bardzo dokładne przeszukanie folderów na dysku twardym. Sprawdza wszystkie lokalizacje, w których może znajdować się złośliwe oprogramowanie.
Skanowanie niestandardowe, pozwala na przeskanowanie miejsc, które wybierzemy.
Skanowanie szybkie, ekspresowo skanuje komputer w poszukiwaniu aktywnych zagrożeń pomijając niektóre lokalizacje. Jeżeli zostanie znalezione jakieś zagrożenie należy uruchomić opcję pierwszą aby można było dokładnie przeskanować komputer.

Zatem, rozpocznijmy skanowanie. Wybierzmy opcję szybkiego skanowania albo od razu skanowanie w poszukiwaniu zagrożeń, jak kto woli i klikamy Skanuj teraz.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli Malware znajdzie jakieś zagrożenia na naszym komputerze, to pojawi się informacja o zagrożeniach.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po zakończonym skanowaniu możemy wybrać akcję jaką ma wykonać program.W kolumnie akcja rozwijamy opcję i wybieramy, która nam najbardziej odpowiada i klikamy Zastosuj akcje.

My jednak dla bezpieczeństwa chcemy wszystko dodać do kwarantanny, zatem klikamy w przycisk znajdujący się u dołu po lewej stronie Dodaj wszystko do kwarantanny.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie przechodzimy do zakładki Historia i wybieramy opcję Kwarantanna. Tam pojawi się lista zagrożeń, którą przed chwilą dodaliśmy. Możemy usunąć pojedyncze zagrożenia, w tym celu zaznaczamy interesujące nas pozycje i klikamy Usuń. Jeżeli chcemy usunąć wszystko, to klikamy od razu w Usuń wszystko.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zalecam usunięcie wszystkiego, po co ma nam to zalegać na komputerze i nas tylko irytować ;).
Przed usunięciem pojawi się komunikat, czy chcemy usunąć wszytko, klikamy Tak i w ten oto sposób pozbyliśmy się całkowicie robactwa z naszego komputera na zawsze.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

UWAGA

Zalecam powtórzenie skanowania tyle razy, aż Malware nic nie znajdzie.

BlueScreen Eclipse

2014-12-17T23:30:00.000+01:00

Pytanie:

Dlaczego po uruchomieniu programu Eclipse pojawia się BlueScreen?

Odpowiedź:

Powodów może być kilka:

Błędy na dysku twardym - można sprawdzić to poprzez wpisanie w konsoli CMD następującej komendy chkdsk -r -f,
Błędy z pamięcią RAM - można sprawdzić za pomocą programu Memtest64+,
Aktualizacje windowsowe - można użyć punktu przywracania do miejsca, w którym wszystko działało dobrze.
Sterowniki - można odinstalować i sprawdzić, czy błąd nadal będzie występował, bądź zrobić aktualizację sterownika. Bardzo prawdopodobną przyczyną błędu może być sterownik karty graficznej.

Natomiast, w moim przypadku, powodem pojawiającego się BlueScreen'a podczas uruchomienia Eclipse był plik StarOpen.sys. Jest to plik sterownika, ale co ciekawe nie można go odnaleźć na dysku twardym, mimo widocznych plików ukrytych. Plik ten uruchamiał się wraz z Eclipse, a program antywirusowy go blokował, bo uznawał, że jest to jakiś wirus. Blokowanie powodowało wyrzucenie błędu w postaci BlueScreen'a. Więcej na temat tego pliku można przeczytać tutaj.

Aby rozwiązać ten problem przechodzimy do rejestru Start --> Uruchom --> regedit i usuwamy następujący klucz:

HKEY_LOCAL_MACHINE\SYSTEM\CurrentControlSet\Services\StarOpen

Galeria zdjęć HTML

2013-06-11T02:14:00.000+02:00

jAlbum - program do tworzenia galerii zdjęć

jAlbum - darmowy program do tworzenia galerii zdjęć w html'u, a także do prezentacji zdjęć jako pokaz slajdów. Program mogą używać osoby, które nie miały styczności z html'em, jak i amatorzy, czy profesjonaliści html. Dzięki tej aplikacji możemy w łatwy sposób stworzyć galerię zdjęć i udostępnić ją na stronie www.

Instalacja programu

Pobieramy jAlbum 11.2.5

Następnie uruchamiamy pobrany plik. Pojawi się nam strona główna programu instalacyjnego i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnym etapie wybieramy ścieżkę instalacji programu klikając Przeglądaj albo zostawiamy ścieżkę domyślną. Klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czytamy warunki umowy licencyjnej i jeżeli się z nią zgadzamy, to zaznaczamy opcję Akceptuję warunki Umowy Licencyjnej, następnie klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli chcemy aby na pulpicie pojawiła się ikonka programu i/albo aby program był w Menu Start, to zostawiamy zaznaczone opcje i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Mając już ustawione wszystkie właściwości klikamy Instaluj.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czekamy aż wszystkie komponenty programu zostaną zainstalowane. Gdy instalacja dobiegnie końca klikamy w aktywny przycisk Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zostawiamy zaznaczoną opcję Uruchom jAlbum i klikamy Zakończ.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Obsługa programu

W tej części skupimy się na utworzeniu przykładowej galerii zdjęć. W tym celu utworzymy sobie folder z przykładowymi zdjęciami i dodamy go do projektu, a więc po kolei...

Wybieramy Plik ---> Nowy projekt Albumu... (skrót Ctrl+N).

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po czym pojawi się okno dialogowe z następującymi opcjami, które wypełniamy:

Nazwa albumu - wpisujemy nazwę, która będzie tematyką naszego albumu, np. wakacje 2013, wycieczka do Wrocławia.

Etykiety albumu - wpisujemy wyrazy kluczowe dokumentu.

Opis albumu - opisujemy szerzej tematykę albumu.

Jeżeli chcemy zmienić lokalizację całego projektu, to klikamy w opcję Więcej i w polu Lokalizacja albumu wskazujemy inną ścieżkę lokalizacji. Następnie klikamy Ok.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po utworzeniu nowego projektu dodajemy wcześniej przygotowany katalog ze zdjęciami. W tym celu wybieramy opcję Dodaj (możemy także wybrać opcję obok, czyli utworzyć nowy katalog bezpośrednio z programu i dodawać zdjęcia metodą "przeciągnij-upuść").

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawi się okno dialogowe i należy wskazać ścieżkę do folderu ze zdjęciami. Aby dodać folder przeciągamy go i upuszczamy do programu. Zamykamy okno dialogowe.

W tym momencie warto zwrócić uwagę na to, aby nazwa folderu nie zawierała polskich liter, żadnych znaków specjalnych (oprócz podkreślnika), ani spacji. Przykładowo folder może mieć nazwę: wroclaw_2013.

Uwaga: Należy zwrócić także uwagę, czy mamy zaznaczony odpowiedni projekt albumu.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Teraz pojawi się nam pytanie: Jak chcesz dodać ten plik? - Najlepiej jak skopiujemy go do naszego projektu (będzie nam potrzebny, gdy będziemy chcieli udostępnić projekt na stronie www). Zatem klikamy Kopiowanie.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Przechodzimy teraz do naszego katalogu. Możemy dodać podpis do zdjęcia. W tym celu najeżdżamy myszką na nazwę zdjęcia aż pojawi się napis Dodaj tytuł... i klikamy dwukrotnie. Następnie zmiany zatwierdzamy enterem.

Dodatkowo możemy kliknąć w opcję Edycja i tam mamy do wyboru, m.in.: napisy na zdjęcie, wyostrzanie, rozmywanie, kadrowanie, redukcja czerwonych oczu, itp.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Na projekcie klikamy w trójkącik aby pojawiły się opcje projektu. Wybieramy opcję Utwórz album (skrót F9).

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po wygenerowaniu albumu klikamy Podgląd i otworzy się nam przeglądarka internetowa.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dla przykładu została wybrana skórka Turtle i wygląd (kolorystyka skórki) Stonewall. Oczywiście można wybrać inną kompozycję projektu, wystarczy zmienić opcję i dostosować do własnych potrzeb. Możemy również zmienić właściwości skórki klikając w "koło zębate" widoczne poniżej na obrazku.
Jeżeli uznamy, że te dostępne w programie skórki nam nie odpowiadają, to możemy pobrać i zainstalować dodatkowe z Internetu klikając w odnośnik Więcej skórek.

Uwaga: Po każdej zmianie skórki i wyglądu musimy ponownie utworzyć album żeby zmiany były widoczne.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W ten oto prosty i szybki sposób zrobiliśmy przejrzystą, fajną i ciekawą galerię zdjęć, którą możemy udostępnić znajomy w Internecie.

Oprócz dodawania zdjęć do galerii możemy także dodać pliki audio (np. mp3, wma, wav), czy video (np. avi, mpeg, mp4, flv).

Publikacja galerii zdjęć na stronie www

Jeżeli nie zmienialiśmy ścieżki zapisu projektu, to przechodzimy do:

C:\Users\[nazwa_folderu_uzytkownika]\Documents\My Albums\Testowy album.

Do opublikowania galerii potrzebujemy jedynie zawartość folderu o nazwie album.

Przykładową galerię można zobaczyć tutaj.

Konwerter audio video

2013-01-06T17:47:00.002+01:00

FormatFactory - program do konwersji plików audio

FormatFactory jest narzędziem do konwersji plików audio, video, jak i grafiki.

Pobieramy ze strony FormatFactory.

Instalacja programu

Uruchamiamy pobrany plik.
Jeżeli chcemy zmienić ścieżkę instalacji programu, wybieramy opcję Browse... i wskazujemy inną lokalizację. W przeciwnym wypadku klikamy Install.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wybieramy Next. Można odznaczyć opcję Install the Ask Toolbar and make Ask my default search provider.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli nie mamy kodeków audio zostawiamy zaznaczoną opcję Install inside codecs. W przeciwnym wypadku możemy odznaczyć. Następnie klikamy Finish.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Obsługa programu

1. Konwersja audio

Dla przykładu przekonwertujemy mp3 na wav.

Po uruchomieniu programu klikamy w zakładkę Audio po lewej stronie i wybieramy Wszystko do WAV.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy Dodaj plik i wybieramy plik audio, który chcemy przekonwertować.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Klikamy OK.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Aby rozpocząć konwersję klikamy Start.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy w Folder docelowy.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

2. Konwersja video

Procedura konwersji plików video przebiega tak samo jak w przypadku konwersji plików audio wybierając zakładkę Video. Możemy przekonwertować filmy do m.in. takich formatów, jak: mp4, avi, 3gp, rmvb, wmv, mpg, mov, swf.

3. Konwersja grafiki

Procedura konwersji plików grafiki przebiega tak samo jak w przypadku konwersji plików audio wybierając zakładkę Obraz. Możemy przekonwertować zdjęcia do m.in. takich formatów, jak: jpg, png, bmp, gif, tif, tga.

4. Dodatkowo

Zakładka Urządzenie ROM \ DVD\CD

- konwersja plików DVD do plików video,

- konwersja plików CD do plików audio,

- DVD/CD do ISO/CSO,

- ISO <--> CSO.

Zakładka Zaawansowane

- scalanie kilku plików video do jednego pliku,

- scalanie kilku plików audio do jednego pliku,

- mux, czyli łączenie pliku video z plikiem audio,

- media file info, czyli wyodrębnianie informacji o danym pliku.

Dzielenie dysku na partycje za pomocą programu

2012-11-20T01:01:00.000+01:00

EASEUS Partition Master Home Edition - program do zarządzania dyskiem twardym

EASEUS Partition Master jest darmowym programem, dzięki któremu możemy w łatwy sposób zarządzać dyskiem twardym. Do głównych zadań tego programu należą: tworzenie, kopiowanie, usuwanie, przenoszenie, a także łączenie partycji. Dodatkowo można zmienić nazwę etykiety dysku, jego literę porządkową. Program posiada również defragmentowanie, formatowanie, ukrywanie dysku i inne przydatne funkcjonalności.

UWAGA: Przed rozpoczęciem jakichkolwiek czynności na dysku warto zrobić sobie backup (kopię zapasową) danych. Mimo, że program uznawany jest za bezpieczny, to tak naprawdę nie można do końca być tego pewnym. Może się zdarzyć, że podczas wykonywania określonych zadań, nagle zabraknie nam prądu i program zostanie "brutalnie" przerwany, co w konsekwencji może doprowadzić do poważnych uszkodzeń (ale spokojnie, płacę rachunki, to mi prądu nie zabraknie).

Warto także przeprowadzić wcześniej defragmentację dysku.

Jeżeli występują jakieś błędy na dysku, to program przerywa kontynuowanie określonych zadań nie powodując dodatkowych błędów. W takim wypadku jest bardzo prawdopodobne, że występują uszkodzone sektory (bad sector). Należy je najpierw naprawić (o ile są to uszkodzenia logiczne dysku) i ponowić wykonywanie zadań.

Instalacja programu

Pobieramy EASEUS Partition Master 9.1.1.

Następnie uruchamiamy pobrany plik. Po czym pojawi się w oknie dialogowym umowa, którą czytamy do końca i jeżeli się z nią zgadzamy, to zaznaczamy I will use the software on my family PC ONLY and I accept the agreement i klikamy OK.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy Next.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli chcemy pobrać dodatkowe funkcjonalności, to klikamy Free Download. Jeżeli nie, to klikamy Next. (dodatkowe funkcjonalności możemy także pobrać po zainstalowaniu programu)

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli chcemy zmienić ścieżkę zapisu programu, to klikamy Browse. W przeciwnym wypadku zostawiamy ścieżkę domyślną i klikamy Next.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zaznaczamy Create a desktop icon, jeżeli chcemy żeby mieć ikonkę programu na pulpicie. Jeżeli chcemy mieć ikonkę na pasku zadań, to zaznaczamy Create a Quick Launch icon. Aby program sprawdził, czy jest nowsza wersja programu po uruchomieniu zaznaczamy Check for update at startup. I klikamy Next.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli chcemy otrzymywać informacje o produktach, nowościach, etc. w polu tekstowym podajemy adres mailowy. Jeżeli chcemy pobrać program do optymalizacji komputera zaznaczamy Get free optimizer... . I klikamy Finish.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Obsługa programu

Usuwanie plików po instalacji dodatku Service Pack

2012-10-21T20:37:00.001+02:00

W celu zaoszczędzenia około 5GB na dysku możemy usunąć pliki kopii zapasowej, które zostały utworzone podczas instalacji dodatku Service Pack w systemie Windows 7 (Vista). Znajdują się one w folderze winsxs.

UWAGA: Po usunięciu tych plików nie będzie możliwe odinstalowanie dodatku Service Pack.

Aby usunąć pliki posłużymy się narzędziem wiersza poleceń DISM (Deployment Image Servicing and Management).

Otwieramy procesor poleceń Start ---> Wyszukaj programy i pliki i wpisujemy komendę cmd.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Uruchamiamy jako administrator.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wpisujemy komendę w wierszu poleceń:
> dism /online /cleanup-image /spsuperseded /hidesp

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Brak pliku muzycznego w PowerPoint 2007

2012-10-01T00:15:00.001+02:00

Osadzanie pliku muzycznego w PowerPoint 2007

Dlaczego dołączony plik muzyczny do prezentacji nie odtwarza się na innym komputerze?

Zazwyczaj są to dwa powody:

plik audio ma inny format, niż wav (np. mp3, wma, au),
rozmiar pliku dźwiękowego ma ponad 1 KB.

Jak mogę zmienić format pliku muzycznego na wav?

Aby zmienić format pliku muzycznego można użyć do tego programu konwertującego z np. mp3 na wav. Tutaj jest opis programu.

Tworzenie prezentacji z muzyką

Utwórzmy sobie nowy folder o nazwie Prezentacja i przekopiujmy nasz przekonwertowany plik audio z folderu docelowego do nowo utworzonego folderu.

Następnie utwórzmy sobie przykładową prezentację o nazwie Prezentacja_audio.pptx i zapiszmy ją w folderze Prezentacja.

Przejdźmy do zakładki Wstawianie, wybierzmy Dźwięk ---> Dźwięk z pliku...

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po wybraniu pliku audio wybieramy sposób odtwarzania dźwięku. Dla przykładu wybierzmy opcję Automatycznie. Następnie zmieniamy rozmiar pliku dźwiękowego na 50000 KB.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

I na koniec zapisujemy prezentację.

W ten oto sposób utworzyliśmy prezentację, do której zostanie dołączony plik muzyczny i będziemy mogli odtworzyć go na innym komputerze. Wystarczy udostępniać plik Prezenacja_audio.ppsx.

Uwagi:

Ustawiliśmy maksymalny rozmiar dołączonych plików audio,
plik audio musi być w tym samym folderze, co prezentacja.

Kurs Flex 3 - przeglądarka zdjęć

2012-07-17T22:31:00.002+02:00

W ostatniej części wykorzystane zostały wiadomości z poprzednich części kursu. Jedyną nową rzeczą jest użyty znacznik <mx:HTTPService>, który działa podobnie jak <mx:RemoteObject>. Zdjęcia i informacje o zdjęciach pobierane są z pliku XML poprzez wspomniany wcześniej znacznik.

Całą aplikację można obejrzeć na stronie tutaj . Klikając prawym przyciskiem myszki można pobrać kod aplikacji wybierając opcję View Source.

W poprzednich częściach kursu:

Wstęp,

Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,

Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,

Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,

użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,

użycie techniki Drag and Drop,

biblioteka AMFPHP,

aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - biblioteka AMFPHP

2012-03-18T00:04:00.001+01:00

Bardzo często zdarza się, że tworzone aplikacje potrzebują pobierać dane z bazy danych, czy wysyłać dane do bazy danych. Sama aplikacja nie ma takiej możliwości, ale z pomocą przychodzi nam biblioteka AMFPHP.

AMFPHP jest open source'owym, binarnym protokołem AMF(Action Message Format), który umożliwia komunikację pomiędzy aplikacją Flex'a, a serwerem opartym na PHP. Aplikacja korzysta z usług udostępnianych przez serwer do pobierania danych z bazy danych, bądź wysyłania danych z aplikacji do bazy danych na serwer. Taka komunikacja jest możliwa dzięki utworzeniu klas i wywoływaniu jej metod z pozycji aplikacji.

Tutaj można zobaczyć działanie aplikacji komunikującej się z bazą danych MySQL.

Bibliotekę pobieramy ze strony http://sourceforge.net/projects/amfphp/files. Skorzystamy z najnowszej dostępnej wersji 2.0.1. Następnie, użyjemy lokalnego serwera WampServer w wersji 2.2d (może być też wersja starsza np. 2.1) do umieszczenia na nim pobranej biblioteki. W tym celu tworzymy w katalogu C:\wamp\www folder o nazwie amfphp2 i kopiujemy do niego całą zawartość biblioteki.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W katalogu Services będziemy umieszczali nasze usługi. Znajduje się w nim przykładowa usługa ExampleServices.php, którą można uruchomić aby zobaczyć jak ona działa.

My napiszemy własną usługę i ją przetestujemy. W tym celu tworzymy klasę Test i tworzymy dwie funkcje: sayHello i myName.

Test.php

<?php
 class Test {
  
  public function sayHello() {
   return "Hello World!";
  }

  public function myName($first_name, $last_name) {
   $result = "Imie: $first_name\nNazwisko: $last_name";

   return $result;
  }
 }
?>

Teraz sprawdzamy, czy usługa działa prawidłowo. Wpisujemy w przeglądarce internetowej adres http://localhost/amfphp2. Po lewej stronie przeglądarki widzimy usługi jakie udostępniliśmy i listę metod, jakie posiadają. Klikamy na metodę sayHello. Obok pojawią się informacje o funkcji i przycisk Call method. Klikając na przycisk, powinien pojawić się napis Hello World!.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zobaczmy, jak działa druga metoda. Klikamy na myName. Zauważmy, że tutaj musimy podać dwa parametry i klikamy Call method. Poniżej pojawi się napis z podanymi przez nas parametrami.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Tak poprawnie utworzoną usługę możemy udostępnić w aplikacji. W tym celu utwórzmy sobie nowy projekt o nazwie AMFPHP_APP. Następnie musimy dodać plik konfiguracyjny, który będzie się łączył z biblioteką na serwerze. Klikamy prawym przyciskiem myszki na folder src i wybieramy New ---> File. W polu File name wpisujemy services-config.xml i klikamy Finish. Do utworzonego pliku wklejamy następujące ustawienia:

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<services-config>
 <services>
  <service id="amfphp-flashremoting-service" class="flex.messaging.services.RemotingService" messageTypes="flex.messaging.messages.RemotingMessage">
   <destination id="amfphp">
    <channels>
     <channel ref="amfphp2"/>
    </channels>
    <properties>
     <source>*</source>
    </properties>
   </destination>
  </service>
 </services>
 <channels>
  <channel-definition id="amfphp2" class="mx.messaging.channels.AMFChannel">
   <endpoint uri="http://localhost/amfphp2/" class="flex.messaging.endpoints.AMFEndpoint"/>
  </channel-definition>
 </channels>
</services-config>

Następnie dołączamy go do kompilatora: Prawym przyciskiem myszki klikamy na AMFPHP_APP ---> Properties ---> Flex Compiler i dołączamy argument -services services-config.xml.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Skoro mamy już wszystko przygotowane, to możemy przystąpić do udostępnienia usługi w aplikacji. W tym celu użyjemy obiektu zdalnego <mx:RemoteObject>.

<mx:RemoteObject id="test" source="Test" destination="amfphp"
  result="resultHandler(event)" fault="faultHandler(event)">
  <mx:method name="sayHello" />
  <mx:method name="myName" />
 </mx:RemoteObject>

Do atrybutu source przypisaliśmy nazwę klasy, do destination przypisaliśmy identyfikator z pliku konfiguracyjnego. Przy pomocy znacznika <mx:method> zdefiniowaliśmy metody należące do klasy Test.

Aby możliwe było wyświetlenie danych pobranych z serwera implementujemy w ActionScript funkcję resultHandler przypisaną do atrybutu result. W razie niepowodzenia wyświetlimy kod i nazwę błędu przy pomocy funkcji faultHandler, którą przypisaliśmy do atrybutu fault.

<mx:Script>
 <![CDATA[
  import mx.rpc.events.FaultEvent;
  import mx.rpc.events.ResultEvent;
  
  private function resultHandler(event:ResultEvent):void {
   wynik.text = event.result.toString();
  }

  private function faultHandler(event:FaultEvent):void{
   wynik.text = "### Error ###\nCode: " + event.fault.faultCode + "\nMessage: " + event.fault.faultString;
  }
 ]]>
 </mx:Script>

Zwracane dane są przypisane do pola tekstowego, a za pomocą przycisków wywołamy metody z klasy Test.

<mx:VBox top="100" left="100">
  <mx:HBox>
   <mx:Button id="btn1" label="sayHello" click="test.sayHello()" />
   <mx:Button id="btn2" label="myName" click="test.myName('Jan','Kowalski')" />
   <mx:Button id="btn3" label="error" click="test.myName()" />   
  </mx:HBox>
    
  <mx:TextArea id="wynik" width="260" height="120" />
 </mx:VBox>

Zauważmy, że do ostatniego przycisku dodaliśmy funkcję myName bez parametrów. Sprawdzimy w ten sposób działanie funkcji faultHandler.

Poniżej widzimy działanie aplikacji komunikującej się z serwerem PHP.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Przykład komunikacji AMFPHP z bazą danych MySQL

Na początek stwórzmy sobie przykładową bazę danych AMFPHP_FLEX i tabelę users następująco:

CREATE TABLE users( 
id INT NOT NULL AUTO_INCREMENT PRIMARY KEY,
name VARCHAR(1000) NOT NULL ,
surname VARCHAR(1000) NOT NULL ,
email VARCHAR(1000) NULL,
age INT NULL)

Ważne jest aby przy tworzeniu bazy, tabeli i kolumn (typ np. varchar) Metoda porównywania napisów była ustwiona na utf8_general_ci. Wtedy nie będą pojawiać się "krzaczki" podczas pobierania z bazy i przesyłania do bazy danych napisów z polskimi znakami.

Teraz musimy napisać usługę, która będzie się komunikowała z bazą danych.

Database.php

<?php
class Database 
{
 private $AUTHOR          = "poradnikkomp@o2.pl";
 private $URL            = "http://poradnikkomp.blogspot.com";
 private $VERSION         = "2.0.0";
 
 public function Database()
 {
 }
 
    /*
     * Execute a SQL statement to database. READ
     * @return the result array.
     *      
     */
 public function query($strQuery, $strUser, $strPass, $strHost, $strDB)
 {
  $rsConnectionID = $this->open($strUser, $strPass, $strHost, $strDB);

  $rsResult = mysql_query($strQuery, $rsConnectionID);
  $result = array();
  
   while ($data = mysql_fetch_object($rsResult)) {
            $result[] = $data;
            
  }  
  
  if(!$rsResult)
     return mysql_error($rsConnectionID);
  
  if(($lastInsertID = mysql_insert_id($rsConnectionID)) != 0)
   return $lastInsertID;
 
  $this->close($rsConnectionID);
  return $result;
 }
 
    /*
     * Execute a SQL statement to database. CREATE, UPDATE, DELETE
     * @return null.
     *      
     */
 public function queryOperation($strQuery, $strUser, $strPass, $strHost, $strDB)
 {
  $rsConnectionID = $this->open($strUser, $strPass, $strHost, $strDB);

  $rsResult = mysql_query($strQuery, $rsConnectionID);  
  
  if(!$rsResult)
     return mysql_error($rsConnectionID);
  
  if(($lastInsertID = mysql_insert_id($rsConnectionID)) != 0)
   return $lastInsertID;
 
  $this->close($rsConnectionID);
  return null;
 } 
 
    /*
     * Open the connection to the database.
     * @return the connection id.
     *      
     */
 private function open($strUser, $strPass, $strHost, $strDB) 
 {      
     $rsConnectionID = @mysql_connect($strHost, $strUser, $strPass);
  mysql_select_db($strDB, $rsConnectionID); 
      
  mysql_query("SET NAMES 'utf8';");
                mysql_query('SET CHARACTER SET utf8;');
    
     return $rsConnectionID; 
   }
 
    /*
     * Close the connection to the database.
     * @return a resource.
     *      
     */
   private function close($rsConnectionID) 
 {
     $res = @mysql_close($rsConnectionID);
     return $res;
   }
 
    /*
     * @return a string Author.
     *      
     */
 public function getAuthor()
 {
  return $this->AUTHOR;
 }
 
    /*
     * @return a string Url.
     *      
     */
 public function getUrl()
 {
  return $this->URL;
 }
 
    /*
     * @return a string Version.
     *      
     */
 public function getVersion()
 {
  return $this->VERSION;
 }
}
?>

Dołączamy naszą usługę jak uprzednio.

 <mx:RemoteObject id="connection" source="mysql.database" destination="amfphp" 
  showBusyCursor="true" result="resultHandler(event)" fault="faultHandler(event)">
  <mx:method name="query" />
  <mx:method name="queryOperation" />
 </mx:RemoteObject>

Następnie ustawiamy parametry funkcji query i queryOperation:

  private static const USER:String = "root";        // login do MySQL'a
  private static const PASSWORD:String = "";        // hasło do MySQL'a
  private static const HOST:String = "localhost";  // nazwa hosta
  private static const DB:String = "AMFPHP_FLEX";  // nazwa bazy danych

Teraz napiszemy funkcje, które będą wykonywały operację CRUD (create, read, update, delete).

 private var execute:String; 
 // CREATE
 private function createUser():void {
   execute = "INSERT INTO users (name, surname, email, age) VALUES ('" + textUSER.text + "', '"
    + textSURNAME.text + "', '" + textEMAIL.text + "', '" + textAGE.text + "')";
   connection.queryOperation(execute, USER, PASSWORD, HOST, DB);        
 }
 // READ
 private function getUsers():void{
   execute = "SELECT * FROM users";
   connection.query(execute, USER, PASSWORD, HOST, DB);    
 }
 // UPDATE
 private function updateUser():void {
   execute = "UPDATE users SET name='" + textUSER.text + "', surname='" + textSURNAME.text 
   + "', email='" + textEMAIL.text + "', age='" + textAGE.text 
   + "' WHERE id='" + dataMysql.selectedItem.id + "'";
   connection.queryOperation(execute, USER, PASSWORD, HOST, DB);
 }
 // DELETE
 private function deleteUser():void{    
    execute = "DELETE FROM users WHERE id=" + dataMysql.selectedItem.id;
    connection.queryOperation(execute, USER, PASSWORD, HOST, DB);
 }

Funkcje te podpinamy do zdarzenia click znacznika <mx:Button>.
Potrzebujemy jeszcze kontrolki, która będzie wyświetlała naszych użytkowników. Użyjemy do tego DataGrid.

   <mx:DataGrid id="dataMysql" dataProvider="{users}">
    <mx:columns>
     <mx:DataGridColumn dataField="id" headerText="Number" />
     <mx:DataGridColumn dataField="name" headerText="First name" />
     <mx:DataGridColumn dataField="surname" headerText="Last name" />
     <mx:DataGridColumn dataField="age" headerText="Age" />
     <mx:DataGridColumn dataField="email" headerText="Email" width="200" />
    </mx:columns>
   </mx:DataGrid>

Do atrybutów dataField przypisaliśmy nazwy kolumn z tabeli MySQL'a.

I na koniec zmodyfikujmy funkcję resultHandler:

  [Bindable]
  public var users:ArrayCollection;
  private var resultObject:Object;

  private function resultHandler(event:ResultEvent):void {
   resultObject = event.result;
   users = new ArrayCollection(resultObject as Array);
  }

W kolejnych częściach kursu:

Kurs Flex 3 - Drag and Drop

2012-02-18T12:47:00.001+01:00

Technika Drag and Drop, czyli "przeciągnij i upuść" jest powszechnie stosowana w interfejsach graficznych w aplikacjach komputerowych. Nastomiast nie dotyczyło to aplikacji sieciowych, aż do momentu wprowadzenia przez Adobe bogatych aplikacji internetowych. Obecnie tę technikę możemy zastosować w wielu językach programowania, np. w Javie. Technika ta polega na zaznaczeniu obiektu, przeciągając go na inny obiekt i upuszczając na niego. Wszystkie komponenty Flex'a obsługują tę operację. Warto wspomnieć, że komponenty oparte na listach, posiadają odpowiednie atrybuty do obsługi Drag and Drop:

DataGrid,
HorizontalList,
List,
PrintDataGrid,
TileList,
Tree.

Oznacza to łatwiejszą pracę z tymi kontrolkami, gdyż wystarczy dodać tylko jedną wartość atrybutu.

Operację przeciągania i upuszczania możemy podzielić na trzy etapy:

Inicjalizacja - klikamy na element i przesuwamy go, trzymając wciśnięty przycisk myszki. Element jest inicjatorem przeciągania.
Przeciąganie - trzymając wciśnięty przycisk myszki, przesuwamy jej wskaźnik po ekranie. Flex wyświetla obraz zwany obiektem zastępczym, a przypisany niewidoczny obiekt, zwany źródłem przeciągania, przechowuje dane powiązane z elementem.
Upuszczanie - przesuwamy wkaźnik myszki nad inny komponent, do którego możemy upuścić element. W ten sposób dane zostają dołączone do nowego komponentu.

Dla przykładu skorzystamy z dwóch kontrolek List i dostawcy danych użytych w szóstym komponencie, a także użyjemy następujące dwie właściwości:

dragEnabled - określa, czy kontrolka może być inicjatorem przeciągania. Jeżeli jej wartość ustawimy na true, to możemy przeciągnąć elementy z tego komponentu.
dropEnabled - określa, czy kontrolka może być celem upuszczania. Jeżeli jej wartość ustawimy na true, to możemy upuszczać elementy do tego komponentu.

Dodatkowo możemy użyć właściwości dragMoveEnabled. Jeżeli jej wartość ustwimy na true, to przeciągane elementy z kontrolki, która jest inicjatorem, zostaną usunięte.

 <mx:List id="list1" dataProvider="{array1}" labelField="data"
  dragEnabled="true" dragMoveEnabled="true"/>

 <mx:List id="list2" dropEnabled="true" labelField="data" />

Na rysunku poniżej widzimy przeciągnięty element.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jak wcześniej było wspomniane, podczas przeciągania zostaje utworzony obiekt zastępczy, czyli obraz podczepiony pod wskaźnik myszki. Oznacza to, że w tym miejscu nie możemy upuścić elementu. W tym samym momencie został utworzony obiekt dragSource, w którym są przechowywane dane w formacie items.

Następnie, przesunięcie elementu nad drugą listę spowoduje, że obiektu zastępczego nie będzie, oznacza to, że w tej kontrolce mamy możliwość upuszczenia elementu.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

A tak wygląda kontrolka, do której upuściliśmy element i tym samym dodaliśmy go do komponentu.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnych częściach kursu:

Wstęp,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,
Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,
użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,
użycie techniki Drag and Drop,
biblioteka AMFPHP,
aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - wygląd aplikacji

2012-02-11T12:40:00.001+01:00

W utworzonym projekcie możemy zmieniać wygląd całej aplikacji, jak i poszczególnych komponentów za pomocą stylów lub skórek.

Pierwszym sposobem jest użycie właściwości stylów pozwalającym, np. na ustawienie rozmiaru czcionki, koloru tła i wielu innych. Drugim sposobem na zmianę szaty graficznej jest wykorzystanie skórek, będących elementami graficznymi. Może to być plik graficzny z rozszerzeniem, np. *.jpg, *.png, *.swf lub narysowana grafika w języku ActionScript. Na przykład, każdy komponent wyświetlający tekst ma następujące style:

color - kolor tekstu wyświetlany poprzez określenie wartości za pomocą liczby dziesiętnej.
disabledColor - kolor nieaktywnego komponentu określony za pomocą liczby dziesiętnej.
fontFamily - nazwa używanej czcionki określona za pomocą ciągu znaków. Dowolna nazwa czcionki, np. Arial, Courier.
fontSize - wielkość tekstu określona w pikselach, np. 12.
fontStyle - określa, czy czcionka ma być pochylona. Dopuszczalne wartości, to normal i italic.
fontWeight - określa, czy czcionka ma być pogrubiona. Dopuszczalne wartości, to normal i bold.
paddingLeft, paddingRight, paddingTop, paddingBottom - odstęp w pikselach między bokiem (lewym, prawym, górnym, dolnym) wnętrza komponentu, a krawędzią (lewą, prawą, górną, dolną) tekstu.
textAlign - określa sposób wyrównywania tekstu w komponencie. Dopuszczalne wartości, to left, right oraz center.
textDecoration - określa, czy czcionka ma być podkreślona. Dopuszczalne wartości, to none i underline.
textIndent - odstęp pierwszego wiersza tekstu od lewej krawędzi komponentu określony w pikselach.

Wymienione powyżej właściwości stylów są dostępne we wszystkich komponentach wyświetlających tekst. Jednak każdy komponent ma własny zestaw dostępnych właściwości stylów.

Na obrazku widzimy podpowiedzi stylów dla tekstu komponentu Button.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zwróćmy uwagę na znaczek składający się z trzech kwadratów przed nazwą właściwości. Oznacza to, że ta właściwość jest stylem.

1. Zmiana stylu poprzez atrybut znacznika

Style możemy nadawać do wybranych komponentów poprzez wpisanie w znaczniku nazwy właściwości stylu i odpowiedniej wartości. Aby w przycisku pojawił się tekst zapisany, np. większą i pogrubioną czcionką musimy określić styl fontSize i fontWeight.

 <mx:Button label="Click Me" fontSize="20" fontWeight="bold" />

A tak wygląda nasz przycisk:

2. Zmiana stylu za pomocą znacznika <mx:Style>

W aplikacji tworzonych we Flex'ie możemy zastosować tych samych rozwiązań, jakie stosuje się w arkuszach CSS. Jednym z możliwych sposobów jest użycie znacznika <mx:Style> w pliku MXML. Między otwierającym i zamykającym znacznikiem możemy wstawiać standardowe deklaracje stylów stosowane w CSS.

 <mx:Style>
  .btnStyle {
   //możemy stosować standardowy zapis właściwości
   font-size: 20;
   //jak również w konwencji tzw. lowerCamelCase
   fontWeight: bold;
  }
 </mx:Style>

Zauważmy, że podczas pracy ze stylami CCS możemy stosować również selektory. Flex obsługuje selektory klas oraz elementów (selektory proste). Selektor klasy definiuje zestaw właściwości stylów jako pojedynczą klasą, którą możemy zastosować do kilku komponentów, korzystając z atrybutu styleName:

 <mx:Style>
  .btnStyle {
   font-size: 20;
   font-weight: bold;
  }
 </mx:Style>

Selektor elementu pozwala na zdefiniowanie zestawu stylów, który zostaje zastosowany do wszystkich komponentów określonego typu. Na stronach budowanych w HTML’u można, np. zdefiniować wygląd znacznika <h1> dla całej strony. We Flex’ie do nadawania stylów danego komponentu stosuje się taką samą składnię:

 <mx:style>
  Button {
   font-size: 20;
   font-weight: bold;
  }
 </mx:style>

 <mx:button id="btn1" label="Click Me.">
 <mx:button id="btn2" label="Click Me, too.">

Tak wyglądają komponenty po wykonaniu ostatniego kodu:

3. Zmiana stylu za pomocą pliku CSS

Znacznika <mx:Style> możemy używać do zdefiniowania bloku stylów wewnątrz pliku MXML, jak również skorzystać z atrybutu source aby określić zewnętrzny plik dołączony do aplikacji:

 <mx:Style source="style.css" />

 <mx:Button id="btn1" label="Click Me." />
 <mx:Button id="btn2" label="Click Me, too." />

Plik style.css dołączamy do projektu i umieszczamy go bezpośrednio w katalogu src. Możemy też utworzyć folder (w katalogu src) o nazwie np. styles i w nim umieścić nasz plik. Wtedy zamiast style.css będziemy musieli podać styles/style.css.

4. Zmiana stylu za pomocą skórki graficznej

Skórkę graficzną stosujemy wtedy, gdy nie możemy zmienić szaty graficznej aplikacji za pomocą stylów. Korzystanie ze skórek ma na celu zmianę wyglądu komponentu poprzez modyfikację lub zmianę widocznych elementów. W przeciwieństwie do stylów, które zmieniają cechy istniejących elementów komponentu, tworzenie skórek pozwala na wymianę używanych elementów.

Każdy komponent ma kilka układów graficznych odpowiadającym różnym stanom tego komponentu. Na przykład komponent przycisku ma oddzielny wygląd:

upSkin - dla normalnego stanu,
overSkin - gdy wskaźnik myszy znajduje się nad przyciskiem,
downSkin - wciśniętego przycisku,
disabledSkin - nieaktywnego przycisku.

Aby móc zmienić wygląd komponentu możemy skorzystać z wcześniej przygotowanej grafiki, np. w formacie *.png i zastąpić nią dowolne elementy komponentu.Skórki są nadawane podobnie jak style, czyli możemy je przypisać w wierszu wybranego komponentu, bloku <mx:Script> lub pliku CSS, a także za pomocą metody setStyle.

w wierszu znacznika

 <mx:Button id="btn1" label="Click Me." 
  upSkin="@Embed(’upSkin.png’)"
  overSkin="@Embed(’overSkin.png’)" 
  downSkin="@Embed(’downSkin.png’)"
  disabledSkin="@Embed(’disabledSkin.png’)" />

w bloku stylów

 <mx:Style>
  Button {
   upSkin: Embed(source="upSkin.png");
   overSkin: Embed(source="overSkin.png");
   downSkin: Embed(source="downSkin.png");
   disabledSkin: Embed(source="disabledSkin.png");
  }
 </mx:Style>

w języku ActionScript (najczęściej skórka dodawana jest wraz z uruchomieniem aplikacji, wywołując funkcję przy pomocy atrybutu creationComplete)

 <mx:Application xmlns:mx="http://www.adobe.com/2006/mxml" 
 layout="absolute" creationComplete="initApp()">

 <mx:Script>
 <![CDATA[
  //musimy dodać [Embed] przed definicją 
  //zmiennej typu Class
  [Embed("styles/upSkin.png")]
  private var img1:Class;

  [Embed("styles/upSkin.png")]
  private var img2:Class;

  [Embed("styles/upSkin.png")]
  private var img3:Class;

  [Embed("styles/upSkin.png")]
  private var img4:Class;
  
  private function initApp():void {
   //setStyle(nazwa_stylu, wartosc_stylu)
   btn1.setStyle("upSkin", img1);
   btn1.setStyle("overSkin", img2);
   btn1.setStyle("downSkin", img3);
   btn1.setStyle("disabledSkin", img4);
  }
 ]]>
 </mx:Script>

 <mx:Button id="btn1" label="Click me." />

Poniżej widzimy wykonanie ostatniego kodu:


upSkin	overSkin	downSkin	enabledSkin

Chcąc sprawdzić działanie kodu dla disabledSkin, musimy dodać do znacznika Button atrybut enabled z wartością false (enabled="false").

W kolejnych częściach kursu:

Wstęp,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,
Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,
użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,
użycie techniki Drag and Drop,
biblioteka AMFPHP,
aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - praktyczne komponenty

2012-01-31T17:22:00.001+01:00

W tej części kursu poznamy najczęściej używane komponenty, które możemy podzielić na kontenery i proste kontrolki. Są one dostępne zarówno w języku MXML, jak i ActionScript. Kontenery pozwalają na tworzenie układu elementów aplikacji, a wewnątrz nich są umieszczane kontrolki. Wszystkie komponenty posiadają zdarzenia pozwalające reagować na działania użytkownika, np. kliknięcie przycisku.

Jeżeli chcemy aby komponenty mogły być modyfikowane w trakcie działania aplikacji, należy przypisać im identyfikator id. W ten sposób możemy uzyskać dostęp do ich właściwości. Modyfikacje możemy zastosować za pomocą utworzonej funkcji w języku ActionScript lub powiązania danych, które jest oznaczone w języku MXML nawiasami klamrowymi. Wiązanie danych możemy użyć do powiązania prostej kontrolki ze strukturą danych (np. XML). Kiedy dane ulegną zmianie, kontrolka zostanie zaktualizowana automatycznie, odzwierciedlając modyfikacje.

1. ApplicationControlBar

Kontener ApplicationControlBar jest stosowany do przechowywania składników dających dostęp do elementów używanych podczas użytkowania aplikacji. Jeżeli jest określony jako pierwszy element potomny znacznika <mx:Application> oraz jeżeli atrybut dock ma wartość true. to kontener ten jest dokowany u góry aplikacji, który zajmuje całą jej szerokość i nie jest przewijany wraz z aplikacją.

Doskonale nadaje się do umieszczenia w nim menu głównego. W tym celu skorzystamy z komponentu <mx:MenuBar>. Aby stworzyć MenuBar musimy utworzyć strukturę XML'ową odzwierciedlającą menu i użyć atrybutu labelField, a jako wartość nadać nazwę atrybutu utworzonej struktury w formacie E4X.

    <mx:ApplicationControlBar id="appConBar1" dock="true"
      width="100%" height="100%">

        <mx:MenuBar labelField="@label">
            <mx:XMLList>
                <menuitem label="MenuItem1">
                    <item label="SubMenuItem1" >
                    <item label="SubMenuItem2" />
                    <item label="SubMenuItem3" />
                </menuitem>
                <menuitem label="MenuItem2" />
                <menuitem label="MenuItem3" />
            </mx:XMLList>
        </mx:MenuBar>

    </mx:ApplicationControlBar>

Poniżej widzimy kontener wewnątrz, którego zostało umieszczone menu główne.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

2. Button

Prosta kontrolka Button jest prostokątnym przyciskiem, przy pomocy którego możemy inicjować zdarzenie w momencie naciśnięcia myszką lub spacją. Rozmiar przycisku możemy zmieniać przy pomocy właściwości height i width. Możemy także zmienić zachowanie kontrolki z normalnego naciskania na przełączanie. Podczas normalnego naciskania kontorlka wraca do pierwotnego stanu po zwolnieniu przycisku myszki. Natomiast Button typu przełącznik (właściwość toogle ustawiamy na true) pozostaje wciśnięty po kliknięciu i powraca do pierwotnego stanu po ponownym kliknięciu. Przyciski zazwyczaj korzystają ze słuchaczy zdarzeń aby wykonać działanie. Gdy użytkownik kliknie kontrolkę, wtedy wywoływane są dwa zdarzenia click i buttonDown. Poniżej znajdują sie najczęściej wysyłane zdarzenia:

mouseDown - kontrolka zmienia stan po kliknięciu przycisku myszki,
mouseMove - zmienia stan, gdy wskaźnik myszki poruszany jest nad kontrolką,
mouseOver - zmienia stan, gdy wskaźnik myszki znajduje się nad kontrolką,
mouseOut - zmienia stan, gdy wskaźnik myszki znajduje się poza kontrolką,
mouseUp - kontrolka zmienia stan po zwolnieniu przycisku myszki.

Wszystkie zdarzenia zostaną wykonane, gdy właściwość enabled przycisku ma przypisaną wartość true. Przypisanie wartości false spowoduje jego zablokowanie.

Button jest podstawową częścią wielu formularzy i aplikacji internetowych. W formularzach bardzo przydatny jest przycisk Wyślij dzięki, któremu możemy wysłać informacje z formularza. Przyciski następny i poprzedni są dość użyteczne w aplikacjach, które posiadają prezentację. Aby utworzyć przycisk musimy użyć znacznika <mx:Button>, a do wyświetlenia etykiety - atrybutu label.

    <mx:Button id="btn1" label="Click me." />

Poniżej widzimy wykonanie kodu:

2.1. Obsługa zdarzenia

Programowanie we Flex’ie opiera sie na zdarzeniach. Oznacza to, że zdarzenia decydują o przebiegu działania aplikacji. Korzystanie z opartej na zdarzeniach architektury po stronie klienta powoduje, że aplikacja lepiej działa i w mniejszym stopniu obciąża sieć, gdyż nie jest konieczne ciągłe odświeżanie strony. Na przykład kliknięcie w przycisk przez użytkownika powoduje wyświetlenie tekstu w etykiecie:

    <mx:Label id="label1" />
 
    <mx:Button id="btn1" label="Click me."
        click="label1.text=’Button clicked’"/>

Po kliknięciu przycisku przez użytkownika zostaje wysłane zdarzenie click. W tym przypadku wykonuje się kod języka ActionScript label1.text=’Button clicked’, czyli do właściwości text etykiety zostaje przypisany łańcuch znakowy Button clicked. Jeżeli właściwość zostaje przypisana do zdarzenia nawiasy klamrowe pomijamy, ponieważ kompilator Flex'a rozumie, że jest to kod ActionScript.
Zwróćmy uwagę, że zostały zastosowane zagnieżdżone cudzysłowia. Cudzysłów podwójny otacza cały wiersz kodu, a pojedynczy wyodrębnia łańcuch.

2.2. Obsługa zdarzenia przez funkcję

W powyższym zdarzeniu został wykonany jeden kod. Problem pojawia się, gdy mamy do wykonania więcej, niż dwa wiersze kodu ActionScript. W zdarzeniu click należałoby użyć średnika do oddzielenia wierszy kodu. Taki zapis jest jak najbardziej prawidłowy, ale powoduje nieporządek.

Lepszą metodą obsługiwania zdarzeń jest tworzenie funkcji w języku ActionScript. Funkcję umieszcza się w bloku <mx:Script>, który informuje kompilator Flex'a, że kod wewnątrz niego jest kodem ActionScript. Poniżej znajduje się kod wykonujący dokładnie to samo co kod kilka linijek wyżej, z taką różnicą, że kod ActionScript zostanie umieszczony w funkcji.

    <mx:Script>
    <![CDATA[
 
        private function clickHandler():void {
   
            label1.text= "Button clicked";
        }
  
    ]]>
    </mx:Script>
 
 
    <mx:Label id="label1" />
    <mx:Button id="btn1" label="Click me." 
        click="clickHandler()"/>

Kliknięcie przycisku spowoduje wywołanie funkcji clickHandler(), która spowoduje przypisanie do etykiety łańcuchu znakowego Button clicked.

Ponieważ nie ma w kodzie zagnieżdżonych cudzysłowów, do otoczenia tekstu mogliśmy użyć cudzysłowy podwójne.

Zauważmy, że w bloku <mx:script> został umieszczony blok <![CDATA[]]> i dopiero wewnątrz niego znajduje się funkcja. CDATA informuje kompilator, że zamiast kodu XML, w bloku są zawarte dane znakowe, co zabezpiecza przed wygenerowaniem błędów XML dla tego bloku.

3. DataGrid

Kontrolka DataGrid umożliwia wyświetlanie danych w siatce wierszy i kolumn. Dane pobierane są z tablicy lub zewnętrznego pliku XML, który możemy przetworzyć na tablicę dla obiektu DataProvider. Typowe właściwości dla DataGrid to:

sortableColumns i sortable kolumny. Jeżeli sortableColumns ma wartość true, to gdy klikniemy w nagłówek kolumny spowoduje sortowanie danych rosnąco, bądź malejąco. Sortowanie dla pojedynczej kolumny możemy zablokować przypisując właściwości sortable wartość false.
resizableColumns i resizable kolumny. Jeżeli resizableColumns ma wartość true, to mamy możliwość zmiany rozmiaru kolumn przeciągając suwak podziału w wierszu nagłówka. Zmianę rozmiaru pojedynczej kolumny możemy zablokować przypisując właściwości resizable wartość false.
draggableColumns i draggable kolumny. Jeżeli draggableColumns jest ustawiona na true, możemy zmieniać pozycję kolumny chwytając nagłówek wiersza i przeciągając na inną pozycję. Ustawienie właściwości draggable pojedynczej kolumny na false spowoduje zablokowanie zmiany pozycji kolumny.

Najczęściej DataGrid używany jest w aplikacjach z arkuszami danych, np. formularze podatkowe.

Aby utworzyć tabelkę musimy użyc trzech znaczników: <mx:datagrid>, <mx:columns> i <mx:datagridcolumn>. Dla przykładu, pierwsza kolumna będzie miała możliwość sortowania, pierwsza i druga zmiany rozmiaru, a trzecia kolumna nie będzie mogła zmieniać pozycji.

    <mx:DataGrid sortableColumns="true" resizableColumns="true" 
        draggableColumns="true">
        <mx:columns>
            <mx:DataGridColumn headerText="Column1" />
            <mx:DataGridColumn headerText="Column2" 
                sortable="false" draggable="false" />
            <mx:DataGridColumn headerText="Column3" 
                sortable="false" resizable="false" />
        </mx:columns>
    </mx:DataGrid>

Korzystając z atrybutu headerText określamy nazwę nagłówka kolumny poprzez przypisanie wartości ciągu znakowego. Jednak nie jest on obowiązkowy, gdyż najczęściej używany jest atrybut dataField dzięki, któremu nazwa nagłówka kolumny jest taka sama jak nazwa atrybutu obiektu.

Do wypełnienia tabelki danymi posłużymy się znacznikiem <mx:ArrayCollection> i <mx:Object>. ArrayCollection jest tablicą o specjalnych właściwościach. Najczęściej używana jest do wypełniania kontrolek danymi, a także manipulowania danymi, filtorwania lub sortowania. Jest po prostu zbiorem obiektów - Object.

    <mx:DataGrid sortableColumns="true" resizableColumns="true"
        draggableColumns="true">
 
        <mx:ArrayCollection id="dane">
            <mx:Object Imie="Jan" Nazwisko="Kowalski"
                Telefon="609145623" />
            <mx:Object Imie="Marian" Nazwisko="Nowak" 
                Telefon="780312834" />
            <mx:Object Imie="Krystyna" Nazwisko="Jasinska" 
                Telefon="512654190" />
        </mx:ArrayCollection>
 
        <mx:columns>
            <mx:DataGridColumn headerText="Imię" 
                dataField="Imie" />
            <mx:DataGridColumn dataField="Nazwisko"
                sortable="false" draggable="false" />
            <mx:DataGridColumn dataField="Telefon"
                sortable="false" resizable="false"/>
        </mx:columns>
    </mx:DataGrid>

Poniżej widzimy tabelkę wypełnioną danymi, które są posortowane malejąco według imienia. Kolumna Imię ma zmieniony rozmiar, a kolumny Nazwisko i Telefon zostały zamienione miejscami.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

4. Form

Formularze są istotną częścią każdej aplikacji (strony www) zbierającej dane od użytkowników, bądź o użytkownikach. Doskonale nadają się do komunikacji użytkownika z administratorem strony, najczęściej zwany "kontakt". Kontener Form spełnia zadanie ułożenia kontrolek w formularzu, automatyzując znaczną część rutynowej pracy. W kontenerze możemy decydować, czy dane kontrolki są wymagane, czy opcjonalne, obsługiwać komunikaty błędów oraz przeprowadzać weryfikację danych.
Aby utworzyć kontener Form posłużymy się trzema znacznikami: <mx:Form>, <mx:FormHeading> i <mx:FormItem>. Do zdefiniowania najbardziej zewnętrznego kontenera formularza użyjemy bloku znacznika <mx:Form>:

    <mx:Form>
    </mx:Form>

Form układa swoje elementy potomne w porządku pionowym, wyrównując je do lewej strony. Następnie wewnątrz kontenera użyjemy znacznika <mx:FormHeading> do zdefiniowania nagłówka formularza.

    <mx:Form>

        <mx:FormHeading label="Dane użytkownika" />

    </mx:Form>

Znacznik <mx:FormHeading> umożliwia ustawienie etykiety dla grupy kontenerów FormItem. Lewe krawędzie etykiet są wyrównywane do lewej krawędzi formularza. Możemy użyć wiele znaczników <mx:FormHeading>. Za kontenerem FormHeading wstawmy trzy znaczniki <mx:formitem>, które będą zawierać kolejno nazwy: Imiona, Nazwisko, Telefon. Wewnątrz tego znacznika użyjemy kontrolki <mx:TextInput>, do której będziemy wpisywać dane o użytkowniku. Kontrolka ta może zawierać tylko jedną linię tekstu.

    <mx:Form>
        <mx:FormHeading label="Dane użytkownika" />
  
        <mx:FormItem label="Imiona" >
            <mx:TextInput id="name1" />
            <mx:TextInput id="name2" />
        </mx:FormItem>
  
        <mx:FormItem label="Nazwisko">
            <mx:TextInput id="lastname1" />
        </mx:FormItem>
  
        <mx:FormItem label="Telefon">
            <mx:TextInput id="tel1" />
        </mx:FormItem>
    </mx:Form>

Za ostatnim znacznikiem <mx:FormItem> wstawmy kolejny, a wewnątrz niego umieśćmy dwie kontrolki Button o nazwie Wyślij i Anuluj.

        <mx:FormItem direction="horizontal">
            <mx:Button id="btn1" label="Wyslij" />
            <mx:Button id="btn2" label="Anuluj" />
        </mx:FormItem>

Domyślnie wszystkie kontrolki w kontenerze FormItem są układane pionowo z prawej strony kontrolki Label. Korzystając z atrybutu direction możemy zdecydować, że kontrolki będą układane poziomo zamiast pionowo. Aby układać kontrolki poziomo do atrybutu direction musimy przypisać wartość horizontal, w przeciwnym wypadku vertical. Jeżeli elementy potomne są układane poziomo i nie mieszczą się w jednym rzędzie, to zostają podzielone na kilka rzędów w równych kolumnach.
Poniżej widzimy wykonanie naszego kodu (z przykładowo wpisanymi danymi).

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dodatkowo formularz możemy umieścić w bloku znacznika <mx:Panel>.

    <mx:Panel title="Informacje o użytkowniku">
  
    </mx:Panel>

Kontener Panel zawiera swoje elementy potomne, udostępnia pasek tytułowy title, który może zawierać nazwę kontenera oraz komunikaty o aktualnym statusie. Korzystając z atrybutu layout mamy możliwość układania elementów potomnych w następujący sposób:

absolute - układ wyznaczony za pomocą współrzędnych x i y. Domyślnie wynosi 0, 0. Atrybut ten jest domyślną wartością kontenera Panel,
horizontal - układ poziomy,
vertical - układ pionowy.

Na rysunku poniżej widzimy kontener Panel wewnątrz, którego został umieszczony kontener Form.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

5. Image

Do wyświetlania obrazków należy skorzystać z kontrolki Image. Formaty plików jakie może pobierać kontrolka, to *.jpg, *.png, *.gif, *.svg, *.swf. Do plików *.jpg i *.png możemy zastosować atrybut alpha, który pozwala na tworzenie w obrazach efektu przezroczystości. Atrybut przyjmuje wartość od 0 do 1, gdzie 0 oznacza całkowitą przezroczystość, a 1 brak przezroczystości. Aby dołączyć obraz do kontrolki musimy użyć znacznika <mx:Image> i określić ścieżkę do pliku za pomocą atrybutu source.

    <mx:Image id="img1" source="@Embed(source=’obraz1.jpg’)" />

Zauważmy, że została użyta dyrektywa @Embed, która nakazuje kompilatorowi dołączyć obraz do pliku SWF w czasie kompilacji. Ta metoda ma kilka przewag nad domyślnym ładowaniem obrazu (source="obraz1.jpg"). Po pierwsze, obraz jest wgrywany w trakcie uruchamiania aplikacji, więc użytkownik nie musi czekać na wyświetlenie go. Po drugie, jest ona przydatna przy tworzeniu aplikacji pracujących bez internetu, ponieważ potrzebne obrazy są zawarte w pliku SWF i zostaną poprawnie wyświetlone. Należy jednak mieć na uwadze to, że użycie tej metody znacznie zwiększa rozmiar pliku wynikowego SWF.

Zwróćmy jeszcze uwagę na to, że nie ma określonych wymiarów obrazu. Możemy użyc atrybutów width i height do ustawienia szerokości i wysokości odczytując dane z obrazka, ale nie ma takiej potrzeby, bo Flex zrobi to za nas automatycznie. Natomiast warto skorzystać z atrybutu scaleContent (skalowanie) nadając wartość true, w celu dopasowania go do kontrolki Image.

    <mx:Image id="img1" source="@Embed(source=’obraz1.jpg’)"
        scaleContent="true" />

A tak wygląda wykonanie ostatniego kodu.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

6. List

Kontrolka List jest pionową listą umożliwiającą wyświetlanie danych z wykorzystaniem właściwości dataProvider (dostawcy danych). Dostawca danych to zbiór obiektów, taki jak Array, czy ArrayCollection. Aby utworzyć pionową listę musimy skorzystać ze znacznika <mx:List>. Dla przykładu jako dostawcę danych użyjemy ArrayCollection, ponieważ jakakolwiek zmiana danych będzie widoczna w komponencie. Natomiast nie dzieje się tak, gdybyśmy wybrali zwykły obiekt Array. Wypełnia on komponent danymi jednorazowo i nie aktualizuje w przypadku zmian.

Stwórzmy najpierw tablicę obiektów:

    <mx:ArrayCollection id="array1">
        <mx:Object label="Item1" data="Jan"/>
        <mx:Object label="Item2" data="Marian"/>
        <mx:Object label="Item3" data="Krystyna"/>
    </mx:ArrayCollection>

A teraz kontrolkę List:

    <mx:List id="list1" dataProvider="{array1}" />

Wykonanie powyższego kodu spowoduje wyświetlenie kontrolki z trzema elementami Item1, Item2 i Item3.

Flash Player rozpoznał etykietę i dlatego zostały wyświetlone wartości label. A co by się stało, gdyby nie było tej właściwości? Otóż, Flash Player nie będzie wiedział, którą właściwość wyświetlić. Pokaże, że używamy obiektu wyświetlając dane następująco:

Aby temu zapobiec należy skorzystać z atrybutu labelField, a jako wartość nadać nazwę właściwości obiektu. W naszym przypadku będzie to data.

    <mx:List id="list1" dataProvider="{array1}" 
        labelField="data" />

Co się teraz wyświetli, to pewnie jest jasne. Zobaczmy:

Możemy również wyświetlać dane za pomocą funkcji napisanej w języku ActionScript. W tym celu zamiast atrybutu labelField, musimy skorzystać z właściwości labelFunction, a jako wartość przypisać nazwę funkcji. Funkcja przyjmuje minimum jeden argument typu Object i musi zwracać łańcuch znakowy. Ten sposób jest bardzo przydatny, gdy chcemy manipulować danymi.

    <mx:Script>
    <![CDATA[
        private function labelF(item:Object):String {
            return item.label + ", " + item.data;
        }
    ]]>
    </mx:Script>
 
    <mx:List id="list1" dataProvider="{array1}" 
        labelFunction="labelF" />

Tym razem wykonanie kodu spowoduje wyświetlenie wszystkich elementów tablicy ArrayCollection.

7. TextArea

Kontrolki TextArea możemy używać w celu wyświetlania tekstu, czy też edytowania i wpisywania tekstu, pod warunkiem, że wartość atrybutu editable jest ustawiona na true. Właściwość restrict umożliwia ograniczenie znaków jakie możemy wprowadzić. Podobne działanie ma właściwość maxChars, która umożliwia określenie maksymalnej ilości znaków.

Jeżeli tekst nie mieści się w polu tekstowy, to automatycznie pojawiają się poziome i pionowe paski przewijania. Nie dzieje się tak w przypadku, gdy wartość właściwości horizontalScrollPolicy i verticalScrollPolicy zostanie ustawiona na off.

Z komponentu możemy korzystać, gdy wymagane jest wielowierszowe pole tekstowe, np. jako pole komentarza w formularzu.

Warto wspomnieć, że mamy możliwość sformatowania tekstu w kodzie HTML za pomocą atrybutu htmlText.

Aby utworzyć pole tekstowe musimy użyć znacznika <mx:TextArea>, a do wyświetlenia zwykłego tekstu atrybutu text.

    <mx:TextArea id="text2" text="Hello World!" />

A tak wygląda nasze pole tekstowe:

W kolejnych częściach kursu:

Wstęp,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,
Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,
użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,
użycie techniki Drag and Drop,
biblioteka AMFPHP,
aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - tworzenie projektu cz.2

2012-01-20T22:52:00.000+01:00

Podczas tworzenia projektu został wygenerowany domyślny plik, o którym była mowa w tworzenie projektu cz.1. Jest on widoczny w trybie edycji źródła.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Pierwsza linia kodu <?xml version="1.0" encoding="utf-8"?> stanowi deklarację typu dokumentu XML. MXML jest językiem standardu XML, więc taka deklaracja musi zostać w nim zawarta. Druga linia kodu

 <mx:Application xmlns:mx="http://www.adobe.com/2006/mxml"
 layout="absolute">

definiuje stronę główną aplikacji. Znacznik <mx:Application> stanowi uchwyt całej zawartości aplikacji i może występować tylko raz. Wewnątrz tego znacznika znajdują się dwa atrybuty (w przyszłości można dodawać też inne).

Pierwszy xmlns:mx="http://www.adobe.com/2006/mxml" określa przestrzeń nazw dla znaczników Flex'a 3. Kod ten definiuje przedrostek mx, który jest powiązany ze biorem znaczników. Wartość atrybutu jest uniwersalnym identyfikatorem zasobów (URI).

W tym momencie warto wspomnieć, że Flex 4 ma następującą deklarację:

 <s:Application
  xmlns:fx="http://ns.adobe.com/mxml/2009"  
  xmlns:s="library://ns.adobe.com/flex/spark"
  xmlns:mx="library://ns.adobe.com/flex/mx">

Jak widzimy została rozszerzona przestrzeń nazw. Atrybuty wewnątrz definiują przedrostek fx, s, mx.

Wróćmy teraz do omówienia drugiego atrybutu layout="absolute". Określa on, w jaki sposób strona aplikacji układa swoje elementy potomne. W układzie bezwzględnym absolute, programista wyznacza współrzędne x i y wszystkich elementów potomnych aplikacji. Innymi możliwymi rodzajami układu są poziomy horizontal i pionowy vertical. Układ poziomy oznacza, ze wszystkie elementy potomne aplikacji są układane na stronie jeden obok drugiego, a w układzie pionowym jeden pod drugim. Ostatnia linia kodu </mx:Application> zamyka uchwyt aplikacji.
Zanim przejdziemy do uruchomienia aplikacji dodajmy znacznik <mx:Label>. Nasz kod wygląda teraz następująco:

 <mx:Application xmlns:mx="http://www.adobe.com/2006/mxml" 
 layout="absolute">

 <mx:Label text="Hello World!" fontWeight="bold" 
  height="120" width="200" x="300" y="100" />

 </mx:Application>

Aby uruchomić naszą aplikację klikamy w przycisk Run (uruchom) albo kombinację klawiszy CTRL+F11.

W otwartym oknie przeglądarki został wyświetlony tekst Hello World.

Często w większych aplikacjach stosuje się komentarze. Są bardzo pomocne, gdy po jakimś czasie zaglądamy do kodu i chcemy znaleźć, np. interesującą nas funkcję. W komentarzu umieszczamy opis działania funkcji, jakie ma parametry, itd. Komentarze są ignorowane przez kompilator i nie mają żadnego wpływu na działanie aplikacji. Mogą one być umieszczone w dowolnym miejscu naszego kodu. Rozróżniamy dwa rodzaje komentarzy:

jednoliniowy //:

 //to jest komentarz umieszczony w jednej linii

blokowy /* */:

 /*to jest komentarz
 umieszczony w bloku,
 czyli wieloliniowy */

Ciekawostka:
Jak będzie wyglądał znacznik Label we Flex'ie 4, gdy zdefiniujemy go następująco:

<s:label fontsize="24" fontweight="bold" text="Hello World!">
?

Dla chętnych:
Dodać do aplikacji znaczniki np. <mx:Canvas>, <mx:Panel>, <mx:Text>, <mx:TextArea>, <mx:TextInput> i zapoznać się z ich atrybutami.

W kolejnych częściach kursu:

Wstęp,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,
Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,
użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,
użycie techniki Drag and Drop,
biblioteka AMFPHP,
aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - tworzenie projektu cz.1

2012-01-19T21:15:00.000+01:00

Nowy projekt tworzymy wybierając File ---> New ---> Flex Project,

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

po czym pojawi się okno dialogowe, a w nim opcje nowego projektu.

W polu Project name wpisujemy nazwę projektu. W naszym przypadku: HelloWorld.

Następnie wybieramy lokalizację projektu. W naszym przypadku zostawiamy domyślną. Jeżeli chcemy zmienić lokalizację, to odznaczamy opcję Use default location i klikamy w przycisk Browse.

Application type - do wyboru mamy dwie opcje:

aplikacja sieciowa z Flash Player,
alikacja desktop'owa z Adobe AIR.

Projekt będziemy chcieli uruchamiać w przeglądarce internetowej, więc zostawiamy opcję domyślną - Web application.

Server technology - ta opcja pozwala nam na zdalne połączenie się z bazą danych poprzez aplikację. Ponieważ nie chcemy tworzyć aplikacji serwerowej, zostawiamy opcję domyślną - none.

Następnie klikamy Next.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Nazwę katalogu dla skompilowanej aplikacji Flex'a zostawiamy bez zmian i klikamy Next.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Flex Builder domyślnie nadaje głównemu plikowi aplikacji nazwę projektu, w naszym przypadku HelloWorld.mxml i tak też pozostawiamy (ale można zmienić). Następnie klikamy Finish.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Struktura projektu wygląda następująco:

W tabeli poniżej znajduje się opis poszczególnych folderów.

nazwa	pełna nazwa	cel
bin-debug	binary debugging	Przechowuje skompilowany kod (plik SWF). Dla aplikacji internetowej zawiera równiez HTML i inne dodatkowe pliki.
html-template	html-template	Przechowuje szablon pliku HTML (tylko aplikacja internetowa).
libs	libraries	Przechowuje dodatkowe biblioteki dołaczone do projektu.
src	source	Przechowuje kod zródłowy. Moga to byc pliki .mxml, .as.

W kolejnych częściach kursu:

Wstęp,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.1,
Flex Builder 3 - tworzenie projektu cz.2,
Praktyczne komponenty - m.in. ApplicationControlBar, Button, DataGrid, Image,
użycie stylów do zmiany wyglądu aplikacji,
użycie techniki Drag and Drop,
biblioteka AMFPHP,
aplikacja "przeglądarka zdjęć".

Kurs Flex 3 - Wstęp

2012-01-15T23:30:00.009+01:00

W niniejszym kursie zaprezentuje technologię Flex 3. Dzięki tej technologii możemy zbudować bogatą aplikację internetową (Rich Internet Application - RIA). Do zbudowania takiej aplikacji Flex udostępnia nam kontenery układu, kontrolki formularzy, elementy formatujące, analizatory poprawności, bibliotekę animacji oraz wiele innych elementów pozwalających na łatwe programowanie. Jednakże nie tylko wygląd strony się liczy, ale także funkcjonalność. Tworząc stronę internetową najczęściej łączymy się z bazą danych. Flex udostępnia wiele sposobów połączenia: od języka XML, poprzez HTTP i usługi sieciowe SOAP, do wydajnego protokołu zdalnego o nazwie AMF, jak również ścisłą integrację z usługami LiveCycle Data Services ułatwiającą zarządzanie dużymi zestawami danych (szczególnie używanych przez wielu użytkowników).

We Flex'ie zostały użyte dwa języki programowania:

MXML - język znaczników służący do tworzenia interfejsu użytkownika oparty na XML'u. Interfejs użytkownika możemy dowolnie modyfikować za pomocą CSS'a.
ActionScript 3 - język programowania zorientowany obiektowo, który udostępnia wszystkie funkcje niezbędne podczas programowania.

W marcu 2010 pojawił się Flex 4 (w maju - Flex 4.5), jednak nie ma wielkiej różnicy między Flex'em 3 i nie powinno sprawić kłopotu przejście z Flex'a 3 na Flex'a 4. Przy tworzeniu projektu zwrócę uwagę na tę różnicę.

Abyśmy mogli zacząć programować we Flex'ie 3 potrzebujemy środowiska programistycznego. Możemy skorzystać z bezpłatnego Flex SDK 3 (Flex SDK 4.5), który jest pakietem narzędzi programistycznych dodającym rozszerzalną bibliotekę klas, która pozwala programistom na korzystanie z najlepszych rozwiązań przy budowaniu bogatych aplikacji internetowych. Flex SDK możemy dołączyć do open source'wego programu FlashDevelop. Warto wspomnieć, że w Eclipse możemy tworzyć RIA dzięki Flex plug-in'owi.

Oprócz darmowych narzędzi programistycznych Adobe udostępnia studentom bezpłatną licencję Flex Builder'a. Wystarczy się zarejestrować na tej stronie. Natomiast osoby nie będące studentami mogą korzystać z wersji trial ze wszystkimi funkcjonalnościami programu przez 30 dni, którą można pobrać z tej strony (konieczna darmowa rejestracja).

Oprócz tego kursu polecam także dokumentacje:

Uwaga: w miarę możliwości czasu, po napisaniu całego kursu, pokażę jak można utworzyć komponenty w ActionScript 3.0.

W kolejnych częściach kursu:

Internet Explorer 9 - instalacja

2011-04-25T01:41:00.005+02:00

Instalacja przeglądarki

UWAGA:
IE 9 dostępny jest tylko dla systemów:

Vista (32-bit, 64-bit),
Windows 7 (32-bit, 64-bit).

Przeglądarkę pobieramy z tej strony. Uruchamiamy pobrany plik. Klikamy Zainstaluj.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawia się okno z listą programów, które trzeba zamknąć przed instalacją IE 9. Zostawiamy opcję Zamknij programy dla mnie (moja praca została już zapisana) zaznaczoną i klikamy Kontynuuj.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czekamy, aż przeglądarka zostanie zainstalowana...

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po zainstalowaniu IE 9 i pakietu językowego otworzy się nam okno nowo zainstalowanej przeglądarki.

Internet Explorer 9

2011-04-08T18:59:00.010+02:00

Od dłuższego czasu można instalować nową przeglądarkę IE 9. Dość scepytcznie pochodzę do produktów Microsoft i dlatego nie śpieszyło mi się z instalacją najnowszej przeglądarki, ale ciekawość wygrała i oto moje spostrzeżenia:

W prównaniu z IE 8 jest znacznie szybsza.
Graficznie nie różni się za bardzo od IE 8.
Okno przeglądarki jest na tyle duże, że nawet babcia mogłaby korzystać z tej przeglądarki ;).
Wadą jest to, że na niektórych stronach tekst jest niewyraźny.
Podobno IE 9 jest bezpieczniejszy - mam taką nadzieję.
Ta przeglądarka w porównaniu z innymi, np. Firefox, chyba najlepiej sobie radzi z wyskakującymi reklamami. Blokuje każdą taką reklamę.
Pole wyszukiwarki google połączone jest z polem wpisywania adresu, aby włączyć podpowiedzi google trzeba wybrać:

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po prawej stronie mamy opcję Dodaj. Służy ona do dodawania nowych dostawców wyszukiwania, gdy klikniemy na nią, to pojawi nam się strona z nowymi dostawcami. Aby dodać dostawcę klikamy np. na naszą klasę, a następnie Click to install i na koniec Dodaj.

Przeglądarkę można pobrać z tej strony.

Sony Ericsson Xperia X8 - Real Player

2011-03-26T15:20:00.004+01:00

Pytanie: "chce zainstalować Real Player na komórce Xperia X8 ...jak to zrobić".

Odpowiedź:

Pierwszą czynnością jaką musisz zrobić to oczywiście ściągnąć Real Player, tutaj.
Najlepiej plik ściągnąć bezpośrednio z telefonu. Plik można pobrać też na PC, wtedy trzeba połączyć się z telefonem za pomocą bluetooth'a albo podłączyć telefon do komputera przy pomocy kabla i przesłać plik na telefon.

Jeżeli plik został pobrany bezpośrednio w telefonie wystarczy przeciągnąć pasek zadań znajdujący się na górze telefonu.
Jeżeli plik przesyłamy z PC, to najlepiej wskazać aby zapisało na karcie SD.

Kliknij na pobrany plik.
Instalacja programu przebiega podobnie jak w windowsie, a nawet prościej, bo musisz tylko zaakceptować różne certyfikaty.

Nie jestem w stanie zobrazować tego screenami, bo nie posiadam tego telefonu. W razie jakichkolwiek problemów pisz w komentarzu.

Service Pack dla Windows 7

2011-03-10T23:12:00.003+01:00

Wkońcu Windows 7 doczekał się Service Pack 1. Od ponad dwóch tygodni dostępny jest SP1 dla Windows 7 32-bitowego, jak i 64-bitowego, który można pobrać z tej strony http://www.centrumxp.pl/Uaktualnienia/10060,Service_Pack_1_dla_Windows_7_i.aspx.

Service Pack zawiera wiele poprawek dotyczących bezpieczeństwa, wydajności i stabilności systemu. Z tego co dało się zauważyć nie są to poprawki, które wcześniej nie były udostępniane w aktualizacjach. Po zainstalowaniu SP1 system znacznie przyśpiesza swoje działanie.

Optymalizacja dysku twardego cz.2

2011-03-01T22:05:00.213+01:00

Defraggler - program do defragmentacji partycji dysku twardego

Przedstawiam kolejny program z rodziny Piriform, Defraggler. Program ten użyjemy w celu defragmentacji partycji. Dzięki temu zyskamy dodatkowo trochę wolnego miejsca na dysku twardym.

Defragmentację możemy nazwać "zabiegiem kosmetycznym" dysku, nie mniej jednak warto taki zabieg przeprowadzać co jakiś czas aby zoptymalizować działanie systemu.

Systemy z rodziny Microsoft umożliwiają defragmentację poprzez systemowy defragmentator, jednak warto użyć programów takich jak Defraggler, gdyż mają one więcej możliwości i pokazują dokładne informacje o stanie dysku.

W części pierwszej opisany program CCleaner użyliśmy aby usunąć zbędne pliki z dysku, teraz użyjemy Defragglera aby "poukładać" porozrzucane pliki po całej partycji, dzięki temu system będzie miał szybszy dostęp do plików i zyskamy kilka MB, a nawet GB wolnego miejsca.

Defraggler jest prostym w obsłudze programem, umożliwiającym defragmentację systemu plików: NTFS, FAT, FAT32. Aplikacja umożliwia defragmentację wolnej przestrzeni dysku, jak i wybranych partycji, katalogów, czy plików. Dodatkową możliwością programu jest możliwość skanowania dysku w poszukiwaniu błędów, czy też ustawianie priorytetów defragmentacji. Podobnie jak i CCleaner, Defraggler zajmuje niewiele miejsca na dysku.

Bezpłatny program można pobrać z tej strony:

http://www.dobreprogramy.pl/Defraggler,Program,Windows,13314.html

Instalacja programu

Pobieramy Defraggler 2.02.253. Uruchamiamy pobrany plik. Po uruchomieniu pojawia się okno z wyborem języka. Wybieramy polski i klikamy OK.

Następnie pojawia się okno kreatora instalacji programu. Klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawia się umowa licencyjna. Jeżeli się z nią zgadzamy klikamy Zgadzam się. W przeciwnym przypadku klikamy Anuluj i instalacja programu zostaje przerwana. (ja się zgadzam i instaluje dalej)

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

W kolejnym kroku pojawia się okno z opcjami dodatkowymi. Zostawiamy wszystkie zaznaczone.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Podobnie jak przy instalacji programu CCleaner klikamy Zaawansowane. Jeżeli chcemy aby ten program także był zainstalowany dla wszystkich użytkowników komputera wybieramy opcję Zainstaluj dla wszystkich użytkowników tego komputera. W przeciwnym przypadku wybieramy Zainstaluj tylko dla mnie i klikamy Dalej.

Następnie wybieramy lokalizację instalacji programu i klikamy Dalej.

Powróciliśmy do okna z dodatkowymi opcjami i klikamy Zainstaluj.

Po skończonej instalacji klikamy Zakończ.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Instrukcja obsługi

Po uruchomieniu programu na samej górze dostępne są informacje o partycjach na dysku twardym, takie jak system plików, całkowita pojemność partycji, zajęte miejsce, wolne miejsce, fragmentacja, stan.

Po lewej stronie programu znajdują się informacje o aktualnie defragmentowanej partycji. Po prawej stronie mamy graficzne właściwości dysku.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Aby przeanalizować dysk wybieramy opcję Analizuj w lewym dolnym rogu.

Po skończonej analizie możemy zauważyć, że przybyło nam trochę wolnego miejsca ;).

Teraz przystąpmy do defragmentacji partycji. Program udostępnia nam dwie możliwości defragmentacji: pełną i szybką.

Pełna defragmentacja jest bardzo dokładna. Taka defragmentacja może trwać bardzo długo, ale to zależy od wielkości partycji.

Szybka defragmentacja trwa o wiele krócej, niż w przypadku pierwszym, a wynik defragmentacji też jest bardzo dobry.

Wybierzmy partycję C i defragmentację szybką (jeżeli wolisz dokładną defragmentację, wybierz opcję pełną). W każdej chwili możemy przerwać działanie klikając Zatrzymaj.

Jeżeli nie chcemy defragmentować całej partycji możemy wybrać albo konkretny folder, albo plik. W tym celu wybieramy Akcja ---> Defragmentuj Folder... albo Akcja ---> Defragmentuj Plik... .

Kolejną opcją, o której wspominałam wcześniej, jest skanowanie dysku w poszukiwaniu błędów. W tym celu wybieramy Akcja ---> Zaawansowane ---> Sprawdź Dysk.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Podsumowanie:

Za pomocą kolejnego programu zoptymalizowaliśmy dysk twardy i sprawdziliśmy, czy nie ma błędów.

Zobacz też: Optymalizacja dysku twardego cz.1

Optymalizacja dysku twardego cz.1

2011-02-18T20:12:00.064+01:00

CCleaner - program do usuwania zbędnych plików i czyszczenia rejestru.

CCleaner jest darmowym programem do usuwania zbędnych plików, które pozostawia przeglądarka internetowa podczas surfowania, m.in. pliki cookies (ciasteczka), tymczasowe pliki internetowe, listę pobieranych plików. Program umożliwia także usuwanie plików z kosza systemowego, listy ostatnio otwieranych dokumentów, plików tymczasowych, plików raportu, itp.

Z powodzeniem możemy usuwać pliki wymienione powyżej zyskując trochę wolnego miejsca na dysku. W żaden sposób nie wpływa to na destabilizację systemu.

Ponadto CCleaner pozwala na czyszczenie rejestru. Wyszukuje błędy w rejestrze, które możemy naprawić, m.in. brakujące pliki współdzielone DLL, nieużywane rozszerzenia plików, problemy z programami, czcionkami, przestarzałe oprogramowanie, itp.

Dodatkowo program umożliwia odinstalowywanie programów, włączanie/wyłączanie programów z autostartu, przywracanie systemu i wymazywanie dysku.

Bezpłatny program można pobrać z tej strony: http://www.dobreprogramy.pl/CCleaner,Program,Windows,13061.html

Instalacja programu

Pobieramy CCleaner 3.03.1366. Uruchamiamy pobrany plik. Po uruchomieniu pojawia się okno z wyborem języka. Wybieramy polski i klikamy OK.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawia się okno kreatora instalacji programu, klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Czytamy umowę licencyjną i jeżeli ją akceptujemy, to klikamy Zgadzam się i instalujemy dalej program. W przeciwnym przypadku klikamy Anuluj i instalacja programu nie jest kontynuowana.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie pojawia się okno z opcjami dodatkowymi. Jeżeli chcemy mieć skrót na pulpicie zostawiamy opcję Dodaj skrót na pulpicie zaznaczoną. Pozostałe opcję zostawiamy zaznaczone.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Dodatkowo klikając na opcję Zaawansowane, jeżeli chcemy aby program był używany przez wszystkich użytkowników zaznaczamy opcję Zainstaluj dla wszystkich użytkowników tego komputera. W przeciwnym przypadku wybieramy Zainstaluj tylko dla mnie. Klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Wybieramy lokalizację instalacji programu i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Powróciliśmy do okna z dodatkowymi opcjami i klikamy Zainstaluj. Po skończonej instalacji klikamy Zakończ.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Instrukcja obsługi

Po uruchomieniu programu po lewej stronie mamy: Cleaner, Rejestr, Narzędzia i Opcje.

Pokażę jak można zaoszczędzić trochę miejsca na dysku i naprawić rejestr korzystając z opcji Cleaner i Rejestr.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Usuwanie plików:

W celu zaoszczędzenia miejsca na dysku wybieramy Cleaner i wybieramy opcję Analiza (w dolnym lewym rogu programu). Po analizie powinny pojawić się szczegółowe informacje plików, które zostaną usunięte i przybliżony rozmiar.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wybieramy opcję Uruchom Cleaner (w dolnym prawym rogu programu).

Pojawi się nam okno z komunikatem, czy na pewno chcemy usunąć pliki z systemu? - Tak, chcemy. Klikamy OK.
Jeżeli nie chcemy aby ten komunikat więcej się pojawiał zaznaczamy opcję Nie pokazuj ponownie tej wiadomości.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po usunięciu pojawią się szczegółowe informacje usuniętych plików i całkowity rozmiar plików.

Czyszczenie rejestru:

Jakie mogą być przyczyny błędnych wpisów w rejestrze?
- Przyczyną może być niestabilność systemu ("zawieszenie"), wolniejsze działanie systemu, obniżenie wydajności systemu, nieprawidłowe działanie programu.

Czy w rejestrze są niepotrzebne wpisy, które nie wpływają na błędne działanie systemu?
- Tak. W rejestrze mogą znajdować się pozostałości po odinstalowanym programie, nieprawidłowe ścieżki do programów, błędne wpisy skrótów.

Wybieramy Rejestr.

Następnie wybieramy opcję Skanuj by znaleźć problemy (w lewym dolnym rogu programu).

Po przeskanowaniu pojawi się nam lista problemów do naprawienia. W celu naprawienia rejestru wybieramy opcję Napraw zaznaczone problemy... (w prawym dolnym rogu programu).

Po wybraniu tej opcji pojawi się nam okno z komunikatem czy chcemy zapisać kopię rejestru? - Tak, chcemy (w razie jakichkolwiek problemów będziemy mogli przywrócić rejestr).

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zapisujemy plik rejestru, np. na pulpicie i klikamy Zapisz.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Teraz przystąpimy do naprawy błędnych wpisów w rejestrze, wybieramy opcję Napraw wszystkie zaznaczone problemy.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po zakończeniu naprawiania błędów pojawia się informacja o usuwanym kluczu, jakie zostało zastosowane rozwiązanie i ile z ilu błędów zostało naprawione.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Podsumowanie:

Za pomocą programu zyskaliśmy trochę wolnego miejsca na dysku C: i naprawiliśmy błędy w rejestrze.

DODATEK

Program, jak wspomniane zostało na samym początku, ma dodatkową opcję wymazywanie dysku.

Opcja ta pozwala na bezpieczne usunięcie pliku tak aby nie pozostało po nim "śladu", czy wolnej przestrzeni dyskowej na której znajdują się "pozostałości" po usuniętym pliku.

Wybierając Narzędzia ---> Wymazywanie dysku.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Do wyboru mamy następujące opcje:

wymaż:
- Tylko wolne miejsce - wymazuje dane tylko na wolnej przestrzeni dyskowej.
- Cały dysk (Wszystkie dane zostaną zamazane) - z tą opcją ostrożnie. Jeżeli wybierzemy tę opcję, to zostanie zamazany cały dysk ze wszystkimi danymi.
[kliknij na obrazek aby powiększyć]
Bezpieczeństwo - mamy do wyboru cztery metody bezpieczeństwa. Do wymazania wolnej przestrzeni polecam opcję pierwszą, natomiast do wymazania pliku - opcję drugą. Pozostałe dwie też możemy użyć, ale wiąże się to z dłuższym czasem wymazywania. Oczywiście zależy jak dużą pojemność dyskową mamy, ale przykładowo pendrive 4GB przy opcji ostatniej wymazuje około 1 - 3 godzin.
- Proste nadpisanie (1 przebieg)
- DOD 5220.22-M (3 przebiegi)
- NSA (7 przebiegów)
- Gutmann (35 przebiegów)
[kliknij na obrazek aby powiększyć]
Dyski - zaznaczamy dysk na którym mają zostać wymazane dane.

Zobacz też: Optymalizacja dysku twardego cz.2

Jakie słuchawki do komputera?

2011-02-12T17:59:00.010+01:00

Pytanie:

"Witam ! mam pytanie. Chcialabym sluchac muzyki z komputera i potrzebuje jakies w miare dobre sluchawki. Na co zwrocic uwage przy zakupie? Jakie parametry sa istotne? Pozdrawiam. Selma"

Odpowiedź:

Jaki rodzaj słuchawek?

Słuchawki możemy podzielić na douszne, otwarte, półotwarte, zamknięte.
W zależności ile czasu poświęca się na słuchaniu muzyki taki rodzaj słuchawek można wybrać.
Do komputera można wybrać słuchawki zamknięte jeżeli czas poświęcony na słuchaniu muzyki nie jest zbyt długi. Słuchawki zamknięte zasłaniają całe ucho, dzięki temu jesteśmy odseparowani od dźwięków z zewnątrz. Takie słuchawki powodują duży komfort podczas słuchania muzyki, gdyż dźwięki zewnętrzne są tłumione. Wadą takich słuchawek jest brak przepuszczania powietrza, przez co ucho szybciej się męczy, niż w porównaniu ze słuchawkami np. dousznymi.
Słuchawki półotwarte są typem słuchawek pomiędzy słuchawkami zamkniętymi, a otwartymi. Ten rodzaj słuchawek zasłaniają częściowo ucho i zapewniają częściowe odcięcie dźwięków z zewnątrz .
Słuchawki otwarte zasłaniają ucho, ale nie zakrywają całej powierzchni, dzięki temu powietrze dostaje się do ucha i możemy słuchać przez długi czas muzyki. Dźwięki z zewnątrz nie są tak dobrze tłumione jak w przypadku słuchawek zamkniętych. Idealne do słuchania w domowym zaciszu ;).

Na jakie parametry zwrócić uwagę?

Kupując słuchawki zwróćmy uwagę na takie oto parametry:
Pasmo przenoszenia - częstotliwość wyrażona w Hertzach (Hz). Producenci słuchawek podają zawsze zakres częstotliwości, minimalną i maksymalną. Im wyższa częstotliwość, tym więcej dźwięków odtwarzają słuchawki. Jednak przy zakupie sugerujmy się minimalną wartością jaką podają producenci. Sugerowany zakres: 20Hz - 20kHz (czyli 20 000Hz).
Impedancja - opór falowy wyrażony w Omach (Ω). Teoretycznie im większa impedancja, tym więcej mocy potrzebujemy aby uzyskać odpowiedni poziom głośności w słuchawkach. Wysoki poziom impedancji zapewnia także mniej szumów i zakłóceń. Zakres impedancji słuchawek 16Ω - 600Ω. Sugerowana impedancja 32Ω.
Miara ciśnienia akustycznego - głośność słuchawek (SPL) wyrażona w decybelach (db), producenci często podają tą właściwość jako "dynamika". Z głośnością słuchawek jednak nie przesadzajmy. Już przy 90db słuchawki są na dobrym poziomie. Możemy oczywiście wybrać słuchawki o większej głośności, jeżeli takich właśnie potrzebujemy. Przykładowo: głośna muzyka na koncercie rockowym - 120db, startujący odrzutowiec - 130db. A teraz wyobraźmy sobie, że słuchamy przez dłuższy czas muzyki w słuchawkach, które mają tyle decybeli, co startujący odrzutowiec ;). Sugerowana głośność <= 120db.
Zniekształcenia harmoniczne(THD) - wielkość wyrażona w procentach (%). Zniekształcenia harmoniczne określają w ilu procentach dźwięk w słuchawkach ulega zniekształceniu. Dobre słuchawki mają poniżej 0,5%.

Przewodowe czy bezprzewodowe?

Słuchawki przewodowe - przy zakupie słuchawek przewodowych zwróćmy szczególną uwagę na jego długość aby nie był ani za krótki, ani za długi. W zależności gdzie będziemy podłączać słuchawki, czy bezpośrednio do komputera, czy do głośników. Zastanówmy się jak długi kabel będzie nam potrzebny aby podłączyć do gniazda. A także jak daleko siedzimy od komputera. Warto też zwrócić uwagę, czy na kablu jest regulator głośności, dzięki któremu możemy szybko zmienić poziom głośności. Sugerowana długość max. 6m.
Słuchawki bezprzewodowe - w przypadku gdy nie chcemy aby kabel nas ograniczał możemy wybrać słuchawki bezprzewodowe. Takie słuchawki są dobre w przypadku, gdy będziemy chcieli "pokręcić" się po pokoju. Zasięg takich słuchawek wynosi ok. 30m, w zależności od modelu możemy mieć większy zasięg. Jednak takie słuchawki są znacznie droższe, niż przewodowe, a jakość dźwięku też jest nieco gorsza, co nie oznacza, że takie słuchawki są złe.

Słuchawki z wbudowanym mikrofonem?

Takie słuchawki będą przydatne w przypadku, gdy będziemy chcieli porozmawiać ze znajomymi np. przez skype, gadu-gadu, czy też jeżeli będziemy grali. Decydując się na zakup słuchawek z mikrofonem warto zwrócić uwagę czy na kablu znajduje się regulator głośności, a także przycisk mute, który pozwala na szybkie wyłączenie mikrofonu, gdy w danym momencie jest nam niepotrzebny. Warto także zwrócić uwagę czy istnieje funkcja redukcji szumów.

Ile pieniędzy chcemy przeznaczyć na zakup słuchawek?

Tajemnicą nie jest, że im tańsze słuchawki, tym jakość jest gorsza i po niedługim czasie słuchawki przestaną odtwarzać dźwięk albo co gorsza odpadnie nam słuchawka ;). Na rynku producenci oferują słuchawki już od ok. 5zł(jak nie mniej). Jednak warto zainwestować trochę więcej pieniędzy i cieszyć się lepszą jakością dźwięku, dłuższym działaniem. Nie mam na myśli kwoty 100 zł, czy 200 zł. Już za ok. 50 -80 zł możemy kupić dobrej jakości słuchawki.

Słuchawki jakiego producenta?

Na rynku jest wiele firm produkujących słuchawki. Przedstawię kilku producentów wartych uwagi. Słuchawki do komputera:
Sennheiser - Sennheiser hd 201, Sennheiser PX90
Creative - Creative Fatal1ty, Creative hq 1400
Philips - Philips shp1900, Philips shp2500, Philips SBCHP400/00, Philips shm1900
Godne uwagi są też słuchawki firmy Logitech, Sony, czy Koss.

Usuwanie pliku, którego nie można usunąć

2011-02-11T01:01:00.016+01:00

Czasami zdarza się, że plik który chcemy usunąć nie daje się usunąć. Pojawia się taki oto komunikat:

"plik jest używany przez inną osobę lub program".

Przydatnym narzędziem jest Unlocker. Program dzięki któremu bez problemu usuniemy niechciany plik. Prosty w obsłudze, niewielki program, który znakomicie usuwa nie tylko pliki ale też i foldery blokowane przez system.

Bezpłatny program można pobrać z tej strony: http://www.dobreprogramy.pl/Unlocker,Program,Windows,12240.html

UWAGA:
Usuwajmy wtedy, gdy jesteśmy pewni, że plik/folder nie jest plikiem/folderem systemowym, w przeciwnym przypadku może spowodować to, że system nie będzie działał prawidłowo.

Instalacja programu

Pocieramy Unlocker 1.9.0. Do wyboru mamy dwie wersje: 32-bitowa albo 64-bitowa (w zależności jaki mamy system, taką wersje pobieramy). Następnie uruchamiamy pobrany plik. Po uruchomieniu pojawia nam się okno z wyborem języka. Wybieramy polski i klikamy OK.

Pojawia się okno instalacji, klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Odznaczamy opcję instalacji toolbara (nie jest potrzebny) i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Wybieramy ścieżkę, gdzie ma być zainstalowany program albo zostawiamy ścieżkę domyślną i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Odznaczamy opcję EBay shortcuts, Help keep Unlocker free for everone. Jeżeli chcemy mieć skrót programu na pulpicie zaznaczamy opcję Utwórz skrót (mi nie jest potrzebne, więc zostawiam odznaczone). Opcje Sprawdź aktualizacje i Rzoszerzenia powłoki zostawiamy zaznaczone, i klikamy Zainstaluj.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Klikamy Zakończ.

Instrukcja obsługi

Załóżmy, że mój "upierdliwy" plik o nazwie obraz.jpg jest zdjęciem, którego nie mogę usunąć. Najeżdżam myszką na zdjęcie i klikam na niego prawym przyciskiem myszki. Pojawia się menu podręczne i wybieramy opcję Unlocker.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po wybraniu tej opcji pojawia się okno programu. Oczywiście dążę do tego aby usunąć plik, więc wybieram opcję skasuj, następnie klikam OK.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Po tej operacji pojawia się komunikat, że "upierdliwiec" został na zawsze usunięty. Hurraaaaa!! :)

TeamViewer instrukcja

2011-02-01T20:31:00.020+01:00

TeamViewer - program do zdalnego kontrolowania komputerów przez Internet.

TeamViewer to program dzięki, któremu możemy połączyć się przez internet z drugim komputerem nie będącym w tej samej sieci. Połączenie między komputerami jest bezpieczne, gdyż TeamViewer wykorzystuje szyfrowanie RSA oraz AES. Takie same szyfrowanie stosuje się przy protokole https/SSL. Do głównych zadań programu należą m.in. zdalne kontrolowanie komputerów i serwerów, przenoszenie plików pomiędzy komputerami, pokazów prezentacji, prowadzenia szkoleń, czy też czatów.

Pobierz aplikację TeamViewer

Uwaga: Instalacja TeamViewer'a 10, 9, 8 i 7 przebiega tak samo jak instalacja opisana poniżej. Obsługa programu też jest taka sama. Wersje różnią się nieco interfejsem graficznym od wersji 6.

Instalacja programu

Pobieramy TeamViewer 6. Następnie uruchamiamy pobrany plik.

Zaznaczamy opcję Zainstaluj, następnie opcję Wyświetl ustawienia zaawansowane i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Zaznaczamy opcję zgodną z naszym przeznaczeniem i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli zgadzamy się z umową licencyjną, zaznaczamy obie opcje i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Wybieramy tryb instalacji. Najlepiej wybrać opcję Nie (domyślnie) i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie wybieramy rodzaj dostępu. Mamy do wyboru dwie opcje:
pełny dostęp - gdy zaznaczymy tę opcję osoba z którą się połączymy będzie miała pełny dostęp do naszego komputera,
potwierdź wszystko - zaznaczenie tej opcji spowoduje, że osoba z którą się połączymy będzie musiała uzyskać od nas zezwolenie na każde działanie na naszym komputerze.
Proponowana opcja Pełny dostęp (zalecany) i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

VPN (virtual private network), czyli wirtualna sieć prywatna. Sieć umożliwiająca połączenie typu punkt - punkt (pomiędzy użytkownikami), a przesyłane dane są zaszyfrowane i tym samym poufne.

Jeżeli przyda nam się VPN, to zaznaczamy opcję Użyj sterownika TeamViewer VPN i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Wybieramy lokalizację instalacji programu albo zostawiamy lokalizację domyślną i klikamy Dalej.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Następnie klikamy Zakończ.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Obsługa programu

Po uruchomieniu programu po lewej stronie mamy identyfikator i hasło, które jest konieczne aby móc się połączyć z drugą osobą. Po prawej stronie programu mamy trzy opcje do wyboru (rodzaj połączenia) - zdalne sterowanie, transfer pliku i VPN.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Połączenie z drugą osobą:

Aby utworzyć sesję z drugim komputerem musimy wpisać identyfikator komputera z którym chcemy się połączyć (testowe połączenie - identyfikator: 12345)

oraz rodzaj połączenia (najczęściej "zdalne sterowanie" - pozwala nam na pełny dostęp do drugiego komputera)

i klikamy Połącz z partnerem.

Następnie pojawia się okno, w którym musimy wpisać hasło partnera (testowe połączenie - przepisujemy hasło z podpowiedzi: 7525) i klikamy Zaloguj się, po czym zostaniemy połączeni z partnerem.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Usuwanie TeamViewer

Przechodzimy do katalogu, w którym zainstalowaliśmy program. Domyślnie, to C:\Program Files (x86)\TeamViewer\Version6 (bądź 7, 8 - zależności od wersji programu).

Następnie uruchamiamy plik uninstall.exe. Pojawi się nam następujące okno.

[kliknij na obrazek aby powiększyć]

Jeżeli nie chcemy aby zostały na dysku ustawienia aplikacji, to zaznaczamy Usuń ustawienia i klikamy Odinstaluj.

UWAGA

Jeżeli mamy np. wersję programu 9, a osoba z którą chcemy się połączyć ma wersję inną, niż my, to połączenie nie będzie możliwe ze względu na niezgodność wersji. Aby połączenie było zrealizowane musi być ta sama wersja z obu stron.