Portakalmavisi Düşler

Güzel Dünyam

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 18 Aug 2016 21:31:00 +0000

Çok bencileyin bir hayat değil benimki.Bünye meselesi fıtratıma tüküreyim çok bencil olamadım hiç...Seviyorum ama bencil insanları.Şahsen sende olmayanı isteyen değiştirmek isteyen varlıklarız biz...Bu lafımada çok gülerim 1979 larda nasıl bir perma isteği gelmişse İstanbul un kadınlarına Kuzguncuktaki kuaförlerin önünden geçerken oksijen maskesi takacak kadar yoğun perma ilacı kokusu gelirdi. Bizde olmayanı topluca tamamlamaya çalışmamalıyız aslında sonra hepimiz aynı tip oluyoruz :))) İşin sırrı yakışanı istemekse demek ki pek bencillik yakışmayacakmış zaten bana.

Kocaman bir kalbi kırklı yaşlara kadar duvardan duvara hoyratça çarpınca biraz da prozac ın etkisiyle toparlamaya başlıyorsun yavaş yavaş...Bok mu varmış her şeye ota boka ağlamışım diyorsun evet kendinle yüzleşmen biraz mide bulandırıcı tanımlara dayandırılabiliyor ama o diptelik halinden dipten güç alarak çıkabileceğinide o zaman anlıyorsun...

Biryerlerde okumuştum yüzde gülme mimiği yapınca ister istemez mutluluk hormonu salgılanıyomuş külliyen saçma...Bir gün denedim denemedim desem yalan olur hangi hormon salgılandığını bilemiyeceğim ama ertesi gün yanaklarım çok acımıştı.Gülmek eylemi okadar basit olmuyor içten gelmesi gerekiyor zaar hormonda buna muteakiben ( ki bu kelime müteakiben mi yazılıyor bilemedim şimdi ) geliyor...

He ne demiştik bencil olamadım, çoğu zaman bunu eksi haneme yazarım.Ama kırkımdan sonra " hayır " demeyi öğrendim.Hayatımıza ilişik olan sıkıntılara kamu spotu gibi bir ruha bürünüp " Hayır " dedim.Sadece doğru yerde doğru duruşu sergilemeyi başarabiliyorum artık içimdeki yardım modülünü de kapatıyorum ara ara...Kardeşim ben bu dünya ya bu sebeple gelmedim empati benim karakteristik çıkıntım gibi oldu ...Birinin bir yeri ağrıyor çare olabiliyorsam oluyorum olamazsam aynı ağrı bende de oluyor.Yuh diyorum kendime Yuh ya! Mesela beni doktor olarak düşünsene mesleğimin en parlak çağında derde deva olacam diye kendimi helak edip ölmüşüm cenazemde millet gülmekten bayılırdı herhalde...

Geçen gün şeyi düşündüm ya kırkımdan önce öleydim bir sürü içsel hesaplaşama, yüzleşme yapılmamış, hayata karşı duruş geliştirilmemiş ve ölmüşüm ne kadar gıcık bir durum hele ki Deniz Baykal hala eros heykeli gibi dolaşırken ben ölmüşüm peh!

Neyse bende kolları sıvadım tabii çocuklarıma elimdeki, beynimdeki tüm verileri yüklüyorum düşünsene benim ilk cep telefonum yirmili yaşların ortasında olmuştu onca tuşu işlevi beyin o yaşta almıştı eeee! şimdi kızımın elinde akıllı telefon var ( gsm kartsız) o zaman hayat kodlaması için geç kalınmamalıydı ...

Egeberkte işim kolaydı arkadaşlarım geçenlerde dedi " hayalindeki erkeği yaratmışsın " kibar, beyefendi ve zeki ...Eskiden erkek anneleri için şunu düşünürdüm sanırım eşleri ile kurmadıkları ilişkiyi dertleşme bağbında oğullarıyla kuruyorlar ve sonrasında başka bir kadınla paylaşamıyorlar.Vallahi öyle birşey yokmuş anne insanında bu erkek evlada karşı olan bağlılık zamanla kuvvetlendiği için şahsen bende oğlumun evlenmemesi taraftarıyım ....Elin piiiiis kızı oğlumla arama girmesin hiiiç işim olmaz....off! kaçınılmaz son benide vuracak biliyorum oğlumun bir kızın kalbini kırmayacağını biliyorum çünkü O nu ben yetiştirdim.Anaokulundaki öğretmeni demişti " oya gibi işlemişsiniz oğlunuzu " evet ben işledim yavrumu ne için düzgün bir adam olsun, centilmen olsun diye, la kendi bacağıma sıkmışım ya ben!

İşin latifesi bir yana herkes güzel güzel kendi hayatını yaşasın...Kimse üzülmesin kırılmasın diye değil kendileri için kendi tercihlerini yaşasınlar evet hatalar olabilir, kalp kırıklıkları olabilir ama onlar olmadan da olgunlaşamayız ki yahuu...

Güzel dünyamın güzel insanları ve benciller herşey dilediğinizce olsun ....

Portakalmavisi

Ebru

Carol Rossetti'nin Türkçe illüstrasyonları

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Fri, 04 Mar 2016 14:39:00 +0000

Carol Rossetti'nin cinsiyetçiliğe karşı çizmiş olduğu illüstrasyonları, şimdi de türkçe uyarlaması ile...

BedenimizKimliğimizBizimdir !

Sorunları Büyütme Cumhuriyeti

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Fri, 25 Dec 2015 09:15:00 +0000

Öyle he deyince sakileşemiyor aslında insan...Ne yani bir " he " düğmemiz olsa herşey düzelecekmiydi...Hoş düzelecek olsa Yaradan bir " he" düğmesi düşünürdü elbette.

Kocaman bir sigara olsun istiyorum bazen hani molasına çıktığında değecek kadar zamanın olabileceği..Ne bileyim insan bazen böyle oluyor işte.İlişki yaşarken en sinir edici nokta işyerindeyken aranılıp terso konuşmalarda laf sokamama krizi oluyor aslında.Herkes kendisini bilir kardeşim söylüyorum yüz kere bir plan yapılmışsa gece için ve sen bunu iptal edeceksen bana geçerli bir şeyler söyle .Sevgili kontenjanında var bu durum yani adamlar bağlılık geliştirmediğinden canları istediğinde senin için önemli olan programları " Tatlım, canım , bir tanem, söz verdim şimdi adam eksikleri de varmış halı saha maçı vallahi başka bir durum değil" diyerek mahvedebiliyorlar...hem o baştakı güzel sözler kalmıyor akılda biliyormusun halı ve saha kalıyor akılda en çokta bir halı saha maçına satılmak kalıyor, öküz kalıyor akılda o cümleleri sıralayan ama "romantik olmayı ben beceremiyorum" diyen adamın tırsık hallerinde sıraladığı güzel sözlerin bir öküzün ağzından çıkan kelimeler gibi olması kalıyor.beş dakika konuştuk aklımda bunlar ve atamadığım tribim kaldı...Bu akşam benim için neden önemliydi ki hımmm! düşünelim bak sinir geçmeye başladıkça dimağda açılıyor.Otuzlu yaşlarının başında olan bir kadın bazen heleki sonbaharlarda duygusallaşıyor kardeşim.Seni belki hayatımın merkezine koymadım ama herşeyi silip onca arkadaşlarla katılınılan aktivite dolu programlardan sonra uzun zamandan sonra ilk defa başbaşa kalacaktık...Hayır bana birde " adam eksiği varmış" diyor öküz eksiği olmasın o ...Amaç ter atmaksa hepinizi toplayıp tarla sürdürseler ya! hoş tarlada kalmadı ya samanı bile dışardan alıyormuşuz ( yazar burda ülkenin durumuna parmak basıyor ) ...

Neyse akşam olunca eve geldim ne yapıcam böğüre böğüre oynan o maçı mı izlemeye gelicem...walking dead in izlemediğim bölümlerini izlerim...

İstanbul Anadolu yakasının güzide Bağdat caddesine birinci paraleldeki evimize teşrif ederken ben köşedeki çiçek satan Karanfil ablamıza uğradım...Esmer vatandaşlarımızdan olan Karanfil ablamız mütemadiyen öküzün eli kadın tutan cinsinden olan kocasından tutarlı bir şekilde şiddet görüyor.Bir gün ağlıyordu mahallemizin kadınları O na sarılmış teselli etmeye çalışıyor Karanfil abla morarmış gözünden akan yaşları silerken " bizim ilişkimiz bu (h)al almış ya bizim ilişki şeklimiz bu olmuş" dedi.Kadın abi okumasada içgüdüsel hayat değerlendirmelerini yeri geldi mi yapar.Karanfil ablanın pislik kocası sabahları siteyşın vagon arabasıylan çiçek getiriyor bazen arabada uyuyor Karanfil abla gelince tezgahı çiçeklerle donatıyorlar.Pislik herif kadını bırakıp altında sıteyşın vagon arabasıylan İstanbul un sabitlendiği kahvehanelerinde Ok e dönüyor.Hiç düşünmüyor bu kadın ne yiyor ne içiyor nereye işiyor pislik herif ....Farkındayım bu arada Bay İ. ye olan sinirimi Karanfil ablanın kocası adı bilmem ne olan şahsa yönlendirdim ama deyinemeden de geçemedim.Benim O adını bilmediğim herifin siteyşın vagon arabasını çizmişliğim bile var.Tırsakça biliyorum ama " senden ötürü beyaa!" diye de dikilemedim önüne çünkü Karanfil ablanın üzerindeki uygulama ları konusunda uzman olduğunu fazlaca görebiliyorum...

Evde sıcak çorba var daha içeri girerken ısısını hissederim ben çorbanın.Kremalı domates çorbası...Üst katımda oturan sevgili teyzem ben gelmeden yemekleri bazen böyle aşağı indirir.Sanırım arkadaşları ile izleyeceği dizisi var yoksa kendisi de olurdu ...

Bir kadın ne ister ki dedim kendi kendime içini ısıtacak bir çorba...Yanan bir soba ellerini ısıtabileceği istediği kadar yanında oturabileceği.Hoş soba da kalmadı geçen gün bir yapı markete gittik teyzem kuzine alalım diye tutturunca ne yapalım iki kadın gönlümüzü ısıtacak bir kuzine alalım dedik.:))))

İlişkilerde kadındaki trip mekanızmasını devreye sokan şey ya bencilliği ya da ayrılma yolundaki bebek adımlarıdır.Seven kadın trip atmaz ...Söyliyeyimde bilin ....

Devamı olacak....

sonbahar geçişi

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sun, 06 Dec 2015 18:02:00 +0000

29 Ekim bebekleri

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Mon, 02 Nov 2015 12:56:00 +0000

Acılı ekmek

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sun, 11 Oct 2015 14:12:00 +0000

ACILI EKMEK TARİFİ

Hamur Malzemeleri

1 su bardağı süt
1 su bardağı su
Yarım su bardağından biraz fazla zeytin yağı
4,5 su bardağı un
20 gr. yaş maya (bir paketin yarısı) Kuru maya kullanacaksanız 1 yemek kaşığı yeterli olur.
1.5 tatlı kaşığı tuz
1 yemek kaşığı şeker

Üst Malzemesi

1 büyük soğan
1 adet kırmızı biber
1 yemek kaşığı biber salçası
Yarım yemek kaşığı domates salçası
1 yemek kaşığı kuru nane veya 1 tatlı kaşığı kekik
2 yemek kaşığı susam
1 tatlı kaşığı kimyon
1 yemek kaşığı acı pulbiber (İsteğe bağlı)
1 çay bardağına yakın zeytinyağı

Bayram'da marmaris

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Wed, 30 Sep 2015 10:42:00 +0000

Edacık okula başladı

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Wed, 30 Sep 2015 10:34:00 +0000

28 Eylül 2015 sevgili kuzumun okula başladığı gün olarak tarihe geçti.Abisi 11/A miniğim 1/A ...Öğretmeninin ismi Birgül hanım. Kuzucuğum inşallah hayatında kazanacağın başarıların temelini atarken hep Mutlu hep azimli olursun...

Desinler....

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Wed, 16 Sep 2015 13:55:00 +0000

Küçüktüm sanırım üç yaşlarında falanım babaannem kışın karda halı yıkamış üstüne yetmemiş kuyruk yılları et-balık kurumunda kuyrukta beklemiş aylardan Kasım... Üşütmüş çok üşütmüş sonra hastalandı vefat etti.Öldükten sonra evde konuşuyordu komşuları " kirli torbasından bir tane kirli mendili çıkmadı" diye... O yıllarda kirli sepeti yokmuş zaar insanlar banyo kapısı arkasına kirli çamaşırları koymak için kumaştan torbalar koyarmış...çok konuşulurdu babaannemin temizliği " kadın ölünce kirlisi, erkek ölünce borcu kalmamalı" diye büyütüldüm. Pis olmak aile soyunda ellerinde fazla yıkamadan egzama olan erkeklerin olduğu bir kız için zaten düşünülemezdi... Niye ki? Konu, komşu , sülale üçgeninin hayatımıza sızması ilk böyle oluyormuş .

Evlendim verilen aile emirleri biraz şekil değiştirdi azalacağına hem de artarak...o zamana kadar olanlar zaten düzgün, derli toplu bir bayan olmama yetmezmiş gibi...

Annem " sen çalışan kadınsın her sabah yatağını kapat evden öyle çık, kirlide çamaşırın kalmasın, mutfağında tezgahta kirliyi bırak yıkanmış ama kaldırılmamış tabağın bardağın kalmasın insanız dışarda başına birşey gelir ölsen kurtulamazsın birde ben öldürürüm seni.."hö"

Şimdi anımsamadığım ama yapmayınca içimin rahat etmediği görselde küçük detayda çok söylemlik şeyler işte... en son 68-75 kuşağı böyle yetiştirildi.. Konu komşuyu takmadan hayatını idam ettirenler 75 ten sonra doğanlar. O nesillerin anne baba çalıştığı için tek başına birey olma ve yaptırımlara karşı durma refleksi daha sağlıklı gelişti.

Bu 78 liler, hele 80 sonrası doğanlar gamsızlıkları ile 100 yaşlarına kadar yaşarlar hatta ölüp geri bile gelebilirler...Ve ben hepsinin hayranıyım...

Oğluma hayatı anlatırken söylemlerime aile büyükleri dışındakileri pek katmıyorum katmak isteme girişimlerimi zekası ve rahat duruşu ile öyle cevaplar verdiki 26 yaşımda burnum aka aka sabahın köründe işe giderken evi temiz bırakma adına kendimi hırpalayış hallerime üzüldüm... Ölürsem hani komşular arkamdan laf etmesin diye...

Eskiden çok kalabalıktık komşuluklar, aile v.s. Ama bir samimiyetsizlik te vardı.o yılların züğürt avuntusu " bir elin parmakları bile aynı değil" çok karakteri bozuğu o toplumlarda haksız yere yer sahibi yaptı...

Evet şimdi hepimiz biraz daha yalnızlığımıza çekiliyoruz ve daha küçük gruplarda hayat buluyoruz eskinin samimiyetsiz mutlulukları güzeldi çünkü bizlerin kalbi güzeldi...yine de merhabaları esirgemeyelim birbirimizden doğru davranış sergileyen, saygılı çocukları baskımızla darlandırmayalım...

Yüzümüze her gülene değer verdiğimiz için yediğimiz darbelerden kırık kaldık birazda ve ben Oğlumla öğreniyorum bazı şeyleri " desinler anne evvelinde ne yaşadığını, kalbinden ne geçtiğini bilmeyen insanlar ne derlerse desinler" Desinler anasını satayım dedim ne derlerse desinler...

Kızımın bir tacı var pembe ve bir gül var üzerinde kocaman dışarı çıkarken kokoş demesinler diye taktırtmadığım birdaha bu yaşında olmayacak taksın dedik çocuğun mutluluğu herşeye değerdi....

kimse için değil çocuklarım için değer verdiğim insanlar için hayatı önemli kılmak birşeyler katmak ,tanımadığım çevrenin baskıları olmadan yaşamak ...

Mutlu olun ama dikkatli olun topluma yayılabilir :))))

Ebru G.G.

Cuma mektupları

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Fri, 07 Aug 2015 09:02:00 +0000

Cuma mektupları

(Bu mektuplar kişileri kişilikleri konusunda şeyeder içsel tanıma, tanışma, düşünme,serçe parmağını koltuğun kenarına vuruncaki debelenme ve sövme )

Nasıl deli gibi gelmişsem sahile aracı parkettiğimde farkettim evden çıkıp sahile kadar araba kullanarak geldiğimi...kas hafızası, görsel hafıza ne varsa köklemişsem demekki..."sinirlenince gözüm hiçbirşey görmüyor " kavramına farklı manalarla yaklaşmışım ... Gözüm görmez hafızadan kullanır limitleri çok pis zorlarım :)))...

Bugün cuma ve geçen haftaya şu dakikaya kadar dayanma başarısı göstermişken hala haftanın içinde bir günde olma hali daha da asabımı bozmuyor değil 😏....

İnsanlar var hayatımda her normal insan gibi ve ben canımı sıkan tüm insanları balıkçı ağı ile çeker gibi nasıl çekmişim hayatıma...Biri ile konuşmuştum "yin-yang felsefesi işte zıtlıkların hafifletilemez uyumu aslında bize ters davranıyor gibi gelen herkeste bir parça ben-i bulduğumuz için hayatımıza alıyoruz demişti...

Zaman geçiyor iç hesaplaşmalarım, bardağı taşıran son damlalar ve sığınağım sahilim... Denize anlatıyorum derdimi tabii bu akan musluğun suyuna derdini anlatan anneanneminkinin yanında çok lüks kalıyor. (gevrek gevrek gülüyor muyum ben? )

Bu Cuma deniz kenarı içsel kavgalarımı, karmaşalarımı yüzeye vurma seansımda ;

Evet herşey iki kutupludur buna açık ve net inanıyorum, az miktarda da olsa karşımdakinin ters olan tarafını içimde barındırmıyorum... Beni ben yapan özelliklerimin getirisi daha sağlıklı ...

Kimseye veya hiçbirşeye bağımlı olmam ben hayatımın merkezine koymam gerekenler daha küçücükken öğretildi...bağımlılıkları olan insanlara sinir olurum ayrıca...aşkından ölen insanlarada saygı duymam...bu sebeple dönüşebilirlilik özelliğim yok benim ...

Üreten-tüketen ilişkisine hayatın içinde istemsizce bulaşmışımdır ama destekleyen kısmınıda kabuledilebilir bir manada yaşıyorumdur da denetleme olayında bana yapılmasını istemediğimi kimseye yapmam mantığı, doğru olan için bile gereklilik gösteren hallerde bile denetlemiyorum ulan ben ....O merci olma heveslisi değilim... Herkes işini iyi yaparsa üst kavramdaki denetlemecilik bak nasıl zayıflıyor...aslında bu konu derin bu Cuma sayıp sövme listemde öne çıkarmıyorum...

İlişki halinde olduğum kimselerin bana ters gelen hiç bir davranışını içimde altlarda derinlerde barındırmıyorum....barındırmıyorum.... Barındırıyor muyum?.... Bilmiyorum ...

Ne güzelsin deniz, ne çok şey barındırıyorsun bünyende ve bilmiyorum ençok ağlıyor musun yoksa gülüyor musun...

Ve kadın tüm bu ruh arındırmadan sonra minik bir parçasını dert ortağına bırakıp aracına doğru yola koyulur...demeyi isterdim ama her seans sonu yaptığım ,kimin davranışı olduğunu bilmediğim ama belkide alt davranış olarak barındırdığım tükürüğümü savurarak hoşçakal derken denize poyraz ile o tükürüğü saçıma, suratıma yapıştıran doğanın alt davranış seyrine söverek ve gülerek aracıma doğru yollandım...

Ebru G.G.

Portakalmavisi - cuma mektupları....

Bazı ayrılıklar

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Tue, 04 Aug 2015 20:28:00 +0000

Çok uyumuşum boynum tutulmuş. Gözlerim kapalı, esen rüzgarı, mis gibi hanımeli kokusunu alıyorum ayağımın birtanesi sedirden düşmüş yerde yatan köpeğim "kumru" ya değiyor... Kumru diye köpek adımı olur dediğinizi duyar gibiyim... Kumruları izlerdim küçükken evimizin penceresinden tutundukları elektrik tellerinden aşşağıda akan hayatı serseri bir tavırla arada " üsküdara gidelim" namesiyle alaya alan tavırla izlemelerine hayran kalarak...neyse bu başka bir hikaye...ben ve küçüklüğüm... Ben ve büyüklüğüm biraz sancı çekiyor şu zamanlarda...

Kendimi zorlasam boynumun sancısından hemen sonra sedirinde sızdığım güzel yaz evimin verandasında harfi harfine saatler önce ettiğimiz kavgayıda anımsardım elbet ama içimde bir "üsküdara gidelim" alaycılığı var...

Kumru evlenirken hayatımda olmazsa olmaz diye bu evliliğin içine soktuğum tek şeydi... Beni, hayatımı o elektrik tellerindeki alaycılar gibi izleyip gözleriyle beni sevdiğini hissettiren tek canlı... Hayatıma öylesine ama bana beni kendime getirme amaçlı giren canlı...

O belkide sessizliğimle anlatabildiklerimi anlayamadığı için iletişim şeklim hırpalarcasına tartışmak olmadığı için O na ( kadına) yöneldi, kendine olmazsa olmaz edindi... "İnsanlar tercihlerini yaşarlar" dedim yüzüne hemde dümdüz içtiğim bir kaç kadeh şarap etkisi ,ufak bir itme ivmesiyle çemkirdim belkide... " şu köpeği bile benden çok önemsedin " dedi ... Evet belkide öyleydi... Bizim ilişkimizde senin hiçbir mücadeleci tarafını göremediğim için bizden çok ben i öncelik edindiğin zaman yavaş yavaş senden uzaklaştım... Denedim bekledim sen bu uzaklaşmamla mücadele et istedim ama sen mücadeleni başka bir kadına yönelmekle verdin... Biz buna tercih diyoruz... Kutsal iş yoğunluğunda yalnızlaştırılmış benin çaba beklentilerini ters kaleye doksana taktığın topla taçlandırdın...

Ağırlaştırılmış yalnızlıklarda ayrılıklar acıtmayıp bünyeyi özgür kılıyor... Sonlar hiçbir zaman güzel olmaz heleki ayrılıklarda...ıslık çaldığınızda bunu kulağınızla duyuyorsanız içinizde hesaplaşma kalmamış demektir...kalbimde bir huzur dudaklarımda tatlı bir name " üsküdara gidelim"

Ebru G.G.

Portakalmavisi - bazı ayrılıklar pek koymaz....

8 haziran bebekleri

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 02 Jul 2015 16:35:00 +0000

Cep telefonuna kılıf

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 02 Jul 2015 16:29:00 +0000

Eda uçarken

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 02 Jul 2015 16:24:00 +0000

Eda nın dişi çıktı

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Mon, 29 Jun 2015 17:37:00 +0000

Bu gün Eda nın ilk dişi çıktı. Soldaki dişi düştüğünde kırıldığından bu ilk çıkan dişi oluyor :)))...önce dişin iyice sallandığından emin oldum okadar ki bir kısmı etten ayrılmıştı bile... Eda nın eline bir buz kalıbı verip etine sürmesini söyledim. Buz sürme faslımız bitince bir bardağa su hazırladık ve elime bir pamuk alıp sayı saymasını istedim o sayı sayarken brn pamukla dişi tuttum... "Kaç demiştim "derken O cevap vermeye çalışırken dişini çektim :)))) ufak bir kanama oldu su ilr çalkaladık ve pamukla tampon yaptım...şimdi çok iyi... Darısı diğer dişlere :))))

Kadıköy İstanbul

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sat, 20 Jun 2015 15:51:00 +0000

8 Haziran doğumlu bebeklerimiz

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sat, 13 Jun 2015 09:04:00 +0000

Çatlak kurabiye

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 07 May 2015 13:20:00 +0000

Kakao krizi tutanlara güzel bir tarif..

MALZEMELER:

* Yarım su bardağı kakao

* 2 çay bardağı toz şeker

* 1 çay bardağı sıvıyağ ( fındık yağı kullandım)

* 2 yumurta

* 1 su bardağı un

* 1 tatlı kaşığı kabartma tozu

* 1 fiske tuz

* 1 çay kaşığı sıvı vanilya ya da bir paket vanilya

* kurabiyeleri bulamak için bir kase pudra şekeri

Su bardağı büyük boy 250 ml

Çay bardağı standart- küçük boy

YAPILIŞI:

- Kakao, şeker,vanilya ve sıvıyağı derin bir kasede karıştırın.

- Yumurtaları teker teker ilave ederek mikserle çırpın.

- Un, kabartma tozu ve tuzu da ilave edip karıştırın. Hamurun kıvamı hafif ele yapışacak şekilde olacak. Hamurun üzerini strech filmle örtüp buzdolabına kaldırın. buzdolabında en az 4 saat bekletin.

- Tepsiye yağlı kağıt serin. Fırını 160 derece ısıtın.

- Hamurdan tatlı kaşığı dolusu parçalar koparın. elinizle hızlıca yuvarlayıp pudra şekeri bulunan kaseye koyup kaseyi sallayarak her tarafını pudra şekerine bulayıp tepsiye dizin. Üzerlerine bastırmayın, yuvarlak toplar olsun. Hamura şekil verirken biraz elinize bulaşabilir. Arada bir yıkarsanız daha kolay çalışabilirsiniz. Çalışamayacak kadar cıvıksa çok az un koyabilirsiniz.

- Önceden ısıtılmış fırında 10-12 dakika pişirin. Daha uzun tutmayın kuruyup sertleşebilirler.

Eda ya çanta ördüm

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sat, 02 May 2015 16:55:00 +0000

Eda ve ben renkleri sevince işte ortaya çıkan :)))

Süs örgü

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 23 Apr 2015 09:47:00 +0000

Kız bebek battaniyesi

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Thu, 23 Apr 2015 09:46:00 +0000

Yaparken epey vaktimi alan bu güzel battaniye iş seyre gelince o yorgunluğumu yok etti...

Var mı daha güzelleri :)))

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Tue, 24 Feb 2015 19:18:00 +0000

Mavili nin bebekleri oldu...

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sun, 22 Feb 2015 16:13:00 +0000

8 Şubat 2015 saat 18:30 da başlayan doğum 20:30 da sonlandı...Doğum yaptığı yerde mumlar yakıp elimden geldiğince yardımcı olmaya çalıştım...Tam altı yavrumuz oldu.Son doğan bebeğin plesentası henüz içindeyken kordonu kopardığından o bebek başaşağı gelmediği için ciğerindeki su boşalmadığı için sadece üçgün yaşayabildi...Bebeklerin 10 cu günde gözleri açılmaya ve kendilerini yalar gibi hareketler yapması beni benden alıyor...İşte bebeklerimiz...

Martılar

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sun, 22 Feb 2015 15:46:00 +0000

Ölünce dedim martı olacağım...Neden? dedi merakla ..".Kızdığım insanların arabalarına pisleyeceğim ..."...Kocaman kalabalıklarda kanat çırpacağım canım çekecek adaya uçacağım, belki Eminönü vapurunun peşine takılacağım ve belki yan gelip Haydarpaşa Garının çatısında yatacağım ama illaki uyuz olduklarımın arabasına pisleyeceğim...

"Maldan, mülkten daha çok sanata ve düşünceye önem veren herkesle uçacağımda o yüzden" dedim...En güzel kahkahaları atacağım İstanbul semalarında ve sen bileceksin ki ben en mutlu olduğum yerdeyim...Deniz manzaralı göklerde grin ifade simgesi....

Martı seven Ebru

Özgecan yürek yarası

noreply@blogger.com (My little Montenegro) — Sun, 15 Feb 2015 18:55:00 +0000

Güpegündüz olması ne farkeder İstanbul un orta yerinde Kadıköyün göbeğinde nekadar idealist bir kadın olursan ol beş yaşında çocuğunun eline öyle bir yapışıyorsun ki ne çocuk anlıyor bu kıskacın sebebini ne de sen kendine yakıştırıyorsun ama doğal olmayan hayat süreci maalesef bizi buna itiyor.Kocaman gözleri ile bakıyor kızım yüzüme " ben yapabilirim anne","ben kendim yürüyebilirim anne " ...Evet herşeyi elbette kendin yapabilirsin ama kendi tekelinde olmadan birileri izin verdiği müddetçe özgürsün bu ülkede...

Senelerce başım önüme eğik yürümemle mücadele ettim ben.Dünyanın hangi şehrinde kızlar buna zorlanıyor...Üst katımızdaki ailenin kızları okula gidip gelirken önünden geçtiği televizyon tamircisi dul bir adam musallat olmuş.Neymiş kız fizik olarak büyük gösteriyormuş.Apar topar evlendirdiler liseden sonra.Neymiş başına bir fenalık gelmesinmiş...Küçücük bir kızdım zaten askeri ortamda yetişmenin getirdiği kendini erkek sanmalardan ki sünnet olacağımı ve askere gideceğimi sanırdım bu kızların başına fenalık gelmesi olayını pek kavrayamamıştım...Sanırım ilk öğrendiğim önüne bakarak yürümek, sokakta sakız çiğnememek , saçların uzunsa salık dolanmamak, sallanan, parlayan takılar takmamak...Sonunda ergenliğe girdiğim zamanları anımsıyorum bedenim bir günah tüneline sürükleniyor gibiydi...Oysa dün kısa pantolon ayağımda spor ayakkabılar başımda kepim bisiklete binip dolanıyordum...

Babamın asker olması bir yana İstanbul Fatih Karagümrük te yetişmiş olmasıda işin içine girince babasıyla güreş müsbakalırına , vizyona giren boksörlü filimlere giden, çok afedersiniz erkek gibi kamet getirip namaz kılmaya kadar uzanan bir erkek gibi yetiştirilme durumum oldu...Aslında babamı anlıyorum bu ülkede ancak erkek gibi davranırsam daha güçlü olacağımı düşünüyordu sanırım...Aslında bir anne hiçbirşeyden tiksinmez, herşeyi öğrenmelidir diye nerde kimin yarası varsa pansuman yaptırtıp bu gün gözüm kapalı çocuklarımla ilgili herşeyi tekbaşıma halletmemede temel oluşturmuş...

Bu ülkede maalesef yüreği dağlayan Özgecan olayında da anladığımız üzere kız çocukları çok daha fazla özenle yetiştirilmeli...Peki biz aşırı korumacı davranırken onların özgüven gelişimi ne olacak...

Yapılması gerekenler bellidir.Eğitimde devrimle dört koldan işe başlanmalı ....Bilinçli salaklaştırılan bu toplum artık uyandırılmalıdır...Sosyal hakları öğretilmeli ve dinin hiçbir parti tekelinde olmadığı , yönetim sistemimizde vaad edilip verilen gibi gösterilen şeylerin aslında sosyal hakları olduğu öğretilmelidir...

Kadın cinayetleri, genç kız cinayetleri, çocuk cinayetleri derken olay yeni doğan kız çocuklarının yokedilmesi boyutuna gelecek diye endişelenmemek elde değil...

Özgecan a yapılanlar bir insanlık vahşetidir...Hiç bir hayvan içgüdüsel bile bukadar vahşi olamaz ki bunu birde beyni olduğunu düşündüğümüz canlı yapıyor...

İdam kararının tek partili bir dönemde çıkarılması taraftarı değilim yapılması gereken bu adamların hadım edilmesidir diye düşünüyorum...

Allah sana rahmet eylesin güzel kız, mekanın cennet ruhun şadolsun...Anneciğin ve babacığının kursaklarında kalan hayatla nasıl yaşayacaklarını bilemiyorum ama kendi yavrum için daha güvenli bir ülke istiyorum..

Portakalmavisi kabus zamanları...