potpouri

Προσδοκίες γονέων και εφηβικά όνειρα

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 10 Mar 2010 12:25:00 +0000

Προσδοκίες γονέων και εφηβικά όνειρα: Τι γίνεται όταν δεν συμφωνούν;
Γράφει η Κούτρη Ιφιγένεια, Κλινική ψυχολόγος, MSc, Επιστημονική υπεύθυνη του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Ενηλίκων Λαμίας

Ποιες είναι οι προσδοκίες των γονέων: Γνωρίζετε, ότι το παιδί σας το έχετε γεννήσει στο μυαλό σας πολύ καιρό πριν γεννηθεί στην πραγματικότητα. Το έχετε φανταστεί, το έχετε ονειρευτεί και καθώς το περιμένετε να γεννηθεί, περιμένετε να γεννηθούν μαζί του και όλα αυτά που επιθυμείτε να έχει (ικανότητες, δεξιότητες, εμφάνιση κ.τ.λ.). Οι προσδοκίες των γονέων για τα παιδιά τους αφού γεννηθούν και μετά, αφορούν κυρίως δύο τομείς: τη συμπεριφορά (δηλαδή «πώς θέλω το παιδί μου να συμπεριφέρεται σε μένα και στους άλλους») και την εξέλιξή του όσον αφορά την επαγγελματική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση (δηλαδή «τι επάγγελμα θέλω να κάνει το παιδί μου», «σε ποια κοινωνική τάξη θέλω να είναι», «σε ποια οικονομική κατάσταση πιστεύω ότι θα είναι» κτλ.)

Ποια είναι τα εφηβικά όνειρα: Τα όνειρα των εφήβων πετάνε πολύ πιο ψηλά από την πραγματικότητα. Γεννιούνται από τη στιγμή που οι έφηβοι αισθάνονται και καταλαβαίνουν τον εαυτό τους. Τα όνειρα πηγαίνουν «παρέα» με την τάση των νέων για ελευθερία, για ανεξαρτησία και αυτονομία, και για αλλαγές. Στους εφήβους τα όνειρα είναι μεγαλόπνοα, και καλά κάνουν και είναι έτσι, και τα αισθάνονται μοναδικά και ολοκληρωτικά δικά τους. Τα όνειρά τους δεν είναι όνειρα κανενός άλλου και αυτό τους αρέσει ιδιαίτερα. Πολλές φορές η ονειροπόληση φαίνεται να είναι και η πιο ευχάριστη ενασχόλησή τους.

Είναι σίγουρο ότι πολλές φορές οι γονείς παλεύουν μέσα τους καθώς σκέφτονται τη δική τους επιθυμία για την προσωπικότητα, τη συμπεριφορά και το μέλλον των παιδιών τους και την επιθυμία των παιδιών για το πώς θέλουν εκείνα να ζήσουν τη ζωή τους, πώς θέλουν να συμπεριφερθούν και το ποιοι θέλουν να είναι.

Για τα παιδιά, ο κύριος αγώνας μέσα τους είναι ανάμεσα στο να γίνουν το «καλό» παιδί των γονιών ή να γίνουν το παιδί στο οποίο τα ίδια νιώθουν άνετα και καλά. Και βέβαια αυτό το δίλημμα φέρνει στο παιδί χιλιάδες άλλα διλήμματα όπως: να ακολουθήσω το επάγγελμα που θέλει η μαμά και ο μπαμπάς ή το επάγγελμα που εγώ νιώθω ότι μου αρέσει να κάνω; Να αναζητήσω έναν φίλο που θα αρέσει στους γονείς μου ή να επιλέξω τον φίλο με τον οποίο νιώθω εγώ ότι ταιριάζω καλύτερα; Μέχρι και πιο απλά διλήμματα: να φορέσω αυτό που θα μου διαλέξει η μαμά ή να φορέσω κάτι που νομίζω εγώ ότι μου πάει;

ΠΩΣ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ;

ΑΜΕΣΑ : Πολλές φορές οι γονείς λένε άμεσα στο παιδί πως θα προτιμούσαν να συμπεριφέρεται ή τι επάγγελμα θα ήθελαν να κάνει.

ΕΜΜΕΣΑ: Πολλές φορές η επιθυμία γίνεται αντιληπτή ακόμη και χωρίς να μιλήσεις. Ένα παιδί που «διαβάζει» τα μάτια των γονιών του, ξέρει ακριβώς τι επιθυμούν από αυτό ακόμη και αν το στόμα των γονιών λέει ακριβώς τα αντίθετα λόγια ή δεν λέει τίποτα. Ένα σχόλιο όπως «δεν με πειράζει που διάλεξες αυτό» μπορεί να ειπωθεί τόσο θυμωμένα που να λέει ακριβώς το αντίθετο: ότι «δεν περίμενα ποτέ να επιλέξεις αυτό αφού ξέρεις ότι δεν μου αρέσει». Και τα παιδιά θέλουν τόσο πολύ να έχουν την αγάπη των γονιών τους ! Ενώ ξέρουν ότι θέλουν και αυτό που θέλουν οι ίδιοι.

Ο έμμεσος τρόπος της μετάδοσης των μηνυμάτων από τους γονείς στα παιδιά είναι ίσως και ο πιο ισχυρός. Οι γονείς μπορεί να μην εκφράσουν την επιθυμία τους αλλά να μην ενισχύσουν και την επιθυμία του παιδιού, οπότε το παιδί νιώθει ότι αυτό που θέλει δεν είναι αρεστό στους γονείς. Εξάλλου, έχοντας ακούσει τις συζητήσεις των γονιών του με άλλους, το παιδί γνωρίζει τις απόψεις της μαμάς και του μπαμπά για το καλό, το αρεστό, το ηθικό. Από την άλλη, το ίδιο το παιδί είναι μέλος μιας ευρύτερης κοινότητας, και γνωρίζει και το ίδιο τι είναι αρεστό στην κοινότητα και πως αποκτώντας αυτό θα έκανε και τους γονείς του περήφανους στην κοινότητα.

Ένας άλλος έμμεσος τρόπος να ελέγξουν οι γονείς τη ζωή του παιδιού και να την κατευθύνουν εκεί που θέλουν είναι η υπερπροστασία. Αυτό που λέμε: «θα επιλέξω εγώ το καλύτερο για σένα». Αυτό φυσικά ενισχύεται και από την τρομοκρατία που κυριαρχεί στη μετάδοση πληροφοριών και ενισχύει τους φόβους των γονιών για το αβέβαιο και σκοτεινό μέλλον των παιδιών τους. Σκέφτονται οι γονείς: «Πως θα τα βγάλουν πέρα μόνα τους;» «Αυτά ακόμη δεν ξέρουν τίποτα από τη ζωή, πώς θα επιλέξουν το σωστό;». ‘Έτσι, προτιμούν εκείνοι να επιλέγουν και να παίρνουν την ευθύνη για τη ζωή των παιδιών.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΣ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Οι προσδοκίες και οι επιθυμίες των γονιών για τα παιδιά τους είναι καλό να υπάρχουν και βοηθά στην ψυχολογική ανάπτυξη του παιδιού όταν περνούν στο παιδί το μήνυμα ότι ο γονιός πιστεύει σ’ αυτό και στις δυνάμεις του και ότι και ο ίδιος θα ενθαρρύνει το παιδί να κυνηγήσει τα όνειρά του.

Όταν οι επιθυμίες των γονιών συμβαδίζουν με τις επιθυμίες των παιδιών δεν τίθεται και μεγάλο ζήτημα, εκτός από το ότι το παιδί, ακόμη και έτσι, θέλει να νιώθει ότι επιλέγει κάτι γιατί θέλει το ίδιο να το επιλέξει και όχι γιατί αρέσει στο γονιό (άσχετα αν θα ικανοποιήσει και τους γονείς του με αυτό).

Όταν όμως οι επιθυμίες ή οι προσδοκίες των γονιών δεν συνάδουν με τα όνειρα των παιδιών τους, τότε υπάρχει σύγκρουση για την ψυχή του εφήβου.

Η καταπίεση και η επιβολή απόψεων οδηγεί είτε σε παθητικούς χαρακτήρες, είτε σε αντιδράσεις που φτάνουν στα άκρα ανάλογα με τα άκρα της καταπίεσης.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΠΑΘΗΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ: όταν για διάφορους λόγους και με διάφορες δικαιολογίες, το παιδί κάνει πάντα αυτό που θέλουν οι γονείς, τότε καταλήγει να μην έχει ποτέ δικές του πρωτοβουλίες, να είναι αποθαρρυμένο και με ελάχιστη αυτοπεποίθηση , αφού ποτέ δεν είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει αυτά που το ίδιο επιθυμούσε να κάνει. Η επιτυχία και η αναγνώριση εξαρτώνται μόνο από το γονέα και όχι από τη δική του ικανοποίηση. Κανείς δεν χάρηκε τη ζωή του όταν ο τρόπος που έπρεπε να τη ζήσει του επιβλήθηκε από κάποιον άλλον. Η ικανοποίηση των γονιών δίνει χαρά στο παιδί, αλλά είναι αυτό αρκετό ή είναι καλό να γίνεται σε όλη μας τη ζωή; Οι συνέπειες μιας τέτοιας λειτουργίας θα συνοδεύουν το παιδί σας σε όλη του τη ζωή, καθώς πάντα θα επαναλαμβάνει αυτό που έμαθε, δηλαδή ότι το ίδιο δεν έχει καμία αξία και οι επιθυμίες του δεν έχουν καμία αξία. Σκεφτείτε την κόρη σας ή τον γιο σας σαν ένα άτομο που θα καταπιέζει τα όνειρά του και θα ακολουθεί πάντα τις επιθυμίες των άλλων, γιατί αυτό του μαθαίνετε έμμεσα όταν του ζητάτε να ικανοποιήσει τις δικές σας επιθυμίες.

Πολλές φορές οι γονείς εκφράζουν την εξής αντίφαση: ενώ παραπονιούνται που τα παιδιά τους είναι αντιδραστικά απέναντί τους, ταυτόχρονα λένε «μου αρέσει που ο γιος μου ή η κόρη μου διεκδικεί το δίκιο του και δεν ντρέπεται να μιλήσει» και καμαρώνουν για τα παιδιά τους. Άρα; Θέλουμε το παιδί διεκδικητικό απέναντι στους άλλους και υπάκουο σε μας; Δεν συμβαδίζουν και πολύ αυτά τα δύο.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΑΚΡΑΙΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ: Το παιδί μπορεί να αντιδράσει στην πίεση και στην επιβολή της επιθυμίας των γονιών με ακραίο τρόπο. Δηλαδή όχι μόνο να μην υπακούσει, αλλά να κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που θέλουν οι γονείς του και ακόμη χειρότερα. Μπορεί να εκτονώσει τα νεύρα και το θυμό είτε λεκτικά, είτε και χρησιμοποιώντας βία προς τους γονείς ή και προς τρίτους. Μπορεί ακόμη και η καταπίεση που δεν αντέχει να τον οδηγήσει να εγκαταλείψει το σπίτι του.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Τι θα γίνει με τις επιθυμίες των γονιών; Εκεί ο καθένας έχει να παλέψει με τον εαυτό του. Είναι μια σκληρή δουλειά, αλλά ο καθένας θα πρέπει να αναστοχαστεί το «γιατί». Γιατί θέλω τα παιδιά μου να μη μου φέρνουν αντιρρήσεις; Γιατί πρέπει τα παιδιά μου να κάνουν αυτό που θέλω εγώ; Γιατί θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν όπως δεν έζησα εγώ; Ίσως είναι μια ανακούφιση για έναν γονιό να ξέρει ότι το παιδί του θα κατακτήσει ό,τι δεν κατέκτησαν αυτοί και αισθάνονται ότι θα υπάρξει μια συνέχεια τους στο χρόνο μέσω των παιδιών τους. Ίσως νιώσουν ότι θα καμαρώσουν με περηφάνια στους συγγενείς για τα παιδιά τους που τους ξεπέρασαν. Οι γονείς όμως είναι υποχρεωμένοι να «πενθήσουν «τη δικής τους εφηβεία και ό,τι εκείνοι δεν έζησαν ή δεν πρόλαβαν να κατακτήσουν. Κάτι τέτοιο θα ανακούφιζε και τους ίδιους καθώς δεν ωφελεί να μένουμε «κολλημένοι» σε κάτι που δεν μας δόθηκε στο παρελθόν. Πρέπει να κοιτάμε και να ευχαριστιόμαστε το τι έχουμε σήμερα. Οι γονείς πρέπει ακόμη να δεχτούν το γεγονός ότι δεν είναι πια «αυθεντίες» για τα παιδιά τους με τον τρόπο που ήταν , όταν εκείνα πήγαιναν ακόμη στο Δημοτικό. Όσο για τις ανησυχίες που νιώθουν για τα παιδιά τους και την αγωνία τους για το «αν θα τα καταφέρουν μόνα τους», είναι πολύ πιο σημαντικό να μάθουμε στο παιδί τον τρόπο να παλεύει αυτό που δεν του έρχεται όπως το περιμένει, παρά να εξασφαλίζουμε στο παιδί την καλή πορεία όλων των θεμάτων στη ζωή. Έτσι, η μεγαλύτερη προσδοκία που θα μπορούσαν να έχουν οι γονείς από τα παιδιά τους είναι να ζήσουν ευτυχισμένα σύμφωνα με αυτό που προστάζει η ψυχή τους.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τα παιδιά θα ακούσουν τους γονείς τους, αλλά δεν είναι ανάγκη να τους υπακούσουν τυφλά. Οι επιλογές τους για τη ζωή, θα τους ακολουθούν μια ζωή, οπότε πρέπει να τους ταιριάζουν. Γιατί όσο κι αν θέλουν να κάνουν αυτό που θα άρεσε στη μαμά και στον μπαμπά, στην πραγματικότητα η μαμά και ο μπαμπάς δεν θα είναι αυτοί που θα το ζήσουν. Για να καταλάβουμε τι λέμε δηλαδή, αν για παράδειγμα, επιλέξω να γίνω δικηγόρος γιατί ήταν και ο πατέρας μου, αλλά εμένα μου αρέσει να γίνω τεχνικός υπολογιστών και μισώ τη νομική τι γίνεται; Σκεφτείτε τον εαυτό σας κάθε μέρα επί πολλά χρόνια να πηγαίνει για δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο το οποίο θα είναι δικό σας, έχει το δικό σας όνομα στην πόρτα και ο μπαμπάς, που το επιθυμούσε για σας, ποτέ δεν θα έρθει να σας αντικαταστήσει. Θα το αντέξετε; Με αυτό θέλω να τονίσω πόσο σημαντικές είναι κάποιες επιλογές για τη ζωή μας και ότι μόνο σοβαρά πρέπει να τις σκεπτόμαστε. Βέβαια πολλές φορές άλλοι παράγοντες περιορίζουν στις επιλογές μας (π.χ. το οικονομικό) και πρέπει να κάνουμε κάποιες υποχωρήσεις. Τότε καλό είναι να φροντίζουμε οι υποχωρήσεις που κάνουμε σε σχέση με αυτό που πραγματικά θέλουμε να είναι όσο γίνεται μικρότερες και να μην εγκαταλείψουμε εντελώς την επιθυμία μας.

Το δασάκι μας

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Mon, 01 Mar 2010 17:59:00 +0000

Υλικά δάχτυλο μπογιές , άσπρο κανσον , βούρτσα σφουγγάρι
Εμείς σκεδάζουμε τα δέντρα και το παιδί τα χρωματίζει
Ακολουθείστε τις εικόνες

Στρες και παιδί

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Mon, 01 Mar 2010 17:47:00 +0000

Πολλές φορές οι ενήλικες έχουμε την τάση να πιστεύουμε ότι τα παιδιά ζουν σ’ έναν κόσμο ανέμελο, απαλλαγμένο από άγχος και στενοχώριες. Στην πραγματικότητα όμως συμβαίνει το αντίθετο.

Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά νιώθουν συχνά άγχος και ανησυχία για πολλούς λόγους, άλλα λιγότερο κι άλλα περισσότερο….

Το στρες επηρεάζει κάθε άτομο που νιώθει ότι το βαραίνουν πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξει ή καταστάσεις τις οποίες δυσκολεύεται να διαχειριστεί. Από αυτό το βίωμα δεν εξαιρούνται τα παιδιά.

Για παράδειγμα, ένα δίχρονο παιδί μπορεί να είναι αγχωμένο κι ανήσυχο επειδή ο άνθρωπος που χρειάζεται για να νιώσει ήρεμα κι ευχάριστα – η μητέρα ή ο πατέρας του – δεν βρίσκεται, όσο θα ήθελε, κοντά του. Σε παιδιά προσχολικής ηλικίας η απομάκρυνση από τους γονείς είναι η σημαντικότερη αιτία άγχους κι εκνευρισμού. Όσο μικρότερο σε ηλικία είναι το παιδί τόσο ισχυρότερη είναι και η επίδραση του αποχωρισμού από τους γονείς του.

Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι σχολικές απαιτήσεις (από το δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) και οι κοινωνικές πιέσεις – ιδιαίτερα η ανάγκη του παιδιού να ενσωματωθεί με επιτυχία στην ομάδα των συνομηλίκων του – γίνονται πηγές έντονου άγχους. Επιπλέον, πολύ συχνά, ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι γονείς συμβαίνει να προκαλούν άγχος στα παιδιά τους χωρίς να το καταλαβαίνουν.

Για παράδειγμα, γονείς οι οποίοι είναι επιτυχημένοι σε κάποιους τομείς της ζωής τους συχνά έχουν - χωρίς οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν – υψηλές προσδοκίες από τα παιδιά τους. Αυτά όμως τα παιδιά που τυχαίνει να μην έχουν ούτε τα κίνητρα, ούτε τις ικανότητες για υψηλά επιτεύγματα κι επιδόσεις αντίστοιχες με αυτές των γονιών τους συχνά καταλήγουν να νιώθουν απογοητευμένα από τον εαυτό τους και τη ζωή γενικότερα.

Η ένταση και το είδος του στρες που βιώνει το παιδί σας έχει να κάνει και με άλλους παράγοντες. Σκεφτείτε: σας ακούει συχνά το παιδί σας να συζητάτε για προβλήματα που σας βασανίζουν στο χώρο της δουλειά σας, να ανησυχείτε για την αρρώστια κάποιου συγγενή ή να μαλώνετε με το/τη σύντροφό σας για οικονομικά θέματα;

Οι γονείς πρέπει να είναι προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο συζητούν τέτοια θέματα μπροστά στα παιδιά τους, γιατί είναι πιθανό τα παιδιά να υιοθετούν και τελικά να «φορτώνονται» τις ανησυχίες των γονιών τους, με αποτέλεσμα να αγχώνονται τα ίδια γι’ αυτές.

Επίσης, κάποιοι καταστάσεις που μπορεί να περιπλέξουν τα πράγματα είναι μια ασθένεια ή ένα διαζύγιο.

Όταν προστίθενται κάτι τέτοιο στις πιέσεις που το παιδί ήδη αντιμετωπίζει καθημερινά, τότε το στρες γίνεται πιο έντονο κι επώδυνο. Ακόμη και το πιο ανώδυνο και συναινετικό διαζύγιο είναι μια δύσκολη εμπειρία για τα παιδιά. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος μπορεί τα παιδιά να νιώσουν την ανάγκη να στηρίζονται περισσότερο στον εαυτό τους, αφού το βασικό σύστημα που μέχρι τώρα τους παρείχε ασφάλεια – οι γονείς τους – απειλείται με διάλυση. Οι γονείς που βρίσκονται σε διάσταση ή έχουν χωρίσει δεν πρέπει ποτέ να ωθούν τα παιδιά τους να διαλέξουν τη μία ή την άλλη πλευρά ή ακόμη να σχολιάζουν αρνητικά μπροστά στα παιδιά τους τον άλλο γονιό. Αντιθέτως, πρέπει πάντα οι ενέργειές τους να έχουν ως τελικό στόχο αυτό που μακροπρόθεσμα ωφελεί το παιδί τους.
Πώς θα καταλάβετε εάν το παιδί σας είναι αγχωμένο;

Δεν είναι πάντα εύκολο να διακρίνετε πότε το παιδί σας βιώνει έντονο άγχος. Βραχυπρόθεσμες αλλαγές στη συμπεριφορά του παιδιού, όπως τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεσή του, η ξαφνική κι έντονη κινητικότητα, η επιθετικότητα, οι αλλαγές στον τρόπο και τις ώρες που κοιμάται, το «βρέξιμο» του κρεβατιού του μπορεί να είναι σημάδια έντονου στρες. Κάποια παιδιά όταν διακατέχονται από στρες παρουσιάζουν και σωματικές ενοχλήσεις, όπως είναι οι επίμονοι στομαχόπονοι και οι πονοκέφαλοι. Άλλα έχουν δυσκολία στο να συγκεντρωθούν ή να ολοκληρώσουν τις εργασίες του σχολείου. Ενώ άλλα κλείνονται στον εαυτό τους και περνούν τον περισσότερο χρόνο τους μόνα τους παρά με κάποια παρέα.

Τα πιο μικρά παιδάκια αντιδρούν στο στρες ρουφώντας τον αντίχειρά τους, παίζοντας επίμονα με τα μαλλιά τους ή σκαλίζοντας τη μύτη τους. Κάποια άλλα μπορεί να αρχίσουν να λένε ψέματα, να φέρονται ατίθασα κι εριστικά ή να εναντιώνονται στην εξουσία.
Πώς θα βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το στρες;

Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το στρες είναι, καταρχάς, να δημιουργήσετε στο παιδί σας τις απαραίτητες προϋποθέσεις για έναν δυνατό και υγιή οργανισμό. Η επαρκής ξεκούραση και η καλή διατροφή θα ενισχύσουν τις φυσικές άμυνες του παιδιού στην αντιμετώπιση του άγχους. Εξίσου σημαντική είναι η κατάλληλη συμπεριφορά, η επικοινωνία και η ενασχόληση του γονιού με το παιδί.

Μάθετε να περνάτε χρόνο με το παιδί σας καθημερινά. Όταν καταλάβετε ότι θέλει να σας μιλήσει ή απλά θέλει να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με σας, μη χάνετε ευκαιρία να του δείξετε ότι είστε διαθέσιμοι. Σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν βρίσκεται το παιδί σας ο ποιοτικός χρόνος που περνάτε μαζί του είναι πολύ σημαντικός τόσο για το ίδιο όσο και για την σχέση του μαζί σας. Είναι σίγουρα δύσκολο για πολλούς από σας, όταν επιστρέφετε στο σπίτι από τη δουλειά, να καθίσετε στο πάτωμα και να παίξετε με το παιδί σας ή απλά να μιλήσετε μαζί του. Πρέπει να γνωρίζετε όμως πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το παιδί σας να αφιερώνεται έστω και λίγο χρόνο μαζί του καθημερινά, για να του δείχνετε με ό,τι μέσα έχετε στη διάθεσή σας (π.χ. το παιχνίδι, τη ζωγραφική, τη συζήτηση) ότι είναι για σας ένα πολύ σημαντικό άτομο.

* Βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το άγχος του συζητώντας μαζί του για τους λόγους που μπορεί να το προκαλούν. Από τη μεταξύ σας συζήτηση μπορεί να προκύψουν κάποιες καινούργιες ιδέες και λύσεις. Μπορείτε να δημιουργήσετε αντίστοιχες ευκαιρίες συζητώντας με άλλους γονείς ή εκπαιδευτικούς, αναπτύσσοντας μαζί με το παιδί ένα πλάνο για σωματική άσκηση, ή κρατώντας ημερολόγιο.

* Μπορείτε επίσης να βοηθήσετε το παιδί σας ενημερώνοντας το και προετοιμάζοντας το έδαφος για καταστάσεις που ενδεχομένως του δημιουργούν άγχος. Για παράδειγμα, φροντίστε να γνωρίζει το παιδί σας αρκετό καιρό πριν για το ραντεβού που έχει με το γιατρό και συζητείστε μαζί του για το τι πρόκειται να συμβεί εκεί.

* Να θυμάστε ότι το να αισθάνεται κανείς άγχος είναι φυσιολογικό. Πέστε στο παιδί σας ότι είναι απολύτως φυσικό να νιώθει κάποιες φορές μοναξιά, φόβο ή θυμό. Είναι καλό να ακούει από σας ότι και οι άλλοι άνθρωποι θα αισθάνονταν το ίδιο εάν βρίσκονταν στη δικιά του θέση.

Είναι βέβαιο ότι οι περισσότεροι από σας έχετε ως γονείς τις απαραίτητες δεξιότητες ώστε να χειριστείτε το στρες του παιδιού σας με σύνεση κι ενδιαφέρον. Παρόλα αυτά θα χρειαστείτε τη βοήθεια του ειδικού, όταν παρατηρήσετε ότι κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού σας επιμένει για αρκετό χρονικό διάστημα, ή όταν δυσκολεύεστε εσείς οι ίδιοι να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα μολονότι έχετε προσπαθήσει επανειλημμένα

Εκτυπώστε μάσκες

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 10 Feb 2010 12:06:00 +0000

Εκτυποστε φυλλα εργασιας

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 10 Feb 2010 12:00:00 +0000

Pretend Play : Make Cupcakes!

Παιδικά τραγούδια

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Mon, 08 Feb 2010 12:36:00 +0000

Κατεβάστε τραγούδια για τα παιδιά σας
Από εδώ

Παιδί και μουσείο

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Mon, 08 Feb 2010 12:20:00 +0000

Συνέντευξη με την μουσειοπαιδαγωγό Μαρία Αγγελή

Συναντήσαμε την επιμελήτρια τέχνης και μουσειοπαιδαγωγό κυρία Μαρία Αγγελή η οποία συντονίζει πολλές εικαστικές συναντήσεις για παιδιά σε χώρους τέχνης ή μουσεία.

Μέσα από την εμπειρία και τις γνώσεις της πως βλέπει την ελληνική πραγματικότητα σε σχέση με τα μουσεία και το κατά πόσο φιλικά είναι στα παιδιά; Υπάρχουν εκπαιδευτικά προγράμματα, άνθρωποι καταρτισμένοι και χώροι με ενδιαφέρον;

Το Μουσείο ίσως είναι μια έννοια που στη συνείδηση των παιδιών είναι κάπως βαρετή. Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι συμβαίνει αυτό;

Λίγες είναι οι περιπτώσεις που τα παιδιά γνωρίζουν με πληρότητα και ακρίβεια τι είναι ένα μουσείο. Ακόμη και παιδιά που έχουν επισκεφθεί μουσειακούς χώρους και αίθουσες τέχνης δεν έχουν κατανοήσει, νιώσει την αποστολή του.

Συχνά οι ενήλικες κατατάσσουν την προσφορά των μουσειακών χώρων σε χαμηλή θέση σε σχέση με τις προτεραιότητες τις δικές τους και των ανθρώπων κοντά τους. Κατά συνέπεια, η παρουσίαση της έννοιας του μουσείου σε ένα παιδί δε γίνεται από την πλευρά τους με εμβάθυνση, πόσο μάλλον με ενδιαφέρον και αγάπη.

Αγνοούνται συχνά επίσης σημαντικά ‘δώρα’, γνωστικά, πνευματικά, ψυχικά, … που δίνει μία επίσκεψη ή ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα εκεί, μια και οι άνθρωποι δεν έχουν δώσει ή αποφεύγουν να δώσουν την ευκαιρία στον εαυτό τους για επαφή με συλλογές, εκθέματα και το χώρο μουσείων ή τουλάχιστον να είναι ‘ανοικτοί’ στο ενδεχόμενο είσπραξης ‘δώρων’ μέσα από προσωπικές ανακαλύψεις.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι άνθρωποι που είναι κοντά στα παιδιά καλούνται να παρουσιάσουν την έννοια και αποστολή του μουσείου, του χώρου τέχνης, με τρόπο σαφή και δημιουργικό. Οποιαδήποτε ωραιοποιημένη παρουσίασή του θα αποκαλυφθεί στο μέλλον και το παιδί τότε ίσως απορρίψει το χώρο τέχνης, μια και κάθε δυνάμει σχέση μαζί του ξεκίνησε με ένα ή περισσότερα ψέματα.

Τα προφίλ των μουσείων επίσης επηρεάζουν τη γνώμη του παιδιού για αυτά. Όταν, για παράδειγμα, μια δική τους επίσκεψη τα έχει φορτώσει στο παρελθόν με πληροφορίες, πολλές από τις οποίες ακατανόητες ή μακριά από τη ζωή τους, το παιδί καταχωρεί το μουσείο στους βαρετούς χώρους ή τουλάχιστον στους χώρους που δεν το αφορούν.

Η θετική, υγιής σύνδεση του μουσείου με το παιδί προϋποθέτει εμπνευσμένη προσέγγιση, είτε μέσα από το μουσειοπαιδαγωγικό πρόγραμμα του ίδιου του χώρου, είτε από το σχέδιο δράσης και μάθησης που θα έχει εκπονήσει με αγάπη και έμπνευση ο/η εκπαιδευτικός του σχολείου, είτε από το κλίμα (προετοιμασία, παιχνίδια, ερωτήματα…) που καλλιεργεί ο γονέας/κηδεμόνας κάθε φορά πριν και μετά την επίσκεψη.

Από τη στιγμή που θα γίνει συνείδηση η σύνδεση του μουσείου με την καθημερινή ζωή, το μουσείο μπορεί να λάβει όμορφη θέση στη ζωή ενός παιδιού, ακόμη και αν τα εκθέματα είναι δύσκολα ή ‘ακατάλληλα’ ή ‘επικίνδυνα’.

Ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα μουσείο δεν έχει ακόμη εξελιχθεί σε ζωντανό οργανισμό που αναπνέει στην κοινωνία όπου ανήκει, με ευθύνη, η εμπνευσμένη προσέγγισή του μπορεί να αλλάξει την εικόνα του ως αποθήκης έργων και παρελθόντος σε χώρο ζωής, σκέψης, δράσης, ψυχαγωγίας, προβληματισμού, μοιράσματος. Συνειδητοποιημένοι και εμπνευσμένοι άνθρωποι στη διοίκηση και στο προσωπικό μπορούν να συνδράμουν σημαντικά σε αυτό το σκοπό.

Υπάρχει κατάλληλη ηλικία για να επισκεφτεί ένα παιδί ένα μουσείο; Ποια είναι αυτή;

Όλες οι ηλικίες είναι κατάλληλες ή θα έπρεπε να είναι κατάλληλες για τις μουσειακές εκθέσεις. Αυτό συμβαίνει ακόμη και για εκθέσεις όπου τίθενται θέματα ηθικής ή δυσκολίας κατανόησης, ακόμη και από το προσωπικό του μουσείου. Ο άνθρωπος που θα φέρει το παιδί στον κόσμο του μουσείου μπορεί να κάνει την αλλαγή, την οποιαδήποτε θετική ανατροπή και καλείται να συνειδητοποιήσει το βάρος του ρόλου του, ειδικά στις ‘δύσκολες’ εκθέσεις.

Η παράμετρος «ηλικία» έχει να κάνει με τον όγκο των ερεθισμάτων και την προσέγγιση των ενοτήτων, εκθεμάτων, αιθουσών των συλλογών…

Έργα τέχνης, φωτογραφίες, αρχαιολογικά ευρήματα. Τι είναι αυτό που πιστεύετε ότι αρέσει περισσότερο στα παιδιά;

Το υλικό του μουσείου είναι η αφετηρία για ‘διαδρομές’ στο παιδί και στον ενήλικα. Η παρουσίαση αυτών των διαδρομών, το περιεχόμενό τους, το υλικό τους, η συνύπαρξή τους στο χώρο, η ίδια η επιμέλεια της έκθεσης, ακόμη και ο αρχιτεκτονικός χώρος του μουσείου μπορούν να επηρεάσουν τις προτιμήσεις μας. Συχνά η μουσειολογική παρουσίαση αρχαιοτήτων και το ανάλογο εκπαιδευτικό πρόγραμμα απέχουν από τα ενδιαφέροντα των παιδιών ή τουλάχιστον απέχουν από το να αποπειραθούν το κέντρισμα της προσοχής τους και της ενεργούς εμπλοκής τους. Αυτό δε σημαίνει ότι σε μία εξαιρετική ως προς την επιλογή των έργων και το στήσιμο έκθεση σύγχρονης εικαστικής τέχνης δεν μπορεί να υπάρξουν φαινόμενα δυσανεξίας από την πλευρά των παιδιών, αν η παρουσίαση και η πρόσκληση δε δίνουν αφετηρία στις εν λόγω ψυχικές, συναισθηματικές, νοητικές διαδρομές.

Τα ελληνικά μουσεία και γενικότερα οι χώροι τέχνης δείχνουν τα τελευταία χρόνια μια διάθεση, για να δεχτούν μικρούς επισκέπτες. Υπάρχουν πολλά προγράμματα που αφορούν παιδιά και οικογένειες. Ισχύει κάτι τέτοιο και θεωρείτε ότι είναι αξιόλογα αυτά τα προγράμματα;

Είναι γεγονός ότι τη σημερινή εποχή τα προγράμματα για παιδιά και οικογένειες ολοένα και πληθαίνουν σε μουσεία, πινακοθήκες και άλλους εκθεσιακούς χώρους. Συχνά παρατηρούνται σχεδιασμοί προγραμμάτων για μαζική προσέλευση παιδιών και χαμηλό κόστος συμμετοχής που εξισορροπείται από το μεγάλο αριθμό συμμετοχών. Το γεγονός αυτό απαιτεί την προσοχή μας, μια και η σχέση εντέλει που χτίζεται ανάμεσα στο παιδί και στο έκθεμα, καθώς και στο μουσείο ως χώρο και έννοια, υπάρχει κίνδυνος να γίνει επιφανειακή, επιπόλαιη και μακριά από τις προσωπικές του ανάγκες εξέλιξης.

Ο μεγάλος αριθμός ατόμων δυσκολεύει τη βαθειά εστίαση και πνευματική εργασία από το παιδί, όσο εμπνευσμένοι και αν είναι οι εμψυχωτές και καλοδομημένο το πρόγραμμα. Ο χρόνος επίσης, συμπιεσμένος σε τέτοιες περιπτώσεις, απαγορεύει την ανακάλυψη προσωπικών ιδιαιτεροτήτων και δυσκολιών, της ιδιαίτερης ματιάς του κάθε παιδιού.

Συχνά λέγεται «Δεν πειράζει. Αρκεί που είχε μία επαφή το παιδί. Από το τίποτα, … καλύτερα αυτό!» Ερώτημα: Το παιδί είχε επαφή ή απλά άκουσε πληροφορίες μαζί με άλλα παιδιά, τις οποίες δε γνωρίζει πώς να διαχειριστεί, και στοιχεία που δεν έχουν δημιουργήσει εγγραφές μέσα του; Μήπως κάτω από ομαδικά γέλια και επιφανειακά αστεία, από ομαδικές μεταμφιέσεις και show-off δραστηριότητες το παιδί φεύγει από την έκθεση, χωρίς να έχει δουλέψει μέσα του τίποτα, ενώ παράλληλα έχει κάνει λανθασμένες συνδέσεις και συνειρμούς σε σχέση με την έκθεση, έστω και αν δε βαρέθηκε; Με το φόβο του ‘να μη βαρεθεί το παιδί’, ‘να περάσει καλά’, όπως λένε οι γονείς συχνά, λησμονείται η ευθύνη, ο ρόλος του παιδαγωγού, του γονέα, του εμψυχωτή στη διαμόρφωση σκεπτόμενων ανθρώπων, υγιών συναισθηματικά, μικρών (ή μεγάλων) ερευνητών, χαμογελαστών εσωτερικά ανθρώπων. ‘Το να περάσει καλά το παιδί’ είναι μεγάλο θέμα συζήτησης, το πότε δηλαδή αληθινά το παιδί περνά καλά.

Υπάρχουν βέβαια προγράμματα στα οποία η κινητοποίηση μεγάλων αριθμών παιδιών μπορεί να δώσει δυνατά συναισθήματα και εμπειρίες στους συμμετέχοντες και τα μαζικά παιχνίδια όχι μόνο να ‘διασκεδάσουν’ τα παιδιά παράλληλα με τη γνώση αλλά και να αφήσουν το αποτύπωμά τους που ‘δουλεύει’ και γίνεται αντικείμενο επεξεργασίας για αρκετό καιρό στη συνέχεια μέσα στη ζωή των παιδιών. Αυτές οι δραστηριότητες, όταν καταφέρουν να κρατήσουν τον πυρήνα του στόχου του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι επιτυχείς. Η στόχευση χρειάζεται να είναι ξεκάθαρη εξαρχής, με έμφαση στη δημιουργία, στη φιλομάθεια, στην ανακάλυψη, στη συνεργασία, στην ανακάλυψη εαυτού.

Ποια μουσεία στην χώρα μας θεωρείτε ότι είναι ιδανικά για παιδιά;

Όλα, όταν χτίζεται κατά την επίσκεψη περιβάλλον ασφάλειας, θετικότητας και πνευματικής επαφής, όταν υπάρχει στοχευμένη προσέγγιση και δημιουργική, κεφάτη, κατάλληλης μεθοδολογίας συνεργασία με το παιδί, σεβόμενη τις ανάγκες της προσωπικότητάς του.

Πώς μπορεί ένας γονιός να προετοιμάσει μια επίσκεψη σε μουσείο με το παιδί του;

Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι να θέσει ένα βασικό στόχο και μερικούς δευτερεύοντες για την επίσκεψη. Δεν επισκεπτόμαστε, για παράδειγμα, ένα χώρο επειδή είναι της μόδας ή επειδή έχουμε ακούσει/διαβάσει ότι είναι καλό για τα παιδιά να επισκέπτονται μουσειακούς χώρους. Επιλέγουμε να πάμε σε ένα χώρο με το παιδί μας, επειδή για παράδειγμα η έκθεση βάζει θέματα για το ανθρώπινο σώμα ή ασκεί και λιμάρει τις αισθήσεις ή θέτει ερωτήματα για την ομορφιά ή…Οι στόχοι καλό είναι να έχουν αφετηρία όχι μόνο γνωστικά αλλά και συναισθηματικά πεδία του ανθρώπου. Επίσης, από τη στιγμή που είμαστε κοντά στα παιδιά μπορούμε να επιλέξουμε μία έκθεση, με βάση ένα θέμα που ‘δουλεύει’ μέσα του εκείνη την περίοδο το παιδί. Αν, για παράδειγμα, αυτό το θέμα είναι η ανθρώπινη σχέση της φιλίας μπορούμε να επιλέξουμε μία επίσκεψη σε μουσείο που δίνει τέτοια ερεθίσματα. Ωστόσο, μια ή περισσότερες δραστηριότητες και παιχνίδια με το ξαδελφάκι του παιδιού μας ή με το παιδί μιας άλλης μητέρας που επιλέγουμε να επισκεφθούμε μαζί ένα μουσείο μπορούν να θέσουν ζητήματα εμπιστοσύνης, μοιράσματος, επιλογών και υγιών ορίων,…μια και όλα αυτά είναι παράμετροι της φιλίας, ανεξάρτητα από τα ίδια τα εκθέματα και τις συλλογές.

Ποια στοιχεία μπορούν να εμπλουτίσουν μια επίσκεψη σε μια έκθεση;

Ο καλός σχεδιασμός πριν την επίσκεψη, η ευελιξία και άνεση απέναντι σε κάθε αναδυόμενη ανάγκη εκτροπής από τη σχεδιασμένη δομή στη διάρκεια της επίσκεψης, η προσαρμογή του λόγου, των παραδειγμάτων, των εξηγήσεων, των αφηγήσεων, των παιχνιδιών στα ερωτήματα που έρχονται από τα παιδιά, τα παιχνίδια παρατήρησης και θησαυρού, η εμπλοκή του σώματος, η επιδίωξη της συνεργασίας, η ανάθεση πρωτοβουλιών στα παιδιά, η διαρκής, θετική και εμπνευσμένη, παρουσία μας κοντά στα παιδιά, τα οποία αφήνουμε να πρωταγωνιστήσουν στην επίσκεψη και εμείς αρκούμαστε στο ρόλο της πυροδότησης συναισθημάτων, λόγου και αντι-δράσεων, στην καλλιέργεια ζεστής ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης και ασφάλειας, στη διαρκή προσφορά εμπνεύσεων, αναφορών, συνδέσεων με τη ζωή και την καθημερινότητα, σε μικρές ανακεφαλαιώσεις, σε ευτυχείς ανάπαυλες, κάθε φορά που αντιλαμβανόμαστε κουρασμένα ή κορεσμένα βλέμματα.

Φεύγοντας από ένα μουσείο, τι είναι αυτό που μένει στο παιδί; Για την ακρίβεια τι είναι αυτό που θα πρέπει να μένει στο παιδί;

Όταν το παιδί εκφραστεί με το σώμα του, το δημιουργό-εαυτό του, το λόγο του, το πρόσωπό του μέσα στο μουσείο, ακριβώς μέσα στην ατμόσφαιρα, στο περιβάλλον της έκθεσης, χωρίς εκπτώσεις στους στόχους της επίσκεψης, θα φύγει από το μουσείο με συναισθήματα, εικόνες, γνώσεις, αναφορές στη ζωή του (άρα στοιχεία που το αφορούν), ερωτήματα προς απάντηση, πνευματικές ζυμώσεις, υλικό προς ανακάλυψη για τη συνέχεια και ενδεχομένως νέες φιλίες (με άλλα παιδιά, με τους ίδιους τους καλλιτέχνες, εν ζωή ή όχι). Τότε, το μουσείο μεταμορφώνεται μέσα του από ΕΝΑ στοιχείο σε ΠΟΛΛΑ μαζί μέσα σε ένα χώρο, σε μια αγκαλιά παλλόμενη και ζωντανή.

Μπορεί τελικώς στα πλαίσια της επίσκεψης σε ένα μουσείο να συνδυαστεί η ψυχαγωγία με τη γνώση;

Μια και η γνώση είναι αγωγή της ψυχής στην ολιστική τουλάχιστον εκπαίδευση, για την επίσκεψη σε ένα μουσείο οφείλουμε να έχουμε τέτοια αφετηρία, τέτοια προσέγγιση. Στις ημέρες μας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό υπάρχει μεγάλη προσφορά προγραμμάτων και σημαντικές απόπειρες για το δέσιμο μουσείου-σχολείου σε στενή συνεργασία των δύο, με άμεση την ανάγκη για την υποστήριξη της Πολιτείας, ειδικά στο επίπεδο των συνεργασιών.

Προσοχή χρειάζεται και από τις δύο πλευρές, της προσφοράς και της ζήτησης, για καλή στοχοθεσία και στη συνέχεια βαθειά εστίαση στους εκάστοτε στόχους. Η αυτοαξιολόγηση του γονέα, του μουσειοπαιδαγωγού, του εμψυχωτή, του ίδιου του μουσείου μέσω της διεύθυνσης και του προσωπικού του, σε συνέχεια και με συνέπεια, βελτιώνουν τις συνθήκες στο σύνολό τους.

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο επισκέψεις σε μουσεία να έχουν τροφοδοτήσει θετικά τη σχέση γονέα-παιδιού, τις σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά μιας ομάδας, τη σχέση που έχει το παιδί με τον εαυτό του αλλά και ο ενήλικας με τον εαυτό του. Ας έχουμε ψύχραιμη, βιωματική, αληθινή σχέση με τα μουσεία, την Τέχνη και τους χώρους της, για να προχωράμε όλοι οι ‘παράγοντές’ με διάθεση εξέλιξης, αυτοβελτίωσης, πλήρωσης.

Η Μαρία Α. Αγγελή είναι επιμελήτρια/θεωρητικός τέχνης, μουσειοπαιδαγωγός, μέλος της διεθνούς ένωσης τεχνοκριτικών (AICA) και συντονίστρια βιωματικών σεμιναρίων για όλες τις ηλικίες. Στις επιμελητικές και εκπαιδευτικές της δράσεις εστιάζει στις ανάγκες του κοινού και στη συμμετοχή του, στον εκάστοτε τόπο, καθώς και στο διάλογο τέχνης-επιστήμης. Είναι ιδρυτικό μέλος του φορέα η σ π ε ί ρ α για την προώθηση της ολιστικής και βιωματικής εκπαίδευσης σε θέματα περιβάλλοντος, εν γένει κοινωνικά, και ειδικά προγράμματα για τις ανθρώπινες αξίες.

Συνεργάζεται με ελληνικούς και ευρωπαϊκούς φορείς (τοπική αυτοδιοίκηση, Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, μη κυβερνητικούς οργανισμούς, μουσεία, σχολεία, ερευνητικά κέντρα, συλλόγους κ.λπ.), στο πλαίσιο δημιουργικών, καινοτόμων προγραμμάτων. Την τελευταία δεκαετία εστιάζει στο διάλογο τέχνης-αυτογνωσίας, στο πνεύμα του οποίου είναι ο σχεδιασμός και η υλοποίηση βιωματικών σεμιναρίων για παιδιά και ενήλικες, μεγάλης ή σύντομης χρονικής διάρκειας. Συγκεκριμένα για τα παιδιά οργανώνει, σε συνέχεια των προγραμμάτων της, εβδομαδιαίες επισκέψεις σε μουσεία, αίθουσες τέχνης και φορείς πολιτισμού, με παιχνίδια, πειραματισμούς, αυτοσχεδιασμούς και εικαστική δημιουργία.

Δωρο κονε για τον Αγιο Βαλεντινο

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 07 Feb 2010 17:10:00 +0000

Ελάτε να σας Χρωματίσουμε

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 07 Feb 2010 11:48:00 +0000

Στολή Διαιτητής

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Fri, 05 Feb 2010 18:58:00 +0000

Κάντε στα γρήγορα μια στολή για τις αποκριές

Υλικά λευκή μπλούζα η φανέλα , Μαίρη μονωτική ταινία , μαύρο κανσον

Οι γονείς δεν συνειδητοποιούν ότι τα παιδιά τους είναι υπέρβαρα

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Fri, 05 Feb 2010 18:46:00 +0000

Οι μισές μητέρες και οι τέσσερις στους δέκα πατέρες δεν αναγνωρίζουν ότι το παιδί τους είναι παχύσαρκο, ενώ το 75% των μαμάδων και το 77% των μπαμπάδων δεν αναγνωρίζουν ότι τα παιδιά τους είναι υπέρβαρα, σύμφωνα με νέα ολλανδική έρευνα.

Η έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 800 γονείς και 439 παιδιά, έγινε από ερευνητές του Ιατρικού Κέντρου του Πανεπιστημίου του Γκρόνιγκεν με επικεφαλής τον καθηγητή Πίτερ Σάουερ του Τμήματος Παιδιατρικής και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Acta Paediatrica.

Το 5% των παιδιών του δείγματος κρίθηκαν υπέρβαρα, το 4% παχύσαρκα και τα υπόλοιπα κανονικού βάρους.

Η μελέτη, μεταξύ άλλων, έδειξε ότι:

* Οι γονείς των παχύσαρκων και των υπέρβαρων παιδιών είναι σημαντικά βαρύτεροι από τους γονείς των παιδιών με κανονικό βάρος, άρα το πρόβλημα πάχους των παιδιών συχνά σχετίζεται με το πρόβλημα των γονιών.
* Οι γονείς είναι πιο ικανοί να αναγνωρίσουν ότι οι ίδιοι έχουν βάρος πάνω από το κανονικό, αλλά λιγότερο ικανοί όταν πρόκειται για το βάρος των παιδιών τους.
* Ακόμα και οι γονείς των παιδιών με κανονικό βάρος πιστεύουν ότι τα παιδιά τους είναι πιο λεπτά από ό,τι είναι στην πραγματικότητα, συνεπώς οι γονείς συστηματικά υποτιμούν το βάρος των παιδιών τους, αν και αυτή η υποεκτίμηση είναι τριπλάσια όταν γίνεται από γονείς που οι ίδιοι είναι υπέρβαροι και παχύσαρκοι.
* Οι περισσότεροι γονείς δεν ανησυχούν ιδιαίτερα για το βάρος των παιδιών τους, αλλά οι μητέρες των παχύσαρκων ανησυχούν πολύ περισσότερο από τις μητέρες παιδιών με φυσιολογικό βάρος (44% έναντι 7%).
* Η μεγάλη πλειονότητα (94%) των γονιών με παχουλά παιδιά πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει τις διατροφικές συνήθειες των παιδιών τους (αλλά μάλλον δεν το κάνει προς το καλύτερο).
* Οι περισσότεροι γονείς (τέσσερις στους πέντε) επιθυμούν έξωθεν συμβουλές και καθοδήγηση, όταν αναγνωρίζουν ότι παιδί τους έχει παραπάνω κιλά.

Σύμφωνα με τους Ολλανδούς ερευνητές, «τα υπέρβαρα παιδιά είναι πολύ πιθανό να εξελιχθούν σε υπέρβαρους εφήβους και, στη συνέχεια, σε υπέρβαρους ενηλίκους, γι' αυτό χρειάζονται παρεμβάσεις όσο ακόμα είναι τριών έως πέντε ετών, ώστε να προληφθούν τα προβλήματα πάχους αργότερα στη ζωή τους».

Για να γίνει όμως αυτό, όπως τονίζεται, είναι αναγκαία προϋπόθεση οι ίδιοι οι γονείς να συνειδητοποιήσουν ότι τα παιδιά -πιθανότατα με ευθύνη των ίδιων των γονιών- έχουν πάρει παραπάνω κιλά.

Οι ερευνητές εξέφρασαν ανησυχία ότι, όπως έδειξε η έρευνά τους, οι γονείς δεν φαίνεται να αναγνωρίζουν το πρόβλημα και την ευθύνη τους στο βαθμό που χρειάζεται.

Φανταστικές εκδηλώσεις

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Fri, 05 Feb 2010 18:45:00 +0000

Φανταστικές εκδηλώσεις κάθε Σάββατο στα καταστήματα Public

Αποκριάτικο Πάρτι με τον Gummi Bear στον παιδότοπο "Μικρό Κόσμο"
Μικρο Κόσμος

Ο δράκος

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 27 Jan 2010 20:49:00 +0000

Πατήστε εδώ για το πατρόν

Αφού το ζωγραφίσετε το κόβετε στη μέση και κολλάτε πολύχρωμο χάρτη όπως η πρώτη photo και μετά το κολλάτε στα ξυλάκια και ο κινεζικός δράκος είναι έτοιμος

Πατρινό Καρναβάλι

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 27 Jan 2010 20:47:00 +0000

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Ένα στα δέκα παιδιά ακούνε ανύπαρκτες φωνές

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 27 Jan 2010 20:42:00 +0000

Ένα στα δέκα παιδιά ακούνε ανύπαρκτες φωνές, αλλά συνήθως δεν δίνουν σημασία.
Σχεδόν ένα στα δέκα επτάχρονα και οκτάχρονα παιδιά ακούνε "φωνές" που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, όμως τα περισσότερα δεν τις βρίσκουν ενοχλητικές και δεν διαταράσσουν τις σκέψεις τους, σύμφωνα με μια νέα ολλανδική επιστημονική έρευνα. "Οι φωνές έχουν γενικά μειωμένη επίπτωση στην καθημερινή ζωή των παιδιών", δήλωσε η ερευνήτρια Άνια Μπάρτελς-Βελθούις του Ιατρικού Κέντρου του πανεπιστημίου του Γκρόνιγκεν, σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, η οποία καθησύχασε τους γονείς ότι δεν πρέπει να ανησυχούν υπερβολικά, αν τα παιδιά τους ακούνε "φωνές". "Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι φωνές απλώς θα εξαφανιστούν. Θα τους συμβούλευα να καθησυχάσουν το παιδί τους και παράλληλα να το παρακολουθούν στενά", πρόσθεσε. Σύμφωνα με την έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο "The British Journal of Psychiatry" (Βρετανικό Περιοδικό Ψυχιατρικής), το οποίο εκδίδεται από το Βασιλικό Κολλέγιο Ψυχιάτρων της Βρετανίας, μέχρι το 16% των διανοητικά υγιών παιδιών και εφήβων μπορεί να ακούσουν "φωνές". Αν και κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελεί ένδειξη για αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης σχιζοφρένειας και άλλων ψυχωτικών διαταραχών αργότερα στη ζωή, η μεγάλη πλειονότητα των νέων που εμφανίζουν τέτοια συμπτώματα, δεν παρουσιάζουν ποτέ κάποια ψυχική νόσο. Οι ερευνητές μελέτησαν περίπου 3.900 παιδιά του δημοτικού και τα ρώτησαν αν άκουγαν φωνές που κανείς άλλος δεν μπορούσε να ακούσει. Το 9% των παιδιών απάντησαν θετικά και, από αυτά, το 15% είπε ότι υπέφερε εξαιτίας των "φωνών", ενώ το 19% δήλωσε ότι οι "φωνές" δημιουργούσαν πρόβλημα στις σκέψεις τους. Αγόρια και κορίτσια είναι εξίσου πιθανό να πέσουν θύμα αυτών των ακουστικών παραισθήσεων, όμως τα κορίτσια είναι πιθανότερο να αισθανθούν ότι βασανίζονται από αυτές τις "φωνές". Επίσης διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά της επαρχίας ακούνε συχνότερα τις "φωνές" σε σχέση με τα παιδιά των πόλεων (αν και οι ερευνητές περίμεναν ότι θα συμβαίνει το αντίθετο), όμως τα τελευταία είναι πιθανότερο να έχουν πρόβλημα, καθώς τείνουν να ακούνε περισσότερες φωνές ταυτόχρονα, οι οποίες μιλάνε για περισσότερη ώρα μέσα στο μυαλό τους. Αν και περασμένες έρευνες έχουν συσχετίσει αυτές τις "φωνές" με επιπλοκές στην μήτρα κατά την εγκυμοσύνη ή στη διάρκεια των πρώτων εβδομάδων ζωής του βρέφους, η νέα μελέτη δεν διαπίστωσε τέτοιες συσχετίσεις, αν και παραδέχτηκε ότι λίγα πράγματα είναι γνωστά για την αιτία αυτών των ακουστικών παραισθήσεων.

Ιπτάμενο Καρναβάλι

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 27 Jan 2010 14:55:00 +0000

Για 10η χρονιά το Ιπτάμενο Καρναβάλι
Αποκριάτικο πάρτι την Κυριακή στο “Παλιό Καπνομάγαζο
Αποκριάτικο Party Ekdromes Club

Πως μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Wed, 27 Jan 2010 14:52:00 +0000

Πως μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν μια σοβαρή ασθένεια ή όταν νοσηλεύονται σε νοσοκομείο

Όταν ένα παιδί χρειαστεί νοσηλεία είναι πολύ συνηθισμένο να υπάρχει ανησυχία και έντονα συναισθήματα. Παρότι μόνο το ένα παιδί είναι άρρωστο, ολόκληρη η οικογένεια μπορεί να νιώθει αποδιοργανωμένη και ανίκανη να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Με την πάροδο του χρόνου, με κατανόηση και υποστήριξη τα περισσότερα παιδιά και οι οικογένειες προσαρμόζονται στην ασθένεια και μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τη νοσηλεία.
Καταστάσεις στο νοσοκομείο που μπορεί να είναι δυσάρεστες ή τραυματικές:

* Να μην γνωρίζεις τι πρόκειται να συμβεί
* Αλλαγές στην εμφάνιση -απώλεια μαλλιών, μείωση/αύξηση βάρους, ουλές κλπ
* Φόβος για το θάνατο
* Απομόνωση από αδέλφια και αγαπημένα κατοικίδια
* Η θέα άλλων άρρωστων παιδιών
* Ο πόνος ή οι επίπονες διαδικασίες
* Έκθεση σε εξοπλισμό με τρομακτική όψη ή ήχο
* Η σκέψη ότι η νοσηλεία είναι κάποιας μορφής τιμωρία

Συνηθισμένες αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών που ανησυχούν ή βρίσκονται στο νοσοκομείο:

* Έχουν κακή διάθεση και ξεσπάσματα νεύρων, και αντιμιλούν
* Τα νεαρότερα παιδιά, συχνά, βρέχουν το κρεβάτι τους ή πιπιλούν το δάχτυλό τους
* Θυμώνουν εύκολα, ανησυχούν ή είναι μπερδεμένα
* Δεν μπορούν να φάνε, να κοιμηθούν και, συχνά, έχουν εφιάλτες
* Θέλουν να μείνουν μόνα τους ή προσκολλούνται στους γονείς ή άλλους ενήλικες
* Νιώθουν παραμελημένα, τους λείπουν οι φίλοι ή η οικογένειά τους
* Ανησυχούν επειδή έχουν διαφορετική εμφάνιση ή νιώθουν διαφορετικά από τους άλλους

Οι γονείς και όσοι τα φροντίζουν μπορεί, επίσης, να νιώθουν άσχημα:

* Στεναχωριούνται που βλέπουν το παιδί τους να πονάει, νιώθουν ανήμποροι να κάνουν κάτι και κατά συνέπεια απογοητεύονται
* Μπορεί να μη θέλουν να απομακρυνθούν από το παιδί και είναι διαρκώς σε εγρήγορση
* Μπορεί να είναι ευέξαπτοι, να μην έχουν όρεξη για φαγητό ή ύπνο, ή να νιώθουν απόγνωση με τις ιατρικές ανάγκες που έχει το παιδί
* Μπορεί όταν είναι μόνοι τους να ανησυχούν μήπως πεθάνει το παιδί και να μη θέλουν να μοιραστούν αυτή την ανησυχία τους με κάποιον.

Επιπλέον, πολλοί γονείς, ή κηδεμόνες, μπορεί να μην γνωρίζουν με ποιο τρόπο να μιλήσουν στο άρρωστο παιδί (ή στο υγιές παιδί στο σπίτι) για τα συναισθήματά, τους φόβους και τις ερωτήσεις που μπορεί να έχει.

Σημαντικές πληροφορίες για τους γονείς και κηδεμόνες των παιδιών: Στην αρχή, είναι συνηθισμένο να νιώθουν αποδιοργανωμένοι ή απογοητευμένοι τόσο οι γονείς όσο και τα παιδιά, από την ασθένεια ή τη νοσηλεία. Μπορεί να χρειαστούν ορισμένες εβδομάδες μέχρι να καταλαγιάσουν αυτές οι αντιδράσεις. Εάν το παιδί εξακολουθεί να είναι αναστατωμένο, εάν έχετε ερωτήσεις για το πως να το βοηθήσετε, ή εάν χρειάζεστε κάποιον για να μιλήσετε, υπάρχει προσωπικό στο νοσοκομείο που έχει αυτό το ρόλο. Εκτός από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, υπάρχουν εξειδικευμένοι επαγγελματίες ψυχικής υγείας (κοινωνικοί λειτουργοί, σύμβουλοι, ψυχολόγοι και κληρικοί) οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τις οικογένειες να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.

Παρακάτω, θα βρείτε πληροφορίες για να βοηθήσετε το παιδί σας όσο βρίσκεται στο νοσοκομείο:
Εννέα Τρόποι Να Βοηθήσετε Το Παιδί Σας Να Αντιμετωπίσει Τη Νοσηλεία

1. Εσείς είστε το καταλληλότερο άτομο που θα παρηγορήσει το παιδί. Παρότι κάποιες φορές μπορεί να είναι δύσκολο, προσπαθήστε να είστε ήρεμος και να το καθησυχάζετε. Επαινέστε το και αγκαλιάστε το εάν καταλάβετε ότι το χρειάζεται. Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων και των διαφόρων ιατρικών διαδικασιών, κρατάτε του το χέρι και αποσπάστε του την προσοχή με βιβλία και παιχνίδια.

2. Να είστε υπομονετικοί με το παιδί. Οι πρώτες αντιδράσεις του, όπως κλάμα, παράπονα, προσκόλληση σε κάποιον ή ξεσπάσματα συμπεριφορών μέχρι κάποιο βαθμό είναι αναμενόμενα. Εάν όμως γίνονται πολύ συχνά τότε μπορείτε να βάλετε κανόνες και όρια όπως θα κάνατε και στο σπίτι. Συνεργαστείτε με την ιατρική ομάδα για να φτιάξετε ένα καθημερινό πρόγραμμα ώστε να εξοικειωθεί το παιδί με τις διαδικασίες και να ξέρει τι να περιμένει.

3. Βοηθήστε το να κατανοήσει τι συμβαίνει. Χρησιμοποιήστε απλές λέξεις και παραδείγματα που μπορεί να καταλάβει. Εάν χρειάζεται να κάνει το παιδί σας κάποια διαδικασία που το τρομάζει, να είστε ειλικρινείς μαζί του για το γεγονός ότι μπορεί να πονέσει, και εξηγήστε του ότι ο στόχος γι'αυτό που συμβαίνει είναι να καταπολεμηθεί η αρρώστια.

4. Ενθαρρύνετέ το να μοιράζεται τα συναισθήματά του. Βοηθήστε το να ονομάσει τα συναισθήματά του, όπως φόβο, θυμό, ή θλίψη. Με το να μοιραστείτε τα δικά σας συναισθήματα μαζί του τού δείχνετε ότι είναι καλό να το κάνει και εκείνο. Θυμίστε του ότι και άλλα παιδιά στο νοσοκομείο έχουν παρόμοια συναισθήματα. Μην ξεχνάτε ότι τα νεαρής ηλικίας παιδιά συχνά «λένε» καλύτερα τα συναισθήματά τους παίζοντας, ζωγραφίζοντας ή λέγοντας ιστορίες.

5. Να θυμάστε ότι η φαντασία των παιδιών είναι πολύ μεγάλη. Καταλαβαίνουν πότε οι άλλοι ανησυχούν ή τους κρύβουν πράγματα. Εάν δεν τους πείτε τι συμβαίνει, μπορεί να μην καταλάβουν κάτι καλά και να «συμπληρώσουν» μόνα τους τις πληροφορίες που λείπουν. Πολλές φορές τα παιδιά έχουν τη λανθασμένη αντίληψη ότι έκαναν κάτι εκείνα και προκάλεσαν την ασθένεια. Κάντε τους ερωτήσεις για να καταλάβετε τι γνωρίζουν και τι φαντάζονται (π.χ.: «Τι νομίζεις ότι θα συμβεί;»). Με όσο πιο ρεαλιστικό τρόπο γίνεται, πείτε τους τι συμβαίνει με την ασθένειά τους και εξηγήστε τους ότι δεν έχουν κάνει κάτι εκείνα για να την προκαλέσουν.

6. Βοηθήστε το παιδί να δεχθεί το νοσηλευτικό προσωπικό ως κάποιον που θα το βοηθήσει. Θυμίστε στο παιδί ότι το προσωπικό στο νοσοκομείο έχει μεγάλη εμπειρία στο να βοηθά τα παιδιά που είναι άρρωστα. Ενθαρρύνετέ το να κάνει ερωτήσεις στους γιατρούς ή τους νοσηλευτές. Επιτρέψτε του να κάνει εκείνο κάποια επιλογή, όταν αυτό είναι δυνατό, δίνοντάς του με αυτό τον τρόπο μια αίσθηση ελέγχου.

7. Τα μικρά παιδιά συχνά αναστατώνονται εάν μείνουν μόνα τους. Όσο εσείς κάνετε ένα διάλειμμα από το νοσοκομείο θα είναι καλό να βρεθεί κάποιο μέλος της οικογένειας ή κάποιος ενήλικας, που το παιδί γνωρίζει καλά, για να μείνει μαζί του. Να ενημερώνετε πάντα το παιδί πότε θα φύγετε, για ποιο λόγο και πότε θα επιστρέψετε.

8. Φροντίστε να είστε και εσείς καλά. Εάν ανησυχείτε, είστε αναστατωμένοι ή δεν κοιμάστε καλά, δεν θα μπορείτε να φροντίσετε το παιδί σας όπως χρειάζεται. Μη διστάζετε να ζητήσετε βοήθεια από την οικογένεια ή τους φίλους σας. Μιλήστε για ότι σας ανησυχεί με άλλους ενήλικες, με φίλους με μέλη της οικογενείας σας, με κάποιο σύμβουλο, κληρικό ή κάποιο μέλος του ιατρικού προσωπικού.

9. Θυμηθείτε ότι και τα αδέλφια του, τα άλλα σας παιδιά, μπορεί επίσης να φοβούνται να ανησυχούν ή να ζηλεύουν. Πολλές φορές οι ανάγκες των αδελφών παραμελούνται όταν ένα παιδί είναι σοβαρά άρρωστο. Βρείτε λίγο χρόνο να μιλήσετε με τα υπόλοιπα παιδιά σας για το τι συμβαίνει, τι πρέπει να περιμένουν και να ρωτήσετε πως νιώθουν. Αφήστε τα να σας ρωτήσουν ότι θέλουν. Στηριχθείτε στην οικογένεια και τους φίλους σας για κάποιες «ξεχωριστές ευκαιρίες διασκέδασης» και για να σας βοηθήσουν να διατηρήσετε τις καθημερινές τους συνήθειες.

Ζήτω η Αποκριά!

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Tue, 26 Jan 2010 18:52:00 +0000

Οι Απόκριες και το καρναβάλι!
Παραδοσιακά έθιμα και αποκριάτικα τραγούδια!

Πάμε κουκλοθέατρο

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Tue, 26 Jan 2010 18:49:00 +0000

Εκεί όπου οι κούκλες γεννιούνται…
ζωντανεύουν και παραμονεύουν…
3 συν 1 παραστάσεις στο Εργαστήρι Μαιρηβή
Κουκλοπαίκτες και κουκλοποιοί συναντιούνται στο Εργαστήρι Μαιρηβή και μας προσκαλούν σε μια σειρά από παραστάσεις,
για να μας ξεναγήσουν στο μαγικό κόσμο του κουκλοθέατρου.

Μαρότες, γαντόκουκλες, πάνινες κούκλες, μουσικές και σκηνικά εναλλάσσονται και οι παραστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη…

Από το Σάββατο 30 Ιανουαρίου και κάθε Σάββατο μέχρι 20 Μαρτίου, το Εργαστήρι Μαιρηβή φιλοξενεί τέσσερεις θιάσους κουκλοθέατρου, ενώ τις Κυριακές συνεχίζεται η παράσταση ο μισοκοκοράκος.
-Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010 και Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, ώρα 5 μ.μ

Φλοξ, στο κουτί και στα σύννεφα

-Σάββατο 20 και 27 Φεβρουαρίου και Σάββατο 6 Μαρτίου, ώρα 5 μ.μ

Το ποντικάκι που ήθελε να παίξει ακορντεόν

-Σάββατο 13 και 20 Μαρτίου, ώρα 5 μ.μ

Η πηγή των χρωμάτων

H Λεμονιά

-και κάθε Κυριακή, ώρα 12 μ.

Ο μισοκοκοράκος

Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ

Για οργανωμένες παραστάσεις: 8 ευρώ

Αναλυτικά…

Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010 και Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, ώρα 12.00 μ.

Φλοξ, στο κουτί και στα σύννεφα

Μια κουκλο-περιπέτεια με αφηγηματικό μέσο τη μουσική

Ένα παιδί, η Φλοξ, ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από την ελευθερία της παιδικής φαντασίας ώσπου…ένα μεγάλο "πρέπει" διακόπτει το παιχνίδι της και την αναγκάζει να ακολουθήσει διαδρομές που η ίδια δεν θα επέλεγε. Ο φόβος και η αγωνία παίρνουν τη θέση της χαράς και της ανακάλυψης. Όμως... κάθε πρόβλημα φέρνει μαζί του ένα δώρο.

Όσο πιο μεγάλο το πρόβλημα τόσο πιο μεγάλο το δώρο.

Σύλληψη: Ζωή Βλάσση

Σκηνοθεσία: Φύρδην Μίγδην

Κατασκευή κούκλας: Στάθης Μαρκόπουλος, Ζωή Βλάσση

Εμψύχωση: Ζωή Βλάσση, Νατάσσα Ταπάκη

Σκηνικά: Νατάσσα Ταπάκη, Ζωή Βλάσση

Μουσική: Γιώργος Παυλίδης, Μπάμπης Πολιτόπουλος

Σάββατο 20 και 27 Φεβρουαρίου και Σάββατο 6 Μαρτίου, ώρα 5 μ.μ

Το ποντικάκι που ήθελε να παίξει ακορντεόν

Μουσικοί, τραγουδιστές και ντίβες γεμίζουν με μαεστρία και νάζι τη σκηνή μιας αίθουσας συναυλιών. Ιδιοκτήτης της αίθουσας και υπερήφανος διευθυντής ο κύριος Αλαπούπης. Σολίστ ο κύριος Νιαούρλης, μια γάτα με τρομερή δεξιοτεχνία στην κιθάρα και τη τρομπέτα. Στη χορωδία ο Φι, ο Μπι, ο Ξι και ο δύστροπος τενόρος κύριος Φθόγγος. Α! και τελευταίο μα καθόλου απαρατήρητο το άτακτο ποντικάκι, Μπίπης. Στην τόσο μεγάλη αίθουσα συναυλιών -αν όχι σε μέγεθος, σίγουρα σε φήμη- θέλει πολύ να συμμετέχει και προσπαθεί γι’ αυτό, ο κουκλοπαίκτης μας, μουσικός και αυτός, μα η γραφειοκρατία στέκεται εμπόδιο στην απογείωση της καριέρας του…

Σκηνοθεσία: Παύλος Καβαδίας

Κουκλοπαίκτης: Παύλος Καβαδίας

Σάββατο 13 και 20 Μαρτίου, ώρα 5 μ.μ

Η πηγή των χρωμάτων

Όταν ο εργοστασιάρχης ανακάλυψε τη χρυσή πηγή των χρωμάτων πίστεψε πως θα κερδίσει πολλά λεφτα. Ο κυρ-πόντικας, όμως, δεν συμφωνεί…

Σκηνοθεσία: Στάθης Μαρκόπουλος

Κουκλοπαίκτρια: Λίλιαν Χαριτάκη Άσιμου

Η Λεμονιά

«Να σας πω πώς γίνεται και στον κόσμο δίνεται, απ’ το σπόρο το σπoράκι το γλυκό, γλυκό ψωμάκι..».Το χιονάτο αλεύρι ενώνεται με νερό, ζυμώνεται από τα ανθρώπινα χέρια, παίρνει κάτι από τη θέρμη, τη ζωντάνια, τη φροντίδα τους και μεταμορφώνεται σε γλυκό ψωμί… Αγαθό πολύτιμο, το αλεύρι εξασφάλιζε το απαραίτητο ψωμί της φαμίλιας, ενώ με επινοητικότητα και τέχνη η κάθε νοικοκυρά αναλάμβανε να δημιουργήσει με αυτό τα συμπληρωματικά φαγητά.

Η Λεμονιά, η πρωταγωνίστρια μας, είναι μία γιαγιά η οποία ζυμώνοντας πραγματικό ψωμί κατά τη διάρκεια της παράστασης φτιάχνει φιγούρες που έχουν περάσει από τη ζωή της. Είναι μία κούκλα, δηλαδή, που φτιάχνει με το ζυμάρι της άλλες κούκλες και με τη διαδικασία αυτή θυμάται, γελάει, θυμώνει παίζει και ονειρεύεται.

Κατασκευή: Στάθης Μαρκόπουλος, Ευαγγελία Νικηφόρου, Ελένη Αλεξίου

Σκηνοθεσία: Ντέμη Παπαδά

Κουκλοπαίκτρια: Ευαγγελία Νικηφόρου

Κυριακές 12 το μεσημέρι

Ο μισοκοκοράκος λαϊκό παραμύθι

Το παραμύθι «ο μισοκοκοράκος» αναφέρεται στην ιστορία ενός κόκορα που από τη φύση του είναι μικροκαμωμένος και καχεκτικός.

Ζει σ’ ένα φτωχικό σπιτικό μαζί με έναν καλοκάγαθο γέρο και μια γκρινιάρα γριά. Παρέα του μια κότα, που επειδή γεννάει αβγά, έχει την εύνοια της γριάς τσιγκούνας.

Αντίθετα ο κόκορας θεωρείται άχρηστος και βάρος για τη γριά και παρά τη διαφωνία του γέρου, εκείνη επιμένει να τον διώξουν.

Έτσι ο μισοκοκοράκος βρίσκεται μόνος στο δρόμο, ψάχνοντας την τύχη του. Καθώς περπατά αποδιωγμένος και στενοχωρημένος, βρίσκει ένα φλουρί! Ενθουσιασμένος παίρνει το δρόμο της επιστροφής.

Από εδώ αρχίζει και η περιπέτεια του…

Διάρκεια παράστασης: 60’

Συντελεστές:

Κουκλοθεατρική ομάδα: «Εργαστήρι Μαιρηβή»

Σκηνοθεσία – σκηνογραφία: Μαιρηβή Γεωργιάδου

Επιμέλεια κίνησης κούκλας, εμψύχωσης: Μιρέλα Κατσά

Τεχνική Επιμέλεια: Ρικάρντο Ντι Λάουρο

Μουσική: Γιώργος Παυλάκος

Φωτογραφίες: Τόλης Μαστρόκαλος

-Το πρόγραμμα πραγματοποιείται και τις καθημερινές για σχολεία.
-Επιχορηγείται από το Ε.ΚΕ.ΘΕ.Χ του Υπουργείου Πολιτισμού.

«Εργαστήρι Μαιρηβή» Δεληγιώργη 33, Μεταξουργείο

Τηλ. 210 52.22.181 Φαξ: 210 52.22.424

Διαφορετικές μάσκες

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Mon, 25 Jan 2010 14:27:00 +0000

6/02/2010 - 07/02/2010
Eκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά ηλικίας 6-12 χρόνων
Ώρα έναρξης: 11:00

Αποκριάτικες μάσκες, γιορτινές σερπαντίνες και πολύχρωμα κομφετί συνθέτουν το εορταστικό σύνολο των ημερών. Τα παιδιά δοκιμάζουν διάφορα υλικά και ανακαλύπτουν τις ιδιότητες τους. Δημιουργούν τις δικές τους αυτοσχέδιες μάσκες με εργαλεία τη δημιουργική τους σκέψη και φαντασία.

H διάρκεια των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι 45 λεπτά και επαναλαμβάνονται κάθε μία ώρα ξεκινώντας η πρώτη ομάδα στις 11:00.

Επικοινωνία:
210 3312995-6
Τόπος: Παιδικό Μουσείο
Διεύθυνση: Κυδαθηναίων 14, Πλάκα

Τσάντα Αγίου Βαλεντίνου

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 24 Jan 2010 20:59:00 +0000

Valentine Treat Bag 1
Valentine Treat Bag 2
Valentine Treat Bag 3

Εκτυπώστε για τον Άγιο Βαλεντίνο

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 24 Jan 2010 15:37:00 +0000

Πιγκουΐνος

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 24 Jan 2010 15:28:00 +0000

Ηλικία 3+
Υλικά ματάκια τσόχα κόλλα ψαλίδι κανσον μαρκαδόροι πούλιες
Το σχέδιο το σχεδιάζουμε εμείς και το κόβουμε μαζί με το παιδί δείτε τις photo

ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ PARTY

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sun, 24 Jan 2010 15:17:00 +0000

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στον δήμο Αποστόλου Παύλου
Κουκλοθέατρο -δημιουργική απασχόληση/εκδηλώσεις για παιδιά
Χιονάτες και νάνοι, κοκκινοσκουφίτσες και λύκοι, ισπανίδες και μεξικανοί, πριγκίπισσες και σούπερ ήρωες, μάγισσες και τέρατα, και κάθε εξέχουσα προσωπικότητα της φετινής Αποκριάς σας καλούμε όλες και όλους στο Αποκριάτικο Πάρτι μας!
Ελάτε την Κυριακή 31 Ιανουαρίου, στις 11:00 το πρωί στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Βριλησσίων, σε μια τετράωρη αποκριάτικη εκδήλωση που ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων έχει οργανώσει για μικρούς και μεγάλους.
Το πάρτι θα περιλαμβάνει πολλή μουσική, χορό και τραγούδι, διαγωνισμό χορού, διαγωνισμό αμφίεσης , λοταρία, πολλές εκπλήξεις για τους μικρούς μαθητές και τον παραδοσιακό αποκριάτικο μπουφέ με τις δημιουργίες των μελών του Συλλόγου.
Σας περιμένουμε όλες και όλους να ξεφαντώσουμε και να γιορτάσουμε μαζί τις Απόκριες του 2010!

Α4 αγάπης

potpouriart@yahoo.gr (Potpouri) — Sat, 23 Jan 2010 13:14:00 +0000