POWERLIFTING - wzmocnij swoje ciało i umysł

16. Nie musisz tego rozumieć

2012-06-02T15:24:00.002+02:00

Zanim przejdziesz do czytania obejrzyj poniższy film:

Zanim zająłem się trójbojem siłowym, z wielką pasją interesowałem się światem kulturystycznym, dlatego potrafię zrozumieć ludzi, którzy kochają ten sport. Wielu postrzega kulturystów jako wielkich, przerośniętych mężczyzn, od których lepiej trzymać się z daleka, wielu nie rozumie tego sportu, tak samo jak jak trójboju. Dla ludzi powerlifting jest bezcelowym zadawaniem sobie bólu a kulturystyka oszpecaniem ciała. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie. Trójboiści posiadają ciała, które w porównaniu do przeciętnego człowieka są niezwykle silne, znacznie odporniejsze na urazy. Kulturyści z kolei dążą do pięknej symetrycznej sylwetki. Są jak jak artyści tworzący pomnik. W tym przypadku jest to jednak trudniejsze, bo nie obrabiasz kamienia lecz ludzkie ciało.
A wysiłek który wkładasz w podnoszenie ciężarów? To szkoła życia. Stoisz przed przed sztangą której niestety nie podołałeś...mówisz sobie, że dzisiaj była za ciężka i starasz się by następnym razem pokazać że jesteś silniejszy, uczysz się pokory, cierpliwości i poznajesz, że nic nie przychodzi bez ciężkiej, wytrwałej pracy.

Wiem, że mimo tego co napisałem wielu ludzi może nie rozumieć sensu tych sportów. To normalne. Ciężko jest zrozumieć coś czego się nie doświadczyło...ale nie trzeba rozumieć wystarczy spojrzeć na tego człowieka z porażeniem mózgowym. Skoro ktoś taki potrafi znaleźć, w tym sporcie radość i łzy szczęścia, to mówi to samo za siebie. Pod spodem zamieszczam również zdjęcie pewnego staruszka, który mimo wieku nadal realizuje swoje marzenia i pokazuje innym że można.

15. Każdy musi dźwigać swój krzyż

2012-05-15T17:44:00.001+02:00

Ostatnie zwycięstwo dało mi możliwość wystartowania na Mistrzostwach Europy Juniorów do lat 23. Start ten budził we mnie sporo wątpliwości. Wiedziałem że po drodze czeka mnie także egzamin maturalny, do tego dochodziło zmęczenie po ostatnich przygotowaniach i samych zawodach. Bałem się, że tego nie udźwignę...z drugiej strony ambicja podpowiadała mi podjęcie wyzwania; zdecydowałem się.

Tak więc zawody już za niespełna miesiąc. Podczas całych dotychczasowych przygotowań brakowało mi motywacji, podchodziłem do tego sceptycznie. Tydzień temu nabawiłem się kontuzji związanej z dolnym odcinkiem kręgosłupa. Towarzyszył temu ogromny ból, ale z pomocą fizjoterapeuty udało się go załagodzić. Wczoraj pojechałem do Kościana, tam w połowie treningu (po przysiadach) trener oznajmił mi, że jeśli kontuzja nie minie, to nie muszę jechać na Mistrzostwa Europy. Idealny moment,by wycofać się z zawodów i odetchnąć...na pewno idealny?Właśnie w tym momencie po raz pierwszy poczułem, że na prawdę chcę jechać na te zawody! Nie mówię, że już dzisiaj mnie nic nie boli, przeciwnie. Mimo wszystko zrobię co tylko się da, by w ciągu najbliższych dni wrócić do formy i odpowiednio się przygotować do startu w Danii.

Zastanawiające...przez cały ten czas przygotowań byłem sceptycznie nastawiony i zły, że nadal muszę trenować, a nie jak inni, odpoczywać. Dopiero gdy okazało się, że mój wyjazd na mistrzostwa Europy jest zagrożony, przejrzałem na oczy i poczułem, jak bardzo chcę wystartować, jak bardzo mi na tym zależy.

Każdy musi dźwigać swój krzyż

14. Mentalność zwycięzcy

2012-04-23T00:36:00.000+02:00

Pamiętacie, jak w jednym z tematów dokonywałem charakterystyki zwycięzcy wg mojego wyobrażenia? Padły tam wtedy pytania, o to czy prawdziwy zwycięzca opuszcza trening z byle powodu oraz, czy i w jakim stopniu troszczy się o swoje zdrowie. Chciałbym w oparciu o niedawne wydarzenia, rozwinąć ten temat dalej i skupić się tym razem na zupełnie innym, nie fizycznym aspekcie. A zatem, co jeszcze może składać się na sylwetkę mistrza? Jego mentalność.

Jeśli chcesz wygrywać musisz być gotów podjąć największe ryzyko, postawić wszystko na jedną kartę i przede wszystkim musisz potrafić opanować stres; nie dać się ponieś emocjom i być w pełni skoncentrowanym w tym najważniejszym momencie. Dlaczego o tym mówię? Dlatego, że chciałbym podzielić się z wami doświadczeniem, z ostatnich zawodów (Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 23).
Gdy przed tobą ostatnie podejście i wiesz, że od tego zależy twoja pozycja, stres jest na prawdę wielki. Nagle uświadamiasz sobie, że jeśli Ci się nie uda, jesteś przegrany, marzenie o najwyższym podium nagle wydaje się coraz mniej realne, zaczynasz wątpić, wahasz się. To jest właśnie ostatni moment na to, by wyjść z tego błędnego toku myślenia, odrzucić opcje przegranej, skupić się całkowicie i udowodnić swoją wyższość. Pamiętam, że podchodząc do ostatniego podejścia martwego ciągu, miałem świadomość, że jest to ciężar znajdujący się na granicach moich możliwości, wiedziałem że może być ciężko. Tak faktycznie było; gdy sztanga znalazła się tuż ponad wysokością moich kolan, poczułem, że mimo wszystko chyba tym razem będę musiał pogodzić się z porażką. Byłem jednak bardzo zdeterminowany, pomyślałem że nie mogę na to pozwolić, nie tym razem...zamknąłem ponownie usta by zatrzymać resztki uciekającego powietrza i ostatnimi siłami dopiąłem swego. Co wtedy czułem? Niesamowitą dumę, ale nie z wyniku, lecz z walki, którą podjąłem i z której wyszedłem zwycięsko, byłem szczęśliwy.

Zastanówmy się teraz, jak często zdarza nam się na co dzień mierzyć z takimi trudnościami i co wtedy robimy. Podejmujemy ryzyko, chcąc spełnić marzenie, czy wolimy wybrać łatwiejszą drogę? Drugie miejsce nie jest przecież złe...jednak niedosyt pozostaje. Dlaczego nie spróbować sięgnąć po największe szczęście? Nawet jeśli Ci się nie uda, to przynajmniej nie będziesz sobie wypominał przez długie lata, że nie skorzystałeś z okazji jaką zesłał Ci los. W najgorszym wypadku będziesz tam gdzie wybierając łatwiejszą drogę. Dlaczego więc nie spróbować?

Kończąc, chciałbym podkreślić, że nie uważam siebie za zawodnika wysokiej klasy. Mam świadomość, że moje wyniki są nadal całkiem przeciętne, jednak upór i wola walki jaką wykazałem się na wspomnianych zawodach, zbliżyła mnie do wyobrażenia "sylwetki zwycięzcy" i uważam, to za mój osobisty sukces, obok tytułu Mistrza Polski.
Pozdrawiam

Różnica pomiędzy mistrzem a przeciętnym lifterem jest jedna - sposób myślenia

13. Wsparcie

2012-04-04T01:29:00.000+02:00

Każdy z nas musi stawać w życiu przed wieloma wyzwaniami, bardzo często tym wyzwaniom musimy podołać sami, a przynajmniej tak nam się wydaje. W rzeczywistości rzadko kiedy się zdarza, żebyśmy osiągnęli coś bez pomocy drugiej osoby. Ktoś powie, że przecież nikt za mnie nie zda egzaminu, nikt za mnie nie wygra zawodów, nie nauczy się czegoś...to prawda, nikt za mnie tego nie zrobi. Często jest jednak ktoś kto w nas wierzy, trzyma za nas kciuki, podtrzymuje na duchu, motywuje i pociesza w trudnej sytuacji. To właśnie dzięki takim osobom jesteśmy wstanie wybrnąć z wielu problemów.
Zawsze kiedy jadę na zawody, wiem że jest kilka osób które naprawdę przeżywają mój start i z całego serca życzą mi wygranej. To właśnie o nich często myślę, gdy wiem że czeka mnie trudne wyzwanie. Wiem że ktoś na mnie liczy, więc robię wszystko, żeby nie zawieźć, wiem że ktoś we mnie wierzy, więc i ja zaczynam wierzyć w siebie, nabieram pewności, wiem że nie jestem sam.
Dlaczego o tym wspomniałem? Dlatego że moje ostatnie zawody również nie należały do najłatwiejszych, jednak udało mi się je wygrać. Pamiętam o osobach, które życzyły mi powodzenia, dawały rady, czy próbowały motywować. Pamiętam i jestem bardzo wdzięczny.
Pozdrawiam

12. Relacja

2012-04-04T00:29:00.000+02:00

Jestem już po Mistrzostwach Polski seniorów i mistrzostwach Polski juniorów do lat23. Najpierw przedstawię same fakty a potem się do nich odniosę.

MP seniorów:
osiągnięcie: wicemistrzostwo Polski
wyniki:
Przysiad-275kg
Wyciskanie-150kg
Martwy Ciąg-240kg

MP juniorów do lat 23:
osiągnięcie: mistrzostwo Polski
wyniki:
Przysiad-275kg
Wyciskanie-152,5kg
Martwy Ciąg-242,5kg

Z wyników zarówno na jednych jak i drugich zawodach nie jestem do końca zadowolony, celowałem wyżej. Wicemistrzostwo w seniorach bardzo mnie cieszy, zdaję sobie jednak sprawę, że miałem dużo szczęścia, niektórzy dobrzy zawodnicy nie pokazali się w dobrej formie, a ja to na szczęście wykorzystałem.

Co do pierwszego miejsca na MP juniorów; jestem bardzo zadowolony z tego sukcesu i uważam że w pełni sobie zasłużyłem na złoty medal. Konkurencja była bardzo silna i musiałem dawać z siebie wszystko do samego końca.
Teraz tak w skrócie. Dokładniej będę opisywał niektóre momenty w kolejnych tematach.

11. Już tylko 2 dni!

2012-03-02T16:27:00.000+01:00

"Podnosi się adrenalina
Serce zaczyna ci walić...
Pot spływa Ci po twarzy..."

Mistrzostwa Polski Seniorów! Zaczynają się już jutro, lecz starty mojej kategorii wagowej odbędą się dopiero w niedzielę. Znam już mniej więcej moich przeciwników i wiem, że czeka mnie trudny sprawdzian... . Będę chciał dać z siebie wszystko i spróbować zawalczyć o 3 miejsce. Doskonale zdaję sobie sprawę, że będę rywalizował z najsilniejszymi zawodnikami w kraju, w tej kategorii wagowej. Zdobycie brązowego medalu i możliwość stanięcia na podium obok takich zawodników jak Jarosiewicz czy Kamiński, byłoby dla mnie wielką nagrodą i osobistym cudem. Mam nadzieję, że uda mi się wykorzystać maksimum swojego potencjału, że będę mógł powiedzieć: zrobiłem wszystko co było w mojej mocy.
Trzymajcie kciuki!
Pozdrawiam

Informacja

2012-02-12T18:13:00.000+01:00

Przepraszam, że nie zamieszczam nowych tematów, ale zawody coraz bliżej, więc nie mam za bardzo ochoty do pisania postów. Jak już będzie po zawodach, to na pewno pojawi się coś nowego. Pozdrawiam

10. Sam musisz podjąć decyzję!

2012-01-21T16:15:00.003+01:00

Chciałbym, żebyśmy dzisiaj zastanowili się nad charakterystyką prawdziwego zwycięzcy. Czy prawdziwy zwycięzca przychodzi na trening i mówi, że ma gorszy dzień, więc nie będzie się forsował, czy odkłada coś na potem? Czy wreszcie prawdziwy zwycięzca troszczy się o własne zdrowie?

Odpowiedzi na te pytania łączą się w jedną całość. Zacznę od końca. Tak, prawdziwy zwycięzca bardzo mocno troszczy się o swoje zdrowie. Troszczy się o nie, ponieważ nie może sobie pozwolić na gorszy dzień. Ma ściśle określony plan, który musi zrealizować w danym dniu, by w następnym mógł osiągnąć wyższy poziom i w ten sposób pokazać się na zawodach w szczytowej formie. Najważniejsze jest szczegółowe rozplanowanie okresu przygotowawczego. Nie chodzi jednak o to, by postawić sobie za cel, wynik w miarę satysfakcjonujący. Każdy ambitny sportowiec nie zadowala się dobrym wynikiem. Ambitny sportowiec mierzy w wyżyny swoich możliwości, chce poprawiać swoje wyniki, wznosić się ponad granicę bólu, dokonywać niemal niemożliwego!
Ktoś powie, że mimo wszystko, takie działanie jest pewnym przeciążeniem dla zdrowia. Nie mogę zaprzeczyć, ale człowiek ma na szczęście zdolność do regeneracji. Ponadto pokonywanie granic własnych możliwości jest nieodłączną częścią sportów ekstremalnych i tym co sprawia, że są one tak piękne.

Chyba 2 tygodnie temu oglądałem zmagania Justyny Kowalczyk. Gdy widziałem jak resztką sił próbuje biec w górę wyznaczonej trasy, a następnie stoi już na mecie szczęśliwa aczkolwiek zupełnie wycieńczona...gdy podparta o swoje kijki próbuje nabrać powietrza, wzruszyłem się. Wyobrażacie sobie jaki to musi być ogromny wysiłek, jak silną musiała mieć psychikę, żeby pokonać tą długą, stromą i pełną zakrętów trasę.

Na koniec, chciałbym się z wami podzielić również moim doświadczeniem związanym z trójbojem siłowym.
W zeszłym roku podczas startów na MP Seniorów, nabawiłem się kontuzji barku. Było to tym bardziej kłopotliwe, że niedługo po tym miałem MP Juniorów do lat 23, a bark bardzo bolał. Na treningu powiedziałem o tym trenerowi, dał mi jakąś tabletkę przeciwbólową, lecz ból nie ustąpił. Gdy dotarłem do serii zasadniczej, którą miałem kończyć trening (było to 250kg), trener powiedział, że nie będzie mnie zmuszał do tego podejścia, kazał mi samemu podjąć decyzję. Zadałem mu tylko jedno pytanie: czy ta kontuzja może jeszcze bardziej zagrozić mojemu zdrowiu. Trener powiedział, że akurat, to co mi się przytrafiło, jest bardzo bolesne, ale niezbyt szkodliwe. Bez wahania podjąłem się ostatniej serii i zaliczyłem ją, wiedziałem, że nic mi nie grozi, zaufałem trenerowi. A ból? Ból nie był dla mnie wystarczającą wymówką. Nie wiem czy mam osobowość zwycięzcy, ale staram się robić wszystko by nim być.
Zapraszam do obejrzenia filmiku, nie zamieszczam ich przypadkowo:

9. Daj sobie spokój

2012-01-13T18:09:00.000+01:00

No i zaczynają się coraz większe ciężary...w wyniku tego pojawia się także strach, ból, pierwsze krwiaki na udach...
Podczas wczorajszego treningu był taki moment, w którym oparłem się o coś, zmęczony po ciężkiej serii i pomyślałem: "nie chce mi się". Czy to źle, że tak pomyślałem? Oczywiście że nie. Myślę, że właśnie wręcz odwrotnie. Uważam to za całkiem normalne i uzasadnione. Moją siłą było, to że nie chciało mi się, a mimo wszystko nawet przez krótki moment nie pomyślałem, żeby przerwać treningu. Postawiłem sobie jasno pewne cele, które chcę zrealizować i będę do nich konsekwentnie dążył, nie zamierzam się poddać!
W trakcie pisania tego posta przypomniała mi się pewna historia. Otóż zabrałem kiedyś na trening moich dwóch braci. Powiedziałem im, że są mi potrzebni do asekuracji, bo nie mam z kim akurat ćwiczyć. Było to po części kłamstwo, ponieważ na tym treningu było jeszcze dwóch moich kolegów. Chodziło mi bardziej o to, żeby zobaczyli jak wygląda moja codzienność, mój świat. Podchodziłem wtedy pierwszy raz w życiu do przysiadu ze sztangą ważącą 200kg. Miło wspominam jak po skończonej serii jeden z braci (chyba ten najstarszy), powiedział: "młody, daj już sobie spokój dzisiaj". Nawet nie był świadomy tego, że w tym momencie mnie jeszcze bardziej zmotywował. Nie mogłem zrezygnować z kolejnych serii tylko dlatego, że coś zaczęło być ciężkie. Tym bardziej po tym, co mi brat powiedział. Gdybym nie potrafił się przełamać, nie mógłbym nawet myśleć o miejscach na podium, nie czyniłbym postępów. Jeśli można byłoby zostać mistrzem świata, nie przykładając się do treningów, nie przemęczając się też na samych zawodach, to gdzie w tym wszystkim byłby sens, gdzie byłaby radość i satysfakcja?
Kończąc chciałbym przenieś myśl z poprzedniego zdania, na życie codzienne. Każdy z nas chciałby mieć idealne życie, bez trosk i problemów. Ale zastanówmy się...gdybyśmy mieli wszystko czego chcemy, za pstryknięciem palcami, to czy nasze życie nie straciłoby sensu?
I drugie pytanie które przyszło mi do głowy dosłownie po tym poprzednim:
Czy gdyby Bóg dał nam wszystko, to czy nie zabrałby nam jednocześnie możliwości realizowania się w czymś?
Pozdrawiam

8. Zaczynamy zabawę!

2012-01-04T21:59:00.000+01:00

A więc nowy rok...i nowe wyzwania. Za 8 tygodni czekają mnie Mistrzostwa Polski Seniorów w TS.
Tak naprawdę nie chciałem na nie jechać, bo uważam, że z seniorami nie mam jeszcze żadnych szans. Trener dał mi jednak do zrozumienia, że muszę na nie jechać. Podejrzewam, że wysokiego miejsca nie zdobędę, ale zrobię wszystko, żeby wynik który osiągnę, usatysfakcjonował mnie. Teraz tylko potrzeba mi mocnej motywacji, do ciężkich i sumiennych treningów, do pokonywania barier własnych możliwości, zmierzenia się z bólem i strachem...by nie móc sobie na końcu zarzucić, że nie dałem z siebie wszystkiego. Życzcie mi wytrwałości w tym roku

Dla lepszej motywacji wyjawię wyniki, które chciałbym osiągnąć na najbliższych zawodach:

Przysiad: 300kg
Wyciskanie leżąc: 150kg
Martwy Ciąg: 250kg

7. Czym dla mnie jest cud?

2011-12-27T22:42:00.002+01:00

„Pewien mężczyzna bardzo chciał wygrać w totolotka, modlił się o to do Boga codziennie przez rok, dwa, trzy lata… w końcu Bóg się zezłościł i odezwał się do niego: dobrze, wygrasz w tego totolotka, ale zlituj się i w końcu zagraj w to” Kawał może kiepski, ale chodzi mi raczej o przesłanie.

Ostatnio zacząłem się zastanawiać czym w ogóle jest cud. Gdy wpisałem to hasło w Wikipedii, znalazłem objaśnienie:

Cud – zjawisko paranormalne lub zdarzenie z różnych przyczyn nieposiadające wiarygodnego, naukowego wytłumaczenia, w kontekście religijnym przypisywane interwencji istot nadprzyrodzonych lub nadprzyrodzonej mocy.

Z drugiej strony natknąłem się też na pojęcie 7 cudów świata, czyli rzeczy do stworzenia których potrzebna była interwencja człowieka. Czym więc jest cud? Moim zdaniem jest to wydarzenie wspaniałe i piękne w swej istocie, do którego jednak niezbędne są: chęci, wiara i… swego rodzaju umiejętność spostrzegania. Cudem mogą być, np. narodziny dziecka, przeżycie groźnego wypadku, a nawet to, że dzisiaj rano się obudziliśmy i możemy teraz spokojnie przeczytać ten post, lub też robić cokolwiek innego. Do cudów zaliczam także prywatne sukcesy. W moim przypadku może to być Mistrzostwo Polski zdobyte w maju tego roku. To co dałem od siebie, to sumienne przygotowanie w postaci treningu. Były też jednak inne aspekty składające się na sukces. Dedykowałem te zawody mojemu zmarłemu dziadkowi. A więc wierzyłem i nadal wierzę, że on o tym wie. Ponadto modliłem się też w myślach do Boga o pomoc. Dawało mi to pewne wsparcie psychiczne i pozwalało wytrzymać presję. Wspierali mnie także moi znajomi oraz trener, wierzyli we mnie przyjaciele i rodzina. Efekt? Pierwsze miejsce na podium i wrażenie jakby się było najszczęśliwszym człowiekiem na Ziemi, rzekłbym cudowne przeżycie… .

6. Wesołych świąt

2011-12-25T13:43:00.002+01:00

Święta Bożego Narodzenia, to czas który spędzamy z bliskimi nam ludźmi, łamiemy się opłatkiem, przebaczamy sobie...jest to także czas w którym zastanawiamy się nad swoim życiem; czego dokonaliśmy, co było dobre a co złe, tworzymy swego rodzaju rachunek sumienia, oceniamy swoją drogę i zastanawiamy się co przyniesie nam kolejne 365 dni. Życzę wszystkim zdrowych, spokojnych świąt i pomyślności w 2012 roku. Pozdrawiam.

PS

.

5. Zbyt ciężko się napracowałem, żeby teraz to wszystko stracić...

2011-12-21T20:18:00.000+01:00

Na filmiku przedstawionym powyżej podnoszę sztangę ważącą 215kg. Jest to moje trzecie podejście. Zarówno przy pierwszym jak i przy drugim podejściu podniosłem sztangę ważącą dokładnie tyle samo, ponad to na treningach podnosiłem 230kg, a na zawodach czułem że stać mnie może na 240kg. Dlaczego więc taki wynik? Ponieważ sędziowie uznali mi 2 razy błędy techniczne (które - po obejrzeniu relacji z zawodów - stwierdziłem, że faktycznie były). Po pierwszym podejściu byłem wściekły, po drugim do tej złości dołączył strach. Niezaliczenie któregoś z bojów (ten był ostatnim bojem), powodowało dyskwalifikację z zawodów. Wyobraźcie sobie teraz jakbyście byli w mojej sytuacji - 3 miesiące przygotowań, mnóstwo wyrzeczeń w tym czasie, wiele godzin ciężkich treningów. Wszystko to mogło przepaść w ciągu jednej krótkiej chwili, cały ten wysiłek mógł pójść na marne... . Tuż przed ostatnim podejściem pomyślałem: "Zbyt ciężko się napracowałem, żeby teraz to wszystko stracić, muszę się uspokoić, zapomnieć i zrobić to jak trzeba, spróbuję trochę szerzej nogi ułożyć, może to pomoże...". Podchodzę do sztangi, przede mną trzech sędziów, a kawałek dalej na trybunach przyjaciele z klubu dopingujący mnie. "Czas leci, nie ma co zwlekać, jeszcze tylko jeden głęboki oddech" . Zaczynamy...udało się, w pierwszej chwili byłem na siebie wściekły, w końcu mogłem mieć dużo lepszy wynik. Mogłem ale nie miałem, bardzo dobrze że udało mi się uratować te mistrzostwa i zająć drugie miejsce. Teraz trzeba jeszcze porządniej przygotować się do kolejnych zawodów i wyciągnąć wnioski z tych...

4. Podsumujmy

2011-12-20T19:36:00.001+01:00

W miniony weekend byłem w Kościanie na spotkaniu podsumowującym rok trójbojowy. Na początku spotkania, wyświetlono prezentację zawierającą wszystkie sukcesy Kobry Jass Kościan w 2011r. Po zakończeniu prezentacji przystąpiliśmy do konsumpcji :). Atmosfera była bardzo miła i wesoła, trener jednak już zapowiedział ciężkie treningi od nowego roku.

Na zdjęciu kolejno: Michał Moryson, Roman Szymkowiak(trener), ja

Na koniec chciałbym podsumować swoje starty w bieżącym roku:

Mistrzostwa Polski Seniorów w Trójboju Siłowym, kat.-83kg: 6 miejsce
Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 23 w TS, kat.-83kg: 4 miejsce
Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 20 w TS, kat.-83kg: 1 miejsce
Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 20 w TS, kat. Open: 2 miejsce
Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 20 w TS Klasycznym, kat.-83kg: 2 miejsce
Mistrzostwa Polski Juniorów do lat 23 w TS Klasycznym, kat.-83kg: 2 miejsce

3. Z jakim ciężarem się zmierzyć - zaufanie

2011-12-18T01:28:00.004+01:00

Przed chwilą rozmawiałem z bratem na skype (jest na 5 roku w seminarium). Wysłał mi on dzisiejszą ewangelię i poprosił, żebym ją przeczytał, i powiedział co o niej myślę. Mam świadomość tego, że nie każdy wierzy w Boga, nie każdy jest Chrześcijaninem, ale myślę, że każdego może zainteresować ten artykuł ze względu na myśl w nim zawartą. Bardzo zachęcam do przeczytania tej ewangelii a następnie moich wniosków:

(Łk 1,26-38)
W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

Po przeczytaniu tej ewangelii zwróciłem uwagę na to, jak bardzo Maryja ufała Bogu. Nie pytała się, dlaczego akurat ona została wybrana, jak ma sobie z tym poradzić i czy w ogóle sobie poradzi. Po prostu zaufała. Dlaczego akurat to mnie zainteresowało? Dlatego, że przypomniałem sobie i porównałem do tego, sytuację z ostatnich Mistrzostw Polski w Trójboju Siłowym, na których byłem. Otóż byłem przed trzecim podejściem do pierwszego boju, czyli do przysiadu ze sztangą. Jeden z zawodników podszedł do mnie i zapytał z jakim ciężarem teraz się zmierzę, odpowiedziałem: "Nie wiem, nie obchodzi mnie to, mój trener wie najlepiej jaki ciężar mi podać i taki jaki zgłosi, do takiego podejdę". Trener jest osobą której absolutnie ufam, jeśli chodzi o sport. Mój brat powiedział na to: "Tak myślałem, Bóg nie da nam ciężaru nie do uniesienia".

A ja wam po prostu powiem, że warto jest mieć kogoś w życiu, komu można absolutnie zaufać. Pozdrawiam.

2. Jak to się zaczęło...

2011-12-17T11:24:00.002+01:00

Swoją przygodę w ogóle z treningami na siłowni zacząłem w styczniu 2009r. Dostałem wtedy od taty sztangę i obciążenie. Chciałem być po prostu trochę silniejszy więc trenowałem i przeglądałem w Internecie różne strony, aby dowiedzieć się co robić, by ten trening przynosił efekty (wtedy moim celem było przybrać trochę na sile i poprawić swoją sylwetkę, nie myślałem jednak, że będzie to coś co będę robił systematycznie przez dłuższy czas). Po ok. 3 miesiącach byłem już dojść mocno wciągnięty w treningi. Cały czas szukałem nowych informacji na temat treningu, więc byłem już świadomy, że bez porządnej diety postępy nie będą tak duże jakby mogły być. Postanowiłem o tym powiedzieć mamie, chociaż byłem raczej przygotowany na niezbyt optymistyczną reakcję. Muszę przyznać, że bardzo się zdziwiłem bo mama praktycznie od razu się zgodziła na wprowadzenie diety do mojego jadłospisu i do dzisiaj wielokrotnie przygotowuje mi posiłki (zwłaszcza śniadania do szkoły – myślę że bez jej pomocy ciężko byłoby mi się wyrobić z przygotowaniem ryżu i gotowanego mięsa do szkoły). Po 5 miesiącach ćwiczeń nawiązałem kontakt z chłopakiem, który trenował już na siłowni wtedy od ok. 5 lat. Zacząłem trenować u niego i dopiero tam zabrałem się za ciężkie treningi, on mnie do wszystkiego wprowadził i ćwiczyłem wg jego planu. Wtedy już treningi były dla mnie czymś więcej niż tylko sposobem na zwiększenie siły, stały się one moją pasją. Z czasem osiągałem coraz lepsze wyniki.
W sierpniu 2010r. dostałem smsa od mojego partnera treningowego. W treści tego smsa była wiadomość, że napisał on email do trenera kościańskiego klubu trójboju siłowego (Kobra Jass Kościan). W treści maila napisał swoje i moje wyniki. Okazało się, że zarówno moje wyniki, jak i mojego kolegi są na dobrym poziomie, i że mamy tam przyjechać. Tak właśnie zaczęła się moja przygoda z Trójbojem Siłowym i jeszcze bardziej „mordercze” treningi. To już nie jest dla mnie tylko pasja, to jest część mojego życia. Nie wyobrażam sobie teraz zaprzestania treningów.

Zamieszczam filmik który obrazuje moją przygodę z TS. "Od drewnianej szopy po Mistrzostwa Polski"

1. O czym będzie mój blog

2011-12-16T23:36:00.001+01:00

Z racji tego że trenuję trójbój siłowy (powerlifting), będzie to mój temat przewodni. Będę tu opisywał moje przemyślenia, a także uczucia towarzyszące mi podczas przygotowań do poszczególnych zawodów. Chciałbym również uświadomić ludziom, że ten sport jest absolutnie dla każdego. Oczywiście nie każdy jest stworzony do walki z ogromnymi ciężarami i do ekstremalnych treningów, jednak każdy powinien dbać o swoją sprawność fizyczną, a taką możliwość daje właśnie ta dyscyplina. Mogą ją uprawiać zarówno mężczyźni , jak i kobiety, niezależnie od tego czy ktoś jest chudy, czy gruby. Możecie być pewni, że to co będę pisał, będzie bardzo często popierane aktualnymi przykładami z mojego życia. Będę też dodawał różne fotografie, czy też filmiki. Pokażę wam co mnie motywuje i co może motywować także was, nie tylko w sporcie, ale także w sytuacjach codziennych.