مانا

شاید جایی دیگر

2009-12-02T22:47:00.002+03:30

یک روزی می‌آید در زندگی که آدم به اینجا می‌رسد. نه قهر است، نه ناز، نه هیچ چیز دیگر، فقط تصمیم است.

آدم‌های زیادی را در زندگیمان می‌شناسیم؛ از دوست و آشنا و فامیل. آدم‌هایی هم هستند که قبلا می‌شناختیم و امروز دیگر رابطه‌ای نداریم باهاشان. خیلی ساده زخمی زده‌اند و گذاشته شده‌اند کنار، زخمی زده‌ایم و گذاشته شدیم کنار.

هفت سال و نیم عمر درازی است از زندگی. خیلی چیزها می‌تواند عوض شده باشد. هفت سال و نیم عمر این وبلاگ است. آدم مدام در حال تغییر است. قرار نیست بند باشد به گذشته‌اش. قرار نیست آدم‌های گذشته از پنجره‌ای زندگی‌اش را تماشا کنند. حسی در من است که اینجا را دیگر خانه خودش نمی‌داند و دیگر هیچ دلیلی ندارد برای اینجا نوشتن. گاهی به همین سادگی عمر یک چیزی سر می‌آید.

دوستان ِ امروزم را دوستان ِ همین لحظه را دوستان ِ خوب ِ حال را شاید وقتی دیگر به جایی دیگر دعوت کردم.

آغاز جدا سری شاید از دیگران نبود

2009-10-29T14:25:00.000+03:30

قلبم پر است. غمگین و کسلم. حسرت روی دلم سنگینی می‌کند. دلم روزهایی را می‌‌خواهد که رفته‌اند. دلم روزهای رفته را باز آمدن می‌خواهد. خوبی‌اش این بود آن موقع‌ها که صمیمی بودیم. می‌نشستیم بدبختی‌هایمان را غصه‌ها و دردهایمان را می‌گفتیم به هم بی که خجالت بکشیم از داشتنشان. بعدش حسابی با هم به بدبختی‌هایمان می‌خندیدیم و دنیا را به هیچ می‌گرفتیم. دلم می‌خواهد این بغض لعنتی برود. این حسرت لعنتی پر بکشد. دلم می‌خواهد نباشیم این آدم‌هایی که نمی‌خواهند دست ِ هم آتو بدهند، این آدم‌هایی که می‌خواهند از بدبختی‌هایشان به هر قیمتی که هست نگویند، این آدم‌هایی که لبخند ِ خوشبختی مطلق تحویل هم می‌دهند که ببین من چه قهرمانی هستم، که ببین من چه آدم موفقی شده‌ام، خوب نگاهم کنید!
آن آدم‌هایی که سفره‌ی دلشان پیش هم باز بود و فکر پرایوسی ِ زندگی شخصی‌شان نبودند ... ها؟ کجاییم؟ با خودمان هستم.

دور شدیم از هم و همه‌ی غصه و حسرت ِ توی دلم از همین است.

در ستایش بطالت!

2009-10-24T22:59:00.003+03:30

از بس زندگی واسه خودش ادامه داشت هی، از بس همش یه کاری داشتم که انجام بدم، از بس یادم نمی‌اومد آخرین بار کی اینجوری بطالت کرده بودم که مجبور شدم سرما بخورم. بعد سرماخوردگی معمولا اتفاق خوبیه تو زندگی، از اون فرصت‌هاست که آدم باید قدرش رو بدونه. وقتی سرما خوردی دیگه عذرت موجهه. می‌تونی دو روز ِ تمام پتو پیچ واسه خودت تو خونه بمونی و از جات هم جم نخوری. دیگه حتی دلیلی نداره به کارایی که علاقه داری هم برسی. می‌تونی به معنای واقعی بطالت کنی. روز اول که تخت بخوابی و شیر ولرم و فرنی و سوپ بخوری حتی این دفعه سعی کنی یاد بگیری درست کردن اینا رو. روز دوم همچنان پتو پیچ و آب ولرم به دست آنلاین شی و و بطالت ِ سایبری کنی. تمام عصر و شب هم بشینی بالاخره به فرندز دیدن که از بس همه گفته بودن و از بس گارد داشتی که هیچ فرصتی بهتر از این نمی‌شد برای تموم کردن کارش. شبش هم تا گرگ و میش بیدار بمونی و یادت بیاد که یه وقتی بود که اینجوری زندگی می‌کردی. بعد دیگه از فرداش سخت باشه به زندگی معمولی برگشتن و بطالت نکردن، خیلی سخت.

عروسی خوبان

2009-10-22T18:03:00.000+03:30

ما خیلی خوشبخت بوده‌ایم که کودکیمان مقارن شده بود با دوران ِ «عروسی مال بچه‌هاست» نه مثل بچه‌های حالا که کودکیشان مقارن شده با دوران ِ «در فرصتی مناسب از کودکان ِ شما پذیرایی می‌شود» القصه فرقی هم شاید نکند، ما که بزرگ شدیم حوصله‌مان از هر چی عروسی است سر رفت. یا بهانه آوردیم و نرفتیم، یا از سر وظیفه رفتیم، یا رفتیم که دلی از عذا در بیاوریم و قر کمرمان را بتکانیم.
آن روز توی اتاق پرو وقتی داشتم خودم را توی لباس سبزم می‌سنجیدم، کوتاهی‌اش را اندازه می‌زدم، با کفش و کیفم ست می‌کردم، یکهو به خودم آمدم و دیدم که اهه عین بچه‌گی‌مان دارد قند توی دلم آب می‌شود. دیدم که این ذوقی که برای رفتن به این عروسی دارم از آنهاست که خیلی وقت است خیلی وقت است نداشته‌ام.
دختر جانم، روشنک جانم، خیلی کلیشه‌ای است اگر بگویم همپای روزهای زعفرانیه ... اما می‌گویم: همپای روزهای زعفرانیه، رفیق ِ گرمابه و گلستانم عروسی ِ توست که اینطور لحظه شماری‌اش را می‌کنم. دیدنت توی آن لباس سفید است که صبرم را ربوده ...

افغانستان سلام

2009-10-20T13:48:00.003+03:30

شمال که بودم، تو اون شلوغ پلوغی و بی زمانی و ایضا بی‌مکانی و خوش گذشتن ِ محض و فارغ از دنیا بودن، آقای عکاسی زنگ زد که یه عکاس هلندی اومده ایران و تو ÖKF نمایشگاه گذاشته، می‌تونی زنگ بزنی اطلاعات بگیری؟ گفتم آره و یک ثانیه بعد کل ماجرا از ذهنم محو شد و بلکل یادم رفت.

امروز رفتم ÖKF که هم مدرک ترم قبلم رو بگیرم و هم یه سری کار ِدیگه داشتم. پامو که رو پله‌ها گذاشتم، میخ کوب شدم. شروع کردم دونه دونه تماشا کردن و تماشا کردن و تماشا کردن ...
جاش خیلی مناسب گالری عکاسی نیست، اما عکس‌ها ارزش دیدنشو داره.

4

2009-10-15T00:52:00.000+03:30

می‌دونید بچه‌ها از پشت میزای اون کافه‌هه تو برج سایه تا همین امروز تو اثاث کشی ِ هدیه خیلی اتفاقا افتاده. هزار بار پشت میزای کافه‌های مختلف دور هم جمع شدیم حرف زدیم. یکی‌مون حالش بد بوده، اون یکی‌ها گوش دادن. یه وقت تولد یکی بوده شادی کردیم. یه وقت خونه‌های همدیگه ناهار دعوت شدیم. یه وقت رفتیم کتاب فروشی، تئاتر یا هر جا. یه وقت همدیگه رو ندیدیم یه مدتی. این اواخر هم خونه هدیه دور هم جمع شدیم. اما امروز توی خونه‌ی لخت ِ هدیه و علیرضا وسط کار و کارتون چسب زدن، وسط ظرف‌ها رو دسته‌بندی کردن، وسط دور میز گردشون چایی دارچین خوردن ... خیلی همه چیز فرق می‌کرد. انگار که صمیمی‌تر، بی‌ریاتر و ندارتر از هر وقت دیگه بودیم. وقتی با حال بده الیزه هممون سکوت شدیم و هر کی یه جور رفت تو خودش. وقتی علی‌رضا می‌گفت there there، وقتی هدیه می‌رفت تو فکر، وقتی مرجان نمایش عروسکی اجرا می‌کرد با مجسمه‌های بودای هدیه اینا!
می‌دونید خیلی فرق می‌کنه پشت میز یه کافه‌ی دود گرفته نشستن و دست‌ها رو دور قهوه و میلک شیک و آب آلبالو حلقه کردن تا با دست‌های خاکی روزنامه پیچیدن دور ظرف‌ها و زندگی رو زندگی کردن.

شهرها در فقدان انسان امتداد می‌یابند ...

2009-10-07T10:38:00.003+03:30

مثل همان فصل اول قصه‌های خوب که وقتی به فصل دوم می‌رسند انگار ورقی نو در کار است. انگار دوره‌ای تکرار نشدنی تمام شده باشد و دیگر برنگردد. ترس ِ از بریدن ِ آنچه ادامه دادنی است. ترس از ترک کردن و بر جای گذاشتن که یقین داری وقتی بر می‌گردی دیگر هیچ چیز مثل این لحظه نخواهد بود. ترس ِ از پشیمانی ِ ترک کردن. جا گذاشتن این روزها و ادامه دادنشان جایی دیگر.

هوا-بنیاد است احوالم

2009-09-29T17:42:00.003+03:30

خوبم، چون هوا خوبه. من از اون دسته آدم‌هایی هستم که آب و هوا روی حال و احوالشون تاثیر مستقیم داره. مثل دو زیستی که به زیست اصلیش برگرده، پاییز که می‌شه منم به حال و هوای اصلیم بر می‌گردم؛ آروم و سبک، یه جور ِ خوبی ...

Erholung

2009-09-26T22:49:00.001+03:30

از اون سفرهای کولی‌وار بود که هی راه می‌افتادیم از اینجا می‌رفتیم اونجا از اونجا به یه جای دیگه! بعد این لذت ِ تصمیم و آرزو رو به این سرعت و بی‌آمادگی قبلی به عمل در آوردن بی‌‌نهایت بود. از خواب پا می‌شدیم می‌گفتیم بریم آستارا و تو اون بارون واقعا می‌رفتیم. شب خسته و کوفته می‌گفتیم بریم انزلی و واقعا می‌رفتیم. همین جور الی آخر. اما خب از یه طرف هم از اون سفرهایی نبود که به قول ایوان كلیما آدم بتونه با آرامش روح شهر رو بشناسه. «هر شهری مثل یك آدم است: اگر رابطه اصیلی با آن برقرار نكنیم، فقط نامی بر جای می‌ماند، یك شكل و صورت بیرونی كه خیلی زود از حافظه و خاطره‌مان می‌رود و رنگ می‌بازد. برای برقرار كردن چنین رابطه‌ای، باید بتوانیم شهر را با دقت ببینیم و شخصیت خاص و استثنایی آن را دریابیم، آن «من» شهر، روح شهر، هویت آن و شرایط زندگی آن كه در طول زمان و در عرض مكان آن پدید آمده است.»
خلاصه مثل هر چیز دیگه‌ای این سفر هم به شدت دو وجهی بود. پر از خنده‌های بلند، پر از آرامش عمیق. منم حالا به همون نسبت خالی ِ خالی‌ام و در عین حال پر ِ پرم. پرم از حس‌های گمشده؛ ولع به مطالعه، میل ِ به یاد گرفتن. سه تا کتاب از کتابخونه دانشگاه گرفتم دارم واسه خودم نم نم بهشون نوک می‌زنم. گفتم دانشگاه باید درباره اون هم بنویسم. تو پست بعدی.

Big Smile

2009-09-14T15:45:00.004+04:30

یعنی لبخند پت و پهن ِ جولیا رابرتز-وار که می‌گن همینه! شما تا دندون ِ عقل خاله رو هم می‌تونی ببینی!

زه‌زه

2009-09-11T21:07:00.004+04:30

یه شبی بود همین چند وقت پیشا که من سر از یه سررسیدی در آورده بودم که تهش لیست کتاب‌های خونده‌ای که ندارم بود. بعد همین جوری که این لیست رو نگاه می‌کردم برام جالب بود که اهه این کتابه رو من نداشتم یه روزی و تو یه همچین لیستی بوده اسمش. همین جور که لیست رو تیک می‌زدم، یکهو خوردم به اسم یه کتابی که باورم نمی‌شد حتی یادم رفته که ندارمش و چطور کتاب به این مهمی رو ندارمش هنوز؟ بعد اینه که اگر خواستی برای من کتاب بیاوری نازنین، اگر در بازار موجود است هنوز، درخت زیبای من بیاور نازنین!

انکار

2009-09-06T21:06:00.002+04:30

تنها آرزوی این روزها آرامش است. دلم مخدری می‌خواهد که فراموشی بیاورد و فراموشی مربوطه آرامش ِ از دست رفته را. بیا فراموش کنیم که منتظریم، فراموش کنیم که درد می‌کشیم، فراموش کنیم هر چیزی را که آزارمان می‌دهد، هر چیزی که هست و بودنش آزارمان می‌دهد و هر چیزی که باید باشد و نیست و نبودنش آزارمان می‌دهد. بیا فراموش کنیم ...

جهل الرجال

2009-08-23T22:12:00.002+04:30

یکیشون می‌گه وزیر زن در شأن همون خاتمی و هاشمیه। یکی دیگه‌شون می‌گه با توجه به فرهنگ ِ ما مردها خوششون نمی‌آد از زن‌ها حرف شنوی داشته باشن، در نتیجه کارمندهای وزیر زن ازش تبعیت نمی‌کنن و وزیر زن شکست می‌خوره. یکی دیگه‌ترشون می‌گه اصلا وزیر زن منع شرعی داره، منظورش اینه که وزیر زن باعث به گناه افتادن دولتی‌ها می‌شه! آخریشون هم که شاهکاره می‌گه: مگه قحط الرجال اومده که شما رفتید سراغ وزرای زن؟ من فقط می‌خندم و به روزی فکر می‌کنم که تو مجلس «احمدی نژاد» بخواد از «حقوق زنان» دفاع کنه!

مرتبط:
دو هفته با وزرای زن!

نامه‌ای که باید کوتاه باشد!

2009-08-17T23:00:00.002+04:30

آقای پیشلر نگاه کن من دستانم می‌لرزید وقتی دکمه Send که البته توی GMail من Senden است را زدم. آقای پیشلر ببین من نامه را با کلی بالا و پایین نوشتم، همین جوری نبوده نوشتن آن نامه. آقای پیشلر من کلی توی رد پاهایی که از شما داشتم گشته‌ام تا همان کلمات شما را استفاده کنم، بعدش کلی ویرایشش کرده‌ایم دو نفری، بعدش داده‌ام به معلمم که غلطش را بگیرد و انقدر نامه خوبی بود که فقط یک ویرگول غلط داشت. آقای پیشلر می‌بینی که من زحمت زیادی کشیده‌ام و حق‌ام هم هست که خیلی مودبانه طلب کار باشم. شما هم که به سلامتی تازه از مسافرت آمدی. ان شاءالله هم که خوش گذشته است. حالا بیا و خوبی کن آن پرونده رمزآلود من را که نمی‌دانم چرا دوبار دوبار بررسی‌اش کردی، پیدا کن، یک جواب شیرین برای من بنویس و دکمه Senden را بزن! آقای پیشلر نمی‌دانی چشم انتظاری یعنی چه ... دست و دل لرزیدن یعنی چه ... کلا یعنی چه ...

چیزی باید!

2009-08-11T11:46:00.003+04:30

می‌دانید در روزهای به غایت تاریک، آدمی دنبال نقطه‌های کوچک روشن می‌گردد. در روزهایی که هیچ چیز ندارند دنبال چیزهای ناب ِ کوچک. دنبال چیزی که ته دلت را بلرزاند، شعفی در وجودت زنده کند، چیزی که «چیزی» باشد برای خودش. یکی از آن چیزها این روزها برای من این ماجرای «ترجمه‌ کنید!»های آقای اولد فشن است. غرق شادی می‌کند آدم را. انگار یک عده آدم نشسته‌اند دور هم و یک جمله گذاشته‌اند وسط میز و می‌گویند و می‌خندند و هر کی یک ترجمه‌ای می‌کند. چه تماشاچی باشی چه دور میز مدام پیش خودت فکر می‌کنی که این ترجمه پنجاه درصد اول را رد کرده یا نه؟ معنی مورد نظر نویسنده را خوب فهمیده یا نه؟ بعد برای بعضی‌ها می‌روی روی پنجاه درصد دوم و غرق شادی می شوی از ابتکارات. فکر واقعی کردنش را از سرمان بیرون کنیم، همین که مجازی است لذت‌بارش می‌کند.

زبان و اندیشه

2009-08-07T15:59:00.000+04:30

مگر متوجه نیستی که تمام هدف «گفتار جدید» تنگ کردن حیطه اندیشه است؟ در پایان جرم اندیشه را امری محال خواهیم ساخت، چون واژه‌ای برای بیان آن در میان نخواهد بود. هر گونه مفهوم مورد نیاز، دقیقا با یک واژه بیان خواهد شد. معنای آن کاملا مشخص شده و تمام معانی فرعی حذف و به فراموشی سپرده خواهد شد. هر سال واژه‌های کمتر و کمتر، و دامنه آگاهی همواره کمی کوچکتر. البته همین الان هم هیچ دلیل یا بهانه‌ای برای ارتکاب جرم اندیشه وجود ندارد. صرفا یک امر خود انضباطی، مهار واقعیت، است. اما در پایان به آن هم نیازی نخواهد بود. زبان که کامل شد، انقلاب کامل خواهد شد.

1984، جورج اورول

ریرا

2009-07-31T20:42:00.007+04:30

مرجان می آید، با هم ریرا گوش می دهیم و می رود. نمی دانستم سهیل نفیسی کسی را یاد من می اندازد.
کافه چپ دست بودیم. توی مکعب شیشه ای پشت میزهای مربع. ریرا پخش می شد. خیلی وقت پیش بود...
حالا مرجان چراغش سبز، من چراغم قرمز. می نویسد هوی بی خود قرمزی باید با من حرف بزنی! می خندیم و حرف می زنیم.

رویای نوشتن

2009-07-28T11:54:00.001+04:30

گاهی می‌شه نوشت، گاهی بهتره آدم بنویسه، همین از خودش بنویسه، مثل سابق بر این. مگه چی می‌نوشتیم؟ بیا بنویسیم.
من؟ من آلمانی می‌خونم، آلمانی رو روی تخت می‌خونم چون لازمه یه عالم کپی و لغت نامه کنارم باشه و میز جواب نمی‌ده. من غذا می‌خورم، سه وعده. صبحانه مربای توت فرنگی و کره می‌خورم. با وعده‌های غذام ماء الشعیر می‌خورم. عصرها بستنی قهوه‌ی دایتی با خورده شکلات. می‌دونم تحریمه، اما نمی‌تونم از لذت زیر دندون رفتن خورده شکلات‌ها بگذرم. دیگه چی کار می‌کنم؟ می‌خوابم! تمام شب خواب می‌بینم. تو خواب آدم‌های زندگیم رو می‌بینم. از طفولیت تا الان! مثلا دیشب خواب چند تا از دوست‌های دبیرستانم رو دیدم، خواب پدر رو دیدم و خواب یه دوست قدیمی. من کلاس رانندگی می‌رم. آیین‌نامه و افسر و مسخره بازی.
و بیش از هر چیز من انتظار می‌کشم. انتظار انتظار انتظار ... اصلا می‌دونی چیه؟ انتظار تمامیت خواه است. تا جرعه آخر تو را می‌مکد و در خود فرو می‌برد.

شهرها

2009-07-24T21:30:00.001+04:30

پدر! مردم شهرها را به دلائل‌شان دوست می‌دارند. بسیاری از اینکه آنجا به دنیا آمده‌اند، به زبان محلی صحبت می‌کنند، با هم آشنا هستند و شهر برای آنها میهن کوچکی‌ست آن را دوست می‌دارند.
شهر، آواز نیست که رهگذری به یاد بیاورد، بخواند و بعد فراموش کند.
هیچ کس شهری را بی‌دلیل نفرین نخواهد کرد.
هیچ کس را نخواهی یافت که راست بگوید که شهرم را نمی‌شناسم.
انسان، خاک را تقدس می‌کند.
انسان در خاک می‌روید چون گیاه و در خاک می‌میرد.

بار دیگر، شهری که دوست می‌داشتم - نادر ابراهیمی

میرا

2009-07-13T23:52:00.001+04:30

کتاب‌های کتابخانه را که مرتب می‌کردم و بعضی مهم‌ترها را که کارتون می‌کردم برای بعدا پست کردن، خوردم به میرا، فک کردم زمان مناسبی است برای دوباره خواندنش؛ پس خواندمش. بخش اولش را توی خانه خواندم، بخش دومش را توی سالن انتظار مطب دکتر و بخش سومش را توی راه دانشگاه برای تحویل آخرین پروژه باقی مانده. راست می‌گویند که کتاب‌های خوانده شده را باید بعد از چند سال دوباره خواند. راست می‌گویند که هر کتابی را باید به موقع خواند. این همه آدم اصلاح شده با لبخندهای مصنوعی دور و برمان هست، این همه باید و نباید و فلان کار گناه است دور و برمان است، چطور یادمان رفته بود مربع شماره فلان همین جاست که ما هستیم. تاریکی گناه است، تنهایی راه رفتن توی دشت گناه است و آن چیزی ارزشمندتر است که ترحم برانگیزتر باشد. حالا برای ما قوانین کمی این طرف‌تر، کمی آن طرف‌تر. تجمع گناه است، دیدن و خواندن و دانستن گناه است و هر چیزی برچسب دین داشته باشد ارزشمند. باز همان اقلیت لعنتی. باز همان القای مریض بودن ِ اقلیت. القای غیرمعمولی بودن اقلیت. امان و فریاد که کاش جان سختی‌مان هم در هر بار شناختن ِ میرا به خوبی ِ راوی داستان باشد.

انتظار

2009-07-03T12:34:00.007+04:30

از میان پنجره‌های آقای اولدفشن، این یکی مال من باشد اجالتا

از این روزها

2009-06-21T15:09:00.000+04:30

دیشب همه خون گریه کردیم ... هنوز هم.
یک چیزهایی اما هست که باعث دلگرمی می‌شود. همین اتحاد بی‌کلام که همه مشکی پوشیده بودیم امروز صبح. انگار با این مقنعه‌های مشکی با این شلوارهای مشکی با این مانتوهای مشکی داشتیم دست یکدیگر را می‌فشردیم.
سر جلسه امتحان، مثال اولین سوال این است:
The demonstrators have been arrested by the Police.
به استاد نگاه می‌کنیم، به هم نگاه می‌کنیم، انگار که داریم دست هم را می‌فشاریم. خودم را کنترل می‌کنم که پایین ورقه ننویسم ممنون استاد برای مثال سوال یک، که ننویسم چامسکی هم اگر بفهمد دستور گشتاری‌اش را با سیاست پیوند زده‌اید از شما تشکر می‌کند!
بعد از امتحان دکتر راکعی را می‌بینیم که می‌رود توی بانک دانشگاه، نیم ساعت تمام منتظرش می‌ایستیم که بیاید بیرون و بشنویم که چه می‌گوید. می‌آید بیرون، دست تک تکمان را می‌فشارد، می‌گوید که دیشب پیش خانم رهنورد بوده، می‌گوید که خانه‌شان تحت کنترل است، می‌گوید که بچه‌ها همین آگاهی مهم است، همین که دیگر جمعیت میلیونی آگاه شده‌اند، می‌گوید جهل بدترین چیز است، می‌گوید مواظب خودتان باشید و می‌رود.
یک ساعت و نیم تمام بعد از امتحان حرف زده‌ایم، تحلیل کرده‌ایم، بغض کرده‌ایم ... کاش این روزها انقدر 30 خرداد 60 نباشد، کاش این روزها کمی 17 شهریور 57 باشد ...

اعتراض

2009-06-18T15:44:00.002+04:30

وقتی نازی‌ها برای دستگیری کمونیست‌ها آمدند
من ساکت ماندم
چرا که من کمونیست نبودم

وقتی سوسیال دموکرات‌ها را دستگیر کردند
من خاموش ماندم
چرا که سوسیال دموکرات نبودم

وقتی که اعضای اتحادیه‌های کارگری را دستگیر کردند
من اعتراضی نکردم
چرا که عضو اتحادیه کارگری نبودم

وقتی یهودی‌ها را دستگیر کردند
من اهمیتی ندادم
چرا که یهودی نبودم

و وقتی برای دستگیری من آمدند
دیگر کسی نمانده بود تا اعتراضی بکند

~~برتولت برشت~~

پ.ن: ظاهرا این شعر از مارتین نیمولر (Martin Niemöller) است و تا به حال به اشتباه فکر می‌کردیم که از برتولت برشت (Bertolt Brecht) می‌باشد!

شهر

2009-06-08T13:51:00.001+04:30

می‌رسم به هفت تیر، برای خودم دارم خوش خوش می‌آیم پایین که جمعیت و شلوغی آرامشم را به هم می‌زند. هول برم می‌دارد، نمی‌فهمم چه خبر شده، خاطره بیست و دو خرداد هشتاد و پنج ذهنم را فلج می‌کند. نمی‌فهمم خودم را چطور می‌رسانم وسط میدان ... خبری از خشونت نیست، از قضا برعکس؛ کلی هم فان و مفرح است. طرفداران موسوی و احمدی نژاد جمع شده‌اند با پوسترها و اقلام تبلیغاتی روبروی هم وایستاده‌اند و دارند شعار می‌دهند: چیزه چیزه چیزه، پرونده‌ها رو میزه! احمدی ِ هسته‌ای بشین بابا خسته‌ای! نیشم باز می‌شود. مردم هم دورشان را گرفته‌اند و مثل من با نیش باز دارند تماشا می‌کنند و عکس و فیلم می‌گیرند.
این روزها جو انتخابات و مناظره‌ها و بحث‌ها، فضای تو دانشگاه، حرف‌ها و تحلیل‌های هر شب ِ بعد مناظره‌ها و فیلم‌های تبلیغاتی ... همه و همه یک طرف و این شهری که رنگ عوض کرده یک طرف. حرف مریم انگار از دل همه‌مان برآمده باشد که این فرصت غنیمت است و معلوم نیست دیگر کی اینجوری بتوانیم شهر را مال خودمان کنیم. شهر را مال خودمان کنیم ...

2009-06-05T15:00:00.000+04:30

مدت‌ها بود که دلم می‌خواست شکل و رنگ اینجا را عوض کنم. مدت‌ها که می‌گویم یعنی خیلی‌ها. از آن همه کدر و قهوه‌ای و کمی نارنجی خسته شده بودم. کهنه شده بود دیگر آن رنگ‌ها. ته نشین شده بود حال و هوایش. بعد اما نه می‌دانستم چه می‌خواهم، نه وقتی فکری جرقه می‌زد حال و حوصله و وقت اجرا کردنش بود. این بود که بالاخره بی خیال همه چیز رفتم سراغ این قالب‌های آماده‌ی بلاگر و خلاص.
درست که علیرضا می‌گوید گوگل ريدر يونيفرم وبلاگ‌هاست، ولی خب هنوز هم به نظر من قالب وبلاگ هویت صاحب وبلاگ است.
و درست مثل وقتی که میز را مرتب می‌کنیم تا جای مناسبی شود برای نوشتن و خواندن، اتاق را مرتب می‌کنیم تا جای بهتری شود برای زندگی کردن، اینجا را هم مرتب کردم تا وبلاگ بهتری شود برای وبلاگ کردن!