PREDICT

Όταν οι άνδρες σκέφτονται με το κάτω κεφάλι

2013-10-21T03:42:00.002-07:00

Χρήσιμες πληροφορίες για το πέος

Η λειτουργία του πέους ρυθμίζεται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα...
Το αυτόνομο νευρικό σύστημα, επίσης, ρυθμίζει την καρδιακή λειτουργία και την αρτηριακή πίεση. Γι’ αυτό είναι αλήθεια ότι ο έλεγχος που έχει ένας άντρας στη λειτουργία του πέους του είναι πολύ μικρότερος σε σχέση με τον έλεγχο που έχει σε άλλα μέρη του σώματός του, όπως είναι τα χέρια και τα πόδια.
Έτσι η σεξουαλική διέγερση δεν συμβαίνει πάντα κατά βούληση. Μπορεί η στύση να συμβεί σε καταστάσεις τελείως ακατάλληλες, αλλά και άσχετες με σεξουαλικά ερεθίσματα, όπως μετά την ανύψωση βάρους. Συμβαίνει, επίσης, κατά τη διάρκεια της REM φάσης του ύπνου, ανεξάρτητα από το εάν το περιεχόμενο του ονείρου είναι ή δεν είναι σεξουαλικό.
Και ακριβώς όπως το πέος μπορεί να μεγαλώσει χωρίς τη συγκατάθεσή του, μπορεί και να μικρύνει. Η έκθεση σε κρύο νερό ή αέρα έχει σαν αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του πέους. Την ίδια επίδραση μπορεί να έχει και το στρες. Το ψυχογενές στρες μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη ερωτική επιθυμία, καθώς και σε προβλήματα στύσης. Η διαχείριση του στρες κι ο έλεγχος του άγχους βοηθούν στην ανάκτηση της σεξουαλικής λειτουργίας. Φυσικά στο ζήτημα της στυτικής δυσλειτουργίας παρεμβαίνουν κι άλλοι παράγοντες, όπως είναι η αθηροσκλήρωση και ο διαβήτης τύπου ΙΙ, ενώ η στυτική λειτουργία επηρεάζεται και από την υπερκατανάλωση αλκοόλ.
Η υιοθέτηση λοιπόν ενός υγιεινού τρόπου ζωής μπορεί να βοηθήσει τους άντρες να σκέφτονται και με το κάτω κεφάλι…

Το μέγεθος του πέους μπορεί να φαίνεται ή να αποκαλύπτεται
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καθορισμένη σχέση ανάμεσα στο μέγεθος του πέους όταν βρίσκεται σε στύση και στο μέγεθός του όταν είναι χαλαρό. Η διαφορά του πεϊκού μήκους από την κατάσταση της χάλασης στην κατάσταση της στύσης ποικίλλει ανάμεσα στα άτομα. Μπορεί να είναι μικρότερη από 1 εκατοστό, καθώς μπορεί και να φτάσει τα 9 εκατοστά. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αναφορικά με αυτό που αποκαλούμε το «σύνδρομο του αποδυτηρίου». Οι άνδρες στους κοινόχρηστους χώρους των αποδυτηρίων έχουν την τάση πολλές φορές να συγκρίνουν τα μεγέθη των φαλλών τους. Δεν μπορεί όμως κανείς να συμπεράνει με ασφάλεια πως το μεγάλο μέγεθος ενός πέους σε χάλαση θα αυξηθεί ακόμη περισσότερο όταν αυτό είναι σε στύση. Παράλληλα, το πέος ενός άνδρα που φαίνεται πολύ μικρό όταν είναι χαλαρό μπορεί κατά τη διάρκεια της στύσης να αποκαλύπτεται ως «προικισμένο». Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως το 12% των ανδρών κερδίζει ένα τρίτο του συνολικού τους πεϊκού μήκους κατά τη στύση, ενώ το 7% διπλασιάζει το μέγεθος.

Το πέος έχει σχήμα «μπούμερανγκ»
Με τον ίδιο τρόπο που δεν βλέπετε ολόκληρο ένα μεγάλο δέντρο, αφού δεν φαίνεται αυτό που βρίσκεται κάτω από το χώμα, έτσι δε βλέπετε τη «ρίζα» του πέους, τη βάση του δηλαδή, η οποία βρίσκεται μέσα στη λεκάνη και συνδέεται με το ηβικό οστό. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τη φαλλοπλαστική, την επέμβαση κατά τη οποία αποκαλύπτεται μέρος του αόρατου τμήματος του πέους, με σκοπό την αύξηση του ορατού μεγέθους του. Με τη βοήθεια της μαγνητικής απεικόνισης, οι επιστήμονες κατάφεραν να δουν ολόκληρο το σχήμα του πέους κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Το ορατό τμήμα του πέους και το τμήμα που απέκτησε εικόνα με τη βοήθεια της τεχνολογίας συνέθεσαν την ολοκληρωμένη μορφή του οργάνου, που θυμίζει αυτή ενός μπούμερανγκ.

Το πέος μπορεί να «σπάσει»
Αν και στο πέος δεν υπάρχει οστό, είναι ωστόσο πιθανό να υποστεί κάταγμα. Το κάταγμα στο πέος συμβαίνει σπάνια και τις περισσότερες φορές σε νέους ανθρώπους των οποίων η στύση είναι πολύ σκληρή. Όταν συμβαίνει, το πέος αποκτά ένα μπλε-μαύρο χρώμα και συνοδεύεται από πολύ πόνο. Η γρήγορη και βίαιη είσοδος του πέους στον κόλπο, κατά τη οποία η κίνηση του άνδρα σταματά απότομα από το «χτύπημα» πάνω στο ηβικό οστό της γυναίκας, καλό είναι να αποφεύγεται για την πρόληψη του κατάγματος. Επικίνδυνη μπορεί, επίσης, να είναι και η ιδιαίτερα έντονη κίνηση της γυναίκας όταν βρίσκεται πάνω από το άνδρα κατά τη σεξουαλική επαφή. Η νόσος Peyronie είναι μια κατάσταση κατά την οποία το πέος εμφανίζει μια στροφή που συχνά εμποδίζει τη σεξουαλική επαφή και την καθιστά επώδυνη. Η νόσος αυτή αναπτύσσεται σε πολλές περιπτώσεις έπειτα από πεϊκό κάταγμα. Έχει λοιπόν ιδιαίτερη σημασία να γνωρίζει κανείς πώς μπορεί να προλάβει τη δυσάρεστη αυτή κατάσταση.

Η περιτομή
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, μόνο το 30% του παγκόσμιου ανδρικού πληθυσμού που έχει ξεπεράσει τα 15 έτη έχει κάνει περιτομή. Μάλιστα, το 70% από αυτούς είναι Εβραίοι και μουσουλμάνοι, οι οποίοι προχωρούν στην επέμβαση για θρησκευτικούς λόγους. Το υψηλότερο ποσοστό περιτομών για μη θρησκευτικούς λόγους καταγράφεται στις Η.Π.Α. και ακολουθούν ο Καναδάς, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Αυστραλία. Η αλήθεια είναι ότι πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες η περιτομή συνιστάται από τους ειδικούς, με βάση τα ερευνητικά δεδομένα που δείχνουν πως η επέμβαση αυτή μειώνει τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό του AIDS. Είναι λοιπόν πιθανό στο μέλλον να αυξηθούν τα ποσοστά περιτομής, αν τα ερευνητικά δεδομένα που αναδεικνύουν τα οφέλη της εμπλουτιστούν και επαληθευτούν.
Βιβλιογραφία
webmd

Γαστρεντερίτιδα

2013-07-21T13:33:00.001-07:00

Γαστρεντερίτιδα, ICD-10 A02.0, A08, A09, J10.8, J11.8, K52 είναι μια ιατρική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φλεγμονή του γαστρεντερικού σωλήνα που περιλαμβάνει το στομάχι και το λεπτό και το παχύ έντερο, με αποτέλεσμα διάρροια, έμετο, κοιλιακό άλγος και κράμπες.

Επιδημιολογία

Εκτιμάται ότι 3 έως 5.000.000.000 περιπτώσεις γαστρεντερίτιδας και 1,4 εκατομμύρια θάνατοι συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο σε ετήσια βάση, με τα παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, να επηρεάζονται κατά κύριο λόγο.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι περισσότερες περιπτώσεις σε παιδιά προκαλούνται από ροταϊό. Στους ενήλικες, ο Norovirus και το Campylobacter είναι οι πιο συχνοί. Λιγότερο συχνές αιτίες περιλαμβάνουν άλλα βακτήρια (ή τοξίνες τους) και τα παράσιτα.

Η μετάδοση μπορεί να συμβεί λόγω της κατανάλωσης των μολυσμένων τροφίμων ή μολυσμένου νερού ή μέσω στενής επαφής με άτομα που είναι μολυσματικά.

Η βάση της θεραπείας είναι η επαρκής ενυδάτωση. Για ήπιες ή μέτριες περιπτώσεις, αυτό μπορεί, συνήθως, να επιτευχθεί μέσω ενυδάτωσης από το στόμα. Για πιο σοβαρές περιπτώσεις, ενδοφλέβια υγρά μπορεί να χρειαστούν.

Συμπτώματα και σημεία

Η γαστρεντερίτιδα τυπικά φέρνει διάρροια και εμετό και κοιλιακές κράμπες. Τα σημεία και τα συμπτώματα αρχίζουν συνήθως 12-72 ώρες μετά την έκθεση στο μολυσματικό παράγοντα .
Εάν η γαστρεντερίτιδα οφείλεται σε ιογενή παράγοντα, η κατάσταση συνήθως υποχωρεί μέσα σε μία εβδομάδα. Η ιογενής γαστρεντερίτιδα μπορεί να εκδηλώνεται και με πυρετό, κόπωση, πονοκέφαλο και πόνο των μυών.
Εάν τα κόπρανα είναι αιματηρά, η αιτία είναι βακτηριακή. Ορισμένες βακτηριακές λοιμώξεις μπορεί να σχετίζονται με έντονο κοιλιακό πόνο και μπορεί να διαρκέσουν για αρκετές εβδομάδες.
Τα παιδιά που έχουν μολυνθεί με ροταϊό μέσα σε τρεις έως οκτώ ημέρες αναρρώνουν. Ωστόσο, στις φτωχές χώρες η μακριά και επίμονη διάρροια είναι συχνή.
Η αφυδάτωση είναι μια συχνή επιπλοκή της διάρροιας. Ένα παιδί με σημαντική αφυδάτωση μπορεί να έχει κακή σπαργή του δέρματος, και μη φυσιολογική αναπνοή.
Οι επανειλημμένες διάρροιες οφείλονται σε κακή υγιεινή, υποσιτισμό, καχεξία και προκαλούν μακροπρόθεσμες γνωσιακές διαταραχές.
Αντιδραστική αρθρίτιδα εμφανίζεται στο 1% των ατόμων μετά από μολύνσεις με Campylobacter, και σύνδρομο Guillain-Barre εμφανίζεται σε 0,1%.
Το αιμολυτικό ουραιμικό σύνδρομο μπορεί να συμβεί σε λοίμωξη με τοξίνη coli Shiga που παράγει ή Escherichia και είδη Shigella, με χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων, κακή λειτουργία των νεφρών, καθώς και χαμηλά επίπεδα ερυθρών αιμοσφαιρίων. Τα παιδιά παθαίνουν πιο συχνά ουραιμικό αιμολυτικό σύνδρομο από ότι οι ενήλικες. Ορισμένες ιογενείς λοιμώξεις μπορεί να προκαλέσουν καλοήθεις βρεφικούς σπασμούς.

Σαλμονέλλα

Αιτίες γαστρεντερίτιδας

Ιοί (ιδίως ροταϊοί) και τα βακτήρια Escherichia coli και είδη Campylobacter είναι τα κύρια αίτια της γαστρεντερίτιδας. Υπάρχουν, ωστόσο, πολλοί άλλοι μολυσματικοί παραγόντες που μπορούν να προκαλέσουν το σύνδρομο αυτό. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι μεγαλύτερος σε παιδιά.

Ιογενείς γαστρεντερίτιδες

Ο ροταϊός, ο norovirus, ο αδενοϊός, και ο astrovirus είναι γνωστό ότι προκαλούν ιογενή γαστρεντερίτιδα.

Ο ροταϊός είναι η πιο κοινή αιτία της γαστρεντερίτιδας σε παιδιά, τόσο σε αναπτυγμένες όσο και σε αναπτυσσόμενες χώρες. Οι ιοί προκαλούν περίπου το 70% των επεισοδίων λοιμώδους διάρροιας στην παιδιατρική ηλικιακή ομάδα. Οι ροταϊοί σε ενηλίκες μολύνουν σε περίπτωση μειωμένης ανοσίας.

Ο Norovirus είναι η κύρια αιτία της γαστρεντερίτιδας μεταξύ των ενηλίκων προκαλώντας το μεγαλύτερο από το 90% των κρουσμάτων. Αυτές οι επιδημίες συμβαίνουν συνήθως όταν οι ομάδες των ανθρώπων περνούν το χρόνο τους σε στενή φυσική εγγύτητα μεταξύ τους, όπως στα κρουαζιερόπλοια, σε νοσοκομεία ή σε εστιατόρια. Ο Norovirus είναι η αιτία του 10% περίπου των περιπτώσεων γαστρεντερίτιδας σε παιδιά.

Βακτηριακές γαστρεντερίτιδες

Στον αναπτυγμένο κόσμο το Campylobacter jejuni είναι η κύρια αιτία βακτηριακής γαστρεντερίτιδας, με το ήμισυ των περιπτώσεων αυτών να συνδέονται με έκθεση σε πουλερικά.

Σε παιδιά, τα βακτήρια είναι η αιτία σε περίπου 15% των περιπτώσεων, με τα πιο κοινά είδη να είναι η Escherichia coli , η Salmonella, η Shigella και το Campylobacter.

Εάν τροφή μολυσμένη με βακτήρια παραμένει σε θερμοκρασία δωματίου για μία περίοδο αρκετών ωρών, τα βακτήρια πολλαπλασιάζονται και αυξάνεται ο κίνδυνος μόλυνσης σε αυτούς που θα καταναλώσουν τα τρόφιμα.

Κάποιες τροφές που, συνήθως, συνδέονται με την ασθένεια περιλαμβάνουν τα ωμά ή μισοψημένα κρέατα, τα πουλερικά, τα θαλασσινά, και τα αυγά, το παστεριωμένο γάλα και τα μαλακά τυριά και οι χυμοί φρούτων και τα λαχανικά.

Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, κυρίως της υποσαχάριας Αφρικής και της Ασίας, η χολέρα είναι μια κοινή αιτία γαστρεντερίτιδας. Αυτή η μόλυνση, συνήθως, μεταδίδεται από μολυσμένο νερό ή τροφή.

Το Clostridium difficile είναι τοξικογόνο και είναι μια σημαντική αιτία της διάρροιας που εμφανίζεται πιο συχνά στους ηλικιωμένους.

Ο Staphylococcus aureus κάνει μολυσματική διάρροια σε εκείνους που έχουν πάρει αντιβιοτικά.

Η "διάρροια των ταξιδιωτών" είναι συνήθως ένα τύπος βακτηριακής γαστρεντερίτιδας.

Η φαρμακευτική αγωγή για τη γαστρίτιδα φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο μόλυνσης μετά την έκθεση σε έναν αριθμό οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των Clostridium difficile, Salmonella, και Campylobacter. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος σε αυτούς που λαμβάνουν αναστολείς αντλίας πρωτονίων από ό,τι Η2 ανταγωνιστές.

Παράσιτα

Μια σειρά από πρωτόζωα μπορούν να προκαλέσουν γαστρεντερίτιδα, συνηθέστερα η Giardia lamblia. Η Entamoeba histolytica και το Cryptosporidium έχουν, επίσης, ενοχοποιηθεί.

Η γαστρεντερίτιδα από παρασιτώσεις σε 10% των περιπτώσεων παρατηρείται σε παιδιά. Η Giardia εμφανίζεται συχνότερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, σε άτομα που έχουν ταξιδέψει σε περιοχές με υψηλό επιπολασμό, σε παιδιά σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και σε άνδρες ομοφυλόφιλους.

Η μετάδοση μπορεί να συμβεί μέσω της κατανάλωσης μολυσμένου νερού, ή όταν οι άνθρωποι μοιράζονται προσωπικά αντικείμενα. Σε μέρη με υγρό και ξηρό κλίμα, η ποιότητα του νερού χειροτερεύει. Η σίτιση των βρεφών με μη σωστά αποστειρωμένα μπιμπερό είναι μια άλλη σημαντική αιτία σε παγκόσμια κλίμακα.

Οι ταχύτητες μετάδοσης σχετίζονται με την κακή υγιεινή, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών και σε άτομα με προϋπάρχουσα κακή διατροφική κατάσταση. Μετά την ανάπτυξη ανοχής, οι ενήλικες μπορούν να φέρουν ορισμένους μικροργανισμούς χωρίς να παρουσιάζουν σημεία ή συμπτώματα, αλλά να είναι φορείς και μεταδίδουν τη νόσο.

Μη λοιμώδης γαστρεντερίτιδα

Υπάρχει ένας αριθμός μη-μολυσματικών αιτιών φλεγμονής του γαστρεντερικού σωλήνα, όπως φάρμακα (ΜΣΑΦ), ορισμένα τρόφιμα, (λακτόζη σε όσους έχουν δυσανεξία), και γλουτένη (σε αυτούς με κοιλιοκάκη).

Η νόσος του Crohn είναι, επίσης, μια αιτία μη μολυσματικής γαστρεντερίτιδας. Γαστρεντερίτιδα δευτεροπαθώς από τοξίνες μπορεί, επίσης, να προκύψει. Ορισμένα τρόφιμα σχετίζονται με ναυτία, εμετό και διάρροια (ψάρια) και αλλαντίαση λόγω ακατάλληλων κονσερβών.

Παθοφυσιολογία

Η γαστρεντερίτιδα ορίζεται ως εμετός ή διάρροια που οφείλεται σε μόλυνση του εντέρου. Οι αλλαγές στο λεπτό έντερο είναι τυπικά μη φλεγμονώδεις, ενώ στο παχύ έντερο είναι φλεγμονώδεις. Ο αριθμός των παθογόνων που απαιτούνται για να προκαλέσουν μια μόλυνση ποικίλλουν από 1 (Cryptosporidium) σε 108 (Vibrio cholerae).

Διάγνωση

Η γαστρεντερίτιδα, συνήθως, διαγιγνώσκεται κλινικά, με βάση τις ενδείξεις και τα συμπτώματα ενός ατόμου. Ο προσδιορισμός και η ακριβής αιτία δεν είναι συνήθως απαραίτητα, δεδομένου ότι δεν μεταβάλλουν τη θεραπεία.

Εντούτοις, καλλιέργειες κοπράνων πρέπει να εκτελούνται σε εκείνους με αίμα στα κόπρανα, όσους μπορεί να έχουν εκτεθεί σε τροφική δηλητηρίαση, και σε εκείνους που έχουν πρόσφατα ταξιδέψει στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ο διαγνωστικός έλεγχος μπορεί επίσης να γίνει για τον καθορισμό της θεραπείας.

Η υπογλυκαιμία εμφανίζεται σε περίπου 10% των βρεφών και των μικρών παιδιών, και γι' αυτό η μέτρηση των επιπέδων γλυκόζης σε αυτόν τον πληθυσμό συνιστάται. Οι ηλεκτρολύτες και η νεφρική λειτουργία θα πρέπει, επίσης, να ελέγχονται όταν υπάρχει υποψία για σοβαρή αφυδάτωση.

Αφυδάτωση

Ο προσδιορισμός του κατά πόσον ή όχι το άτομο με γαστρεντερίτιδα έχει την αφυδάτωση είναι ένα σημαντικό μέρος της αξιολόγησης για θεραπεία.

Η αφυδάτωση, συνήθως, μπορεί να είναι ήπια (3-5%), μέτρια (6-9%), και σοβαρή (≥ 10%) περιπτώσεων.

Στα παιδιά, οι πιο ακριβείς ενδείξεις μέτριας ή σοβαρής αφυδάτωσης είναι μια παρατεταμένη πλήρωση των τριχοειδών, κακή σπαργή του δέρματος, και μη φυσιολογική αναπνοή. Άλλα χρήσιμα σημεία περιλαμβάνουν τα εμβυθισμένα μάτια, τη μειωμένη δραστηριότητα, την έλλειψη δακρύων, και την ξηροστομία. Μια κανονική διούρηση και η από του στόματος πρόσληψη υγρών είναι καθησυχαστικά. Οι εργαστηριακές δοκιμές έχουν μικρό κλινικό όφελος για τον προσδιορισμό του βαθμού της αφυδάτωσης.

Διαφορική διάγνωση

Άλλες πιθανές αιτίες των σημείων και συμπτωμάτων που εμφανίζονται σε γαστρεντερίτιδα πρέπει να αποκλειστούν, όπως η σκωληκοειδίτιδα, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου, οι λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, και ο σακχαρώδης διαβήτης. Η ανεπάρκεια του παγκρέατος, το σύνδρομο βραχέως εντέρου, η νόσος του Whipple, και η κατάχρηση καθαρτικών πρέπει, επίσης, να εξεταστούν. Η σκωληκοειδίτιδα μπορεί να παρουσιαστεί με εμετό, κοιλιακό άλγος, και μικρή διάρροια σε ποσοστό έως 33% των περιπτώσεων, σε αντίθεση με τη μεγάλη ποσότητα της διάρροιας η οποία είναι τυπική της γαστρεντερίτιδας. Οι λοιμώξεις των πνευμόνων ή του ουροποιητικού συστήματος στα παιδιά μπορεί επίσης να προκαλέσουν εμετό ή διάρροια. Η διαβητική κετοξέωση παρουσιάζεται με κοιλιακό άλγος, ναυτία και έμετο, αλλά χωρίς διάρροια.

Πρόληψη

Η παροχή εύκολα προσβάσιμου αμόλυντου νερού και οι ορθές πρακτικές υγιεινής είναι σημαντικές για τη μείωση των ποσοστών της λοίμωξης της γαστρεντερίτιδας.
Προσωπικά μέτρα υγιεινής (όπως το πλύσιμο των χεριών) μειώνουν τη συχνότητα και τα ποσοστά επιπολασμού της γαστρεντερίτιδας.
Ο θηλασμός είναι σημαντικός, ιδιαίτερα σε περιοχές με κακές συνθήκες υγιεινής. Το μητρικό γάλα μειώνει τη συχνότητα των λοιμώξεων.
Η αποφυγή μολυσμένων τροφίμων ή ποτών βοηθούν.

Από το 2009, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνέστησε το εμβόλιο ροταϊού. Υπάρχουν και άλλα εμβόλια κατά της γαστρεντερίτιδας που είναι σε ανάπτυξη. Για παράδειγμα, τα εμβόλια κατά της Shigella και της εντεροτοξικής Escherichia coli (ETEC), που είναι οι δύο κορυφαίες αιτίες βακτηριακής γαστρεντερίτιδας παγκοσμίως. Στην Αφρική και Ασία αυτά τα εμβόλια μειώνουν την σοβαρή νόσο μεταξύ των βρεφών. Το εμβόλιο μπορεί, επίσης, να αποτρέψει την ασθένεια σε μη εμβολιασμένα παιδιά μειώνοντας τον αριθμό των κυκλοφορούντων λοιμώξεων.

Θεραπεία γαστρεντερίτιδας

Γαστρεντερίτιδα είναι συνήθως μια οξεία και αυτοπεριοριζόμενη νόσος που δεν απαιτεί φαρμακευτική αγωγή.
Η προτιμώμενη θεραπευτική αγωγή σε άτομα με ήπια έως μέτρια αφυδάτωση είναι η στοματική θεραπεία επανυδάτωσης.
Η μετοκλοπραμίδη ή/και η ondansetron, ωστόσο, μπορεί να είναι χρήσιμη σε μερικά παιδιά, και η butylscopolamine είναι χρήσιμη στη θεραπεία του κοιλιακού άλγους.
Επανενυδάτωση. Η κύρια θεραπεία της γαστρεντερίτιδας στα παιδιά και τους ενήλικες είναι η ενυδάτωση. Αυτό επιτυγχάνεται κατά προτίμηση με θεραπεία επανυδάτωσης από το στόμα, αν και ενδοφλέβια χορήγηση μπορεί να απαιτείται εάν υπάρχει μειωμένο επίπεδο συνείδησης ή αν είναι σοβαρή η αφυδάτωση. Η του στόματος θεραπεία αντικατάστασης προϊόντων γίνεται με σύνθετους υδατάνθρακες (δηλ. εκείνους που γίνονται από σιτάρι ή ρύζι), και μπορεί να είναι ανώτεροι από εκείνους που βασίζονται σε απλά σάκχαρα.
Τα ποτά με υψηλή περιεκτικότητα σε απλά σάκχαρα, όπως τα αναψυκτικά και οι χυμοί φρούτων, δεν συνιστώνται σε παιδιά ηλικίας κάτω των 5 ετών, δεδομένου ότι μπορεί να αυξήσουν την διάρροια. Σκέτο νερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί εάν και πιο συγκεκριμένα και αποτελεσματικά παρασκευάσματα ενυδάτωσης είναι διαθέσιμα (almora). Rινογαστρικός σωλήνας μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μικρά παιδιά.
Δίαιτα γαστρεντερίτιδας. Συνιστάται τα θηλάζοντα βρέφη να εξακολουθούν να σιτίζονται με θηλασμό και να χορηγείται και almora. H δίαιτα χωρίς λακτόζη, συνήθως, δεν είναι απαραίτητη. Τα παιδιά πρέπει να συνεχίσουν τη συνήθη διατροφή τους κατά τη διάρκεια επεισοδίων διάρροιας, με την εξαίρεση ότι τα τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε απλά σάκχαρα θα πρέπει να αποφεύγονται. Ορισμένα προβιοτικά έχει αποδειχθεί ότι είναι ευεργετικά για τη μείωση τόσο της διάρκειας της ασθένειας όσο και της συχνότητας των κενώσεων. Μπορούν, επίσης, να είναι χρήσιμα στην πρόληψη και θεραπεία της διάρροιας της σχετιζόμενης με τα αντιβιοτικά. Η χρήση γαλακτοκομικών προϊόντων (όπως το γιαούρτι) είναι ευεργετική. Τα συμπληρώματα του ψευδαργύρου φαίνεται να είναι αποτελεσματικά τόσο στην θεραπευτική αγωγή όσο και την πρόληψη της διάρροιας μεταξύ των παιδιών στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Αντιεμετικά φάρμακα. Μπορεί να είναι χρήσιμα για τη θεραπεία του εμετού στα παιδιά. Η ονδανσετρόνη έχει κάποια χρησιμότητα, με μία μόνο δόση που συνδέεται με μικρότερη ανάγκη για ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, λιγότερες νοσηλείες, και μειωμένο εμετό. Η μετοκλοπραμίδη θα μπορούσε, επίσης, να είναι χρήσιμη.
Αντιβιοτικά. Αντιβιοτικά δεν χρησιμοποιούνται, συνήθως, για γαστρεντερίτιδα, αν και μερικές φορές συνιστώνται, εάν τα συμπτώματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά, ή εάν ένα βακτήριο απομονώνεται ή υπάρχει υποψία. Τα αντιβιοτικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν, είναι μια μακρολίδη (όπως η αζιθρομυκίνη) που προτιμάται έναντι της φθοροκινολόνης λόγω υψηλότερων ποσοστών αντοχής στην τελευταία. Η ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα, συνήθως προκαλείται από χρήση αντιβιοτικών και θεραπεύεται είτε με μετρονιδαζόλη ή βανκομυκίνη. Τα βακτηρίδια και πρωτόζωα που επιδέχονται θεραπείας περιλαμβάνουν την Shigella, την Salmonella typhi, και την Giardia. Σε εκείνους με Giardia ή Entamoeba histolytica, η θεραπεία με tinidazole ή μετρονιδαζόλη, συνιστάται. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) συνιστά τη χρήση των αντιβιοτικών σε μικρά παιδιά που έχουν τόσο αιματηρή διάρροια όσο και πυρετό.

Αντιδιαρροϊκά. Η λοπεραμίδη, ένα οπιοειδές ανάλογο, χρησιμοποιείται συνήθως για τη συμπτωματική θεραπεία της διάρροιας. Η λοπεραμίδη δεν συνιστάται σε παιδιά, γιατί μπορεί να διασχίσει τον ανώριμο φραγμό αίματοεγκεφαλικό φραγμό και να προκαλέσει τοξικότητα. Το σαλικυλικό βισμούθιο, ένα αδιάλυτο σύμπλοκο τρισθενούς βισμουθίου και σαλικυλικού, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ήπιες έως μέτριες περιπτώσεις, Η τοξικότητα με σαλικυλικό είναι θεωρητικά δυνατή. Πολλοί θεωρούν ότι τα αντιδιαρροϊκά εμποδίζουν την αποβολή τοξινών.

Γαστρεντερίτιδα σε ζώα.

Πολλοί από τους ίδιους παράγοντες που προκαλούν γαστρεντερίτιδα στους ανθρώπους προκαλούν γαστρεντερίτιδα σε γάτες και σκύλους. Οι πιο συχνοί οργανισμοί είναι το Campylobacter, το Clostridium difficile, το Clostridium perfringens, και η Salmonella. Ένας μεγάλος αριθμός τοξικών φυτών μπορεί επίσης να προκαλέσει συμπτώματα γαστρεντερίτιδας σε ζώα. Μεταδοτική γαστρεντερίτιδα εμφανίζεται σε χοίρους με διάρροια και αφυδάτωση, από άγρια πτηνά. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπευτική αγωγή και δεν είναι μεταδοτική στον άνθρωπο.
Βιβλιογραφία

Πλήρης Κλινική Συμβουλή σε 5 λεπτά, Mark R. Dambro

wikipedia.org

Ψευδοθυλακίτιδα του γενείου

2013-07-21T04:24:00.002-07:00

Η ψευδοθυλακίτιδα του γενείου (Pseudofolliculitis barbae), ICD-10 L73.1, ή χρόνια σύκωση του γενείου ή είσφρυση τριχών ή πρήξιμο από ξυράφι ή τραυματική θυλακίτιδα είναι φλεγμονώδης αντίδραση ξένου σώματος, περιβάλλουσα μια τρίχα, που μεγαλώνει προς τα έσω, συνήθως στην περιοχή του γενείου, ειδικά στην υπογνάθειο περιοχή, αλλά μπορεί να συμβεί στο κρανίο, τη μασχάλη ή την ηβική χώρα σε ξύρισμα ή αποτρίχωση.

Χαρακτηρίζεται από μια κόκκινη βλατίδα ή φλύκταινα στο σημείο εισόδου και είναι ένα μηχανικό πρόβλημα.

Αιτιολογία

Η ψευδοθυλακίτιδα γενείου είναι πιο κοινή επί του αρσενικού προσώπου, αλλά μπορεί επίσης να συμβεί σε άλλα μέρη του σώματος, που ξυρίζονται ή γίνεται αποτρίχωση, ειδικά περιοχές όπου τα μαλλιά είναι σγουρά και το δέρμα είναι ευαίσθητο, όπως στην αποτρίχωση γεννητικών οργάνων.

Μετά το ξύρισμα οι τρίχες αρχίζουν να ξαναφυτρώνουν. Οι σγουρές τρίχες τείνουν να γυρίζουν στο δέρμα αντί να βγαίνουν κατευθείαν από το θύλακα, και αυτό οδηγεί σε μια αντίδραση φλεγμονής. Το δέρμα έχει φαγούρα και είναι κόκκινο, και σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί έχει σπυράκια. Αυτές οι φλεγμονώδεις βλατίδες ή φλύκταινες υποδηλώνουν μόλυνση περιοχής.

Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία με την πάροδο του χρόνου, αυτό μπορεί να προκαλέσει ουλές και χηλοειδή στην περιοχή.

Η μαύρη φυλή και αυτοί που έχουν σγουρά μαλλιά, αλλά και αυτοί που ξυρίζονται με ξυριστικές μηχανές πολλαπλών κεφαλών έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο.

Πολυμορφισμός της κερατίνης

Ένας πολυμορφισμός σε ένα γονίδιο κερατίνης (K6hf) έχει συνδεθεί με την είσφρυση τριχών, γεγονός που υποδηλώνει ότι μπορεί να είναι ένας γενετικός παράγοντας κινδύνου. Οι φορείς του A12T πολυμορφισμού έχουν έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν τη νόσο συγκριτικά με τα άτομα που είναι ομόζυγα με την wild-type αλληλουχία K6hf.

Παθολογοανατομικά ευρύματα

Είναι θυλακιώδεις βλατίδες και φλύκταινες με απόστημα μέσα στο ψευδοθυλάκιο της εισβάλλουσας τρίχας

Πρόληψη και θεραπεία

Πρόληψη

-Η πιο αποτελεσματική πρόληψη είναι να αφήνονται τα γένια μεγαλώνουν. Για τους άνδρες οι οποίοι υποχρεούνται ή προτιμούν το ξύρισμα, μελέτες δείχνουν ότι το βέλτιστο μήκος είναι περίπου 0,5 mm - 1 mm για να ξυριστούν οι τρίχες.

-Το ξύρισμα καλύτερα να διακοπεί για τρεις έως τέσσερις εβδομάδες έως ότου όλες οι βλάβες έχουν υποχωρήσει.

-Η μόνιμος απομάκρυνση των τριχών είναι η καλύτερη λύση. Η ηλεκτρόλυση μπορεί να είναι αναποτελεσματική, επειδή σε ορισμένες περιπτώσεις η βελόνα δεν μπορεί να φτάσει τη ρίζα της τρίχας.

-Η Laser υποβοηθούμενη αποτρίχωση είναι, επίσης, αποτελεσματική. Υπάρχει κίνδυνος αποχρωματισμού του δέρματος και πολύ μικρό κίνδυνος για ουλές.

-Μερικοί άνδρες χρησιμοποιούν ηλεκτρικές ξυριστικές μηχανές με τριπλή κεφαλή για τον έλεγχο της νόσου.

- Εκείνοι που χρησιμοποιούν ξυράφι, πρέπει να χρησιμοποιούν μονή λεπίδα και καινούριο ξυράφι για κάθε ξύρισμα. Το ξύρισμα προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης των τριχών κάθε δεύτερη μέρα, μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση. Οι τρίχες πρέπει να μαλακώνονταια με υγρή πετσέτα για πέντε λεπτά και ζεστό νερό.

-Ορισμένοι αφροί ξυρίσματος, κρέμες ή τζελ και ορισμένες κρέμες αποτρίχωσης είναι ειδικές για ευαίσθητα δέρματα και για τις περιπτώσεις αυτές.

-Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα πλαστικό άγκιστρο για να απομακρυνθούν οι τρίχες που έχουν μεγαλώσει προς τα έσω, πριν το ξύρισμα.

-Το δέρμα δεν πρέπει να τεντώνεται στο ξύρισμα.

-Μετά το ξύρισμα πρέπει να γίνεται επάλειψη με υπεροξείδιο του βενζολίου και να εφαρμόζεται κρέμα υδροκορτιζόνης 1% πριν τον ύπνο.

-Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσει η κρέμα τρετινοϊνης 0,05%.

Θεραπεία

-Η ευκολότερη θεραπεία είναι να αφεθούν τα γένια να μεγαλώνουν.

-Οι ενσφηνωμένες τρίχες μπορούν να βγουν με αποστειρωμένη βελόνα.

-Το ξύρισμα πρέπει να σταματήσει μέχρι να λυθούν οι κόκκινες βλατίδες (3-4 εβδομάδες).

-Μασάζ γίνεται στην περιοχή με τραχύ σφουγγάρι ή βούρτσα.

-Φάρμακα, επίσης, συνταγογραφούνται για να επιταχυνθεί η επούλωση του δέρματος. Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι το γλυκολικό οξύ είναι μια αποτελεσματική και καλά ανεκτή θεραπεία η οποία οδηγεί σε σημαντικά λιγότερες βλάβες στο πρόσωπο και το λαιμό. Ο μηχανισμός δράσης του γλυκολικού οξέως είναι άγνωστος, αλλά πιθανώς, βοηθάει στο να γίνουν ίσιες οι τρίχες από το γλυκολικό οξύ, το οποίο οδηγεί σε μειωμένη επανείσοδο της τρίχας στην επιδερμίδα.

Το σαλικυλικό οξύ είναι, επίσης, αποτελεσματικό.

Αντιβιοτικά τζελ ή από του στόματος αντιβιοτικά (κλινδαμυκίνη, ερυθρομυκίνη και τετρακυκλίνη) χρησιμοποιούνται επίσης.

Η Retin-A είναι μια ισχυρή θεραπεία που βοηθά ακόμα και στην πρόληψη των ουλών μετά από μερικούς μήνες. Γίνεται νυχτερινή εφαρμογή Retin-A Cream 0,05 -0,1%.

Διαφοροδιάγνωση πρέπει να γίνει από την θυλακίτιδα barbae.

Η διαφορά μεταξύ των δύο είναι η θυλακίτιδα προκαλείται από ιογενείς ή βακτηριακές λοιμώξεις, ενώ η ψευδοθυλακίτιδα προκαλείται από ερεθισμούς από το ξύρισμα και την αναστολή ανάπτυξης τριχοφυΐας.

Η αυχενική ψευδοθυλακίτιδα, εμφανίζεται στο πίσω μέρος του λαιμού, συχνά κατά μήκος της οπίσθιας γραμμή των μαλλιών, μετά το κούρεμα όταν αρχίζουν να μεγαλώνουν ξανά οι τρίχες.

Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να εξελιχθεί σε χηλοειδή.

Βιβλιογραφία

Πλήρης Κλινική Συμβουλή σε 5 λεπτά, Mark R. Dambro, Εκδ. Πασχαλίδης

Aορτοστεφανιαία παράκαμψη

2013-07-21T04:15:00.001-07:00

Aορτοστεφανιαία παράκαμψη ή bypass είναι μια επέμβαση, η οποία βοηθάει στη βελτίωση της ροής του αίματος στις στεφανιαίες αρτηρίες της καρδιάς στα άτομα με σοβαρή στεφανιαία νόσο.

Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη είναι η χειρουργική αντιμετώπιση της στεφανιαίας νόσου και διενεργείται από εξειδικευμένους χειρουργούς, τους καρδιοχειρουργούς.

Κατά την αορτοστεφανιαία παράκαμψη λαμβάνονται, αναλόγως του αριθμού των πασχόντων στεφανιαίων αρτηριών και των στενώσεων αυτών, υγιείς αρτηρίες (π.χ. αριστερή και δεξιά έσω μαστική αρτηρία, κερκιδικές αρτηρίες κ.λ.π) ή και φλέβες από ένα άλλο μέρος του σώματος και συνδέονται (αναστομώνονται) με τις γηγενείς αρτηρίες της καρδιάς μετά το σημείο της στένωσης. Με αυτό τον τρόπο τα αρτηριακά ή φλεβικά μοσχεύματα «παρακάμπτουν» τις στενώσεις των γηγενών στεφανιαίων αρτηριών, βελτιώνουν την ροή του αίματος και παρέχουν πλούσιο σε οξυγόνο αίμα στον καρδιακό μυ.

Η κλασσική αορτοστεφανιαία παράκαμψη διενεργείται μετά από τομή και διάνοιξη του στέρνου. Αρχικά χορηγούνται φάρμακα για να σταματήσει η λειτουργία της καρδιάς. Για την διατήρηση της ροής οξυγονωμένου αίματος στους ιστούς του σώματος χρησιμοποιείται ένα μηχάνημα εξωσωματικής κυκλοφορίας. Αυτό επιτρέπει στον καρδιοχειρουργό να χειρουργήσει μια ακίνητη καρδιά. Μετά το πέρας της επέμβασης, η καρδιά αρχίζει να ξαναλειτουργεί μετά από την χορήγηση ηλεκτρικών σοκ.

Η χωρίς εξωσωματική κυκλοφορία αορτοστεφανιαία παράκαμψη γίνεται και αυτή με διάνοιξη του στέρνου. Η διαφορά με την κλασσική αορτοστεφανιαία παράκαμψη είναι ότι η καρδιά δεν σταματάει και γι αυτό δεν χρησιμοποιείται μηχάνημα εξωσωματικής κυκλοφορίας. Δηλαδή, η επέμβαση γίνεται με πάλλουσα καρδιά. Αυτού του είδους η αορτοστεφανιαία παράκαμψη μπορεί να έχει λιγότερες επιπλοκές, λόγω της αποφυγής του μηχανήματος της εξωσωματικής κυκλοφορίας και μπορεί να οδηγήσει σε συντόμευση του χρόνου ανάρρωσης.

Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη διαμέσου μικρών θωρακικών τομών διενεργείται πάλι με πάλλουσα καρδιά. Σε αυτή, όμως την περίπτωση δεν γίνεται μεγάλη στερνοτομή και διάνοιξη του θώρακα, αλλά μικρές τομές στην αριστερή πλευρά του στέρνου, ανάμεσα στις πλευρές. Αυτού του είδους η επέμβαση ενδείκνυται κυρίως για την αντιμετώπιση στενώσεων στην κεντρική αρτηρία της καρδιάς στον πρόσθιο κατιόντα, ενώ δεν είναι εφικτή, όταν πάσχουν και οι τρεις αρτηρίες της καρδιάς. Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη διαμέσου μικρών θωρακικών τομών είναι μια σχετικά νέα καρδιοχειρουργική τεχνική και χρησιμοποιείται λιγότερα συχνά σε σχέση με τις άλλες δύο.

Η αορτοστεφανιαία παράκαμψη γίνεται με γενική αναισθησία και με τις σύγχρονες τεχνικές έχει σε μεγάλο βαθμό άριστα αποτελέσματα με συνέπεια να μειώνονται σημαντικά τα συμπτώματα, ο κίνδυνος μελλοντικών δυσμενών καρδιακών συμβάντων και η πιθανότητα θανάτου.

Οι επιπλοκές είναι σπάνιες και περιλαμβάνουν την μόλυνση στο σημείο τομής του θώρακα, την αιμορραγία, τις ανεπιθύμητες αντιδράσεις από την αναισθησία, το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, την εκδήλωση νέου εμφράγματος και τον θάνατο.

Παρακολούθηση του ασθενούς εντός και εκτός νοσοκομείου

Μετά την εγχείρηση ο άρρωστος παραμένει περίπου επί 2 ημέρες στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης και στη συνέχεια σε θάλαμο για άλλες 6-8 ημέρες.

Προ της εξόδου από το νοσοκομείο πρέπει να υπάρχει μια ακτινογραφία θώρακος, ηλεκτροκαρδιογράφημα, εξέταση αίματος για ηλεκτρολύτες, αιματοκρίτη, ουρία κ.α. ανάλογα με την περίπτωση. Επίσης, εάν ενδείκνυται, υπερηχογράφημα καρδίας.

Μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, ο καρδιοχειρουργός και καρδιολόγος πρέπει να παρακολουθούν τον άρρωστο.

Αρχικά 5-7 ημέρες μετά την έξοδο από το νοσοκομείο και ένα μήνα αργότερα με ακτινογραφία θώρακος, ηλεκτροκαρδιογράφημα, γενική αίματος, ηλεκτρολύτες και ότι άλλο ενδείκνυται.

Σε 6-12 μήνες πρέπει να υποβληθεί σε δοκιμασία κοπώσεως.

Υπερλιπιδαιμία και υπέρταση πρέπει να καταπολεμούνται συστηματικά. Το κάπνισμα, μετά από στεφανιαία παράκαμψη, είναι ένα είδος αυτοκτονίας, όπως τεκμηριούται από διεθνείς στατιστικές. Κάπνισμα μετά από by-pass είναι σαν να μην είχε γίνει by-pass.

Η φυσική άσκηση είναι ενδεδειγμένη υπό τη στενή ιατρική παρακολούθηση.

Ορισμένοι άρρωστοι εμφανίζουν ψυχικά και νευροφυτικά προβλήματα ύστερα από την εγχείρηση. Γι’ αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η ψυχική τόνωση του ασθενούς από τον καρδιολόγο και καρδιοχειρουργό.

Μετά την έξοδο από το νοσοκομείο περίπου το 60-87% των αρρώστων επιστρέφουν στην εργασία τους. Ασθενείς που επιστρέφουν σε υπεύθυνα για το κοινό επαγγέλματα (πιλότοι, οδηγοί φορτηγών, λεωφορείων κ.λ.π.) πρέπει να υποβληθούν σε επιτυχή δοκιμασία κοπώσεως και να μην έχουν κλινικά ενοχλήματα.

Βιβλιογραφία

mayoclinic.com

Η ζωή της τρίχας

2013-07-21T02:02:00.000-07:00

Η διάρκεια ζωής της τρίχας είναι περίπου 4-5 χρόνια.
Κάθε άνθρωπος χάνει καθημερινά γύρω στις 100-150 τρίχες, γεγονός απόλυτα φυσιολογικό.
Αυτό που πρέπει να προκαλεί ανησυχία είναι ο ρυθμός της αντικατάστασης.
Μια τρίχα πέφτει στο λούσιμο και όχι από το λούσιμο.
Αν για παράδειγμα, ένας άνδρας χάνει 100 τρίχες την ημέρα και λούζεται καθημερινά, η απώλεια αυτή θα γίνεται κατά τη διάρκεια του λουσίματος και θα χάνει 700 τρίχες την εβδομάδα.
Αν το λούσιμο γίνεται μια φορά την εβδομάδα, τότε θα χάνει και τις 700 τρίχες.
by PREDICT

Μαλακό έλκος

2013-07-21T01:52:00.000-07:00

Haemophilus ducreyi

Το μαλακό έλκος, ICD-10 A57 είναι μια βακτηριακή σεξουαλικά μεταδιδόμενη λοίμωξη που χαρακτηρίζεται από επώδυνα έλκη στο γεννητικά όργανα. Το μαλακό έλκος μπορεί να μεταδοθεί από ένα άτομο σε άλλο αποκλειστικά μέσω της σεξουαλικής επαφής.
Το μαλακό έλκος είναι μια βακτηριακή λοίμωξη που προκαλείται από τον Gram-αρνητικό streptobacillus Haemophilus ducreyi. Πρόκειται για μια ασθένεια που απαντάται κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες, πιο διαδεδομένη στις χαμηλές κοινωνικοοικονομικές ομάδες και στις ιερόδουλες.
Τα επίπεδα μόλυνσης είναι πολύ χαμηλά στον δυτικό κόσμο, συνήθως ένα κρούσμα ανά εκατομμύριο πληθυσμού.
Τα περισσότερα άτομα που έχουν διαγνωστεί με μαλακό έλκος έχουν επισκεφθεί χώρες ή περιοχές όπου η νόσος συμβαίνει συχνά, και κρούσματα έχουν παρατηρηθεί σε σχέση με τη χρήση κρακ και την πορνεία.
Το μαλακό έλκος είναι ένας παράγοντας κινδύνου για τον ιό HIV, αλλά και για σύφιλη, λόγω της οικολογικής ένωσής τους ή του κοινόχρηστου κινδύνου έκθεσης, και βιολογικά διευκολύνεται η διαβίβαση της μίας λοίμωξης από την άλλη.
Παθογένεια
Ο Η. ducreyi εισέρχεται από το δέρμα μέσω εκδορών που πραγματοποιήθηκαν κατά τη σεξουαλική επαφή. Μια τοπική αντίδραση των ιστών οδηγεί στην ανάπτυξη μιας ερυθηματώδους βλάβης, η οποία εξελίσσεται σε φλύκταινα σε 4-7 ημέρες, η οποία υφίσταται κεντρική νέκρωση.
Τα συμπτώματα και σημεία
Το έλκος χαρακτηριστικά:

Κυμαίνεται σε μέγεθος από 3 έως 50 mm
Είναι επώδυνο
Έχει ευκρινή όρια
Έχει ακανόνιστα όρια
Έχει μια βάση που καλύπτεται με ένα γκρι ή κίτρινο-γκρι υλικό
Έχει μια βάση που αιμορραγεί εύκολα αν τραυματιστεί ή ξύνεται
Στους άνδρες εντοπίζεται στο σώμα ή τη βάλανο και στις γυναίκες στα μεγάλα χείλη του αιδοίου, αλλά και στα μικρά, στο περίνεο, στους μηρούς και στον τράχηλο.
Επώδυνη βουβωνική λεμφαδενοπάθεια εμφανίζεται σε 30 έως 60% των ασθενών και δημιουργία αποστημάτων και συριγγίων.
Δυσουρία (πόνος κατά την ούρηση) και η δυσπαρεύνια (πόνος κατά την επαφή) στις γυναίκες.

Περίπου το ήμισυ των μολυσμένων ανδρών έχουν μόνο ένα έλκος. Οι γυναίκες συχνά έχουν τέσσερα ή περισσότερα έλκη, με λιγότερα συμπτώματα.
Το αρχικό έλκος μπορεί να εκληφθεί ως ένα "σκληρό" συφιλιδικό έλκος, αρχικά.
Διάγνωση
Γίνεται έλεγχος για AIDS και σύφιλη και ταυτοποίηση του Haemophilus ducreyi με PCR.
Διαφοροδιάγνωση

Σύφιλη
Ιός του έρπητα (HSV1 & 2)
Αφροδίσιο λεμφοκοκκίωμα
Βουβωνικό κοκκίωμα

Απόστημα βουβωνικών λεμφαδένων σε μαλακό έλκος

Ο συνδυασμός μαλακού επώδυνου έλκους με αδενοπάθεια είναι ενδεικτικός του μαλακού έλκους. Η παρουσία πυώδης αδενοπάθειας είναι σχεδόν παθογνωμονική.
Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ συφιλιδικού έλκους και μαλακού έλκους.
Ομοιότητες

Και οι δύο είναι φλύκταινες στο σημείο εμβολισμού
Αμφότερες οι αλλοιώσεις είναι συνήθως 1-2 cm σε διάμετρο
Και οι δύο βλάβες προκαλούνται από σεξουαλικώς μεταδιδόμενους οργανισμούς
Αμφότερες οι βλάβες εμφανίζονται συνήθως στα γεννητικά όργανα των μολυσμένων ατόμων
Και τα δύο τραύματα μπορούν να είναι παρόντα σε πολλαπλές θέσεις και να υπάρχουν πολλαπλές βλάβες

Διαφορές

Το συφιλιδικό έλκος είναι μια βλάβη χαρακτηριστική της λοίμωξης με το βακτήριο που προκαλεί τη σύφιλη, το Treponema pallidum
Το μαλακό έλκος είναι μια τυπική αλλοίωση της λοίμωξης με το βακτήριο Haemophilus ducreyi
Τα συφιλιδικά έλκη είναι συνήθως ανώδυνα, ενώ τα μαλακά έλκη είναι συνήθως επώδυνα
Τα συφιλιδικά έλκη, συνήθως, δεν είναι υγρά, ενώ τα μαλακά έχουν συνήθως ένα γκρι ή κίτρινο πυώδες έκκριμα
Τα συφιλιδικά έλκη έχουν έναν σκληρό άκρο, ενώ τα μαλακά έλκη έχουν μαλακό άκρο
Τα συφιλιδικά έλκη επουλώνονται αυτόματα μέσα σε τρεις έως έξι εβδομάδες, ακόμη και εν απουσία αγωγής
Τα συφιλιδικά έλκη μπορεί να συμβούν στον φάρυγγα, καθώς και στα γεννητικά όργανα

Θεραπεία

Η σύσταση του CDC για τα μαλακά έλκη είναι μια εφάπαξ από του στόματος δόση (1 γραμμάριο) αζιθρομυκίνης ή μία εφάπαξ δόση IM (ενδομυϊκή) δόση κεφτριαξόνης, ή από του στόματος ερυθρομυκίνη για επτά ημέρες.
Τα αποστήματα παροχετεύονται.

Ο Η. ducreyi είναι ανθεκτικός σε σουλφοναμίδες, τετρακυκλίνες, πενικιλλίνες, χλωραμφενικόλη, κιπροφλοξακίνη, οφλοξακίνη, τριμεθοπρίμη και αμινογλυκοσίδες, αλλά μερικές φορές και στην ερυθρομυκίνη.
Επιπλοκές

Εκτεταμένη λεμφαδενοπάθεια μπορεί να αναπτυχθεί.
Μεγάλα βουβωνικά αποστήματα μπορεί να αναπτυχθούν και συρίγγια.
Επιμόλυνση από Fusarium και Bacteroides. Αυτά απαιτούν αργότερα καθαρισμό γιατί μπορεί να δημιουργήσουν παραμορφωτικές ουλές.
Φίμωση μπορεί να αναπτυχθεί σε μεγάλη βλάβη από βαλανοποσθίτιδα με ουλές της ακροποσθίας, η οποία μπορεί να απαιτήσει στη συνέχεια περιτομή.

Πρόληψη

Η χρήση του προφυλακτικού, η προφύλαξη με αζιθρομυκίνη, η περιποίηση των γεννητικών ελκών, και η θεραπεία των ασθενών βοηθούν στην πρόληψη της μετάδοσης της νόσου.
Η σεξουαλική επαφή πρέπει να αποφεύγεται μέχρι την επούλωση των πληγών.
Αντιμετώπιση όλων των σεξουαλικών συντρόφων χορηγώντας την ίδια αγωγή.

Πρόγνωση
Η πρόγνωση είναι εξαιρετική, με την κατάλληλη θεραπεία.
Βιβλιογραφία
Πλήρης κλινική Συμβουλή σε 5 λεπτά, Mark R. Dambro

Εμμηνόπαυση και το σεξ

2013-07-19T16:49:00.000-07:00

H εμμηνόπαυση, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας εποχής στη ζωή κάθε γυναίκας, η οποία συνοδεύεται από πλήθος συναισθηματικών, αλλά και σωματικών αλλαγών. Βιώνεται διαφορετικά από κάθε γυναίκα, παρουσιάζεται σε ηλικίες 45-55 ετών και μπορεί να διαρκέσει από μερικούς μήνες έως και μερικά χρόνια.

Η πτώση της ερωτικής διάθεσης οφείλεται καταρχήν σε ορμονικές αλλαγές. Συχνά νιώθει ότι το σεξ είναι καταναγκασμός, προσπαθεί να αποφύγει την ερωτική πράξη και σταματά να νιώθει ερωτική.

Σε αυτό συμβάλλει και η ξηρότητα του κόλπου, χαρακτηριστικό σύμπτωμα του χρόνου, που αφενός της δημιουργεί πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή, αφετέρου την βυθίζει σε μια συμβολική απώλεια – του ερωτισμού και της νεότητάς της.

Στα πρώτα χρόνια της εμμηνόπαυσης οι αλλαγές αυτές παρουσιάζονται στις περισσότερες γυναίκες, ιδιαίτερα σε εκείνες οι οποίες δεν είναι ψυχολογικά προετοιμασμένες για τις αλλαγές που επιφέρει η κλιμακτήριος.

Η γυναίκα φοβάται, ότι αν δεν ενδώσει ερωτικά στον άνδρα της, εκείνος θα αναζητήσει αλλού ικανοποίηση, με αποτέλεσμα συχνά να κάνει έρωτα παρά τη θέλησή της, υποκρινόμενη ότι η πράξη την ευχαριστεί. Στην πραγματικότητα, όμως, φοβάται.

Αντιμετώπιση

Η κλασική αντιμετώπιση της υποκατάστασης των οιστρογόνων στην εμμηνοπαυσιακή γυναίκα είναι η ορμονοθεραπεία, που σήμερα γίνεται με δισκία (από το στόμα), διαδερμικά αυτοκόλλητα, κολπικά ένθετα και αλοιφές.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η μείωση της ερωτικής διάθεσης κατά την περίοδο της κλιμακτηρίου είναι απολύτως φυσιολογική και εφόσον μια γυναίκα είναι προετοιμασμένη για τις αλλαγές που ενδέχεται να συμβούν, τόσο πιο ανώδυνη θα είναι η μετάβαση.

Είναι πολύ σημαντικό μια γυναίκα να αποδεχτεί τη μείωση των ερωτικών της διαθέσεων σαν κάτι μη προβληματικό. Πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι η ερωτική τους διάθεση επανέρχεται με τον καιρό σε ικανοποιητικά επίπεδα και ότι έχουν με τον σύντροφό τους ουσιαστική συναισθηματική και ερωτική επικοινωνία.

Η έλλειψη ερωτικής διάθεσης, δεν σημαίνει –βέβαια- πάντοτε και αποχή. Αρκετές γυναίκες κάνουν σεξ με τον σύντροφό τους παρά τη θέλησή τους, επειδή πιστεύουν ότι έτσι θα προστατεύσουν τη σχέση τους.

Καθοριστική σε αυτό το σημείο είναι η στάση του ερωτικού συντρόφου. Η λέξη – κλειδί είναι: Υπομονή. Ο άνδρας καλό είναι να μην αποδοκιμάζει την επιλογή της συντρόφου του να απέχει από την ερωτική πράξη και να αντιληφθεί ότι δεν πρόκειται για κάτι προσωπικό αλλά για ένα θέμα υγείας.

Η ειλικρινής συζήτηση και η από κοινού προσπάθεια είναι απαραίτητες καθώς η γυναίκα αυτό το διάστημα αισθάνεται ευάλωτη στις αλλαγές που συμβαίνουν και τις οποίες ενδέχεται να μην έχει την δυνατότητα να διαχειριστεί. Για αυτό τον λόγο η αποδοχή από τον σύντροφό της είναι ουσιαστική, καθώς μπορεί να την βοηθήσει να ενισχύει την αυτοεκτίμηση της.

Μια ορμόνη που ονομάζεται DHEA μπορεί να βελτιώσει τη σεξουαλική ζωή των γυναικών στην εμμηνόπαυση.

epigee.org

Αλλογενής μετάγγιση αίματος

2013-07-19T05:19:00.001-07:00

Η αλλογενής μετάγγιση αίματος είναι μια μορφή προσωρινής μεταμόσχευσης.

Η διαδικασία αυτή εισάγει ένα πλήθος ξένων αντιγόνων και ζωντανών κυττάρων στο δέκτη, που εξακολουθούν να υπάρχουν για ένα μεταβλητό χρονικό διάστημα.

Ένας αποδέκτης ανοσολογικά αποκτά, συχνά, μια ανοσολογική απόκριση στα αντιγόνα του δότη, με αποτέλεσμα  διάφορες κλινικές συνέπειες, ανάλογα με τα κύτταρα που εμπλέκονται στο αίμα και τα ειδικά αντιγόνα.

Τα αντιγόνα που εμπλέκονται συνηθέστερα είναι τα ανθρώπινα αντιγόνα λευκοκυττάρων (HLAs) τάξης Ι σε αιμοπετάλια και λευκοκύτταρα και τάξης  II παρόντα σε ορισμένα λευκοκύτταρα,  ειδικά αντιγόνα κοκκιοκυττάρων,  ειδικά αντιγόνα αιμοπεταλίων ΗΡΑs και  ειδικά αντιγόνα ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Οι συνέπειες της αλλοανοσοποίησης σε αίμα περιλαμβάνει τις ακόλουθες κλινικές εκδηλώσεις:

-Αλλοανοσοποίηση εναντίον των ερυθρών αιμοσφαιρίων
-Οξεία ενδοαγγειακή αιμολυτική αντίδραση μετάγγισης (μια σπάνια συνέπεια της αλλοανοσοποίησης που προκαλείται από τα αντισώματα ομάδας ΑΒΟ)
-Καθυστερημένη αιμολυτική αντίδραση μετάγγισης (αιμόλυση που προκαλείται από αλλοαντισωμάτα ερυθρών τουλάχιστον 24 ώρες μετά από μετάγγιση)
-Αιμολυτική νόσο στα νεογνά (αλλοανοσοποίηση μητέρας από τα εμβρυϊκά αντιγόνα, τις περισσότερες φορές προέρχονται από προηγούμενες εγκυμοσύνες)
-Αλλοανοσοποίηση κατά των αιμοπεταλίων (αντιγόνα αιμοπεταλίων HLA τάξης Ι )
-Ανθεκτικότητα σε μετάγγιση αιμοπεταλίων (αύξηση στον αριθμό των αιμοπεταλίων μετά τη μετάγγιση αιμοπεταλίων η οποία είναι σημαντικά χαμηλότερη από την αναμενόμενη [π.χ., <30% της προβλεπόμενης μετά από 10-60 λεπτά ή <20% σε 18-24 ώρες μετά από μετάγγιση)
-Μετά από μετάγγιση πορφύρα (θρομβοκυτταροπενία μετά από μετάγγιση ερυθροκυττάρων ή αιμοπεταλίων που περιέχουν αλλοαντισώματα αιμοπεταλίων)
-Αλλοάνοση θρομβοπενία νεογνών (αλλοανοσοποίηση μητέρας από τα εμβρυϊκά αντιγόνα, τις περισσότερες φορές προέρχονται από προηγούμενες εγκυμοσύνες)
-Αλλοανοσοποίηση κατά κοκκιοκυττάρων (αντιγόνα κοκκιοκυττάρων HLA)
-Ανθεκτικότητα σε μετάγγιση κοκκιοκυττάρων
-Εμπύρετη μη αιμολυτική αντίδραση μετάγγισης
-Μετάγγιση σε με οξεία πνευμονική βλάβη (δηλαδή, μια αντίδραση από μετάγγιση στην οποία τα HLA αντισώματα του δότη αντιδρούν εναντίον αντιγόνων του παραλήπτη)
-Απόρριψη μοσχεύματος
-Αλλοανοσοποίηση έναντι HLA αντιγόνων
-Αλλοανοσοποίηση έναντι αντιγόνων κυττάρων του αίματος (σε μεταμόσχευση μυελού των οστών)

-Οι αιμολυτικές αντιδράσεις μετάγγισης, η πορφύρα μετά από μετάγγιση, η εμπύρετη μη αιμολυτική αντιδράση μετάγγισης και η μετάγγιση που σχετίζεται με οξεία πνευμονική βλάβη είναι αντιδράσεις μετάγγισης

-Η αιμολυτική νόσος σε νεογέννητα και η νεογνική αλλοάνοση θρομβοπενία αλλοάνοση και η απόρριψη μοσχεύματος ανήλουν σε άλλες κατηγορίες.

Αίτια

Αλλοανοσοποίηση σε αντιγόνα του αίματος παρουσιάζεται σε:

-μετάγγιση
-εγκυμοσύνη
-μεταμόσχευση
-ενδοφλέβιες βελόνες (σπάνια)

Θεραπεία

-Στους περισσότερους ασθενείς απαιτείται παρακολούθηση και υποστηρικτική θεραπεία.
-Καλή επικοινωνία με μια τράπεζα αίματος είναι απαραίτητη, για υποστήριξη μιας μετάγγιση με ερυθροκυττάρα χωρίς αντιγόνα. Εάν αυτά ερυθρά αιμοσφαίρια δεν είναι διαθέσιμα, πρέπει να υπολογίζεται ο κίνδυνος αιμόλυσης από μετάγγιση.
-Εάν το φορτίο του των αντιγόνων των ερυθρών είναι μεγάλο(> 5 U), γίνεται αφαιξομετάγγιση. Χορηγείται ενδοφλέβια ανθρώπινη ανοσοσφαιρίνη (IVIG) για να εμποδίσει την περαιτέρω αιμόλυση. Η δόση IVIG είναι 400 mg/kg, εγχύεται αργά μέσα σε 24 μετά από μετάγγιση.

Ανθεκτικότητα σε μεταγγίσεις αιμοπεταλίων

-Η αποφυγή μεταγγίσεων αιμοπεταλίων όσο το δυνατόν περισσότερο είναι σημαντική. Η προληπτική μετάγγιση δεν συνιστάται.
-Μέτρα για την ελαχιστοποίηση της πιθανότητας και έκτασης της αιμορραγίας (π.χ., η ταχεία θεραπεία της λοίμωξης, αποφυγή επεμβατικών διαδικασιών, διόρθωσης των ελλείψεων παραγόντων πήξης, της αναιμίας και της νεφρικής ανεπάρκειας, χρήση αντιϊνωδολυτικών παραγόντων θα πρέπει να χρησιμοποιούνται εκτενώς.
-Μετά τη διάγνωση αλλοάνοσης ανθεκτικότητας αιμοπεταλίων γίνεται αποκλεισμός αυτοάνοσων νόισων, και αιτιών που σχετίζονται με φάρμακα.
-Εξετάζονται εναλλακτικές λύσεις για τον έλεγχο της αιμορραγίας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης αντιινωδολυτικών παραγόντων, όπως α-αμινοκαπροϊκό οξύ, ή ενεργοποιημένος ανασυνδυασμένος παράγοντας VIIa.
-Μετάγγιση ΑΒΟ συμβατών νωπών (ηλικίας <48 ωρών) συμπυκνωμένων αιμοπεταλίων.
-Μετάγγιση με αιμοπετάλια από συγγενείς εξ αίματος. Η λήψη αιμοπεταλίων από συγγενείς εξ αίματος είναι χρήσιμη, διότι η πιθανότητα να ταιριάζουν 2 ή περισσότερα HLA αντιγόνα των αιμοπεταλίων είναι υψηλή. Η ακτινοβόληση των προϊόντων αίματος από συγγενείς είναι υποχρεωτική για την πρόληψη της νόσου μοσχεύματος έναντι ξενιστή.
-Πρέπει να επιλέγονται HLA-συμβατά αιμοπετάλια. Γίνεται τυποποίηση HLA των ασθενών που λαμβάνουν πολλαπλές μεταγγίσεις (δηλαδή, HLA-A, HLA-B).
-Επιλέγονται διασταυρούμενα αιμοπετάλια. Η χρήση διασταυρούμενων συμβατών αιμοπεταλίων μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την ανάκτηση αιμοπεταλίων σε περίπου 50% των ασθενών οι οποίοι είναι ανθεκτικοί σε αιμοπετάλια τυχαίου δότη.
-Η χρήση των αιμοπεταλίων HPA1a/5b-αρνητικά υπήρξε επιτυχής σε περιπτώσεις πορφύρας μετά από μετάγγιση αιμοπεταλίων και νεογνική αλλοανοσοποίηση.
-Η πρώιμη χρήση ανοσοσφαιρίνης IVIG πριν από τη μετάγγιση μπορεί να οδηγήσει σε επιτυχή αποκατάσταση μετά από μετάγγιση αιμοπεταλίων. Η IVIG δεν μειώνει τον αριθμό των αλλοαντισωμάτων και είναι πιο αποτελεσματική στη βελτίωση της βραχυπρόθεσμης (1-6 ώρες) ανάκτησης των αιμοπεταλίων.
-Χρησιμοποιήστε υψηλή δόση μετάγγισης αιμοπεταλίων. Εμπειρική χρήση υψηλών δόσεων των αιμοπεταλίων τυχαίων μονάδων (π.χ., 1 unit/10 tid kg ή 2-3 μονάδες/10 kg) μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη επιβίωση των μετάγγιση αιμοπεταλίων.
-Προσπάθεια πλασμαφαίρεσης. Η πλασμαφαίρεση πριν την μεταμόσχευση μυελού των οστών οδηγεί σε ευεργετικές αποκρίσεις στους περισσότερους ασθενείς οι οποίοι έχουν αλλοανοσοποίηση στα αιμοπετάλια.
-Τέλος, η χορήγηση ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων μπορεί να είναι ευεργετική. Ενώ τα στεροειδή δεν είναι αποτελεσματικά, μεμονωμένες αναφορές δείχνουν ότι ανοσοκατασταλτική θεραπεία είναι αποτελεσματική για την αντοχή των αιμοπεταλίων. Η χρήση της vincristine και της κυκλοσπορίνη Α είναι, σε κάποιες περιπτώσεις επιτυχείς, αλλά απαιτούνται 2-3 εβδομάδες εφαρμογής τους, πριν.

Βιβλιογραφία

emedicine.medscape.com

Aνθοϊάματα Μπαχ

2013-07-19T05:10:00.004-07:00

Αλήθεια γνωρίζετε τα ανθοϊάματα Μπαχ;

Τα ανθοϊάματα Μπαχ (Bach Flower Remedies) είναι μια εναλλακτική μέθοδος θεραπείας, την οποία ανακάλυψε ο Άγγλος γιατρός Έντουαρντ Μπαχ, στις αρχές του 20ου αιώνα. Παρασκευάζονται από 38 διαφορετικά λουλούδια της Αγγλίας και είναι τελείως ακίνδυνα, χωρίς καμία παρενέργεια ή αλληλεπίδραση με άλλα φάρμακα ή ουσίες. Έτσι μπορεί να τα πάρει καθένας, αρκεί να βρει ποια από τα 38 ταιριάζουν στην δική του περίπτωση.
Τα ιάματα Μπαχ ανήκουν στις ενεργειακές θεραπείες. Θεωρούνται ένα είδος εξατομικευμένης εναλλακτικής θεραπείας, γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και καθένας μας μια ξεχωριστή περίπτωση. Σύμφωνα με τους θεραπευτές και όσους τα χρησιμοποιούν, θεραπεύουν το νοητικό και συναισθηματικό μέρος του ατόμου και γι' αυτό κατόπιν μπορούν να θεραπεύσουν και το φυσικό σώμα, αφού οι αιτίες των περισσότερων ασθενειών βρίσκονται σ' εκείνα τα επίπεδα.

Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να έχει ελλείψεις στον οργανισμό του λόγω κακών διατροφικών ή άλλων συνηθειών. Τα ιάματα Μπαχ δε θα προσθέσουν αυτό το στοιχείο που λείπει, αλλά θα βοηθήσουν το άτομο να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στη ζωή του, ή τις απαραίτητες κινήσεις και επιλογές ή μια αλλαγή στη νοητική και συναισθηματική στάση, τα οποία με τη σειρά τους θα φέρουν αποτέλεσμα στο φυσικό σώμα.

Ο συνήθης τρόπος παρασκευής είναι αυτός της ηλιακής μεθόδου, όπου τα επιλεγμένα άνθη μένουν για τρεις ώρες σε νερό πηγής κάτω απ' τον ήλιο. Κατόπιν τα άνθη αφαιρούνται και το ενεργοποιημένο νερό αναμειγνύεται με μπράντι

Σε άλλες περιπτώσεις τα άνθη βράζονται στο νερό πηγής. Το αποτέλεσμα και των δύο μεθόδων είναι το μητρικό ίαμα, το οποίο διαλύεται περαιτέρω για να δημιουργηθούν τελικά τα μπουκαλάκια με τα ανθοϊάματα.

Αφού ο θεραπευτής ή το ίδιο το άτομο επιλέξει τα ιάματα που του ταιριάζουν, τα παίρνει τέσσερις φορές τη μέρα, από τέσσερις σταγόνες κάτω απ' τη γλώσσα.

Το μάξιμουμ των ιαμάτων που μπορεί να πάρει κάποιος είναι εφτά. Δεν υπάρχει περίπτωση υπερδοσολογίας ή άλλος κίνδυνος, καθώς είναι απολύτως ασφαλή, χωρίς χημικές ουσίες. Σε βάθος χρόνου μπορεί να είναι αποτελεσματικά σε πολλές περιπτώσεις.

Τα 38 ιάματα και οι ενδείξεις τους είναι τα εξής:

Agrimony - Εσωτερικός βασανισμός που κρύβεται πίσω από εύθυμο προσωπείο
Aspen - Απροσδιόριστες φοβίες και κακά προαισθήματα
Beech - Κριτική διάθεση, αδιαλλαξία
Centaury - Αδύναμη θέληση, δουλικότητα, δεν μπορεί να πει 'όχι'
Cerato - Έλλειψη εμπιστοσύνης στη κρίση/διαίσθηση, ανάγκη για επιβεβαίωση
Cherry Plum - Φόβος ότι θα χάσει τον έλεγχο ή τα λογικά του, υστερία
Chestnut Bud - Έλλειψη παρατηρητικότητας, αδυνατεί να μάθει από τα λάθη του
Chicory - Κτητικότητα, συναισθηματικοί εκβιασμοί
Clematis - Ονειροπόληση, αφηρημάδα, έλλειψη προσοχής, δυσκολία συγκέντρωσης
Crab Apple - Το καθαριστικό ίαμα, αίσθημα ακαθαρσίας, εμμονή στη λεπτομέρεια
Elm - Προσωρινό αίσθημα ανικανότητας μπροστά σε μεγάλες απαιτήσεις
Gentian - Αποθάρρυνση, ηττοπάθεια
Gorse - Απελπισία, απόγνωση
Heather - Μιλά ασταμάτητα για τον εαυτό του, εγωκεντρισμός
Holly - Αρνητικότητα, ζήλια, φθόνος, εκδίκηση, θυμός, υποψίες
Honeysuckle - Νοσταλγία, ζει στο παρελθόν
Hornbeam - Διανοητική εξάντληση, κούραση
Impatiens - Ανυπομονησία, μεγάλη εσωτερική ένταση
Larch - Έλλειψη αυτοπεποίθησης, σύμπλεγμα κατωτερότητας
Mimulus - Φόβος για συγκεκριμένα γνωστά πράγματα, όπως ζώα, ύψος, ασθένεια και άλλα
Mustard - Περιοδική κατάθλιψη χωρίς ιδιαίτερο λόγο
Oak - Για άτομα που ποτέ δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια ξεπερνώντας τα όρια της αντοχής τους
Olive - Ολική διανοητική ή σωματική εξάντληση μετά από έντονη προσπάθεια ή χρόνια προβλήματα
Pine - Αυτοεπίκριση, αίσθημα ενοχής
Red Chestnut - Υπερβολική ανησυχία για αγαπημένα πρόσωπα
Rock Rose - Τρόμος, έντονος φόβος, πανικός
Rock Water - Διανοητική ακαμψία, επιδίωξη τελειότητας
Scleranthus - Αναποφασιστικότητα, κυκλοθυμία
Star of Bethlehem - Για κάθε περίπτωση διανοητικού ή σωματικού σοκ, πρόσφατου ή παλαιού
Sweet Chestnut - Βαθύτατος εσωτερικός πόνος, 'η μαύρη νύχτα της ψυχής'
Vervain - Υπερβολικός ενθουσιασμός, ένταση, υπέρμετρος ζήλος για την σωτηρία των άλλων
Vine - Κυριαρχία, αυταρχισμός
Walnut - Θέλει να κάνει αλλαγές αλλά δεν μπορεί, μεταβατικές περίοδοι
Water Violet - Επιθυμία για μοναξιά, υπερηφάνεια
White Chestnut - Συνεχείς ανεπιθύμητες σκέψεις και νοητικοί διάλογοι
Wild Oat - Έλλειψη στόχων και σκοπού ζωής
Wild Rose - Έλλειψη ενδιαφέροντος, παραίτηση, έλλειψη κινήτρων για αλλαγή της ζωής
Willow - Πικρία, αίσθημα ότι για την αρνητική πραγματικότητα ευθύνονται οι άλλοι
Rescue Remedy - Για κάθε επείγουσα κατάσταση, ατυχήματα, εξετάσεις, άσχημα νέα, κλπ (συνδυασμός 5 ιαμάτων)

Βιβλιογραφία

Bach Centre

Ανθοϊάματα Μπαχ Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Ανθοϊάματα Μπαχ

Holistic Life: Ελληνικό περιοδικό για τις Συμπληρωματικές & Εναλλακτικές θεραπείες

Γαλακτόρροια

2013-07-18T11:12:00.000-07:00

Γαλακτόρροια, ICD-10 N64.3, O92.6 είναι η αυτόματη ροή του γάλακτος από το μαστό, που δεν σχετίζεται με τον τοκετό ή το θηλασμό.

Γαλακτόρροια εμφανίζεται σε ποσοστό 5%-32% των μη εγκύων γυναικών, στην αναπαραγωγική ηλικία. Γαλακτόρροια εμφανίζεται επίσης, σπάνια και στους άνδρες, στα νεογέννητα βρέφη και τους εφήβους και των δύο φύλων.

Παρά το γεγονός ότι συχνά καλοήθης, μπορεί να προκληθεί από σοβαρά υποκείμενα νοσήματα και απαιτείται διερεύνηση.

Αίτια

-Φυσιολογικά στην κύηση και μέχρι 6 μήνες μετά τον τοκετό ή τη διακοπή του θηλασμού
-Προλακτίνωμα
-Φάρμακα, όπως οπιοειδή, τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά, μετακλοπραμίδη, βεραπαμίλη, βενζοδιαζεπίνες, α-μεθυλντόπα, ισονιαζίδη, οιστρογόνα, ρεζερπίνη, βουτυροφαινόνες
-Διακοπή λήψης αντισυλληπτικών χαπιών
-Υποθυρεοειδισμός
-Παθήσεις θωρακικού τοιχώματος (π.χ. έρπης ζωστήρας, μετά θωρακοτομή, ινοκυστικές αλλοιώσεις)
-Μετεγχειρητικό στάδιο (κάθε βαριά επέμβαση, κυρίως όμως ωοθηκεκτομή)
-Chiari-Frommel (ιδιοπαθής γαλακτόρροια για πάνω από 6 μήνες από τον τοκετό)
-Ιδιοπαθής
-Διάφορα (νεφρική ανεπάρκεια, νόσος Cushing, κίρρωση, τραύμα κεφαλής)

Διαφορική διάγνωση

-Μη γαλακτώδης έκκριση π.χ. ορώδης (πιθανή ινοκυστική νόσος)
-Πυώδης έκκριση (μαστίτιδα)
-Αιματηρή έκκριση (κακοήθεια)

Εργαστηριακά ευρήματα

-Έλεγχος επιπέδων προλακτίνης και θυρεοειδικής λειτουργίας
-Μέτρηση FSH & LH αν συνυπάρχει αμμηνόρροια
-Μέτρηση αυξητικής ορμόνης GH και στερεοειδών των επινεφριδίων σε κλινική υποψία ακρομεγαλίας ή νόσου -Cushing

Απεικόνιση

Μαγνητική τομογραφία υπόφυσης αν η προλακτίνη είναι, έστω και λίγο αυξημένη ή αν υπάρχει άλλη ένδειξη

Θεραπεία

-Διακοπή χορηγούμενων φαρμάκων
-Αντιμετώπιση άλλων υποκείμενων αιτίων
-Προσεκτική αναμονή. Γίνεται έλεγχος των επιπέδων προλακτίνης κάθε 6-12 μήνες, έλεγχος οπτικών πεδίων ετησίως και MRI ετησίως
-Σε μεγάλα αδενώματα διασφηνοειδής αφαίρεση με επιτυχία 90%
-Φάρμακα

Η βρωμοκρυπτίνη (αρχικά 2,5 mg προοδευτικά αυξανόμενη μέχρι 7,5 mg) κατεβάζει τα επίπεδα προλακτίνης ορού. Σε πολλές περιπτώσεις η πτώση των επιπέδων προλακτίνης επαναφέρει την λειτουργία των γεννητικών αδένων στα φυσιολογικά, σε άνδρες και γυναίκες και η γαλακτόρροια εξαφανίζεται. Σε 80% των γυναικών ο κύκλος γίνεται κανονικός και σε 80% των ανδρών επανέρχεται η γονιμότητα.

Αντενδείξεις

Αρρύθμιστη υπέρταση, ευαισθησία, προεκλαμψία

Ανεπιθύμητες ενέργειες

Ναυτία
Ορθοστατική υπόταση
Υπνηλία
Κεφαλαλγία και λιποθυμία
Υπέρταση
Σπασμοί

Γενικά, η καμπεργολίνη και η βρωμοκρυπτίνη είναι φάρμακα που χαμηλώνουν τα επίπεδα προλακτίνης και μειώνουν τον όγκο, αν υπάρχει. Λαμβάνονται για 2 χρόνια. Αν ο όγκος έχει μειωθεί αρκετά και τα επίπεδα της προλακτίνης είναι φυσιολογικά σταματάει η αγωγή. Μερικές φορές μπορεί να χρειάζεται μεγάλη δόση του φαρμάκου για να πέσει η προλακτίνη. Γίνεται έλεγχος τακτικά, γιατί ο όγκος μπορεί να ξαναμεγαλώσει. Τότε θα πρέπει να επαναχορηγηθεί η φαρμακευτική αγωγή.

-Αν με τα φάρμακα δεν πέφτει η προλακτίνη ή αν δεν ανέχεται μία γυναίκα τις παρενέργειες των φαρμάκων μπορεί να χρειασθεί χειρουργική αφαίρεση του όγκου.

-Σε πολύ σπάνιες καταστάσεις, όταν δεν έχει αποτέλεσμα ούτε η φαρμακευτική αγωγή ούτε το χειρουργείο ή όταν ο όγκος μεγαλώνει πολύ γρήγορα μπορεί να χρειασθεί ακτινοβολία του όγκου.

Βιβλιογραφία

Πλήρης Κλινική Συμβουλή, Mark R. Dabro, Εκδ. Πασχαλίδης

Ποτοαπαγόρευση

2013-07-18T10:57:00.000-07:00

Αν και δεν το πιστεύετε συνέβη το 1919...

Η φωτογραφία που βλέπετε έδειχνε μια καμπάνια υπέρ της ποτοαπαγόρευσης  στις ΗΠΑ το 1919...

Μια ομάδα εξοργισμένων γυναικών κρατά ένα πλακάτ στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε...

''Τα χείλη εκείνα που θα δοκιμάσουν αλκοόλ δεν θα δοκιμάσουν τα δικά μας!''

Και ας είμαστε ειλικρινείς...

Ποιος θα σταμάταγε το πιοτό για να φιλήσει τα χείλη τους...;;;

Συμπληρώματα διατροφής για ηλικιωμένους

2013-07-18T10:41:00.002-07:00

Η γήρανση αυξάνει τις ανάγκες για όλες τις βιταμίνες.

Όλες οι βιταμίνες είναι κατάλληλες για τους ηλικιωμένους, αλλά ιδιαίτερα είναι απαραίτητες οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β, η βιταμίνη C και η βιταμίνη Ε.

Συνιστάται, μάλιστα, συμπληρωματική λήψη αυτών των βιταμινών, καθώς η απορρόφησή τους και η χρησιμοποίησή τους είναι μειωμένες στη μεγάλη ηλικία.

Σιτηρά

2013-07-18T10:14:00.000-07:00

Σπουδαιότατη υποδιαίρεση των αγρωστοειδών φυτών, περιλαμβάνει κύρια το σιτάρι, τη βρίζα και το κριθάρι, που τα σπέρματά τους, όταν αλεστούν, δίνουν αλεύρι. Επίσης περιλαμβάνει και άλλα, όπως βρώμη, αραβόσιτο, κέχρο κ.ά., που και αυτών τα σπέρματα δίνουν αλεύρι.

Τα χαρακτηριστικά της κάθε καλλιέργειας σιτηρών:

Σιτάρι

♦Σιτάρι

Είναι το σημαντικότερο από τα αγρωστοειδή φυτά και το πιο πολύ διαδεδομένο στον κόσμο, μετά το ρύζι. Από τα σπέρματά του, αφού αλεστούν, παράγεται αλεύρι. Οι ρίζες του είναι όχι πολύ διακλαδωμένες, λεπτές και ινώδεις. Οι βλαστοί είναι καλαμώδεις, απλοί, εύκαμπτοι, όρθιοι, κυλινδρικοί και λείοι, κιτρινωποί και κοίλοι. Το ύψος του φτάνει μέχρι 1,30 μ. Ο βλαστός είναι ο κύριος άξονας του σταχυού. Ανάλογα με την ποικιλία, τον τόπο και την εποχή, το σιτάρι ανθεί από το Μάη μέχρι τον Αύγουστο. Είναι πλούσια πηγή πρωτεϊνών και Β βιταμινών. Περιέχει ακόμα και πολλά ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος.

Κάθε άνθος έχει τρία σέπαλα, που αποτελούν το έλυτρο και στο κέντρο υπάρχουν τα γόνιμα όργανα. Από τα τρία ή τέσσερα άνθη κάθε σταχυδίου, τα δύο χαμηλότερα, σπανιότερα τα τρία, είναι γόνιμα και τα άλλα στείρα. Σε κάθε τομή του κόκκου του σιταριού, παρατηρούμε ογκώδη κεντρική μάζα, που είναι το λεύκωμα, αποταμίευμα θρεπτικών ουσιών, που προορίζεται για τροφή του εμβρύου κατά τη βλάστηση. Το έμβρυο είναι κίτρινο μικρό σώμα, στο κάτω μέρος του κόκκου, τόσο μικρό κι ελαφρύ, ώστε 1.200 έμβρυα ζυγίζουν ένα γραμμάριο. Για να γίνει η ταξινόμηση του σιταριού, υπολόγισαν την τέλεια σταθερότητα των χαρακτηριστικών του και ειδικότερα τις συνθήκες του κλίματος και των μεθόδων καλλιέργειας.

Η ταξινόμηση αυτή είναι:

1. Σιτάρι με κόκκους γυμνούς: α) σιτάρι μαλακό, β) σιτάρι ογκώδες, γ) σιτάρι σκληρό και δ) σιτάρι Πολωνίας

2. Σιτάρι με κόκκους καλυμμένους: α) κοινός απρόσιτος και β) αμυλοποιός απρόσιτος

Το σιτάρι είναι από τα αρχαιότερα φυτά. Πότε ακριβώς καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά και ποια είναι η άγριά του μορφή δεν είναι απόλυτα γνωστό. Η ποικιλία των ονομάτων στις διάφορες γλώσσες δείχνει ότι από τους προϊστορικούς ακόμα χρόνους η καλλιέργειά του ήταν διαδομένη σε χώρες μακρινές μεταξύ τους. Οι Κινέζοι π.Χ., θεωρούν το σιτάρι δώρο του Ουρανού. Μνημεία αρχαιότατα στην Αίγυπτο παρουσιάζουν το σιτάρι γνωστό πριν από τους ποιμένες βασιλείς και ανάγουν την εισαγωγή του στη θεά Ίσιδα. Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούν ότι η θεά Δήμητρα δίδαξε την καλλιέργεια του σιταριού στον Ελευσίνιο Τριπτόλεμο.

Το σιτάρι αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, γι' αυτό και αναπτύσσεται μέχρι την πολική ζώνη. Η μεγάλη όμως θερμοκρασία και η φωτεινότητα της ατμόσφαιρας ευνοούν περισσότερο την ανάπτυξή του. Στον ισημερινό όμως η καλλιέργεια περιορίζεται, εξαιτίας των λίγων βροχών. Το έδαφος προετοιμάζεται καλά και σπέρνεται κατά το φθινόπωρο. Μερικές ποικιλίες σιταριού σπέρνονται την άνοιξη. Σε κάθε στρέμμα χρησιμοποιούνται 10-25 κιλά, ανάλογα με το έδαφος και τον καιρό. Η βλάστηση του σιταριού διακόπτεται το χειμώνα.

Μετά την ωρίμανση των σπερμάτων, γίνεται ο θερισμός, το αλώνισμα και τέλος η αποθήκευση του σιταριού. Οι κυριότερες ασθένειες κι οι εχθροί του σιταριού είναι το πλάγκισμα, ο άνθρακας, ο δαυλίτης, η σκωρίαση, οι ακρίδες, οι αρουραίοι, τα ζιζάνια. Οι χώρες που παράγουν το περισσότερο σιτάρι στον κόσμο είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Σοβιετική Ένωση, η Ινδία, ο Καναδάς, η Αργεντινή και η Αυστραλία.

Το σκληρό σιτάρι έχει υψηλότερη θρεπτική αξία από τα αρτοποιήσιμα σιτάρια, περιέχει λιγότερο άμυλο, αλλά περισσότερες πρωτεϊνες, αμινοξέα, βιταμίνες και λιπαρά οξέα.

Το μαλακό σιτάρι βελτιώνει την πoιότητα του ελληνικού ψωμιού χωρίς την βοήθεια προσμείξεων.

♦Βρώμη

Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν ως ζωοτροφή και κυρίως για τροφή ιπποειδών. Αργότερα άρχισε να χρησιμοποιείται σαν τροφή και για τα υπόλοιπα ζώα. Σήμερα χρησιμοποιείται για τρόφιμα ιδιαίτερης θρεπτικής αξίας.

Η καλλιέργεια της βρώμης αρχίζει από τους προϊστορικούς χρόνους, φαίνεται μάλιστα ότι το φυτό αυτό κατάγεται από την Ταταρία. Σήμερα καλλιεργείται κύρια στη βόρεια και μέση Ευρώπη και Αμερική, ενώ στις νοτιότερες χώρες η καλλιέργεια, είναι λιγότερο διαδομένη. Προτιμά τις αραιές, γόνιμες και νοτερές περιοχές. Ο καρπός της είναι εξαιρετική τροφή για τα ζώα, θρεπτική, θερμαντική. Ο χόνδρος (μπλιγούρι) της βρώμης είναι θρεπτικότατος και τονωτικός για τον άνθρωπο και συνιστάται για τα παιδιά και τους αρρώστους. Το αλεύρι σπάνια χρησιμοποιείται για αρτοποιία. Περιέχει πολλές ίνες, αντιοξειδωτικές ουσίες, βιταμίνη Ε, φερουλικό και καφεϊκό οξύ.

Σίκαλη

♦Σίκαλη

Το αλεύρι της σίκαλης διατηρεί περισσότερο τα θρεπτικά του συστατικά από το αλεύρι σιταριού.

Αναφέρεται από το Γαληνό ότι καλλιεργήθηκε την εποχή του στη Θράκη και Μακεδονία. Η καλλιέργειά της διαδόθηκε σχεδόν σ' όλη τη γη, ιδιαίτερα όμως ακμάζει στην πρώην Σοβιετική Ένωση και Σκανδιναβία. Προτιμά τις αμμώδεις περιοχές.

Χρησιμοποιείται για την κατασκευή ψωμιού, οινοπνευματωδών ποτών και σαν τροφή των ζώων. Στη χώρα μας καλλιεργείται κύρια για το καλάμι της, που χρησιμοποιείται για την κατασκευή δεμάτων κατά το θερισμό των άλλων σιτηρών, για συσκευή γυάλινων ειδών, κατασκευή ψαθών, καλαθιών, καπέλων και κοινού χαρτιού. Προσβάλλεται από τον άνθρακα κι από διάφορους μύκητες. 

Κριθάρι

♦Κριθάρι

Καλλιεργείται, κυρίως, για κτηνοτροφή και για παρασκευή μπύρας.

Δημητριακός καρπός, σπουδαιότατος και γνωστός από τους αρχαιότατους χρόνους. Καλλιεργείται σε πολλά μέρη της Ελλάδας και σ' όλη τη γη, από τον ισημερινό μέχρι τους πόλους. Θέλει έδαφος όχι υγρό και ασβεστούχο. Αναπτύσσεται καλύτερα από το σιτάρι στα φτωχά εδάφη.

Ο καρπός του χρησιμοποιείται, μόνος ή αναμειγμένος με σιτάρι, για διατροφή των ανθρώπων, επίσης μόνος για τη διατροφή των ζώων και τέλος είναι η κυριότερη πρώτη ύλη για την κατασκευή της μπύρας. Το κριθάρι σπέρνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη. Η προπαρασκευή του εδάφους, η σπορά, οι καλλιεργητικές φροντίδες κι ο τρόπος συγκομιδής είναι όμοιος με του σιταριού. Όταν καλλιεργείται για σανό, σπέρνεται πυκνότερα και θερίζεται πριν την ωρίμανση του καρπού, αμέσως μετά τη γονιμοποίηση. Είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικές ουσίες, σελήνιο και βιταμίνη Ε. Περιέχει ακόμα κάλιο, ασβέστιο και Β βιταμίνες.

Τριτικάλε

♦Τριτικάλε

Προέρχεται από τη διασταύρωση μαλακού ή σκληρού σιταριού με σίκαλη. Χρησιμοποιείται, κυρίως, για τη διατροφή των ζώων, αλλά και στην αρτοποίηση.

Αραβόσιτος

♦Αραβόσιτος

Ο αραβόσιτος εισάχθηκε στην Ευρώπη από τον Ισπανό Φερνάνδο Κορτές (1519). Από την Ισπανία, με τους Άραβες, διαδόθηκε στη μεσογειακή Αφρική και από την Αίγυπτο στην Οθωμανική αυτοκρατορία και την Ελλάδα. Είναι φυτό ετήσιο, μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 3,50 μ.. Ο καρπός του, εξαιτίας του σχήματός του, λέγεται κώνος ή κορύνη, καλυμμένος από τους κόκκους του αραβόσιτου και περιτυλιγμένος από φύλλα, που παίρνουν μεμβρανώδη σύσταση κατά την ωρίμανση. Ο αραβόσιτος φοβάται τα ψύχη κατά τη βλάστησή του έχει ανάγκη από μέση θερμοκρασία (19°C). Όταν αναπτύσσεται το καλοκαίρι απαιτεί άφθονο νερό και πολλές ευδιάλυτες θρεπτικές ουσίες. Έχει ανάγκη από συχνό πότισμα. Η σπορά γίνεται στην Ελλάδα κατά τον Απρίλη-Μάη κατά γραμμές ή στα πεταχτά. Όταν αναπτυχθεί λίγα εκατοστά, παραχώνεται και μετά σκαλίζεται, ποτίζεται.

Ο αραβόσιτος χρησιμοποιείται σαν τροφή του ανθρώπου και των ζώων. Το χλωρό χόρτο αραβόσιτου βοηθά τη γαλακτοπαραγωγή των αγελάδων. Οι ξηρές κορυφές χρησιμεύουν για τροφή των ζώων.

Βιβλιογραφία

lifemag.gr

Mεταβολική αλκάλωση

2013-07-18T02:33:00.002-07:00

Η μεταβολική αλκάλωση, ICD-10 E87.3 είναι μια μεταβολική πάθηση στην οποία το ρΗ του οργανισμού είναι αυξημένο πέραν του φυσιολογικού εύρους (7,35-7,45). 

Στην μεταβολική αλκάλωση τα διττανθρακικά του πλάσματος είναι αυξημένα. Αυτό συνήθως οφείλεται σε αυξημένη απώλεια οξέων από τον στόμαχο ή τους νεφρούς, σε απώλεια καλίου λόγω θεραπείας με διουρητικά, σε υπερβολικά μεγάλη πρόσληψη αλκάλεων, ή στην υπερδραστηριότητα των επινεφριδίων.

Δεν υπάρχουν ειδικά σημεία και συμπτώματα, αλλά εάν η αλκάλωση είναι σοβαρή, μπορεί να παρουσιασθεί απάθεια, σύγχυση, και σπασμοί.

Η μεταβολική αλκάλωση, δηλαδή,  είναι το αποτέλεσμα της μειωμένης συγκέντρωσης των  ιόντων υδρογόνου που οδηγεί  σε αυξημένα διττανθρακικά, ή αλλιώς ένα άμεσο αποτέλεσμα της αυξημένης συγκέντρωσης διττανθρακικών.

Η αλκάλωση αναφέρεται σε μια κατάσταση στην οποία το ρΗ είναι αυξημένο.

Η αλκαλαιμία αναφέρεται σε ένα ρΗ το οποίο είναι υψηλότερο από το κανονικό, και συγκεκριμένα στο αίμα.

Αιτίες 

Οι αιτίες της μεταβολική αλκάλωσης  μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, ανάλογα με τα επίπεδα χλωριούχων στα ούρα:

♠Χλωριούχα ούρων  (<10 mEq/L) 

-Απώλεια ιόντων υδρογόνου: Πιο συχνά συμβαίνει είτε από έμετο ή μέσω των νεφρών.
Ο έμετος έχει σαν αποτέλεσμα την απώλεια  υδροχλωρικού οξέος με το  περιεχόμενο του στομάχου. Στο νοσοκομείο αυτό μπορεί να συμβεί, συχνά, από ρινογαστρικούς σωλήνες αναρρόφησης. Ο σοβαρός έμετος προκαλεί, επίσης, απώλεια του καλίου (υποκαλιαιμία) και νατρίου (υπονατριαιμία). Οι νεφροί προσπαθούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες αυτές, κατακρατώντας  νάτριο εις βάρος των ιόντων υδρογόνου που οδηγεί σε μεταβολική αλκάλωση. 
-Η συγγενής διάρροια χλωριούχων είναι μια σπάνια διάρροια που προκαλεί αλκάλωση αντί για οξέωση.
Αλκάλωση  που προκύπτει από την απώλεια νερού στον εξωκυτταρικό χώρο το οποίο είναι φτωχό σε διττανθρακικά, συνήθως από τη χρήση διουρητικών. Δεδομένου ότι το νερό χάνεται, ενώ τα διττανθρακικά διατηρούνται, η αυξημένη συγκέντρωση των  διττανθρακικών αυξάνουν το pH του αίματος. Τα διουρητικά της αγκύλης και οι θειαζίδες μπορεί να προκαλέσουν αρχικά αύξηση των  χλωριούχων, αλλά μόλις τα αποθέματα εξαντληθούν, η απέκκριση στα ούρα θα είναι κάτω από <25 mEq / L. Η απώλεια των υγρών από την απέκκριση νατρίου προκαλεί αλκάλωση.
-Υπερκαπνία-Υποαερισμός. Η μειωμένη αναπνευστική συχνότητα προκαλεί υπερκαπνία (αυξημένα επίπεδα CO2), η οποία οδηγεί σε αναπνευστική οξέωση. Η νεφρική αντιστάθμιση γίνεται  με περίσσεια όξινου ανθρακικού για να ελαττώσει την επίδραση της οξέωσης. Τα υψηλότερα επίπεδα διττανθρακικών οδηγούν σε μεταβολική αλκάλωση.

♠Χλωριούχα ούρων  (> 20 mEq/L) 
-Είσοδος των ιόντων υδρογόνου μέσα στο ενδοκυττάριο χώρο. Σε υποκαλιαιμία το  κάλιο, μετατοπίζεται έξω από τα κύτταρα. Προκειμένου να διατηρηθεί η ηλεκτρική ουδετερότητα, το υδρογόνο μετατοπίζεται εντός των κυττάρων, αυξάνοντας το pH του αίματος.
-Αλκαλικοί παράγοντες. Αλκαλικοί παράγοντες, όπως το όξινο ανθρακικό σε χορήγηση αντιόξινων προκαλεί αλκάλωση.
-Υπεραλδοστερονισμός. Νεφρική απώλεια των ιόντων υδρογόνου συμβαίνει όταν περίσσεια αλδοστερόνης (σύνδρομο Conn) αυξάνει τη δραστικότητα μιας πρωτεΐνης ανταλλαγής νατρίου-υδρογόνου στο νεφρό. Αυτό αυξάνει την κατακράτηση των ιόντων νατρίου, ενώ γίνεται άντληση ιόντων υδρογόνου στο νεφρικό σωληνάριο. Η περίσσεια νατρίου αυξάνει τον εξωκυτταρικό όγκο και η απώλεια των ιόντων υδρογόνου δημιουργεί μια μεταβολική αλκάλωση. Αργότερα, ο νεφρός ανταποκρίνεται μέσω αλδοστερόνης με την έκκριση νατρίου και χλωρίου στα ούρα.

Αντιρρόπηση της μεταβολικής αλκάλωσης συμβαίνει κυρίως με τους πνεύμονες, οι οποίοι διατηρούν το διοξείδιο του άνθρακα (CO2), μέσω βραδύτερης αναπνοής ή υποαερισμού (αναπνευστική αντιρρόπιση). Το CO2 τότε καταναλώνεται προς το σχηματισμό του ανθρακικού οξέος, μειώνοντας έτσι το ρΗ. 

Η αντιρρόπηση όμως του αναπνευστικού συστήματος δεν είναι πλήρης. Η μείωση στα ιόντα [H+] καταστέλλει τους περιφερειακούς χημειοϋποδοχείς, που είναι ευαίσθητοι στο ρΗ. Αλλά, επειδή επιβραδύνεται η αναπνοή, υπάρχει μια αύξηση της PCO2,η οποία λόγω της δράσης των κεντρικών χημειοϋποδοχέων, οι οποίοι είναι ευαίσθητοι στη μερική πίεση του CO2  στο εγκεφαλικό νωτιαίο υγρό κάνουν τον ρυθμό αναπνοής να αυξηθεί.

Θεραπεία της μεταβολικής αλκάλωσης

Η θεραπεία της πρωτοπαθούς διαταραχής είναι αποτελεσματική. Θα πρέπει να χορηγηθούν ενδοφλεβίως διαλύματα φυσιολογικού ορού και σε ασθενείς με υποκαλιαιμία λόγω της διουρητικής αγωγής, θα πρέπει επίσης να χορηγηθεί και κάλιο. Μόνο σπάνια είναι αναγκαίο να χορηγηθούν οξινοποιητικοί παράγοντες IV (ενδοφλεβίως).

Παρακολουθούνται οι τιμές των αερίων του αρτηριακού αίματος, τα επίπεδα του καλίου του ορού και το ισοζύγιο των υγρών. Εκτιμάται κατά πόσον ο ασθενής παρουσιάζει ανορεξία, ναυτία και εμέτους, τρόμο, μυϊκή υπερτονία, μυϊκές κράμπες, τετανία, επιληπτικές κρίσεις, νοητική σύγχυση που οδηγεί σε κώμα, καρδιακές αρρυθμίες, εξαιτίας της υποκαλιαιμίας και αντιρροπιστικό υποαερισμό που οδηγεί σε υποξία.

Χορηγείται οξυγόνο, από του στόματος ή IV υγρά, χλωριούχο νάτριο ή χλωριούχο αμμώνιο και χλωριούχο κάλιο, εάν συνυπάρχει υποκαλιαιμία, μαζί με τη θεραπεία που ενδείκνυται για τη διόρθωση της αιτίας.

Οι ασθενείς θα πρέπει να ελέγχονται, ιδιαίτερα, για πρόδρομα σημεία επιληπτικής κρίσης.

Εκτιμάται η ανταπόκριση του ασθενούς στη θεραπεία και ο ασθενής θα πρέπει να ενημερώνεται σχετικά με τους κινδύνους της υπερβολικής πρόσληψης διττανθρακικού νατρίου, εάν αυτή ήταν η αιτία. Ο ελκοπαθής ασθενής θα πρέπει να εκπαιδευθεί, έτσι ώστε να αναγνωρίζει τα σημεία της μεταβολικής αλκάλωσης, συμπεριλαμβανομένης της ανορεξίας, της αδυναμίας, του λήθαργου και της αποστροφής προς το γάλα.

Εάν κρίνεται αναγκαία η χορήγηση καλιοσυντηρητικών διουρητικών ή χλωριούχου καλίου, θα πρέπει να διευκρινίζεται στον ασθενή ο σκοπός της χορήγησής τους, η δοσολογία και οι πιθανές παρενέργειες.

Βιβλιογραφία

wikipedia.org

Η εξέταση του ασκιτικού υγρού

2013-07-18T02:10:00.001-07:00

Tα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων από το ασκιτικό υγρό μετά από διαγνωστική παρακέντηση

Εξέταση	Τιμή (συμβατική)
Αμυλάση	Αμυλάση σε ασκίτη > αμυλάσης ορού > 1 =παγκρεατίτιδα
Κύτταρα	20-100 κύτταρα/μl (κυρίως ενδοθηλιακά κύτταρα, λεμφοκύτταρα)= διϊδρωμα 300-1000 λευκά/μl= παγκρεατίτιδα, ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα > 1000 λευκά/μl= βακτηριδιακή περιτονίτιδα
Χοληστερόλη	Μέση τιμή 70 mg/dl= κακοήθεια Μέση τιμή 20 mg/dl= κίρρωση ήπατος > 1000 mg/dl= χολική κίρρωση
Ινωδονεκτίνη	> 75 mg/dl= κακοήθεια < 75 mg/dl= δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια, βακτηριακή περιτονίτιδα, παγκρεατίτιδα, χολική κίρρωση
Γαλακτικό	> 25 mg/dl= βακτηριακή περιτονίτιδα
LDH	> 500 U/l= κακοήθεια
PH	< 7,3= βακτηριακή περιτονίτιδα
Πλασμινογόνο	> 0,8 CTA U/l= καλή πρόγνωση ως προς την αιμορραγία μετά την περιτοναιοφλεβική παράκαμψη
Ειδικό βάρος	< 1016= διϊδρωμα > 1016= εξίδρωμα
Ολική πρωτεϊνη	<2,5 g/dl= διϊδρωμα > 2,5 g/dl= εξίδρωμα

Μιτοχονδριακές παθήσεις

2013-07-18T02:00:00.002-07:00

Η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας αποφάσισε πλέον ότι θα στηρίξει και θα επιτρέψει την πρακτική της δημιουργίας εμβρύων από τρείς-«γονείς»  με στόχο να «προληφθούν οι γεννήσεις παιδιών με μιτοχονδριακές παθήσεις».

Η επικεφαλής του Ιατρικού Τμήματος της Βρετανικής κυβέρνησης,  Καθηγήτρια Dame Sally Davies, δήλωσε: «Οι επιστήμονες ανέπτυξαν εξαιρετικά καινοτόμες νέες διαδικασίες οι οποίες θα μπορούσαν να σταματήσουν τη μεταβίβαση των συγκεκριμένων παθήσεων, γεμίζοντας με ελπίδα πολλές οικογένειες που επιζητούν την πρόληψη της κληρονόμησης των γενετικών παθήσεων στα μελλοντικά τέκνα τους. Το πλέον ορθό είναι να προσπαθήσουμε να εισάγουμε τη συγκεκριμένη θεραπεία όσο συντομότερα γίνεται για να σωθούν ζωές»

Η  συχνότητα των μιτοχονδριακών παθήσεων σε ετήσια βάση είναι 1 στα 6.500 μωρά – περίπου 200 μωρά κατ΄έτος στη Βρετανία. Ενώ ορισμένα από τα παιδιά που πάσχουν από αυτές τις παθήσεις νοσούν με πολύ έντονα συμπτώματα, άλλα παιδιά καταφέρνουν να ζήσουν λειτουργικές ζωές με πολύ λίγα συμπτώματα.

Τα μιτοχόνδρια είναι οι μικροσκοπικοί βιολογικοί “σταθμοί ενέργειας” του οργανισμού μας, που δίνουν στο σώμα μας την ενέργεια που χρειάζεται. Αυτοί οι «σταθμοί» περνάνε από τη μητέρα στο παιδί μέσω του ωαρίου της. Εάν, όμως, τα μιτοχόνδρια της μητέρας είναι ελαττωματικά, τότε το παιδί που θα τα κληρονομήσει θα παρουσιάσει σταδιακά μυϊκή αδυναμία, απώλεια όρασης, καρδιακή ανεπάρκεια και ίσως, τελικά, να οδηγηθεί στον θάνατο. Αυτό ακριβώς εκτιμάται ότι συμβαίνει σε ένα ανά 6.500 μωρά.

Η έρευνα που αναπτύσσεται στη Βρετανία δείχνει ότι η χρήση υγιών μιτοχονδρίων από ένα ωάριο δότριας μπορεί να αποτρέψει τέτοιου είδους ασθένειες. Αυτό, βεβαίως, θα έχει ως αποτέλεσμα να γεννηθούν βρέφη που θα έχουν DNA από τους δύο γονείς, αλλά και ένα μικρό ποσό DNA από ένα τρίτο δότη.

Υπάρχουν και πολλοί που αντιδρούν... στην ευγονική...

Βιβλιογραφία

sciencetimes.com

Εξατομίκευση της Ιατρικής

2013-07-18T01:56:00.000-07:00

Η γενετική ανάλυση υπόσχεται εξατομίκευση της φαρμακευτικής αγωγής για κάθε ασθένεια.

Τα φάρμακα που χορηγούνται στους ασθενείς πρέπει να είναι ''κομμένα και ραμμένα'' στα μέτρα τους.

Τα γονίδια που εμπλέκονται στον μεταβολισμό των φαρμάκων είναι περίπου 2.000. Πολλά από αυτά τα γονίδια έχουν παλιές, αλλά και νέες μεταλλάξεις. Άρα ένα φάρμακο που είναι κατάλληλο για έναν ασθενή δεν είναι κατάλληλο για άλλον.

Το κόστος για την ολοκληρωμένη ανάλυση του γονιδιώματος με την πρόοδο της τεχνολογίας πέφτει συνέχεια. Σήμερα στις ΗΠΑ στοιχίζει περίπου 5.000 δολάρια και αναμένεται στα τέλη του 2013 να πέσει στα 1000 δολάρια και λιγότερο.

Ο απώτερος στόχος είναι όταν γεννιέται ένα παιδί να βγαίνει από το μαιευτήριο με τον πλήρη χάρτη του γονιδιώματός του.

Τα ηθικά ζητήματα

Η ενδελεχής γενετική γνώση εγείρει και ηθικά ζητήματα. Αν θα γνωρίζουμε από την ημέρα γέννησης  ενός ανθρώπου από τι είναι πιθανό να νοσήσει στο μέλλον του, πώς θα θα διαχειριστεί η κοινωνία, οι εργοδότες και τα ασφαλιστικά ταμεία αυτή την πιθανότητα;

Η απάντηση είναι απλή. Το γονιδίωμα δείχνει ''πιθανότητα''. Κάθε γονιδίωμα δείχνει τις πιθανότητες να νοσήσουμε από μια ασθένεια αφού εκτός από τα γονίδια και το περιβάλλον παίζει μεγάλο ρόλο στην εμφάνιση ή όχι μιας ασθένειας.

Έτσι ο άνθρωπος θα είναι σε θέση, από νωρίς στη ζωή του, να δει αν κινδυνεύει από μια νόσο, να εξετάζεται συχνά, ώστε να δράσει προληπτικά ή να διαγνώσει τη νόσο σε πρώιμο στάδιο και να παρέμβει με αποτελεσματικότητα.

Διαβάζοντας το βιβλίο της ζωής σας οι επιστήμονες θα σας εξασφαλίσουν μακροζωία και ποιότητα ζωής...

Βιβλιογραφία

ΒΗΜΑscience 19/05/2013

Εμείς θα ξανασηκωθούμε ρε λαμόγια

2013-07-18T01:19:00.000-07:00

Χαμογελάστε, χαρείτε, βρείτε κουράγιο και ξανασηκωθείτε.
Τι μας έμεινε;
Αυτό που μας έχει απομείνει είναι το χαμόγελό μας και η αισιοδοξία μας. Και δεν θα κάνουμε τη χάρη στα λαμόγια να τα χάσουμε και αυτά.
Το φιλότιμο, οι φιλίες μας που δεν είναι ψεύτικες, η οικογένεια αυτοί θα μας στηρίξουν.
Τα λαμόγια πολεμήστε τα όπου και αν τα συναντήσετε. Εξαφανίστε τους!
Εμείς θα χαμογελάμε ρε λαμόγια, θα συμπαραστεκόμαστε στο φίλο μας, θα ξαναβρούμε τα χαμένα ιδανικά μας, θα ορθώσουμε ανάστημα.
Από εμάς εξαρτάται! Από εμάς τους τους μικρούς επιχειρηματίες, που μπορούμε να μειώσουμε τις τιμές, από εμάς τους υπαλλήλους που έχουμε τη δυνατότητα για περισσότερα, από εμάς τους γιατρούς που πρέπει να σταματήσουμε να ζητάμε φακελάκι, από εμάς τους μεγάλους επιχειρηματίες που θα στηρίξουμε τους υπαλλήλους μας, από όλους εμάς που ξεγελαστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια με ψεύτικη ευτυχία, αναδεικνύοντας τους νταβατζήδες σε όλα τα επίπεδα.
Εξαφανίστε τους και όλα θα πάνε καλά... Χωρίς αυτούς θα έρθει η ανάπτυξη!
Υγεία, ευτυχισμένη οικογένεια, καλοί φίλοι και όπως βλέπετε έχουμε ακόμα πολλούς λόγους να είμαστε χαρούμενοι και να χαμογελάμε ακόμα.

E MEDI GR ΜΕΠΕ

ΠΡΟΛΗΨΗ ΥΓΕΙΑΣ

Γλυκαιμικός Δείκτης

2013-07-18T00:43:00.001-07:00

Γλυκαιμικός Δείκτης: «Σύμμαχος» στη διατροφή

Ο Γλυκαιμικός Δείκτης είναι ένας δείκτης που συγκρίνει τη δυνατότητα των υδατανθράκων να απελευθερώνουν γλυκόζη μέσα στο αίμα (και έτσι να απελευθερωθεί περισσότερη ινσουλίνη) σε σύγκριση με την αντίστοιχη ποσότητα καθαρής γλυκόζης (glycaemic index 100).

Όλοι οι υδατάνθρακες αυξάνουν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα, με αποτέλεσμα να πυροδοτούν την απελευθέρωση της ινσουλίνης από το πάγκρεας, που ελέγχει τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα. Όσο περισσότερη γλυκόζη έχουμε στο αίμα, τόση περισσότερη ινσουλίνη εκκρίνεται.

Ο γλυκαιμικός δείκτης προβλέπει πόση ινσουλίνη θα παραχθεί μετά την κατανάλωση τροφής με υδατάνθρακες και πώς θα αντιδράσει το σώμα. Όσο καταναλώνουμε υδατάνθρακες, ο οργανισμός μας τους διασπά σε μόρια γλυκόζης και τα διαθέτει στο αίμα, ώστε να τα πάρουνε τα κύτταρά μας και να τα χρησιμοποιήσουνε σαν καύσιμο ή να τα αποθηκεύσουν σαν γλυκογόνο ή σαν λίπος όταν υπάρχει θερμιδικός πλεονασμός.

Η ινσουλίνη δεν επιτρέπει στο σώμα να προχωρήσει σε καύσεις και συγχρόνως κατευθύνει το σώμα στην αποθήκευση της περίσσειας ενέργειας σα λίπος.

Όταν τα επίπεδα της γλυκόζης στο αίμα είναι υψηλά, όλο και περισσότερη ινσουλίνη εκκρίνεται για να την ελέγξει.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι οι τροφές με υψηλό γλυκαιμικό δείκτη (πατάτες, γλυκά, άσπρο ρύζι, αλεύρι και ψωμί, μπύρα κλπ.) μπορούν να μας παχύνουν περισσότερο από αυτές που έχουν χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη (σόγια, μήλα, πράσινα λαχανικά, γιαούρτι).

Πίνακας γλυκαιμικού δείκτη

Εφόσον κατανοήσετε τη σημαντικότητα του πίνακα με τον γλυκαιμικό δείκτη και επιθυμείτε να ακολουθήσετε μια σωστή διατροφή, στον επόμενο πίνακα σας προτείνουμε ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα.

Βιβλιογραφία

Επιστημονική ομάδα emedi.gr
American Diabetes Association
Active Health

Τι να κάνετε σε στομαχόπονο;

2013-07-18T00:37:00.001-07:00

Ο στομαχόπονος φανερώνει κάποια κοινή στομαχική ενόχληση, αλλά μπορεί και να σημαίνει τροφική δηλητηρίαση, σκωληκοειδίτιδα ή άλλη σοβαρή ασθένεια.

Προσπαθήστε να εντοπίσετε την αιτία του πόνου.

Ρωτήστε αυτόν που έχει τον πόνο τι έφαγε τελευταία και πριν πόση ώρα.
Αν ο πόνος οφείλεται σε πείνα δώστε του να φάει κάτι ελαφρύ κι αν φταίει η βαρυστομαχιά, δηλαδή το πολύ φαγητό, βάλτε τον να ξαπλώσει.
Αν ο πόνος επιμένει πάνω από μία ώρα, είναι οξύς και συνοδεύεται από άλλα σημεία, όπως πυρετός και έμετος μην δώσετε στο θύμα φαγητό ή φάρμακα.
Μην βάλετε ζεστά στην πονεμένη περιοχή.
Ζητήστε αμέσως ιατρική βοήθεια.

Συμπληρώματα διατροφής για τον καρκίνο παχέος εντέρου

2013-07-18T00:31:00.002-07:00

Ένας κακοήθης όγκος στο παχύ έντερο προκαλείται από μια ανώμαλη κι ανεξέλεγκτη διαίρεση των κυττάρων, τα οποία εισβάλλουν και καταστρέφουν τους περιβάλλοντες ιστούς.

Οι κακοήθεις αναπτύξεις κυττάρων μπορούν να θεραπευθούν με υψηλές δόσεις βιταμινών,επιπρόσθετα σε άλλες εξατομικευμένες θεραπείες, ανάλογα με το μοριακό προφίλ του όγκου του ασθενούς.

Η χρήση της βιταμίνης C είναι πολύ αποτελεσματική στον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Χορηγούνται το ανώτερο 10γρ βιταμίνης C την ημέρα. Η δόση της βιταμίνης C ξεκινάει με 1 γρ την ημέρα και αυξάνεται κατά 1γρ την ημέρα, μέχρι να προκληθεί διάρροια. Ένα γρ λιγότερο από την πρόσληψη αυτή είναι η μέγιστη δόση, μέχρι ένα μέγιστο 10γρ Μπορεί να χορηγηθεί και ενδοφλέβια.

Γενικά η βιταμίνη C είναι κατάλληλη για όλους τους τύπους καρκίνου

Βιβλιογραφία

Ο πλήρης οδηγός για βιταμίνες και μεταλλικές ουσίες, Leonard Mervyn, Εκδ. Βασδέκης

Ηλεκτρονικός οικονομικός έλεγχος

2013-07-18T00:24:00.004-07:00

«Επέβαλαν και θα επιβάλλουν στη χώρα μας ένα πολύ μεγάλο εξωτερικό δημόσιο χρέος, τόσο μεγάλο που, όχι μόνον να μη μπορούμε να το ξεχρεώσουμε, αλλά ούτε τους τόκους αυτού του δανείου να μην προλαβαίνουμε».

Mε αυτό καταφέρνουν με εύλογη δικαιολογία να επιβάλλουν στο λαό ένα οικονομικό πρόγραμμα εξόντωσης, έως εσχάτων.

Θα επιβάλλουν συνεχώς νέα οικονομικά μέτρα, δυσβάστακτα, φόρους ασήκωτους και πάρα πολλά άλλα μέτρα, έτσι ώστε να κάνουν το λαό να αγανακτήσει.

Και τι θα πετύχουν με αυτό; Ακούστε: «Ο λαός, καταπιεζόμενος από τα δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα, θα ζητάει κάποια στιγμή να ξανασάνει, αλλά αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να του τη χαρίσουν ποτέ, παρά μόνον έως ότου σκύψει το κεφάλι του εντελώς στο έδαφος, δηλώνοντας τέλεια υποταγή στο καινούργιο τους σύστημα. Θα λένε: Έχετε δίκιο που διαμαρτύρεσθε, όμως έχετε μεγάλο εξωτερικό χρέος και αυτοί που έχουν πολλά λεφτά φοροδιαφεύγουν».

Για να μη σας επιβάλλουμε άδικα μεγάλους φόρους, πρέπει να αποδεχθείτε το τέλειο σύστημα ηλεκτρονικού οικονομικού ελέγχου.

Έτσι ώστε, να βλέπουμε ποιοι είναι οι νομοταγείς πολίτες και ποιοι οι φοροφυγάδες.

Ταυτόχρονα θα παρέχουν μέσω του ηλεκτρονικού οικονομικού συστήματος πολλές διευκολύνσεις...

Πηγή:

π. Παΐσιος, αγιορείτη ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγγελόγλου, από το βιβλίο του «Σκεύος εκλογής»

Σκληρό πουλί

2013-07-18T00:14:00.002-07:00

Ένας δρυοκολάπτης από την Μακεδονία και ένας δρυοκολάπτης από την Ήπειρο διαφωνούσαν για το ποιο μέρος έχει τα σκληρότερα δέντρα για τρύπημα.

Ο δρυοκολάπτης από την Μακεδονία του έδειξε ένα δέντρο στην Μακεδονία, που κανείς εκεί πέρα δεν μπορούσε να τρυπήσει, αλλά ο δρυοκολάπτης από την Ήπειρο το τρύπησε εύκολα. Ο δρυοκολάπτης από την Μακεδονία είχε μείνει άναυδος.

Ο δρυοκολάπτης από την Ήπειρο προσκάλεσε τον δρυοκολάπτη από την Μακεδονία να τρυπήσει κι αυτός ένα δέντρο που κανείς στην Ήπειρο δεν μπορούσε να τρυπήσει. Πράγματι ο δρυοκολάπτης από την Μακεδονία τα κατάφερε κι αυτός εκεί πέρα.

Οι δυο δρυοκολάπτες είχαν προβληματιστεί σοβαρά, γιατί ο δρυοκολάπτης από την Ήπειρο τρύπησε εύκολα το Μακεδονικό δέντρο και ο δρυοκολάπτης από την Μακεδονία τρύπησε εύκολα το Ηπειρώτικο δέντρο, όταν μάλιστα στην πατρίδα τους οι ίδιοι δεν μπορούσαν.

Αφού το σκέφτηκαν καλά-καλά κατέληξαν και οι δυο στο ίδιο συμπέρασμα:

Το πουλί είναι πιο σκληρό, όταν είναι μακριά από το σπίτι του!!!

Χαμένος μύθος του Αισώπου...

Αλλεργίες στα μάτια

2013-07-17T23:54:00.001-07:00

Τα μάτια είναι τα παράθυρα της ψυχής, επειδή αντανακλούν την κατάσταση του νου μας.

Έτσι νιώθουμε άβολα αν τα μάτια μας είναι κόκκινα, πρησμένα, υγρά, και έχουν φαγούρα.

Τι προκαλεί αλλεργίες στα μάτια

Oι αλλεργίες ματιών συνήθως συνδέονται με άλλες αλλεργικές καταστάσεις, όπως o πυρετός εκ χόρτου (αλλεργική ρινίτιδα), και το ατοπικό έκζεμα (δερματίτιδα).

Οι αιτίες των αλλεργιών των ματιών είναι παρόμοιες με εκείνες του αλλεργικού άσθματος και του πυρετού εκ χόρτου. Τα φάρμακα και τα καλλυντικά μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση αλλεργιών των ματιών. Αντιδράσεις από ερεθιστικές ουσίες  και από άλλες παθήσεις των ματιών (για παράδειγμα, λοιμώξεις των οφθαλμών) συχνά συγχέονται με την αλλεργία στο μάτι. Παράγοντες περιβαλλοντολογικοί, λοιμώδεις ή ανθρωπογενείς, μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα που συνάδουν με τις αλλεργίες ματιών.

Γιατί είναι τα μάτια  είναι εύκολος στόχος για τις αλλεργίες;

Όταν είναι ανοιχτά τα μάτια, ο επιπεφυκότας  είναι  άμεσα εκτεθειμένος στο περιβάλλον. Περίπου 54 εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν αλλεργίες. Σχεδόν οι μισοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν αλλεργικές παθήσεις των ματιών.

Οι άνθρωποι που είναι πιο επιρρεπείς σε αλλεργία των ματιών είναι εκείνοι με ιστορικό αλλεργικής ρινίτιδας και ατοπικής δερματίτιδας και εκείνοι με ισχυρό οικογενειακό και/ή ατομικό ιστορικό αλλεργίας. Τα συμπτώματα συνήθως εμφανίζονται πριν από την ηλικία των 30 ετών.

Τα αλλεργιογόνα που προκαλούν την αλλεργία διεγείρουν την παραγωγή IgE αντισωμάτων τα οποία προκαλούν τα μαστοκύτταρα να καλύψουν τον επιπεφυκότα. Μετά την επανέκθεση στο αλλεργιογόνο, απελευθερώνονται ισταμίνη και άλλοι μεσολαβητές. Το αποτέλεσμα είναι φαγούρα, κάψιμο, ερυθρότητα και φλεγμονή των ματιών, που οδηγεί σε οίδημα. Τα βλέφαρα μπορεί να διογκωθούν, και να κλείσουν τελείως, Μερικές φορές, ο επιπεφυκότας διογκώνεται και εμφανίζει θηλές. Αυτά μπορεί να προκαλέσουν  ευαισθησία στο φως. Τυπικά, και τα δύο μάτια επηρεάζονται από μια αλλεργική αντίδραση. Περιστασιακά, μόνο το ένα μάτι μπορεί να προσβληθεί, ειδικά όταν μόνο το ένα μάτι τρίβεται με ένα αλλεργιογόνο, και αυτό προκαλεί τα σιτευτικά κύτταρα να απελευθερώσουν περισσότερο ισταμίνη.

Είδη αλλεργικής επιπεφυκίτιδας, ICD-10 372.14

-Εαρινή επιπεφυκίτιδα

Η εαρινή επιπεφυκίτιδα οφείλεται σε αλλεργία από άμεση αντίδραση υπερευαισθησίας. Πρωτοεμφανίζεται σε παιδιά ή εφήβους και διαρκεί 4-10 χρόνια περίπου. Συνήθως υπάρχει ιστορικό αλλεργίας,

Προσβάλλονται και τα δυο μάτια. Τα συμπτώματα είναι, κυρίως, κνησμός, φωτοφοβία, δακρύρροια και εκκρίσεις ινώδεις και βλεννώδεις και είναι εντονότερα τους ζεστούς μήνες του χρόνου.

Ο επιπεφυκότας αποκτά γαλακτώδη απόχρωση και εμφανίζονται άφθονες θηλές στον ταρσό, κυρίως του άνω βλεφάρου (βλεφαρική μορφή) που μοιάζει με λιθόστρωτο. Μερικές φορές οι θηλές ειναι πολύ μεγάλες (γιγάντιες). Σπανιότερα οι θηλές εντοπίζονται στο σκληροκερατοειδικό όριο (βολβική μορφή) και στη συστοιχη μοίρα του κεατοειδή σχηματίζεται ψευδογεροντότοξο.

Μερικές φορές στο πάνω μέρος του κερατοειδή δημιουργούνται έλκη,μετά τη θεραπεία των οποίων παραμένουν μερικές θολερότητες. Σπανιότερα σχηματίζεται μικρός πάννος.

Θεραπευτικά συνιστάται ανάλογα με την περίπτωση η χορήγηση διαφόρων κολλυρίων (κορτιζονούχα, αντιισταμινικά, αγγειοσυσπαστικά, Sodium Cromoglycate, ψυχρά επιθέματα, αλλαγή περιβάλλοντος ή απευευαισθητοποίηση, χειρουργική εκτομή ή κρυοπηξία των γιγαντιαίων θηλών. κ.ά.).

-Επιπεφυκίτιδα από χόρτο

Η επιπεφυκίτιδα από χόρτο συνυπάρχει, συνήθως, με αλλεργική ρινίτιδα και οφείλεται σε αλλεργία (στη γύρη, το χόρτο κ.ά)

Εκδηλώνεται με ελαφρά υπεραιμία του επιπεφυκότα και λίγες εκκρίσεις. Σπανιότερα παρατηρείται χύμωση. Η συχνότητα των επεισοδίων και η ένταση της προσβολής μειώνονται με την πάροδο του χρόνου.

Θεραπευτικά συνιστάται η απομάκρυνση από τα αλλεργιογόνα. Συμπτωματική θεραπεία γίνεται με αγγειοσυσπαστικά κολλύρια, συστηματική χορήγηση αντισταμινικών και κρύα επιθέματα.

-Φαρμακευτική επιπεφυκίτιδα

Η επιπεφυκίτιδα που προκαλείται από τοπική χρήση φαρμάκων κολλυρίων ή οφθαλμικών αλοιφών είναι αλλεργικής ή τοξικής αιτιολογίας.

Όταν οφείλεται σε αλλεργική αντίδραση π.χ κολλύριο νεομυκίνης χαρακτηρίζεται από ωχρότητα του επιπεφυκότα, χύμωση, υπεραιμία, λίγες εκκρίσεις και εμφάνιση θηλών. Συνυπάρχει κνησμός και αίσθημα ξένου σώματος.

Θεραπευτικά συνιστάται η απομάκρυνση του αλλεργιογόνου και η ενστάλλαξη αποσυμφορητικών και αντιισταμινικών κολλυρίων. Σπανιότερα χορηγείται κορτιζόνη.

Η τοξική επίδραση του φαρμάκου εμφανίζεται αμέσως (π.χ κολλύριο νιτρικού αργύρου ή μετά από μακροχρόνια χρήση π.χ. μυωτικά, IDU, νεομυκίνη). Χαρακτηρίζεται από υπεραιμία και δακρύρροια.

Όταν η επιπεφυκίτιδα προκαλείται από μακροχρόνια τοξική επίδραση σχηματίζονται θυλάκια.

Βιβλιογραφία

Επίτομη Οφθαλμολογία, Γεωργίου Θεοδοσιάδη, Εκδ. Λίτσας.

Φροντίδα μαλλιών τη νύχτα

2013-07-17T23:36:00.001-07:00

Φροντίστε τα μαλλιά σας κατά της διάρκεια της νύχτας...

Μυστικά περιποίησης των μαλλιών κατά τη διάρκεια της νύχτας

Χτενίστε τα: Μετά από μια κουραστική μέρα με προϊόντα στάιλινγκ και πιστολάκι, τα μαλλιά σας χρειάζονται και αυτά την «ξεκούρασή» τους! Χτενίστε τα πριν πέσετε για ύπνο. Ένα καλό βούρτσισμα με μια μεγάλη βούρτσα είναι ιδανική επιλογή για να περιορίσετε τη δημιουργία ψαλίδας από το στριφογύρισμα όλη τη νύχτα!

Πιάστε τα αλογοουρά: Ο πιο εύκολος τρόπος για να φτιάξετε τα μαλλιά σας πριν πέσετε για ύπνο είναι να τα πιάσετε σε μια χαλαρή αλογοουρά, ειδικά αν έχετε ανήσυχο ύπνο, αφού δεν θέλετε να βρεθείτε με κόμπους στα μαλλιά σας όταν ξυπνήσετε. Μια «απαλή» πλεξούδα είναι, επίσης, μια πολύ καλή λύση και δεν σας εμποδίζει καθόλου στον ύπνο σας, ενώ έτσι προφυλάσσετε τα μαλλιά σας από το σπάσιμο στις άκρες, ακόμη περισσότερο!

Προσοχή στη μαξιλαροθήκη: Η βαμβακερή μαξιλαροθήκη δεν επιτρέπει στο μαλλί να αναπνεύσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η σατέν μαξιλαροθήκη είναι μια αγορά-επένδυση, καθώς επιτρέπει στα μαλλιά να κινούνται με άνεση καθώς στριφογυρίζετε.

Η θερμοκρασία του δωματίου: Φροντίστε το δωμάτιο που κοιμάστε το βράδυ να αερίζεται σωστά και να μην ζεσταίνεστε πολύ και ιδρώνετε κατά τη διάρκεια της νύχτας. Εάν το δωμάτιο είναι κρύο μπορεί να κάνει την τρίχα σας πιο εύθραυστη, ενώ αν είναι πολύ ζεστό μπορεί η τρίχα να γίνει πολύ ξηρή. Αυτό που πρέπει να φροντίσετε, είναι να έχει κανονική θερμοκρασία.

Πηγή

womenonly.gr