Het overzicht helpt niet

De afdelingssecretaresse komt om in het werk. Dagelijks moet ze langer blijven om de urgentste zaken toch nog weg te kunnen werken. Ook begint ze regelmatig vroeger dan alle anderen, want dan kan ze zo heerlijk doorwerken. Het gevoel van overbelasting dat steeds meer de kop op steekt bespreekt ze met haar leidinggevende. Deze stelt voor een cursus timemanagement te volgen, want daar lijkt de achtergrond van het probleem in te schuilen. Na de cursus ordent ze zaken nog beter dan voorheen, diverse soorten activiteiten worden met kleuren herkenbaar en nieuwe mappen zorgen voor de maximale ordening. Er is overzicht. Na enige weken de nieuwe werkwijze te hebben gevolgd, stelt zij vast dat ze eerder nog meer werk heeft gekregen dan minder. De ‘te doen lijstjes’ geven weliswaar overzicht, maar ze moet de lijstjes ook nog bijhouden en dagelijks verplaatsen taken zich van ´nog te doen´, naar ‘nu direct doen’.

Is dit nu een aanklacht tegen de lijstjes en de ambities van het timemanagement. Ik zou niet durven, velen zeggen tenslotte ontzetten veel baat te hebben bij de methode voor de optimale tijdsbesteding. Voor de afdelingssecretaressen gold dat echter niet. Zij had wel een goed doordachte planning, maar het ondersteunen van een afdeling met tien medewerkers die de gehele dag van alles bedenken, dat door de secretaresse moet worden uitgevoerd, gaat dwars door haar planning heen.

Bodemloze put van de waardering

Dan moet ze de medewerkers beter instrueren, zou je kunnen denken. Daar zit nu net de kneep. Haar dienstverlenende instelling maakt  dat ze op elk verzoek van iedere medewerker positief reageert. Niets lijkt  haar te veel en iedereen complimenteert haar daar ook regelmatig mee. Zo krijgt die dienstverlenende instelling alleen nog maar meer waarde. Alle lijstjes ten spijt, gewaardeerd willen worden om haar coöperatieve opstelling, wint het telkens weer van de weldoordachte planning.

 Niet meer doen

Een ‘niet-te-doen’ lijst zou haar meer hebben geholpen. De aard van de lijst is anders en heeft als eerste winst dat ze niet dagelijks bijgesteld hoeft te worden.

1. Nooit direct ‘ja’ antwoorden op een verzoek. 2. Afspreken wanneer de taak  uiterlijk klaar moet zijn en als het antwoord ‘direct’ is, dan aan de ‘opdrachtgever’ vragen welke andere taak van hem/haar zou kunnen vervallen; etc.

Feitelijk zou de secretaresse haar dienstverlenende houding moeten wijzigen. Dat zal haar lukken als ze in staat is haar zelfwaardering ergens anders uit te halen dan uit de complimenten die haar collega’s haar maken voor haar nimmer aflatende inzet.

Lijstjes die nooit afgerond kunnen worden knagen aan het zelfvertrouwen en leveren eerder spanning, dan een rustgevend overzicht.

Beperkende werking van gevoelens

Gevoelens zetten aan tot gedrag. Gevoelens zijn sneller en dus invloedrijker voor gedrag, dan gedachten. Emoties helpen ons snel en effectief te reageren, maar kunnen ook leiden tot ongezond, of contraproductief gedrag. Zo kunnen mensen die bijvoorbeeld bang zijn voor liften, zich flink beperken. Zij durven geen gebouwen in waar zij een lift moeten gebruiken.  Nou ja, het zij zo, dan maar niet in hoge gebouwen. Zeker,  maar zo’n specifieke negatieve emotie kan ook in ruimere zin de mogelijkheden verkleinen. Liftangst kan ertoe lieden dat alle potentieel geschikte banen bij bedrijven die gevestigd zijn in hoge gebouwen, op voorhand als mogelijkheid uitgesloten worden.

Vaak zijn de negatieve emoties minder concreet verbonden met zoiets als een lift. Gevoelens als schaamte, teleurstelling, behoefte aan waardering etc., kunnen een even invloedrijke rol vervullen in het wel/niet realiseren van ambities.

Gevoelens onderdrukken

Iemand die bijvoorbeeld probeert  teleurstelling te onderdrukken, zal deze gevoelens opkroppen, waardoor zij een basis gaan vormen voor boosheid.  De boosheid die zich vervolgens op anderen richt. Zo zal het  proberen te vermijden van teleurstelling uiteindelijk relaties en samenwerking onder druk kunnen zetten. Zo hindert het proberen te negeren van teleurstelling, het effectief  en gezond opereren.

In het algemeen is te stellen dat het onderdrukken, of proberen te vermijden van lastige gevoelens, veelal tot gevolg heeft dat het gedrag negatief beïnvloed wordt.

Aandacht voor gevoel

De enige effectieve wijze om bovenstaande patronen te doorbreken, is juist aandacht te besteden aan de lastige gevoelens, zodat bijvoorbeeld teleurstelling niet een bron van boosheid wordt. Dat aandacht voor gevoel dat jaren ‘effectief’ is onderdrukt, een lastige klus kan zijn hoeft geen betoog. Doelgerichte hulp door een specifiek opgeleide en ervaren psycholoog, of coach, kan snel leiden tot het effectief omgaan met lang onderdrukte gevoelens.

Mocht je zover nog niet willen gaan, dan is aandacht voor de gevoelens die  je telkens probeert te vermijden met behulp van aandachtgerichte oefeningen (mindfulness) een goed begin om te leren  effectief en doelgericht gedrag te ontwikkelen.

Stress vroege signalen

Irritatie met aandacht

Gewoontes

Verder lezen over het onderdrukken van negatieve gevoelens:  http://www.affectphobia.org

Het marshmallow experiment

In het beroemde marshmallow experiment van de Standfort universiteit bleek dat werkelijke zelfcontrole slechts bij 30% van de deelnemende kinderen een aanwezige bekwaamheid was. Daar een beeld meer zegt dan duizend woorden, geen uitleg over het experiment. Bekijk het filmpje, werkelijk de moeite waard.

De onderzochte kinderen uit het marshmallow experiment werden tot hun jong volwassenheid gevolgd.  En wat bleek? De mate van  zelfcontrole heeft een sterke correlatie  met de gezondheid, het inkomen, het risico om in de criminaliteit te belanden, of een leven als alleenstaande ouder te leiden.

Bron: Terrie Moffit,  Duke University New Zealand

De centrale noemer achter deze verschillen zou gelegen zijn in het eerder gefrustreerd raken en vervolgens slechter met die frustratie om kunnen gaan. Moeite hebben met uitgestelde beloning en de irritatie die ontstaat bij tegenvallers lijken door degene met een lage zelfdiscipline eerder opgelost met een soort ‘zelfverwenningsgedrag’.

Zelfdiscipline en plannen

Of de marshmallow test nu de ultieme maat is om zelfdiscipline mee te meten, valt te bediscussiëren. Misschien kwamen de kinderen die de marschmallow direct opaten uit een omgeving waarin je direct moet toeslaan, omdat je anders altijd aan het kortste einde trekt. Of, hadden deze kinderen slechte ervaringen met beloftes van volwassenen. Wie zal het zeggen, het is niet onderzocht. Zeker is wel dat een  belangrijke factor om iets vol te houden, gevormd wordt door het vermogen om het genot van de beloning uit te kunnen stellen. Daarmee is zelfdiscipline een cruciale factor in het doorzetten van gedrag dat pas op termijn haar vruchten af zal werpen. Voorbeelden daarvan zijn de plannen om fit te worden door regelmatig te sporten, of af te vallen door minder te eten.

De plannen zijn veelal de hindernis niet. Het is het volhouden van het gedrag dat noodzakelijk is om de plannen te realiseren.

Ontwikkelen van zelfdiscipline

Is zelfdiscipline te ontwikkelen? Zeker. Daar zijn niet zozeer een plan en zogenaamde SMART doelen voor nodig, als wel een heel sterk beeld over een gewenste toekomst. Een beeld dat zich in je hoofd al als werkelijk laat zien. Een beeld dat voortdurend oproepbaar is, een visie. De visie kan zo dienen als een voortdurend focus van aandacht. Absolute waarborg? Natuurlijk niet. Bij regelmaat zal je van het pad afwijken, toch de sportdag overslaan, of die zak chips eten. Zie het niet als mislukking van het totale plan, maar als een moment van onnadenkendheid. Haal het focus weer helder voor de geest en ga verder op de eenmaal ingeslagen weg. Het mooie van deze aanpak is dat de zelfdiscipline er op den duur generiek sterk van zal worden.

Verder zijn er nog wel wat voorwaarden te creëren die de kans op succes  versterken. Daarover volgende keer meer ( Hulp om de zelfdiscipline aan te wakkeren.)

Voor nu misschien ook wel interessant:

Nu echt anders

Versterken van je zelfvertrouwen

Geluk schuilt in je eigen kwaliteiten

Helden bezitten bovennatuurlijke kwaliteiten

Gewoontes

Mindset

Prof. Carol Dweck deed ruim 20 jaar onderzoek naar het verband tussen zelfbeeld, motivatie en prestatie. Zij stelde vast dat ‘mindset’, of mentaliteit een heel sterke invloed heeft op de motivatie en daarmee  op de prestaties die iemand zal leveren.

Grofweg onderscheidt Dweck enerzijds de ‘growth mindset’ en anderzijds de ‘fixed mindset’. De ‘mindset’ is  een min of meer aangeleerde overtuiging. De ‘fixed mindset’ wordt gekenmerkt door de overtuiging dat iemand bepaalde kwaliteiten heeft en dat daar helemaal niets aan te veranderen is. In tegenstelling tot de ‘fixed mindset’, wordt de ‘growth mindset’  gekenmerkt door de overtuiging dat alle kwaliteiten verder ontwikkeld kunnen worden.

Effect van de overtuiging

Dweck deed naast gecontroleerde laboratorium  experimenten en veldonderzoek, ook onderzoek naar de verschillen in hersenactiviteiten tussen de verschillende oriëntaties. Zo bleek dat degene met ‘fixed mindset’ even benieuwd (hoge hersenactiviteit) zijn naar de resultaten die zij behaalden op uitgevoerde taken, als degene met een ‘growth mindset’. Het verschil tussen beide groepen bleek extreem, nadat de behaalde resultaten op een taak bekend waren geworden. Bij de ‘fixed mindset’ groep nam de hersenactiviteit daarna steil af, maar bij de ‘growth mindset’ groep bleef de hersenactiviteit op een hoog en actief niveau. Zij bleven alert en wilde los van het resultaat, weten waarom zij iets goed, of fout hadden gedaan. Met andere woorden de ‘growth mindset’ populatie, blijft leergierig. Zo doen zij nieuwe kennis en vaardigheden op, door zich blijvend in te spannen.

Prestaties verbeteren

Ook bleken minder getalenteerde met een ‘growth mindset’ uiteindelijk betere schoolresultaten te behalen, dan getalenteerden die de overtuiging hadden dat talent een gegeven is (fixed mindset) en  daar niet veel aan te veranderen valt.

Achter de gefixeerde mentaliteit (fixed mindset) blijkt een specifieke overtuiging schuil te gaan:

“ Inspanning leveren is louter nodig voor hen die talent ontberen”

Alsof A. Einstein, J.S. Bach, Robbert Dijkgraaf, Sven Kramer, of welk getalenteerd persoon dan ook, er niets voor hebben hoeven te doen om zo succesvol te worden als zij zijn.

Blijven leren en zelfvertrouwen

Voortdurend geïnteresseerd blijven in je eigen prestaties en voortdurend zoeken naar de verbetering, maakt  dat iedereen naar eigen vermogens maximaal succesvol kan zijn en tegelijkertijd het zelfvertrouwen zal versterken. Ja zeker, zelfvertrouwen. Als de resultaten van je inspanning je louter overkomen en je die resultaten nauwelijks in eigen beheer kan beïnvloeden, dan is het resultaat en grabbelton. Gebrek aan vermogen om zaken zelf te kunnen beïnvloeden raakt zo het zelfvertrouwen.

Onderzoek telkens je successen en mislukkingen en je zult merken dat je beter gaat begrijpen hoe je talenten optimaal te benutten zijn, zodat je steeds succesvoller zult worden.

Als je deze informatie nuttig vond, stuur dit bericht dan door naar anderen.

Prettig leven is risico nemen

Zelfvertrouwen met aandacht

De kracht van een positieve instelling

Gedachten zijn geen feiten

Toch sprak ik met een koe en vroeg haar: ‘hoe komt het toch dat jullie altijd bij elkaar staan?’

Kijk naar het weiland, zei de koe. Als je vanaf hier kijkt, dan is het hele weiland groen. Hier vandaan, aan de rand van het weiland kan niemand zien waar het lekkerste gras groeit. Maar kijk je nu naar de andere koeien, dan weet je direct waar het lekkerste gras groeit. Koeien die elders gaan grazen hebben gewoon pech. Een beetje ervaren koe graast waar andere grazen.

Als alles altijd voorspelbaar voor je is, je het risico van de onbekende situaties zo veel mogelijk vermijdt en geen nieuwe terreinen verkent, leef je in de zogenoemde ‘comfort zone’. Niets mis mee, maar verwacht dan ook niets anders, dan dat wat je ‘gisteren’ overkwam.

Midden in de kudde

Het eenvoudigste in het leven is, met de kudde meelopen. Dagelijks naar hetzelfde werk met dezelfde voors en tegens, of met dezelfde vrienden elke week op dezelfde manier ontspanning zoeken, zorgt ervoor dat je weet waar je aan toe bent. Door de afwezigheid van bijzondere ervaringen, ziet het verleden er als het ware egaal uit. Het gebrek aan rimpels in het beeld van het verleden, maakt de kans dat het beeld over de toekomst sterk lijkt op het verleden, groot.

Daarnaast ontstaan er bij velen wel grootste fantasieën over de gewenst toekomst. Fantasieën, die evenals het beeld van het verleden elk reliëf missen. Dergelijke kleurloze toekomst fantasieën hoor je uiten in de ogenschijnlijk krachtige  mededeling, ‘het moet anders’.
Bij doorvraag laat de verandering geen enkel concreet beeld opdoemen, noch zijn de eerste stappen naar de andere toekomst zichtbaar.  De verandering binnen de ‘comfort zone’.  Bijgevolg, verandert er feitelijk niets anders, dan hoogstens het oplopen van de onvrede over het heden. Zodra die onvrede toeneemt, of lang genoeg aanhoudt neemt menig  ‘kudde loper’ een heldhaftige en tevens impulsieve besluit: ‘en nu anders’. Je ziet het in zogenoemde  “Reality TV”.  De drastische veranderaars, die een bed en breakfast starten in een uithoek van een nauwelijks bewoond, noch bezocht deel van Frankrijk. Dit alles in de hoop, dat alles anders zal gaan. Naast deze nieuwe ‘toekomst zoekers’ zijn er de ‘relatie-opbrekers’ die verwachten dat alle schepen verbranden, nieuwe vergezichten zal leveren. Zeker anders gaat het veelal, maar meestal niet in de richting die men zich heimelijk wenste.

Je neemt altijd jezelf mee

In elke nieuwe situatie neemt de ‘veranderaar’ zichzelf mee. De ‘robot’ die gewend is de gebaande paden van de kudde te lopen, wordt door het veranderen van de situatie niet bij donderslag de zelfstandige, onafhankelijke, stoutmoedige ondernemer.

Voor het aanbieden van je ontslag, je verhuizing naar het ongekende platteland van Frankrijk, of  voordat je de steker uit je relatie trekt, kan enige oefening om buiten je ‘comfort zone’ te opereren, heel leerzaam zijn. Iets anders doen hoeft niet direct groots en meeslepend te zijn om te weten of je plezier kan beleven aan veranderen.  Enige oefening op de vierkante centimeter kan je leren of de grootse verandering een feest van vernieuwing kan worden.

Start de uitdaging

Plan een week lang elke dag iets nieuws. Zo nieuw, dat het feitelijk uitvoeren van de actie, op zijn minst een beetje spanning oproept. Spanning, omdat het ‘nieuwe’ werkelijk onbekend is, het mogelijk niet lukt om succesvol te zijn, of je bij het denken over het uitvoeren van de activiteit de gedachte opdoemt die je zegt, “ach, ik kan het net zo goed ook niet doen”.

Hier wat suggesties die je kunt ondernemen, om buiten de ‘comfort zone’ te opereren. Kies een activiteit die je echt als potentieel aantrekkelijk, wat spannend en als nieuw zou kunnen labelen. En bedenk,  ‘ondernemingen’ die voor de een standaard zijn,  kunnen voor een ander het gevoel van risico activeren.

• Ga naar een bijeenkomst waarvoor je een uitnodiging hebt gekregen, maar waarvan je verwacht daar niemand te kennen, noch dat je verwacht veel bij te dragen te hebben aan het succes van de bijeenkomst.
• Knoop zomaar een gesprek aan met vreemde op straat of in een winkel, zonder dat je bijvoorbeeld een specifieke vraag beantwoord wilt hebben. Probeer het gesprek ongeveer drie minuten te laten duren. Dus je rond het gesprek ook werkelijk af.
•  Trek iets opvallends aan, verander je haar, of ga de straat op met of juist zonder make-up en ga gewoon boodschappen doen.
• Neem het woord bij een bijeenkomst waar het toehorend publiek de gelegenheid heeft een bijdrage te leveren aan bijvoorbeeld een forum discussie.
• Neem een dag vrij en ga op stap. Bezoek een stad, een museum en ga alleen ergens lunchen. Elk doel ontbreekt. Je doet het alleen om eens iets anders te doen.
•        ……..

Alles dat je onderneemt is goed, als je maar iets doet dat niet gebruikelijk voor je is, op een of andere wijze wel aantrekkelijk lijkt en op voorhand al een zekere spanning oplevert.

Doel?

Je doet om te beginnen ervaring op om buiten de ‘comfort zone’ te opereren en er gebeurt nog wat anders. Hoe weinig je met deze kleine acties het bestaande levensritme ook uit balans duwt, je zult  merken dat je door de toenemende dynamiek van alles zal gaan ervaren (en waarschijnlijk plezier beleven). Daarnaast zal je merken dat min of meer vaststaande opvattingen, mogelijk wat minder absoluut zijn dan dat je altijd veronderstelde. De lang als waarheid gekoesterde opvatting kunnen wel eens beperkender en onbruikbaarder zijn, dan dat je altijd veronderstelde.

Zo kan blijken dat je en plein public goed uit je woorden kunt komen, vreemden het helemaal niet zo raar vinden om een praatje aan te knopen en vreemde schoenen niet louter afwijzende, maar ook waarderende reacties op kunnen leveren.

Bedenk voldoende acties voor een week en begin direct. Dat is misschien wel de sterkste verandering, want tot nu dacht je steeds, “ik moet nog eens…..”

Voorbeeld

Je rijdt op een tweebaansweg waar het verboden is in te halen en de maximum snelheid 80 km per uur is. Voor je rijdt iemand 60 km. De ergernis loopt op. ‘Kom op, zo kom je nooit ergens’, je slaat uit ergernis nog wat op je stuur, vloekt wat en de adrenaline loopt op. Tegen de tijd dat je irritatie aanzet tot het besluit de dubbele middelstreep dan toch maar te negeren, verhinderen de tegenliggers de gedachten in actie om te zetten. Resultaat: acht minuten ergernis. Precies twee minuten langer dan wanneer je gewoon 80 km had kunnen rijden. Leverde de ergernis je iets op? En, was die ergernis eigenlijk  wel belangrijk?

De bron voor de ergernis

Maakt het nu echt veel uit, die twee minuten langer over de reis doen? Natuurlijk niet. De grootste pietlut zal moeten erkennen, dat twee minuten op bijvoorbeeld een reisje van een half uur verwaarloosbaar is. Wat maakt dan toch dat de ergernis je bij de strot greep? Zelfovertuigingen zoals, ik ben iemand van de klok, ik ben een vlotte rijder, ik houd er niet van dat anderen mij belemmeren, ik bepaal alles zelf…. Je zelfovertuigingen zijn de bron voor de oplopende spanning. Ze beïnvloeden je waarneming. Zelfovertuiging en  je waarneming van de realiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Die zelfovertuigingen zijn te veranderen, zodat je waarneming van de werkelijkheid veranderen zal.

Het veranderen van ogenschijnlijke waarheden die feitelijk zelfovertuigingen zijn, levert winst:

• Zelfovertuigingen ondermijnen het gezonde denken en kosten energie,
• Contraproductieve zelfovertuigingen maken het verschil de tussen succes en mislukking,
• Ze bepalen of je opgewekt, of opgefokt, attent, of agressief bent,
• En ze vormen het verschil in spanning die alert maakt, of overspanning die uitput.

Pessimisten overwinnen hindernissen

Zelfovertuigingen dragen bij aan het creëren van kansen, of ze vernauwen de blik. Pessimisten en zwartkijkers moeten voortdurend problemen overwinnen, terwijl optimisten telkens mogelijkheden ontwaren. Voor de optimist was de trage automobilist  niet zozeer een grotere kans om te laat op de afspraak zou komen, het bood de optimist de mogelijkheid je komende afspraak nog eens rustig de revue te  laten passeren. De optimist zou  beslagen ten ijs komen, waar de pessimist louter opgewonden aankomt.

Van pessimist naar optimist

Een hele stap, om uit elke hindernis iets positief te destilleren. Misschien in een keer wel een wat grote stap. Wat minstens wel haalbaar moet zijn, is om van pessimistisch (feitelijk een synoniem voor kritisch) een stap naar neutraal te maken. Elke situatie is ten slotte betekenisloos zonder verleden, of toekomst. Je rijdt gewoon twee minuten langer achter een andere auto. Die gebeurtenis krijgt alleen een negatieve waarde als je de toekomst naar het hier en nu haalt. ‘O, straks kom ik te laat bij mijn afspraak.’  En het wordt nog erger als je jezelf absoluut ziet als punctueel (zelfovertuiging).

Weg met de historie, waardoor je jezelf als iemand met absolute eigenschappen typeert en weg met de toekomst van de pessimist, waarin alles mis kan lopen. Blijf in het hier en nu als de spanning dreigt op te lopen en beantwoord op oplopende stress de vraag: ‘zal ik dit voorval over een tijdje nog even belangrijk vinden als nu?’

Nu stoppen met piekeren

Veranderen start bij jezelf

Zelfvertrouwen met aandacht

Interne waarden, sturender dan doelen

Irritatie met aandacht

Nu echt anders

Iets willen

De hulpzoekenden uit de categorie ‘iets extra uit het leven halen’ mankeren feitelijk niets. Zij zijn alleen maar zo langzamerhand ontevreden geraakt met het dag in dag uit voortgaan op dezelfde wijze. De routine en de ogenschijnlijke herhaling levert frustratie, alsof de ‘het leven uit het leven’ is verdwenen.

Dwaasheid

Naar men zegt, heeft Einstein ooit de volgende  uitspraak gedaan: “Insanity is doing the same thing, over and over again, but expecting different results.”
Als alleen echte dwazen fundamentele veranderingen verwachten, door elke dag hetzelfde te doen, dan toont de dagelijkse praktijk, dat er vele  ‘dwazen’ onder ons zijn.

Als je iets anders wilt van het leven, dan zul je moeten beginnen om zelf iets anders te doen. Daarbij gaat het niet om dramatische veranderingen. Iets kleins is veelal al voldoende om langzaam maar zeker werkelijk te veranderen. Het is mogelijk een wat flauw voorbeeld, maar als je bewuster en met aandacht wilt eten, moet je eens proberen om je mes en vork in je andere hand te nemen. En als dat weer een nieuwe routine wordt, wissel je per hap eten de vork en het mes van hand. Je zult merken, dat elke hap een bewuster proces wordt.

En welke effect zou het hebben, als je achterwaarts de trap op- en afloopt, je tanden gaat poetsen met je ‘niet-voorkeur’ hand, of structureel een uur eerder naar bed gaat?

Laat anderen je helpen

Door net iets anders te gaan doen, ondermijn je  vastgelegde automatische patronen en dat creëert ruimte voor nieuwe resultaten. Kleine veranderingen bewust en opzettelijk doorvoeren zullen tot effect hebben dat er werkelijk iets zal gebeuren. Eerst anders doen en daarna komen de effecten. Zo werkt het en niet andersom.

De grootste veranderingen zijn ontstaan door een eerste kleine stap te zetten. Soms is het lastig de eerste stap op te sporen. Anderen om je heen zien het regelmatig sneller en veelal helder. Vraag ze welke eerste stap zij zouden zetten, om de door jouw gewenste verandering te realiseren.

Elke reis begint met een eerste stap die niet groter is dan willekeurig elke doorsnee stap.

Het zogenaamde ‘iets extra uit je leven halen’, vraagt een eerste schrede, die iets anders is dan de gebruikelijke.

Doelen of eindresultaten

Mindfulness

Structureel intern conflict

8 Vragen om je kwaliteiten scherp te krijgen

Zelfvertrouwen

Stoppen met denken

Geluk schuilt in je eigen kwaliteiten

4 Stappen om te doen dat je het liefste doet

Mindfulness voor beginners: 8 praktische tips

Vrijheid verplicht

Er zijn weliswaar wat tegengeluiden.  Zo stelde Swaab in “Wij zijn ons brein”, dat je het met de vrijheid wel kunt vergeten. We hebben zelf niets in te brengen.  Daarnaast blijven de neoliberale toonzetters hameren op de verplichting vrij te zijn en het heft zelf in handen te nemen. ‘Als je iets wilt moet je aan de slag en bij voldoende inzet, zal het gewenste resultaat je deel zijn.’

Mogelijkheden

Hoe ver gaat ons vermogen om dat te realiseren, wat we ons wensen? Is de mislukking werkelijk een keuze?  Zeker, de mislukking wordt door menig mislukkeling rap verpakt in excuses. Die excuses hebben regelmatig een diagnostische basis. “Ik kon er niets aan doen, want ik heb ADHD, ADD, dyslexie, Asperger; ben HSP, of gepest op school….. Vast staat dat velen specifiek beperkende kenmerken hebben. Door je identiteit op te hangen aan een diagnostisch label, geef je de potentiële vrijheid toch echt uit handen.

Maar kunnen ze anders, deze misdeelden? Natuurlijk zegt de neoliberaal. Schier onmogelijk stelt de de neurowetenschapper à la Swaab. Ik ben geneigd de waarheid ergens in het midden te veronderstellen.  Niet zomaar een slap sociaal wenselijke opstelling. Neen, ik word gesterkt door voorbeelden.

Autistische volhouders

Zo is er een fietsenfabriekje in Drenthe, waar de spakenrijgers een vorm van autisme hebben. Evenals de programma schrijvers bij een software ontwikkelaar.   Deze spakenrijers en programma schrijvers bezitten het vermogen om extreem lang gefocust te blijven op één taak. Een taak die voor anderen al snel te saai wordt. Zo niet deze ‘misdeelden’. Zij zijn in staat de taak met niet aflatende toewijding te blijven verrichten.  Het is blijkbaar wel mogelijk om binnen  de juiste omstandigheden,  met ogenschijnlijk beperkend persoonlijkheidskenmerken, succesvol te zijn.

Niet beperkt, maar gewoon gemiddeld

Hoe waar is dit voor degene die geen bijzondere beperking hebben? De doorsnee Nederlander die gewoon niet tot alles in staat is en het zal moeten doen met middelmatige kwaliteiten. Zoek de omstandigheden die passen bij je kwaliteiten en je bent veel beter in staat je leven zelf vorm te geven. En zeker is. De beleving zelf grip te hebben op je leven, versterkt het zelfvertrouwen en wakkert het geluksgevoel aan.  Misschien geeft het wel een gevoel van vrijheid.

Aan de neoliberale denkers

Misschien de WSW toch maar niet uitkleden, zodat werkelijk misdeelden een productieve bijdrage kunnen blijven leveren en zo ook vrijheid zullen ervaren.

Ik ben benieuwd naar jouw mening.