Proza i poezja

Proipo - platforma dla artystów i ezoteryków

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 13 Jan 2022 18:56:00 +0000

Platforma artystyczna Proipo zajmować się będzie promowaniem artystów i sztuki. Muzyki, malarstwa w tym grafiki i stronami www, pisarstwem oraz ezoteryką. Poeci, prozaicy, muzycy, zespoły, piosenkarze, tłumacze, korektorzy, malarze, graficy, rzeźbiarze, projektanci stron www oraz ezoterycy. Wszyscy są mile widziani. Platforma zapewni wam w przyszłości reklamę, koncerty, wieczory poetyckie, wernisaże, wystawy oraz dodatkowy zarobek. Proipo jest również przeznaczona dla ezoteryków. Zapraszam.

proipo

noreply@blogger.com (achiever) — Wed, 22 May 2019 14:07:00 +0000

proipo.pl

Zapraszam na zaktualizowaną stronę proipo.pl

problem egzystencjalny

noreply@blogger.com (achiever) — Fri, 14 Sep 2018 14:13:00 +0000

problem egzystencjalny

smutny ten co pragnie
a nie otrzymuje
smutny ten co czyni
a nie zbiera plonów
smutny ten co widzi
a nie rozumie

smutny jest ten człowiek
który ma pełną głowę
a papieru i pisadła brak

Cofnij

Małpa

noreply@blogger.com (achiever) — Fri, 07 Sep 2018 16:29:00 +0000

Małpa

niech małpa siada
i za dużo nie gada
szczególnie że nie rozumie
i niczego nie umie

niech małpa siada
koło gadziego sąsiada
może ją poduczy
jak ukraść parę kluczy
do serca i rozumu
niewdzięcznego tłumu

„bo widzisz – syczy gad
człek jest niezmiernie rad
gdy, mój szympansi kolego,
łechce się jemu ego”

A małpa siedzi, słucha
udaje że jest głucha
bowiem zna podpowiedzi węża
i chociaż gad umysł wytęża
i zabiega o posłuch małpy
ciągle wyciąga nowe karty

małpa tylko wcina nie-jabłko, banana
raz już została przez niego wygnana

Cofnij

Róża bez kolców

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 30 Aug 2018 16:27:00 +0000

Róża bez kolców

Jak róża bez kolców
Jak wojna bez ofiar
Jak świat bez ludzi
Jak człowiek bez chorób
Jak dzień bez nocy
Jak śnieg bez wody
Jak ciasto bez cukru
Tak mężczyzna bez kobiety

Cofnij

Prawie samotność

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 09 Aug 2018 12:27:00 +0000

Prawie samotność

Jak zawsze samotny
Gdy potrzeba pomocy
Ludzi brak, przyjaciół
Gdy jestem na moralnym kacu.

Mówili mi: jesteś zerem,
Wypróbowani przyjaciele.
Oskarżam was oprócz jednego
On będzie wiedział, którego

Oskarżam was o wszystko i o nic
Bo jak można oskarżać dzieci?
Wyrzucam ten wiersz do śmieci,
Po co mam się nad wami głowić?

Cofnij

Kooperacja

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 09 Aug 2018 12:25:00 +0000

Kooperacja

Kiedy widzę słońce, odwracam się od ciemności.
oczy przez chwile ślepe szukają miłości.

Kiedy widzę księżyc odpoczywam od jasności,
uszy widzą więcej są bliskie świetności.

Gdy uszy zatkam i zamknę oczy,
Ciemność mnie całkiem otoczy.

Do poznania świata i siebie aż zasnę,
Pozostaną jedynie myśli jasne.

Gdy myśli nie będzie ani zmysłów
Może wejdę z Bogiem we współpracę umysłów.

Cofnij

Gniew

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 09 Aug 2018 12:24:00 +0000

Gniew

Gniew z siebie zerwałem
Złą zazdrość zakopałem
Nienawiść zabiłem
Lenistwo zapiłem

Gniew czerwony urósł w siłę
Zazdrość odkopana wbita w żyłę
Nienawiść do siebie odrodziłem

Cofnij

Myśli kwadratowe

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 09 Aug 2018 12:22:00 +0000

Myśli kwadratowe

Szedłem za zagrożeniem
Posiłkując się gniewem
Oczekiwałem czegoś, sam nie wiem
Życia będącego odwróceniem
A myśli kwadratowe
Łapały mnie za każdym słowem

Cofnij

Tam gdzie galimatias

noreply@blogger.com (achiever) — Thu, 09 Aug 2018 12:20:00 +0000

Tam gdzie galimatias

tam gdzie galimatias -
tam racjonalność ma swoje granice,
wyobraźnia je łamie
tam gdzie rozum niedowidzi
umysł daje radę

tam gdzie galimatias
po kawie gubię umysł, wyobraźnia mi się zmniejsza
do głowy wypełnionej pestycydami
wkracza racjonalizm
ze swoimi brudnymi buciorami

tam gdzie galimatias
w ciągłym transie jestem
w poszukiwaniu umysłu
zamieniam pozłacaną głębie,
poczerniałą wewnątrz, w cudzysłów

tam gdzie galimatias
wstydzę się swych słów
mówiąc, że góra zmieszała się z dołem,
znów - nie pierwszy raz
zakręcę fortuny kołem

co z tego wyjdzie? do końca nie wiem
na górze radość w lekkim powiewie
na dole słabość ukryta w gniewie
a po środku - galimatias w chlewie

Cofnij

Mroczne przymierze

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:41:00 +0000

Rozdział 17 Mroczne przymierze

Woltomir

Bitwa odbywała się zgodnie z zamierzeniami Xan, dowódczyni Mrocznych Kruków i jedynej skrzydlatej wampirzycy w klanie, jako że należy do rasy starożytnych wampirów, będących pierwszymi stworzonymi przez Grzech.

Gdy bitwa miała się ku końcowi, mroczne elfy nadal nie dawały za wygraną. Xan postanowiła poprowadzić wszelkiej maści anioły, by zrzuciły pociski na drowy, a tym samym skończyć bitwę o Runam. Wymijały strzały po mistrzowsku, aż w końcu na polu bitwy nie pozostał prawie żaden elf, bitwa w końcu przygasła, a anioły odleciały do swoich domen.

Xan została wypatrzona przez wybitnego strzelca drowów, który zasłonił się ciałami towarzyszy przy bombardowaniu i została postrzelona w ramię, a dokładnie w połączenie ciała z prawym skrzydłem. Ból przeszył jej całe ciało i zaczęła spadać. Żaden anioł tego nie zauważył.

Naamah, współdowódczyni klanu, a także magini i lekarz, wyczuła zanik energii Xan. Zorganizowała brygadę ratunkową na czele której stanęli, Naamah jako lekarz polowy, Fyuvtu, mający flet centaura, potrafiący ukoić ból z jakiekolwiek rany oraz Lysocha i Euterype jako sanitariuszy. Gdy Naamah zlokalizowała ciało Xan i sprawdziła puls, okazało się, że nie tylko ma połamane skrzydło, ale również stłuczoną głowę.

- Jak to dobrze, że żyje. Lysocha, Euterype połóżcie ją na lewym boku w pozycji bocznej ustalonej, a ty Fyu coś zagraj, żeby ukoić jej ból.

Gdy Fyuvtu grał, Naamah złamała strzałę i ją wyjęła, następnie zatamowała krew za pomocą dekoktu z krwawnika, bukwicy i dzikiej róży.

- Dobra teraz trudniejsza część, pomóżcie mi nastawić skrzydło Xan. A ty Fyu zagraj jej coś naprawdę kojącego. – Okazało się że skrzydło było złamane w dwóch miejscach. Na szczęście Naamah była dobra w swoim fachu i dokładnie poinstruowała jak nastawić kończyny.

- Kim jestem? Kim wy jesteście? Jaka piękna melodia. Nie przestawaj, kimkolwiek jesteś.

- Ty jesteś Xan. Jesteś głównodowodzącą naszego klanu. Klanu Mrocznych Kruków. Pamiętasz cokolwiek?

- Widzę wszystko jak przez mgłę. Jedyne co pamiętam, a jest to takie cudowne…

- Co pamiętasz, Xan? – spytała się Wesoła.

- Pamiętam, że miałam stworzyć sojusz z jakimś bratem w Grzechu, tylko z odwrotnej opcji.

- Ona chyba mówi o Szarym Wilku. – Powiedział szybko Fyuvtu, po czym zaczął znowu grać, bo Xan zaczęła sobie uświadamiać swój ból i zaczęła krzyczeć.

- Nie przestawaj grać, Xan musi zasnąć. Podam jej środki nasenne i kojące ból, niech odpoczywa.

Jak tylko podała jej ekstrakt z melisy lekarskiej, dowódczyni zasnęła. Nasmarowała jej rany arcydzięglem by ukoić ból, kiedy Fyu przestanie grać. Euterype i Lysocha przenieśli ciało Xan na nosze, które Fyu ciągnął za sobą ze względu na swoją siłę centaura. Gdy wracali do fortecy, Naamah zagaiła do Fyuvtu.

- Trzeba spełnić wolę Xan. Jutro wyślę kruki do Ambigous i NW, że chcemy się przyłączyć jako sojusznicy przeciwko rebelii – Wojowników z Anwar. – Euterype i Lysocha potwierdzili skinieniem głowy, chociaż zrobili to niechętnie.

- Szkoda, że nie ma z nami Agrisho. Potrafił cuda działać za pomocą swoich mocy.

- O czym ty mówisz Eute? Czyżby było coś o czym nie wiem? – Naamah, która znała wiele tajemnic klanu zdziwiła się, że coś zostało ukryte przed nią.

- Oj tam. Po prostu Agrisho nie lubił swoich mocy. Wolał zadawać śmierć niż leczyć. Kiedyś złamałam sobie nogę skacząc, upojona winem, z drugiego piętra twierdzy, zakładając się z nim, że nic mi się nie stanie. Kilka razy już skakałam, ale nic mi nie było. Agrisho przywrócił wszystko do swojego kształtu za pomocą swoich dłoni. Najpierw mnie sondował, a później wszystko zaczęło powracać w swoje naturalne miejsce. Nawet nie bolało i nie potrzebował środków przeciwbólowych. Powiedział mi, żebym zachowała to dla siebie. Zachowałam, aż do teraz.

- Szkoda, że nie ma wśród nas Agrisho – powiedział Fyuvtu. Inni pokiwali głowami.

Następnego dnia Fyuvtu udał się razem z Anake w poszukiwanie lepszej broni oraz, żeby coś zarobić dla klanu. Natomiast inni oprowadzali Xan po twierdzy, dziwiącej się, że tu mieszkała, że to wszystko należało do niej. Ale jednego była pewna. Należało utworzyć przymierze z NW. Naamah już wysłała kruka.

Euterype w tym samym czasie, gdy inni oprowadzali Xan, poszła do biblioteki klanowej i przysiadła nad księgami traktującymi o wskrzeszaniu. Ze względu na swój mały wzrost i wysokie biblioteczki musiała się wspinać, a że była zwinnym niziołkiem, w końcu znalazła odpowiedni grimuar.

Co prawda trwało to całą dobę, ale się opłaciło. Żeby wskrzesić umarłego nieumarłego, należało zebrać szczątki innych nieumarłych oraz coś co było częścią tego kogo należało wskrzesić. Z zebraniem ektoplazmy po Dymnych ludziach nie byłoby problemu, ale jak znaleźć część Agra, kiedy cały wyparował? Należało zebrać klan, ażeby się dowiedzieć, czy cos takiego mają.

Pierwsze walki przeciw rebelii już się zaczęły, gdy Euterype poprosiła Naamah oraz Xan o zebranie klanu.

- Teraz nie jest to takie proste – powiedziała Xan, która nie straciła nic z pewności siebie – jesteśmy w otwartej wojnie przeciwko Rebelii.

- Xan, wielu naszych ludzi nie widzi się w tej roli, może powinniśmy zebrać się, żeby dowiedzieć się co takiego chcą. No i oczywiście jeżeli jest sposób na przywrócenie twojej pamięci to takie spotkanie może Ci pomóc. – powiedziała Naamah.

- Dobrze więc. Zarządzę spotkanie, ale tylko wtedy, gdy wszyscy się znajdą w twierdzy. – Od czasu gdy Xan to powiedziała minął tydzień. Mimo to, że prawie wszyscy już się zebrali, gdyż wszyscy dostali kruki od Naamah i Euterype, Fyuvtu nie było. Kolejne 3 dni czekania na niego doprowadziło Xan do furii, że wszyscy klanowicze nie są na bitwach przeciwko rebelii, tylko czekają na Fyuvtu. W końcu Fyuvtu też przybył.

- Czemu mnie wezwaliście? Czemu nikt nie atakuje rebeliantów?

- Dostałeś chyba 5 kruków Fyu z wiadomościami o zebraniu, a dopiero teraz przybyłeś, to ty powinieneś się…

- On ma rację Naam. – Przerwała jej Xan. Niech zebranie się szybko odbędzie, a później niech Fyu coś mi zagra na swoim flecie.

- Głównym powodem dla którego was zebrałam jest wskrzeszenie Agrisho. – Powiedziała Euterype. – Potrzebuję do tego jakiejś jego części i dobrego maga.

- Eute przecież wiesz, że maga już masz. – powiedziała z uśmiechem Naamah. – Tylko co z częścią. Przecież nie zostało po nim ani śladu…

- W mieczu jest jego oddech. – Jon Snow zaskoczył wszystkich. – Miecz nazywa się Ostatnie Tchnienie i zawiera ostatni oddech właściciela. Podobno Rosse, mag kowal go wykuł jakąś dekadę temu. O ile pamiętam miecz znajduje się na naszym cmentarzu. Użyliśmy go jako symbol Agrisho, jako pamiątkę po nim. Skoro jednak można go przywrócić…

- Potrzebujemy też trochę kości i ektoplazmy. Ale to nie będzie trudne zadanie, gdyż ostatnio była bitwa.

Po zebraniu wszyscy, oprócz Xan, której Fyu grał na flecie, poszli na zbiory składników będących na polu bitewnym. W końcu wszystko było przygotowane do rytuału.

- Nie wolno wam tego robić. – powiedziała dobitnie Xan. – Jeżeli nie przestaniecie, wyrzucę was z klanu. To co robicie to czarna magia, to wbrew naszej, naszej… - Zemdlała. W tym czasie Fyuvtu oddalił się niezauważalnie w kierunku twierdzy Ambigous.

- Co robimy? –spytał się Woltomir.

- Jak to co, Wolt. Trzeba wskrzesić Agra. – odpowiedział Nuner.

Dwadzieścia jeden świec Naamah zaświeciła dookoła szczątków, połączyła jedynie siedem z nich w pentakl, tak by wszystkie siedem lini spotykało się w centrum, w którym znajdował się stos drewien gotowych do podpałki. Podpaliła stos i zaczęła inwokację.

- Agni preto, preto bilke, bilke Agrisho.

Podczas gdy ciągle powtarzała te słowa, z stosu zaczął unosić się czarny dym, który zamieniał się w sylwetkę Agrisho. W końcu pojawił się między dwoma najbardziej szerokimi ramionami siedmioramiennej gwiazdy.

- Ktoś mnie wzywał? Już powoli się przyzwyczajałem do pustki piekła. – powiedział z uśmiechem Agr, a potem poważnie spojrzał na Xan. – Widzę, że nie tylko ja potrzebowałem pomocy. Czemu jest w takim stanie?

- No, bo widzisz… - zaczęła Eute. – Chcielibyśmy, byś przywrócił jej pamięć.

- A jednak nie dochowałaś tajemnicy. Chyba jednak dobrze postąpiłaś.

Agrisho zaczął sondować jej głowę. Nagle pojawiła się błękitna poświata wokół jego dłoni, po czym Xan się obudziła.

- Co się dzieje. Pamiętam tylko, że upadałam.

- No i upadłaś. Tak bardzo, że złamałaś sobie skrzydło i uderzyłaś w głowę. Niczego nie pamiętałaś, po za tym, by założyć sojusz z NW i Ambigous.

- Kompletna bzdura. – Xan się zdenerwowała. – Nie widzę między wami Fyuvtu… Wszyscy są oprócz niego.

- Myślę, że wiem dlaczego zwiał. – Powiedziała Naamah. – Fyuvtu coś ci zaszczepił podczas, gdy grał na flecie. Niczego nie pamiętałaś oprócz tego, że chciałaś doprowadzić do sojuszu z NW. Myślę, że rzucił na ciebie urok. Przed wskrzeszeniem Agra przybyłaś na dół i powiedziałaś, żeby tego nie robić, a wcześniej Fyu ci coś grał. Fyuvtu albo był szpiegiem albo chciał, żebyśmy dołączyli do NW, bo jego brat tam jest.

Po tym wszystkim Kruki zrezygnowały z sojuszu i wszystko wróciło do starego porządku. Klany wzrastały i upadały, a bitwy klanowe toczyły się dalej.

Cofnij

Bitwa

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:39:00 +0000

Rozdział 16 Bitwa

Woltomir

Przed bitwą, gdy wszystko było zapięte prawie na ostatni guzik, Xan wysłała kruka do Anake i Lorda Warsa, by przygotowali pułapkę na Baal Hanana ze względu na ich obycie w magii.

Wilkołaki, demony, rycerze, wampiry i reszta wojsk ustawiła się tak jak Xan chciała. Naprzeciwko pierwszemu regimentowi Szarego Wilka Baal Hanan ustawił nieumarłych i dymowych ludzi. Z kolei wampiry miały się pojedynkować przeciwko gnollom i gnomom. Na przedzie wojsk Baal Hanana były ogry i trolle. Demony i rycerze mieli się nimi zająć. Woltomir wraz ze swoimi podopiecznymi gnomami i gnollami ustawił się na lewej flance, trochę bardziej odstając od wampirów.

Nuner wypatrzył, że dwa pierwsze regimenty wroga ma pod opieką Kasrael – jeden z nieżyjących założycieli klanu, ogry i trolle prowadzi Mirriel, a gnolle i gnomy Adrael. Obydwaj też nie żyli. W stronę Nunera poleciało kilka strzał z obozu wroga i musiał zawrócić.

Bitwa się zaczęła. Na początek ruszyły trolle i ogry. Posypał się na nich deszcz strzał niziołków. Demony i ludzie też nie próżnowali. Wilkołaki ruszyły na nieumarłych i dymowych ludzi. Ożywieńców pokonali, ale nie mieli możliwości, by zranić dymowych ludzi. Gdy na polu bitwy nie zostało zbytnio ogrów i trollów demony pomogły wilkołakom, a resztą „olbrzymów” zajęli się ludzie i niziołki.

Niestety mroczne elfy dziesiątkowały szeregi sprzymierzeńców. Do boju zerwali się aniołowie i upadli. Mroczne elfy wystrzelały co najmniej połowę skrzydlatych. Ci co zostali przetrzebili mrocznych, lecz część z elfów potrafiło walczyć na miecze i zaczęła się wyrównana walka.

Woltomir poprowadził swoje gnolle i gnomy na prawą flankę nieprzyjaciela. Zaczęli się tłuc każdy z każdym, bo nikt nie wiedział kto jest z kim. Gdy dywersja się udała Woltomir podbiegł na dwadzieścia metrów od Baala Hanana i zawołał:

- Chcesz mnie? No chcesz?! To mnie złap. – I okrążył Baala po czym zaczął uciekać w stronę twierdzy Kruków.

Wampiry zaczęły się nudzić, więc przestały się ukrywać. Słońce zaszło. Zobaczyły kotłowanie się po stronie nieprzyjaciela i ruszyły. Szkoda, że nie wiedzieli nic o dywersji.

Teraz do walki dołączyły wampiry i gnomy oraz gnolle wroga, które się zjednoczyły przeciwko nim. Prawe i lewe skrzydło Baal Hanana poszło w rozsypkę, anioły i upadli rozproszyli się, po ludziach nie zostało prawie śladów, natomiast wilki lizały rany po walce dymowymi ludźmi.

Na placu boju zostało część demonów i część wampirów, które ruszyły na mroczne elfy Baala. Bitwa była wyniszczająca dla obu stron.

Baal gonił Woltomira. Oboje byli przednimi biegaczami, więc Baal raczej nie będzie w stanie dogonić satyra. Ale przecież o to chodziło. Naamah za ten czas, gdy Woltomir biegł, doleciała do grobowca. Anake wraz z Lordem Wars ułożyli runy żywiołów w odpowiednich miejscach dookoła twierdzy. Baal nie spodziewał się pułapki i wszedł w barierę otaczającą część terenów otaczających mury klanu. Mógł się poruszać, ale tylko w granicach bariery. A bariera coraz bardziej malała. W końcu Baal musiał się udać do swojego grobowca, gdzie Anake i Lord Wars ułożyli w spokoju ducha Baala inkantując zaklęcie odsyłające.

Na terenie bitwy niezwyciężeni poplecznicy Baala ulotnili się, a mroczne elfy poszły w rozsypkę. Reszta wojsk udała się do swoich krain.

Cofnij

Krypta żywiołów

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:35:00 +0000

Rozdział 15 Krypta żywiołów

Naamah

Naamah przebywała już dłuższy czas na Pustyni Skel, próbując znaleźć Kryptę Żywiołów i runy pieczętujące. Pytała się Nomadów, lecz nic nie wiedzieli. Skierowali ją do maga Abdela ibn Hazada. Podobno miał gdzieś swoją wieżę na brzegu pustyni, nad Oceanem Potworów. Odwiedziła maga w nocy.

- Czego chcesz upadła? – nie był zaskoczony, jakby wiedział, że będzie miał gościa.

- Chcę wiedzieć gdzie jest Krypta Żywiołów magu.

- A po co ci to wiedzieć?

- Baal Hanan się obudził i potrzebujemy kamieni pieczętujących.

- Powiem ci jeżeli oddasz mi jedno ze swoich piór. A najlepiej z pięć. – dodał z chytrym uśmieszkiem.

- Nie rozpędzaj się tak. Szkoda, że nie dziesięć. – powiedziała po czym oddała pięć piór. – Masz. A teraz mów.

Mag podał anielicy współrzędne po czym powrócił do swoich zajęć. Naamah odleciała w kierunku Krypty. Po jakiejś godzinie znalazła to czego szukała. Użyła starego klucza, po czym weszła do krypty.

Wnętrze pokrywał gruby kurz, ale rozpoznała runy jakie szukała. Na początku zabrała runę ziemi. Z posadzki wyrósł golem ziemi. Powoli się poruszał, więc Naamah pobiegła do runy wody, którą też zabrała. Stanęła za golemem, a żywiołak wody zaczął rzucać kulami wody w anielicę. Naamah tak unikała pociski żywiołaka wody, że rzucał je w golema ziemi. Z golema ziemi zrobiła się papka.

Naamah zabrała następną runę – runę powietrza. Tornado jakie się wytworzyło pochłonęło żywiołaka wody i zrobiło małą burzę.

Teraz zabrała runę ognia i gdy tylko pojawił się żywiołak ognia, woda spadła na niego unieruchamiając go. Stworzyła tak dużą ilość pary, że Krypta, nie nawykła do wilgoci, zaczęła się rozpadać.

Naamah na szczęście zdążyła uciec z runami. Jak najszybciej poleciała w kierunku twierdzy Mrocznych Kruków.

Cofnij

Kamienne serce

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:28:00 +0000

Kamienne serce

Czas zniknął, a zegar zgubił kukułkę.
Wskazówki zostały połamane.
Wieczny restart zamienił się w reset.

Noc postępuje nad ranem.
Wschód stał się zachodem,
A Bóg bałwanem.

Wśród zimnej fuzji głazów serc,
Burzy synaps, gorących nerw.
Koniec człowieczeństwa przypieczętowałem.

Gdy to zrobiłem
Nikt się nie zorientował,
Żem człowieka w sobie pochował -

A gdy czas znów się pojawi
Chociaż wskazówek nikt nie naprawi,
Mój kamień zamieni się znów w serce.

Cofnij

Drzewne wariacje

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:25:00 +0000

Drzewne wariacje

papierem ściernym zdrapuję złe chwile
ścięte drzewo nie chce być tabula rasa
słoje nigdy nie będą prostą linią ułożone
przeszłość taka nie jest

do czystej kartki wpadł motyl
„teraz” zasieje ziarno
tęczową kredką albo czarną
wyrośnie tęcza ze skarbem
bądź zgubne bagno

dla drzewa będzie to obojętne
korzenie i tu i tam czerpać będą

gdy złota mi zabraknie
a bagno osuszę do łzy ostatniej
bezduszne padną korzenie
lecz ziarno motyl przekaże dalej

Cofnij

Dal

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:23:00 +0000

Dal

patrzę przed siebie
widzę dal
nieskończoność

napełnia mnie lękiem
to
czy tam – het, het
za krańcem świata
czeka mnie
to samo co tutaj…

Cofnij

Zegarowe deszczu strugi

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 08 Jul 2018 14:21:00 +0000

Zegarowe deszczu strugi

deszcz puka
do moich drzwi

ktoś stuka
do okna snu

coraz większe
zaciekawienie

jest coś do
nieodgadnięcia
coś co dalej sięga
niż myśli

nie tak nie tak
nie wiem gdzie
zostawiłem światło dnia

tyka noc

zegar zadzwonił…

Cofnij

Narada

noreply@blogger.com (achiever) — Sat, 16 Jun 2018 10:25:00 +0000

Rozdział 14 Narada

Woltomir

Przy okrągłym stole siedzieli w kolejności z prawej strony od Xan: Szary Wilk szef klanu Najpotężniejszych Wojowników, Kamisu dowódca Wojowników z Anwaru, Virin Kruk szef Piwoszy, Pele dowódca Ambigous, Ellhor dowódca Shimigami. Przy Xan stał Woltomir.

– Co on tu robi? Przecież miała się zebrać śmietanka klanów, a tu taki śmieć, w dodatku wróg mojego gatunku. – zawarczał Szary Wilk – wilkołak.

– Woltomir będzie miał specjalną misję, dlatego musi się przysłuchiwać obradom. A poza tym…

– Po za tym, powinieneś trochę przystopować z tymi „wrogami gatunku” wilczku – powiedział Kamisu – wszakże mamy obradować przeciwko naszemu wspólnemu wrogowi.

– Skoro się tu zebraliśmy – rzekł Virin Kruk – powinniśmy wybrać dowódcę, który poprowadzi bitwę. Proponuję Xan, gdyż uratowała mój klan przed Baalem.

– Xan uratowała także naszych ludzi. Jestem za. – rzekł Pele.

– Mnie nie obchodzi kto będzie dowódcą, jeżeli będzie możliwość do zabijania. – powiedział z oczami pełnymi szaleństwa Ellhor. Szary Wilk popatrzył ukosem na Ellhora. – No, ale… Najlepiej gdyby to był Szary Wilk. – powiedział zmieszany.

– Co wy bredzicie – zakrzyknął Szary Wilk. – To przecież jasne, że dowódca najsilniejszego klanu zostanie dowódcą bitwy.

– Widocznie mam ostateczny głos. – Powiedział Kamisu. – Wilczek czy Xan… Jednak chyba utrę nosa Szaremu i zagłosuję na naszą nową dowódczynię – Xan.

– Skoro już jesteśmy w domu, trzeba podzielić się obowiązkami. – rzekła Xan.

– A co z tym tajnym planem? – spytał się Kamisu.

– Gdyby nie był tajny, to może bym wam powiedziała. Wróćmy do podziału ról. Każdy z was ma na celu zebranie oddziału, którym będzie dowodził w bitwie. To od was zależy wygrana. Szary Wilku, będziesz dowodzić wilkołakami. Kamisu nie musi się martwić o oddział – dostanie wojowników króla Runam – on już szykuje armię. Virin Kruk ma zebrać demony. Pele anioły, a Ellhor niziołki. Ellhorowi pomoże zgromadzić armię Euterype, gdyż jest niziołkiem i ma koneksje w swoich stronach. Ja zajmę się wampirami i upadłymi aniołami. Woltomir będzie miał też swój mały oddział. Prawa flanka Szary Wilk i Virin Kruk. Lewa flanka ludzie i wampiry. Nad nami będą anioły i upadłe anioły, a niziołki za przodem armii. Zadanie Woltomira jest tajne, więc możemy się rozejść. Mamy mało czasu. Bitwa rozegra się późnym wieczorem jutrzejszego dnia na granicy Runam i Wargh. Do zobaczenia na polu bitwy.

Gdy się wszyscy rozeszli, Xan opowiedziała Woltomirowi co ma robić.

Cofnij

do nieba

noreply@blogger.com (achiever) — Sat, 16 Jun 2018 10:21:00 +0000

do nieba

dobre duszyczki idą do nieba
umierają w pokorze
dają gołębiom
kawałek chleba
o ustalonej porze
kłębią się i gnębią

chcąc wydostać się z niewoli
bo niewola bardzo boli

Cofnij

Znikający punkt

noreply@blogger.com (achiever) — Wed, 06 Jun 2018 13:26:00 +0000

Okładka Jakuba Kazimirskiego

Książka doczekała się poprawionego wydania. Nie powinna zawierać błędów. Pracowałem nad nią z kolegą przez bity tydzień. Zapraszam do ściągania ze strony ebookpoint.pl.

Znikający punkt

Książka zawiera cztery nowelki:

Historia detektywistyczna Znikający punkt. Czy detektyw Sulea pozbędzie się w końcu głosów ze swojej głowy?

Drugi bunt aniołów – który anioł złamał zasady poborowe wśród ludzkich dusz i co z tego wyniknie?

Grandown, czyli walka, snoby i postapokalipsa.

Droga stwórcy, w której stwórca pozostawił Wodę pod władaniem Alfy, a Omega w końcu się uwolnił.

Oraz cztery krótkie opowiadania:

Cień miłości człowieka do wampirzycy.

Opowieści róży krótkie opowiadanie, z ciekawym morałem

Uszlachetniająca senna „Podróż” człowieka do Boga.

Złotowłosa i miś – baśń o wile rodem z Asgardu.

Wśród wyklętych

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 03 Jun 2018 15:03:00 +0000

Wśród wyklętych

wyrazy wyśmienite
w wódce wypłukane
wielką wegetatywną wojną
wśród wymienionych wojaków
wzbierają wielką wiarą

Cofnij

Poselstwo

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 03 Jun 2018 14:17:00 +0000

Rozdział 13 Poselstwo

Woltomir

Harras i Jon wyruszyli natychmiast. Odległość była niewielka: znad zbocza Mrocznych Gór do stolicy Runam. Jednak Xan dała im oswojonego smoka, by dotarli do króla jak najszybciej.

- Pozwól Jon, że ja będę rozmawiał z królem. Nie ma zbytniego zaufania do waszego gatunku. Grigorij jest królem przesądnym i może trochę ksenofobicznym względem demonów.

Gdy już byli blisko celu posypały się na nich strzały, a konkretnie na smoka. Harras podszedł do lądowania blisko głównej bramy i zaczął krzyczeć do łuczników.

- Ludzie, do poselstwa strzelacie?!

- A coście za jedni co na smoku latacie? – odezwał się strażnik.

- Poselstwo klanu Mrocznych Kruków. Prowadźcie do króla, grozi mu niebezpieczeństwo.

Harras i Jon zsiedli z ranionego smoka i udali się do sali tronowej. Grigorij przywitał ich w towarzystwie czterech strażników. Wyraźnie nie ufał smoczym jeźdźcom.

- Królu. – zaczął Harras.

- Witam poselstwo Kruków. Co chcieliście mi przekazać?

- Duch byłego dowódcy klanu uwolnił się z chęcią dokonania zemsty na tobie, panie. Gromadzi wojska na południe od Runam. Przysłano nas, byśmy cię ochraniali.

- A co może mi grozić w moich murach? – Z chwilą gdy wypowiadał te słowa z ściany wyłonił się niematerialny Agrisho ze sztyletem, cały w dziwnych znakach, podobny do dymowego człowieka, ale zachowujący swoje kształty.

Strażnicy rzucili się na Agrisho, ale ich bronie na nic się nie zdały. Harras zabrał króla i zaczął z nim uciekać. Jego broń też na nic by się zdała. Gdy Agrisho miał już zadać cios w serce króla, Jon Snow z wyciągniętym mieczem przepołowił go na pół. Agrisho rozpłynął się w powietrzu, a sztylet stłukł się pozostawiając po sobie wypalony kamień posadzki. Po resztkach sztyletu nie pozostał nawet ślad.

- To był Agrisho – powiedział Snow.

- Tak, a raczej to co z niego zostało po rytuale Baala. – odpowiedział Harras.

- To wy go znaliście? – Spytał zdziwiony i dyszący król.

- Pochodził z naszego klanu, przynajmniej do momentu, w którym zaginął.

- Dziwne rzeczy się dzieją. Zbiorę armię i ponownie pokonamy Baala. A wy będziecie mi towarzyszyć gdziekolwiek pójdę.

- Niech tak się stanie. – powiedział Harras, a Jon Snow ciężko odetchnął.

Cofnij

Lot

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 03 Jun 2018 14:12:00 +0000

Lot

leć ze mną
trzymaj się mych skrzydeł
mam jeszcze jedną
parę w zapasie

modląc się dasz nam wiatr
tak potrzebny

Cofnij

Początki

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 27 May 2018 15:43:00 +0000

ROZDZIAŁ 12 Początki

Woltomir

Xan była ostatnio zapracowana. Trzeba było dopracować wszystko do ostatniego guzika, inaczej plan się nie uda. Najpierw dała zadanie Nunerowi, upadłemu aniołowi z gildii, by poszybował w stronę Wargh. Xan wyczuwała mniej więcej miejsce pobytu Baala, gdyż była najbliżej niego kiedy dowodził gildią i trzymała go w ramionach kiedy wydawał ostatni dech. Jego energie potrafiła wyczuć na odległość. Chociaż to była energia odmieniona – szukająca zemsty. Potrafiła również wyczuć każdego klanowicza, gdyż łączyły ją z nimi nici astralne, które pozwolili sobie założyć.

Naamah była już na Pustyni Skel. Agrisho nie mogła już wyśledzić, Nuner zaś latał już koło Smoczych Gór. Wargh to kraina gnolli, ogrów i troli, lecz teraz jak zasadził się tam Baal to mogłoby się zmienić. Z tego co powiedział Woltomir, drowy i gnomy głębinowe przybyły, by wesprzeć Baala. Mroczne Góry mają wiele wyjść z podmroku. Natomiast Agrisho, gdziekolwiek teraz jest, mówił o dymowych ludziach i nieumarłych. To komplikowało sprawę. Zresztą, trzeba poczekać na wyniki zwiadu i dowody na wielkość armii Baala. Zaopatrzyła Nunera w magiczne Krucze Oko, które zachowywało wszystko co widziało.

Około północy Nuner wrócił z Kruczym Okiem. Xan zażądała raportu.

- Pani, Baal organizuje przeciwko Runam sporą armię. Towarzyszą mu nieumarli, którzy ciągle wzrastają. Są jak plaga. Zaś dymowi ludzie powstają z dymu spalonych żywych w jakimś rytuale Baala. On ich spala, a dusze zamienia w niematerialny dym. Widziałem także setki troli, ogrów i gnoli oraz mroczne elfy z ich gnomami głębinowymi.

- Jaka jest ich liczba?

- Wystarczy, żeby zalać cały Anwar, jeżeli ich nie powstrzymamy. Zresztą niech pani zobaczy sama. – Podał jej oko. Po horyzont można było zobaczyć siedem regimentów.

Nieumarli i dymowi urośli w siłę do dwóch tysięcy, każdy elf a było ich tysiąc zabrał jednego lub dwóch niewolników gnomich, co czyniło około tysiąc pięciuset gnomów oraz dwa tysiące gnolli nad którymi trzymali pieczę ogry. Ogry i trolle stanowiły również osobną formację jakieś pięćset w obu rasowych regimentach.

- Należy powiadomić najsilniejsze klany. Na naradę wojenną.

Xan odprawiła Nunera i napisała wiadomości do pięciu klanów: Najpotężniejszych wojowników, Wojowników z Anwaru, Piwoszy, Ambigous i Shimigami. A wiadomość brzmiała tak:

„Apeluję do dowódców pięciu najpotężniejszych klanów o natychmiastowe przybycie do twierdzy Harap Serapel w obliczu zagrożenia nie tylko naszych klanów, ale również całego świata Anwar. Żeby dać wam dowód zagrożenia, w każdym oku kruka znajduje się obraz armii Baal Hanana. Podpisano – główny dowódca klanu Mrocznych Kruków, Xan”

Xan wezwała do swoich komnat Harrasa i Jona Snowa.

- Wyruszajcie do króla Runam, Grigorijego Czwartego. Coś nad nim wisi. Agrisho zanim zniknął przekazał mi, że król jest w niebezpieczeństwie.

Cofnij

Żonkil

noreply@blogger.com (achiever) — Sun, 27 May 2018 15:40:00 +0000

Żonkil

Za oceanem dawnych wspomnień

Kryje się kwiat

Zakwitły żonkil

Zostanie na zawsze kwitnącym

Za oceanem dawnych historii

Kryją się kartki

Rozwiane, zżółkłe

Ale nie jak żonkil

Cofnij