Próxima estación...Sants!

Το πρώτο μη αστείο ποστ

2011-12-29T23:21:00.000+02:00

Ναι, ο τίτλος βαρύγδουπος. Σε προειδοποιώ, για να μην περιμένεις να διαβάσεις για την Ισπανίδα που έτρωγε καμμένα λαχανάκια Βρυξελών ή για τη ματωμένη νύφη και των κλόουν των Μακντόναλτς. Σου μιλάω στο β' ενικό, καθώς με πρόχειρους υπολογισμούς δεν έχει μείνει παραπάνω από ένας αναγνώστης στο blog αυτό. Επομένως, αφού είμαστε μεταξύ μας, άκου μερικά πράγματα.

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που αποφάσισα να βάψω τη ρίζα. Πάρα πολύς. Και είμαι χίλια τα εκατό σίγουρη πως θέλω εγώ η ίδια να βάψω τη βαφή, και δε μου το επιβάλλει η μόδα και το τρεντ. Θέλω να τη βάψω γιατί το θέλω εγώ. Για να την βλέπω εγώ βαμμένη και σένια. Η σημερινή μέτρηση της ρίζας λέει ότι έχει ξεπεράσει τα 4 εκατοστά, και η καγκουριά και το καρακίτς μου κάνει μπαμ από μακριά. Η ρίζα έχει ξεπεράσει κάθε όριο, κάθε παλιό μήκος που την άφηνα να μένει.

Όλο το αναβάλλω, γιατί λέω να πάω σε χοντοσέντερ να διαλέξω μία βαφή και να τα βάψω μοναχιά μου. Και δεν πηγαίνω, όχι φυσικά γιατί δεν έχω χρόνο. Έχω χρόνο αν θες να σου δώσω και σένα. Να πάρε τρεις ωρίτσες, μου περισσεύουν άλλωστε. Δεν πηγαίνω γιατί δεν μπορώ να είμαι σίγουρη ότι θα διαλέξω σωστή απόχρωση και θα τα βάψω σωστά. Και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κάνω πατάτα. Συγκεκριμένα, και για να μην περιαυτολογώ, και πατάτα να κάνω, δεν με πολυνοιάζει. Δε φοβάμαι μη διαλέξω διαφορετική απόχρωση, σιγά και τι έγινε. Δε θα βγω και στην τηλεόραση.

Φοβάμαι να πάω εκεί στον πωλήτρια και να ζητήσω τη βαφή. Να της πω: καλημέρα σας, βλέπετε και μόνη σας ότι είναι πάρα πολύ επείγον και πάρα πολύ σημαντικό για εμένα να πάρω μία βαφή αυτή τη στιγμή από το κατάστημά σας. Τη βλέπετε και μόνη σας την κατάσταση: η ρίζα έχει φτάσει στο αυτί. Και θα σας είμαι ευγνώμων αν με βοηθήσετε με όλη την επαγγελματική σας εμπειρία να διαλέξω τη σωστή βαφή. Γιατί αν δε με βοηθήσετε με τις γνώσεις σας περί αμμωνίας και οξυζενέ, μην περιμένετε να τα καταφέρω μόνη μου. Θέλω να βάλετε και σεις ένα χεράκι.

Και τρέμω στην ιδέα ότι θα μου πείτε: "να, μου έχει μείνει μόνο αυτή η κόκκινη ακαζού. Δε μπορώ να βοηθήσω αλλιώς. Πρέπει να πας οπωσδήποτε στο κομμωτήριο, αλλιώς θα αποτύχεις παταγωδώς." Ε, αυτό δε με διευκολύνει. Αυτό μπορούσα να το σκεφτώ και από μόνη μου. Είναι μία λύση, μία ιδέα. Αλλά, αν ήθελα να πήγαινα στο κομμωτήριο, δε θα ερχόμουν ως εδώ να ψάχνω μπογιά.

Μ' αυτά και με κείνα, πού θέλω να καταλήξω; Ότι θα μπει το 2012 και είμαι ακόμη με το μαλλί άβαφο. Και δε φαντάζεσαι πόσο πολύ θέλω να το βάψω. Για την ώρα θα φτιάξω κανα μπισκοτάκι με πολύχρωμη τρούφα, μπας και δε βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και το ξεχάσω, για μία δύο μερούλες. Αλλά με το νέο έτος το βάψιμο των μαλλιών θα είναι από τις πρώτες δουλειές που θα γίνουν. Θα πάω εκεί και θα πάρω την πιο ξανθιά βαφή, έτσι γιατί μου την έδωσε.

Μουσικές

2011-12-14T00:55:00.000+02:00

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική, τον θυμάμαι να ακούει κάτι σε ξένο ροκ. Όταν όλα τα νορμάλ κορίτσια κάπου εκεί στο γυμνάσιο αγόραζαν μανιωδώς Σούπερ Κατερίνα και βαφτικά, εγώ για παράξενο λόγο αγόραζα cd. Δεν ήμουν για να μου κάνεις και πολύ παρέα, δε μπορούσες εύκολα να επικοινωνήσεις μαζί μου. Κάτι που είναι δύσκολο ακόμη και σήμερα. Αλλά όταν εσύ μου μιλάς για τον Ρουβά και τον Τριαντάφυλλο, δε μπορώ να καταλάβω και πολλά. Και εσύ δε μπορείς να καταλάβεις, ότι θέλω να παντρευτώ έναν μαλλιά με μία κιθάρα.

Από ελληνικά μου άρεσε σε βαθμό κακουργήματος ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Και αυτόν ήθελα να τον παντρευτώ, και το θεωρούσα μάλιστα και πιο πιθανό από το να παντρευτώ κάποιον Αμερικανό τραγουδιστή. Τόση τρέλα είχα που ο θείος μου με έβαζε σε σκέψεις: “Φαντάζεσαι να έρθει και να σου χτυπήσει το κουδούνι ο Αλκίνοος;” Και μόνο στη σκέψη με έπιανε πανικός. Αλλά για κάποιο περίεργο λόγο, ίσως πίστευα πολύ βαθιά στο μυαλό μου ότι ο θείος μου ετοιμάζει μυστικό σχέδιο, περίμενα ότι όντως θα έρθει ο Αλκίνοος να μου χτυπήσει το κουδούνι. Δεν είχα χάσει συναυλία για συναυλία και κάθε φορά πήγαινα όλο και πιο αποτρελαμένη. Είχα κάνει κτήμα μου τους στίχους και τους τραγουδούσα όλους απ' έξω. Όλους. Πριν λίγα χρόνια τον είδα στο δρόμο να περνάει τη διάβαση σε αντίθετη κατεύθυνση από μένα. Μέχρι να το συνειδητοποιήσω, πέρασε λίγη ώρα αλλά τελικά τον βρήκα και άρχισα να τον ακολουθώ. Μετά από ώρα, σταμάτησε σε μία στάση λεωφορείου και όταν έφτασα δίπλα του ανακάλυψα ότι ακολουθούσα έναν κοινό θνητό. Ο αληθινός είχε χαθεί κάπου μέσα στο πλήθος. Και απορώ μέχρι σήμερα, αν τον είχα βρει πραγματικά και ήταν αυτός στη στάση, τι θα του έλεγα; Ε, γεια σας, σας ακολουθώ εδώ και 5 τετράγωνα, μήπως έχετε ώρα;

Από πολύ μικρή μ' άρεσε πάρα πολύ και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Ούτε δικές της συναυλίες είχα χάσει. Και πάλι είχα όλα τα cd και ήξερα όλα τα τραγούδια απ' έξω και ανακατωτά. Αλλά αυτή δεν ήθελα να την παντρευτώ.

Η μαμά μου είχε κάνει εντατικά μαθήματα ξένης ροκ μουσικής με τόση μουσική να παίζει διαπασών μέσα στο σπίτι. Αναγνώριζε τους τραγουδιστές και τα συγκροτήματα ακούγοντας τραγούδια τους. “Ε, αυτό εύκολο, Billy Corgan από Smashing Pumpkins”. Κάτι Pearl Jam και Green Day τα έπαιζε στα δάχτυλά της. Ακόμη και σήμερα αν ακούσει κάποιο τραγούδι μπορεί να βρει το συγκρότημα. Τόσο μεγάλο πρόβλημα υπήρχε με τις μουσικές, που όλα τα τετράδια είχαν ντυθεί περίτεχνα και με πολύ μεγάλη προσοχή με φωτογραφίες τραγουδιστών και στίχους τραγουδιών. Καμία συμμαθήτριά μου δε μπορούσε να καταλάβει τι δουλειά είχε ο Billy Corgan στο εξώφυλλο του τετραδίου, όταν μπορούσε άνετα να χαμογελάει ο Σάκης και να τραγουδάει “ξανά, να σ' ερωτευόμουνα, απ' την αρχή ξανά”.

Όταν τέλειωνα το σχολείο είχαν έρθει οι Smashing Pupmkins για μία μικρή συναυλία στην Αθήνα. Ήταν η εποχή που ήθελα να παντρευτώ τον Billy Corgan. Και μία μέρα μετά έδινα τελευταίο μάθημα για τις απολυτήριες εξετάσεις: έδινα αγωγή. Ήθελα απεγνωσμένα να πάρω το πρώτο αεροπλάνο και να κατέβω να τους δω, κάτι που φυσικά δεν έγινε ποτέ και δεν πρόκειται να γίνει. Μετά από χρόνια ήρθαν οι Pearl Jam στην Αθήνα πάλι φυσικά, και πήρα ένα εισιτήριο και αποφάσισα να κατέβω μόνη μου, αφού κανένας άλλος δεν ήξερε καν ούτε ένα τραγούδι τους. Τελικά, βρέθηκε παρέα λίγες μέρες πριν και δεν χτυπιόμουν τελείως μαγκουφίξ στη συναυλία. Τότε διένυα την εποχή που ήθελα να παντρευτώ τον Eddie Vedder. Κάπου στις αρχές του 2000, ανακαλύφτηκαν οι Madrugada. Ήταν το μεγάλο μπαμ στα αυτιά εκείνα τα χρόνια. Πήγα και σε δύο συναυλίες τους και εδώ που τα λέμε, εκείνη εκεί η συναυλία τους, όπου φώναζαν ταυτόχρονα όλοι μαζί "το Salt, το Salt!" κατατάσσεται μαζί με την συναυλία των Pearl Jam στα καλύτερα συναυλιακά δρώμενα όλου του εσωτερικού μου κόσμου.

Γενικά όλους δαύτους που ήθελα να τους παντρευτώ δε το έλεγα και πολύ στα αλήθεια. Τι στ' αλήθεια να το έλεγα. Ήταν εντελώς στη σφαίρα της φαντασίας. Μπορούσα και τότε να καταλάβω ότι δε μπορείς να παντρευτείς έναν τρελάρα καλλιτέχνη. Πόσο μάλλον αν μένει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Και τελικά φυσικά και δεν παντρεύτηκα κάποιον από όλους αυτούς. Στο λέω να μη μου ζητάς αύριο μεθαύριο τζάμπα εισιτήριο για συναυλίες.

Κάπου εκεί, στα φοιτητικά χρόνια, υπάρχει ένα κενό. Είχε γίνει μία έκρηξη ποιότητας και δεν είχαμε αφήσει σκυλάδικο και ρεμπετάδικο που να μην το είχαμε κλείσει κατά τις 6 το πρωί. Το ρεμπετάδικο είναι το πλέον απαραίτητο να το επισκεφτεί ένας φοιτητής που σέβεται τον εαυτό του στη Θεσσαλονίκη. Αν δεν έχεις πάει τουλάχιστον οχτώ φορές στη “Φωλιά του κόκκορα”, δε θεωρήσε φοιτητής και καλό θα κάνει η γραμματεία της σχολής σου να σε σβήσει από τα κιτάπια της. Το μαγικό ήταν κάθε φορά τα ξημερώματα που μόλις έβγαινες από το μαγαζί, τσιροκοπώντας και χασκογελώντας συνήθως, ο πορτιέρης προσπαθούσε να σώσει την κατάσταση κάνοντας “Παιδιά, Σςςςςςςςς, ησυχία, μας κάνουν παρατήρηση από τα σπίτια.”

Αλλά, συνήθως αυτό τα έλεγε αυτός τα άκουγε. Αλλά δε φταίγαμε εμείς.

Τέτοιο πρόβλημα με τα σκυλάδικα δεν υπήρχε. Όλα βρίσκονται κάπου στην περιοχή του αεροδρομίου, σε σημείο δηλαδή που δεν υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσεις κανέναν. Αλλά και να αρχίσεις να φωνάζεις δυνατά δε θα ακουστείς καν. Η βαβούρα από τα κλαμπς και τα μπουζούκια που βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο δεν αφήνει ούτε μια σταλιά ντεσιμπέλ να βγει στην επιφάνεια από άλλη πηγή ήχου. Εκεί το μόνο σου μέλημα ήταν να μην έχει ουρά στην καντίνα και γουργουρίζει η κοιλιά σου για πάνω από ένα λεπτό. Και πήγαινες τελικά στην καντίνα και έπαιρνες το ψωμάκι με το σουβλάκι ή το μπριζολάκι μέσα και τρεις κουταλιές της σούπας αλάτι – ρίγανη και όλα ήταν τέλεια. Αλλά το άξιζες τόσο φαγητό, αφού μέχρι να φτάσεις στην καντίνα είχες ξελαρυγγιαστεί φωνάζοντας “ύποπτο το αίσθημά σου, ύποπτο” και “είμαι άστατος πολύ”.

Τα σκυλοτράγουδα συνόδευαν την καθημερινότητα μόνο τη διασκέδαση. Παρ' όλα αυτά, πάντα υπήρχαν δύο σιντί στο αυτοκίνητο με ασυνήθιστο περιεχόμενο. Ένα σιντί με φουλ σκυλάδικα τραγούδια, που λεγόταν “before” και το βάζαμε στο αυτοκίνητο καθ' οδόν για τα μπουζούκια, και ένα με καψουροτράγουδα κλαψιάρικα που λεγόταν “after” και το βάζαμε όταν γυρίζαμε σπίτι. Τα δύο αυτά σιντί, διαφορετικά κάθε χρονιά και πάντα σε αρμονία με τα χιτ της σεζόν, από την πολύ χρήση έμεναν τσιγαρόχαρτα. Και δώστου το before και πάρτου το after.

Αυτή η πλημμύρα μουσικής ποιότητας μας ήταν απαραίτητη μόνο όταν είχε να κάνει με διασκέδαση και ξενύχτι. Όλη την υπόλοιπη μέρα τα αυτιά μας δεν άκουγαν τίποτε άλλο παρά μόνο ροκ και συνέχιζα μέσα στη μέρα να θέλω να παντρευτώ τον Eddie Vedder και όχι κάποιον μπουζουξή.

Μπουγάδα

2011-11-17T23:39:00.000+02:00

Όταν πήγα να μείνω στη Γερμανία, ανακάλυψα ότι δεν πουλούσαν το αγαπημένο μου απορρυπαντικό πλυντηρίου σε υγρή μορφή, αλλά μόνο σε σκόνη. Θα μου πεις, είχαν ένα κάρο άλλες μάρκες σε υγρή μορφή. Αλλά εμένα δε με ενδιέφερε η μορφή, αλλά η μυρωδιά. Αυτή η μυρωδιά που αφήνει στα ρούχα το συγκεκριμένο υγρό είναι το κάτι άλλο, δε την αλλάζω με τίποτε. Και τότε ήθελα μαζί με ένα κάρο τσαμασίδια, να πάρω μαζί μου και την αγαπημένη μου μυρωδιά. Έτσι κουβάλησα στη Γερμανία μπουκάλι με απορρυπαντικό αγορασμένο από το σουπερμάρκετ της Θεσσαλονίκης. Εδώ μπορείς να υποθέσεις ότι έχω πολλά μποφόρια μέσα στο κεφάλι μου, αφού δεν μπορούσα να πλύνω τις κάλτσες και τα σεντόνια μου με τίποτε άλλο, μόνο και μόνο για να χαίρομαι την μυρωδιά. Δεν έχεις άδικο. Έτσι, κάθε φορά που έβαζα πλυντήριο μύριζε μετά όλο το σπίτι Ελλάδα, δηλαδή το απορρυπαντικό που χρησιμοποιούσα όταν ήμουν στο σπίτι μου στην Ελλάδα. Κάθε πλυντήριο και θύμισες από Ελλάδα.

Όταν γύρισα από τη Γερμανία, δεν έβρισκα κανέναν λόγο να αλλάξω μάρκα απορρυπαντικού. Τους λεκέδες τους βγάζει, τα ρούχα τα πλένε, τι δουλειά του την κάνει. Και έχει και αυτή την υπέροχη μυρωδιά. Έτσι, κάθε φορά που βάζω πλυντήριο εδώ στην Ελλάδα, θυμάμαι που το είχα πάρει μαζί μου τότε και έτσι μυρίζει όλο το σπίτι Γερμανία. Δε το αποχωρίζομαι ποτέ αυτό το απορρυπαντικό. Κάθε πλυντήριο και θύμισες από τη Γερμανία.

Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο, λοιπόν, αφού βάζω το ίδιο υγρό για να μου θυμίζει η ίδια μυρωδιά διαφορετικά πράγματα. Και δεν έχω να θυμάμαι και λίγα από τις μπουγάδες μου. Στην Γερμανία μπουγάδα βάζαμε στα κοινόχρηστα πλυντήρια στο ισόγειο του κτιρίου. Έπρεπε να κατέβεις με τα βρωμόρουχα, να βρεις άδειο πλυντήριο, να το προγραμματίσεις και μετά από κάποια ώρα να κατέβεις και πάλι για να πάρεις τα ρούχα καθαρά και μοσχομυριστά. Επειδή κόστιζε και το στεγνωτήριο, δε το χρησιμοποίησα ποτέ. Μετά την πλύση έπαιρνα τα ρουχαλάκια μου και τα άπλωνα να στεγνώσουν.

Όση ώρα διαρκούσε η πλύση μου ήταν πολύ ευχάριστο να κάθομαι και να παρακολουθώ όλο το πρόγραμμα λεπτό προς λεπτό. Ακόμη το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Αρχίζει το πλυντήριο και παίρνει νερά, στριφογυρνάνε όλα, κάνει αφρό, αδειάζει τα νερά, παίρνει άλλα φρέσκα και τα λοιπά. Αν, λοιπόν, δεν έχω εκείνη τη στιγμή κάτι άλλο να κάνω, προτιμώ να κοιτάζω το πλυντήριο να δουλεύει από το να δω ακόμη και τηλεόραση. Και τότε δεν είχα και τίποτε να κάνω. Σκαρφάλωνα στο απέναντι πλυντήριο και κοιτούσα το δικό μου να αφρίζει και να ξαφρίζει. Είναι και ένας τρόπος να το ελέγξεις το μηχάνημα αν πλένει όντως ή μας δουλεύει. Όταν τελειώνει η πλύση και στύβει τα ρούχα, είναι η αγαπημένη μου στιγμή. Αρχίζει και παίρνει στροφές γρήγορα, ίσα με 1600 το λεπτό και βγάζει έναν θόρυβο που θυμίζει αεροπλάνο στο διάδρομο απογείωσης. Κάθε μα κάθε φορά δεν είμαι και πολύ σίγουρη ότι το πλυντήριο θα καταφέρει να μείνει καθηλωμένο στο πάτωμα και δε θα απογειωθεί με την ταχύτητα του φωτός.

Αφού τέλειωνε η πλύση, άδειαζα το πλυντήριο και φορτωνόμουν τα μοσχομυριστά ρουχαλάκια μου στον πρώτο όροφο για να τα απλώσω. Είπαμε, το στεγνωτήριο έπρεπε κι αυτό να το πληρώσεις, και δεν ήμασταν για έξοδα. Μαζεύαμε σέντσι σέντσι τα λεφτά για να αγοράζουμε αεροπορικά και σιδηροδρομικά εισιτήρια. Α, και για να φάμε καμιά φορά. Αλλά αυτό ήταν δευτερεύον, μη σου πω και τριτεύον. Σημασία είχε να έχουμε λεφτά για ταξίδια. Και για τα ξύδια. Στο θέμα μας. Ανέβαινα στο μπαλκόνι με τα σκοινιά, όπου ήταν ειδικός χώρος για άπλωμα μπουγάδας. Εκεί ο καθένας πήγαινε με τα μανταλάκια του και άπλωνε την προίκα του. Αν τα άπλωνες βράδυ, προλάβαιναν όλη τη νύχτα, που έπεφτε η θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, να κοκαλώσουν και να μην μπορείς καν να τα λυγίσεις. Να δεις πουλόβερ παγωμένα και κοκαλωμένα έτσι όπως τα κρέμασες. Και να μην μπορείς να τα αλλάξεις σχήμα. Εκεί, λοιπόν, κρεμούσα όλη τη μπουγάδα μου και όταν έφευγε η πολύ υγρασία με τον αέρα που φυσούσε, τα έπαιρνα μέσα στο σπίτι μπας και στεγνώσουν πάνω στα καλοριφέρ. Γιατί κάποιες μέρες, όσο και να τα άφηνες έξω στην παγωνιά και το αγιάζι, δεν υπήρχε περίπτωση ούτε μία στο εκατομμύριο να στεγνώσουν. Τις μέρες που η μπουγάδα ήταν τέτοια που έβγαινε από το πλυντήριο σχεδόν στεγνή από το τρελό στύψιμο που γινόταν στις 1600 στροφές, την άπλωνα κατευθείαν για λίγη ώρα πάνω στο καλοριφέρ και ήταν έτοιμη. Μόλις έβαζα τα σεντόνια πάνω στο καλοριφέρ, αναδυόταν παντού η μυρωδιά του απορρυπαντικού. Τέλεια!

Η γνωστή και μη εξαιρετέα Άννα ντρεπόταν να απλώσει τη μπουγάδα της έξω στο ειδικό μπαλκονάκι και την άπλωνε πάντα μέσα στο σπίτι. Και γέμιζε το σπίτι καλτσάκια και βρακάκια πολύχρωμα και θα μπορούσες να πεις ότι ήταν και ένα είδος εικαστικής παρέμβασης. Αλλά Άννα ήταν αυτή, δε μπορούσες να κάνεις και πολλά. Την άφηνες στον κόσμο της και όλοι ήμασταν ευχαριστημένοι.

Ένας πρώην αχώνευτος

2011-10-12T17:17:00.002+03:00

Περιμένω στη στάση το λεωφορείο. Δίπλα μου κάθονται δύο μαθητές λυκείου, αγόρι και κορίτσι, αν κρίνω από την κουβέντα περί μαθημάτων. Το κορίτσι ντυμένη με ρούχα βόλτας, γυαλιά ηλίου ντιζαϊνάτα και τιρκουάζ νύχι. Το αγόρι, ψιλομπούλης, φοράει ένα τζιν που του πέφτει. Τι τα θες τα χαμηλοκάβαλα βρε παλικάρι μου; Ήδη δεν πολυσυμπάθησα κανέναν από τους δύο. Δεν άρμοζαν με την ηλικία τους και με νευρίαζε το όλο στυλάκι τους. Μικρομέγαλα. Ξεκινάει κουβέντα το αγόρι.
-Ωραίο είναι το κινητό σου, απευθύνεται στο κορίτσι.
-Ναι, είναι πολύ καλό, απαντάει η - αν δε βάψω τιρκουάζ το νύχι δε μπορώ να λύσω άσκηση άλγεβρας.
-Και γω θέλω με την επιδότηση να πάρω ένα καλό κινητό επιτέλους. Αλλά δε με ιντριγκάρουν και πολύ τα iPhone.

Σ' αυτό το σημείο το αγόρι ανήκει πλέον στην κατηγορία των αχώνευτων. Πόση ίντριγκα μπορεί να χωρέσει σε ένα τηλέφωνο, πόσο μάλλον όταν είσαι 16 χρονών;

-Να, πάρε σα το δικό μου.
-Το δικό σου είναι smartphone;
-Ναι, αλλά δεν είναι iPhone. Έχει λογισμικό android, απαντάει το τεχνολογικά προχωρημένο κορίτσι, που τις ώρες που δεν βάφει τιρκουάζ τα νύχια για να πάει στο σχολείο σίγουρα φτιάχνει applications για το android market.
-Και, έχει να κατεβάζεις πράγματα;
-Ναι, είσαι σαν iPhone. Κατεβάζεις ό,τι θέλεις.
-Το πιο σημαντικό δε μου είπες. Angry birds έχει;

Στο σημείο αυτό, το αγόρι ανήκει στην κατηγορία των πρώην αχώνευτων. Πλέον θα μπορούσε να γίνει ο καλύτερός μου φίλος, μόνο και μόνο γιατί θεωρεί ότι για να είναι ένα τηλέφωνο καλό θα πρέπει να έχει Angry birds.

Διαλέγω ποτιστήρι

Ο γύρος του κόσμου με μία ξύστρα

2011-09-22T17:24:00.001+03:00

Την ιστορία αυτή μου τι διηγήθηκε η φίλη μου η Θοδώρα πολύ πρόσφατα, αλλά είναι από τις αγαπημένες μου και μου θυμίζει πολλά. Η Θοδώρα είχε ένα απωθημένο όταν ήταν μικρή. Πήγαινε στα δωμάτια άλλων παιδιών και έβλεπε να έχουν στο γραφείο ή τη βιβλιοθήκη τους μία υδρόγειο σφαίρα. Από αυτές που γυρίζουν και μπορείς να την στριφογυρνάς με κλειστά μάτια και μόλις σταματήσει να ακουμπάς το δάχτυλο σε ένα τυχαίο σημείο και να λες: “να, εδώ θέλω να πάω!” Πολλά παιδιά είχαν τέτοιες υδρόγειες σφαίρες στα δωμάτιά τους, αλλά δεν γνωρίζω κάποιο που να την χρησιμοποίησε στην πραγματικότητα για να εμπεδώσει το μάθημα της γεωγραφίας ή να κάνει κάποια εργασία. Σε όλους χρησίμευε μόνο σα διακοσμητικό, λες και το δωμάτιο ήταν ταξιδιωτικό γραφείο.

Η Θοδώρα παρ' όλ' αυτά αποφάσισε πως θέλει μία σφαίρα ολόδικιά της περισσότερο από κάποιο άλλο παιχνίδι. Αν σκεφτεί κανείς καλά, θα θυμηθεί ότι τα παιδιά της δεκαετίας του '80 ήταν λίγο πιο μαζεμένα και δε ζητούσαν όλη την ώρα παιχνίδια και τζι άι τζο και μπάρμπι μαριπόζα. Δεν υπήρχαν τόσες διαφημίσεις να σου πιπιλίζουν το μυαλό και δεν υπήρχαν τόσες μπάρμπι. Τα περισσότερα παιδιά ήταν μαθημένα να μην έχουν παράλογες απαιτήσεις και να μη ζητάν κάθε μήνα καινούριο παιχνίδι ή καινούρια σχολική τσάντα. Όλα τα κορίτσια είχαν από μία μπάρμπι: ελάχιστες ήταν όμως αυτές που είχαν το τροχόσπιτο ή το μπάνιο της μπάρμπι.

Σε ένα τέτοιο κλίμα αποφάσισε η Θοδώρα να ανακοινώσει στους γονείς της πως θέλει να της αγοράσουν μία υδρόγειο σφαίρα. Έκατσε το συζήτησε ο μπαμπάς και η μαμά της και αποφάσισε ο μπαμπάς της: “πήγαινε το παιδί στο βιβλιοπωλείο να πάρει μία σφαίρα”. Μπαίνει η Θοδώρα με τη μαμά της στο βιβλιοπωλείο και είχε στο πάνω πάνω ράφι ένα κάρο υδρόγειες σφαίρες τη μία δίπλα στην άλλη. Από την πιο ακριβή με την εσωτερική λάμπα για να βλέπεις καλά και μην τυχόν δεν μπορέσεις να εντοπίσεις τα νησιά Φίτζι, μέχρι άλλες πιο φτηνές. Τις χάζευε η Θοδώρα, έβλεπε και τις τιμές, και έτσι πως ήταν ντροπαλή και μαθημένη στα λίγα, ντράπηκε να ζητήσει τελικά μία κανονική μεγάλη υδρόγειο σφαίρα και κατέληξε πως μπορεί να αρκεστεί σε μία υδρόγειο σφαίρα – ξύστρα.

Παίρνουν μαμά και κόρη την ξύστρα και γυρνάν σπίτι. Βλέπει ο μπαμπάς την ξύστρα και γίνεται έξαλλος, με το δίκιο του ο άνθρωπος: “Καλά, πήρατε μία πανάκριβη ξύστρα; Για ποιο λόγο; Με τα ίδια λεφτά παίρνεις τρεις απλές ξύστρες.” Και γύρισαν πίσω η Θοδώρα με τη μαμά της την υδρόγειο σφαίρα – ξύστρα και πήραν τρεις απλές συνηθισμένες ξύστρες. Και έμεινε η Θοδώρα με το απωθημένο. Ποτέ της δεν απέκτησε μία υδρόγειο σφαίρα...

Summer in the city

2011-08-07T20:31:00.001+03:00

Αυτό το πράγμα που λένε όλοι όσοι ξεμένουν στην πόλη καλοκαιριάτικα ότι τους αρέσει, δε μπορώ να το καταλάβω.
Βρίσκουν, λέει, να παρκάρουν ακόμη και μέσα στο κέντρο, και δεν έχει κόσμο και κάνεις άνετα βόλτα και μπορείς να βρεις να κάτσεις σε όποιο μαγαζί θέλεις, και είναι πολύ ευχάριστα στη γειτονιά γιατί έχει ησυχία.
Με τι να πρωτοδιαφωνήσω δεν ξέρω.
Από την άλλη, όταν ξεμένω στην πόλη καλοκαιριάτικα όταν όλοι οι υπόλοιποι λείπουν διακοπές, είμαι ένα βήμα πριν την κατάθλιψη, κοντεύω να φρικάρω και να αποζουρλαθώ. Φεύγουν και γύρω γύρω βλέπεις τραβηγμένα παντζούρια, ανεβασμένες τέντες, άδειους δρόμους, κλειστά εστιατόρια, κατεβασμένα ρολά και άδεια λεωφορεία.
Έχω την εντύπωση ότι όλοι συννεοήθηκαν κρυφά κάποιο βράδυ του Ιούνη, να τα μαζέψουν και να πάνε σε κάποιο ωραίο μέρος χωρίς να το μάθω. Και ότι το κάνουν επίτηδες. Έτσι, για να μου τη σπάσουν. Μαζί τους εξαφανίστηκαν και όλοι οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί και πήραν μαζί τους και τα ωραία τραγούδια. Ο αυτόματος πιλότος παίζει ένα κάρο χαζομάρες. Ας ξεσκονίσω τα cd μου.
Κατεβαίνω στο κέντρο, και βλέπω ότι δεν κυκλοφορεί ψυχή. Νιώθω ότι όλοι χάθηκαν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν και έμεινα μόνη μου, και σε λίγο θα αρχίσουν να χορταριάζουν οι αρμοί ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων. Περιμένω να συναντήσω τουλάχιστον τον Γουιλ Σμιθ, όπως σε εκείνη την ταινία που άδειασε ο πλανήτης εξαιτίας ενός ιού. Το βράδυ, νομίζεις, ότι θα ξαναζωντανέψουν όλοι και θα γεμίσει ο τόπος ζόμπι, μπρρρρρ.
Και έρχομαι να ξαναρωτήσω: τι ακριβώς σας αρέσει στις άδειες πόλεις; Αν είναι το πάρκινγκ και η ησυχία, τότε καλό θα κάνετε να πάτε να ζήσετε σε κανένα χωριό που τα έχει αυτά τα κομφόρ όλο το χρόνο.
Ουφ, τα 'πα, γιατί με έπνιγε τόσο καιρό αυτό το θέμα.

(δεν)

2011-08-01T18:11:00.000+03:00

Ένα πράγμα που με εκνευρίζει στο ιντερνέτ είναι τα γκρίκλις. Δηλαδή, γιατί να ειναι πιο εύκολο να γράφεις ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες; Είναι πιο εύκολο να γράψεις τη λέξη "κολυμβηθρόξυλο" στα ελληνικά ή στα γκρίκλις; Κάποτε ήταν αναγκαία, επειδή το ιντερνέτ αρνιόταν να καταλάβει ελληνικά. Σήμερα, όμως, μας είναι παντελώς άχρηστα.

Ας αφήσουμε στην άκρη τη γκρίνια για τα γκρίκλις και ας πιάσουμε να γκρινιάξουμε για κάτι άλλο. Για ένα νέο φαινόμενο που παρατήρησα και άργησα πολύ να το καταλάβω. Εδώ που τα λεμε, δε το κατάλαβα και πολύ καλά. Αλλά υπάρχει και με βασανίζει, και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.

Γράφουν πολλοί, και ιδίως στο twitter, μία πρόταση και μετά σε μία παρενθεσούλα δίπλα στην πρόταση, γράφουν τη λέξη not. Να, έτσι (not).
Και μου εξήγησαν ότι αυτό σημαίνει ότι δεν ισχύει η προηγούμενη πρόταση.

Και γιατί δε βάζουν την προηγούμενη πρόταση στον αρνητικό τύπο;
Παράδειγμα:

"Η μερέντα είναι πιο νόστιμη από τη νουτέλα (not)"

Αν θες να πεις ότι η παραπάνω πρόταση δεν ισχύει, πάρε βρε άνθρωπε και καν' την έτσι:

"Η μερέντα δεν είναι πιο νόστιμη από τη νουτέλα"

"Η μερέντα ωχριά μπροστά στη νουτέλα"

"Θάνατος στη μερέντα, ζήτω η νουτέλα".

Τι πας και μου βάζεις (not) από δίπλα;

Αστονκόρακα, not και not.

Ο κλόουν και η νύφη

2011-07-28T16:43:00.000+03:00

Περνώντας έξω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου πάνω στο βουνό μία νύχτα, καταλήξαμε τρία άτομα στο συμπέρασμα ότι είναι πολύ τρομακτική. Είναι χτισμένη πάνω σε ένα πλάτωμα, σε μεγάλο ύψος πάνω από το δρόμο και το βράδυ φωτίζεται με κάτι περίεργα φώτα από κάτω προς τα πάνω. Ο αυλόγυρος είναι ντυμένος με άσπρα μάρμαρα και γεμάτος με ψηλά δέντρα. Δε θέλει και πολύ για να τα κάνεις πάνω σου.

Εγώ δε θα πήγαινα ποτέ εκεί βράδυ μόνη μου. Έχω πάει, βέβαια, άπειρες φορές με πολύ ακόμη κόσμο μαζί, βράδυ. Και όχι απλά πήγα, κοιμήθηκα κιόλας στο προαύλιο. Ανεβαίναμε το βουνό όλη η κατασκήνωση και θρονιαζόμασταν εκεί και περνούσαμε τη μέρα μας. Όταν νύχτωνε βγάζαμε τα σλιπινγκ μπαγκζ και την πέφταμε για ύπνο κατάχαμα πάνω στα μάρμαρα. Μια φορά μέσα στη νύχτα ένα βλαμμένο πετάχτηκε και άρχισε να φωνάζει "κάποιος είναι στο καμπαναριό!" Και έπαθε όλη η κατασκήνωση σοκ και άρχισαν όλοι να ψάχνουν πού είναι ο κάποιος και μετά από ώρες κατάφεραν επιτέλους και κοιμήθηκαν.

Ξεκινώντας, λοιπόν, συζήτηση για την τρομάρα που σου προκαλεί η δόλια η εκκλησία το βράδυ, φτάσαμε να θυμόμαστε κάτι τρομακτικούς αστικούς μύθους. Από αυτούς που τους λέει ο ένας στον άλλο. και φτάνουν να κάνουν το γύρω όλης της πόλης από στόμα σε στόμα. Και διαδίδονται σε χρόνο ντετε, ακόμη και τότε που δεν υπήρχε φέισμπουκ. Και φυσικά δε πρόκειται για αστικούς μύθους που τους λες και τους ξεχνάς. Τους θυμάσαι για πάντα, γιατί ήταν από αυτούς που έλεγαν τα παιδιά γύρω σου, επίτηδες για να τρομάξεις. Τότε, είναι η αλήθεια, δεν τρομάζαμε με κάτι τέτοια.

Στις κατασκηνωτικές εκδρομές μαζευόμασταν όλοι με τα σλίπινγκ μπαγκζ γύρω από την λάμπα πετρελαίου και αφού είχαμε βαρεθεί όλα τα παιχνίδια και τα τραγούδια πάντα βρισκόταν κάποιος: "θέλετε να πούμε τρομακτικές ιστορίες;" Εννοείται πως πάντα ήθελαν όλοι!

Αγαπημένη τρομακτική ιστορία ήταν αυτή με τη ματωμένη νύφη. "Μεγάλη επιτυχία είχε. Ήταν μία νύφη που γυρνούσε μετά το γάμο της με το νυφικό αυτοκίνητο και τράκαραν. Και χτύπησε ο γαμπρός και έτρεχε αυτή με το ματωμένο νυφικό να καλέσει βοήθεια στο δρόμο. Αλλά όλοι την έβλεπαν και τρόμαζαν και δε σταματούσε κανείς. Και έτσι αυτή έριξε κατάρα σε όλους. Και από τότε εμφανίζεται κάθε νύχτα πάνω από τις σκηνές πίσω από τα γήπεδα και τρομάζει τα παιδιά." Και καλά.

Και αφού θυμηθήκαμε και αυτή την ιστορία η εκκλησία μας φάνηκε ακόμη πιο τρομακτική. Και φτάσαμε σπίτι και φοβόμασταν και οι τρεις να κατέβουμε στο υπόγειο, γιατί λεγαμε ότι στο υπόγειο είναι η ματωμένη νύφη. Και βάλαμε κι άλλα τρομακτικά όντα στην κουβέντα, όπως ο κλόουν των ΜακΝτόναλτς. Για σκέψου: δεν είναι τρομακτική φυσιογνωμία ο συγκεκριμένος κλόουν; Και πήγε κι αυτός παρέα με τη ματωμένη νύφη στο υπόγειο.

"Πάνε λίγο στο υπόγειο, έχει τρία δισεκατομμύρια ευρώ, δικά σου είναι"
"Ναι, καλά, ας έχει ό,τι θέλει. Εγώ στο υπόγειο νυχτιάτικα δεν πάω."

Ξαπλώστρα: ύπουλη και επικίνδυνη

2011-07-17T17:51:00.003+03:00

Βρίσκεις ξαπλώστρα άνετη και σε παχιά σκιά ή στη ντάλα από κάτω. Είσαι έτοιμος να θρονιαστείς. Ακουμπάς τα τσουμπλέκια σου δίπλα στην ξαπλώστρα, πασαλείφεσαι με αντηλιακό και ρυθμίζεις την κλίση της πλάτης της ξαπλώστρας. Ας μην είναι και τελείως κάτω και σε πάρει ο ύπνος και χάσεις κανα βραζιλιάνικο μπικίνι που θα περάσει, ας μην είναι και ορθή γωνία και φύγεις από την παραλία με λουμπάγκο. Εκεί, κάπου στο ενδιάμεσο, είναι ό,τι πρέπει για να αράξεις .
Μαγκώνεις το σιδερικό της ξαπλώστρας στη σωστή "σκάλα" και απλώνεις την αφράτη και φρεσκοπλυμένη πετσέτα σου. Είσαι χαλαρός. Κάθεσαι, παίρνεις την τζιτζιμπύρα στο χέρι και απλώνεις το κορμί σου ακουμπώντας στην πλάτη της ξαπλώστρας. Και έτσι χαλαρός όπως είσαι, ζνταγκ, πέφτεις με φόρα προς τα πίσω! Προσγείωνεται το κεφάλι σου με δύναμη πάνω στην ξαπλώστρα και η τσιτσιμπίρα έχει πιτσιλίσει όλο το μπιτσόμπαρο και έχει φτάσει μέχρι το enter στο λάπτοπ του ντι τζέι. Τι συνέβη; Έχει ξεμαγκωθεί το σίδερο της πλάτης από την επιλεγμένη σκάλα, γιατί, ε, ξέρω γω γιατί; Δε το βαλες σωστά; Είναι ελαττωματικό; Κάτι περίεργο συνέβη. Πάντως, εσύ έχεις περάσει μεγάλο σοκ.

Τα φαινόμενα με τις ξαπλώστρες δε σταματούν εδώ. Θες να είσαι καθιστός για να χωρέσουν κι άλλοι από το παρεάκι που ήρθαν στα ξεκούδουνα. Και κάθεστε κατα μήκος της ξαπλώστρας ο ένας δίπλα στον άλλο, εσύ και άλλοι τρεις ηλιοκαμένοι φίλοι σου. Και εσύ είσαι στην ακρίτσα της ξαπλώστρας. Και ξαφνικά αποφασίζουν και οι τρεις φίλοι σου μαζί να σηκωθούν και να κάνουν μία βουτιά. Και μένεις μόνος σου εσύ στην ακρίτσα, και αφού έχει σηκωθεί όλο το αντίβαρο, η ξαπλώστρα μετατρέπεται σε τραμπάλα, και σου έρχεται ολόκληρη καπέλο και εσύ προσγειώνεσαι με δύναμη στην άμμο.

Με όλα όσα ξαναδιαβάζω για να διορθώσω τυχόν λάθη, νιώθω τρόμο και φόβο για την παραλία και την ξαπλώστρα και απορώ πώς έχω επιβιώσει και παρέμεινα αρτιμελής μετά από τόσα μπιτσόμπαρα. Ο μεγαλοδύναμος να μας φυλάει.

Η ιστορία του ίντερνετ

2011-07-13T10:41:00.001+03:00

Κάπου μέσα στο 1998.
-Τι έχεις λέει; Email? Κάτσε να το σημειώσω σε ένα χαρτί. Πώς; Για-χου, με πόσα ο; Εγώ δεν έχω βγάλει ακόμη email. Ξέρεις πώς γίνεται; Πρέπει να έχεις ίντερνετ στο σπίτι σου; Α, δε χρειάζεται. Θα βρω κάπου να έχουν ίντερνετ και θα το προσπαθήσω.

Κάπου μέσα στο 1999.
-Έχω email! Έχεις και συ να σου στείλω ένα "γεια"; Πλάκα δεν έχει; Το ελέγχω μια φορά τη βδομάδα.
-Έχεις ίντερνετ;
-Ναι, αλλά μπαίνω για λίγο μόνο αργά τη νύχτα, για να μην πιάνω το τηλέφωνο. Είναι και πολύ ακριβό.
-Πώς μπαίνεις στο ίντερνετ; Είναι εύκολο;
-Ανοίγεις τον υπολογιστή και πατάς να καλέσει έναν αριθμό. Μετά ακούς κάτι περίεργους ήχους σα να περνάς τον Ατλαντικό και κατεβαίνουν εξωγήινοι και μπορεί να μπεις. Μπορεί να μη τα καταφέρεις κιόλας...
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου.

Κάπου μέσα στο 2000.
-Να μπεις το βράδυ να μιλήσουμε στο messenger.
-Τι είναι αυτό;
-Να, ανοίγεις μία άσπρη σελίδα και ό,τι γράφεις το βλέπει ο άλλος.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου και αν είναι κανένας online στο yahoo messenger.

Κάπου μέσα στο 2001.
-Τι messenger έχεις εσύ; Εγώ έχω msn.
-Α, εγώ έχω yahoo, δε γίνεται.
-Καλά, θα κατεβάσω και το msn, δεν πειράζει.
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου και αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger.

Κάπου μέσα στο 2002.
-Μας έβαλαν μία εργασία στη σχολή. Θα ψάξουμε στο ιντερνετ.
-Δηλαδή, πώς θα ψάξουμε; Θα ανοίγουμε όλες τις σελίδες μία μία;
-Όχι βρε ντουρντούβι. Θα ψάξουμε στο google! Βάζεις μία λέξη και σου βγάζει αποτελέσματα!
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger και να γουγλίσω και μερικές λέξεις-κλειδιά.

Κάπου μέσα στο 2003.
-Πήρα ντι ες ελ.
-Τι είναι αυτό; Θα ζήσεις; Να πάμε για απεξάρτηση!
-Είναι η νεά σύνδεση στο ίντερνετ. Αντί για dial up, έχεις dsl. Και είσαι online όλη μέρα, δεν πληρώνεις παραπάνω και δεν είναι η γραμμή σου κατειλλημένη.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω και μερικές λέξεις-κλειδιά και να αφήσω ανοιχτό το ίντερνετ, δε γράφει άλλωστε.

Κάπου μέσα στο 2004.
-Πώς πέρασες στις διακοπές;
-Α, τέλεια, σούπερ ντούπερ!
-Να δούμε φωτογραφίες!
-Ναι, ναι, τις έχω ανεβάσει στο flickr.
-Τι είναι αυτό;
-Ένα σάιτ που ανεβάζεις τις φωτογραφίες σου και τις βλέπει όποιος θέλει.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά και να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr.

Κάπου μέσα στο 2005.
-Είδες το καινούριο βίντεο κλιπ του Αντύπα;
-Όχι, δε βλέπω τηλεόραση.
-Όχι ρε στην τηλεόραση.
-Αλλά πού;
-Στο YouTube.
-Τι είναι αυτό;
-Ένα σάιτ όπου όποιος θέλει ανεβάζει ό,τι βιντεάκι θέλει!
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr και να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube.

Κάπου μέσα στο 2006.
-Τι πιστεύεις για τη ρύπανση του περιβάλλοντος;
-Δε θα σου πω. Να μπεις στο blog μου να δεις.
-Τι είναι αυτό;
-Είναι ένα σάιτ που μπορείς να γράφεις τη γνώμη σου και ό,τι θες για ό,τι θες και το βλέπουν όλοι.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube και να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου.

Κάπου μέσα στο 2007.
-Θα φύγω στο εξωτερικό για διδακτορικό.
-Α, και δε θα μιλάμε στο τηλέφωνο;
-Όχι ρε συ, θα μιλάμε στο skype.
-Tι είναι αυτό;
-Είναι μία εφαρμογή με την οποία μπορείς να μιλάς και να βλέπεις όποιον θες σε όλο τον πλανήτη.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube, να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου και να μιλήσω στο skype με την ξαδέρφη μου στο Brisbane.

Κάπου μέσα στο 2008.
-Θυμάσαι την Καιτούλα από την Τρίτη Δημοτικού που φορούσε κάτι γυαλαμπούκες και κατουριόταν την ώρα της γυμναστικής;-
-Ναι, που ερχόταν σε κάθε διάλειμμα η μαμά της για να μην κλαίει.
-Ε, αυτή, έχει γίνει μία κουκλάρα και δουλεύει ως μοντέλο του Yves Saint Laurent, ζει μόνιμα στο Μόντε Κάρλο και κάπου κάπου πετάγεται στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι. Παντρεύτηκε έναν ζάμπλουτο κούκλο και έχουν και 3 παιδιά. Αλλά το σώμα της δεν έχει αλλάξει καθόλου.
-Και συ πού τα ξέρεις όλα αυτά;
-Το είδα στο facebook. Γίναμε και φίλες.
-Μα τότε δε χωνευόσασταν; Και τι είναι αυτό το facebook;
-Είναι ένα σάιτ που γράφεσαι και κάνεις φίλους και ανεβάζεις φωτογραφίες από τον παραμυθενιο γάμο σου και όλοι σου εύχονται και ξεκατινιάζεσαι και μαθαίνεις πότε έβηξε ο καθένας.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube, να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου, να μιλήσω στο skype με την ξαδέρφη μου στο Brisbane και να μπω στο facebook να κάνω ένα γκρουπάκι για τη διάσωση της καρέτα καρέτα και να θρηνήσω κάτι νεκρούς.

Κάπου μέσα στο 2009
-Θέλω να αγοράσω ένα λάπτοπ, αλλά όχι πολύ ακριβό. Το βρήκα φτηνό στο ebay.
-Τι είναι αυτό;
-Είναι ένα σάιτ με δημοπρασίες που αγοράζεις ό,τι θες τζάμπα!
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube, να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου, να μιλήσω στο skype με την ξαδέρφη μου στο Brisbane, να μπω στο facebook να κάνω ένα γκρουπάκι για τη διάσωση της καρέτα καρέτα και να θρηνήσω κάτι νεκρούς και να ψωνίσω από το ebay.

Κάπου μέσα στο 2010
-Ακούς το καναρίνι;
-Δεν είναι το καναρίνι. Το twitter είναι. Θα τιτίβισε κάποιος.
-Τι είναι το twitter;
-Είναι ένα σάιτ όπου ο καθένας αφήνει ένα μηνυματάκι και το βλέπουν όλοι.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube, να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου, να μιλήσω στο skype με την ξαδέρφη μου στο Brisbane, να μπω στο facebook να κάνω ένα γκρουπάκι για τη διάσωση της καρέτα καρέτα και να θρηνήσω κάτι νεκρούς, να ψωνίσω από το ebay και να τιτιβίσω στο twitter.

Κάπου μέσα στο 2011
-Σου έστειλα πρόσκληση στο google plus.
-Τι πρόσκληση; Για πάρτυ;
-Όχι, είναι ένα σάιτ σα το facebook, αλλά της google. O Ζούγκερμπουργκ έχει νευριάσει πολύ.
-Ουάου! Διαστημικό!
-Σ' αφήνω, πάω να δω τα email μου, αν είναι κανένας online στο yahoo και στο msn messenger, να γουγλίσω μερικές λέξεις-κλειδιά, να ανεβάσω φωτογραφίες στο flickr, να ψάξω για το καινούριο τραγούδι της Αννέτας Μαρμαρινού στο YouTube, να ανεβάσω ένα ποστ στο blog μου, να μιλήσω στο skype με την ξαδέρφη μου στο Brisbane, να μπω στο facebook να κάνω ένα γκρουπάκι για τη διάσωση της καρέτα καρέτα και να θρηνήσω κάτι νεκρούς, να ψωνίσω από το ebay, να τιτιβίσω στο twitter και να κυκλώσω κόσμο στο google plus.

Ζουν ανάμεσά μας...

2011-06-24T14:37:00.000+03:00

Υπάρχουν κάποιοι ιδιαίτεροι άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Είναι κάτι ανθρώποι που τα βρήκαν όλα πιο βολικά στη ζωή τους και δε χρειάστηκε να ανησυχήσουν για τις διακοπές ρεύματος. Οι απεργίες της ΔΕΗ πέρασαν από δίπλα τους και τους άφησαν ανέπαφους. Ποιοι είναι αυτοί;

Είναι αυτοί που μένουν στο πρώτο όροφο ή στο ισόγειο. Δε χρειάστηκε ποτέ να πάρουν ασανσέρ (ούτε καν το πληρώνουν στα κοινόχρηστα),άρα γιατί να το κάνουν τώρα; Δεν κινδυνεύουν από εγκλωβισμούς και δε θα χρειαστεί να καλέσουν ποτέ το 199. Το πολύ πολύ για να τους κατεβάσουν το γατουλίνι που φοβάται να κατέβει από το δέντρο.

Είναι αυτοί που δε χρησιμοποιούν φούρνους μικροκυμάτων και ζεσταίνουν το φαγητό τους στο παραδοσιακό πετρογκαζάκι. Αντίθετα, αυτοί που πιστεύουν ότι το γκαζάκι είναι κάτι σα τους δράκους από τα παραμύθια που πετάν φλόγες δεξιά κι αριστερά και αρνούνται να το ακουμπήσουν, μένουν νηστικοί ή τρώνε μπριζόλα μπούζι.

Είναι αυτοί που δε μένει στη γειτονιά τους γείτονας που θέλει να προφυλαχτεί από τους κλέφτες. Αυτοί, λοιπόν, γλιτώνουν εκείνο το μονότονο βζούινγκ βζούινγκ που κάνει ο συναγερμός του γείτονα μόλις κοπεί το ρεύμα. Άρα γλιτώνουν τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο.

Είναι αυτοί που μένουν δίπλα σε νοσοκομείο. Δεν πρόκειται να τους κοπεί το ρεύμα στον αιώνα τον άπαντα. Μπορεί να μη βρίσκουν πάρκινγκ κάθε φορά που το νοσοκομείο έχει εφημερία, αλλάαααα, όλα κι όλα. Με το ρευματάκι τους, με τα μικροκύματά τους, με τα σέα και τα μέα τους.

Είναι αυτοί που δεν έχουν ηλεκτρικές συσκευές που έχουν πάνω τους ένδειξη ώρας με εκείνα τα πράσινα γράμματα, με γραμματοσειρά “έβαλα τα ξυλάκια από το νηπιαγωγείο το ένα δίπλα στο άλλο και έφτιαξα το 8”. Αυτοί οι περίεργοι τύποι, δε χρειάζεται να ξαναρυθμίζουν την ώρα μετά από κάθε διακοπή και να χάνουν ατέλειωτες ώρες.

Είναι αυτοί που έχουν κανονικό σταθερό τηλέφωνο, με καλώδιο. Όχι ασύρματο. Μπορούν να πάρουν τηλέφωνο όποιον θέλουν και μπορούν να δεχτούν και κλήσεις. Όλοι οι υπόλοιποι μένουν στην απ' έξω, χάνουν κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο.

Είναι αυτοί που έχουν καβάντζα πάντα ένα ραδιοφωνάκι με μπαταρίες μαζί με σφυρίχτρα και φακό, για περίπτωση σεισμού. Αυτοί μπορούν, αν κοπεί το ρεύμα βράδυ, να σκαρώσουν ένα πρόχειρο παρτάκι με ότι είδος μουσικής θέλουν, μέχρι να τελειώσει η μπαταρία. Αν βάλουν μουσική σάμπα, θα χρησιμοποιήσουν και τη σφυρίχτρα για να κάνουν αυτό το φρρρ φρρρ που ακούγεται πάντα σε κάθε μπιτσόμπαρο ή καρναβάλι. Με τον φακό θα φέγγουν προς την τουαλέτα, γιατί τα πολλά ξύδια προκαλούν ενούρηση.

Απογραφή 2011: απολογισμός

2011-05-31T09:52:00.001+03:00

Δε ξέρω πόσος είναι τελικά ο πληθυσμός της χώρας, ούτε πόσοι κοιμήθηκαν στα σπίτια τους 3 Μαΐου ή πόσα δωμάτια και σαλοκουζίνες υπάρχουν. Μέτρησα όμως:

-37 σοκολατάκια διαφόρων ειδών κερασμένα από τους απανταχού κατοίκους, και καταβρόχθισμά τους ατάκα κι επιτόπου

-54 ποτήρια νερό, το τραβούσαν το νεράκι τα σοκολατάκια

-3 μολύβια χρησιμοποιημένα μέχρι το τελευταίο τους ξύσιμο

-1/2 σβήστρα χρησιμοποιημένη, άσπρη που έφτιαχνε ροζ σβησίματα λόγω του ροζ χαρτιού

-γυμνασμένοι γλουτοί από το ανέβα κατέβα στις σκάλες (άρα κάηκαν τα 37 σοκολατάκια)

-137 απορίες του κόσμου, αν πρέπει να γίνει εκείνη τη στιγμή δωρητής οργάνων (κιθάρας, κλειδοκύμβαλου κτλ)

-4012 (σαρανταδώδεκα) ατάκες που έλεγαν: "Α, μόνο αυτά ρωτάτε; Στην τηλεόραση μας έλεγαν ότι θα μας μετρήσετε και πόσες ηλεκτρικές συσκευές έχουμε και αν ο υπολογιστής μας είναι διπύρηνος)

-170 διαφορετικοί καναπέδες και

-170 διαφορετικά τραπεζομάντηλα

-25 καινούρια κονέ με τις καλές κυριούλες της γειτονιάς και χαιρετούρα πλέον στο σουπερμάρκετ και στη λαϊκή

-15% τρώνε το μεσημέρι τηγανιτά, κάτι πρέπει να γίνει, δε θα την παλέψει η γειτονιά με τόση χοληστερίνη

-5 συναντήσεις με παλιούς γνωστούς, συμμαθητές απο το δημοτικό, το νηπιαγωγείο και το στρατό

-1234 εξυπνάδες χειρίστης ποιότητας ξεστομισμένες από το παπί και γιαγιάδες που απαντούσαν "α, στον κόρακα, να χαθείς, χιχιχιχιχι".

As long as...

2011-05-15T02:08:00.000+03:00

...there is you.

Ο χώρος, ο χρόνος και το κακό συναπάντημα.

2011-05-06T22:56:00.000+03:00

-Ένα από τα πράγματα τα οποία τρέμω και μόνο στο άκουσμά τους είναι ο χωροχρόνος.

-Ο χώρος και ο χρόνος ξεχωριστά δε σ' ενοχλούν;

-Ο χωροχρόνος όλος μαζί. Και γενικά όλες οι συζητήσεις περί χωροχρόνου. Για να καταλάβεις, τώρα που σου μιλάω μου έχει σηκωθεί η τρίχα κάγκελο από την τρομάρα μου.

-Δηλαδή, αν έχεις λόξυγγα και σου πω "χωροχρόνος" για να τρομάξεις, θα σταματήσει;

-Ναι! Πάντα λειτουργεί. Το χειρότερό μου είναι αυτό το παράδειγμα που λέει ότι αν φύγεις από δω και πας για δυο χρόνια ταξίδι στο διάστημα, όταν γυρίσεις θα τους βρεις όλους γερασμένους.

-Ναι, έτσι είναι.

-Μα πώς γίνεται αυτό; Αφού θα έχω λείψει μόνο δύο χρόνια!

-Ναι, για σένα θα είναι δύο χρόνια, για όσους μείνουν στη γη θα είναι σαράντα και βάλε. -Αποκλείεται! Θα έχω πάρει μαζί μου ένα ρολόι που θα μετράω την ώρα. Ένα γήινο ρολόι. Να αυτό το φουξ που φοράω τώρα. Με τα ίδια ρολόγια θα μετράν και όσοι μείνουν στη γη.

-Όχι, εσύ δε θα ταξιδεύεις μόνο μέσα στο χώρο, αλλά και στο χρόνο.

-Μα πώς γίνεται να ταξιδεύεις στο χρόνο; Έχει μέρος ο χρόνος να περπατήσεις; Μπορεί καποιος να ταξιδέψει μέσα στο χρόνο;

-Μα φυσικά. Ο Doctor Who ταξιδεύει στο χρόνο.

-Ποιος είναι αυτός ο γιατρός Ποιος;

-Είναι ένας time lord.

-Α, αυτός που παλεύει μονίμως με κάτι τερατουργήματα σα γιγάντια καλαμάρια;

-Δεν είναι πάντα καλαμάρια.

-Ναι, τελοσπάντων. Και επειδή ταξιδεύει αυτός, υπάρχει χωροχρόνος;

-Ναι, φυσικά.

-Να μου τον φέρεις να τον δω.

-Πήγε τουαλέτα.

-Τώρα που είπες τουαλέτα, ένα άλλο πράγμα που φοβάμαι είναι οι ανοιχτές τουαλέτες.

-Δεν υπάρχουν ανοιχτές τουαλέτες.

-Στον ύπνο μου υπάρχουν.

-Στον ύπνο σου υπάρχει και χωροχρόνος.

-Μην αλλάζεις θέμα. Στον ύπνο μου βλέπω ότι ψάχνω απεγνωσμένα τουαλέτα και όταν βρίσκω, ή δεν έχει πόρτα, ή δεν κλείνει καλά η πόρτα ή είναι σε κοινή θέα.

-Ε και, τι σε νοιάζει; Στον ύπνο σου είσαι.

-Γιατί εσύ ξέρεις ότι όταν βλέπεις όνειρο βλέπεις όνειρο;

-Ναι, φυσικά. Προχτές πήγα στο ΙΚΑ και βρήκα εκεί το γιατρό, δεν είχε κανέναν να περιμένει χωρίς ραντεβού και δεν είχε ούτε καν απεργία. Το κατάλαβα ότι όλα αυτά δε μπορούν να συμβαίνουν στ' αλήθεια. Σίγουρα κοιμόμουν!

-Σωστό, αυτό μόνο στο όνειρό σου θα μπορούσε να συμβεί.

-Και τελικά τι κάνεις με τις τουαλέτες;

-Πάω πολύ επιφυλακτικά και κοιτάζω να μη με βλέπει κανένας.

-Σε βλέπει;

-Δε ξέρω. Στον ύπνο μου είμαι.

-Να προσέχεις να μη σε βλέπει ο χωροχρόνος. Οι ανοιχτές τουαλέτες σταματούν το λόξυγγα σα το χωροχρόνο;

-Μπα, όχι.

-Θες μια τσίχλα;

-Όχι, δε μ' αρέσουν.

-Δε σ'αρέσουν; Αποκλείεται...

(του μπι κοντινιουντ)

Δε μ' αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου...

2011-03-31T14:08:00.000+03:00

Τα δύο καρτούνς έφτασαν στην θεατρική ομάδα με 10 λεπτά καθυστέρηση, λόγω κακής ενημέρωσης. Η υπόλοιπη ομάδα ήταν καθισμένη σε κύκλο, όπως στο νηπιαγωγείο, έπαιζαν ένα παιχνιδάκι και έκανε νοήματα στα δύο σούργελα: "Ελάτε, ελάτε!"
-Όχι! Να περιμένουν να τελειώσουμε.

Γκασπ, κοίταξαν με γουρλωμένα μάτια τα δύο καρτούνς.
Μετά από πέντε λεπτά, και αφού τέλειωσε το παιχνιδάκι ανέβηκαν, με την άδεια της κυρα δασκάλας, και τα δύο καρτούνς και έκατσαν στον κύκλο, όπως στo νηπιαγωγείο.

-Φτύσε την τσίχλα, είπε η δασκάλα στο καρτούν Α. Οι τσίχλες απαγορεύονται.
Γκασπ και πάλι.

-Θα παίξουμε ένα παιχνίδι στο οποίο ο καθένας θα λέει ένα επίθετο που θα χαρακτηρίζει τους άλλους και μετά θα τα συζητήσουμε. Απαγορεύονται τα σχόλια, τα γέλια, οι μορφασμοί και να μιλάτε μεταξύ σας.

Ευτυχώς επιτρεπόταν να αναπνέουν και έτσι τα δύο καρτούνς και η υπόλοιπη ομάδα επέζησαν.

-Μετά το τέλος και του παιχνιδιού αυτού, θα ανεβαίνει ένας ένας στη σκηνή και θα μας κάνει μία σύντομη περιγραφή του εαυτού του για να γνωριστούμε. Ας ξεκινήσει η Μαρία.

-Ε, χμ, ε, χμ, [αμηχανία][αμηχανία][πολύ αμηχανία είχε η κοπέλα σας λέω, με το ζόρι ανέβηκε να πει δυο λογάκια για τον εαυτό της] εμένα δε μ' αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου. Ε, χμ, δε ξέρω τι να σας πω. Είμαι 34 χρονών, έχω ένα παιδί από τον πρώτο μου γάμο και τώρα ξεκίνησα μια νέα αρχή με το νέο μου σύντροφο, τον οποίο τον γνώρισα στα διόδια των Μαλγάρων που είχαμε κολλήσει στην κίνηση.
Ο πρώτος μου γάμος ήταν μια σκέτη αποτυχία, αφού η πρώην πεθερά μου δε με χώνευε ούτε με ένα τελάρο Σουρωτές. Έβαζε λόγια στον κανακάρη της ότι είμαι μια ξετσίπωτη, τελευταία, βρωμιάρα και πρόστυχη και αυτό το κουτορνίθι τα πίστευε. Ε λέγε λέγε, δεν άντεξα, πήρα το παιδί και φύγαμε. Αλλά τι να σας λέω τώρα, εμένα δε μ'αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου.
Αλλά κι αυτός ήταν τέτοιος αχαΐρευτος και τεμπελχανάς. Μέχρι να σηκώσει το ένα πόδι του, βρωμούσε το άλλο. Όλη μέρα ήταν στο προποτζίδικο και έπαιζε τζόκερ. Τη μέρα που κέρδισε τα 8 εκατομμύρια ευρώ έγινε χαμός στο σπίτι, το γιορτάζαμε 3 μέρες. Αλλά εκεί ήταν ο μεγάλος καυγάς, γιατί καταλάθος έπλυνα το παντελόνι με το δελτίο του τζόκερ και έλιωσε και πάνε τα 8 εκατομμύρια. Καλά έκανα και έφυγα. Να μείνει τώρα με τη μανούλα του την καρακάξα να κάνουν παρεούλα και να βλέπουν Τα μυστικά της Εδέμ. Να του βρει και μια καλή νύφη όπως την θέλει αυτή να τον καλοπαντρέψει να ησυχάσει.

Με το νέο μου σύντροφο δεν έχουμε παντρευτεί ακόμη, περιμένουμε να βγει το διαζύγιο. Κάνουμε όμως μια νέα αρχή. Αλλά, δεν έχω να πω τίποτε για μένα, δε μ' αρέσει να μιλάω και για τον εαυτό μου.

[να υπενθυμίσω κάπου εδώ ότι πρόκειται για ομάδα θεάτρου και όχι για ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης]

Με το παιδί τα πάει πολύ καλά ο Τάκης, ο νέος μου σύντροφος. Και ο μικρός τον βλέπει σαν πατέρα του.Αλλά τι να σας λέω τώρα, εμένα δε μ'αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου.

Αλλά υπάρχει κι άλλο ένα πρόβλημα. Ο μικρός δεν έχει δει ποτέ τη γιαγιά του, τη μάνα μου. Έχουμε μαλώσει και έχουμε να μιλήσουμε από τότε που η ζούγκλα ήταν γλάστρα. Δε ξέρω τι να κάνω. Με τη νέα πεθερά μου τα πάμε πολύ καλά. Αυτή με παρότρυνε να έρθω στη θεατρική ομάδα, γιατί ήξερε ότι από μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Αλλά τελικά έγινα λογίστρια και είμαι όλη μέρα αγκαλιά με τα ντοσιέ και τα τιμολόγια. Αλλά δε μ'αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου.

Ο μικρός μου πάει δευτέρα δημοτικού και είναι πολύ καλός μαθητής. Έιχε κάτι προβλήματα δυσλεξίας αλλά τα αντιμετωπίσαμε. Είναι πρώτος στα μαθηματικά, την ορθογραφία, το εμείς κι ο κόσμος, τη γυμναστική, το διάλειμμα και το κενό. Αλλά δε μ' αρέσει να παινεύω το γιό μου και να μιλάω για αυτόν.

Ε,χμ,ε,χμ,ε,χμ. Τι άλλο να σας πω για μένα... Είδατε; Δεν έχω να σας πω τίποτε απολύτως. Η ζωή μου είναι τελείως συνηθισμένη και όπως καταλάβατε, δε μ' αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου.

[να ξαναματαυπενθυμίσω κάπου εδώ ότι πρόκειται για ομάδα θεάτρου και όχι για ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης]

Η υπόλοιπη ώρα της θεατρικής κύλησε κάπως έτσι. Σε καμία δεν άρεζε να μιλάει για τον εαυτό της και όλες μιλούσαν περί τα 20 λεπτά η καθεμιά για τα προσωπικά τους. Μόνο το Ε9 παραμένει ακόμη μυστικό για όλες αυτές, όλα τα άλλα είχαν ειπωθεί. Φαντάσου, αν τις άρεζε να μιλάν για τον εαυτό τους ακόμη εκεί θα ήταν και μπλα μπλα....μούμπλε μούμπλε....

Τα καρτούνς Α και Β είπαν 2 πράγματα, από πού κατάγονται και τι κάνουν πάνω σ' αυτό τον πλανήτη και αυτό ήταν όλο.

Στο τέλος του μαθήματος η δασκάλα έδωσε οδηγίες:
-Απαγορεύεται να έρχεστε βαμμένες, θα φοράτε μόνο φόρμες, όχι καλά ρούχα, χοντρές κάλτσες και άνετα παπούτσια. Μην κοιτάτε που εγώ είμαι βαμμένη και φοράω φόρεμα και τακούνια - άλλο 'γω. Απαγορεύεται να μιλάτε, να σχολιάζετε, πρέπει δε να έχετε πάντα μαζί σας νερό.
-Για σένα δασκάλα δε θα μάθουμε κάτι; Μόνο το όνομά σου ξέρουμε.
-Αν θες να μάθεις, βάλε το όνομά μου στο google, είπε η ψωνάρα.

Μη ρωτήσεις φίλε αναγνώστη. Τα καρτούνς Α και Β εννοείται δεν ξαναπάτησαν. Έκατσαν σπίτια τους όπου επιτρέπεται να μιλάς, να γελάς και να μασάς τσίχλα και γουγλίζουν από το πρωί ως το βράδυ τα δικά τους ονόματα έτσι για σπάσιμο.

Θεωρίες συνωμοσίας

2011-02-23T10:30:00.003+02:00

Ο όχι και τόσο άγνωστος Χ. πιστεύει ότι υπάρχει μία παγκόσμια μυστική συνωμοσία που έχει να κάνει με τα ονόματα αντικειμένων, φυτών, ζώων και ανθρώπων. Είναι σίγουρος ότι υπήρξε μία μέρα, Πέμπτη για παράδειγμα, την οποία οι πιθανοί συνδυασμοί γραμμάτων που φτιάχνουν λέξεις τελείωσαν. Το μηχάνημα που έτιαχνε λέξεις σταμάτησε να λειτουργεί και δημιουργήθηκε τότε το εξής πρόβλημα: τι ονόματα θα δίνουμε από εδώ και πέρα στα αντικείμενα, φυτά κτλ που δεν είχαν μέχρι στιγμής όνομα;

Κάποιος τιτανοτεράστιος είχε την ιδέα να διαλέγουν ονόματα τυχαία από την ήδη υπάρχουσα λίστα λέξεων. Και να δίνουν το ίδιο όνομα σε δύο ή περισσότερα αντικείμενα, φυτά, κτλ. Έτσι και έγινε.

Το αποτέλεσμα της παγκόσμιας αυτής συνωμοσίας ήταν να φτάσουμε να έχουμε λέξεις που αντιστοιχούν σε δύο πράγματα. Ή και περισσότερα! Σας παραθέτω μερικές από τις άπειρες λέξεις που χρησιμοποιούνται για παραπάνω από ένα πράγματα.

Κυδώνι φρούτο - Κυδώνι ζώο
Μπαμπού έπιπλο - Μπαμπού φαγητό
Κάβουρας ζώο - Κάβουρας εργαλείο - Κάβουρας καπέλο
Πάπια ζώο - Πάπια νοσοκομειακή
Γόπα ζώο - Γόπα τσιγάρου
Αγγελική άνθρωπος - Αγγελική φυτό
Τηλέγραφος μηχάνημα - Τηλέγραφος φυτό
Μπαταρία μηχάνημα - Μπαταρία βρύση
Τουαλέτα ρούχο - Τουαλέτα σπιτιού - Τουαλέτα έπιπλο
Πένα μακαρόνι - Πένα γραψίματος
Τόνος μονάδα μέτρησης - Τόνος ζώο
Πόθος φυτό - Πόθος συναίσθημα
Παξιμάδι φαγητό - Παξιμάδι εξάρτημα
Κοχύλι μακαρόνι - Κοχύλι ζώο
Μπανάνα φαγητό - Μπανάνα χτένισμα
Διαβολάκι μηχάνημα - Διαβολάκι σκέτο
Μαργαρίτα φυτό - Μαργαρίτα άνθρωπος
Μάτι προσώπου - Μάτι κουζίνας
Ψαλίδα μαλλιών - Ψαλίδα ζώο
Δίπλωμα πανεπιστημίου - Δίπλωμα σεντονιού
Γλώσσα ομιλούμενη - Γλώσσα παπουτσιού - Γλώσσα όργανο
Πεταλούδα ζώο - Πεταλούδα νοσοκομειακή
Φλας φωτογραφικής - Φλας πρόγραμμα - Φλασ(άκι) αποθήκευσης
Δίσκος σερβιρίσματος - Δίσκος σκληρός - Δίσκος σερβιρίσματος - Δίσκος ιπτάμενος
...

Περιμένουμε τα δικά σας παραδείγματα. Αν κάποιος γράψει παραπάνω από 50, σημαίνει ότι είναι μέλος της συνωμοσίας και θα τον καρφώσω πάραυτα στον άγνωστο Χ.

Δύο πληροφορίες που θα αλλάξουν το τρόπο που βλέπατε ταινίες μέχρι σήμερα.

2011-02-03T13:36:00.000+02:00

Έμαθα από έγκυρη πηγή προσφάτως δύο πολύ χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν τις κινηματογραφικές ταινίες του Χόλιγουντ. Ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας, γιατί εσείς δεν είχατε αυτή την ευκαιρία. Από τότε που το έμαθα, προσπαθώ να παρατηρήσω στις ταινίες αν ισχύουν αυτά τα δύο, και φυσικά ισχύουν.

Η πρώτη είναι η εξής: όλα τα τηλέφωνα στις ταινίες ξεκινούν από 555-χχχχχχ. Γιατί; Για να μην δείχνουν τους ηθοποιούς να καλούν τυχαίους αριθμούς που μπορεί να αντιστοιχούν σε πραγματικούς τηλεφωνικούς αριθμούς. Επειδή υπάρχουν, λέει, κάτι αργοσχολίξ που πάνε μετά και καλούν τους τηλεφωνικούς αριθμούς που εμφανίστηκαν στις ταινίες και ενοχλούν τους αληθινούς συνδρομητές. Δηλαδή, αυτοί τι περίμεναν; Να δείχνει τον Μπρατ Πιτ να λέει το "τηλέφωνό" του σε μια ταινία και μετά αν πας να το καλέσεις να απαντάει ο ίδιος ο Μπρατ; Ε; Ε;

Πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας όπου χρησιμοποιείται τηλέφωνο που αρχίζει με 555 είναι οι Quackbusters με τον ανυπέρβλητο - μιλάω και φτύνω, κρατήστε ομπρέλα, φορέστε αδιάβροχο - Ντάφι Ντακ. Α, είναι πάπια κι αυτός! Στο τέλος της διαφήμισης της εταιρίας του λέει και το τηλέφωνο, το 555-KWAK.

Παράβλεψε τα ιταλικά και δες το.

Η δεύτερη πληροφορία είναι η άλλη εξής: στις ταινίες δεν υπάρχουν πι σιζ (pc's). Ναι, ναι, μη ψάχνεις. Δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο μακ (mac). Περίεργο; Κι όμως. Αν παρατηρήσεις, θα δεις ότι ούτε η Κάρι Μπράτσο γράφει σε πι σι, ούτε κανένας άλλος πρόκειται να ανοίξει ένα άλλο τυχάρπαστο, ταπεινό λάπτοπ. Μόνο μακ-μπούκ. Μη με ρωτήσεις γιατί και πώς. Γιατί έτσι. Πλερώνει η μακ και έχει την αποκλειστικότητα.

Δάφνη, πού θα πάει ο Γιάννης;

2011-01-28T10:21:00.003+02:00

Ο Γιάννης - άπιστος Θωμάς ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά ο ίδιος πήγε να με ψαρώσει. Αλλά δε μάσησα.

Θα πάει λέει στη Μάλτα σε λίγες μέρες διακοπές με τον αδερφό του. Άκου τώρα, χειμωνιάτικα στη Μάλτα. Αυτός και οι Μαλτέζοι θα είναι. Α, και ο αδερφός του. Στη Μάλτα, που οι μόνες φορές που ακούς να την αναφέρουν είναι το καλοκαίρι που κάποιος θα πάει εκεί διακοπές και η Eurovision. Κάποτε την άκουγες και στα "Παιχνίδια χωρίς σύνορα". Και, τότε, είχα πάντα την απορία πού βρίσκονται τόσοι πολλοί Μαλτέζοι και πάντα η Μάλτα είχε συμμετοχη στο παιχνίδι. Λογικά, πρέπει να είχουν πάρει μέρος όλοι οι Μαλτέζοι και οι ομογενείς τους σε άλλες χώρες.

Κάτσε να σου πω και τη συνέχεια. Βρήκε, λέει, και ξενοδοχείο αρκετών διάτοντων αστέρων με 20 ευρώ τη βραδιά. Πάνω που πήγα να μασήσω, μου λέει ότι βρήκε να νοικιάσει και αυτοκίνητο για 1 (μία) ολάκερη βδομάδα μόνο με 67 ευρώ. Τι λες ρε;

Ποιος νομίζεις ότι θα βρεθεί να χάψει όλη αυτή τη μπαρουφολογία που μου περιέγραψες; Ε; Ποιος; Απατεώνες!
Αν δε μου φέρεις μαλτέζικα γιούροζ, δεν πιστεύω ούτε εσένα, ούτε τον αδερφό σου, ούτε τη Δάφνη Μπόκοτα, ούτε τον Dennis.

Εσείς ρωτάτε, εμείς απαντάμε.

2011-01-10T13:46:00.001+02:00

Ψάχνοντας τις λέξεις-κλειδιά που γουγλίζει κανείς στο ιντερνέτ και τα αποτελέσματα τον στέλνουν κατευθείαν σ' αυτό εδώ το βλογ, βρήκε το παπί πολλές ερωτήσεις. Τώρα δε ξέρω, αυτοί που τις γούγλισαν και έφτασαν στο βλογ, έλυσαν τις απορίες τους; Βρήκαν απαντήσεις στα προβλήματά τους; Αν δε βρήκαν, είμαστε εδώ για να απαντήσουμε.

Ποιον θα παντρευτώ και πότε;

Θα πάρεις τον Τάκη το λογιστή από την Καλαμαριά. Αυτός είναι τα τελευταία 3 χρόνια μόνος του. Είχε κάνει έναν αρραβώνα, αλλά χώρισε γιατί την κοπέλα δε την ήθελε η μαμά του. Με τον Τάκη θα νοικιάσετε ένα δυάρι στα νεόκτιστα της Καλαμαριάς, στον Αγιάννη απέναντι από το καρφούρ. Πότε; Σε δύο χρόνια. Θα γνωριστούν οι γονείς σας σε 3 μήνες, σε 5 θα δώσετε λόγο (προσοχή στη μάνα του Τάκη) και σε δυο χρόνια τέλος. Θα κάνετε και γλέντι σε κέντρο διασκεδάσεως στο Δερβένι. Άλλη απορία;

Πού θα βρω παλιά playmobil;

Για παλιά δε ξέρω, αλλά για καινούρια μου είπε μια φίλη μου ότι φέτος στις γιορτές είχαν τελειώσει όλα τα πλέιμομπίλ από τα παιχνιδάδικα και έπρεπε να μπεις σε λίστα αναμονής. Και μόλις κατεύθανε η εισβολή στο νησί των πειρατών, να έτρεχες να την τσακώσεις πριν την προλάβει άλλη μαμά, νουνά, θεία, γιαγιά ή στη χειρότερη περίπτωση ο σάντα κλάους.

Η κλίση σας προωθείται πότε βγαίνει;

Τι ερώτηση κι αυτή! Βγαίνει στις 3, λίγο πριν τον Καρρά.

Έχω γυναίκα και γκόμενα.

Σ' αυτή την ερώτηση λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να σου δώσω απάντηση. Καταρχήν, δε μου θέτεις ακριβώς κάποια συγκεκριμένη ερώτηση. Και δεν μπορώ να καταλάβω τώρα εγώ: θες να κρατήσεις την γκόμενα χωρίς να το μάθει η σύζυγος; Θες να χωρίσεις τη σύζυγο και να παντρευτείς τη γκόμενα; Θες να χωρίσεις τη γκόμενα και να κάνεις μια νέα αρχή με τη σύζυγο; Καλά, αυτό το τελευταίο ψιλοχλωμό το κόβω.

Υπάρχουν και ερωτήσεις που κάνατε και βρήκατε απάντηση μόνο εδώ, στο παπίτσα.τζι αρ. Στην ερώτηση "συνταγές για κρέπες με κιμά" μόνο εδώ βρίσκεις την καλύτερη συνταγή, στην ερώτηση "τι αξίζει να δεις στη Βαρκελώνη" μόνο εμείς μπορούμε να σε στείλουμε στα καλύτερα αξιοθέατα, και τέλος στην ερώτηση "συνέπειες facebook", τέτοιες συνέπειες δε θα βρεις πουθενά αλλού.

Android application Baby Toy

2010-12-12T16:30:00.005+02:00

Όσοι από σας έχετε μωράκια σίγουρα είστε πολύ καλά εξοπλισμένοι. Έχετε κάνει επιδρομή στα παιχνιδομάγαζα και σηκώσατε όλες τις κουδουνίστρες, όλα τα μουσικά παιχνίδια που τα πατάς και κάνουν ήχους και παίζουν από απλές νότες μέχρι το Für Elise. Όλα τα αρκουδάκια που τους τραβάς το αυτί και λένε παραμύθια, όλα τα παιχνιδάκια με χρατς χρουτς και τίνγκιρλι τίνγκιρλι. Όλα τα τουβλάκια και όλες τις ξύλινες κατασκευές. Και τα έχετε στο σπίτι αραδιασμένα στο πάτωμα στο παιδικό δωμάτιο ή στο χαλί του σαλονιού. Και όσο είναι το μωράκι στο σπίτι παίζει και απασχολείται. Τι γίνεται όμως όταν τα βαρεθεί όλα αυτά; Και το σημαντικότερο, τι γίνεται όταν πρέπει να πάτε κάπου αλλού; Θα κουβαλήσετε μαζί σας όλο τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό για να παίζει το μωράκι;

Όχι βέβαια!

Θα πάρετε μαζί σας, όμως, κάτι άλλο έτσι κι αλλιώς. Το κινητό σας! Και το κινητό θα μπορέσει να διασκεδάσει το γλυκό σας σπλάχνο για όση ώρα χρειαστεί. Και όλα αυτά χάρη στην καταπληκτική εφαρμογή Baby Toy! Με ένα ταπ ταπ στο κάθε εικονίδιο ακούγεται ένας ήχος και το εικονίδιο χοροπηδάει χαρωπά! Τι χαρά!

Είναι ένα μαγικό, καταπληκτικό, ανεπανάληπτο παιδικό παιχνιδάκι με ήχους, μουσική, χρώματα, οπτικά εφέ και ό,τι άλλο ζητάει το μωράκι σας για να παίξει! Παράληλα του μαθαίνει τα ζώα της φάρμας και τα μουσικά όργανα. Το παιδί σας θα γίνει ένας κουλτουριάρης κτηνοτρόφος! Και το σημαντικότερο, είναι δωρεάν! Το κατεβάζεις από το ιντερνέτ κουτραντάν και το έχεις στο κινητό σου όποτε το χρειαστείς! Άλλη μία λύση στο πρόβλημά σας από το www.papitsa.gr! Τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα βλογ;! Μη ξεχνάς, σου έχει προσφέρει απλόχερα κι άλλη μία εφαρμογή ο όμιλος παπίτσα-κηπολόγιο.

Ω έλατο, ω έλατο, μετράω τα κλαδιά σου.

2010-12-05T23:21:00.000+02:00

Αν και είναι ολίγον τι νωρίς για Χριστουγεννιάτικες ιστορίες (εδώ που τα λέμε το παιχνιδομάγαζο μετράει αντίστροφα από το 15Αύγουστο) θα σας πω για το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Το Christmas tree. Το Tannenbaum βρε αδερφέ, γιατί μας διαβάζουν από χώρες μακρινές.

Ψάχνοντας, λοιπόν, να αγοράσει δέντρο το παπί έπεσε πάνω στα δέντρα - δείγματα που έχουν στα μαγαζιά και κοίταζε τιμές για να συγκρίνει. Έλα όμως που υπήρχε και άλλος ένας παράγοντας που έπρεπε να ληφθεί υπ' όψη και το παπί δεν το ήξερε. Το κάθε δέντρο έγραφε πάνω στο καρτελάκι του την τιμή, π.χ. 39,99 ευρώ, το ύψος, π.χ. 2,00 μ. (ύψος μια χαρά για μπάσκετ και να σου κρεμάει κουρτίνες) και τέλος με μικρά γραμματάκια το πλήθος των κλαδιών που είχε καρφωμένα πάνω του με ακρίβεια μονάδας, π.χ. 592 κλαδιά.

Κουφάθηκα.

Καλά το ύψος (για να ξες αν χωράει κάτω από το ταβάνι σου ή αν γαργαλάει τις πατούσες του από πάνω γείτονα), καλά και η τιμή (με τέτοια κρίση δεν είναι να αφήνεις να πάει χαμένο ούτε μισό σέντσι), αλλά τα κλαδιά; Μου φάνηκε ότι τα κλαδιά ήταν η άκυρη πληροφοριά της ημέρας. Άσε που δεν μπορεί να εξακριβωθεί. Ποιος τραγικός πελάτης θα κάτσει να τα μετρήσει;

Και αν θέλετε να είστε ακριβείς κύριοι κατασκευαστές των χριστουγεννιάτικων δέντρων θα πρέπει να αναφέρετε πάνω στο καρτελάκι και τι είδους έλατο είναι. Οικογένεια, γένος, είδος, όλα μαζί. Δεν είναι όλα τα έλατα ίδια. Άλλο είναι το Abies borissi x regis, άλλο είναι το Abies alba, άλλο το Abies cephalonica. Για να είμαστε ακριβείς. Να ξέρεις ο πελάτης τι έλατο θα αγοράσει. Μην είναι κανένα που δεν μπορεί αν επιβιώσει στο μικροκλίμα του σαλονιού του.

Το αποτέλεσμα της έρευνας ήταν να επιλεχτεί ανάμεσα σε εκατοντάδες έλατα το έλατο Νο17. Είχαν μείνει δύο κούτες με το έλατο Νο17. Η μία πάνω στην άλλη.

Αλλά το παπί δεν αγοράζει ποτέ το πρώτο κουτί στο ράφι τηρώντας πάντα τη παρακάτω θεωρία:

Αγοράζει το δεύτερο τρίτο, το πιο πίσω. Το μπροστά μπορεί να το έχει αρπάξει ήδη κάποιος, να το έχει ανοίξει, να το έχει ψαχουλέψει και να το έχει ριμάξει. Αν είναι είδος ψυγείου μπορεί να είναι από αυτά που τα παίρνουν, τα βάζουν στο καρότσι, τα κάνουν βόλτα στο σουπερμάρκετ 4 ώρες και αφού πάνε στο ταμείο αποφασίζουν ότι δε τα θέλουν. Τα παρατάνε στο ταμείο και μέχρι να ξαναβρεθούν στο ψυγείο έχουν λιώσει, έχουν μουχλιάσει, έχουν γίνει μπλιαξ.

Για αυτούς τους λόγους το παπί προσπαθούσε να ξεσφηνώσει την αποκάτω κούτα. Τραβούσε, τραβούσε...

-Θέλετε βοήθεια;

-Εεεεε.....προσπαθώ να πάρω την κάτω κούτα.

-Γιατι; Η αποπάνω δε σας κάνει; Το ίδιο δέντρο είναι.

-Ε...χμμμμ....ε...να...θέλω το αποκάτω.

-Μα, γιατί. Τα ίδια είναι. Πάρτε το αποπάνω.

Άντε να της εξηγούσα τη θεωρία με τις ανοιγμένες συσκευασίες και τα χαλασμένα προϊόντα ψυγείου. Έριξα τα μούτρα μου και πήρα το αποπάνω.

Κυδώνια και αχινοί

2010-11-21T00:20:00.000+02:00

-Τι θα φάμε σήμερα;
-Σήμερα το τσουκάλι έχει ζελέ αχινού.
-Α, πώς το φτιάχνεις αυτό;
-Παίρνω τον αχινό...
-Με τα αγκάθια;
-Όχι καλέ, μετά την αποτρίχωση. Μόνο το σομόν εσωτερικό του. Και τον περνάω από σινουά εταμίν.
-Από πού τον περνάς τον καημένο;
-Σινουά εταμίν.
-Κάτι σαν το κρασάκι του Τσου ένα πράγμα.
-Ακριβώς. Και μετά το ανακατεύεις με αγάρ αγάρ.
-Καλό ακούγεται.
-Για να μην είναι φτωχός ο σκέτος αχινός να σου ανοίξω και δυο κυδώνια;
-Τι δουλειά έχει το φρούτο δίπλα στον αχινό, ρε άνθρωπε;
-Όχι κυδώνι - φρούτο. Κυδώνι - ζώο.
-Μας κούφανες.
-Και στο τέλος θα σου κοτσάρω από δίπλα και αέρα λεμονιού.
-Αχ, βάλε καλύτερα αέρα κοπανιστό. Του πάει καλύτερα.
-Δεν έχεις άδικο. Ουφ, μετά από όλα αυτά έχει γεμίσει ο νεροχύτης άπλυτα: μπασίνες, μαντολίνα, σινουά εταμίν...
-Το μαντολίνο να έρθει να το πλύνει ο Κορέλι, όλα από μας τα περιμένει;
-Και το σινουά εταμίν ο Τσου.
-Μη βιάζεσαι, αγάρ αγάρ γίνεται η αγουρίδα μέλι. Αύριο λέω να κάνω κανα κρεατικό. Ένα μενταγιόν χοιρινού με σως φινόκιο.
-Φοράει παπιγίον ο πινόκιο;
-Όχι παπιγόν, βρε παλτό. Μενταγιόν.
-Ε καλά ντε, πού θες να τα ξέρω αυτά τα γκουρμέ. Να σου πω, μου τέλειωσε η λεκιθίνη, θα πεταχτώ στο σούπερ. Θες τίποτε;
-Πάρε μου, μωρέ, κάνα κουτί αγάρ αγάρ. Πάντα χρειάζεται.
-Μη τα συζητάς.

Εκλογές 2010: όσα δεν έδειξε η τηλεόραση, όσα δεν έγραψε ο τύπος

2010-11-09T14:12:00.001+02:00

Οι εκλογές εφέτο διεξήχθησαν ομαλά. Δε δημιουργήθηκαν προβλήματα. Και επειδή όλοι περάσαμε πολύ ωραία, θα ξαναγίνουν κι άλλες την άλλη Κυριακή, έτσι γιατί δεν έχουμε τι να κάνουμε.

Οι ψηφοφόροι προσέρχονται από τις 7 και μετά. Συχνά συμβαίνει να βρίσκονται από τις 7 παρά στημμένοι έξω από την αίθουσα ψηφοφόροι μεγάλης ηλικίας και να περιμένουν να ανοίξει η κάλπη. Την ίδια ώρα ο δικαστικός αντιπρόσωπος και η παρέα του προσπαθούν να ανοίξουν το μάτι από τη νύστα, και ποιος νοιάζεται για την κάλπη; Η σχισμή της κάλπης σκεπάζεται κατά κύριο λόγο με βιβλίο δημοτικού, δανεισμένο μυστικά από το μαθητή του θρανίου όπου κάθεται ο δικαστικός. Το βιβλίο είναι συνήθως "Εμείς κι ο κόσμος", "Μουσική" ή "Εικαστικά", δηλαδή ένα από τα βιβλία που αφήνουν τα σπόρια κάτω από το θρανίο και δε τα παίρνουν ποτέ σπίτι, γιατί δεν έχουν να διαβάσουν κάτι από εκεί για χόμγουορκ. Το βιβλίο είναι καπλαντισμένο με διαφανές αυτοκόλλητο και συνήθως έχει ζωγραφιές στην πρώτη σελίδα ή συνθήματα τύπου "Άρη Ολέ".

Ο διάκοσμος της αίθουσας δεν έχει να κάνει καθόλου με το κόνσεπτ της εκδήλωσης (των εκλογών δηλαδή) και συνήθως περιλαμβάνει: μικρές εκθέσεις ζωγραφικής με θέμα "το φθινόπωρο" ή "η οικογένειά μου", χάρτες όλου του κόσμου (πολιτικούς και γεωμορφολογικούς), πίνακες προπαίδειας, κεσεδάκια από γιαούρτι με μισοφυτρωμένες φακές και φασόλια και κολάζ με ζυμαρικά.

Στον πίνακα της τάξης βρίσκονται γραμμένες οδηγίες για την ψήφο και πόσους σταυρούς βάζουμε, και μισοσβησμένες διαιρέσεις από τα μαθηματικά της προηγούμενης ημέρας.

Το μεσημέρι κατά τις 14:00 σκάνε μύτη πακετάδες με πιτόγυρα, σουβλάκια, μπριτζόλες, αναψυκτικά και καφέδες για να περιδρομιάσει ο δικαστικός και το παρεάκι. Την ώρα του φαγητού, που διαρκεί το πολύ 15 λεπτά, ο δικαστικός και το παρεάκι δεν τρώνε και με ιδιαίτερη ησυχία, γιατί σύμφωνα με το νόμο του Μέρφι εκείνη τη στιγμή θα καταφθάσουν σαρανταδώδεκα ψηφοφόροι που θα θέλουν να εξυπηρετηθούν σώνει και ντε εκείνη τη στιγμή, γιατί περιμένει ο κουμπάρος στα τσίπουρα.
Το βράδυ, μετά την καταμέτρηση, όλοι δυσανασχετούν και όσο γίνεται η καταγραφή των ψήφων ακούγονται ονομάτα και ο γραμματέας σημειώνει στα πρακτικά. Και επειδή όλο τα τρελό παρεάκι έχει λυσσάξει στην πείνα, ψάχνει τα μισοτελειωμένα πιτόγυρα και τα χλαπακιάζει ακόμη κι αν έχουν γίνει μπούζι και είναι μια αηδία και μισή.

Πώς ο χωροχρόνος έφαγε ένα λεωφορείο.

2010-10-31T10:25:00.001+02:00

Σήμερα άλλαξε η ώρα και πήγαμε μία ώρα πίσω. Έτσι, θυμήθηκα μια περίεργη ιστορία από το παρελθόν που μου είχε διηγηθεί κάποιος ταξιδιώτης, μια κρύα νύχτα, στα στενά της Τούμπας, δηλ. η ξαδέρφη μου.

Ας σημειώσουμε ότι στην Ελλάδα η αλλαγή της ώρας γίνεται στις 3 το ξημέρωμα, επομένως δεν επηρεάζεται κανείς σχεδόν. Απλά όποιος έχει σκοπιά ή βάρδια εκείνη την ώρα κάθεται μία ώρα παραπάνω ή μία ώρα λιγότερο, ανάλογα αν είναι Οκτώβρης ή Μάρτιος. Στην Αγγλία όμως η ώρα αλλάζει στη 1 μετά τα μεσάνυχτα...

Ήταν Μάρτιος στο Σαουθάμπτον και το αεροπλάνο θα έφευγε νωρίς το πρωί από το αεροδρόμιο του Λονδίνου. Όλα ήταν έτοιμα. Βαλίτσες, το πρόγραμμα των λεωφορείων, τα εισιτήρια. Έπρεπε να βγει τώρα το πρόγραμμα αναχώρησης, ώστε να είναι όλοι έγκαιρα στο Λονδίνο το πρωί για να προλάβουν την πτήση. Το πιο βολικό δρομολόγιο του λεωφορείου ήταν το νυχτερινό στις 1:30, ώστε κατά το ξημέρωμα να είναι στο Λονδίνο. Πολύ βολικό και πραγματοποιήσιμο ακούγεται.

Έλα όμως που εκείνο το βράδυ στη 1 θα άλλαζε η ώρα και θα πήγαινε μία ώρα μπροστά. Δηλ, στη 1 έπρεπε όλα τα ρολόγια να δείξουν ξαφνικά 2. Άρα, ο δείκτης δε θα περνούσε από την ένδειξη 1:30. Άρα, αφού δε θα έδειχνε ποτέ ο δείκτης 1:30, τι ώρα θα περνούσε το λεωφορείο των 1:30; Η απάντηση είναι ότι δε θα περνουσε. Το δρομολόγιο των 1:30 εξαφανίστηκε στο γρήγορο στριφογύρισμα από 1 σε 2. Το δρομολόγιο χάθηκε στην αλλαγή της ώρας. Το λεωφορείο το κατάπιε ο χωροχρόνος...

(Σημ. Για αυτούς που αγωνιούν, επιλέχτηκε ένα άλλο δρομολόγιο στς 6 το προηγούμενο απόγευμα, και έτσι πήγαν με αυτό στο Λονδίνο και ξενύχτησαν όλη τη νύχτα στο αερδοδρόμιο)

Το τασάκι, το ρεσώ και καμιά 20αριά σαμπάνιες

2010-09-19T00:08:00.000+03:00

Κάθε φορά που ακούω το τραγούδι "I love college" μου έρχεται πάντα στο μυαλό ένα πάρτυ στο Λονδίνο.

Ξεκινήσαμε το τρίο μπελκάντο για να πάμε στα γενέθλια μιας συμφοιτήτριας της Τότορ. Ένα πάρτυ σχεδόν μόνο με Έλληνες στο κέντρο του Λονδίνου. Το σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι από την εστία, επομένως είχαμε απλά να περάσουμε το δρόμο απέναντι. Αυτό, τίποτε άλλο. Η πολυκατοικία ήταν από τις καλές του Λονδίνου, με μόνιμο θυρωρό στην είσοδο και με ενοίκιο μία τιμή σε λίρες που όταν την άκουσα μου είχε φύγει το καφάσι. Άρα η γενεθλιούση μπορείτε να φανταστείτε ότι τον είχε τον παρά μπόλικο. Εμείς, οι τρεις τσούπρες, αγοράσαμε κάτι τυπικό, συμβολικό, φοιτητικό, κάτι ετσι για το καλό, και λίγο τρέντι. Ένα τασάκι σε ωραία χρώματα και σετ ένα κηροπηγιάκι για ρεσώ. Και για να δείξει πιο επίσημο πήραμε και ένα κρασάκι (του Τσου τότε ήταν ακόμη στην ωρίμανση) μέσης κατηγορίας. Δεν ήταν και κανας ξυδιάς, αλλά δεν ήταν και κανα πανάκριβο καμπερνέ. Ανακεφαλαίωση: τρεις τσούπρες με τασάκι, ρεσώ, κρασί.

...that party last night was awfully crazy I wish we taped it....

Μπαίνουμε στο σπίτι, το οποίο δεν έμοιαζε καθόλου με φοιτητικό. Τι να έμοιαζε δηλαδή, αφού ήταν πολυτελέστατο, φουλ επιπλωμένο, με τα χομ σίνεμά του, τα ντιβιντιά του, τα σιντιά του, τα πλυντήρια πιάτων του, τα σέα του τα μέα του. Καλά, και μόνο που βρισκόταν πάνω στην Baker street μεσοτοιχία με το τσαρδί της Μαντάμας Τισό ήταν αρκετό. Η παπίτσα είχε βάλει απλά ρουχαλάκια, άνετα, για πάρτυ. Οι άλλες δύο κάτι παρόμοιο. Όλοι οι άλλοι καλεσμένοι στο πάρτυ είχαν ντυθεί χειμερινή κολεξιόν Yves Saint Laurent, Gucci και Dolce & Gabbana μαζί. Η γενεθλιούση έχει κάβα καμία 50αριά μπουκάλια κρασί συν όλα τα άλλα ποτά. Ειλικρινά δε θυμάμαι πόσες φορές γέμισα και ξαναγέμισα το ποτήρι μου. Χορεύαμε ασταμάτητα και πίναμε για να ξεχάσουμε ότι σκάσαμε μύτη σε ένα πάρτυ εκατομμυρίων με δώρα ένα τασάκι, ένα ρεσώ και ντυμένες σα να πηγαίναμε στη λαϊκή. Μαζί με την τούρτα άρχισαν να ανοίγουν δεξιά και αριστερά σαμπάνιες. Ποπ από παντού. Πολλές σαμπάνιες σου λέω. Και μεις ήμασταν ίσως οι τραγικότερες καλεσμένες σε πάρτυ.

...I danced my ass off...

Η νύχτα ήταν μεγάλη και οι τρεις βλαμμένες συνέχιζαν να χορεύουν. Η Τότορ βρήκε έναν Ιταλό και του μάθαινε κακές λέξεις στα ελληνικά και τον έστελνε να πηγαίνει στους υπόλοιπους και να τις λέει ο καημένος με αθώο ύφος. Τι τσογλάνι είσαι ρε Τότορ. Η Λη έπιασε κουβέντα στην κουζίνα με ένα κάρο κόσμο. Εγώ συνέχισα να δοκιμάζω τα κρασιά της γενεθλιούσης, μη της μείνουν και της πιάνουν και χώρο στο διαμέρισμα. Στο τέλος δεν αντέξαμε άλλο. Λίγο ο χορός, λίγο το κρασί, λίγο η ντροπή για τα τασάκια και τα ρεσώ, λίγο τα λόγια του παπά δεν αντέξαμε. Σηκωθήκαμε και φύγαμε. Ευτυχώς πηγαίναμε ακριβώς απέναντι. Δυο βήματα δρόμος που μου φάνηκαν αιώνας. Τι αιώνας; Ολόκληρος ο χωροχρόνος περνούσε από μπροστά μου, και τον φοβάμαι κιόλας. Όταν μετά κόπων και βασάνων φτάσαμε στην εστία ταβλιαστήκαμε στα κρεβάτια.

...pass out at 3, wake up at 10...

Το πρωί ξύπνησα με ένα κεφάλι καζάνι (...and you wake up in the morning and your head feels twice the size...) Από το διπλανό δωμάτιο ακουγόταν αστάματητα στο repeat αυτό το μονότονο τζίρι τζίρι, το οποίο από τότε μίσησα θανάσιμα. Πρέπει να το άκουσα περίπου 20 φορές μέχρι να βρω τη δύναμη να σηκωθώ και να εξαφανιστώ από το κρεβάτι.

...go out to eat and then do it again...

Ελπίζω όταν η γενεθλιούση άνοιξε τα δώρα να μη θυμόταν ποιος έφερε τι. Έτσι, να μην ανακάλυψε το τασάκι - ρεσώ μας.

...man, I love college.