przemelek

"Kompas" z Augmented Reality ;-)

2026-07-09T17:31:57.553+02:00

Dzieliłem się tu już jakiś czas temu "dziełkiem" które jest kompasem pokazującym gdzie coś jest...

Czyli jestem w Juracie na molo i mi pokazuje gdzie jest (jaki ma bearing) molo w Sopocie...

Apka dostała nawet Augmented Reality mode ;-)

Jeden problem... te wskazania kompasu w iPhone'ie czy Pixelu to jedna wielka ściema jest ;-)

Na tym zdjęciu Gdynia jest "między" markerami dla Gdyni i Molo w Sopocie ;-)
A bywa, że te markery się potrafią o 90 czy nawet 180 stopni przesunąć.

Oczywiście może to być przez to, że ruscy znów zagłuszają GPS (chociaż na kompas by nie mogli wpływać), ale pewnie jakaś większa ilość metalu w okolicy wszystko zaburza...

Jak się ktoś chce bawić to jest tutaj https://przemelek.github.io/geo/index.html - lepiej wejść telefonem, bo tam to ma sens ;-)
Komputer nie ma kompasu :-)

Jak działa dziwnie to teoretycznie zrobienie ósemki (w przypadku Pixela z obracaniem w koło jego osi) powinno pomóc... ale nie ma gwarancji ;-)

Podobne posty^beta
Okrucieństwo vibe codingu część 2 ;-)
Wyłącz czasem ANC w słuchawkach i wleź na molo gdy wieje wiatr i z nieba leci grad ;-)
Chyba zacznę notować po angielskiemu... coby pomóc AI ;-)
TimeToRead 0.0.2 - nowy tag i poprawki ;-)
HP7 bez manifestu ;-)

Szuflada z panierką

2026-07-03T19:02:24.442+02:00

Miałem kilka razy w życiu dziwne reakcje na to, że nie jem mięsa. Jakby sam fakt niejedzenia wrzucał mnie automatycznie do jakiejś konkretnej szuflady.

A przecież: nie jem mięsa, nie piję alkoholu, nie palę, nie biorę narkotyków, nie piję kawy, nie jem lodów innych niż czekoladowe lub kakaowe (od biedy śmietankowe i waniliowe), nie zabijam, nie kradnę, nie otwieram okien w nocy, nie oglądam piłki nożnej, nie jem chrupków, nie słucham disco polo i nie czytam Paulo Coelho ;-).

Tak, to są części mojej osobowości, a niektóre nawet tożsamości, ale one nie przypisują mnie z automatu do żadnej grupy.

Część tych rzeczy mam z natury – jak niezabijanie i niekradzenie.
Część to czysty pragmatyzm – nie otwieram okien w nocy, bo nie znoszę komarów, a komary uwielbiają mnie. Wybieram mniej bąbli zamiast komfortu cieplnego.
Części rzeczy nigdy nie zacząłem – jak alkohol, papierosy czy narkotyki.
Inne odpadły po testach – spróbowałem i po prostu nie wpasowały się w mój gust. Tak było z kawą, szpinakiem, mięsem czy lodami owocowymi.

Przez wiele lat jadłem mięso, ale nigdy nie byłem jego wielkim smakoszem – znam lepsze smaki. Kiedyś, jeszcze będąc mięsożercą, zażyczyłem sobie "schabowego", ale w wersji wege. Okazało się, że smakuje mi tak samo jak oryginał. Wtedy do mnie dotarło: ja po prostu najbardziej lubię panierkę. Podobnie było z mizerią – z czasem odkryłem, że ogórki są mi tam w zasadzie zbędne, za to maślanka z solą i pieprzem to mistrzostwo.

Szczerze mówiąc, od zawsze trochę brzydził mnie widok surowego mięsa albo obgryzanie kości. Ale nie mam nic przeciwko ludziom, którzy je lubią – super, świetnie, że Wam smakuje.

Jedyny mięsny akcent, którego czasem mi brakuje, to mocno wysmażony, chrupiący boczek. Chodzi o reakcję Maillarda i ten genialny smak głębokiej karmelizacji. Na szczęście zbliżony efekt można wyciągnąć z dobrze suszonego pomidora.

Moje niejedzenie mięsa to nie deklaracja przynależności do jakiejś subkultury czy manifest. To po prostu kwestia smaku – ja naprawdę wolę żółty ser od szynki. A kawy nie piję, bo o ile jej zapach jest genialny, o tyle smak zupełnie mi nie podchodzi. Swój przydział kofeiny i tak dostarczam z herbatą (wtedy to teina) i Coca-Colą.

OK, czasem mogę sobie w głowie dodawać jakieś bonusowe punkty do "etyczności", ale doskonale wiem, że są one trochę nie na miejscu.

Słyszałem kiedyś wywiad z farmerem prowadzącym "szczęśliwą hodowlę". Mówił, że jego zwierzęta mają świetne życie poza jednym, ostatnim dniem – ale to dzieje się szybko i nawet nie wiedzą, co je spotkało. W moim odczuciu takie mięso jest nie tylko etyczne, ale wręcz bardzo etyczne. Pomijając już fakt, że po moich własnych przygodach ze stekiem w Teksasie za żadne pieniądze nie chcę przeżywać tego znowu...

Chodzi o coś innego: sera bez mleka zrobić się nie da. A rzeczywistość krów mlecznych rzadko bywa szczęśliwa. Skoro więc rezygnuję z mięsa, ale bez mrugnięcia okiem jem nabiał, to z tą moją wybiórczą "etycznością" w głowie należy podejść tak bez przesady.

I jest to trochę wkurzające, że w ogóle muszę się z tego tłumaczyć ;-). Jak długo nie robię komuś krzywdy, to moja sprawa, co jem, a czego nie jem ;-).

Zresztą, ja już w pierwszej czy drugiej klasie podstawówki podpadłem nauczycielom. Kazali nam wtedy napisać w ćwiczeniach do "Środowiska", co jedliśmy na śniadanie. Wpisałem mój ulubiony pokarm – dżem truskawkowy. Dzisiaj wolę pomidora, pewnie przez to, że ma mnóstwo glutaminianu, a ja mam bardzo dobrze rozwinięte wyczuwanie umami (przez to też uwielbiam jajka ;-)).

Kto wie, może to jest właśnie prawdziwy powód, dla którego nigdy nie przepadałem za mięsem? Pamiętam, że jak dostawałem kanapkę z pomidorem i szynką, to tę szynkę po prostu wyciągałem. Zdarzało mi się zjeść ją oddzielnie, "na raz" – no bo przecież jedzenia się nie wyrzuca – ale to była czysta metoda eliminacji odpadów. Wszystko po to, by wreszcie móc cieszyć się smakiem samego pomidora... A jeśli ten pomidor miał jeszcze cebulę, dużo soli i pieprzu, to już w ogóle było mistrzostwo.

Tak myślę, może jak będę miał jeszcze kiedyś taką samą reakcję to wyślę ten post? ;-)

Podobne posty^beta
Wegetarianizm kaizen - czyli ja bywać wegetarianinem bez zbytniego wysiłku ;-)
Ja to mam jednak utylitarne podejście do jedzenia ;-)
Triada spokoju, albo triada antychaosowa ;-)
Książki, które mi się spodobały w 2017
"Promocja homoseksualizmu" co to niby ma być?

Enum zdradziecki jest ;-)

2026-07-03T18:25:13.943+02:00

Emum niby prosty jest, a bywa bardzo zdradliwy ;-)

Nie chodzi mi nawet o to, że w Java'ie do wersji 8 dało się stworzyć enuma, który formalnie nie istniał, więc kod:

public enum Toster {
    OTHER_TEST(TEST.getS()),
    TEST("TEST"),
    TEST2("TEST2");

    String s;
    String getS() {
        return s;
    }
    Toster(String s) {
        this.s=s;
    }
}

był legalny, ale rzucał NullPointerException... w Java 9 już się nie skompiluje...

Ani o to, że jeszcze wcześniej gdy kolekcje były w rozsypce zdarzał się kod:

var v = new Vector<>();
Enumeration enum = v.elements();

Który w Java 5 przestawał działać bo tam enum to był keyword ;-)

Nie, to są quirky wczesnej Java'y (choć nadal na produkcji jest MASA kodu działającego na JVM 8 ;-))

Chodzi o sam koncept i gdzie go używać.

Bo enum ma to do siebie, że to jest z definicji zamknięta lista. Można ją rozszerzyć, ale to zmienia API tego enuma. I niby nie ma problemu... trochę to psuje serializację, ale mało kto tego potrzebował.... do czasu.

Bo przyszło programowanie sieciowe i cały Internet zaczął pracować w debug mode z JSONem jako formatem do przesyłania danych.

Bardzo szybko programiści wpadli na to, że przecież niektóre z tych Stringów które tam są wysyłane to są enumy i zaczęli robić serializację do JSONa i deserializację z JSONa do obiektów z enumami....

Wczoraj widziałem kolejny team (mój ;-)), który poległ z enumem, choć tym razem w Pythonie.

Jak zwykle mamy deserializację po stronie backendu, która żeby to wszystko ładnie zrobić używa enumów.... i lecie 500 gdy ktoś przyśle coś spoza listy.

Tu jest też ciekawe pytanie czy zmiana kodu by to 500 nie leciało to poprawka błędu, czy nie? ;-)
Bo de facto kod zakładał, że istnieje legalna lista wartości i choć 500 nie jest może najlepszym sposobem na obsługę tego (400 byłoby lepsze) to nadal wołający "złamał" API ;-)

Stąd ja twierdzę, że to nie jest bug a new feature ;-)

W innym projekcie, też małżeństwo JSONa i enuma popsuł konwersję bo dostawca danych dodał nowy typ złącza... tu team był oburzony - bo złamali specyfikację - ale ta specyfikacja nigdy nie istniała, to team sobie sam ją napisał (bardzo 2000 like podejście).

Jeszcze wcześniej, znów JSON + Enumy, ale tam jeszcze Avro było gdzieś... i w końcu było tak architekt zmusił nas do używania Avro - bo tak lepiej, a później jak jeden z teamów źle tego użył to uznał, że OK, używajcie JSONa jako transportu ;-) [oryginalny problem był w tym, że JSON nie wspiera naturalnie migracji schemy....]

Jeszcze wcześniej, była sobie biblioteczka annotacji do Java'y, chodziło o Authz ze SpringBootem, tam w oryginalnej (mojej ;-)) wersji były scope'y jako String, ktoś wziął mój kod i uznał, że zrobi to lepiej i użył Enumów... działało do momentu gdy pojawił się nowy scope... który w ogóle nie dotyczył tej aplikacji, ale że ich wersja wymuszała deserializację scope'ów z tokena na enumy to mieli problem ;-)

Zaryzykuję twierdzenie, że enum nigdy nie został stworzony do bycia używanym do łączności między różnym kodem. Zrobiliśmy mu piggyback jakoś zapominając, że schema ma tendencję do zmieniania się i przez to mamy zabawne błędy z rodzaju - zmiana mnie w ogóle nie dotyczy, ale dane z wynikiem tej zmiany mogą mnie popsuć ;-)

Stąd ja tam czytając kod traktuję enum jako taki sygnał code smell (dla mnie code smell to wszystko co jest "niezwykłe", enum, protected (w Java'ie), extend (też w Java'ie), print, catch bez obsługi wyjątku i bez logu, deklaracja szerokich Exception i tak dalej).

Czy używam? Zależy, ale chyba zwykle nie.

Są świetne do maszyny stanów, ale stałe typu int w kodzie też działają, a są nawet bardziej czytelne.

Jest też sens zaryzykowania z enumem w jakieś większej klasie jeśli historia nam pokazała, że to lista jest zamknięta, albo gdy mamy obsługę "unknown"... ciągle to jednak jest ryzykowne bo jak wiele rzeczy da się rozszerzyć gdy pojawi się nowy enum, to nigdy nie masz pewności, że gdzieś nie ma czegoś co zostanie popsute.

Ja bym chyba nie używał, jakoś w moim kodzie nie znalazłem powodów, ale nie zakazuję, daję tylko takie "dwa razy się zastanów czy użyć".

A jeśli to ma być do JSONa to bym prawie nigdy nie używał ;-) Bardzo łatwo popsuć dane. Nawet gdy masz świetną obsługę i nieznane enumy są zmieniane w UNKNOWN... to problem jest w tym, że jeśli te dane zapiszesz i przekażesz dalej to kolejny klient dostał właśnie dane z usuniętą informacją. Ty chcesz zmienić pole innego typu, ale przy okazji popsujesz pole którego nawet nie używasz....
Tak, to można też obejść, ale to już jest dobudowywanie na siłę maszyny która będzie naprawiać nasz zły design.

Myślę, że enum jest podobny trochę do developmentu z branchami. Daje złudne poczucie bezpieczeństwa.

Wielu developerów tłumaczy fakt używania branchy tym, że czują się bezpieczni bo nie mają konfliktów... do momentu integracji, która jest potencjalnie największym źródlem problemów... Enum też daje poczucie bezpieczeństwa i elegancji. Wszystko ładnie się konwertuje, nie używamy Stringów, nie ryzykujemy porównywania == między typami, których nie wolno tak porównywać.... tylko, że to też jest takie pozorne bezpieczeństwo, bo w momencie gdy schema się zmienia to nagle staje się widoczna w wielu miejscach, których byśmy mogli nawet nie podejrzewać o to, że będą dotknięte przez tę zmianę.....

Tu pamiętam, że robiąc za orkiestrator do deploymentów widzieliśmy pole status i pokazywaliśmy je userowi wg zasady, że mieliśmy:

var textToShow = translations.getOrDefault(s, s);

i jakież było nasze zaskoczenie jak przebudowa w drugim systemie, który zaczął wysyłać w pewnym momencie nieznane stany to wszystko nadal działało? ;-)

Tajemnica była w tym, że wymusiliśmy kontrakt "fireAndForget", czyli my dawaliśmy pakiet do deploymentu, ale maszyna stanów była w kodzie, który robił deployment (w operatorze dla K8S), więc on sobie wprowadził swoje enumy i rozszerzył ich listę.... ale nas nie popsuł ;-)

Podobne posty^beta
Lubię enumy
Javozagadka ;-)
finalize() - do czego służy, a do czego nie i z czym to się je.
Nie lenistwo, a strach. Prawdziwe źródło długu technicznego
Modale nie takie dobre dla Androida ;-)

Zdolny Junior z rozmachem ;-) zwany też jako Claude Code

2026-07-03T00:13:23.662+02:00

Nudne będzie bo znów o AI ;-)

Czułem od dawna, że jest problem z AI w postaci Claude Code czy podobnych, ale nie do końca umiałem wskazać palcem gdzie jest problem.

Dziś złapałem Claude Code na dokładnie tym co czułem ;-)

Mamy sobie w produkcie opcję pobrania czegoś, wtedy jest billing robiony. Ale billujemy tylko pierwsze pobranie, kolejne są "za darmo".

Backend o tym wie, ale frontend nie ma sygnału, że to coś już zostało pobrane.

Dałem ten kod Claude Code i najpierw poprosiłem o sprawdzenie czy w ogóle jest ta informacja o pobraniu gdzieś zapisana... jest, bo mamy link do pobranego pliku.

Mamy ten link wpisany w pewnym obiekcie połączonym z projektem.

Ale klientowi wysyłamy coś innego, mniej szczegółowego.

No to mój zamysł był taki, jak mamy te informacje i mamy wszystkie klucze potrzebne do ich przeczytania to gdy UI prosi Backend o info o projekcie i scenach (są w projektach) to co mi szkodzi dodawać w locie wasAlreadyBilled do scen, które zostały już pobrane.

Zrobił, ale zmienił jeszcze dodatkową lambdę... pytam czemu. Odpowiada, że bez tego nie może dodać tej informacji do tego obiektu bardziej ogólnego...

Użyłem mojego przerywacza "stop and think" i pytam czemu to zrobił, przecież ja mam masę danych, które nie są tak zaktualizowane i przecież nie będę ich konwertował, że ja chcę on-the-fly merge'a...

Uznał, że może to i ma sens i zmienił kod w tym kierunku... napisał mniej tego kodu, a do tego dane wyeliminował konieczność transformacji danych.

Miał dotykać lambdy dającej informacje o projekcie (i nie, nie będziemy tu dyskutować jak szalonym pomysłem jest używanie lambd do takich rzeczy....), ale zmienił inną która zapisywała w oryginalnym obiekcie link do tego co można pobrać... Porobił też jakieś zmiany w tej projektowej... wszystko bez chwili zastanowienia. Idąc takim flow: jak w opisie sceny jest link, to znaczy, że ktoś pobrał, dzieje się to w lambdzie B, lambda A wysyła do UI liste projektów i scen, user chce mieć w wyniku lambdy A info o billowaniu nazwane wasAlreadyBilled... i uznał, że skoro już w B robi update obiektu szczegółowego i tego ogólnego (używanego przez A) to on sobie zrobi update tego obiektu ogólnego....
I to ma sens, ale generuje problem "a co z już istniejącymi danymi?". Nie sprobowałem, ale nie zdziwiłbym się gdyby po pytaniu bez stop and think i pisania o merge'u i że nie chcę konwersji, to czy sam by mi nie zaproponował kodu do konwersji, a że nie ma ogólnego mechanizmu to by dopisał kolejne 500 linii kodu z konwerterem....

Zrobił to jak junior. Junior robi piękny projekt, uznaje że tu się doda pole, dopisze kod do aktualizacji tego pola... tylko nie pomyśli, że coś co powinno być lekkie, zmienił właśnie w taska numer 1, bo jeszcze musi być task numer 2 do konwersji danych.

To jest to, że junior gdy patrzy na kod widzi tu i teraz i wie jak ma być ostatecznie, ale nie myśli o tym jak stan faktyczny teraz, który jest poza kodem, w danych czy przyzwyczajeniach usera zmienić w to jak ma być.

Tak robią juniorzy (fakt, nadal spotykam seniorów którzy też na to tak patrzą...)

Claude Code to taki junior, ale fakt junior z wyobraźnią i rozmachem ;-)

Podobne posty^beta
Różnica między Seniorem i Juniorem ;-)
Jak używamy Java'y ;-)
Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów
Zauroczył mnie Cladue Code ;-)
O tym czemu branche są złe...

Agent nie na wszystko pomoże ;-)

2026-07-01T18:54:53.696+02:00

Ciągle przyglądam się temu całemu AI... i nadal nie wiem jakie mam wrażenia.

Mam zamiar znów sobie zrobić trenowanie z robienia zadanek koderskich. Uznałem, że spróbuję użyć tu AI do pomocy.

Są 3 główne obszary w takich przygotowaniach.

Pattern matching,
Użycie odpowiednich klocków,
Implementacja klocków

Jedno to jest zobaczyć "o, tutaj najlepiej użyć fast/slow pointers", drugie to zaimplementować.

Jedno to "o graf", drugie to uznanie "a tutaj chcemy najkrótszą ścieżkę czyli BFS" i w końcu trzecie to implementacja.

Na każdym etapie można mieć "mocniejsze" i "słabsze" obszary ;-)

"Z poprzednich razów" mam masę kodu, jakieś 1600 rozwiązań w postaci kodu źródłowego i jeszcze w Markdown jakieś ~300.

Uznałem, że dam AI szansę ;-)

Wystawiłem to na pożarcie Antigravity CLI (taki "uboższy" kuzyn Claude Code, tylko że od Google).

Dostało instrukcję by spróbować najpierw na podstawie tego kodu spróbować zidentyfikować klocki... kiedyś sobie to rozpisałem, że miałem takowe w postaci mind mapy... ale jak wiele mind map zgubiłem ;-)

Nie wyszło mu zbytnio, ale spróbuję jeszcze raz.

Drugie było takie "przejrzyj ten kod i znajdź miejsca gdzie mam największe problemy i opisz te miejsca i zaproponuj drogę do poprawy"....

Coś zrobił... (inna sprawa, widzę wyraźnie, że w takim treningu TRZEBA mieć kogoś kto Cię sprawdza, może to być LLM, ale ktoś musi sprawdzić, bo to, że działa na przykładach to za mało - z doświadczenia, Gemini jest tu słabsze od ChatGPT). Antigravity najpierw uznało, że od razu napisze regexy do wyszukiwaina błędów.... nie była to dobra ścieżka ;-)

W końcu mu wytłumaczyłem, że niech wybierze losowe 10% plików i zrobi ich pełną analizę wysyłając ich treść do modelu żeby ten model zrobił analizę... dopiero później powinno spróbować zrobić syntezę tych błędów....

Wszystko spaliło masę tokenów i zużyłem swoje 5h w 20 minut ;-) więc jeszcze użyłem Opusa 4.6...

Ale wyniki są takie sobie, teraz jest pytanie czy lepiej po prostu to wszystko zrobić samemu i używać Gemini czy bardziej ChatGPT do sprawdzania moich rozwiązań i to trzymać w Markdownie do późniejszej analizy, czy więcej wysiłku włożyć w te prompty....

Mam wrażenie, że to jest tak często. Że Agenty robią cuda, jak akurat wyczują o które cuda Ci chodzi, albo to są "prostsze" cuda do zrobienia i nic na razie nie bije zrozumienia rozwiązania samemu... tylko fakt, z Agentem wiele rozwiązań które są "good enough" można zrobić w godzinę, a swoje "good enough" robiłoby się tydzień albo miesiąc.

Zrobienie mocka dla serwisu to jest coś co robiono miliony razy, sam to robiłem kilka razy - dziś nie muszę tego pisać sam, proszę Claude Code czy podobne i mam.

Naniesienie prostych zmian w auth/authz z dobrze napisanej (przeze mnie ;-)) historyjki to też jest prosta sprawa.

Jak sprawa jest prosta w definicji to jest błysk ciupagi.

Ale na razie są, albo ja mam problemy z nowatorskimi sprawami gdzie sam nie do końca wiem co powinno dziać się w środku.

Zwykle jest tak, że jeżeli sam bym tu i teraz umiał napisać ten kod, ale mnie by to zajęło parę godzin czy dni to umiem to wyjaśnić narzędziu, ale jak jest coś z czym sam miałbym problemy (np. zamiana polyline z x,y,z w klotoidę, która jest linią bazową dla drogi tak by kolejne klotoidy i pasy na tej drodze do siebie geometrycznie pasowały) to pierwsze "o wow! zrobił to, ale są jeszcze problemy" to pikuś, problem jest później jak te problemy trzeba rozwiązać...

Coś jak z prawem Parkinsona:

- "Ile masz zrobione kodu po tych 2 dniach?"

- "z 80 %"

- "o to jutro skończysz?"

- "nie, no coś Ty, z 2 tygodnie to jeszcze zabierze"

O, jak Agent ma "myśleć" to na razie mu to idzie słabo, jak ma robić szybko coś co my byśmy umieli zrobić, albo coś co było robione już wiele razy to wtedy wymiata.
A w pewien sposób im lepiej płatna praca, tym mniej powtarzalnych rzeczy ;-)

Podobne posty^beta
Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....
Zapiski z 29 piętra....
O urokach uprzęży – czyli o tym, że okiełznana moc LLM-ów jest bardziej użyteczna niż nieokiełznana
Agent by Agent ;-) czyli o tworzeniu agenta AI agentem AI ;-)
Moto zakład

Zauroczył mnie Cladue Code ;-)

2026-06-19T12:15:16.959+02:00

Dostałem w pracy Claude Code, w takiej specjalnie wersji, że nie gada do Anthropica, a działa z modelami na AWS Bedrock.
Mam limit 200 USD miesięcznie (nie wiem jak jestem daleko czy blisko tego limitu ;-)).

Ale od tego Claude Code się można uzależnić - do tego człowiek zaczyna być bardzo defensywny w pisaniu.
"Zrób X, tak by Twoje wyniki były takie same jak z Y, stwórz listę hipotez jak Y działa i testuje je sprawdzając Twoje wyniki z tymi z Y, pamiętaj nie wolno Ci używać Y do tego by dostać wyniki, masz prawo do tego tylko by stworzyć baseline do którego będziesz porównywać swoje hipotezy" ;-)

Ale przyznaję, że kusi mnie by wejść prywatnie w Claude Code PRO, ma co prawda dużo mniej tokenów, ale ja w domu znów nie rozwiązuję tak wielu rzeczy.

Mam Claude Code z lokalnymi modelami na moim Mac Mini M4 Pro z 64 GB RAM, ale jednak Qwen3.5 czy Gemma4:31b są fajne, ale nie umywają się do "prawdziwych" modeli ;-)

Tzn. Antygravity ma wersję CLI, wcześniej było Gemini CLI, ale Claude Code wydaje się mieć w sobie "to coś". Poprosiłem o raport z porównania 2 rzeczy i dodałem, że fajnie by było jakby dodał do tych issue ich lokalizację jako lat, lon... to on mi dodał mapę i pokazuje to na mapie ;-)

Trochę taka praca z Claude Codem czy podobnymi toolami to nadzór nad super produktywnym i bardzo bystrym, ale też bardzo "tępym" koderem, który umie na pisać masę rzeczy - ale nie zawsze myśli o tym czy one mają sens ;-) [

To jest trudne do uchwycenia, że te narzędzia do vibe codingu potrafią zrobić w kilka minut coś co nam by zajęło kilka tygodni albo i dłużej, z drugiej strony co jakiś czas robią tak głupie rzeczy, że człowiek się zastanawia jak to w ogóle może działać - sztuka, której się ciągle uczymy to znalezienie tych miejsc z "przebłyskami geniuszu" i blokowanie wchodzenia w pętle robienia tej samej głupiej rzeczy w kółko - wyrok jeszcze nie zapadł czy tak się da pracować ;-)

Podobne posty^beta
Zdolny Junior z rozmachem ;-) zwany też jako Claude Code
Agent nie na wszystko pomoże ;-)
Okrucieństwo vibe codingu część 2 ;-)
Jak masz doła to nawet rozwiązanie problemu niezbyt cieszy ;-)
Agent by Agent ;-) czyli o tworzeniu agenta AI agentem AI ;-)

Heurystyki kasowe – jak z OS-ów w branży lub firmie wyczytać potencjalne zarobki

2026-06-18T11:44:15.902+02:00

Taka obserwacja z rynku, a może bardziej obserwacji rynku przez ostatnie 20+ lat ;-)

Jest prosta heurystyka dla stwierdzenia czy w danym biznesie/danej gałęzi gospodarki jest dużo czy mało pieniędzy dla programistów (i ogólnie też).

Wystarczy popatrzeć na OSy używane do uruchamiania większości podstawowych narzędzi ;-)

Jeśli większość specjalistycznego softu jest dla Windows to raczej jest mało kasy w tym biznesie. Bo i klienci i dostawcy działają na Windows, które zwykle trafia do firm gdy te zamawiają "najtańszy" komputer.

Windows + Linux - tu już jest lepiej, bo fakt istnienia wersji dla Linuksa sugeruje, że część tego softu będzie działała na serwerach, czyli mamy już coś co wymaga by usiadł do tego ktoś z wyższą pensją ;-)

Windows + Linux + macOS - OK, tutaj jest soft, który jest "dla wszystkich", są w miarę znośne pieniądze.

macOS + Linux - No i jesteśmy w miejscach gdzie dobrze płacą ;-)

To jest heurystyka - więc działa zwykle, ale nie zawsze - gry AAA są praktycznie tylko na Windows, ale już masa softu używanego do tworzenia elementów w grach działa też na macOS ;-)

To samo jeśli chodzi o ocenę firmy gdy się jest na rozmowach:

Windows wszędzie -> pieniędzy dużych tu nie będzie,
Windows czasem -> kasa znajdzie się,
Mac i Linux rządzą wszędzie -> kasy dużo zwykle będzie ;-)

Podobne posty^beta
Heurystyka dostępności a strach przed imigrantami
Przyśpieszanie backtrackingu
Czemu obecny Sejm i rząd są wyjątkowe?
"os.arch", "os.name", "sun.arch.data.model" co to jest i co pokazuje na jakiej maszynie i OSie? ;-)
YouTube/Facebook/Instagram dla jedzenia by nie przeszedł ;-)

Monachium to złe lotnisko jest ;-)

2026-06-08T01:41:49.666+02:00

Ja i lotnisko w Monachium się jakoś nie lubimy ;-)

Dwa lata temu leciałem do Wenecji przez Monachium (w końcu, nie jestem pewien jak to się zaczęło, ale były cancele i rebooking)... i samolot z Krakowa się spóźnił i spałem w Monachium...

Tydzień temu miałem lecieć z Krakowa do Rzymu przez Monachium... tym samym chyba nawet kodem jak ten przypadek sprzed 2 lat.... nie poleciałem bo najpierw samolot był spóźniony od 3h, a później zrobili podsłuchałem (stałem obok gate'u), że robili dodatkowy przegląd techniczny, w końcu próbowali resetować komputer i w końcu... Cancel, rebook na następny dzień na lot z KRK do FCO bezpośrednio, ale z LOTem ;-)

No i dziś (czy już wczoraj) wracałem z Rzymu do Krakowa przez Monachium.... ale podobno w Monachium pożar był, albo dym czuli... w każdym razie zamknęli lotnisko i wylądowałem w Stuttgarcie ;-)

Po perypetiach wylądowałem w hotelu, który sobie samo bookowałem (IHG rządzi... nadal ;-)) i w końcu (po ponad godzinie) dostałem nawet maila z info, że jutro lecę ze Stuttgartu do Krakowa z Eurowings...

Widzę, już że:

będę musiał zacząć bookować bilety nie przez Lufthanse,
będę musiał unikać połączeń przez Monachium

Podobne posty^beta
Co się dzieje jak Ci zrobią Cancel lotu na lotnisku "startowym"?
Nie lubię Lufthansy
Kurza twarz ;-)
Punkty uzależniają ;-)
Reset

O urokach uprzęży – czyli o tym, że okiełznana moc LLM-ów jest bardziej użyteczna niż nieokiełznana

2026-06-03T11:49:29.758+02:00

GenAI/LLMy dziś to są konie pociągowe. O tym, jak dobrze działają, decyduje jakość uprzęży (aka harness).

To było widać w analizie wycieku z Claude Code, która wywołała wiele uśmieszków i komentarzy w stylu: „Jak to? Najlepsze narzędzie do okiełznania LLM-ów jest takie prostackie?”. Masa promptów, a do tego kod z w pełni deterministycznymi mechanizmami, jak wykrywanie frustracji przez przekleństwa...

Jakoś wielu komentatorom umykało, że ten pełny determinizm regexów jest mechanizmem kontroli, wymuszającym stabilność systemu. Fakt – ten do wykrywania frustracji był pewnie po prostu łatwiejszy do zaimplementowania lokalnie niż wysyłanie całego kontekstu do LLM-a tylko po to, by ten wyłapał kilka wulgaryzmów.

Ale jak się zastanowić, to nie jest dziwne.

Na dziś LLMy są świetne, ale jeszcze nie potrafią się same kontrolować. Nie mają zdrowego rozsądku, nie znają relacji przestrzennych, a nawet nie do końca rozumieją, że np. jeśli człowiek je i ma usta pełne jedzenia, to nie może jednocześnie mówić.

W pierwszej fazie zachwytów nad LLM-ami poszliśmy na żywioł. Korzystaliśmy maksymalnie z tego, że potrafią na podstawie poprzednich słów genialnie napisać kolejne. Taki LLM jest sprytniejszy od łańcuchów Markowa – choć nie rozumie per se tego, co pisze, to sama gramatyka i język kodują pewne informacje i zależności. To specyficzne „strukturalne zrozumienie” (nie kognitywne, lecz wynikające z wyczucia struktury) wynika stąd, że model widzi cały kontekst jednocześnie.

Okazało się też, że świetnie działa to na kodzie.

Szybko jednak wyszło na jaw, że to podejście sprawdza się głównie wtedy, gdy na wynik patrzy człowiek, weryfikuje go i na bieżąco przygląda się temu, co powstało.

To jest IMHO ten punkt, którego nie dostrzeżono na początku, gdy wielu uznawało, że LLM-y natychmiast wyprą ludzi. Bo coś, co modelowi zajmuje ułamki sekundy, człowiek musi robić przez 15-30 minut albo dłużej.

Sam pamiętam moje zdziwienie, gdy dałem LLM-owi zadanie, które dawaliśmy programistom podczas rekrutacji. Zrobił to w kilka sekund, razem z napisaniem kodu i wskazaniem ukrytych pułapek (gotchas)... (OK, sam, gdy dostałem to zadanie, rozwiązanie znałem po 1,5 sekundy, z czego całą sekundę spędziłem na szukaniu gotcha, ale faktem jest, że napisanie czystego kodu zajęło mi potem te 15-20 minut).

W tym miejscu nastąpił wysyp masy narzędzi, które działały... ale jednak nie do końca.

Pierwszym ruchem było dodawanie lepszych instrukcji i cały prompt engineering, który sprowadzał się do tego, by wyjaśnić LLM-owi, co dokładnie ma zrobić i jak ma weryfikować swoje działania. W końcu jeśli podamy modelowi precyzyjną instrukcję oraz kryteria sukcesu, to zazwyczaj dowiezie wynik.

Twórcy LLM-ów też to zauważyli. Dostrzegli, że często sam model potrafi rozbić problem na mniejsze części, co doprowadziło do rozwoju metod Chain of Thought. Dziś, w modelach z fazą „thinking”, AI samo wykonuje tę potężną pracę analityczną przed wypuszczeniem odpowiedzi.

Teraz zaś wchodzimy w moment, gdy dociera do nas, że LLM-y są świetne w generowaniu tekstu, ale musimy je kontrolować i zakładać im wspomnianą „uprząż”. To może być coś tak prostego jak regex czy inne deterministyczne metody walidacji, a mogą to być osobne prompty i modele obserwujące odpowiedź i reagujące na nią.

No bo jak na przykład testować coś, co pod spodem używa LLM-a?

Jedną z metod jest karmienie go znanymi przypadkami testowymi, gdzie z góry znamy oczekiwany rezultat – i nagle mamy klasyczny test regresyjny dla sztucznej inteligencji. To zadanie jest znacznie prostsze, gdy LLM wyrzuca ustrukturyzowane dane (np. JSON) albo gdy generuje zapytania do bazy danych, bo wtedy możemy po prostu zweryfikować końcowy wynik operacji na bazie.

Innym podejściem jest instruowanie modelu, by najpierw napisał testy, a później... kategoryczne zabronienie mu ich modyfikowania. To kluczowe, bo LLM-y są sprytne i domyślnie wybierają ścieżkę najmniejszego oporu. Jeśli kod nie przechodzi testu, model potrafi wpaść na pomysł, że najprościej będzie po prostu zmienić treść testu.

To znaczy... my, programiści, też tak czasem robimy. Różnica polega na tym, że człowiek z czasem uczy się, że test wolno zmienić tylko wtedy, gdy jego wywrotka jest faktycznie oczekiwanym rezultatem wprowadzonej zmiany w logice biznesowej. LLM tej etyki zawodowej jeszcze nie ma.

W ten sam trend wpisuje się podejście agentskie. Agent dostaje do dyspozycji konkretne narzędzia, a te narzędzia mają już twarde, kodowe ograniczenia. Jeśli na przykład funkcja do pobierania zawartości sieci dostanie zamiast poprawnego adresu URL bezpośredni link do lokalnego pliku, system od razu zgłosi błąd. Narzędzia są deterministyczne i ich użycie zmusza LLM do poruszania się w ściśle ograniczonej przestrzeni.

Co będzie dalej? Może – a w zasadzie to już się dzieje, bo sam łapię się na tym, że próbuję tak naprowadzać sztuczną inteligencję – kolejnym krokiem będzie okresowe odpytywanie LLM-a przez system nadzorujący: „Co Ty właściwie próbujesz w tym momencie zrobić i dlaczego?”. Odpowiedź, wraz z pełnym zapisem historii tej „rozmowy”, będzie następnie przekazywana do analizy innemu, niezależnemu modelowi pełniącemu funkcję sędziego.

Tu pojawia się pytanie, na które nie znamy jeszcze odpowiedzi, ale możemy się domyślać ;-)

No bo czy to możliwe, że LLM-y wciąż mają ogromną przestrzeń do autonomicznego wzrostu? Może w samym tym strukturalnym semi-zrozumieniu języka tkwi jeszcze więcej surowej mocy? Może same modele da się wytrenować tak, by realizowały część tych zadań kontrolnych i pilnowały same siebie?

A może, jeśli dotarliśmy już blisko fizycznych granic architektury transformerów, ta kontrola będzie zadaniem dla nas, programistów? Nasza rola ewoluje: to już nie tylko pisanie kodu, ale budowanie zamkniętych „tras”, po których bezpiecznie mogą poruszać się LLM-y i agenty.

Część mnie uważa, że przyszłością jest właśnie ta druga opcja.

Obecny wyścig gigantów GenAI wygląda już jak wojna na wyniszczenie. Nawet jeśli któryś z nich dotrze w końcu do mitycznego Graala, czyli prawdziwego AGI – systemu zdolnego rozwiązać dowolny problem i realnie „myślącego” w naszym ludzkim rozumieniu – to konkurencja zreplikuje ten sukces zaledwie 3 do 6 miesięcy później. Pierwszy gracz na miejscu po prostu nie zdąży wykopać fosy biznesowej. Cała idea zmonopolizowania rynku przez jedną „Superinteligencję” rozbija się o realia rynkowe.

Nawet jeśli takie AGI zaprojektuje w ułamku sekundy lepsze procesory i wydajniejsze źródła energii, to fizyczny czas oczekiwania na wolne linie produkcyjne w fabrykach sprawi, że rywale szybko dogonią lidera. A niewykluczone, że będą mieli po drodze większe zasoby finansowe.

Stąd wydaje mi się, że czytelny sygnał, jaki płynie z rynku – gdzie wszyscy masowo podnoszą ceny za tokeny – jest prosty: branża już zrozumiała, że rewolucyjne AGI nie czai się tuż za rogiem. Albo alternatywnie: mają już AGI, które jako pierwsze racjonalnie wytłumaczyło im, że pora zacząć w końcu zarabiać prawdziwe pieniądze.

Podobne posty^beta
wait() i notify()/notifyAll() - najbardziej nierozumiane metody klasy Object ;-)
Miałem farta...
Nie, Scrum nas nie "uratował" od Waterfalla... za to powoli sam się nim staje ;-)
Chciałem popsuć G1 i mi się na razie nie udało ;-)
Agent nie na wszystko pomoże ;-)

Obszedłem cały kraj! ;-)

2026-06-03T10:51:43.874+02:00

No stało się – obszedłem cały kraj.

Taki mniejszy, wręcz miniaturowy, a oficjalnie: najmniejszy na świecie.

Obszedłem Watykan. To jest to zielone „kółko” po lewej stronie mapy. Jak widać po statystykach, tempo przez całą drogę było bardzo, ale to bardzo spacerowe.

W uszach miałem Mistrza i Małgorzatę, pod nogami Rzym (i miejscami Watykan) i tak sobie szedłem wokoło murów. Przeszedłem nawet przez watykańskie połączenie kolejowe. Działa ono na tyle rzadko, że to potężne kraty odcinają tory od rzymskiej ulicy, a nie tradycyjne szlabany. I trzeba przyznać – mają tam wyjątkowo dużą bramę dla pociągów.

A co do samego Mistrza i Małgorzaty...Słucham akurat „superprodukcji” z udziałem aktorów, ale szczerze mówiąc – czekam już, aż to się skończy, bo męczy mnie ta książka. Ewidentnie groteska to nie mój styl. Najlepsze są dla mnie te fragmenty, które dzieją się 2000 lat wcześniej: dialogi Poncjusza Piłata z Jeszuą i cała ta linia fabularna.

Te sceny przypomniały mi zresztą inną książkę, którą niedawno przesłuchałem (i która też mnie wymęczyła) – Dominion: The Making of the Western Mind. Jej główny przekaz mocno tu rezonuje: postać Jezusa i pierwotne chrześcijaństwo były absolutnie wyjątkowe w swoim przekazie na tle epoki. Rzym i inne ówczesne cywilizacje, mimo wysokiego poziomu rozwoju, miały podejście do ludzkiego życia, które z dzisiejszej perspektywy jest całkowicie abstrakcyjne. Masowe mordowanie ludzi było tam zwykłą, chłodną taktyką zarządzania. W takim świecie opowieść o bezwarunkowej miłości i wybaczeniu musiała brzmieć dla Rzymian jak całkowite szaleństwo.
Zresztą może to był i zamiar Bułhakowa zestawić tę groteskę z powieścią historyczną, żeby podkreślić groteskowość tej Moskwy?

Nie zmienia to jednak faktu, że dokonałem tego - obszedłem cały kraj! Co z tego, że najmniejszy na świecie? ;-)

Podobne posty^beta
Czerwcowe książki
Czytelniczy listopad
Miałem farta...
Książkowy marzec :-)
Jak rozwiązać krzyżówkę? ;-)

Co się dzieje jak Ci zrobią Cancel lotu na lotnisku "startowym"?

2026-06-03T10:24:30.360+02:00

No to w niedzielę miałem lecieć do Rzymu, ponieważ chciałem lecieć później (frajer ;-)) to wybrałem lot o 16:45 z Krakowa do Monachium, a później 19:05 czy jakoś tak z Monachium do Rzymu (FCO).

Coś mi sugerowało, że to może nie być najlepszy wybór... bo 2 lata temu lecąc do Wenecji miałem lecieć tym samym lotem i wyleciał z opóźnieniem i w końcu w Monachium spałem ;-)

Gdy w niedzielę w momencie gdy miał zacząć się boarding pojawiła się informacja, że samolot jest opóźniony o 2h już wiedziałem, że będę spał w Monachium.

Nawet się zbytnio nie zdenerwowałem, bardziej miałem - a takie jesteście dranie...

No to czekałem, jeszcze nas ciut bardziej opóźnili i w końcu zaczął się boarding... przepuścili parę osób i nagle jakieś brazylijskie małżeństwo to wstrzymało i panie z bramki zamiast 1 ich obsługuje, a druga puszcza pasażerów to one jakoś tak nagle zwolniły....

Później były telefony, jakieś wymiany zdań "15 minut? Szybki przegląd techniczny", później kolejne 15, jeszcze 10 i komentarz o resetowaniu... i w końcu Cancel ;-)

Po informacji o odwołaniu komunikat od pani z bramki, że chwilę trzeba poczekać bo muszą jeszcze się dowiedzieć gdzie wyładowane zostaną bagaże... w końcu info pas numer 2 i proszę tam iść...

Wyjście nie jest takie proste, bo w Krakowie na Balicach w strefie odlotów nie ma (a przynajmniej ja nie widziałem) znaków w kierunku wyjścia, wyjście odbywa się nieoficjalnie obok kontroli bezpieczeństwa.

Wejście do miejsca gdzie są karuzele z bagażami też nie jest proste ;-) w Krakowie jest możliwość przejścia z rękawa po schodach w dół do odbioru bagażu, ale nas wyrzucili ze strefy bezpiecznej. Drzwi zaś do bagażu się otwierają tylko dla wychodzących, nie dla wchodzących ;-)

Trzeba iść do "zgubionego bagażu" (co wiem od ochrony bo się spytałem) i tam trzeba zadzwonić... ale ja już nie musiałem bo pan latał i już obsługiwał wcześniejszych z tego samego lotu.

Ogląda kartę pokładową, sprawdza numer lotu, jak właściwy to bierze 1 osobę i przeprowadza przez tajne przejście (to jest jeden korytarz), otwiera drzwi do strefy z bagażami i mówi który pas.

A w międzyczasie przychodzi mail z info o nowym bookingu, ale trzeba jeszcze zrobić oficjalny checkin (akurat tutaj stąd, że Lufthansa z którejś z tych swoich do bani linii przebookowała mnie w ramach sojuszu na Lot, który leciał w poniedziałek bezpośrednio do Rzymu)

Podobne posty^beta
Co się dzieje gdy mój pierwszy samolot się spóźnia i mam mało czasu na przesiadkę?
Monachium to złe lotnisko jest ;-)
Kurza twarz ;-)
Autobus ze skrzydłami...
Jednak lubię United ;-)

Kurza twarz ;-)

2026-05-31T16:59:15.094+02:00

Jest tak, moja wielka wyprawa do Rzymu odbywa się przez Monachium.

Ponieważ moje planowanie jest takie sobie to wybrałem późny lot uznając, że będę w Gliwicach na Fluffym... Nie pojechałem.

Na lotnisku byłem za wcześnie.

Jak już powinie zacząć się boarding to pojawiło się info, że jednak nie bo jesteśmy opóźnieni o 2 godziny i 5 minut.

Czyli planowany odlot z Krakowa do Monachium jest gdy zaczyna się boarding na mój samolot w Monachium ;-)

Systemy jeszcze nic nie stwierdziły, ale już w Monachium dostanę na 99% info, że lecę jutro ;-) i skierowanie do hotelu...

Co ciekawe to jest prawie kropka w kropkę to samo co miałem 2 lata temu lecąc do Wenecji, też późnym lotem ;-)

Bardzo możliwe, że tym samym.

Z plusów ja już wiem który to jest przystanek 11 na którym się wsiada do autobusu który wiezie człowieka do hotelu ;-)

A miałem plan, że sobie jeszcze pójdę dziś zobaczyć Colloseum w nocy i może na Palatyn. A co najwyżej obejdę sobie hotel przy lotnisku ;-)

Teraz tylko trzeba starć się włączyć z nudą...

Podobne posty^beta
Co się dzieje jak Ci zrobią Cancel lotu na lotnisku "startowym"?
Nie lubię Lufthansy
Monachium to złe lotnisko jest ;-)
To (kalkulator) żyje :-)
Bad, bad planner (Przemek), no Fluffy for you ;-)

Bad, bad planner (Przemek), no Fluffy for you ;-)

2026-05-29T19:01:51.343+02:00

Plan był taki: w sobotę jadę do Gliwic na Fluffy'ego.

Ale później wpadłem na pomysł, że czerwiec to fajny miesiąc, a skoro nigdy nie byłem w Rzymie, to chętnie bym tam poleciał. I jak zamawiałem bilety, dotarło do mnie: „Ej, przecież muszę lecieć w niedzielę, bo w sobotę jest ten Fluffy...”.

Teraz patrzę na grafik i to się po prostu nie spina.

Niby mógłbym nocować w Gliwicach (miałem nawet rezerwację). Fluffy kończy się koło 22:30, więc 20–30 minut i jestem w hotelu. Ale na lotnisko muszę wyjechać najpóźniej koło 14:45. Żeby zrobić to na spokojnie, najzdrowiej byłoby wyjechać z Gliwic już koło 8:00 rano i być w domu koło 10:00.

Niby nic strasznego, ale ja naturalnie chodzę spać koło 2:00–3:00 w nocy, a tutaj musiałbym wstać o 6:30–7:00. Cały ten plan zaczyna więc wyglądać bardzo męcząco. I coraz bardziej skłaniam się ku opcji: no nie pojadę na Fluffy'ego.

Zrobiłem mały test, bo wiem, że łatwo się stresuję w takich sytuacjach. Pierwsza wersja planu zakładała, że jadę już w piątek, w sobotę połażę sobie po Gliwicach (w końcu tam studiowałem), a wrócę w niedzielę. Szybko jednak przypomniałem sobie, że w piątek mam dwa interview, po których muszę napisać dwie (a tak naprawdę trzy) ewaluacje. To oznacza, że pakować musiałbym się już w czwartek.

Uznałem więc: „Dobra, nie jadę w piątek, jadę w sobotę”. Poczułem ulgę, ale stres i poczucie przytłoczenia nadal nie znikały.

W ramach testu sprawdziłem inną myśl: „OK, w ogóle nie jadę na Fluffy'ego”. I nagle całe ciśnienie zeszło.

Trochę mi szkoda, ale znam się na tyle, że wiem, że przez cały czas byłbym poddenerwowany – a w końcu takie imprezy są po to, żeby było fajnie, a nie żeby je po prostu odhaczyć.

Ale żeby nie było: to nie jest mój pierwszy zły plan i pewnie nie ostatni. Np. prawie zawsze, kiedy planuję wyjazd, szukam późnego lotu powrotnego, żeby „wycisnąć” jak najwięcej z ostatniego dnia. Efekt? Dwa ostatnie wyjazdy do Wenecji spędziłem, siedząc na ławkach na Sant'Elena i czekając, aż nadejdzie sensowna godzina, żeby odebrać torbę i ruszyć na lotnisko.

Podobne posty^beta
Starzeję się ;-)
Jak Mruka dostał więcej metalowych przedmiotów - (nie)poradnik inwestycyjny z czasów kamienia (czasami łupanego) część druga
Chillout na 80%
Kurza twarz ;-)
Moc promptów

Miałem farta...

2026-05-25T02:42:30.978+02:00

Parę dni temu rzucił mi się w oczy wpis na LinkedIn – albo artykuł gdzieś na Wyborczej czy w podobnym medium. Tekst dotyczył tego, dlaczego pokolenie Gen Z jest bezustannie czymś wystraszone.

Moja pierwsza, automatyczna myśl? "Ech, jacy oni są słabi". Jednak po szybkim przeskanowaniu tekstu wzrokiem wyszło na jaw coś istotnego: ci ludzie od małego byli karmieni wyłącznie narracją o zagrożeniach. Globalne ocieplenie, pandemia, szkodliwe energetyki, a nawet sataniści w Sandmanie...

Najpierw chciałem to zbyć machnięciem ręki, ale nagle uderzyło mnie, że coś w tym jest. Zacząłem porównywać ich realia do mojego własnego dorastania.

Moje wspomnienia zaczynają się pod koniec PRL-u. Byłem wtedy zbyt mały, by rozumieć perturbacje zmian ustrojowych, za to widziałem jedno: w sklepach nagle pojawiły się rzeczy. Pierwsze klocki LEGO dostałem w 1986 roku – rodzice kupowali je za dolary w Peweksie. W 1991 roku te same klocki można było już kupić w zwykłym kiosku Ruchu. Z perspektywy 12- czy 13-latka świat stawał się po prostu lepszy.

Pamiętam, jak w 1992 roku oglądaliśmy otwarcie Olimpiady w Barcelonie. Mój kuzyn nie był zbyt zainteresowany, a ja rzuciłem mu głupią uwagę, że warto oglądać, bo przecież sami nigdy w takie miejsca nie pojedziemy. Do dziś mi głupio na to wspomnienie... Ale w tamtym 1992 roku zagranica była czymś tak odległym, niemal mitycznym. A potem? Potem sam bez problemu odwiedziłem Paryż czy Mediolan.

Zresztą cała moja młodość to była ciągła transformacja na lepsze. Odkryłem literaturę sci-fi: Arthura C. Clarke’a, Isaaca Asimova i innych klasyków. Nie licząc Końca dzieciństwa Clarke’a, wszystkie te książki miały niesamowicie pozytywny vibe. Przekaz był prosty: będzie tylko lepiej, a ludzkość wraz z rozwojem nauki i wiedzy stanie się mądrzejsza.

W międzyczasie mój Commodore 64 zmienił się w PC z procesorem 386 DX. Znów namacalny postęp.

Poszedłem do liceum – postęp. Polska się bogaciła. Poszedłem na studia – to samo. Zacząłem pracę (co zresztą opisuje historia Mruka) i rozwój nadal trwał. Obrazowo mówiąc: po półtora roku pracy zarabiałem ponad trzy razy więcej niż na samym początku. W 2004 roku Polska weszła do Unii Europejskiej (rok wcześniej zaliczyłem swoją pierwszą podróż za granicę), a w 2007 poleciałem już do Stanów.

Właściwie przez całe moje życie, aż do 2008 roku, towarzyszyło mi poczucie stałego rozwoju. Dopiero globalny kryzys finansowy sprawił, że firma, w której pracowałem, zaczęła masowe zwolnienia. Ale nawet wtedy myśleliśmy: "Na szczęście to tylko w Stanach".

Oczywiście, życie prywatne mnie nie oszczędzało. W 2004 roku zmarł mój tata. To było potężne uderzenie, które momentalnie "skończyło moje dzieciństwo". Jednak nawet w tej tragedii z czasem znalazłem pewien rozwojowy punkt zwrotny. Pamiętam, jak po kilku tygodniach dotarło do mnie, że mój tata ogromnie mnie kochał, lubił i na pewno nie chciałby, żebym przez resztę życia chodził załamany. Podniosłem się.

Bo ogólnie wychowałem się w świecie, w którym mogło być tylko lepiej.

Podobnie było z tematem wojny. Jako 4- czy 5-latek w przedszkolu bawiłem się w Czterech pancernych i psa. To było jakieś 37-38 lat po II wojnie światowej, czyli dla nas – prehistoria. Jasne, w latach 90. wybuchła wojna w Jugosławii, ale byłem wtedy zbyt młody, nie miałem w domu MTV i te wszystkie drastyczne przekazy z ostrzeliwanych miast po prostu mi umknęły. Była też Pustynna Burza, ale to była dla nas "wojna zza szyby telewizora". A teraz? Ukraina, Strefa Gazy, Iran... Wszystko podawane na żywo, bez cenzury, prosto na ekrany smartfonów.

Gen Z dostaje przekaz totalnie odwrotny do naszego. Oni zaczynali od punktu "macie dużo", ale na każdym kroku słyszą, że za chwilę zasoby się skończą i będzie tylko mniej, gorzej i trudniej. My rośliśmy w poczuciu otwierających się drzwi; oni dorastają w cieniu nadchodzących katastrof.

Trudno przy moim "wychowaniu" nie być optymistą, tak samo jak trudno się dziwić, że ich konstrukcja psychiczna jest zupełnie inna. Patrząc na to z boku, stwierdzam, że chyba urodziłem się w stosunkowo najlepszym możliwym czasie. Końcówka Gen X, może jeszcze wcześni Milenialsi – my naprawdę mieliśmy w życiu farta.

Podobne posty^beta
O urokach uprzęży – czyli o tym, że okiełznana moc LLM-ów jest bardziej użyteczna niż nieokiełznana
Gabinet Ipsalorda
Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów
Zajrzyj w duszę liberała (social-liberała) w sprawie imigracji ;-)
Lutowe książki ;-)

Okrucieństwo vibe codingu część 2 ;-)

2026-05-24T17:52:16.495+02:00

Zawsze gdy jestem w Juracie na molo zastanawiam się gdzie jest molo w Sopocie, bo niby widać drugi brzeg, ale zawsze jest to, że "o tutaj jest Gdynia, a tam okolice Oliwy, ale gdzie jest Sopot..." i patrzenie na mapę i zawsze pragnąłem takiej wielkiej strzałki nad z napisem "Molo w Sopocie" ;-)

Tak czułem, że mógłbym w komórce mieć coś takiego, daję współrzędne "celu", telefon zna moją lokalizację i niech narysuje strzałkę.

Plan był taki by używając Gemini odpytać o API do kompasu i o wzory, których użyć do przeliczenia tego... ale stwierdziłem, że z głupia frant wpiszę to do Antigravity.

Antigravity dostało prompt:

ok, I would like to have mobile app, idealy simple webpage, which would take geolocation and compass data, and would draw on canvas (or maybe simply rotate?) arrow pointing to the "target", ideally it would have also mechanism to search (by address), or by adding "store current geolocation), and latter I would be able to choose some of those from list and it would show me "where" it is from my current position.... ideally there would be mode of "compass" where it would show multiple of selected targets as "arrows" and descriptions

I drań wyrzucił to....

Działa to w miarę OK, sami możecie spróbować na https://przemelek.github.io/geo/

Zabawne i przerażające jednocześnie (uczucia, które są bardzo blisko siebie jeśli chodzi o reakcje organizmu ;-)) jest to, że jeszcze nie zajrzałem temu do kodu, ale wydaje się to działać.

Sprawdziłem dziś będąc na zewnątrz i działa... w miarę ;-) ale problemem jest bardziej dokładność niż sposób powstania produktu ;-)

Podobne posty^beta
"Kompas" z Augmented Reality ;-)
Czy LLMy umieją wnioskować? Test :-)
Automatyczne tłumaczenie 2 - Translatica vs. Google Translate ;-)
Generał Jaruzelski wg. Kuklińskiego
ChatGPT i Gemini (ogólnie LLMy) to są jednak nowe wyszukiwarki

AI kradnie może (na razie?) nie pracę, ale „wieczorną zabawę w kodowanie” już tak ;-)

2026-05-22T02:54:02.302+02:00

Tworząc Boba – mojego asystenta w pracy, który na razie umie rozpoznawać historyjki w Jirze, robić raporty do praw autorskich i czytać maile w poszukiwaniu tych najważniejszych (nadal jest na etapie "uczem siem") – wpadłem na pewien pomysł. Chciałem mieć w Obsidianie folder z szablonami w plikach Markdown.

W pracy (bo w życiu prywatnym na szczęście nie*) muszę często wysyłać maile według powtarzalnego schematu. Podobnie było kiedyś, gdy pisałem narzędzie do analizy danych – struktura kodu prawie zawsze wyglądała tak samo. Idealne miejsce na gotowe szablony. Próbowałem wcześniej z Keyboard Maestro, ale to nie było to.

Mój cel jest prosty: Bob i inne narzędzia mają do minimum skrócić czas, który marnuję na zadania administracyjne. Wszystko po to, bym mógł kodować... albo raczej dyrygować Agentami, bo dranie są już szybsze ode mnie.

Plan był piękny

Chciałem zbudować narzędzie zintegrowane z Alfredem. Wpisuję tmpl , dostaję listę szablonów (pliki Markdown, Java, Python – ogólnie wszystko, co tekstowe), które mogą mieć zmienne pola do wypełnienia, zarówno w nazwie, jak i w treści. Wybieram szablon, dopisuję parametry, wciskam Enter i gotowe – zawartość ląduje w schowku. A jeśli to Markdown, to od razu z formatowaniem.

No i plan upadł...

...bo z głupia frant wrzuciłem ten opis do Antigravity. Drań nie dość, że napisał wszystkie potrzebne skrypty, to jeszcze wypluł gotowego ZIP-a z zawartością całego Workflow do Alfreda.

I jak tu ufać komputerom? Człowiek chce sobie coś pokodzić, a maszyna odbiera całą przyjemność. ;-)

Małe pocieszenie

Na razie system nie ogarnął jeszcze jednego wymagania: chciałbym, aby przy kopiowaniu Markdowna do schowka trafiał on tam jako Rich Text. Outlook, jako flagowy produkt Microsoftu, nie lubi takich "fanaberii" jak czysty Markdown i domaga się sformatowanego tekstu.

Runda pierwsza dla AI, ale walka z Outlookiem wciąż trwa.

* – Ogólnie w życiu prywatnym problemem nie jest nadmiar obowiązków.

Podobne posty^beta
Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....
Hacky tool ;-) - workflow do Alfreda, który pozwala wykonywać różne konwersje na zawartości schowka ;-)
Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów
Kopia zapasowa ważna ;-)
Budowanie Boba ;-)

Metallica ;-)

2026-05-20T18:36:45.613+02:00

OK, to byłem wczoraj na koncercie Metallica'i w Chorzowie.

Niecałe 2 lata temu byłem też na koncercie z tej trasy, czyli M72 w Warszawie na Narodowym.

Wtedy załapałem się na Snake Pit, tym razem "Trybuny Dolne".

OK, jakoś Rammstein mnie bardziej bawi ;-) Tzn. Metallica'i słuchałem tak z ~20-30 lat temu... miałem nawet wtedy wszystkie płyty (do wtedy) i pożyczyłem je komuś i mi ich nigdy nie oddał [to były CD].

Chociaż nie tyle chodzi o nieznajomość muzyki, ale o to, że "za głośno" to było grane. 18 lat temu był problem z płytą Metallica'i Death Megnetic, gdzie tak podkręcono głośność, że na CD często "leciały" 32767 (czyli największa liczba w 16 bitowej liczbie ze znakiem) co powodowało, że nie było słychać melodii bo wszystko było przesterowane. Stąd wtedy ludzie kupowali płytę do Guitar Hero III: Legends of Rock / Guitar Hero World Tour bo tam nie było tego przesterowania.

I miałem wrażenie, że tak wyglądał ten koncert.

W Warszawie te 2 lata temu uznałem, że to wina Narodowego, ale to chyba ficzer Metaliki ;-)

Na obu stadionach słyszałem Rammstein i nie miałem wrażenia "ściany dźwięku" ;-)

Żeby sobie wyrównać wartości muzyczne to z Antigravity zrobiłem sobie Playlistę do Spotify z setlistą z tego koncertu. Teraz dopiero słyszę to co "słyszałem" na koncercie.

Ale i tak mi się podobało.

Fajnie się ludzie cieszyli. Jacyś chyba rodzice (albo dziadkowie) z jakąś nastolatką za mną siedzieli i wg jej słów z Lublina tam przyjechali i słychać było jak piszczała z zachwytu gdy grało coś co jej się podobało ;-)

Obok mnie siedziały mamy, a ich nastoletni synowie rząd wcześniej, obok mam siedziała pani tak ~60-65 lat która też się cieszyła Metallica'ą :-)

Stąd wrażenia pozytywne, jeśli znów przyjadą to też będę chciał jechać ;-)

Dla mnie dodatkowy bonus to Chorzów, mieszkałem tam przez ~10 lat życia (do ~11 roku życia) i mam jednak sentyment, stąd jak zwykle poszedłem na spacer po okolicy i byłem nawet na Bocznej 6 gdzie kiedyś mieszkałem, mam zdjęcie z moją szkołą podstawową nr 38 w Chorzowie ;-) (to ta gdzie składałem przysięgę ucznia, gdzie obiecałem budować naszą socjalistyczną ojczyznę ;-))

Obok przedszkola też szedłem, ale zdjęcia sobie nie robiłem.

Mam zdjęcie gdzie z Amelungu wskazuję "mój blok" ;-)

I tak bardziej z bliska ;-)

A nawet drzewo na które uwielbiałem wchodzić ;-)

Oraz, pierwszy od dawna kiosk (wyglądający jak kiosk Ruchu):

Stąd ja tam ten koncert dobrze będę wspominał ;-)

Jak ktoś też chce tę playlistę, to chyba najprościej zrobić +Create w Spotify, wybrać Playlist, kliknąć na miejsce gdzie będzie lista (ALE NIE NA pole wyszukiwania) i zrobić CTRL-V/Cmd-V z tego poniżej:

spotify:track:4CLRLdxUDPNeO1xCW0U2zC

spotify:track:2dXsILW8gzkosqleHAvl0v

spotify:track:3bxHy4sUXEWjI9kXG1DH5K

spotify:track:4dTwPxntwdUhensj761HIB

spotify:track:6eXWc7irALyENtbAD2TTOT

spotify:track:5lqyqPU3JkpCbUbLmTVQPW

spotify:track:6FUwPb4mGlUDbx42uspXaZ

spotify:track:13Uvqll8OQDjw3wDweIK9y

spotify:track:3quYoE7KgIIaqVXPd7MpX0

spotify:track:6QAsrXPnMSXIbV0yEJHlEX

spotify:track:5ltXoDLlI0rFZAmOXbAp5T

spotify:track:02xhLoVqpGmOqvolgrwM8w

spotify:track:28WmNsclKsrVmdv3tDmoYU

spotify:track:2MuWTIM3b0YEAskbeeFE1i

spotify:track:3DwQ7AH3xGD9h65ezslm6q

Powinno to się zmienić w:

Creeping Death

For Whom the Bell Tolls

Of Wolf and Man

The Memory Remains

Lux Æterna

The Unforgiven

Fuel

The Day That Never Comes

Wherever I May Roam

Nothing Else Matters

Sad but True

One

Seek & Destroy

Master of Puppets

Enter Sandman

Podobne posty^beta
Support zawsze lepiej brzmi na koncercie niż na Spotify ;-)
Tydzień z Google Home
Miałem dziś sen, a w nim...
Ostatni Rammstein... przynajmniej w 2024 ;-)
Czerwcowe książki

Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....

2026-05-13T18:28:35.204+02:00

Tak jako jeden z side projektów buduję w pracy Boba (mojego asystenta), dziś zaczął czytać moją pocztę firmową... którą próbuje łączyć z ticketami..... w przyszłości ma dostać jeszcze dostęp do stron, które odwiedzam (w pracy) i idealnie do kodu źródłowego i może mojego Obsidiana.

I dziś dość rozsądnie podsunął mi jednego maila do popracowania nad nim... tzn. zrobił to pod koniec dnia, bo wtedy powstała ta część Boba, ale są przesłanki, że to może działać ;-)

Mam jeszcze kilka innych side projektów, ale tylko ich nazwy mogę wyjawić ;-) jeden to HOODIE, drugi to NANCY ;-) coś co już istnieje dostało ode mnie nazwę NED, więc NANCY jest do testowania NEDa ;-)
Jest tam jeszcze drugi BOB, ale z tym nic jeszcze nie robiłem.

Część mnie zaczyna uważać, że model gdzie firma płaci mi za ekstra narzędzia i tokeny w LLMach i naprawdę można by było zmniejszyć zatrudnienie... albo jeszcze lepiej budować więcej :-)

Chociaż przyznam też, że taki model z Agentami może się udać (nie musi, ale może) jeśli w środku jest ktoś kto ogarnia. Mnie się wydaje, że ogarniam, ale któż to wie.

Bob jest próbą zbudowania czegoś co robi część pracy, która wymaga ode mnie ciągłego skakania po różnych poziomach abstrakcji i różnych problemach i szukania połączeń.
Nadal tu jestem potrzebny, nawet jeśli Bob będzie robił 100% tego na co mam nadzieję.

Tak przy okazji, Google wczoraj rzuciło hasło Googlebooka....

Wyobrażacie sobie jakby oni to mogli wspaniale zrobić?

W pracy mielibyśmy lokalny model i bezpieczny model "zewnętrzny", RAG czy nawet coś lepszego mogłoby używać całego naszego dysku, maili, confluenców i podobnych jako źródeł wiedzy.

Dostajemy maila w którym ktoś skarży się, że mu coś nie działa - Agent obok tego maila umieszcza dla nas info, z poprzednich interakcji z ludźmi, z ticketów i tak dalej (Bob to dziś zrobił ;-) klient się poskarżył na coś i Bob wskazał, że ej jest ten ticket... który próbuje rozwiązać podobny problem).

Ktoś prosi o raport z postępów - Agent sprawdza co się dzieje z tą sprawą, jakie były maile o tym, jak z ticketami i tak dalej i proponuje podpowiedź. Którą można w rozmowie z Agentem dookreślić.

A wszystkie prompty jako Markdown files w czymś z interfejsem podobnym do Obsidiana. I moglibyśmy swoje dopisywać.

Jednym z problemów z dzisiejszymi Agentami jest to, że czasem "wyłażą" poza swój obszar, bo usera męczy ciągłe klikanie OK/Run i zgadza się na wszystko... ale gdyby OS to wspierał to Agenty mogłyby działać w modelu bezpieczeństwa podobnym do tego co ma Java... czyli Agent mógłby mieć na poziomie OSa dostęp do wybranego kawałka zasobów...

Jeszcze do tego dodać rozwinięcie pomysłu na WebIntents, ale tak by OS sam dawał aplikacjom "interfejs" do wołania ich funkcji przez inne aplikacje.

W życiu prywatnym to nie, ale w pracy prawie wszystko ma "ślad elektroniczny" są maile, tickety, kod, strony w confluence, wiadomości w messangerze... dodanie MCP do katalogu ludzi i katalogu projektów i repo i naprawdę dużo biurokratycznej roboty się może robić "samo", człowiek może być na "końcu tego wszystkiego" i dostawać sugestie od systemu (nie, że system sam pisze maile czy tickety, ale proponuje takie działania)

Ach... marzenia....

A jeszcze jakby to wszystko działało na prawdziwym OSie, gdzie można by było uruchamiać aplikacje i Agenty mogłyby używając OSa "dotykać" się z okienkami, czytać tekst (a nie robić OCR)... do tego jakiś ładny UI, coś w stylu Google bierze Linuksa, uładnia go i to jest część tego Googlebooka....

Podobne posty^beta
Budowanie Boba ;-)
Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów
AI kradnie może (na razie?) nie pracę, ale „wieczorną zabawę w kodowanie” już tak ;-)
Agent nie na wszystko pomoże ;-)
A jakby Boba nauczyć czytać maile?

Project Hail Mary już jest na YouTube - 74 PLN wersja UHD :-) a wypożyczenie chyba 50 PLN

2026-05-12T02:03:00.002+02:00

Już jest Project Hail Mary :-)

Kupiłem sobie dziś na YouTube :-)

Cieszy mnie to :-)

Podobne posty^beta
Project Hail Mary jest świetny ;-)
Project Hail Mary
Feeling Good SF :-)
Dobrze wyskalowałem te 7 lat temu mój czujnik czystości powietrza ;-)
Lipcowe książki :-)

Datowanie książkowe ;-) - Book dating ale nie do końca ;p

2026-05-11T23:25:00.000+02:00

To nie jest jakieś sekretne wyznanie ;-) bo to pisałem tu wiele razy - książki Joanny Chmielewskiej o Teresce i Okrętce oraz te o Janeczce i Pawełku to jest szczyt mojego stosiku książek podpisanego jako "feeling good".

Zawsze mnie jednak w rereadach fascynuje jak to wszystko jest "zaraz po sobie" w książkach, ale każda książka dzieje się w innych realiach ;-)

Zwyczajne Życie - książka gdzie poznajemy Tereskę i Okrętkę dzieje się ~20 lat po wojnie, bo nasze bohaterki drzewka wożą na wózku, który "ojciec Okrętki zrobił w trakcie okupacji" (a może nawet po Powstaniu) do przewożenia drewna na opał. Musiał mieć więc wtedy ~20 lat co by pasowało do posiadania 16 letniej córki i 19 letniego syna ;-)
Do tego obie chodzą do 3 klasy LO, które jeszcze w 3 i 4 klasie jest żeńskie, ale w 1 i 2 klasie już koedukacyjne. Do tego mają po 16 lat, a Krystyna 17... co wskazuje, że chodziły do 7 klasowej SP.. czyli urodziły się Okrętka i Tereska najpóźniej w 1951 roku (ostatni rok który miał 7 letnia SP). Co by dawało ~1967 rok i by pasowało. Do tego rejestracje są sprzed 1975 roku i wprowadzenia 49 województw, a Skrzetuski jak rozumiem zrobił maturę dopiero będąc milicjantem.
Ale książkę wydano w 1974 roku... acz zgaduję, że Chmielewska ją pisała wcześniej ;-) i stąd wiele rzeczy dzieje się właśnie tak pod koniec lat 60.

Większy Kawałek Świata - tutaj jest prościej, bo mowa tam o tym, że wojna była 27 lat wcześniej... co sugeruje 1972 rok ;-) czyli rok trwał ~5 lat ;-) bo Tereska i Okrętka kończą 3 klasę i jadą na Mazury. Książkę wydano w 1976 roku.

Ślepe Szczęście - w Duchu (ostatnim "akcie") Jesionek (stróż przy zamku w Gnatach gdzie straszy duch) mówi, że on tam od 40 lat mieszka, a zaczął pracować u grafa szaleńca już za okupacji (chyba), czyli dzieje się to tak koło 1979 roku ;-) czyli tutaj 2 tygodnie między końcem WKŚ a wyprawą na raki trwało 7 lat ;-)

Nazywam to co tu robię wyżej "datowaniem książkowym". Nie ma żadnego sensu, ale jest zabawne ;-)

Janeczka i Pawełek też są dobrzy 11 lat mają w Większym Kawałku Świata, czyli w 1972 roku, ich pierwsza własna książka czyli Nawiedzony Dom dzieje się przed 1975 rokiem bo rejestracje są "stare", wydano ją w 1979 roku. Wielkiej Zasługi trudno "wycenić" ale wydaje się, że to jest przełom lat 70 i 80... bohaterowie mają ~12-13 lat, ~rok później dzieją się Skarby, które pasują do lat 80, tak na wyczucie koło 1985 roku. 2/3 Sukcesu już na przełomie, tak 1989 rok najpewniej, a Wszelki Wypadek tak 1991-1992... a bohaterowie mają wtedy pod koniec koło 14-15 lat ;-)

Chociaż jak rozumiem, nic im do Nancy Drew czy Martynki ;-) Bo Nancy Drew ma chyba te swoje nie wiem ile lat od 100 lat ;-) a Martynka te swoje ileś tam lat od 30-40? (wiem tylko o ich istnieniu, Jackie w The 70's Show lubiła Nancy Drew, mając ~15-17 lat więc pewnie Nancy jest w podobnym wieku, Martynka była idolką córki kuzyna gdy ta miała 3-4 lata więc pewnie Martynka jest w podobnym wieku)

Tak btw. w przypadku Pana Samochodzika, który miał podobny problem, obecny wydawca próbuje robić zmiany podobno i np. ZSRR zmienił gdzieś w Rosję i "zjednoczył" podobno też Niemcy, ale za to ORMO nadal tam jest ;-)

Podobne posty^beta
Styczniowe książki
Lutowe książki ;-)
Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....
Zła Chmielewska...
Wolność i Propaganda

Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów

2026-05-11T19:09:00.000+02:00

Dziś miałem pierwszy dzień po powrocie z urlopu. Tak przez przypadek wyszedł mi też dzień testowania tego, jak może wyglądać przyszłość – czyli bycie tym, kto zleca pracę Agentom i AI.

Na dzień dobry: DokumentacjaByło kilka rzeczy do ogarnięcia, np. update w dokumentacji. Merytorycznie to pikuś: dodać jeden future-proof element (logika klucza API: teraz na sztywno, w przyszłości wymienialny z tokena) i sprawdzić, jak to działa, pisząc apkę na bazie tej dokumentacji.

Mógłbym to komuś zlecić. Albo otworzyć Kiro z plikiem MD, dopisać prompta z wyjaśnieniem i... dokumentacja poprawiona. Poprosiłem o wygenerowanie aplikacji – wygenerowało, przetestowało.

Backend i CopilotKolejna sprawa to API od strony backendu. Miałem napisaną wcześniej historyjkę użytkownika, więc dałem ją Copilotowi. Zmienił kod, dopisał testy. Potem konwersja jednego formatu na drugi – znów Copilot. Co ciekawe, dostał „do zjedzenia” coś, co sam na urlopie zrobiłem z innego formatu. Jest progres.

Projekt: BobW międzyczasie Kiro „kuchciło” coś przy Bobie. To mój asystent, który teraz śledzi moje tickety, ale docelowo ma umieć czytać maile i WebEx, patrzeć na zmiany w kodzie i strony w Confluence. Chcę, żeby w przyszłości Bob filtrował moje maile, zwracał uwagę na te priorytetowe (z pełnym kontekstem) i sam generował raporty statusowe.

Wnioski: Mnożniki czy usypiacze?Te Agenty to są mnożniki. Ale jest też problem: człowiek „gubi szczegóły”. Przestaje się znać cały codebase na wylot, nie zawsze wiadomo, gdzie czego szukać.

Nie wiem jeszcze, czy Agenty i AI to taki „rower dla umysłu”, który pozwala zrobić więcej, ale nadal zachować kontrolę, czy „taksówka dla umysłu” – niby wygodniejsza, ale trzeba za nią płacić i z czasem można po prostu zapomnieć drogi.

(tekst sformatowany przy użyciu Gemmini - bo mi się nie chciało ;-) i wpisuje się w ten dzień bycia "dowódcą stada agentów" ;-))

Podobne posty^beta
Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....
System punktowania za publikacje w Policji...
Zdolny Junior z rozmachem ;-) zwany też jako Claude Code
Budowanie Boba ;-)
"Cud"

Biuro z ludźmi > remote z tropików > remote z domu > biuro bez ludzi - to jest mój porządek dla miejsc pracy ;-)

2026-05-09T14:03:00.003+02:00

Pracowałem z biura, pracowałem z domu, pracowałem z Wenecji (czy innej Gran Canarii, albo Juraty ;-)).

I stwierdzam, że mój porządek jest taki:

praca z biura ze świetny. zespołem,
praca z biura z takim sobie zespołem,
praca z Gran Canarii lub innej Wenecji,
praca z domu,
praca z biura z remote zespołem.

Stąd stwierdzam, że chcę albo pracę z biura z zespołem na miejscu, albo total remote.

Nie chcę pracy z domu, a tym bardziej pracy z biura z remote zespołem.

Tylko 6 lat potrzebowałem na to by do tego dojść ;-)

Czemu tak?

Praca z biura z zespołem jest świetna bo masz ludzi, prawdziwych, takich żywych z krwi i kości, z którymi można rozmawiać twarzą w twarz.

Praca z Gran Canarii czy innej Wenecji jest super, bo masz prakacje, pracujesz, zarabiasz, ale też sobie zwiedzasz, jesteś w innym miejscu.

Praca z domu ssie bo szybko znika granica między domem i pracą, tak jak masz kilka lat doświadczenia to się uczysz nie sprawdzać poczty "po pracy", ale trzeba strasznie dbać o higienę pracy, u mnie to doprowadziło do tego, że patrzę na ścianę na którą normalnie nie patrzę ;-) i jeszcze potrzebowałem paru miesięcy pracy z Gran Canarii/Wenecji żeby znów polubić dom.

Praca z biura z remote zespołem nie ma sensu w ogóle.... bo idziesz do biura by się wdzwaniać na call'e...

Podobne posty^beta
Programik > Równanie ;-)
Życie artysty jest trudne - System Extensions na macOS z ARMem...
Uroki remote ;-)
Impreza ;-)
Zaczynam się przekonywać do agentów AI....

A jakby Boba nauczyć czytać maile?

2026-05-07T02:26:00.001+02:00

Tak sobie w ramach urlopu jestem w Las Palmas de Gran Canaria (bo mi się na razie Wenecja znudziła... no i było z 4-8 razy taniej ;-)), słuchałem trochę The 4-Hour Workweek i stwierdziłem, że właściwie dziś jak mamy LLMy to można by używać LLMy do robienia nudnych rzeczy....

I stwierdziłem, że najtrudniejsze w tym wszystkim jest znalezienie tych rzeczy ;-)

Ja jestem chaotyczny. Prawie nigdy nie mam planu, rzeczy się zdarzają. Nieważne czy to jest kodowanie, czy robienie innych rzeczy. Jak kiedyś pisałem mam plany ucieczkowe, bo wiem, że wszystko się może zmienić więc zamiast mieć plan czy nawet plany jak coś robić, to mam klocki z których składam to co w danym momencie mi będzie potrzebne.
Czyli zamiast budować masterplan, mam raczej "podplany" i je dopasowuję do sytuacji i później łącze je i coś mi wychodzi.

Zwykle to jednak znaczy, że ja prawie nigdy nie wiem jak będzie wyglądał mój dzień. Z boku w pracy często wygląda jakbym się obijał, a ja po prostu szukam "dopasowania"...

I tu mam problem bo jak nie lubię wielu rzeczy w pracy to nie wiem co to jest ;-)
Wiem, że nie znoszę tego, że zamiast mieć jeden strumień wejściowy tych strumieni jest wiele i nie są one ustandaryzowane, mogę mieć ticket, maila, wiadomość na czacie, wzmianę na callu, prośbę od innego teamu i tak dalej. Trudnością jest zawsze "znormalizowanie" tego do czegoś co można porównać... z drugiej strony to, że to umiem sprawia, że mi za to płacą ;-)

Tzn. mam kilka pomysłów. Np. mogę sobie wyobrazić wzbogacenie Boba o ficzer, który uczyni zeń bardziej prawdziwego asystenta.

Mam wiele strumieni wejściowych i zawsze jest problem z ich śledzeniem, niektóre są "na teraz", niektóre dobrze widzieć, a wiele jest na przyszłość, a jeszcze inne do zapomnienia.

Dziś sam muszę sprawdzać maila czy WebEx i oglądać... i reagować.

A co gdyby zagonić do tego Boba? Tzn. sam mogę nadal sprawdzać parę razy dziennie, ale może by tak Boba podpiąć pod pocztę i WebEx i niech on ocenia?

Dostałby w końcu polecenie by przeczytać wiadomość i mógłby:

zwrócić moją uwagę na tego maila z krótkim streszczeniem o czym to jest,
dodać maila do Todo jako "przeczytać i odpowiedzieć",
zaproponować odpowiedź na wiadomość (np. propozycję zajrzenia do FAQ)
zignorować i dać mi samemu szansę sprawdzić,
przygotować summary z maili jakie dostałem

Oczywiście mam bardziej szalone pomysły, ale te są dużo trudniejsze ;-)

Np. problemem jest zawsze widoczność, gdy się robi kilka rzeczy naraz (czy wiele rzeczy naraz) to dobrze mieć taki overview tego gdzie jesteśmy, kiedy ostatni raz się dotykaliśmy z problemem, jakie są następne kroki, co jest problemem i tak dalej... teoretycznie dużo tych informacji jest w mailach, WebEx, ticketach i kontroli wersji... oczywiście musi być coś co łączy te elementy... ale wydaje mi się, że jest tu potencjał... ale to nie jest znów takie proste ;-)

Na razie to wszystko to jest taki potok świadomości jak i ten tekst, na razie te rzeczy są na etapie mielienia się w głowie.... ja w międzyczasie używając Ollamy na moim Macbooku Air zainstalowałem OpenClaw i boję się go używać ;-)

Podobne posty^beta
Budowanie Boba ;-)
Bob wykazuje inicjatywę ;-) i jakże piękny mógłby być Googlebook....
Digital nomad na pół etatu ;-)
Nie lenistwo, a strach. Prawdziwe źródło długu technicznego
Chillout na 80%

Be human for engineers: Instrukcja obsługi człowieka - marzy mi się coś takiego ;-)

2026-04-26T01:09:00.004+02:00

W trakcie pandemii zacząłem zbierać „hacki” na to, jak nie dać się stanom obniżonego nastroju. Chciałem, by praca z domu po prostu nie zrobiła mi krzywdy. Moja lista była techniczna i konkretna:

1. Higiena środowiska i rytuały

Separacja stanów: Co rano koszula (lub koszulka „do pracy”), mycie twarzy, golenie. Praca fizycznie w innym miejscu niż odpoczynek. Kiedyś nawet odwróciłem fotel tyłem do mieszkania, żeby na nie nie patrzeć.
Reset wizualny: Seria wyjazdów na parę miesięcy, żeby po powrocie znów móc „polubić” własne kąty.

2. Zadania dla procesora (odwracanie uwagi)

Uważność: Szukanie 3 ładnych rzeczy w otoczeniu, gdy robi się smutno.
Wysiłek i skupienie: Spacer (zwłaszcza gdy się nie chce), medytacja, Tai Chi, żonglowanie.
Przeciążenie układu równowagi: Stanie na jednej nodze (również z zamkniętymi oczami). Kiedy mózg walczy o to, byś się nie przewrócił, nie ma zasobów na mielenie smutku.

Problem polega na tym, że gdy masz „doła”, Twoja pamięć operacyjna zawodzi i po prostu zapominasz, że te sposoby istnieją.

3. Nowe odkrycie: Ulga przez dyskomfort

Ostatnio do listy dopisałem coś nowego. Przejście 640 metrów po molo w gradzie i przy wiatru 60 km/h zadziałało lepiej niż 10 km spaceru plażą na Hel. Ten długi marsz tylko mnie zmęczył i zirytował. Molo przyniosło spokój.

Zrozumiałem mechanizm: szukam dyskomfortu, który ustępuje i nie zostawia „śladów”. To jak sesja w Dooma albo słuchanie ostrego metalu przed maturą – kiedy hałas i napięcie znikają, zostaje czysta, kojąca cisza.

Projekt: Emocjonalny Flowchart

Zawsze chciałem zbudować algorytm: „czuję się X – zrób Y, żeby przejść do Z”.Próbowałem używać Circle of Emotions, by wyrysować ścieżki przejścia. Przykładowo: przejście ze smutku bezpośrednio w radość jest mało realne, ale droga przez złość (która mobilizuje) jest już logicznym procesem inżynierskim:

Smutek → Obrzydzenie → Złość → Oczekiwanie → Radość

Dlaczego to nie jest przedmiotem w szkole?

Nasze emocje to często tylko interpretacja sygnałów z organizmu, do których świadomość nie zawsze ma pełny wgląd. My, faceci, mamy z tym problem – u nas „wku*wienie” to często zbiorczy termin na smutek, strach, wstyd i poczucie niesprawiedliwości. Nie umiemy nazywać składowych, więc system wywala błąd.

W moim idealnym świecie smartwatche monitorowałyby naszą biologię i sugerowały: „Jesteś w stanie X, sugeruję 3 minuty metalu lub stanie na jednej nodze, by przejść do stanu Y”.

W szkołach, zamiast analizować Pana Tadeusza, powinniśmy mieć przedmiot „Człowiek – instrukcja obsługi”. Choć patrząc na to, że mimo lekcji biologii ludzie nadal bywają antyszczepionkowcami, pewnie i to by nie pomogło. Ale instrukcję „Be human for engineers” i tak warto spisać – choćby po to, by mieć gotowy skrypt, gdy system znów zapomni, jak się restartuje.

(przyznaję, formatowanie przez AI.... leniwa bestia jestem)

Podobne posty^beta
Wyłącz czasem ANC w słuchawkach i wleź na molo gdy wieje wiatr i z nieba leci grad ;-)
Pierwszy dzień w przyszłości, czyli programista jako dyspozytor Agentów
Jak Mruka dostał więcej metalowych przedmiotów - (nie)poradnik inwestycyjny z czasów kamienia (czasami łupanego) część druga
W Wenecji ;-)
Szlak mnie trafia jak emocje sprzedają się lepiej od rozumu.

Social media i ślepota informacyjna

2026-04-26T00:14:00.001+02:00

Dwa zdarzenia z ostatnich kilku dni, które pokazują imho jak szkodliwe są social media.

Upadek Zondacrypto i śmierć posła Litewki.

Żadna z tych rzeczy nie jest spowodowana przez social media. Ale, czytając komentarze pod wiadomościami o Zondacrypto można dostrzec, że jest kampania odwracająca uwagę od tego, że Prezydent Nawrocki, PiS i Konfederacja byli przeciwni regulacji crypto...
Do tego masa ludzi zachowuje się jakby dopiero teraz się dowiadywali o problemach... a przecież wg tego co mówili posłowie wychodzący z tajnego posiedzenia Sejmu 5 grudnia 2025 (prawie pół roku temu) to Tusku miał wtedy mówić o Zondacrypto jako o niepewnej próbując przekonać posłów do odrzucenia weta Nawrockiego.... więc trudno zrozumieć jak ktoś teraz mówi, że "nie wiedział"...

Ale tak sobie myślę, że mógł nie wiedzieć. Jeśli nie zagląda do żadnych mediów "mainstreamu" to mógł taki ktoś nie widzieć takich informacji. Na TikToku mógł słyszeć, że crypto super i wolność i nie widzieć żadnej informacji, to samo na Facebooku...

Co do śmierci posła Litewki to już się pojawiają teorie, że "był niebezpieczny" i tak dalej... że to nie był wypadek. Oczywiście szczegół, że to był poseł koalicji rządowej... żeby to wiedzieć trzeba wiedzieć które partie popierają rząd i tak dalej... a jak oglądasz social media tylko to możesz nie wiedzieć.

Wychodzi na to, że ludzie mają problemy z przyswajaniem informacji... i wyciąganiem wniosków... i to może nawet nie dowodzi, że są głupi. To jest chyba umiejętność, której się można nauczyć chyba, ale social media to blokują. Bo one dają krótkie i proste odpowiedzi, bez niuansów i wchodzenia głębiej.
Do tego "nie mają pamięci", w sensie, że dziś coś co się zdarzyło tydzień temu czy 100 lat temu czy 1000 lat temu to tak samo mało ważne, ważne jest tu i teraz.
Jak ludzie w takim świecie mają wyciągać wnioski i rozumieć, że przyczyny mają skutki, że czyny mają konsekwencje? Gdzie się mają tego nauczyć?

Słuchałem kiedyś podcastu w którym mówił James Flynn o "efekcie Flynna" i podawał bardzo ciekawą hipotezę, że ten wzrost IQ mógł być spowodowany tym, że akurat w XX wieku "logiczne myślenie" i wnioskowanie były promowane, media i rozrywka je trenowały u ludzi, bo filmy i seriale są kompilowały i ludzie się "uczyli" wnioskowania... ale dziś, social media to całkowicie likwidują.
W ostatnim sezonie Stranger Things wszystko było tłumaczone po kilka razy, bo Twórcy serialu obawiali się, że ponieważ widzowie będą co chwilę sięgać do telefonu i social mediów to nie będą w stanie rozumieć opowieści więc im trzeba ją powtarzać. Nawet wydaje się, że zauważono już cofanie się efektu Flynna i że koreluje to z social mediami...

To jest dziwne też o tyle, że zwykle zmiany tego typu... wymyślenie pisma, popularyzacja umiejętności pisania i czytania, druk, robiły duże zmiany, nawet wywoływały wojny (w przypadku druku jakieś 300 lat wojen religijnych w Europie....) ale nie ogłupiały ludzi...

No bo śledzenie wielu wątków i ich sensowne łączenie nie jest proste.

Wydaje mi się (nieskromnie ;-)), że akurat jestem w tym dość dobry. Widzę to w pracy często. Gdzie przecież pracuję z ludźmi u których IQ 115 to jest "niskie"... a ocieram się też o takich 150+.

I mimo wszystko często widzę, że ktoś coś mówi, a inni tego nie rozumieją i ja się wtedy wcinam i mam "wydaje mi się, że X mówi, że ..." i wtedy jest "A...".

Ale żeby nie było, sam pamiętam case gdy ponieważ TL z innego teamu i wszyscy Seniorzy byli na urlopie i zostały 2 osoby (które powinny być Seniorami tak od ~2 lat najmniej) i było od managementu "Przemek, weź im pomóż" i jedna z tych osób mówiła od początku "to jest X", ale jakoś ja tego akurat nie słyszałem. Słyszałem wszystkie fakty, które mówiła, ale ten najważniejszy komunikat mi znikał. Sam doszedłem z jej pomocą i drugiej osoby do tego, że to X i dopiero po paru godzinach/dniach do mnie dotarło, że "A mówiła od początku, że to X kretynie"... (więc jak parę dni później mówiłem na takim scrum of scrums o tym to opisałem problem i dodałem, że A o tym od początku mówiła, ale jakoś to do mnie nie docierało, ale to dowodzi, że sami by sobie dali radę).
A ja mam lata praktyki... bo już jako dziecko często się bawiłem, rozmawiałem z mamą i oglądałem coś w TV w tym samym czasie... a na studiach jak się obraziłem na wykładowce filozofii to demonstracyjnie czytałem Pratchetta i słuchałem wykładu... (na Elektrotechnice i wykładach z fizyki (elektrostatyka) też to robiłem, ale się kryłem ;-)) [dziś już nie potrafię, ale wiem, że kolega parę lat temu umiał kodować i słuchać podcastu w tym samym czasie]

A co mają powiedzieć ci dzisiejsi biedacy, którym social media robią sieczkę z mózgu?
I żeby nie było - nie wszyscy. To jest statystyka i środowisko. To nie jest tak, że dziś ludzie są głupi, ale to, że główne medium z którym mają do czynienia czyli TikTok/FB/Instagram czy ogólnie sociale nie zmuszają ich od używania tego "mięśnia" do przetwarzania informacji i wyławiania faktów z szumu... oni dostają szum w postaci idealnie wpisującej się w to co chcą zobaczyć. Więc ich mózgi działają świetnie - w sztucznym środowisku social mediów, ale jak to przenoszą na realny świat to "są głupsi".

Pytanie czy to znaczy, że będą rządzić nami ci którzy będą lepsi w wykorzystaniu tej nieumiejętności krytycznego myślenia i priorytetyzacji źródeł czy ci, którzy nie korzystają z social mediów?

Ja mam postulat - zrobić ściepę, odkupić social media, wysadzić serwerownie w powietrze, poprosić AGI (jak się pokaże) żeby ubijała każde nowe coś które będzie stawało się social mediami ;-)

Podobne posty^beta
Porzucenie Facebooka mnie kusi....
Social media to nie jest świat dla introwertyków/ambiwertyków ;-)
Nieistniejący rynek
Nie, Scrum nas nie "uratował" od Waterfalla... za to powoli sam się nim staje ;-)
A może by tak porzucić prasę i social media?