PrzezProjektor

Co w kinie piszczy? - Maj 2022

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 09 May 2022 20:16:00 +0000

Tradycyjnie, wraz z początkiem miesiąca, nadchodzi czas na przegląd premier. Maj przyniesie o wiele mniej tytułów, które mnie zainteresowały, ale wśród nich znajdują się dwie, długo wyczekiwane perełki.

6 maj

-Doctor Strange: Multiverse od Madness

Marvel kontynuuje historię postaci, która w ich uniwersum pojawia się równie często, co niegdyś Iron Man. W drugiej części poznamy tajniki multiversum, czyli różnych rzeczywistości, co daje pole manewru do przedstawienia wszystkich teorii i zajawek fanów. Na obecną chwilę wiem, że nic nie wiem. Unikam spotów i spoilerów. Po prostu czekam na film i mam nadzieję, że nie będzie zbyt przytłaczający.

Liczę na fajny występ Benedicta Cumberbatcha i Elizabeth Olsen, z nadzieją że w głównej mierze to będzie ich film. Bilet już kupiony.

- Downton Abbey: Nowa Epoka

Jeden z najpopularniejszych brytyjskich seriali doczekał się kinowej kontynuacji w 2019 roku. Obsada powraca w drugiej ekranizacji, która zagłębi się w losy rodziny szlacheckiej. Nie znam ani serialu, ale chyba w końcu skuszę się na nadrobienie poprzedniego filmu, chociażby dla Maggie Smith, która jest rewelacyjną aktorką!

13 maj

- Boscy

Polska premiera produkcji z 2021 roku.

Hiszpański film o... kręceniu filmu. Nie ukrywam, że zwiastun nie przyciągnął mojej uwagi tak bardzo jak pozytywne recenzje oraz obsada (Antonio Banderas, Penelope Cruz). Ostatnio w bluckbusterach często odnajdujemy wiele samoświadomych treści, być może będzie to bardziej niszowa produkcja, która pójdzie w tym kierunku. Zobaczymy...

20 maj

- Złoto

Zwiastun wygląda nad wyraz zachęcająco. Film z wyglądu jawi się jako postapokaliptyczny obraz. Fabuła skupia się na postaci, w którą wciela się Zac Efron. Podczas podróży przez pustynie bohater, wraz z towarzyszem, znajdują ogromy samorodek złota. Jeden z nich wyrusza na wyprawę po sprzęt do wydobycia, a drugi spędza długie dni w samotności, walcząc o przetrwanie. Wygląda wybronie, ale jednocześnie może okazać się wielką klapą...

Obejrzę, nawet nie ze względu na interesujący trailer, a na moją ciekawość względem kreacji Efrona.

- Ksiażę

Polska premiera brytyjskiego filmu z 2020 roku. Opowieść o starszym małżeństwie, w którym mąż postanawia ukraść obraz namalowany przez Goyę. Policja uważa, że napadu dokonała zorganizowana szajka, jednak główny bohater wysyła żądanie okupu, które chce przeznaczyć na rzecz społeczeństwa. Zapowiada się przesympatyczna komedia, po którą chętnie sięgnę!

25 maj

- Top Gun: Marverick

Długo przekładany przez pandemię sequel kultowego Top Guna, czyli reklamy amerykańskiego lotnictwa wojskowego z 1986 roku. Bardzo czekam na film, chociaż paradoksalnie nie mam wobec niego wielkich oczekiwań. Mam nadzieję, że będzie to zwyczajnie przyjemny seans, ale nie na tyle, żeby chcieli rozwijać franczyznę.

Tom Cruise w roli głównej, ładne widoki, jakiś pamiętny utwór Lady Gagi, trochę akcji i to wszystko czego mi potrzeba!

27 maj

- Bad Guys

Jakiś czas temu Billie Eillish zdominowała playlisty swoją piosenką o tym samym tytule, co najnowsza animacja. Nie bez powodu pojawia się ona jako motyw przewodni zwiastuna. Historia zwierząt, z góry uważanych za wrogie - tarantula, wąż, pirania, wilk i rekin wspólnie tworzą szajkę przestępczą. Co jeśli ktoś postanowi zejść na dobrą drogę?

Tego dowiemy się w najnowszym filmie animowanym od DreamWorks.

Nie powiem... trochę kusi, a trochę odstrasza...

- Infinite Stone

Opowieść o kobiecie, która podczas górskiej wspinaczki natrafia na ogromną zamieć oraz... przypadkowego turystę, którego przerosły górskie warunki. Postanawia m pomóc i wyprowadzić go z tej trudnej sytuacji, mimo dużej niechęci ze strony mężczyzny. Raczej nie widzę w tym potencjału na niezapomnianą historię, ale kto wie... może film zaskoczy nas czymś nowym...

To tyle... Jak na miesiąc majowy, wyjątkowo mało głośnych premier w kinach. Oczywiście box office zdominuje Doctor Strange, a pewnie Top Gun zgarnie też coś dla siebie. Ale może to dobra okazja by spojrzeć na którąś z mniej nagłaśnianych produkcji

Jak go zapamiętasz? Czy zostanie po nim ślad? - ,,Wiking" 2022

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 09 May 2022 20:13:00 +0000

Do kin zawitał ,,Wiking" i chyba nie będzie dla Was zaskoczeniem, że nie ma on nic wspólnego z piosenką Sariusa, czy popularnym serialem telewizyjnym.

Na początku warto wspomnieć, że jest to produkcja w reżyserii Roberta Eggersa. Dlaczego zaczynam od reżysera?

Ponieważ w ostatnich latach zrobiło się o nim głośno w przypadku premiery "Lighthause" oraz "Czarownica: Bajka ludowa z nowej Anglii", o których już mogliście słyszeć.

A przede wszystkim dlatego, że sam film jest przede wszystkim ucztą dla oczu, gdzie wizualny ciężar krwi, błota oraz potu najbardziej utyka w pamięci po seansie.

Pod względem fabularnym historia jest bardzo prosta. Ot, potomek króla poprzysięga zemstę na zabójcy ojca.

Zemsta, która nie bierze jeńców, która determinuje całe życie, i która zaślepia człowieka.

Motyw zostaje ładnie wpleciony w kreowany skandynawski świat.

Jednak nie jest idealnie. Przede wszystkim film ma wiele dłużyzn, które potrafią wymęczyć.

Tak samo nie przemówiły do mnie magiczne wstawki. Mistycyzm jest nierozerwalną częścią świata Wikingów, jednak ich artystyczny realizacja niekiedy zbyt mocno kontrastowała z ciężarem snutej opowieści.

Przez owe dłużyzny wypadło to conajmniej komicznie. Sama zaś historia jest prosta, ale wciągająca.

I tak jak wcześniej wspominałem, najwspanialsze w filmie są efekty wizualne - ujęcia, stylistyka oraz gra kolorów. Finałowa walka jest cudowna i chociażby dla niej było warto zobaczyć ten film. Nie chodzi tylko o choreografię, ale też o motywację i emocje jakie towarzyszyły bohaterom.

W środku również można odnaleźć wizualne dobro, a przygoda w Kurhanie usatysfakcjonuje każdego fana Skyrima.

Ogólnie wrażenie? Jeżeli lubicie otoczkę świata Wikingów to warto zobaczyć. Nie jest to najlepszy film i zdecydowanie przeciągnięty, a pewne elementy potrafią wymęczyć, ale w całej brzydocie kreowanego świata jawi się bardzo ładny obraz.

Druga część przygód tej niebieskiej kulki z gier komputerowych

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 09 May 2022 20:11:00 +0000

Przy okazji premiery nowego Sonica naprędce nadrobiłem pierwszą część, która okazała się całkiem przyzwoitym filmem. Po lekkim urazie do postaci CGI w filmach (,,Detektyw Pikatchu"'; ,,Kosmiczny Mecz 2"), Sonic przywrócił we mnie nadzieję. Z czystym sumieniem mogę polecić seans, ponieważ było to ładne i rozrywkowe kino familijne.

Kiedy już spełniłem obowiązek miłośnika kina, z czystym sumieniem mogłem sięgnąć po kontynuację, która właśnie trafiła do kin. Niestety druga część przyprawiła mnie o zawód, a produkcja dała sporo materiału do narzekania.

Zacznę jednak od pozytywów.

Jim Carrey, jak zwykle świetnie bawi się rolą, chociaż jego postać w porównaniu do poprzedniej części była zbyt przerysowana. Nie przeszkadzało to fabule, jednak po prostu część gagów i tekstów była średnio napisana. Na plus oczywiście cała reszta aktorskiej obsady. W końcu James Mardsen już od ,,Zaczarowanej" udowadnia, jak dobrze mu się gra z postaciami w CGI. (Idris Elba tylko głosowo, ale nadal pozostawia fajny wydźwięk w filmie).

Poza kreacjami aktorskimi, film w niektórych miejscach fajnie ogrywa świat wokół kultowego Sonica. Jako zagorzały szyderca produkcji na podstawie gier, przyznaje, że kontynuacja dobrze wykorzystuje różne motywy związane z Eggmanem (złoczyńcą filmu) i innymi postaciami, kreując ciekawy świat.

Przez to jednak film z kina familijnego przekształcił się w bajkę, która nieudolnie próbuje balansować z jednej strony na drugą. Nie pomagają w tym słabe dialogi, czy błędy w scenariuszu, gdzie logika niektórych działań, czasu trwania oraz ,,przypadkowości" pewnych rzeczy jest na tyle niejasna, że widzowi nie pomoże nawet największe zawierzenie. Wprowadzone zostają nowe postacie, z czego jedna jest wprowadzona dość zgrabnie (Knuckels), natomiast druga (Tails) nie otrzymuje żadnej konkretnej podbudowy.

Nie wiem jak film odebrałby młodszy widz, ponieważ mam wrażenie, że większość zabiegów muzycznych, czy efekciarskich została skrojona właśnie pod takie osoby. Starsi widzowie mogą zadowolić się zgrabnymi nawiązaniami do popkultury oraz okropnie wpisanymi żartami z podtekstem. Zabrakło w tym miejscu wyważenia i balansu, które było widoczne w pierwszej części.

Niestety ostatecznie podczas seansu bardziej nudziłem się, niż bawiłem. Nie oznacza to, że żałuję, ponieważ Sonic nadal jest bardzo charyzmatyczną postacią, która wypada o niebo lepiej niż inne produkcje tego typu (muszę jeszcze sięgnąć do nowego Toma i Jerrego). Dlatego mam nadzieję, że film zarobi swoje i powstanie trzecia cześć. Chętnie obejrzę dalsze losy bohaterów, mimo że druga cześć jest produkcją, do której zdecydowanie nie będę chciał wracać. Natomiast jeśli jesteście ciekawi - to śmiało polecam zobaczyć pierwszą, ale może na niej wystarczy

Flashbacki z ekranu - Kolejny film o Boracie

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 09 May 2022 20:08:00 +0000

Kto mnie zna, ten wie, że bardzo lubię satyrę, czarny humor, czy nawet ten klozetowy. Film o Boracie z 2006 roku łączył wszystkie te elementy, mimo to nie zdobył mojej sympatii.
Co więcej, po prostu mnie wymęczył.

Minęło 14 lat i nagle pojawiła się kolejna część. Do samego seansu nie było mi spieszono. Jednak od niechcenia w końcu zdecydowałem się na sprawdzenie i nie żałuję!

Sasha Baron Cohen powrócił do jego najbardziej rozpoznawalnej kreacji aktorskiej w brawurowym stylu. Film jest swoistą kontynuacją satyry wymierzonej w Amerykę i Amerykanów, konsekwentnie trzyma obraną w pierwszej części stylistykę i nadal zniesmacza oraz obrzydza.

Jednak tym razem robi to w o wiele lepszy sposób, również nie biorąc jeńców - uderza w politykę, postrzeganie roli kobiet, czy bardzo aktualne tematy pandemiczne.
Borat po latach spędzonych w niewoli za swój dokumentalny film, aby Kazachstan mógł urosnąć w siłę, dostaje druga szansę oraz wyrusza z tajną misją wręczenia prezentu najwyższym głowom w USA. Oczywiście po to, aby Kazachstan mógł zyskać znaczenie w oczach światowych liderów (m.in. Donalda Trumpa).

Film przede wszystkim jest satyrą. Nie ukrywa się z tym, nie próbuje zepchnąć tego na drugi tor, czy uwydatnić innych elementów. Oczywiście za całością stoi opowieść fabularna, ale jest ona prosta i przede wszystkim drugorzędna.

W ostatecznym rozrachunku nie żałuję seansu i już wiem, że nie na darmo przemęczyłem pierwszą część. Druga nie jest zbyt długa, także warto na nią zerknąć.

Nieznośny ciężar wielkiego rozczarowania - krótko o nowym filmie z Nicolasem Cagem

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 09 May 2022 20:05:00 +0000

,,Nieznośny ciężar wielkiego talentu" okazał się dla mnie rozczarowaniem. Scenariusz zatrzymał się na bardzo fajnym pomyśle, którego realizacja nie wypadła już tak dobrze.

Film brał długi rozbieg, zanim ostatecznie wciągnął mnie w opowiadaną historię.

Zbyt długi...

Później jest lepiej, ale nadal w wielu miejscach czułem rozwleczenie fabuły.

W końcu następuje akcja... która jest bardzo liniowa, wykropkowana i znowu ciągnie się, nie dając chwili oddechu.

Film jest bardzo niewyważony. Podobna sytuacja jest w kwestiach dialogowych, gdzie w jednym momencie czułem się wciągnięty i zaangażowany w rozmowę bohaterów, a w drugim z niecierpliwością czekałem na przejście do kolejnej sceny.

Nie jestem fanem Nicolasa Cage, ale rola Pedro Pascala przyniosła solidne oparcie, dzięki czemu byłem w stanie uwierzyć w relację tworzoną na ekranie. Jako że Cage był głównym bohaterem liczyłem też na swoiste rozliczenie lub podsumowanie jego dotychczasowej kariery, niestety bardziej czułem, że w większości jest to ,,fan service movie". Oczywiście znalazło się w nim wiele ciekawych elementów, jednak całościowo nie wyszło tak dobrze jak oczekiwałem.

Już na poziomie zwiastuna mogliśmy zaobserwować bardzo ładne ujęcia, które trzeba docenić. Co z tego, jeżeli jednak całość wydaje się zwyczajnie banalna, przewidywalna i bez większej głębi. A w ostatecznym rozrachunku nie jest także na tyle rozrywkowa.

Film ma swoje dobre momenty, ale jeżeli myśleliście o seansie kinowym to zdecydowanie lepiej poświęcić ten czas na coś innego...

"Avengers: Endgame" - relacja, wrażenia i kilka słów po seansie [SPOILERY]

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Sun, 28 Apr 2019 11:07:00 +0000

Mija dokładnie rok, odkąd na ekranach kin doszło do pamiętnego pstryknięcia palcami. Wtedy byłem świadkiem najdłuższego bezdechu w sali kinowej. Owy rok wiązał się z tysiącami spekulacji, różnymi teoriami oraz niepokojem o losy bohaterów.
Wydaje mi się, że podobnie jak ja, większość osób przewidywała powrót "sproszkowanych postaci". Zatem największe obawy budziła oczywiście kwestia "oryginalnej szóstki Avengers". "Infinity War" okazał się drastyczny w swoim zakończeniu, jednak odczuwalne było kontinuum... Teraz nadszedł czas na "Endgame". Zapraszam do zapoznania się z luźnymi przemyśleniami i wrażeniami zaraz po seansie ;)

UWAGA - SPOILERY - nie czytajcie dalej, jeżeli nie oglądaliście filmu!

Nowa część Avengers, bez wątpienia przeznaczona jest dla fanów uniwersum oraz osób, które widziały przynajmniej część poprzednich filmów. "Infinity War" można było oglądać na świeżo, tutaj mamy zbyt dużą dawkę emocjonalną, wiązaną z natłokiem wątków z przeszłości. Trzeba jednak wiedzieć co niecno, żeby w pełni cieszyć się z seansu. Bez znajomości 11 letniej historii Marvel Studios, film może wypaść o wiele słabiej.

Dziedzictwo Thanosa

Bracia Russo idealnie zamietli pod dywan wszystkie teorie spiskowe. Thanos zostaje zabity bodajże po kwadransie, a Thor po roku zarzutów, mógł nareszcie celować w głowę! Oczywiście antagonista powraca w wyniku igraszek z przeszłością, ale pamiętajmy, że jest to całkowicie inny bohater. Z innego wymiaru, brakiem pięciu lat doświadczeń i przeżyć. Dlatego warto zaznaczyć, że Thanos, którego znamy wygrał - umarł jako człowiek spełniony, którego plan się ziścił. Mimo, że Avengers naprawili sytuację, nie zmienia to faktu dokonań oryginalnego Thanosa.
Za kilka lat, albo już teraz - nowi widzowie będą odbierać "Infinity War" zupełnie inaczej, względem zniknięcia bohaterów. Ponieważ nie będą musieli czekać na kolejną część, która wyjaśnia tajemnicę. Jednak opowieść z perspektywy antagonisty, jego narracja i rzetelność w działaniu, nie zostanie odebrana tej produkcji.

Dzień z życia Avengers

Czystki wśród bohaterów umożliwiły rozwinięcie postaci, które bardzo dobrze znamy. A kiedy na ekranie pojawił się napis "5 lat później", na sali kinowej słychać było zaskoczenie wśród każdej osoby. Chyba była to jedna z najmniej przewidywalnych dróg, jaką mogli podążyć twórcy. Jak się okazuje zagrała ona bardzo dobrze. Widzimy bohaterów pokonanych, załamanych. Ludzi, którzy muszą nauczyć się żyć dalej, zgodnie z zasadami Captaina Positive.
Narracja prowadzona jest w dość nietypowy sposób, rozwlekając nam rozmowy i wkładając masę przyziemnych wątków. Czy potrzebnie? Moim zdaniem tak. W końcu możemy pooglądać "Avengers po godzinach", czyli Ant-Mana wcinającego kanapkę przy "merdaniu ogonkiem", Thora rywalizującego z Noobmasterem69, czy Starka zmywającego naczynia. Wszystko to potęguje żałobę oraz spowalnia tempo filmu, nadając ostatecznej bitwie wydźwięku, o jakim tylko mogliśmy marzyć. Coś niespodziewanego i zachwycającego!

Hulk doesn't know how to smash

Profesor Hulk okazał się dobrym rozwiązaniem ewolucji Bannera. Oczywiście nie jest to komiksowy naukowiec. Bruce nie jest już umysłem ścisłym, a Hulk nie jest istotą niemyślącą. Oczywiście może to wynikać z chęci spotęgowania humoru, ale można przyjąć, że jaźnie dwóch bohaterów przy złączeniu musiały znaleźć perfekcyjny balans. I tak zostaje coś z naukowca, który kombinuje przy sprzęcie, ale mamy też zieloną bestię, która strzela selfie w barze.
Interesująco wypada także wątek Hawkeye. Nadanie mu poważniejszego tonu zdecydowanie podkręciło charakter postaci. Żal jaki nosił w sercu, przekierował na morderczy szał. Widzimy, że w jego głowie stoi wielkie pytanie, z którym nie może się pogodzić: "Dlaczego spotkało to moją rodzinę, skoro przetrwało tyle złych ludzi?". Ronin wypada jak najbardziej dramatycznie, mrocznie i przekonująco. Szkoda, że widzimy go tylko chwilę, bo promyk nadziei przywraca bohatera do pionu.

Thor Lebowski

Największym zaskoczeniem okazał się Thor. Nie musiał nic mówić, bo ilekroć ujawnił się na ekranie - sala huczała śmiechem. Chapeau bas za taki ruch! Nigdy nie spodziewałbym się ujrzeć boga piorunów z nadwagą, nerdowską ekipą do grania i skłonnościami do paniki. Co najfajniejsze - zostaje taki przez cały film, a nie tylko na potrzeby sceny załamania. Oczywiście za całą komediową otoczką czai się trauma, jaką bohater przeszedł po przegranej bitwie.

Endgame zbiera żniwa

Nadszedł czas wielu pożegnań. Jednym z nich była śmierć Black Widow. Jak dla mnie najmniej dotkliwa, przy której niespecjalnie się przejąłem. Z jednej strony ten ruch był niespodziewany, zwłaszcza przy głosach o jej filmie solowym (nawet jeśli to prequel).
Jednak z drugiej strony - dla tej postaci nie było już miejsca. Śmierć przez poświęcenie, zdecydowanie przyćmiła przepychanka z Bartonem. Bardziej dotkliwy był ostatni podstęp Lokiego, czy upadek Gamory w poprzednim filmie - tam mieliśmy 100% naładowania emocjonalnego. Tutaj smutek wywołuje scena żałoby, ale łatwo pogodziłem się z odejściem tej postaci. A kolejne wydarzenie odrzucają ten wątek w zapomnienie.

Koniec sagi

Punktem kulminacyjnym okazała się śmierć filaru MCU. Będzie mi bardzo brakować Roberta Downey Juniora w kolejnych filmach. Ale myślę, że to był dobry czas na odejście. W końcu to "Endgame". Jest to także genialna klamra pokazująca, że filmy Marvela funkcjonują jak dobrze naoliwiona maszyna.

Stark dostał swoje szczęśliwe zakończenie. Mógł cieszyć się w miarę spokojnym życiem, w zaciszu domowym, z własną rodziną. Pogodził się z przyjacielem. Pokonał traumę z dzieciństwa - mogąc ostatni raz porozmawiać i przytulić ojca. Ostatecznie poświęcając się dla wszystkich.
Tym samym zakończył pewien okres filmowy. "I'm Iron Man" - tak się zaczęło, i tak miało się to skończyć. Przy tych słowach dosłownie przeszły mnie ciarki.
Nie ukrywam - jego śmierć można przewidzieć już w momencie, kiedy Strange nie chce wyjawić mu zakończenia tej walki. A gest jednego wyjścia przesądził tą kwestię. Jednak widok wszystkich bohaterów na pogrzebie (nawet małego Ty z Iron Man 3 #mechanik) był pięknym hołdem dla tej postaci. I chociaż jest mi niewyobrażalnie smutno, to ciesze się tym idealnym domknięciem klamry. Zresztą podobnie jak sprytnie ukryta narracja Tonego, która jest jedną z pierwszych scen filmie, oraz jedną z ostatnich - taka, którą znamy np. z Iron Man 3.

Ostatni taniec

Oczywiście, wzruszający może być także happy ending. Cap był kolejną postacią, która spokojnie mogła odejść, w cudowny sposób wieńcząc swoją historię. A my mogliśmy zobaczyć ten ostatni taniec (który niekoniecznie był ostatnim ;). Raczej nie spotkamy już postaci, która okaże się godna walki młotem Thora, ale współzałożyciel Avengers zdecydowanie zasłużył na takie zakończenie.
I mimo, że zawsze wołałem historię Tonego - teraz z perspektywy czasu i wglądu w całość, doceniam również całokształt drogi jaką przeszedł Captain America.

Powrót do przeszłości

Po części przedstawiania losów bohaterów i ich przeżyć w ostatnich pięciu latach, przechodzimy do głównego wątku - podróży w czasie. W rewelacyjny sposób film świadomie podchodzi do sprawy. Nabija się z dotychczasowych rozwiązań, a sam znajduje swoje, które nie burzy struktury fabularnej. Ot proste wyjście - kiedy zmienimy coś w przeszłości, powstaje odgałęzienie i zupełnie nowa linia czasowa.
Swoją drogą, kolejny pstryczek w nos dla spekulantów. Zagwozdką było jak Ant-Man wydostanie się z wymiaru kwantowego - ot, szczur przeszedł po samochodzie. I tyle!
Etap ten otwiera kolejną część filmu, która sprawi uciechę niejednemu miłośnikowi filmów MCU. Cofamy się do kilku wydarzeń z przeszłości, wspominamy oraz bawimy się fabułą. Dodatkowo dostajemy scenę zza kulis np. po ataku na Nowy York.
Najlepiej wychodzi nabijanie się z samych bohaterów. Jak to Hulk nie potrafi teraz miażdżyć. Jak to Cap może podnosić się z walki bez końca - chociażby z samym sobą. Powracają też uśmiercone postacie. Film wariuje w skali łącząc zabawę ze smutkiem i wzruszeniem.

Whatever it takes

Jednak najważniejszą sekwencją pozostaje wielki finał. Ogromna walka, na skalę, która przyćmiewa wszystkie inne pojedynki, z rodu kina superbohaterskiego. Dzieje się w niej tyle rzeczy, że materiału na dyskusje starczy na długi czas. Z pewnością przeanalizuje ją jeszcze kilka razy, ale świeżo po seansie wybrzmiewa nadal długo oczekiwane: Avengers Assemble, gest Strange, przytulas Parkera i Starka, czy zabawa w berka z rękawicą nieskończoności.
Przy tej scenie, obrona Wakandy wypada blado, a widzowie w końcu otrzymali walkę, o jakiej pewnie nawet nie marzyli. Bo przecież liczyliśmy, że tylko pozostali podejmą tą ostateczną próbę.

Jak dalej żyć?

"Endgame" jest zwieńczeniem pewnej historii; sagi jaka trwała do tej pory. Jednak możemy dostrzec tu także nowy początek i wiele dróg, przez które poprowadzą nas twórcy. Już niedługo pojawi się Spider-Man. Mamy oczywiście Captain Marvel, Black Panthera, Sama Wilsona aka. Captain America v2 i Strange, którzy teraz pewnie będą stanowić trzon Avengers.
Jaka będzie przyszłość? O tym się jeszcze dowiemy. Jednak nowe produkcje nie darzę takim sentymentem i sympatią, jak te pierwsze - od których się to zaczęło.
Chociaż Thor dołącza do Strażników Galaktyki. To jest mój faworyt i największe oczekiwanie. Aż boje się, co Gunn wymyśli w połączeniu tych postaci!

Być może doczekamy się jakiejś żeńskiej drużyny. Na pewno każdy odczuł ten wątek kobiet w Endgame, kiedy ruszyły na walkę z Thanosem. Czyżby traktować to jako zapowiedź czegoś? W końcu Pepper wdziała się w zbroję, Nebula jako postać drugoplanowa zyskała na znaczeniu, Gamora z przeszłości uciekła w teraźniejszości, a Valkiria została na ziemi.
W ten sposób Endgame może dać również pole do spekulacji na temat dalszego kierunku filmowego uniwersum.

Bracia Russo, aktorzy i wszystkie inne osoby pracujące nad filmem zrobiły kawał dobrej roboty, stojąc przed ogromną odpowiedzialnością i trudnym wyzwaniem łączenia wszystkich wątków i relacji między postaciami. Na tym zakończę swoją relację po seansie. Oczywiście tematów do omówienia jest o wiele więcej, ale starałem się spisać to co zapadło mi w pamięć, tym samym wywierając duże wrażenie. Chociaż tak naprawdę jest to ciężkie zadanie, ze względu na ogrom produkcji. Jednak z pewnością daje to pole do dyskusji, wymieniania refleksji, zachwytów i wrażeń - do czego zachęcam i zawsze chętnie do tego przystąpię!
Już teraz chciałbym powtórzyć seans z "Endgame", żeby wyłapać więcej smaczków i jeszcze raz nacieszyć oczy tym wszystkim, co tam się wydarzyło. I z pewnością to zrobię!

Szalona wariacja w komediowym wydaniu - "Śmierć nadejdzie dziś 2"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Wed, 13 Mar 2019 21:34:00 +0000

Mogłoby się wydawać, że "Happy Death Day 2U" to swoista powtórka z rozrywki. Pierwsza część filmu bawiła się konwencją, znaną chociażby z "Dnia Świstaka" i "horroropodobnych" kreacji. Nie spodziewałem się, że po tak krótkim czasie będę mógł śledzić dalsze losy bohaterów. Normalnie w przypadku takiej produkcji wystarczyłoby powiedzieć - dosyć! Jednak kierunek jaki obrali twórcy, przeszedł moje najśmielsze oczekiwania.

Fabuła rozpoczyna się krótko po wydarzeniach z poprzedniczki. Dlatego polecam wcześniej zapoznanie się z pierwszą częścią. Dla niewtajemniczonych, przygotowana została błyskawiczna migawka z minionych wydarzeń. Tak więc w pierwszych minutach otrzymujemy jeden, wielki spoiler z dotychczasowych przygód. Swoją drogą, to także miłe przypomnienie.

Jutro nie umiera nigdy

Następnie przechodzimy do tego co najlepsze, czyli do wariacji fabularnych, które serwują nam twórcy. A tych jest niezliczona masa. Poczynając od zerwania schematu z "jedynki", kończąc na całkowicie odmiennym przedstawieniu zapętlonej historii. Scenarzyści weszli również w mini zabawę z muliwersum. Film nie przynudza i nie katuje nas tą samą opowieścią. Dodatkowo pokuszono się o naukowe wyjaśnianie zjawisk. Tym samym podważając wszelkie domniemane aspekty magiczne, czy moralne.

Póki śmierć ich nie rozłączy

Rozbudowane zostają postacie poboczne. Tym razem bohaterowie niejednokrotnie są świadomi wydarzeń, które dzieją się na ekranie (Film zawiera jedno ze wspanialszych zburzeń czwartej ściany jakie widziałem!). Należą się ukłony za dopracowanie, jakie zostało utrzymane na przestrzeni dwóch części. Pojawiają się wszyscy bohaterowie, chociażby na ułamek sekundy. Jednak królową, po raz kolejny, okazuje się Jessica Rothe, która brawurowo ciągnie kreację swojej postaci. Tree ponownie balansuje na granicy irytacji, zadziorności i uroku. Tym razem celując głównie w humor - może dlatego, że zdążyliśmy już polubić jej charakter.

Nieśmiertelna zabawa

Nie dajcie się zwieźć pozorom. "Śmierć nadejdzie dziś 2" to nie horror! Momentami bliżej mu do samej komedii. Widać to przy okazji drugiej części, gdzie aspekt zabójcy oraz mroku, pozostaje daleko w tle. Przelew krwi ograniczony został do minimum. Otrzymujemy więcej żartów, więcej sytuacji komicznych, a także elementy dość brutalnego humoru, mocno złagodzonego przez komediowy aspekt (a nawet, muzykę klasyczną). Oczywiście film nie jest perfekcyjny. Możemy rozkoszować się czarnym humorem, wątkami rodem z kina familijnego albo romansu, czy też ogromną dawką autoironii. Wśród tego możemy dostrzec kilka "baboli" w samej treści, które pojawiają się tylko na potrzeby danej sceny. Mimo wszystko całość wypada całkiem przekonująco, jak na fabularny galimatias.

Obejrzeć, czy nie obejrzeć?

Warto poświęcić trochę czasu, zapoznając się z tą produkcją. Szczególnie w nudny wieczór, który chcielibyście ubarwić odrobiną akcji, z dawką zagmatwanego humoru. Nie będziecie żałować tego wyboru. Jeżeli jednak bardzo nie przepadacie za horrorami, możecie pominąć pierwszą część i czerpać przyjemność z tej drugiej. Na koniec może wspomnę, że pojawia się drobna scena po napisach - co było miłym zaskoczeniem. I znowu wydawaćby się mogło, że wyciśnięto już wszystko z tej serii. Ale kto wie, chodzą słuchy o ostatniej części tej trylogii - jeśli tak to czekam!

Ostatnie spotkanie z wikingami w Berk -"Jak wytresować smoka 3"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Wed, 27 Feb 2019 22:32:00 +0000

"Jak wytresować smoka 3" to kolejna odsłona animowanej sagi o wikingach. Wytwórnia DreamWorks doczekała się niewątpliwie swojej najlepszej bajkowej trylogii. Co nie jest łatwym zadaniem! Zazwyczaj filmy animowane okazują się jednymi strzałami, które nie grają w kolejnych częściach. A ich kontynuacje tworzy się na popularności pierwowzoru. Są też takie, które przyciągają tylko barwnymi charakterami, wydłużając usilnie budowaną fabułę (czyt. "Madagaskar 3", "Epoka Lodowcowa 4"). W przypadku latających stworzeń mamy do czynienia z jedną, pełną i niesamowitą historią. A jak dokładnie wypadło jej zwieńczenie? Zapraszam do czytania ;)

Najnowsza produkcja ponownie przenosi nas do świata wikingów. A konkretnie do jednej wioski, która wciąż stawia opór najeźdźcom. Nie jest to zwykłe miejsce. W Berg znajdziemy różnorodne gatunki smoków oraz ich jeźdźców. Wódz Czkawka, wraz ze swoją nietuzinkową drużyną, stara się wyrwać zniewolone stworzenia od złych ludzi. W ten sposób dochodzi do stopniowego przeludnienia osady. Sytuację komplikuje również spotkanie z niezawodnym łowcą Nocnych Furii. Czkawka będzie musiał stawić czoła problemom, z którymi wcześniej borykał się jego ojciec. Zapewnienie dobrobytu swojemu ludowi, ochrona smoków i konfrontacja ze złym charakterem.

Jeden za wszystkich...

Oczywiście po dwóch częściach, fabuła musi z impetem przenieść nas na świeży grunt. To świetne rozwiązanie, które wprowadza nas w nieznane. Poprzez znajomość losów głównego bohatera, twórcy pokusili się o retrospekcje, które ugruntowują całą fabułę i nadają jej osobistego wyrazu. W tle szaleje masa innych bohaterów, którzy na setki sposobów budują komizm. Swoje pięć minut otrzymują bliźniacy, kreując niezapomniane sceny. Dotyczy to także całej reszty załogi, włączając w to matkę Czkawki. Najsłabszą przemianę przechodzi zdecydowanie Astrid, która z odważnej i nieustępliwej wojowniczki, staje się zniewieściałą postacią, sterowaną przez Valke. Brakło mi osobistych scen z jej udziałem oraz Czkawki, gdzie widać byłoby ich silną więź.

Miłość rośnie wokół nas

Kwestie uczuciowe nadrabia Szczerbatek, który (jak zwykle) brawurowo kradnie urok każdej sceny. Niewątpliwie, jest to jedna z najlepszych animowanych postaci tej dekady. Dotychczas w świecie z Berg, nie znano innego stworzenia z jego gatunku. Ale teraz, na jego drodze pojawia się Biała Furia. Serce władcy smoków niejednokrotnie przyśpieszy na jej widok. Zaloty okazują się być przezabawnym i przeuroczym elementem filmu. Jednak nie jest to tylko błahe budowanie sytuacji komicznej. Bowiem na próbę zostaje wystawiona relacja między Czkawką i Szczerbatkiem.

Opowieść

Seans dostarcza wiele nowości fabularnych, jednak wciąż zachowuje klimat w jakim budowana była cała seria. Niesamowita oprawa muzyczna oraz narracja głównego bohatera, trzyma poziom we wszystkich częściach. Najbardziej doceniam tą produkcję za konsekwencję tworzenia historii w wykreowanym świecie. Widać, że losy bohaterów były przemyślanie i celowe. A scenariusz konsekwentnie trzyma się ram opowieści. Niestety nadszedł czas pożegnania z serią. I chociaż jest to smutne, mam nadzieję, że twórcy dadzą jej spokój i pozostawią w idealnym stanie, nie tworząc opowieści o pobocznych bohaterach.

Czy przyjaźń przyjaciół przetrwa wobec rodzącego się uczucia? Jak smoki odnajdą się w obliczu zagrożenia panującego w okrutnym świecie ludzi? Czy nowy wódz pokona najgorszego przeciwnika, z jakim przyjdzie mu się zmierzyć? Żeby poznać odpowiedzi na te pytania musicie wybrać się do kina i obejrzeć ostatnią cześć serii "Jak wytresować smoka". Z mojej strony powiem, że warto. Humor bawi niejednokrotnie, zarówno starszego, jak i młodszego widza. Przede wszystkim film zachowuje niepowtarzalny klimat i wzrusza do łez. Czeka mnie jeszcze seans z oryginalnym dubbingiem, a także bez wątpienia kilka kolejnych w przyszłości. Bo do tej serii wrócę z przyjemnością!

Krystian Łaput

"Czas wyrównać rachunki" - rozliczenie serii o gangsterskim półświatku

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 04 Feb 2019 17:47:00 +0000

Pitbull. Ostatni pies to film, który od samego początku budził ogromne kontrowersje. Warto przypomnieć, iż reżyserem trzech pierwszych części był Patryk Vega. Z tego też powodu, wielkim zaskoczeniem było tym razem, obsadzenie w tej roli Władysława Pasikowskiego. Pod wielkim znakiem zapytania stała również obsada filmu. Każdego na pewno zdziwił fakt, że główną rolę oddano amatorce, Dorocie Rabczewskiej, która w Polsce znana jest głównie że swojej muzycznej drogi zawodowej.

Pitbull. Ostatni pies opowiada historię warszawskiej policji. Tym razem mamy do czynienia z fabułą, która wraca bardzo do pierwszej części serii. Pomimo faktu, że cały wątek rozpoczyna się śmiercią Soczka, byłego partnera Majamiego. Policja podejrzewa, że za zbrodnią policjanta mogą stać uliczne gangi. Z tego też powodu policja wysyła Despero (Marcin Dorociński), jako podwójnego agenta, aby ten zbliżył się do Gawrona (Cezary Pazura) - szefa mafii.

Z estrady na plan

Władysław Pasikowski ewidentnie stylistycznie chce zbliżyć się do pierwszej części. Z tego też powodu sięga po aktorów, których mogliśmy oglądać w danym filmie z 2005 roku, m.in. na ekranie zobaczymy Marcina Dorocińskiego, który jak zwykle jest fenomenalny. Tak na prawdę nie ma powodu aby nadmiernie rozwijać się na jego temat. Dorociński jak zwykle pokazał klasę. Podobnie jak reszta obsady męskiej. Krzysztof Stroiński, Rafał Mohr, Cezary Pazura, Adam Woronowicz i Marian Dziędziel to aktorzy, których nazwiska mówią same za siebie. Po stronie kobiet było trochę gorzej. Agnieszka Kawiorska grała poprawnie. Bez szaleństw, bez większej kreacji ale to było czytelne i dobre aktorstwo. Z Dorotą Rabczewską mam większy problem. Były momenty gdy kupowałam jej postać w całości, jednak były też momenty bardzo słabe. Ewidentnie widać, że postać Miry jest napisana pod konkretną aktorkę. W momencie gdy mamy mocniejsze sceny, Dorota Rabczewska dobrze się sprawdza, gdyż współgra to z jej temperamentem. Podczas subtelniejszych ujęć, nie potrafiłam jej uwierzyć. Dorota Rabczewska nie grała postaci. Dorota Rabczewska grała siebie.

Spuścizna Vegi

Jestem pod wielkim wrażeniem zdjęć, których autorem jest Maciej Lisiecki oraz montażu - Jarosław Kamiński. Scena na targowisku jest pod tym względem kultowa. Mam wrażenie, że realizatorzy chcieli pójść stylistycznie w kierunku gier komputerowych, gdyż cała scena wygląda jak wycinek z takowej gry.

Ewidentnie widać, że reżyser przez cały film wiedział co chce pokazać, jakie przekazać wartości. Dzięki czemu w końcu mamy Pitbulla, w którym się nie gubimy. Gdzie akcja przebiega płynnie. Mamy wielu bohaterów i widzimy sytuacje z różnych perspektyw, jednak mimo wszystko, film jest bardzo czytelny. Widzimy, że Władysław Pasikowski lubi bawić się konwencją, dekoracją, światem.

Ostatnie porachunki

Dostajemy mroczną historię gangsterskiego świata, która w końcu nie chce być komedią a mocnym kinem akcji. Niekiedy, pojawia się delikatny humor sytuacyjny ale to nie jest głównym celem filmu. Na ekranie widzimy sporo dobrze wygranej akcji. Wiemy do czego zmierza film, jaki będzie koniec ale i tak wiele sytuacji nas zaskakuje. Chociaż należy również przyznać, iż to co widzimy na ekranie, nie jest fabularnie niczym nowym. Dla osób, które dobrze znają kino akcji/gangsterskie, myślę, że film nie będzie gratką gdyż posiada zawężony ramy, które nie wychodzą za nic nowego. Wiele akcji już wcześniej widzieliśmy w innych filmach tego typu.

Wychodząc z kina czuje się absolutny niedosyt. Cały film oglądało się przyjemnie i seans mija niesamowicie szybko. Mimo to nie czujemy satysfakcji, nie czujemy większej refleksji, gdyż o ile pierwsza połowa filmu rozwija się bardzo subtelnie i dokładnie , tak zakończenie jest niesamowicie szybkie. W ciągu pięciu minut wyjaśnia się cała zagadka. Zakończeniem możemy być zaskoczeniem ale jest ono tak rozegrane, że nie wywiera na nas większego wpływu.

Widać, że Władysław Pasikowski starał się wyciągnąć Pitbulla na dobre tory, powrócić do korzeni. I udało mu się to. Film nie jest idealny, ale o wiele lepszy niż dwie poprzednie części. Mimo to bolało, że film mógłby być lepszy. Niestety ale w tym filmie sporo czasu stracimy na wyjaśnianiu dlaczego nie ma połowy bohaterów z poprzedniej części. Widzimy sporo scen stycznych gdzie rozmowę prowadzą dwie osoby na temat gdzie, co i dlaczego robią nieobecne w filmie postacie. Tym właśnie w dużej mierze film traci.

Ania Łuczak

------------------------
Dzisiejsza recenzja została napisana przez Anię Łuczak. Koniecznie zajrzyjcie na jej bloga! - https://pundik.pl /Chris

"W tym mieście, kraju - piekielnym świecie - nikt nie pomaga!" - "Dom, który zbudował Jack"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Fri, 25 Jan 2019 23:24:00 +0000

"Dom, który zbudował Jack" to prezentacja pięciu wybranych historii z życia mordercy. Film budowany jest w dwóch formach: dialogowej, która prowadzi nas przez fabułę oraz wizualnej, którą cechuje brutalność i potworność prezentacji. Najlepiej obrazuje sytuację ilość osób, które wyszły z kina podczas mojego seansu. Ci (podobnie jak ja), którzy pozostali, kręcąc się w fotelu, rozważali przymrużenie oczu podczas bestialskich scen. Pod powłoką takowych obrazów, odnajdziemy sporą dawkę czarnego humoru, lekcji sztuki, dręczenie widza, a także wgląd w zaburzoną osobowość neurotyka.

Do wytworzenia pełnego obraz filmu, warto przedstawić sylwetkę reżysera, twórcę takich filmów jak "Antychryst", czy "Nimfomanka". Lars von Trier został również wykluczony na długi czas z festiwalu w Cannes, kiedy to podczas konferencji prasowej powiedział, że "rozumie Hitlera". Dla mnie była to pierwsza styczność z produkcją stworzoną spod jego ręki.

Przewodnik po Hadesie

Tytułowy Jack to perfekcjonista, którego dręczą OCD (zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne). Jest on głównym (anty)bohaterem, którego obserwujemy na ekranie. Prowadzeni jesteśmy przez jego maniakalną obsesję na punkcie zabijania, która potęguje się wraz z kolejnymi historiami. Tych dostajemy tylko (albo i aż) pięć. Każda odnosi się do innych "wartości" opowiadanych nam przez bohatera, a także staję się główną linią dialogu prowadzonego z tajemniczym nieznajomym. Wśród nich znajdziemy masę dygresji odciągających nas od fabuły, którymi psychopata tłumaczy swoje działania. Tak oto dostajemy lekcję o fermentacji winogron, znaczeniu ikon, czy syrenach niemieckich bombowców. Mają one charakter mocno subiektywny w wizji reżyserskiej, który jednak nie dotyka nas w znacznym stopniu. Dlaczego? Ponieważ jesteśmy zdezorientowani strefą wizualną.

Igranie z ogniem

Na ekranie dzieją się przeróżne rzeczy. Film poprzez prezentacje kilku morderstw, popełnianych przez główną postać, dosłownie pastwi się nad widzem. Scenariusz specjalnie daje nam wzorzec postępowania, którego się spodziewamy, którego niestety oczekujemy. Następnie odwlekając w czasie moment kulminacyjny, który (niestety) wytworzył się wcześniej w naszej głowie, a nie został jeszcze zaprezentowany na ekranie. Zabieg ten działa, mimo swojej okropności. Jeśli nawet odwrócimy wzrok podczas niektórych scen, i tak wrócą one jak bumerang w postaci krótkich migawek/wspomnień w kolejnych etapach filmu.

Artyzm?

Film nasączony jest metaforami, czy odniesieniami do artystycznej wizji autora. Taka oto sytuacja ma miejsce z tytułowym "domem", który odzwierciedla dążenie do doskonałości i ciągłe próby ulepszenia swojego dzieła. Żeby to zrobić, bohater wyzbywa się tego co stworzył i próbuje zacząć z nowym, świeżym podejściem. Sam Jack, w swojej zabójczej naturze, uważa siebie za artystę. "Działa i tworzy" z zamiłowania. Udziela nam lekcji o sztuce, architekturze, czy znieczulicy społecznej. Ten aspekt zyskał największe zainteresowanie z mojej strony. Trzeba przyznać, że postacie kreowane w filmie są po prostu naiwne i... głupie. Jednak w tym szaleństwie jest metoda. Kolejne przestępstwa, które popełnia bohater uchodzą mu płazem. Mimo, że wcale ich nie ukrywa. Momentami wręcz błaga o ich ujawnienie. Najlepiej prezentuje to jedna ze scen, która cytowana jest w tytule. Jeśli nie boicie się niewielkiego spoileru - zapraszam na koniec ;)

Pstryczek w nos

Wspomniałem o aspekcie komediowym, bo i na taki również znalazło się miejsce. Najczęściej jest to czarny humor, związany z działaniami podejmowanymi przez bohatera. Pierwsza postać, w którą wciela się Uma Thurman jest tak niezwykle irytująca, że już sam widz prosi, aby Jack w końcu się jej pozbył. Także wspomniana nerwica natręctw przedstawiona jest w humorystycznym kontekście sprzątania swoich śladów. Na szczyt piramidy wychyla się końcowy utwór, puszczony przy napisach. Zna go każdy i każdy zanuci go z przyjemnością. Jednak robić to po takim filmie? To dopiero zagranie na emocji widza.

Czy warto obejrzeć "Dom, który zbudował Jack"?

Jeśli jesteście widzami o silnych nerwach i nie odrzucają Was brutalne sceny - tak. Mimo wszystkich niedogodności wizualnych i zagrywek, całość wypada całkiem interesująco. Dodatkowo gra Matta Dillona nie pozostawia nic do zarzucenia. Jednak nie jest to pozycja obowiązkowa, a raczej propozycja jeżeli jesteście zainteresowani twórczością reżysera, albo echem wokół filmu. Ja raczej nie ponowie swojego seansu - widziałem raz, a to mi w zupełności wystarczy.

Chris

Spoiler alert!

Scena o której mówię rozgrywa się po długim wprowadzeniu postaci pewnej dziewczyny. Kiedy Jack zabiera klucze do mieszkania, a ta odkrywa, że on stoi za "mordercą z gazet", zaczyna krzyczeć. Bohater dołącza się do jej krzyku, wspólnie wołają o pomoc sąsiadów, a następnie całą dzielnicę. Nie zapala się żadne światło, wszyscy udają, ze nic się nie dzieje, a Jack wypowiada słowa, które znajdziecie w tytule. Brutalny, ale trafiony przykład znieczulicy społecznej.

Diablo - przejażdżka na najniższych obrotach

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Tue, 22 Jan 2019 00:54:00 +0000

Przyznam, że uśmiech nie mógł zejść z mojej twarzy, gdy zobaczyłem okładki promujące "Diablo. Wyścig o wszystko". I nie dlatego, że były brzydkie, czy kiczowate - ba, nawet okazały się przystępne dla oka. Ale robienie polskiej wersji "Szybkich i wściekłych"? Jakoś mało przekonujący pomysł. Po premierze zwiastuna moje zdanie uległo zmianie. Bez większych oczekiwań zapowiadał się solidny film rozrywkowy. Szansa na zobaczenie młodszych aktorów z mieszanką tych, których znamy i kochamy. Czy jednak była to dawka emocji na najwyższych obrotach?

Zacznijmy od głównego motywu, którym są przecież wyścigi. Tych jest strasznie mało, a jak już są to jakieś takie mdłe i miałkie. Głównym ich problemem jest brak wzbudzania większych emocji. Wspominając pierwszą część filmowego tasiemca, pamiętam nutkę niepewności przed startem, pot zmieszany z ekscytacją rywali i nieprzewidywalność trasy. Tutaj tego nie było. Kamera oprowadzała nas po torze. Napis z Paint'a, niczym w grze komputerowej, mówił nam o typie wyścigu (wciąż jednym i tym samym). Kierowcy wjeżdżają. Kilka zbliżeń na twarz. Przyciszony głos Mikołaja Roznerskiego. No i po wyścigu. A i nie zapomnijmy, że wprowadzeniem do filmu jest informacja o nielegalnych wyścigach w Polsce. Ciężko dostrzec te elementy, bo te są zaplanowane i zorganizowane, dopiero pod koniec coś rusza. Ale to tak w tle i mimochodem. Za to ciekawiej prezentowała się akcja poza torem wyścigowym.

Ciekawiej, nie znaczy, że dobrze. Historia głównego bohatera jest bardzo prosta i szablonowa. Już zwiastun podaje nam jego motywacje. Nie spodziewałem się ich większego rozwinięcia w filmie. I to była słuszna decyzja. Drugoplanowi bohaterowie nie ratują sytuacji. Wątki nie są rozwijane, a zarówno w dialogi, jak i w relacje wkrada się sztuczność. Wydaje mi się, że większość robi scenariusz, który nie pozwala na wydobycie z niego nic więcej. Kiedy bohater zwierza się dziewczynie z braku pieniędzy na operację siostry - ta w reakcji, od niechcenia i zalotnie rzuca propozycję zatańczenia. Bo czemu nie?

Mistrzostwo dialogowe ląduje w postaci kreowanej przez wspomnianego już Mikołaja Roznerskiego. Ciekawie było zobaczyć aktora w roli czarnego charakteru, a nie w wydaniu komediowym. I starał się, naprawdę, widać, ze próbował. I nawet coś zgrzytało. Ale jego kwestie ograniczały się do rzutu fragmentem z internetowego słownika slangu miejskiego. A dłuższe wypowiedzi były niezrozumiałe poprzez próbę budowania nonszalanckiego stylu. Naprawdę, z trudem rozumiałem co mówi, a wiem, że niektórzy wcale. "C**, d*** i kamieni kupa" - podsumowujący fragment, wyjęty prosto z filmu.

Katarzyna Figura, Cezary Żak, czy Bogusław Linda pojawiają się w filmie dosłownie na sekundy, po to, aby wypełnić ogromne braki w scenariuszu samą obecnością. Więc nie liczcie na ich aktywność. Jedynie więcej czasu dostał Cezary Pazura jako "boss do pokonania w tej grze". I w porównaniu do innych, ta postać prezentuje się najlepiej. Ale to nadal za mało...

Film zabija także przewidywalność. Nie ważne, czy w połowie, czy w końcówce. I jak byłem w stanie wybaczyć całą resztę, tak to dotknęło mnie najbardziej. Wystarczyło kilka inaczej przedstawionych ujęć, a już historia wzbudziłaby większą ciekawość. Produkcja niestety nie wyszła, brakło nielegalnych wyścigów, brakło ciętych ripost, a głównie brakło emocji!!! I zakończenie ewidentnie przewiduje kolejną część. Czy powstanie? Ciężko stwierdzić - podczas seansu w pierwszym weekendzie premiery na sali było bardzo mało osób. Ale jeśli powstanie - pójdę. Tak, mimo tych wszystkich wad i tragedii wybiorę się na ciąg dalszy. Z lekką nadzieją, że wyciągnie wnioski z poprzedniczki i zaserwuje trochę świeżej rozrywki.

Chris

"Poeci, którzy nie wiedzą jak rymować" - emocjonalna przeprawa przez "Narodziny gwiazdy"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 17 Dec 2018 19:02:00 +0000

Długo czekałem na pojawienie się w Polsce "A Star Is Born". Zwłaszcza, że zagraniczne serwisy donosiły o tej produkcji już trzy miesiące wcześniej. W końcu nadszedł czas na premierę w naszym kraju. I powiem jedno - warto było czekać! Historia o dość uniwersalnych przekazach jest prowadzona w świetnym stylu, który został opleciony doskonałą chemią pomiędzy dwójką głównych bohaterów. Jednak nie obyło się bez zaskoczeń. Dlaczego? Już wyjaśniam - osobiście uwielbiam muzykę w filmach, i właśnie ona zwiększała moje zainteresowanie. Tym razem, mimo że w całości oddaje emocjonalność filmu, to najbardziej w pamięci pozostaje ciężar całej opowieści.

Wspomniany ciężar (o dziwo) nie rzuca się w formie patosu, rozciągającego się na cały film. Ma on miejsce po seansie, kiedy znamy już całą historię. Bo przez pewien czas oglądamy miłość, śpiew i rock & roll. Jednak po kolei...

Ally (Lady Gaga) jest dziewczyną z prowincji. Pracuje jako kelnerka, zajmuje się domem i swoim ojcem, a wieczorami śpiewa piosenki Edith Piaf w niszowym klubie. Los chce, ze do tego samego lokalu wpada Jack (Bradley Cooper). Gwiazdor muzyczny, którego kariera traci tempo. Niestety nieskutecznie pomagają mu problemy alkoholowe, czy inne używki. Walczy również z własną przeszłością, wyniesioną z domu rodzinnego. Ni stąd, ni zowąd nowa znajomość przeradza się we wspólny koncert, a następnie w płomienny romans - a nawet coś więcej. Ally dość szybko staje się gwiazdą, która na skutek wymagań branży zamienia się w kolejny produkt dla mas. Jack coraz bardziej pogrąża się w bezradności wobec świata show-biznesu oraz problemów alkoholowych.

Właśnie w ten sposób, swobodna historia dwójki zakochanych zmienia się w walkę. Walka toczy się na wielu frontach - zachowaniu własnej oryginalności, radzeniu sobie z własnymi emocjami, czy wyznaczaniu priorytetów. Tutaj Bradley Cooper daje z siebie wszystko, tworząc nam niesamowicie skomplikowaną postać, która próbuje znaleźć swoje miejsce we wszechświecie i poskładać życie w jedną całość. Pojawia się także krótki, ale emocjonalny związek z jego bratem, w którego wcielił się Sam Elliott. Aktorsko wypada to znakomicie, zresztą jeżeli ktoś miał wątpliwości co do roli Lady Gagi, to mogę je teraz rozwiać. Wypada naprawdę przekonująco, ale nie można ukrywać, że to działka muzyczna należy do niej. Cooper daje radę i powiedzmy że "wymiata" na scenie w solówkach. Ale to Gaga przekazuje i wylewa wszystkie emocje, nadając niesamowitą otoczę całej fabule. Nic dodać nic ująć.

Reżyserski debiut Coopera sprawdził się w 100%. Przeniósł on historię, która w gruncie rzeczy była opowiadana już w 1937 i 1976, wrzucając w to powiew świeżości i unikalności. Może i czasami fabuła idzie za wolno, czy za szybko - nie ważne. Bo w tej opowieści dostajemy dawkę lekcji muzyki, zachowania autentyczności, wyrażania siebie, dnia z życia celebryty, czy wgłąb we wnętrze jednostki. Podczas seansu nie obędzie się bez wzruszeń i emocji. Fakt, że możemy spekulować pewne rzeczy, to i tak z ogromnym zainteresowaniem będziemy śledzić losy głównych bohaterów.

Ja wracam do odsłuchiwania soundtracku, bo takie utwory jak "Always remember us this way" (<3), "I'will never love again", czy "Shallow" na długo zostaną w pamięci, przywołując wspomnienia z tej świetnej historii. A Was zachęcam do zapoznania się z tą produkcją. Moim zdaniem warto!

Chris

W pajęczym labiryncie, czyli niecodzienna przygoda w "Spider-Man: Into the Spider-Verse"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Tue, 11 Dec 2018 21:44:00 +0000

Historia "człowieka-pająka" była przeżuwana wielokrotnie. W świecie bohaterów w pelerynach, stoi tuż obok Batmana w kategorii "każdy o nim słyszał". I całkiem niedawno MCU pokazało jak można bawić się ta postacią w filmowym świecie. Jednak teraz nadszedł skok na głęboką wodę, a nowa animacja od Sony mogła pozwolić sobie na wszystkie skomplikowane labirynty, które grają w komiksach. W ten sposób dostajemy, nie jednego, nie dwóch, a 7 pajęczopodobnych bohaterów. Ale czy taka ilość to już tłum?

Myślę, że postać Petera Parkera nie jest Wam obca, tak nie on gra główne skrzypce w tej produkcji. Początkowo dostajemy zaserwowaną genezę (znowu?) narodzin bohatera - "ukąszenie pająka", "z wielką mocą..." - ale to już było - ciśnie się na usta. Tym razem wszystko maluje się w innym tle fabularnym, a historia nie traci tempa. Przez co z przyjemnością (i w dobrym soundtracku) oglądamy narodziny nowej gwiazdy. Następnie rozpoczyna się skakanie w wielu wymiarach.
Nie będą zawiedzeni fani komiksów. Pojawia się tutaj plejada postaci - Tombestone (dawno o niem nie słyszałem, więc duży plus), Zielony Goblin, czy Otto Octavius. Jednak nie przedstawiają się dokładnie tak jak ich wzorcowe kreacje. Mamy też Ciocię May, która bardziej przypomina Alfreda, czy nawiązania do filmów jak np. Iron-Man. Rewelacyjne cameo dostaje także nie kto inny, jak Stan Lee. Dodatkowo cała animacja często przybiera komiksowego rozdźwięku, dostarczając widzom rysowanej kreski, czy dymków dialogowych.

Przede wszystkim szaleją tutaj Spider-man'y. Peter Parker z nadwagą. Spider-pig wyjęty rodem z animacji Looney Tunes. Spider Noir, który widzi świat w szarych barwach, czy Spider-bot dla fanów mang. Ich koegzystencja dawkuje świetne wyczucie humoru oraz jedną wielką zabawą konwencją. Animacja nadal zakłada istnienie poprzednich filmów, które opowiadane nam są w telegraficznym skrócie.

Zdecydowanie jest to film dla fanów komiksów, superbohaterów, czy Spider-Mana. Którzy będą pływali w oceanie nawiązań chociażby do internetowych memów. Patrząc jednak z perspektywy widza niezaznajomionego z wszystkimi niuansami, może być mniej zabawnie. Jednak nadal jest to historia o heroizmie i bohaterze zwieńczona solidnym morałem. Naprawdę przeróżne kreacje postaci pozwalają na bezproblemowe rozróżnienie charakterów, dlatego widz bez przygotowania odnajdzie się w tym zwariowanym świecie i otrzyma solidną dawkę rozrywki. Po prostu trzeba to zobaczyć samemu, bo właśnie tak się tworzy animację. I chętnie teraz zapoznałbym się z oryginalny dubbingiem, mimo to nie wykluczam ponownego seansu w kinie ;)

Chris

PS Najlepsza scena po napisach - EVER (bije nawet Capa uczącego nas cierpliwości)

Starcie dwóch światów w "Mowgli: Legenda dżungli"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Fri, 07 Dec 2018 16:48:00 +0000

Adaptacje "Księgi Dżungli" wracają jak bumerang. Z pewnością kojarzycie przyjemną animację Disneya. Być może wdzieliście również "urealniony" obraz z roku 1994, albo świeższą wersję sprzed dwóch lat - w reżyserii Jona Favreau. Teraz ponownie powraca historia chłopca rozdartego pomiędzy dwoma światami. Film pt. "Mowgli: Legenda dżungli" dziś miał swoją premierę na Netflixie. Tym razem zbiór opowiadań Kiplinga spróbował ugryźć Andy Serkis (reżyser, Baloo). Ale skoro wiele razy słyszeliśmy tą opowieść, w której (jak się może wydawać) wszystko zostało powiedziane - czy możemy szukać w niej czegoś nowego?

Po krótkim wprowadzeniu przez narratora zostajemy wrzuceni w odmęty dzikiej dżungli, gdzie poznajemy Mowgliego (Rohan Chand). Porzucony na pastwę losu dzieciak zostaje przygarnięty przez stado wilków. I chociaż to nie historia, w której zostaje założony Rzym, to właśnie wśród nich zostaje wychowany. Problem pojawia się wraz z powrotem Shere Khana (Benedict Cumberbatch) - tygrysa, który drwi z praw panujących wśród zwierząt, a także za wszelką cenę chce dopaść "ludzkie szczenię".

Film nie jest rozrywką dla całej rodziny. Chociaż komputerowo wygenerowane zwierzęta mogą wydawać się bardzo przyjazne, z pewnością będą różnić się od zapowiadanego "Króla Lwa".
Dostajemy dawkę mroku przeplatanego krwawymi walkami, a to wszystko ubrane w przekaz podprogowy. Mamy więc lekcję o równości, wyjątkowości jednostki, przestrzeganiu prawa, czy zezwierzęceniu istot ludzkich. W każdym możliwym momencie film uświadamia nam, że ludzie nie różnią się tak bardzo od innych istot żywych.

W ten sposób wykreowane zostały dwa światy, które zresztą są istotą całej historii. Pierwszym z nich jest dżungla, gdzie panuje ład i porządek. Między zwierzętami są zasady i prawa, które określają funkcjonowanie grup i ich koegzystencję.Ten jest przybliżony nam w większym stopniu. Zarówno poprzez czas ekranowy, jak i większość postaci, które poznajemy. Przeciwstawnym obozem jest wioska ludzi, którą odkrywamy podobnie jak nasz główny bohater. Wydaje się obca, ale kiedy spędzimy w niej chwile, możemy dostrzec jej piękno. I produkcja prowadzi nas tak jak trzeba, wskazując nam, że te dwie przeciwstawne struktury, w gruncie rzeczy są wręcz identyczne.

W tej kwestii film Serkisa odnajduje się bez zarzutów, jednak na tym opiera się idea "Księgi Dżungli". Inaczej zdecydowanie przedstawiają się postacie, które od początku nie przypominają przyjaznej animacji. Baloo nie jest wesołym, tańczącym miśkiem, ale profesorem z krwi i kości, którego surowość emanuje od samego wyglądu. Kontrastuje z tym Bagheera (Christian Bale) będąc bardziej czynnikiem ludzkim w relacji z bohaterem. Minusem jest jedynie Kaa (Cate Blanchett). Pojawia się w filmie gościnnie, a wnosi do niego niewiele. Również Shere Khan nie przedstawia się tak groźnie, jak go malują "miejskie" legendy. Owszem, jest tutaj czarnym charakterem, ale raczej ze słyszenia, bo gdy pojawia się na ekranie - mrok mija.

W rzeczy samej jest to bardzo dobra produkcja, która potrafi zbudować napięcie i zaintrygować swoją historią. Wizualnie także ogląda się ją całkiem przyjemnie - chociaż kilku baboli nie unikniemy (niegasnący ogień podczas deszczu). Dokonano też kilku innych zmian względem poprzednich adaptacji. Jednak to nadal pozostaje historia, którą gdzieś już opowiadano. Mimo to, jeżeli macie w zanadrzu trochę czasu to warto obejrzeć, bo zawiedzeni z pewnością nie będziecie.

Chris

40 lat minęło, czyli kolejna noc "Hallowen"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Wed, 31 Oct 2018 00:17:00 +0000

31 październik przeniknął do ówczesnej popkultury jako Halloween, najprościej kojarzone z maskaradą, dyniami, czy horrorami. Tym samym postanowiono odgrzać kotlet, który był już odgrzewany (chyba) osiem razy. Pomińmy ten fakt, bo zapominając o tym dorobku godnym serii "Szybkich i wściekłych", możemy cieszyć się sequelem, powiedzmy że oryginalnej części z 1978 roku. Skomplikowane?

Na duży plus zasługuje ponowne obsadzenie Jamie Lee Curtis jako głównej bohaterki. W ten sposób twórcy pokazują zmiany jakie wywołały traumatyczne przeżycia sprzed 40 lat. Po części dostajemy obraz rodziny, wspomnienia z przeszłości oraz psychiczny zarys przeżytej tragedii. "Final girl" pragnie skonfrontować się ze strachem i lękiem, w postaci odwetu. Ale czy tutaj chodzi tylko o zemstę? Na ekranie pojawia się Judie Greer oraz Andi Matichak, reszta ogranicza się do pobocznych ról. To główna bohaterka otrzymuje największy ciężar aktorski.

Specyficzna relacja pomiędzy Laurie, a Myersem miała przybliżyć nam osobowość antagonisty. Widzimy próby zdefiniowania Michaela, jednak te okazują się nieskuteczne. W trakcie seansu i kolejnych zabójstw zanika zgłębianie psychiki, a pozostaje standardowa postać psychopaty znanej z wielu slasher'ów. Bardziej odpowiada mi wersja przedstawiania Myersa jako boogeyman'a, a nie poznawanie jego ludzkiej strony. Niepotrzebnie wprowadzano próby określenia postaci, gdzie sama aura budowanej tajemniczości sprawdziłaby się w 100%. Pamiętajmy, że straszniej jest wtedy, kiedy "ten zły "siedzi w szafie, a my go nie widzimy na ekranie. Wraz z jego pojawieniem znika nasze przerażenie oczekiwania (po części), a sceny emanuje brutalnością.

Zdecydowanym minusem jest przewidywalność. Przejawia się ona w dwóch stopniach. Pierwszy to ten, kiedy w danej scenie budowane jest napięcie. A my wiemy, że tu coś będzie mało miejsce, albo że to jedna z "podpuch" sianych przez twórców. Oczywiście, jeżeli wysilimy się na tyle, żeby dodać dwa do dwóch.
W tym przypadku możemy mówić o dobrej przewidywalności, która mimo wszystko sieje ziarnko niepewności, trzyma w napięciu oraz pozwala nam na analizę i gdybanie.

Drugi stopień jest tym złym. Czyli po pewnych przesłankach możemy domyślać się, co, kto zrobi, jaki jest motyw działania, albo jak do tego doszło. Jednak film nie jest wpleciony w skomplikowaną sieć intryg, żeby ta drobna wada przeszkadzała nam w odbiorze.
Na dużą pochwałę zasługuje oprawa dźwiękowa, która niejednokrotnie sprawdziła się w budowaniu atmosfery grozy.

Podsumowując, jest to dość udany film, obsadzony gdzieś na zagmatwanej linii czasu halloweenowej serii. Odnajdą się tutaj osoby lubiące dreszczyk emocji i fani horrorów tego rodzaju. Ale nie tylko! To jest jedna z tych produkcji, która w skutku nie objawi się nocą spędzoną przy zapalonym świetle ;) Jeżeli lubicie lekką kiczowatość i brak "racjonalnego realizmu", również to coś dla Was. Chociaż nie ukrywam, ze można było wykrzesać więcej z materiału jakim operowali twórcy. Pełnej satysfakcji niestety nie ma, jednak jest na tyle dobrze, żeby nie omijać tej produkcji szerokim łukiem ;)

Chris

Nowe oblicze Diabła z Hell's Kitchen - o trzecim sezonie "Daredevila"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Sun, 28 Oct 2018 09:23:00 +0000

Kim jest serialowy Matt Murdock? Chłopcem, który doznał tragedii utraty wzroku. Katolikiem, którego wiara zostaje poddana ciężkiej próbie. Prawnikiem, który wierzy w system. Przyjacielem, który odda życie dla bliskich mu osób. Jest także "Diabłem z Hell's Kitchen", który w trykotowym kostiumie próbuje utrzymać porządek na ulicach miasta. "Let the devil out" - pod tym logiem został nagłośniony nowy sezon "Daredevila". Bo co się stanie, jeżeli prowadzący dwa życia bohater postanowi odrzucić jedno z nich? Matt Murdock przestaje istnieć, zostaje tylko Daredevil, a wszystkie wartości odchodzą w zapomnienie. Czy jest to możliwe?

Ciągłość fabularną sezonów zaburzyło wydanie serialu drużynowego, który poniekąd pełni istotną rolę w kompletności historii. Osoby, które nie oglądały tego drugiego serialu będą zastanawiać się, gdzie uciekły niektóre wątki. Jednak nieprzychylne opinie na temat "Defenders" nie sieją zamętu w solowych przygodach bohatera. "Daredevil" jest świetnym przykładem, jak po trzech sezonach, fabuła nadal może rozwijać bohaterów i fascynować widza.

Nie licząc znanych nam twarzy, pojawiają się nowe postacie. Agent FBI, Ray Nadeem (Jay Ali). To on wprowadza przyziemną sferę. Człowiek, który zmaga się z moralnością, służbą i zapewnieniem bezpieczeństwa własnej rodzinie. Postać, która z pewnością najbardziej "wgryzła się" w pamięć podczas 13-odcinkowej sesji. Wśród ciągłej fascynacji i budowanego napięcia, pojawia się scena, która może wywołać przysłowiowe ciarki.

Drugą nową osobistością jest agent specjalny Ben Pointdexter. Fanom komiksów znany jako Bullseye. Postać perfekcyjnie ilustruje, jak na przestrzeni odcinków, ba - sezonów - można rozbudować postać (podobnie było z Fiskiem). Twórcy nie śpieszą się ze wciśnięciem bohatera w komiksowy strój, za to rozrysowują nam charakter i psychikę postaci. Daredevila już znamy, więc nie musimy oglądać go na ekranie bez przerwy - pora na coś "świeżego".

Warto wspomnieć również o siostrze Maggie, która skradnie niejedno serce. Jest to nowa "lekarka", trener i duchowy przewodnik głównego bohatera, pomagający mu przejść przez kryzys wiary. Z różnymi skutkami, we wspaniale prowadzonych dialogach. Powraca także znana osobistość z pierwszego sezonu - Wilson Fisk, który tym razem rozdaje wszystkie karty i bawi się w scenarzystę trzeciego sezonu. Po tylu odcinkach w końcu możemy zobaczyć Kingpina w całej jego okazałości. Oczywiście nie zabraknie także długich, donośnych monologów. Ktoś tęsknił? ;) Ze starej ekipy powraca także Foggy w trochę nowej odsłonie, podobnie jak Karen, która wciąż pozostaje irytującą postacią. Jednak nie na tyle, żeby zaburzyć przyjemność czerpaną z seansu.

Serial zachowuje tendencje powolnego rozwijania fabuły, a następnie zadawania ciosu za ciosem, poprzez zwroty akcji. Jednak ostatni akt wkracza w zbyt komiksowy tor, tym samym biorąc zbyt duży skok z odcinka na odcinek. Może się wydawać, że brakuje epizodu 12,5. Nie jest to duża przeszkoda, ale przeskok można wyczuć. Szczególnie, kiedy porównujemy go z poprzednimi odcinkami. Ale to już naciągana czepliwość.

Bez zmian, we wspaniałej odsłonie, zostają ukazane sceny walki i specyficzny ruch kamery. Zdecydowanie dostrzeżemy upadek formy głównego bohatera, który zbiera więcej kopniaków, aniżeli zadaje.Ciekawe zostały również poprowadzone monologi wewnętrzne Matta, ale te już musicie zobaczyć sami.

Podsumowując - pochłonąłem odcinek za odcinkiem. Przypomniałem sobie za co tak bardzo uwielbiam ten serial. Czekam na więcej i mam nadzieję, że Netflix będzie walczył o pozostawienie "Daredevila", ogłaszając nowy sezon. Czekam i gorąco polecam. A jeżeli nie widzieliście poprzednich sezonów, to koniecznie nadróbcie, nawet jeżeli z superbohaterami Wam nie po drodze. Bo warto!

Chris

Z pozoru zwyczajna przysługa, czyli przerysowany świat intryg i czarnego humoru

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Thu, 25 Oct 2018 20:01:00 +0000

Niecały rok po wydaniu książki pdt. "A Simple Favour" możemy oglądać ekranizację powieści Darcy Bell. Ciężko jednoznacznie określić, w którą stronę zmierza prezentowana opowieść. Od dramatu, poprzez thriller, kryminał,operę mydlaną, czy czarną komedię. W tym ostatnim wypada zdecydowanie najlepiej, wszystko dzięki kreacji Anny Kendrick. I chociaż konkurencję robi Gosling, który wybiera się na księżyc (tak słyszałem) - zdecydowanie warto zapoznać się z tą dość enigmatyczną produkcją.

Zacznijmy od kreacje, w które dwie główne aktorki włożyły dużo serca. Blake Lively pojawia się na ekranie, błyszczy - i znika. Tutaj kończy się wstęp, który doskonale sprawdzi się w ramach obyczajówki, czy komedii romantycznej. Przechodzimy w etap dramatu, a także śledztwa po nitce do kłębka. Krok po kroku odkrywamy nowe sekrety, "brudy" w jakich maczała palce bohaterka. I nagle ze zwyczajnej telewizyjnej opowieści wchodzimy w etap serialu, który wraz z końcem sceny wnosi coś nowego do naszej świadomości. To działa, ale potrafi zmęczyć. Tutaj wskazówka - warto brnąć dalej.

Kendrick to zdecydowanie główna gwiazda, która nie jest w centrum uwagi scenariusza. To właśnie jej postać prowadzi nas przez fabułę. Wzorowa, wręcz zbyt doskonała matka, vlogerka i przyjaciółka przechodzi niesamowitą zmianę. Tutaj rodzi się przesadzony aż do bólu, czarny humor. Akcja! Dramat! Odraza! Zbrodnia! - nic się nie liczy, z uśmiechem na twarzy ciągnięty jest monolog postaci. Choćby świat stanął w płomieniach, a kosmici najeżdżali ziemię, liczy się tylko dokończenie sekwencji i niesienie wrednego optymistycznego sarkazmu. Za to ukłony!
Problem pojawia się z zakończeniem. Kiedy już czujemy koniec i akcja zostaje rozwiązana, twórcy mówią nam - NIE! "Ciągniemy to dalej, bo nie pokazaliśmy Wam jeszcze tego i tamtego". Zwrot akcji musi skończyć się zwrotem akcji - to złota zasada kinematografii. Nadaje to totalnego przerysowania naszych postaci, przez co nie możemy traktować tego na poważnie. I po wszystkich łamigłówkach, nawet w dramatycznych scenach nie pozostaje nic innego, tylko się śmiać. Psuje to nieco fabułę, jednak w tym "psuciu" jest pewien urok.

Warto zwrócić uwagę na to, co widzimy. Wykwintność wnętrz, krajobrazy i rozmaite stroje koloryzują cały obraz. Zyskuje na tym strona wizualna, która z pewnością przykuje Waszą uwagę. Z moich spostrzeżeń warto dodać, że chociaż film trwał 2 godziny, miałem wrażenie spędzenia na seansie większej ilości czasu.

Nie wierzcie w tytuł - przysługa nie jest taka zwyczajna, zwłaszcza kiedy podpiera ją sieć intryg i mroków przeszłości. Jeśli znajdziecie chwilę to poświęćcie czas tej produkcji. Z pewnością nie będzie to tegoroczny hit. Nie wiem też, czy jest to pozycja do której będziecie wracać po latach. Jednak kiedy natraficie na tytuł, z pewnością nie wspomnicie tego jako stratę czasu.

Chris

Wszystkie drogi prowadzą do El Royale - recenzja

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Wed, 17 Oct 2018 09:47:00 +0000

Jaką tajemnicę skrywa w sobie miejsce, zwane "El Royale"? Hotel położony na granicy dwóch stanów - Kalifornii i Nevady, który został podzielony długą, czerwoną linią. Niegdyś miejsce grzechu i rozpusty, dzisiaj świeci pustkami, zarówno wśród gości, jak i pracowników. Jednak los splatający dwa wątki (no może dwa i pół) przedstawia nam obraz garstki niepozornych osób. Każdy z nieznajomych ukrywa swoje drugie, mroczniejsze oblicze. Czy zechcecie je poznać?

Przyznam, że od początku kampanii reklamowej, wyczekiwałem premiery "Źle się dzieje w El Royale". Neonowe plakaty, tajemniczy zwiastun i nietuzinkowe zapowiedzi przedstawiające obsadę. Podobne napięcie oczekiwania buduje sam seans, przedstawiając nam pewną historię. Produkcja do złudzenia przypomina styl Tarantino - podział na "rozdziały" (w tym przypadku pokoje i osoby), przeplatające się losy osamotnionych bohaterów i fabularna szarada. Na szczęście nie jest to powtórka "Nienawistnej ósemki".

Nixon w telewizorze, szafa grająca m.in. Deep Purple, czy Mamas & Pappas - w filmie warto zwracać uwagę na szczegóły, które nie tylko pomogą nam ulokować czas i miejsce akcji, ale także pozwolą wczuć się w klimat, serwowany przez twórców. Chociaż fabularnie możemy czuć lekki niedosyt, film nadrabia to efektami wizualnymi, doznaniami muzycznymi, czy grą aktorską. Jedną z głównych kreacji jest ksiądz Flynn (Jeff Bridges). Postać, która od początku wydaje się tajemnicza, ale razi nas swoją sympatycznością. W ten sposób tylko czekamy, aż twórcy powiedzą nam coś więcej o jego historii. Wszystkich gości poznajemy bowiem przez cały film.

Cynthia Erivo raczy nas wspaniałym wykonaniem piosenki Phila Collinsa, podczas której odgrywa się jedna z moich ulubionych scen.

Jon Hamm najbardziej przypomina przeciętnego gościa. Jak się okazuje to też tylko maska.

Chris Hemsworth, pojawia się stosunkowo niedługo na ekranie, jednak kreacja antagonisty wypada całkiem dobrze. Przy okazji prezentuje dość nieszablonowy sposób gry w ruletkę!

Dakota Johnson nie dostaje błyskotliwych kwestii, za to zdecydowanie przy tej postaci twórcy postanowili namalować jedne z lepszych dzieł w tym filmie. Z drugiej strony pochwały należą się kamerzystom.

Początkowo szybkie zmiany ujęć zaczęły mnie irytować. Po zapowiedziach liczyłem na możliwość "napatrzenia" się na jakiś jaskrawy i przekoloryzowany obraz. Szybko jednak można docenić pracę kamery. Różne perspektywy obrazu pozwalają "nacieszyć oczy". Między innymi w kolejnej ze świetnych scen, która została przedstawiona w filmie trzy razy. Z trzech perspektyw. I trzy razy oglądało się ją z takim samym zaciekawieniem. Za to wielkie brawa!

Na pochwałę zasługują również rozmaite sceny rodem z thrillerów, które potrafią przyśpieszyć bicie serca. Niby możemy spodziewać się nagłego zwrotu akcji. Ale nic się nie dzieje, tylko po to, żeby po chwili nasze przypuszczenia zostały potwierdzone. W ten sposób dałem się nabrać kilka razy...

Ciesze się, że mogłem odwiedzić "El Royale" w tym samym czasie, co filmowi goście. Również nie żałuje poznania ich historii. Chociaż nie jest to fabularny majstersztyk, chętnie wrócę do tego hotelu. Żeby pozwiedzać, popodziwiać i przypomnieć sobie kilka pamiętnych scen z udziałem prezentowanych bohaterów. Zachęcam Was do tego samego, chociażby na te jedną noc - z pewnością nie pożałujecie.

Chris

Długa wycieczka po wewnętrznych traumach - "Maniac"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 24 Sep 2018 15:57:00 +0000

Stwierdzam z lekkim rozczarowaniem, że w nowym miniserialu Netflixa, nie usłyszycie słynnej piosenki z filmu Flashdance, autorstwa Michaela Sembello.

"Maniac" to zamknięta opowieść o dwóch jednostkach, które nie potrafią "normalnie" funkcjonować we własnym otoczeniu. Serial zabiera nas w długą i mozolną drogę pomiędzy plejadą niewypracowanych traum naszych bohaterów. Jest to wycieczka po alternatywnych rzeczywistościach z puntku A, do punktu B - z objazdem po wszystkich innych literach alfabetu. Plus jest to kolejne spojrzenie na inteligentne maszyny. Historia, która mogłaby zostać zamknięta w wyniku połączenia pierwszego i ostatniego epizodu, próbuje pokazać nam coś więcej.

Coś wiecej, czyli: rówieśnika króla Juliana, elfickie opowieści rodem ze Śródziemia, czy załamanie psychiczne komputera. Serial stara się wybić widza z liniowego rytmu, unikając jednoznacznych odpowiedzi na rodzące się pytania. Jednak wszystkie zmyłki i podpuchy można swobodnie naprostować wraz z biegiem wydarzeń. Z początku to intryguje, następnie nuży, później błaga o zakończenie wątku. Niekiedy sprawdzałem ile czasu zostało do końca odcinka - jednak dalej wysłuchiwałem tej opowiesci.

I nie chodzi o to, że ta produkcja jest zła (chociaż do rewelacyjnych też nie należy). A raczej o to, że fabuła próbuje nam coś przekazać, ale sama nie wie jak to dokładnie zrobić. Po zapowiedziach liczyłem, że jako widzowie - niczym bohaterowie będziemy błądzić w labiryncie iluzji, szukając sensu i starając się wgłębić w psychike głównych postaci. I gdzieś słychać ten dzwon, ale ciężko zlokalizować źródło dźwięku. Przekaz dociera, jednak w dziwnie męczący sposób. Dodatkowo obserwujemy wspomniany wcześniej wątek z "emocjonalnym komputerem", który jest, ma jakiś wpływ, ale w sumie prowadzi donikąd.

Nietypowe, bo nie potrafie sam określić czym skłoniono mnie do obejrzenia tego 10-odcinkowego serialu. Może po prostu zastanawiałem się, czy znajdę w tej opowieści coś jeszcze. Ciekawość mieszkała się z irytacją, a zagadkowość ze znużeniem. Mam wrażenie, że wkrótce zapomnę o tej produkcji. Nie sądzę też, abym chciał do niej wracać. Czy żałuję spędzonego przy niej czasu? Nie. Serial stał się miłą okazją do popatrzenia na Stone i Hill'a, którzy mogli bawić się kreacjami i pokazać różne wcielenia (takie aktorskie portfolio) . Jeśli naprawdę jesteście zaintrygowani to przekonajcie się sami, jeśli nie to dużo nie stracicie, bo ten czas możecie wypełnić innymi filmami.

CHRIS

"Wczoraj, kiedy dzisiaj było jutro" - Co w Stumilowym Lesie piszczy?

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Fri, 07 Sep 2018 18:01:00 +0000

Jak to na misia o bardzo małym rozumku przystało, Kubuś ma własną filozofię życia. Filozofię, która do tej pory bawiła młodszych widzów, w jego bajkowych przygodach. "Christopher Robin" przypomniał mi czasy, kiedy po Stumilowym Lesie grasowały Wuzle i Hefalumpy. Kiedy Królik pedantycznie porządkował swoją hobbicią norkę. Kiedy Kłapouchy podejmował się syzyfowej pracy zbudowania swojego domku, a Tygrysek wyskakiwał najrozmaitsze rytmy. I chociaż filmowi bohaterowie nie przypominają gładko animowanych postaci, które do tej pory mam na VHS-ach, a raczej futrzane przytulanki, to nadal potrafią wzruszyć, rozbawić i wprowadzić w niesamowity świat fantazji - zupełnie nowy, ale taki jakby znajomy i swojski.

Filmy animowane są rozrywką familijną. Najczęściej wykorzystują zabawę sytuacyjną lub wieloznaczną grę słów. W przypadku filmu z Evanem McGregorem możemy wyznaczyć wyraźną granicę. Pierwsza część zabiera nas do bajkowego Stumilowego Lasu. W tej części bawiłem się zdecydowanie najlepiej. Starszy widz, podobnie jak główny bohater - Krzyś, może ponownie przypomnieć sobie ulubione miejsca bohaterów, nieskończony miodek, czy czerwony balonik, który nie jest wyłączną domeną Pannywise'a z "It". Akcja toczy się powoli i pozwala skupić się na każdym detalu. Jest to sentymentalna podróż w krainę dzieciństwa, beztroski i zwyczajnego nicnierobienia. Dramat połączony z rozmyśleniami egzystencjalnymi. Historia o zatraceniu się w życiu codziennym i niedostrzeganiu priorytetów. Bo Krzysiem może być każdy z nas. Warto też wspomnieć o wspaniałych i zapierających dech w piersiach widokach, takich jak: pełnowymiarowy obraz dorosłego Krzysztofa tulącego Kubusia na pniu, balonik kręcący się w drugim planie, czy łapka ledwie dotykająca zboże na łące. Widziałem to już przy promocji filmu, a nadal byłem tym zachwycony. Duży plus.

Następnie fabuła zabiera nas do świata zdominowanego przez ludzkie istoty. I dopiero wtedy, w kątach ponurego Londynu, zaczynamy klasyczną bajkę dla młodego widza. Akcja nabiera tempa - oczywiście w minimalistycznym wydaniu (bohaterowie walczą o rodzinę i przyjaźń, a nie o ocalenie Nowego Yorku). W tym "prawdziwym" świecie możemy wyciągnąć morał, roześmiać się z niezdarności bohaterów i ruszyć na "ekspedycje". I chociaż pierwszy etap filmu bardziej chwycił mnie za serduszko, to jestem naprawdę zadowolony, że taka produkcja powstała, a ja mogłem obejrzeć ją na dużym ekranie. Jeśli jeszcze nie widzieliście to koniecznie łapcie najbliższe seanse - dopóki pokazywane są w kinach (a niedługo pewnie z nich znikną i stracicie okazję do wyprawy w bajkowy świat). Bo po protu warto ;)

Prosto ze Stumilowego Lasu relacjonował: Chris

Gdzie jest Meg? - bajka o dużej rybce

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Thu, 30 Aug 2018 12:07:00 +0000

Mogę tylko zgadywać, o ile zwiększyła się liczba wejść na Wikipedii po hasłem"Megalodon". Bo właśnie to prehistoryczne stworzenie zagościło w kinach wraz z m.in. żółtym bohaterem ze Stumilowego Lasu. Kolejna produkcja z rekinami w roli głównej - o "Szczękach" każdy przynajmniej słyszał, a niektórzy może mieli okzje śledzić telewizyjną serie o rekinach spadających z nieba ("Rekinado"). Teraz skala została powiększona, a do "Meg" trzeba podejść z dużym dystansem i oddać się rysowanej przed oczami bajeczce. A tak szczerze, jest to udana wakacyjna produkcja.

-Zła rybka - tutaj nie wolno...

Niech nie zmyli Was fakt, że antagonistą jest prehistoryczny gigant oceanów - to nie film naukowy! Główną domeną tej produkcji jest rozrywka, czego twórcy w żaden sposób nie ukrywają. Czasami trzeba po prostu wyłączyć racjonalne myślenie. Bo przecież rekin zjadający wszystkie statki w okolicy, nie odważy się tknąć łodzi prowadzonej przez naszych bohaterów. Woda to lawa, a my obserwujemy bezpieczny grunt.

Aqua Park: Upadłe królestwo

Film świetnie przechodzi przez poszczególne etapy, przez co każdy dostanie coś dla siebie. Otrzymujemy wprowadzenie i przedstawienie bohaterów, których nie da się nie polubić. Kilka więzi rodzinnych, główny samiec alfa, drobny wątek miłosny, relacja z dzieckiem, zachłanny przedsiębiorca, panikarz, bohaterski pies i banda naukowców. Zmodyfikowana ekipa z "Parku Jurajskiego" znalazła się pod wodą. Wystarcza, żeby chociaż trochę zaangażować widzów w ich dalszy los. Wraz z biegiem akcji zmieniamy lokalizację, w której poruszają się nasi bohaterowie. Oczywiste jest, że nie zabraknie wody, ale może to być plaża, czy też supernowoczesna stacja badawcza, a sama głębia oceanu i CGI nie utrudniają odbioru.

Produkcja nie jest niczym nowym w swoim gatunku, raczej wiernie powiela schematy wpuszczając nas w inne środowisko. Ale doskonale o tym możecie przekonać się po trailerze, czy samym opisie filmu. Nie spodziewajcie się niczego więcej. Film dostarcza typowej letniej rozrywki, którą zapewne znacie i która umili Wam chrupanie popcornu. Bez salw śmiechu, ale z delikatnym humorem i akcją wciągającą chociażby w minimalnym stopniu. Dobry wybór na zakończenie wakacji, oczywiście jeśli widzieliście już nowe Mission Impossible. Wtedy pozycja schodzi na drugi tor ;)

Najmroczniejszy horror, którego nie widziałem - "Rytuał"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Sat, 04 Aug 2018 14:36:00 +0000

Mój sobotni seans filmowy dotyczył czwórki przyjaciół, którzy wybrali się do Szwecji. Nieprzewidywalny los skierował ich na drogę w mrocznym lesie. Chciałbym powiedzieć coś więcej, niestety przez większość czasu las był tak mroczny, że nie wiem co tam się dokładnie działo. Okulary 3D przed seansem na nic się nie zdadzą, lepiej zainwestować w noktowizor. Dopiero wtedy możecie zasiąść do oglądania tej słabej produkcji, jaką jest "Rytuał" z 2017 roku.

Zacznijmy od naszych bohaterów. Poznajemy czwórkę starych znajomych ze studiów, o których przez cały czas otrzymujemy strzępki informacji. Jeden to jąkała, który ciągle marudzi. Drugi (chyba główny bohater), który mierzy się z przykrym wspomnieniem (zobaczycie je na ekranie kilkaset razy). I dwójka pozostałych, których za nic w świecie nie odróżniałem.

W tym pomogło mi wykrzykiwanie ich imion. Ale na tym kończą się nasze jakże barwne i rozbudowane dialogi. Może i od czasu do czasu usłyszymy jakieś informacje, żebyśmy mogli chociaż wyobrazić sobie co się dzieje na naszym czarnym ekranie. W zupełności rozumiem, że horror ma inne zadanie, ale co w przypadku kiedy nawet tego nie spełnia?

Jednak po nocy nastaje dzień i wtedy możemy przeanalizować, co działo się z grupą znajomych. W 1/3 filmu twórcy pomyśleli o wyposażeniu bohaterów w latarki, które dały wielkie nic. Dlatego w końcu otrzymujemy smugi światła, które pomagają w odbiorze. Wtedy również zaczynamy rozumieć fabułę, która czerpie korzenie z mitologii nordyckiej. Przez korzenie, mam na myśli gałązkę - a raczej jedno imię rzucone na wiatr.

Trochę krzyków i krwi robią z tego horror, który możecie obejrzeć, jeżeli chcecie zobaczyć coś mroczniejszego niż filmy z uniwersum DC. Może nawet i jest straszny - nie wiem, nie widziałem

¯\_(ツ)_/¯

Napięcie buduje jedynie postać czająca się za drzewami, która uciekła z sagi o pewnym wiedźminie. Rozwiązanie jej "tajemniczości" jest przeciętne. Czy polecam? Odpowiedź chyba już znacie ;)

"Szepty" (2011)

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Mon, 30 Jul 2018 18:42:00 +0000

Całkiem niedawno miałem (nie)przyjemność oglądać film grozy “Szepty w reżyserii Nicka Murphy’ego. Powiem szczerze, że już od samego początku nie miałem zbyt wygórowanych oczekiwań wobec tej produkcji. Oceny osób, które film obejrzały i oceniły oraz własne odczucia podpowiadały, że dzieła pana Murphy’ego może zasługiwać jedynie na miano średniaka.

MIłe złego początki…

Fabuła całego filmu owinięta jest na nić dosyć wysłużonego już motywu nawiedzonych domów oraz duchów, które od wieków nie mogą zaznać spokoju. Oglądając pierwsze minuty

filmu “Szepty” nic nie wskazuje na to, że film ten będzie miał cokolwiek wspólnego z pościgiem za zmarłymi duszami. Jednak kolejne przejścia między zwrotami akcji bardzo szybko rozwiewają te wątpliwości.

Zbyt dużo malkontenctwa, czyli komu spodoba się ta produkcja?

Produkcja, mimo że posiada liczne wady, to jednak może również poszczycić się kilkoma mocnymi stronami. Na pewno najważniejsza z nich to bardzo dobrze zbudowana zagadka oraz klimat filmu. Całkiem sprytnie przemyślane rozwiązanie fabuły, w którym główna bohaterka okazuję się być !spoiler alert!, to również zabieg reżyserski, który wybija się ponad schemat, niemrawo i tchórzliwie, ale jednak się wybija. Bardzo wiarygodnie zagrała w tym filmie również gra aktorska (chociaż to już subiektywna ocena autora tego tekstu :)). Na słowa uznania zasługuje tutaj przede wszystkim Rebecca Hall, której mimika twarzy oraz znakomita ekspresja emocji pozwoliły na stworzenie niepowtarzalnego klimatu filmu.

Co jednak poszło nie tak?

Film jest swego rodzaju synergią dwóch gatunków - horroru i kryminału. Połączenie tych dwóch gatunków w jednym filmie jest bardzo trudne. Nick Murphy tym razem jednak nie podołała temu zadaniu. Film na pewno nie straszy, a przedstawiona w nim zagadka może dla niektórych widzów wydać się banalna i przewidywalna. Ani dla fanów dobrego horroru ani kryminału nie będzie to więc na pewno kino z najwyższej półki. Jako średniak na zabicie nudy w sobotni wieczór produkcja ta nadaję się idealnie, jednak niestety nic poza tym ;)

Plan prawie doskonały - recenzja 'Ocean's 8"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Wed, 04 Jul 2018 17:34:00 +0000

"Ocean's 8" to nie ryzykowna gra, ani żadna dogrywka. Fani starej serii mogli obawiać się braku Georg'a Clooney'a. Jednak kiedy czas ekipy Dann'ego dobiegł końca, pora na przejęcie rodzinnej smykałki. Tyle że zmienia się nie tylko dominująca płeć. Gala zastępuje kasyno. Biżuteria zastępuje forsę. Ale przekręt pozostaje przekrętem - dopracowanym w każdym detalu.

Pamiętacie "Ghostbusters" z 2016 roku? Ja niestety tak. Może nie zupełnie samą zawartość filmu, co zaserwowaną nudę i brak polotu. Najnowsze "Ocean's" nie tylko będę chciał zachować w pamięci, ale nawet uznam za przekazanie pałeczki.

Pałeczka jednak nie zachowała się w nienaruszonym stanie . Trylogia z Clooney'em cechowała nieprzedwidywalność i blef fabularny. W nowej produkcji plan także jest nietuzinkowy, jednak przebiega punkt po punkcie. Dodatkowo wcześniej gra toczyła się o coś więcej, a my jako widzowie widzieliśmy dwie strony medalu. Andy Garcia tracił kasyno, a Cassel nie otrzymał tytułu złodzieja roku. Teraz plan nie dotyka nikogo, na kim widzowi może zależeć. Uda się to dobrze, nie uda się to trudno...

Doborowa obsada ma swoje wady i zalety. Z jednej strony fani Sandry Bullock czy Annie Hathaway będą zadowoleni (ja byłem ^^), zresztą podobnie ma się z resztą grupy . Z drugiej strony jest to (chyba) pierwszy raz, kiedy narzekam, że każdy otrzymuje swoje pięć minut. Lubię rozbudowanie postaci i ich relacji, jednak tutaj zbyt długo trwało wprowadzenie. Może to tylko moje odczucie, ale zabawa rozpoczyna się w połowie filmu.

Ukłon za liczne odniesienia do poprzedników. To znaczy do trylogii po 2000 roku (Dla tych co nie wiedzą - ciekawostka. Pierwowzór pochodzi z 1960 roku, gdzie główną rolę gra Frank Simatra). Pojawia się również znajoma twarz, która zrobiła mi nadzieje na więcej gościnnych występów. Tego się nie doczekałem, ale to nawet lepiej - w końcu pora stworzyć coś nowego.

Najnowsza odsłona kradnie sporo elementów z "Ocean's Eleven", jednak maskuje to bardzo dobrze. Jest zemsta, jest podwójna gra i jest plot twist. Tyle że zemsta nie przekonuje, podwójna gra nie utrudnia planu, a plot twist można rozgryźć używając matematyki. Na szczęście twórcy mają kilka sztuczek w rękawie, które umilają nam seans.

Wrażenia po filmie? Zdecydowanie przekonali mnie, abym odświeżył sobie seans starej trylogii. Warto zobaczyć, zwłaszcza jeżeli przekonała Was obsada ;)

Dinozaury raz jeszcze - "Jurassic World: Upadłe królestwo"

noreply@blogger.com (PrzezProjektor) — Sun, 10 Jun 2018 21:05:00 +0000

Cofnijmy się dwa lata wcześniej. Do kin trafia film nawiązujący do świata Spielberga sprzed dwóch dekad. Ale to już było... Ale po co to ruszać... Pierwsza część najlepsza... Ewentualnie druga... Cóż - odciąłem się od sceptycznego nastawienia oraz od oczekiwań miłośników. Kupiłem popcorn i obejrzałem "Jurassic World". Po czasie kupiłem płytę DVD i obejrzałem kilka razy. Nie żałuję, bo bawiłem się dobrze. Miło było znowu obejrzeć przerośnięte gady na ekranie. Dlatego wybrałem się na premierę "Upadłego królestwa" - niestety... (Uwaga, od połowy recenzja zawiera spoilery)

Omijałem mało interesujące zwiastuny, w oczekiwaniu na prawdziwą premierę. W skrócie - ponownie dostajemy ten sam, znany i bezpieczny scenariusz. Stare motywy zostały pomalowane nową farbą, a wszelkie próby modernizacji nie ukrywają smutnej prawdy. Połowa filmu jest po prostu nudna. To było w zwiastunie, i w opisie, i w innych filmach...

Liczyliście na Pratta? A może Goldbluma? ZBez wątpienia stwierdzam, że najciekawsze kreacje należą do dinozaurów. To one wnoszą element humorystyczny, rozrywkowy... (minimalnie) i ich relacje są lepiej rozwinięte, niż samych bohaterów. A jeżeli jedynie liczyliście na Goldbluma - to możecie zapomnieć o tej produkcji...Jednak mniejsza o aktorów! Chcemy dinozaury!

Czym jest "Upadłe królestwo"? To najzwyczajniej w świecie upadek wszystkiego, co próbowano wprowadzić w "nowej, pierwszej" odsłonie. Film może być dodatkiem do płyty DVD, który wprowadza nas do 3 części. Zakończenie sugeruje, że może ta wniesie coś nowego... Nic więcej powiedzieć nie mogę. Jeżeli nie lubicie spoilerów - nie czytajcie dalej (chociaż niewiele stracicie). Jeżeli nie macie nic przeciwko albo już widzieliście film to zapraszam!

[SPOILER ALERT]

Wspomniałem o Goldblumie, który w trailerze wygłasza oficjalne przemówienie? To tylko luźna koncepcja, ale być może został poproszony o samodzielne napisanie "referatu o dinozaurach". A następnie twórcy podzielili go na pół i napisali do tego resztę filmu. Kto wie? Tak - pojawia się dwa razy. Tak - na początku i na końcu. Nie będę przedstawiał teorii jak ja bym poprowadził fabułę, bo to może zrobić każdy. Ale potencjał całego dramatu "egzystencji prehistorycznych stworzeń" był znacznie większy.

Co ciekawe każda odsłona musi składać się z rodziny - kino familijne? Nie ważne, czy to syn, siostrzenica, czy genetycznie sklonowana córka właściciela posiadłości, którą zaadoptował jako wnuczkę. Yyy, a no tak - modernizacje. Swoją drogą po wprowadzeniu takiego wątku, liczyłem na cień zwrócenia uwagi na ten fakt. Ale najwidoczniej w tym świecie to jest na porządku dziennym...

Czas na listę obecności:
- zmodyfikowany "tym razem najgroźniejszy dinozaur"? Jest.
- ten "zły" co ma plany względem "tym razem najgroźniejszego dinozaura". Jest.
- ucieczka "tym razem najgroźniejszego dinozaura"? Jest.
- scena, w której bohaterowie chowają się przed "tym razem najgroźniejszym dinozaurem", a kiedy on odchodzi nagle ktoś kicha, albo włącza krótkofalówkę? Jest.
- ratowanie bohaterów przed "tym razem najgroźniejszym dinozaurem" przez innego dinozaura? Jest.
- pomocny T-Rex? Jest.

"Jurassic World" było dobrym widowiskiem, przy którym chętnie chrupałem popcorn. "Upadłe królestwo" jest wymuszoną częścią, której celem jest przekazanie widzowi jak dinozaury przeniosły się z wyspy na resztę świata. I nawet pomijając aspekty fabularne, bo przecież to tylko kino rozrywkowe, cóż... Wśród ostatnich premier rozrywki doświadczyłem tutaj najmniej. A przecież były dinozaury!