Serwis realizuje ideę grupowych zakupów – dzięki dużej liczbie osób chcących kupić daną ofertę, usługodawcy są w stanie zaoferować duży rabat ilościowy. CitySniper wyszukuje atrakcyjne miejsca, w których warto być – dobre restauracje, salony fryzjerskie, kosmetyczne, spa, kluby fitness i wszelkiego rodzaju inne miejsca, w które każdy uwielbia chodzić – i zdobywa dla swoich użytkowników atrakcyjną ofertę rabatu. Jeśli zbierze się odpowiednia liczba osób chętnych skorzystać ze zniżki, oferta staje się ważna i użytkownicy kupują kupon na daną usługę za pół ceny lub nawet mniej. Z takim kuponem udają się potem do usługodawcy i np. jedzą za 100 zł w restauracji podczas gdy za kupon zapłacili 50 zł.

Już na start proponujemy bardzo atrakcyjne oferty:

• Warszawa 50% taniej:
  57 zł zamiast 115 zł za kolację dla dwojga i dwie lampki wina w restauracji Stacja Rynek
• Kraków 50% taniej:
  40 zł za warty 80 zł obiad lub kolację dla dwojga w restauracji Amadeus
• Wrocław 40% taniej:
  30 zł zamiast 50 zł na obiad dla dwojga w restauracji Braziliana

CitySniper nie jest pierwszym serwisem oferującym tego rodzaju zniżki, ale ma zamiar być najlepszym. Postaramy się najlepiej zrozumieć potrzeby Polaków i oferować im najlepiej dostosowane do nich oferty, a przede wszystkim przejrzyście o wszystkim informować.

Nie będziemy używać w reklamach logo znanych firm, których rabatów nigdy nie mieliśmy. Nie będziemy reklamować 90% zniżek jeśli średnie rabaty będą na poziomie 50%. Nie będziemy dużymi literami obiecywać 5 zł za każdą poleconą osobę i dopiero w gąszczu regulaminu wyjaśniać, że te 5 zł to tak naprawdę 2,50 zł bo dotyczy wartości przed rabatem. Wreszcie, nie będziemy mieć ofert służących tak naprawdę wyciągnięciu od klientów większych pieniędzy – np. rabatu na same przystawki w restauracji podczas gdy obiad trzeba dokupić w pełnej cenie.

Nauczeni tymi wszystkimi błędami popełnianymi przez inne serwisy z grupowymi zakupami obiecujemy, że w CitySniper zawsze będzie można znaleźć najlepsze i najciekawsze oferty, bez haczyków i bez małego druku pod spodem. Jeśli mamy ofertę w restauracji, to na dania główne. Jeśli są jakieś dodatkowe warunki, zawsze będą opisane dużym drukiem. Liczymy, że ta przejrzystość i uczciwość pomoże nam zbudować lojalną grupę użytkowników – osób zainteresowanych różnymi usługami w miastach, w których mieszkają i chętnych do cieszenia się życiem za pół ceny.

Zapraszam więc serdecznie do serwisu pod adresem www.CitySniper.pl i do ustrzelenia razem z nami ciekawej okazji. Zajrzyjcie też na profile na Facebooku, Naszej Klasie, Blipie i Twitterze.

Jeśli podoba Ci się pomysł i nasz serwis, opowiedz proszę o nim znajomym, napisz u siebie na blogu, w serwisach społecznościowych, pomóż nieść dobrą nowinę :). Dzięki!

Podstawowe pytanie, na które powinniście sobie odpowiedzieć projektując stronę błędu 404 dotyczy efektu jaki chcecie osiągnąć. Czy chcecie odwiedzającego rozbawić, wprawić w podziw nad Waszą pomysłowością, poczuciem humoru, umiejętnościami grafika, itp? Czy może chcecie zwiększyć Wasze szanse na to, że pozostanie na Waszej stronie?

Jeśli to drugie, to traktujcie 404 jako stronę nawigacyjną. Dajcie odwiedzającemu linki prowadzące do najistotniejszych obszarów Waszej strony i/lub najbardziej powiązanych z tym czego być może szukał. Wówczas większa jest szansa, że w coś kliknie i pozostanie na stronie zamiast zamknąć okno przeglądarki lub wcisnąć przycisk “wstecz”.

Dlatego z galerii stron 404 linkowanej na Antyweb najbardziej podoba mi się Clearspring: jasny komunikat informujący o błędzie, zachowana duża, górna nawigacja oraz pod spodem zestaw linków.

Bardzo dobrą stronę ma też Apple, wykorzystuje zresztą dokładnie taki sam układ (choć w bardziej oszczędnej formie graficznej):

Dobrym przykładem jest też, podany przez kogoś w komentarzach na Antyweb, polski Listonic. Na samym środku linki do profilu, na dole stopka z nawigacją:

I oczywiście zgadzam się z Grześkiem, że zdecydowanie zbyt mało witryn poświęca swoim stronom błędów należną uwagę (co często wynika po prostu z ograniczonych zasobów, zwykle w startupie znajdzie się sto innych rzeczy, na które warto poświęcić wolnych kilka godzin) – jednak jeśli już to robicie, to moją radą jest: na pierwszym nawigacja, dopiero na drugim estetyka i pomysłowe obrazki.

e-biurko to najzwyklejszy w świecie klon Backpacka od 37signals, za to klon zrobiony przyzwoicie i w przeciwieństwie do oryginału – darmowy (oraz po polsku, co dla niektórych może mieć znaczenie).

Czym jest e-biurko? Webowym notatnikiem, w którym można gromadzić teksty, zdjęcia, listy różnych rzeczy i tym podobne elementy – pogrupowane w strony. Na każdej stronie można umieścić wiele różnego rodzaju elementów i poukładać je w sposób jaki nam pasuje. Strony takie można potem udostępniać publicznie wszystkim lub tylko wybranym osobom – do przeglądania ale również do wspólnej edycji.

Zastosowania? Dla mnie najciekawsze – baza wiedzy. Notatnik pozwalający łatwo składować informacje znalezione w sieci. Dla przykładu, gdy przed wyjazdem na wakacje szukam informacji o miejscach, w które się wybieram, najciekawsze teksty i zdjęcia chcę zachować po to żeby później z zebranych w jednym miejscu wszystkich danych móc łatwo wybrać tych kilka najciekawszych miejsc i atrakcji, które chcę zobaczyć. Zwykłe dodawanie stron do zakładek nie działa tu dobrze – wolę wyciągać cytaty i pojedyncze zdjęcia ze różnych stron i grupować je organizując według własnego, odpowiadającego mi klucza. Jeśli na wycieczkę wybieram się ze znajomymi – czemu nie udostępnić im takiego e-biurka żeby dorzucali do niego ciekawe rzeczy?

To tylko jedno z wielu zastosowań. Po więcej pomysłów możecie zajrzeć na stronę z przykładami zastosowań oryginalnego Backpacka.

Osobiście od dawna korzystałbym z Backpacka, bo uważam go za bardzo przydatne narzędzie, gdyby nie był taki drogi. Kiedyś nawet za niego płaciłem, ale ostatecznie uznałem, że $24 miesięcznie, czyli prawie tysiąc złotych rocznie to zdecydowanie za dużo jak na narzędzie, które wykorzystuję do celów prywatnych a nie zawodowych (Backpack ma też darmowy plan, ale jest ograniczony do 5 stron, co sprawia, że świetnie nadaje się do przetestowania narzędzia, ale absolutnie nie da się go z tym limitem rozsądnie używać). Dlatego chętnie spróbuję używać e-biurka.

To czego mi najbardziej brakuje w e-biurku, to bookmarklet do przeglądarki, który po wciśnięciu dodałby zaznaczony wcześniej fragment strony do e-biurka (po wciśnięciu bookmarkletu pojawiałby się nieduży interfejs pozwalający na wybranie strony e-biurka, do której chcemy dodać zaznaczenie – podobnie działa np. bookmarklet Evernote). Narzędzi typu Backpack czy e-biurko chcę używać głównie do przechowywania i organizowania informacji znalezionych w sieci, więc taki bookmarklet (uploadujący również zdjęcia jeśli były zaznaczone) znacznie ułatwiłby tego typu zastosowanie.

Na stronie projektu znajdziecie krótki film pokazujący podstawowe funkcjonalności – po jego obejrzeniu będziecie wiedzieli już dokładnie czym jest e-biurko.

Przyglądam się serwisowi niemalże odkąd powstał, od trzech dni – i atrakcyjność ofert codziennie jest na podobnym poziomie. Zerowym. Wystarczy spojrzeć na dzisiejszą:

Raptem 9% rabatu? Takie sklepy nie mają szansy funkcjonować w ten sposób (napiszę zaraz dlaczego). Zresztą rabat jest zupełnie iluzoryczny, bo gdy zajrzymy na Ceneo…

Okazuje się, że dokładnie taki sam produkt można w każdej chwili kupić raptem o 1% drożej niż w Komukomu. W dodatku w sklepie z dobrymi recenzjami i kilkuset ocenami. Po co w takim wypadku zawracać sobie głowę Komukomu?

Takie sklepy mają sens funkcjonować gdy oferują rabaty rzędu 30-50%. Tu chodzi o to, żeby cena faktycznie wywoływała emocje. Żeby na zakup skusiło się mnóstwo osób, które normalnie nie pomyślałyby nawet żeby kupić taki produkt, ale widząc kilkudziesięcioprocentowy rabat skusiły się i jednak wydały pieniądze.

Niech to będą nawet produkty poserwisowe. Niech to będą końcówki serii na chwilę przed wypuszczeniem nowych modeli lub ich następców. Tego typu produkty można łatwo zdobyć w mocno obniżonych cenach – a jeśli jeszcze dodać do tego zniżki ilościowe (od kilkudziesięciu do kilkuset sztuk tego samego produktu), okaże się, że bardzo wiele produktów można zaoferować z tak dużymi rabatami. Wtedy okaże się też, że liczne grono wiernych fanów codziennie czeka na nowe oferty i kupuje rzeczy, których normalnie nigdy nie by nie kupiło. Interes się kręci i wszyscy są zadowoleni. Sklep bo zarobił swoją prowizję, klient bo kupił coś o połowę taniej, producent bo pozbył się towaru ciężko schodzącego, poserwisowego lub końcówki serii.

A Komukomu? Rabaty to ściema i raczej marnie widzę możliwość przekonania dzięki nim kogokolwiek do kupienia właśnie tu i właśnie dziś czegoś niekoniecznie potrzebnego. Niestety, uruchamiając taki sklep nie można wykorzystywać istniejących już metod zakupu towarów jakie A.pl niewątpliwie posiada – trzeba w zupełnie inny sposób pozyskiwać produkty żeby to miało sens (żeby można było oferować ceny z faktycznym 30-50% rabatem). Oczywiście, przy reklamach na stronie głównej gazeta.pl i pompowaniu do sklepu ruchu liczonego w setkach tysięcy ludzi na pewno znajdą się kupcy – ale kariery takiej jak Woot nie wróżę. Nie spodziewałbym się istotnej ilości osób, którzy zostaną fanami serwisu i którzy codziennie sprawdzać będą nowe oferty oraz raz na jakiś czas kupować – a tylko dzięki nim taki sklep może na dłuższą metę funkcjonować, bez stałego pompowania gigantycznego ruchu z Gazety (które zajmuje atrakcyjną powierzchnię reklamową – wczoraj widziałem reklamy w formie rectangla 300×300).

Jak w Polsce wygląda konkrencja Komukomu? Od niedawna działa u nas ogólnoeuropejski iBOOD. Co dzisiaj oferuje?

Jakiś gadżet dla graczy. Co na to Ceneo?

Podawana przez iBOOD cena rynkowa jest mocno z kosmosu, ale porównując z Ceneo, 380 zł zamiast 861 zł to 55% zniżki! Przy takich cenach nietrudno się dziwić, że znajdują się osoby kupujące oraz że cała rzesza fanów codziennie czeka na nowy produkt. Oferty na iBOOD może nie zawsze są rewelacyjne cenowo, ale zazwyczaj przynajmniej rozsądne. Bez parodii w rodzaju 1% zniżki na laptopa.

Komukomu w formie w jakiej wystartowało nie wróżę powodzenia. Totalnym samobójem wręcz jest dawanie tak śmiesznych ofert w pierwszych dniach działania serwisu, w momencie, gdy może on wzbudzić zainteresowanie i pewnie jest śledzony przez bardzo wielu – wypadałoby więc zacząć z hukiem od najlepszych ofert jakie można sobie wyobrazić. Jeśli w takim momencie Komukomu spręża się na oferty rzędu 1% taniej, to czy za kilka tygodni można spodziewać się “okazji” na poziomie 20% drożej?

Przede wszystkim, Startup School czeka na zespoły koniecznie dwuosobowe, w których jedną osobą będzie programista, a drugą osoba biznesowa (zgłaszać mogą się również pojedyncze osoby, ale zostaną im wtedy dobrane osoby uzupełniające ich kompetencje). Najistotniejszym jest jednak to, że nie jest to konkurs na startupy – bardziej kuźnia odpowiednich osób, które byłyby w stanie startupa zrobić. Nie trzeba zgłaszać się z konkretnym pomysłem – wystarczą dwie osoby chętne do zrobienia czegoś i rokujące nadzieję, że będą się do tego nadawać. Jeśli przyjdą bez pomysłu, wybiorą sobie jakiś pomysł spośród przygotowanych przez Kreativ i postarają się go zrealizować.

Wybrane zespoły przez trzy miesiące (lipiec-wrzesień, czyli akademickie wakacje) pracować będą we wspólnym biurze o powierzchni 760 m² starając się zrobić startup i korzystając z pomocy jaką zapewnia Kreativ. Nie będzie to zresztą klasyczne, nudne pomieszczenie biurowe, tylko zajęte na trzy miesiące pomieszczenia klubu muzycznego w budynku po starej fabryce. Czyli nieformalny klimat, na pewno sprzyjający startupowaniu.

Co istotne – całość jest zupełnie bez zobowiązań. Kreativ chce wspierać 15 teamów, stworzyć im warunki do pracy, uczyć ich wiedzy przydatnej do tworzenia webowego startupa, ale nie obejmuje żadnych udziałów w projektach realizowanych w ramach Startup School o ile team pracuje nad własnym pomysłem. Kreativ zostaje współudziałowcem tylko jeśli team wybierze realizację któregoś przygotowanych przez nich z pomysłow – wówczas dodatkowo zapewnia finansowanie w postaci “grantów na realizację” (ma być też jakaś trzecia, pośrednia forma, o której nie wiem nic, ale domyślam się, że będzie to coś w rodzaju pracy nad własnym projektem z dodatkowym finansowaniem od Kreativ i objęciem przez nich udziałów).

Po trzech miesiącach Kreativ oczywiście będzie chętny zainwestować w najlepiej rokujące projekty realizowane w ramach Startup School, ale z tego co pisał mi Rafał nie będzie to obowiązkowe. Startup School ma faktycznie być szkołą startupowania, z której po trzymiesięcznych warsztatach będzie można bez zobowiązań wyjść bogatszym o nieocenioną wiedzę, doświadczenia i zbudowany w trakcie prototyp lub wręcz gotowy produkt – alternatywnie będzie można porozmawiać o finansowaniu przez Kreativ, czym na pewno firma będzie zainteresowana w przypadku sensownych projektów.

Cały projekt bardzo mi się podoba i na pewno będę kibicował. Trzydziestu studentów będzie mogło zupełnie za darmo nauczyć się bardzo wiele o robieniu projektów webowych i zdobyć sporo doświadczenia pod okiem Kreativ – a jeśli będą chcieli, być może uda im się pozyskać atrakcyjnego inwestora dla stworzonego projektu.

Uaktualnienie:

Rafał przysłał mi więcej informacji o trzech wariantach współpracy z zespołami, za chwilę znajdzie się ona też na stronie Startup School:

• Full-contact: Dajemy dobry pomysł na serwis i pełen nadzór nad jego realizacją. kompletujemy i finansujemy zespół tworzący projekt. Nasze udziały w tym projekcie: 50%.
• Semi-contact: Dajemy dobry pomysł, a realizuje go zespół już wcześniej współpracujący ze sobą przez co nasz nadzór nad projektem może być mniejszy. Współfinansujemy tworzenie takiego projektu ale granty są o połowę mniejsze niż w wersji full-contact. Nasze udziały w takim projekcie: 25%.
• Limited-contact: Macie pomysł i 2 osoby do jego realizacji. my dajemy miejsce i infrastrukturę potrzebną do pracy oraz ogólną pomoc przy realizacji projektu. Nasze udziały w takim projekcie: 0%.

Może nie jest to najlepszy elevator pitch jaki widziałem, ale jest naprawdę całkiem niezły. Bez zbędnego lania wody, krótko i konkretnie opowiada o tym czym zajmuje się firma. Do tego wyraziście – absolutnie nie trzeba się domyślać na czym usługa miałoby polegać. Podkreśla zalety i zysk jaki można osiągnąć dzięki temu rozwiązaniu. Przede wszystkim – wzbudza zainteresowanie usługą. Porównajcie to sami z polskim copycatem. Jest różnica?

Pierwsze dwa pitche na Lookr.tv pochodzą z ostatniego Democampu i oczywiście muszę się czepić (próbowałem się powstrzymać, ale nie mogłem), choć tak naprawdę nie o czepianie tu chodzi, tylko o feedback i rady.

Przede wszystkim elevator pitch na Lookr.tv są zdecydowanie za długie. Na 54 piętro Maintower, jednego z najwyższych budynków Europy, wjeżdżałem jakieś 40 sekund – żeby faktycznie odsłuchać tych pitchy w windzie musiałbym wjeżdżać chyba na 800-metrowy Burj Dubai. Powiedzmy sobie szczerze – dużo takich wind na świecie nie ma. Fajnie, gdyby elevator pitch trwały jednak te 30-60 sekund i nie dłużej.

Przede wszystkim: jeśli masz co powiedzieć, nie sprawiaj wrażenia, że nie masz

Zwłaszcza, że w obu powyższych filmach wyraźnie widać, że dwie minuty to dla mówiących za dużo. Połowę czasu poświęcają albo na nie przekazujący żadnej treści bełkot albo na powtarzanie samych siebie. Robiąc cokolwiek trzeba naprawdę rozumieć co to ma na celu – w przypadku elevator pitch celem nie jest wykorzystanie 150 sekund czasu antenowego – tu chodzi o przesłanie bardzo konkretnego i inspirującego przekazu w możliwie najkrótszym czasie. Zapewniam Was, że 30 sekund konkretnego przekazu wywrze lepsze wrażenie i bardziej skłoni słuchającego do zainteresowania się Waszym projektem niż 30 sekund konkretnego przekazu plus 90 sekund bełkotu. Bełkot zniechęca, nudzi, usypia oraz – co najistotniejsze – wywołuje wrażenie, że tak naprawdę nie macie nic do powiedzenia. Jeśli więc jednak macie, to skupcie się na tym. Skupcie się na treści, a ułańskie formy zarezerwujcie na inny rodzaj przekazu.

wrapme.pl

Streszczenie sekunda po sekundzie:

00-38: “Rewolucyjne rozwiązanie, które zmieni ten rynek” i tak dalej. Pierwsze 38 sekund do zupełnego wycięcia, bo:

• wciąż nie wiem co robicie
• w tej branży 99% projektów jest – wg ich autorów – rewolucyjnych i zmieni rynek, więc na razie nie mówicie nic czego bym nie słyszał setki razy wcześniej
• naprawdę nie do Was należy ocena rewolucyjności, a już na pewno nie w elevator pitch
• prawie zasnąłem w trakcie – i nie jestem do końca pewien czy to wina pogody

38-62: Dowiaduję się co robicie: opakowujecie maile tekstowe w formę graficzną. Domyślam się, że chodzi o coś na kształt papeterii poczty. Wasz killer feature to klikalne linki.

• mówienie o klikalnych linkach jak o killer feature sprawia, że mam ochotę zerknąć w kalendarz i sprawdzić, który mamy rok
• ok, domyślam się, że chodzi o zilustrowanie tekstowych maili graficzną papeterią z logo firmy i przypominam sobie, jak bardzo bajerancka wydawała mi się ta funkcjonalność w Outlook Expressie w 1998 roku.
• no ok, ale po co to komu? nie rozumiem problemu, nie rozumiem potrzeby, nie widzę potrzeby – jest przecież Outlook Express

62-84: “Nasze rozwiązanie skierowane jest do wszystkich”

• to jest jak publiczne mówienie, że nawet nie wiecie komu mielibyście to sprzedać

84-110: Kasujecie za rejestrację i przygotowanie szablonu na podstawie www klienta, a potem co miesiąc abonament

• tutaj wreszcie pierwszy raz dowiedziałem się, co robicie więcej ponad to co robił Outlook Express w 1998: tworzycie klientowi papeterię/szablon; przy czym dowiedziałem się zupełnie przypadkiem, wyławiając to z innego kontekstu

110-135: “Bardzo staraliśmy się znaleźć jakąś konkurencję, ale się nie udało. Jedyna na jakiej trop trafiliśmy jest za Wielką Wodą, w Hameryce”.

• gdy startup mówi, że nie ma konkurencji i nikt nie robi nic podobnego, to w 80% przypadków źle odrobił lekcję z przeglądu rynku (a to świadczy o umiejętnościach biznesowych na poziomie sześciolatka – czy ktoś taki będzie w ogóle w stanie zbudować i poprowadzić z sukcesem firmę?), w 19,9% chce robić coś zupełnie absurdalnego, na co znajdzie się góra pięciu klientów (dwóch founderów, ich żony, pies jednego z nich), a w 0,1% chce zrobić coś naprawdę fajnego i innowacyjnego.
• Statystycznie rzecz biorąc 999 na 1000 startupów głoszących tę tezę jest więc startupami śmieciowymi. Nawet jeśli naprawdę ciężko jest Wam znaleźć konkurencję i jeśli jesteście tym jednym na tysiąc, nie mówcie tego w elevator pitch, bo to przykleja Wam łatkę “nie wiemy o co chodzi” (a w pitch jest za mało czasu, żeby choćby próbować to sprostować).

135-150: “Przypominamy, że jesteśmy rewolucyjni i skazani na sukces – podbicie Polski i Europy”.

• aha

Co z tego wynika? Dowiedziałem się, że wrapme.pl jest po trzykroć rewolucyjny, że będzie oferował ilustrowanie maili papeterią (z klikalnymi linkami!) i że wydaje mu się, że nikt inny wcześniej tego nie robił. Czy to kupuję? Nie.

Bardziej serio: Mogę jedynie domyślać się czym ma być Wrapme. Oczyma wyobraźni widzę usługę, która służy jako swoiste “proxy” dla poczty wychodzącej. Wysyłam normalny list w formie tekstowej z dowolnego klienta poczty, Wrapme jakoś to przechwytuje, wrzuca w ładny firmowy szablon i dopiero wysyła dalej do adresata (to oczywiście tylko moja wizja, bo nie mam pojęcia czym tak naprawdę będzie wrapme – ale tak to sobie dopowiedziałem na podstawie tego co słyszałem).

Problemy jakie chce rozwiązać Wrapme?

• Większość firm nie stosuje papeterii w mailach, gdyż ciężko jest nad tym zapanować – zmusić pracowników do zainstalowania szablonu, przygotować szablon w wersji dla wielu różnych klientów poczty, dbać o uaktualnienia szablonu u wszystkich pracowników, dyscyplinować ich do używania szablonu; to wszystko rzeczy może niezbyt trudne, ale upierdliwe i czasochłonne
• Nie wszystkie klienty pocztowe pozwalają na zainstalowanie szablonu i wygodne z niego korzystanie – zwłaszcza coraz bardziej popularne w dobie GMaila klienty webowe
• Pracownicy większości firm nie mają nawet ustawionej stopki, a jeśli miewają stopki to często są one chaotyczne, wyglądające inaczej u każdego z pracowników

Jak Wrapme rozwiązuje te problemy?

• Pozwala na wysyłkę zwykłych maili tekstowych, które przechwytuje, automatycznie koloruje szablonem i wysyła dalej. Nie ma problemu z dyscyplinowaniem i szkoleniem pracowników. Nie ma problemu z aktualizacjami – wystarczy je zrobić w jednym, centralnym miejscu. Nie ma problemu z kompatybilnością z różnymi klientami poczty i wieloma wersjami szablonu lub z klientami poczty, które nie pozwalają na użycie szablonów.
• Automatycznie dokleja standardową stopkę. W panelu Wrapme wystarczy zdefiniować listę adresów e-mail i wpisać ich podpisy, stanowiska, numery telefonów – do maili wysyłanych przez te osoby będzie doklejana zawsze tak samo wyglądająca i zawierająca wszystkie niezbędne informacje stopka (nie mam pojęcia czy Wrapme ma zamiar to robić, taki mój pomysł na feature).
• Całość nie wymaga ani kawałka wiedzy tajemnej. Nawet szablon dla klienta może być przygotowany przez Wrapme. Użytkownicy (pracownicy) nie będą musieli robić nic innego niż robili dotąd.

Pomijając już to co myślę o takim startupie (bo nie to jest tematem tego tekstu), powyższe sześć punktów byłoby dobrym szkicem dla elevator pitch Wrapme. Wolałbym usłyszeć coś takiego – znacznie bardziej treściwe i do zmieszczenia w 60 sekund (nawet jeśli rozminąłem się z funkcjonalnościami jakie ma oferować Wrapme, to przynajmniej widać o co chodzi i czym powinno być elevator pitch).

mololo.pl

Chciałem tak samo rozebrać na czynniki pierwsze oba filmy, ale zabrakło mi czasu. W skrócie:

• kilkakrotne powtarzanie tego samego (można promować wydarzenia, można szukać wydarzeń, można promować wydarzenia, można szukać wydarzeń, można promować wydarzenia) – to stwarza wrażenie, że nie ma się nic do powiedzenia
• startup skierowany do wszystkich (nawet jeśli faktycznie jest “do wszystkich”, to zawsze lepiej jest ich scharakteryzować, np: do osób lubiących aktywnie i ciekawie spędzać czas i szukających wydarzeń kulturalnych lub sportowych w swojej okolicy)
• można wyróżnić z tłumu swoje wydarzenie jedną z kilku rodzajów promocji z cennika; jednak nie wiadomo jak mololo chce się wyróżnić z tłumu identycznych serwisów tego typu (”konkurencyjnych projektów jest naprawdę dużo, ale naszym killer feature będzie brak moderowania”, “można będzie też wyszukiwać”)
• jakieś długie opowiadanie o typach promocji i ikonek na mapie (to tak jakbym chcąc namówić kogoś na pójście na film opowiadał o tym, że można siąść w kinie w tylnych rzędach, ale jak ktoś lubi to można też i trochę bliżej ekranu).

Im krótsza forma ekspresji, tym trudniej może być z niej skorzystać. W 40-minutowej prezentacji nikt nie oczekuje czterdziestu minut trzymających w napięciu. Można sobie pozwolić na lanie wody, na bełkot, na rozluźniające żarty, na wspominanie kilka razy o tym samym – jeśli w międzyczasie przekażemy istotne treści, to będzie to dokładnie to czego odbiorcy oczekują po tak długiej prezentacji. Mając raptem 60 sekund (czy nawet 120), trzeba z jednej strony nieźle nagimnastykować się żeby zmieścić wszystko to co ma się najważniejszego do powiedzenia (jeśli się ma) i jednocześnie starać się, żeby całe 60 sekund było interesujące, a każde zdanie niosło w sobie wyrazistą treść.

Najważniejsza zasada elevator pitch

Jeśli ktoś mając do dyspozycji 120 sekund mówi treściwie przez 30, a pozostałych 90 to mniejszy lub większy bełkot, odbiorca odnosi wrażenie, że mówca nie ma nic więcej do powiedzenia poza tymi 30 sekundami – siłą rzeczy nie jest zainteresowany niczym więcej, bo przecież wszystko już usłyszał.

Jeśli ktoś ma 60 sekund i przez całe 60 sekund mówi ciekawie i treściwie oraz wzbudza zainteresowanie, odbiorca odnosi wrażenie, że mówca ma o wiele wiele więcej ciekawego do powiedzenia i być może poprosi o więcej. Taka jest rola elevator pitch i cel jaki chcecie nią osiągnąć.

A niby dlaczego, do diabła, z powodu kryzysu ludzkość miałaby spowolnić podukcję cyfrowych danych? Ich tworzenie jest przecież stosunkowo darmowe. Napisanie jakichś bzdur na Facebooku lub na blogu kosztuje znacznie mniej niż bilet do kina, więc ta stosunkowo niedroga rozrywka zwłaszcza w czasach kryzysu może nabierać atrakcyjności. Niestety staje się to pomału jednym z największych problemów dzisiejszego cyfrowego świata, o tym za chwilę.

Firma EMC, która sponsorowała badania zakończone cytowanym na początku wnioskiem, deklaruje, że w minionym roku utworzono 3 892 179 868 480 350 000 0001 bitów nowych danych. Szkoda, że bit jest niepodzielną jednostką. Gdyby wymyślono jakieś nanobity, albo chociaż mikrobity, liczba mogłaby wyglądać chyba jeszcze bardziej efektownie. Tłumacząc na ludzkie jest to podobno 487 miliardów GB. Biorąc pod uwagę, że liczba użytkowników internetu na świecie to jakieś 1,6 miliarda ludzi, można w uproszczeniu przyjąć, że każdy z nas przeciętnie w ciągu roku wyprodukował pełniutki dysk twardy o przeciętnej pojemności (305 GB).

Znaczna część tych danych egzystuje gdzieś online – i to jest przekleństwo naszych czasów. Co gorsza, wg EMC liczba wszystkich cyfrowych danych na świecie ma się podwajać co 18 miesięcy, a w 2012 roku powstanie pięciokrotnie więcej danych niż w 2008. Biorąc pod uwagę, że liczba użytkowników internetu ma wzrosnąć raptem z 1,4 mld w 2008 do 1,9 mld w 2012, oznacza to, że już za trzy lata każdy wyprodukuje przeciętnie nie 305 GB, ale 1200 GB danych – lekko ponad terabajt na głowę (choć pewnie wciąż, bez większych zmian, będzie to odpowiadało przeciętnej pojemności dysku twardego). Oznacza to też pięć razy więcej rzeczy atakujących nas na Blipie, Twitterze, Flakerze, Facebooku, Naszej klasie i wszelkimi innymi możliwymi sposobami – a to będzie już prawdziwe Przekleństwo przez całkiem spore “P”.

Ja natomiast już w 2009 jestem nieco bezradny i bezsilnie załamuję ręce nad potokiem owych cyfrowych danych zalewających mnie na różne sposoby. Tak jak w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku hitem internetu było wyszukiwanie, tak jak pod koniec obecnej dekady wielu stawia na agregację, tak już za kilka lat internet wygrają ci, którzy znajdą skuteczny sposób na filtrowanie tego procencika wartościowych danych z całego, wielkiego potoku informacji. Przy czym będzie to znacznie trudniejsze niż wyszukiwanie.

Szukanie jest proste – szukamy czegoś konkretnego, więc w wielkim śmietniku danych wypatrujemy tego, co jest zgodne z podanym wzorcem (zapytaniem). Filtrując nie szukamy niczego konkretnego – nie mamy wzorca, do którego możemy porównać dane. Dla użytkownika interesujące mogą być zarówno zdjęcia ze ślubu koleżanki na naszej-klasie (ale już zdjęcia dziesięciu innych koleżanek niekoniecznie) jak i notowania giełdowe i artykuły dotyczące kilku spółek (ale nie całej reszty). Do tego trzeba to robić w czasie rzeczywistym, bo każde pozostawienie spływających danych “na później” skutkuje w dzisiejszych czasach wiadomo czym (a jeśli nie wiadomo to zasubskrybujcie sobie w ramach eksperymentu RSS pięćdziesięciu popularnych blogów, po czym nie zbliżajcie się do czytnika przez dwa tygodnie).

Wzrost ilości produkowanych danych cyfrowych (z 305 GB do 1200 GB na głowę w ciągu czterech lat) to tylko część problemu. Zagęszczanie sieci dostarczającej te dane do rozmaitych odbiorców to kolejny, wcale nie mniejszy. Pięciokrotny wzrost ilości tworzonych danych nie bolałby tak bardzo, gdyby nie jednoczesne zwielokrotnienie (obawiam się, że większe niż 5x) ilości kanałów komunikacji oraz liczby adresatów, do których te dane trafiają – a co za tym idzie ilości nadawców, od których cyfrowe dane napływają do nas. Pięć lat temu życie było prostsze. Nie atakowały tuż po ich umieszczeniu w sieci zdjęcia znajomych, z którymi widuję się raz na pół roku (nasza-klasa). Nie wyskakiwało mi żadne powiadomienie gdy ktoś z niezliczonych znajomych pił kawę (blip, twitter). Nie dowiadywałem się o przedmiotach wystawianych na aukcjach Allegro ani ulubionych dodawanych do Delicious przez znajomych, których chciałem subskrybować w zasadzie tylko krótkie statusy co u nich słychać (flaker, wszelkie agregatory). I choć oczywiście większość tych narzędzi daje opcje mniejszego lub większego konfigurowania tego co ma do mnie trafiać, to daleko odbiega to od wygodnego rozwiązania.

Rozwiązaniem nie jest ręczne konfigurowanie filtrów przez każdego odbiorcę. Spływają do nas coraz bardziej różnorodne dane i coraz trudniej jest je klasyfikować. Ręczne ustawianie setek, czy wręcz tysięcy filtrów – oraz późniejsze nimi zarządzanie – wykracza ponad możliwości zdecydowanej większości użytkowników. Jeśli ktoś miałby w najbliższych latach dokonać rewolucji w filtrowaniu cyfrowego potoku śmiecia, to musi to zrobić w jakiś nieporównywalnie sprytniejszy sposób. Nie mam pojęcia w jaki, ale jeśli mu się to uda to będę skłonny mu za tę usługę płacić albo oglądać reklamy obok przefiltrowanego strumyczka danych wysokiej jakości (oraz tylko tych interesujących mnie) zamiast teraz obok produktów Google.

No więc raczej przerwa niż koniec. Skąd ta przerwa? Webstop nigdy nie był dla mnie obowiązkiem, czymś co robię na siłę albo w celu zbudowania w przyszłości wokół tego biznesu (choć oczywiście pojawiały się i takie myśli, ale szybko je przegoniłem). Pisałem bloga dlatego, że miałem ochotę podzielić się ze światem jakimś swoim komentarzem czy opinią. Gdy przyszedł moment wypalenia pisaniem i przestało mi ono dawać tyle radości co wcześniej, po prostu przestałem – bo uważam, że nie ma sensu robić tego na siłę. Ot i cała tajemnica.

Czy wrócę do pisania? Coraz częściej o tym myślę, więc pewnie tak i to nawet wkrótce (ale nie podejmuję się definiowania znaczenia słowa “wkrótce”).

Sprostowanie

Przy okazji chciałbym sprostować informacje o moim związku z Venture Incubator. Mimo iż od pół roku nie jestem już z tą firmą związany, to wciąż wiele osób mylnie mnie do VI przypisuje, pyta mnie co się dzieje w firmie lub przedstawia mnie jako członka VI. Chciałbym więc sprostować – owszem, dołączyłem do VI w zeszłym roku jako dyrektor inwestycyjny ale nasze drogi rozeszły się już po dwóch miesiącach z powodu rozbieżności wizji. Nie zmienia to jednak faktu, że życzę im powodzenia a młodym twórcom projektów jak najbardziej polecam kontakt z nimi.

Niestety na stronach VI jestem wciąż wymieniany jako członek zespołu, mimo moich wielokrotnych próśb o zaktualizowanie informacji i zapewnieniach, że wkrótce ono nastąpi. Nie mam pojęcia skąd wynika ta opieszałość, ale skoro VI nie kwapi się z aktualizacją oraz skoro wciąż tak wiele osób do dziś mnie z VI wiąże, stwierdziłem, że warto w końcu sprostować to u siebie na blogu.

Smava to polski oddział funkcjonującego już od prawie dwóch lat, niemieckiego Smava.de, który jak dotąd udzielił pożyczek na kwotę kwotę przekraczającą 6 mln euro, więc ich doświadczenie na rynku pożyczek P2P jest spore – tym bardziej, że polski oddział tworzy Arek Hajduk, tworzący wcześniej serwisy z pożyczkami społecznościowymi w Danii (FairRates.dk) i Kanadzie (IOU Central).

Smava najwyraźniej chce wygrać z konkurencją profesjonalizmem i lepszym dbaniem o bezpieczeństwo transakcji. Stworzony specjalnie dla Smavy przez Biuro Informacji Kredytowej model ratingowy określa dziewięć różnych poziomów wiarygodności pożyczkodawców, dla których obliczono prawdopodobieństwo wystąpienia niespłacalności. To pozwala inwestorom z góry przewidzieć, że np. 2% udzielonych pożyczek nie będzie spłaconych i – jeśli zastosują się do rekomendacji i podzielą swoją inwestycję na przynajmniej 20 kontrahentów – będą mogli zweryfikować swoje oczekiwania i prognozy zysku z góry uwzględniając problemy ze spłacalnością. Tak duża skala ratingu, której towarzyszą konkretne prognozy niespłacalności, na pewno pozwoli inwestorom bardziej świadomie lokować pieniądze. O ile oczywiście przygotowane przez BIK i podawane przez Smava procentowe prognozy niespłacalności okażą się być dobrze obliczone.

Oprócz weryfikacji tożsamości i dochodów pożyczkobiorców oraz określania prawdopodobieństwa, że nie spłacą pożyczki, Smava obiecuje zająć się windykacją niespłacanych kredytów. To właśnie m.in. na brak działań windykacyjnych jeszcze niedawno narzekali inwestorzy Monetto. Smava zapowiada zajęcie się windykacją każdej pożyczki z opóźnioną spłatą. Już po kilku dniach opóźnienia odsetki rosną do czterokrotności stopy lombardowej (26%) a niesolidny pożyczkobiorca będzie nękany monitami co dwa dni. Po 60 dniach oraz kilku próbach kontaktu pracowników Smava z dłużnikiem, windykacja ma być zlecana jednej z większych firm windykacyjnych w kraju.

Cały proces wydaje się być bardziej zorganizowany niż u konkurencji i potencjalni inwestorzy chyba mogą czuć się w Smava bezpieczniej niż u konkurencji, ale czy to wystarczy żeby dogonić funkcjonujące już serwisy, z których każdy udzielił już pożyczek na ponad 4 mln złotych? I wreszcie – czy w Polsce jest miejsce na tyle serwisów z pożyczkami P2P? Czy cała czwórka przetrwa do końca roku? Nie zdziwiłbym się, gdybyśmy mieli najwięcej serwisów z pożyczkami społecznościowymi w przeliczeniu na liczbę mieszkańców lub internautów.

O tym, czym są wyszukiwarki lokalne i czego się od nich oczekuje pisałem kilka tygodni temu, gdy swoją polską premierę zapowiedziało Qype. W międzyczasie Qype uruchomiło już polski serwis, można więc rzec, że obie witryny startują niemal jednocześnie.

Jak zatem wygląda Pstro w zestawieniu z Qype? Całkiem nieźle, mimo pewnych niedociągnięć nawigacyjnych. Qype popełniło jeden z moich zdaniem największych grzechów, jakie uczynić może tego typu serwis i uruchomiło pustą witrynę bez jakichkolwiek danych. Zarówno gdy sprawdzałem dwa tygodnie temu, jak i dziś, Qype zna zaledwie dwie restauracje we Wrocławiu. Pstro znajduje ich 64 – i choć oczywiście są to puste “zaślepki” bez żadnych informacji, to na pewno znacznie łatwiej będzie serwisowi przekonać użytkowników do dopisania swoich opinii do znalezionych miejsc, niż do wprowadzania od zera informacji o lokalach.

Pstro więc przyłożyło się lepiej niż Qype do wprowadzenia produktu na rynek – i to mimo, iż jego twórcy mieli na pewno mniej zasobów niż europejski lider. Qype to firma, w którą zainwestowano 8 mln funtów, podczas gdy Pstro to startup tworzony po godzinach.

Mimo iż wciąż restauracji szukać będę w Gastronautach, którzy znajdują ich we Wrocławiu ponad 200, to Pstro ląduje na moim radarze i od czasu do czasu będę sprawdzał jak im idzie. Gastronauci robią dobrą robotę w przypadku miejsc do jedzenia, ale naprawdę brakuje mi w Polsce dobrego serwisu wyszukującego wszelakie inne obiekty.

Jeśli chodzi o sam produkt, widzę w Pstro kilka problemów nawigacyjnych, ale pamiętajmy, że to wciąż zamknięta beta. Najbardziej brakuje mi możliwości sprawnego odnalezienia na mapie miejsc w pobliżu – bo to jest sposób, w jaki ja sam najczęściej korzystam z wyszukiwarek lokalnych. W Pstro jest co prawda wizualizacja wyników wyszukiwania na mapie, ale wyświetlane są tylko pojedyncze strony z wyników wyszukiwania dla całego miasta lub dzielnicy. Gdy skadruję mapę na okolice miejsca, w którym jestem, widzę raptem parę trafień – i muszę przejść do kolejnych stron, żeby zobaczyć kolejne miejsca, zastępujące te poprzednio wyświetlane. Tymczasem ja chciałbym wpisać: restauracja, rynek, wrocław – i zobaczyć od razu wszystkie miejsca z jedzeniem w promieniu kilometra, po czym poklikać, poczytać opinie i wreszcie wybrać tę, do której chcę się udać.

Serwisy lokalne oprócz konkurowania między sobą, mają jeszcze jedną, wielką konkurencję, w postaci Google. Google co prawda nie zbiera opinii o restauracjach czy sklepach, ale wciąż jest niezastąpione, jeśli potrzebuję znaleźć coś w pobliżu miejsca, w którym jestem – i to nie tylko na polskim rynku. Gdy będąc w Londynie potrzebowałem szybko kupić buty, brytyjskie Qype zupełnie mi w tym nie pomogło, znajdując tylko kilka większych i niezbyt pobliskich sklepów, podczas gdy w Google Maps szybko znalazłem kilka sklepów z butami w pobliżu mojego hotelu i w ciągu pół godziny miałem nowe buty.

Gdy sprawdzam sklepy z obuwiem we Wrocławiu, również Google Maps okazuje się bezkonkurencyjny. Qype w ogóle nic nie znajduje, podczas gdy Pstro znajduje 55 sklepów w całym mieście ale nie jestem w stanie szybko znaleźć kilku najbliższych mi sklepów. Tymczasem wpisując w Google Maps “buty near rynek, wrocław” od razu widzę kilka sklepów i wiem gdzie pójść, żeby kupić buty. Polski konkurent map Google, Zumi, spisuje się w porównaniu z Google raczej kiepsko.

Siłą serwisów typu Pstro czy Qype mają być recenzje i opinie użytkowników, ale nie oszukujmy się, szukając sklepu z butami bardziej zależy mi na jakości bazy obiektów, a dopiero potem na opiniach. Wolę odwiedzić w ciemno cztery sklepy w promieniu 500 metrów niż zobaczyć opinię o sklepie znajdującym się na drugim końcu miasta. Na opiniach zależeć mi będzie w przypadku restauracji czy pubów, ale tutaj ciężko będzie przeskoczyć Gastronautów.

Zatem restauracji wciąż będę szukał w Gastronautach, hoteli w kilku specjalizowanych wyszukiwarkach turystycznych, a sklepów z butami w Google Maps. Mimo to kibicuję Pstro, bo chętnie widziałbym w Polsce dobrą i sprawnie działającą wyszukiwarkę lokalną. Dziś Pstro jest wciąż w zamkniętej becie, więc wszelkie oczekiwania należy trzymać nieco na wodzy – jak na ten etap jest nieźle, a sam produkt w swojej obecnej postaci jest dosyć dopracowany i widać wiele włożonej pracy. Trzymam kciuki za rozwój, a dla czytelników mam 25 50 zaproszeń do Pstro, dostępnych na zasadzie kto pierwszy ten lepszy – chętnych proszę o zostawienie komentarza z poprawnym mailem.

Bartek Raciborski, Webstop.pl: Akcja dobiegła końca. Możecie zdradzić jak efekty?

Lech Piekarski, Money.pl: Efekty akcji Milion na Start-up zorganizowanej przez Money.pl przerosły nasze najśmielsze prognozy. Okazuje się, że polscy przedsiębiorcy internetowi są niezwykle zainteresowani pozyskaniem inwestora branżowego wraz z całym wsparciem którego udziela po inwestycji. Jesteśmy w trakcie dokładnego analizowania wszystkich zgłoszeń. Autorów najlepszych projektów zaprosimy wkrótce na prezentację przed Jury.

Otrzymaliście dużo zgłoszeń? Jak dużo sensownych?

Otrzymaliśmy kilkaset zgłoszeń. Odsetek zgłoszeń przypadkowych był niższy niż zakładaliśmy startując z akcją.

Jak mógłbyś podsumować całą akcję i jej efekty?

Wiele osób ma ciekawe pomysły. O wiele gorzej jednak z przełożeniem koncepcji na realnie skonstruowany biznesplan. Jest to dla nas szczególnie istotne gdyż szukamy nie tyle samych koncepcji o ile osób z podejściem biznesowym które poprowadzą przedsięwzięcie po inwestycji.

Czyli w kontekście biznesowym raczej słabo oceniasz średni poziom zgłoszeń? Znaczna część ogranicza się do pomysłu na zrobienie czegoś fajnego, ale nie ma w tym pomysłu na biznes?

Wiele było projektów w których wyraźnie było widać biznesowe zacięcie autorów. Organizując akcję skierowaną do szerokiego kręgu odbiorców nie da się jednak uniknąć projektów których autorzy nie mają owego zacięcia.

W ile projektów zdecydowaliście się zainwestować?

O projektach w które zainwestujemy poinformujemy na początku następnego roku.

Jakie błędy najczęściej popełniali przedsiębiorcy przysyłający zgłoszenia?

W biznesplanach najczęściej pojawiały się zaniżone koszty przy jednocześnie zawyżonych – w naszej ocenie – przychodach.

Czy możesz zdradzić najczęściej przewijające się trendy w zgłoszeniach? Niekoniecznie te najciekawsze lub wybrane przez Was projekty, ale najczęściej pojawiające się pomysły. Co jest populane wśród chcących tworzyć startupy: sieci społeczne? Usługi mobilne? Wyszukiwanie? Video?

Przekrój zgłoszeń pokazuje, że uczestnicy akcji uważnie śledzą rynek i są na bieżąco z trendami. Otrzymaliśmy sporo zgłoszeń serwisów społecznościowych – jest to z pewnością echo sukcesu Naszej Klasy. Co ciekawe, pojawiło się wiele bardzo podobnych projektów zgłoszonych przez zespoły pracujące niezależnie.

Jacy ludzie zgłaszają się do Was? Więcej jest osób młodych bez doświadczenia czy doświadczonych specjalistów lub przedsiębiorców? Za większością projektów stoją kompletne zespoły czy raczej pojedyncze osoby?

Trudno tu wskazać jakąś zasadę. Osoby które przesyłały zgłoszenia to zarówno młode osoby bez jakiegokolwiek doświadczenia jak i osoby które od wielu lat prowadzą swoje firmy. To samo tyczy się liczebności zespołów.

Czy i jak bardzo istotny był dla Was kompletny lub prawie kompletny zespół? Jak różniły się szanse pojedynczej osoby z dobrym pomysłem i kompetencjami biznesowymi od podbnej osoby, której towarzyszyło np. kilku programistów?

Jeśli w zespole nie znajdowały się wszystkie kompetencje niezbędne do poprowadzenia projektu to zawsze można je pozyskać zatrudniając odpowiednią osobę z rynku pracy. Temu służy także wsparcie, które wnosi do spółki Money.pl. Niekompletny zespół nie jest dyskryminujący dla danego zgłoszenia.

Czy na tym kończy się Wasza wzmożona aktywność jako inwestora, czy Money.pl wciąż będzie poszukiwać ciekawych projektów? Jeśli ktoś chciałby przyjść do Was za parę miesięcy to będzie miał po co?

Money.pl konsekwentnie buduje grupę kapitałową spółek internetowych – zainwestowaliśmy już w 5 projektów. Cały czas jesteśmy otwarci na ciekawe propozycje inwestycyjne. Zakończenie przyjmowania zgłoszeń do akcji Milion na Start-up nie oznacza, że zaprzestajemy poszukiwania nowych projektów. Na pewno nie zrezygnujemy ze wspierania innowacyjnych przedsięwzięć na rynku online w Polsce.

Qype to serwis z bazą danych i recenzjami miejsc: restauracji, pubów, ale też hoteli, sklepów, prawników, szkół, placówek służby zdrowia, atrakcji turystycznych. Słowem – wszystkiego, czego można by szukać w okolicy, w jakiej się znajdujemy.

Najbardziej znanym serwisem tego typu jest amerykański Yelp, który w USA ma na tyle mocną pozycję, że nie musi się bać konkurencji. W Europie wśród tego typu serwisów na uwagę zasługują TrustedPlaces, Welovelocal i Tipped – wszystkie trzy pochodzą z UK. Jednak niekwestionowanym liderem jest Qype, którego popularność szybko rośnie w każdym z krajów, do których wchodzi. I trudno się dziwić, bo Qype jest naprawdę wygodny i dobrze zrobiony. Łącznie we wszystkich krajach, w jakich funkcjonuje, notuje obecnie 6,3 miliona unikalnych odwiedzających miesięcznie.

Na połowę grudnia Qype zapowiada uruchomienie aplikacji na iPhone. Połączenie bazy Qype z wygodnym interfejsem i geolokalizacją z pomocą wbudowanego GPS ma szansę stworzyć naprawdę wygodne i przydatne rozwiązanie. Gdyby tak jeszcze ceny roamingu danych spadły do rozsądnego poziomu, takie narzędzie byłoby nieocenione w trakcie podróży po Europie.

Niebawem Qype będzie wchodził do Polski (być może już nawet za dwa tygodnie) i w zasadzie nie będzie tu miał żadnej znaczącej konkurencji. Owszem, są Gastronauci, ale ani technologicznie ani wygodą używania nie mogą mierzyć się z Qype. Owszem, są serwisy rodem z minionej ery w rodzaju PoGodzinach, ale umówmy się – one już od dawna się nie liczą. Pomijam produkty typu Zumi, bo jest on jedynie nieco inną formą yellow pages, a siłą serwisów typu Qype są recenzje internautów. Zresztą, jeśli po wpisaniu “restauracja chińska” i “Wrocław” dostaję coś takiego to przestaję mieć ochotę korzystać z serwisu nawet jako z książki telefonicznej.

Szansę na zrobienie dobrego serwisu z recenzjami lokalnymi miała Agora, po tym jak prawie dwa lata temu kupiła Wrocek. Ten serwis naprawdę dobrze się zapowiadał i niewiele pracy trzeba było włożyć w jego dalszy rozwój, żeby stworzyć z niego niezły serwis z recenzjami lokalnymi. Zamiast to zrobić oraz rozszerzyć serwis na całą Polskę (lub sklonować go tworząc osobne witryny dla poszczególnych miast), Agora zupełnie zapomniała o projekcie (sklonowała go jeszcze potem w postaci Londek, którego wykres oglądalności wg Google Trends leży płasko na osi). Naprawdę szkoda, że ten projekt został zabity.

Qype nie powinno mieć więc większych problemów ze zdobyciem polskiego rynku – i dobrze, bo takiego serwisu zdecydowanie u nas brakuje. Cieszę się z tej premiery zarówno jako bloger piszący o rynku webowym jak i potencjalny użytkownik.

CDN, czyli Content Delivery Network, to sieć zajmująca się dostarczaniem plików przez internet w taki sposób, żeby czas pobierania i szybkość działania dla użytkownika końcowego były jak najlepsze. W tym celu firmy oferujące CDN otwierają centra danych w wielu miejscach na świecie i dzięki odpowiedniej technologii, pliki są dostarczane użytkownikom z najbliższego serwera. Mimo iż plik posiada zawsze tylko jeden adres URL, to dostarczany jest z różnych serwerów w zależności od geograficznej lokalizacji oglądającego. Tradycyjnie takie usługi były dosyć drogie oraz opłacalne jedynie przy odpowiednio dużej skali. Amazon CouldFront wpowadza CDN “pod strzechy”, czyniąc go dostępnym nawet dla najmniejszych startupów.

Największa firma oferująca CDN, Akamai, odpowiedzialna jest za 10-20% całego ruchu w internecie. To pokazuje skalę, na jaką usługi typu CDN używane są przez wydawców internetowych, a przecież to tylko jedna sieć CDN (co prawda największa). Usługi Akamai są jednak drogie oraz nieopłacalne, jeśli nasze pliki nie zużywają setek terabajtów transferu. Nawet zagęszczenie się w ostatnich latach konkurencji na rynku CDN nie zrobiło wielkiej rewolucji. CDN jest drogie i często niedostępne dla zaczynających startupów.

W tym momencie na scenę wchodzi Amazon, który oferuje prosty CDN w praktycznie takich cenach, jakie stosuje dla usługi S3. Absolutnie bez żadnych zobowiązujących minimów, abonamentów, bez długoterminowych zobowiązań. Uruchamiasz i korzystasz, płacąc jedynie za ruch, który wygenerujesz, rozliczany co do bajta. Jeśli znacie S3, to ten model płatności jest Wam doskonale znany. CloudFront to po prostu “sklonowane S3″. Można traktować go, jak wiele serwerów S3 – płacimy opłatę za przechowywanie w każdej lokalizacji, na którą się zdecydujemy oraz za faktyczny transfer jaki odbył się z każdej z używanych przez nas lokalizacji. Dostępnych jest osiem punktów w USA, cztery w Europie i dwa w Azji – jeśli więc Wasz produkt kierowany jest na tradycyjny, zachodni rynek, wystarczą Wam dwa lub trzy punkty, żeby polepszyć user experience Waszych użytkowników, a za całość zapłacicie niewiele więcej niż za klasyczne usługi S3.

Czy zatem Amazon CouldFront zagrozi Akamai, Limelight i innym dużym firmom CDN? Nie, a na pewno niezbyt prędko. Jest wiele rzeczy, do których CloudFront w tej chwili się nie nadaje oraz wiele wymagań, jakich Amazon nie spełnia.

• Nie obsługuje streamingu. Nadaje się więc do serwowania statycznych plików, ale już nie usług opartych na video.
• Nie obsługuje bezpiecznego protokołu HTTPS. Jeśli Wasza witryna działa w tym protokole, używanie np. obrazków poprzez zwykłe HTTP spowoduje wyświetlenie alertu w wielu popularnych przeglądarkach.
• Jako usługa będąca w fazie beta, nie ma SLA gwarantującego jakąkolwiek jakość usług i pozwalającego na dochodzenie odszkodowań w przypadku awarii.
• Nie udostępnia tak szczegółowych logów użycia jak klasyczne sieci CDN.
• Nie udostępnia telefonicznego wsparcia technicznego i w zasadzie nie ma jak skontaktować się z żywym człowiekiem z obsługi CloudFront w razie potrzeby.

Z powyższych powodów CloudFront nie będzie interesującym produktem dla dużych graczy i nie zmieni – przynajmniej na razie – zbyt wiele na rynku CDN. Ale wielu niedużym startupom powinien bardzo się spodobać i – przede wszystkim – sprawi, że usługi typu CDN staną się w ogóle dla nich dostępne. Już wcześniej niektórzy próbowali symulować proste CDN korzystając z tego, że Amazon S3 udostępniał możliwość publikacji plików w dwóch miejscach: w USA i w Europie. W tej chwili można wybrać dokładniej, jedną z czternastu lokalizacji, oraz nie martwić się o techniczną obsługę, synchronizację plików, itp.

Pierwsze testy prędkości przesyłania danych z pomocą CloudFront, które już można znaleźć w sieci, pokazują zauważalny wzrost prędkości transferu w stosunku do zwykłego S3. W większości przypadków o kilkanaście lub kilkadziesiąt procent, ale w niektórych miejscach nawet kilkakrotny – i to nie tylko w odległych lokalizacjach azjatyckich, ale nawet w niektórych miejscach w USA i w Europie. O tym jak ważne jest szybkie wyświetlanie strony pisałem niedawno. Jeśli Wasze produkty przeznaczone są na rynek międzynarodowy, korzystanie z CDN – nawet tak prostego jak CloudFront (ale za to bardzo taniego) – może znacznie polepszyć wrażenia i zadowolenie Waszych użytkowników, a w efekcie Wasze statystyki oglądalności i przychody.

Agora robi to sprytnie, bo wie, że rynek sieci reklamowych jest w Polsce bardzo mocno zagospodarowany i ciężko będzie skutecznie konkurować z ad.net, ARBOmedia czy IDMnet tworząc od zera całkiem nową sieć, jeśli miałaby się ona niczym od wymienionych nie różnić. Prawdopodobnie stąd pomysł na sieć tematyczną. Przeciętna witryna nie miałaby wielu powodów żeby przenieść się do nowej, ogólnej sieci reklamowej – ale czy właściciele witryny skierowanej dla kobiet nie będą mieli ochoty przenieść się do dedykowanej tematycznie sieci? Na pewno, gdy tylko się o niej dowiedzą, to bardzo solidnie to przemyślą, a to już coś – i to znacznie więcej, niż mogłaby “na dzień dobry” osiągnąć kolejna ogólna sieć reklamowa.

Ciekawe, czy Glossymedia będzie mieć dedykowanych handlowców zajmujących się tylko tą siecią, a więc znających temat znacznie lepiej niż przeciętny handlowiec zajmujący się wszystkim. Handlowiec w reklamie – jeśli chce wycisnąć z sieci naprawdę wiele – powinien znać zarówno oczekiwania użytkowniczek jak i reklamodawców, a te różnią się zasadniczo w zależności od tematyki i profilu. Gdybym prowadził witrynę przeznaczoną dla kobiet, Glossymedia na pewno by mnie zainteresowała, więc jeśli Agora zrobi ten projekt naprawdę dobrze, to wróżę mu niezłą przyszłość. Kluczem do sukcesu będzie oczywiście zgromadzenie odpowiedniej liczby witryn, a w raz z nimi real users oraz odsłon generowanych przez kobiety. O drugą stronę, czyli sprzedaż, chyba nie trzeba się martwić – Agora potrafi sprzedawać reklamy i ma dobre kontakty z dużymi reklamodawcami.

Glossymedia to chyba pierwsza próba któregoś z dużych portali zrobienia własnej sieci reklamowej, otwartej publicznie dla każdego z zewnątrz (poprawcie mnie jeśli się mylę). Owszem, portalom zdarza się sprzedawać reklamy nie tylko dla siebie – ale są to pojedyncze umowy z wybranymi, raczej dużymi kontrahentami.

Ja oczywiście jak zwykle mam podstawowe pytanie – czy Glossymedia to już koniec, czy dopiero początek? Czy to tylko pojedynczy pojekt, który powstał dlatego, że ktoś w Agorze postanowił wziąć na celownik kobiety, czy może pierwsza z kilku tematycznych sieci reklamowych, jakie przygotowuje Agora?

Nie wnikam już w metodologię badania OBOP, która prawdopodobnie wyklucza możliwość porównywania wyników z resztą Europy. Zupełnie nie czepiam się tych 7% – to równie dobrze mogłoby być 5% czy 10%. Nawet 5% to niepokojąco dużo. Zatrważające jest jednak to, jaką świadomość ma przeciętny Kowalski w temacie zarządzania swoimi danymi, a jeszcze bardziej – jakich nawyków uczą go korporacje, do których ów Kowalski z reguły ma zaufanie.

Za każdym razem gdy dzwoni do mnie operator komórkowy albo któryś z banków, rozmowa zaczyna się w taki sam sposób. Miła pani lub pan przedstawia się i w celu potwierdzenia mojej tożsamości – musi przecież mieć pewność, że to ze mną rozmawia – pyta mnie o tajne hasła, datę urodzenia, nazwisko panieńskie matki i dokładny adres zameldowania wraz z kodem. Te same dane potrzebne są, gdy to ja dzwonię do banku – jako dodatkowe zabezpieczenie poza standardowym hasłem, pozwalające konsultantowi nabrać większej pewności, że rozmawia właśnie ze mną, a nie z kimś kto zna tylko moje hasło. To dobrze, i w zasadzie nie mam tu większych zastrzeżeń – zapamiętajmy jednak, że znając te dane można zadzwonić do banku i jako ja wykonać wiele różnych operacji. Wróćmy jednak do owej rozmowy telefonicznej.

O ile rozumiem troskę banku, który chciałby potwierdzić, że to właśnie ze mną rozmawia, tak zupełnie nie rozumiem jego lekkomyślności. Jaką ja bowiem mam pewność, że rozmawiam właśnie z przedstawicielem mojego banku? Dzwoni do mnie ktoś, najczęściej bez identyfikacji numeru, przedstawia się jako pracownik banku i prosi o wszystkie moje dane? Na pewno każdy z Was uczestniczył choć raz w takiej rozmowie. Podajecie im wszystko o co spytają? Z każdorazowej reakcji konsultanta na moją odmowę podania danych wnioskuję, że niemalże każdy bez zbędnego namysłu i zawahania przekazuje mu dane, o które prosi. Konsultant jest bowiem zdziwiony tym, że ja nie chcę jemu – pracownikowi banku – podać danych, które pomogą mu mnie zidentyfikować. Czasem tak bardzo zdziwiony, że tonem głosu daje mi do zrozumienia (w inny sposób mu nie wolno), że ma mnie za dziwaka, który utrudnia mu pracę. Za każdym razem taka rozmowa kończy się tym, że konsultant stwierdza, iż w takim wypadku nie może powiedzieć mi w jakiej sprawie dzwoni, a ja później oddzwaniam do banku, żeby się dowiedzieć.

To, co najbardziej w tym przeraża, to lekkomyślność banków, operatorów komórkowych i podobnych wielkich firm w podejściu do naszych danych osobowych. Dla kogoś, kto wymyślał te procedury, całkiem naturalnym jest telefon od zupełnie nieznanej osoby, która wypytuje o wszelkie dane pozwalające potem na dostęp do mojego rachunku. I nie jest to problem jakiejś jednej firmy, bo takie same telefony otrzymywałem od kilku różnych banków i od dwóch operatorów komórkowych.

Skoro tak robią banki i inne wielkie firmy, to dla przeciętnego Kowalskiego jest to najzupełniej normalne i każdemu, kto dzwoniąc przedstawi się jako pracownik jego banku, bez wahania poda wszystkie swoje dane. Bo to właśnie tacy duży gracze jak banki czy operatorzy telekomunikacyjni uczą większość społeczeństwa standardów bezpieczeństwa.

Banki już nauczyły się, czym jest internetowy phishing. Na swoich stronach logowania wyświetlają komunikaty ostrzegające, że nigdy, pod żadnym pozorem, bank nie wysyła do swoich klientów maili z prośbą o podanie haseł; żeby klienci sprawdzali, czy na pewno logują się na stronie banku a nie na spreparowanej podróbce. W tym samym czasie masowo wydzwaniają do swoich klientów i wypytują ich o hasła oraz komplet danych osobowych. Tak długo, jak takie praktyki będą miały miejsce, tak długo ludzie będą skłonni rozdawać swoje krytyczne dane praktycznie każdemu, kto o nie spyta, a 7% z badania OBOP będzie raczej rosło niż spadało.

Wrocławscy animatorzy spotkań branży internetowej nie dają ostatnio chwili wytchnienia. Po chwilowej nieobecności Janmedia powróciła z GrillIT, a Venture Incubator rozkręca StartupShow, jest więc gdzie się spotykać i rozmawiać pomiędzy interesującymi prelekcjami. W najbliższych dwóch tygodniach czekają nas jeszcze dwie warte uwagi imprezy, choć należy na wstępie zaznaczyć, iż z racji poruszanej tematyki są one kierowane do dość wąskiej grupy docelowej.

Pierwsza ze wspomnianych konferencji, World Usability Day 2008 odbędzie się już 13 listopada w hotelu Holiday Inn. Jest to druga edycja tej imprezy, poświęconej w całości zagadnieniom związanym z użytecznością i projektowaniem na potrzeby Internetu. W porównaniu do ubiegłego roku organizatorzy wprowadzili szereg zmian, od podziału wystąpień na sekcje warsztatów i prezentacji, przez zaproszenie gościa specjalnego (Andrew Swartz z Serco Usability Services), na wprowadzeniu cen za udział w konferencji. Kwestie cenowe poruszył już Robert na swoim blogu, nie ma więc sensu ponownie wyciągąć tego tematu na wierzch. Dla osób nie mogących uczestniczyć w WUD2008 zawsze pozostaje transmisja online dostępna na stronie konferencji, to standard na tego typu spotkaniach.

Prezentacje i warsztaty poprowadzą reprezentanci kluczowych graczy na rynku usability, można tu wymienić Eryka Orłowskiego z Komitywy czy Marka Kasperskiego z MRM Worldwide (zapraszam także do zapoznania się z wszystkimi prelegentami. Uczestnicy imprezy będą także mieli możliwość wysłuchania prelekcji wspomnianego już wcześniej Andrew Swartza oraz udziału w panelu dyskusyjnym pod tytułem „Użyteczność a sukces produktu”.

Impreza zapowiada się interesująco, najbliższe dni pokażą czy organizatorzy podołali wyzwaniu jakim była zmiana typu odbiorców ich eventu.

Dokładnie dwa tygodnie później, 27 listopada we Wrocławiu na RIA Day 2008 pojawią się programiści i projektanci internetowych rozwiązań Adobe. Pierwsza edycja tej imprezy składać się będzie z czterech sesji: plenarnej, warsztatowej, wdrożeniowej oraz Flex Challenge. Wszystkie fragmenty sesji poprowadzone będą przez znanych specjalistów, wspomnę tu choćby Bena Fotta, Senior Technical Evangelist w Adobe Systems, Bartosza Soina, System Engineer w polskim oddziale Adobe, czy Radka Krzepkowskiego, Flash & Flex developera w Ars Thanea. Program poszczególnych sesji zawiera kilka interesujących pozycji, na pewno każdy znajdzie coś dla siebie, wspomnę tu jedynie o dwóch kwestiach. W ramach konferencji odbędzie się ogłoszenie wyników konkursu Flex Challenge wraz z prezentacją zwycięskich aplikacji, po kilkumiesięcznym oczekiwaniu ciekawość mnie po prostu zjada. Bezpośrednio po prezentacjach nastąpi mocne uderzenie w postaci sesji wdrożeniowej Mydeco Room Planner, aplikacji pozwalającej na urządzanie wnętrz 3D online. Dlaczego ta aplikacja znalazła się na RIA Day i o niej wspominam? Ponieważ powstała ona przy znacznym udziale developerów z Ars Thanea i zebrała bardzo pozytywny feedback w Sieci. Zapowiada się ciekawe case study… W obliczu tego wszystkiego nawet wybór na miejsce spotkania dość odległego od centrum hotelu (hotel Gem Bugatti przy ul. Kosmonautów) można przyjąć bez najmniejszego zająknięcia.

Tak specjalistycznej konferencji poświęconej bogatym aplikacjom internetowym jeszcze we Wrocławiu nie było, liczę więc na solidny zastrzyk wiedzy i inspiracji. Chętnych na udział w tej imprezie muszę rozczarować, rejestracja na RIA Day została już zamknięta, miejsca rozeszły się chyba wyjątkowo szybko. Spóźnialscy mogą liczyć jedynie na materiały pokonferencyjne na stronie organizatorów.

Dosłownie kilka zdań na zakończenie… Od pewnego czasu widać postępującą specjalizację konferencji i spotkań, czy to w postaci StartupShow czy podziału warszawskiej Auli. Można wyciągnąć wniosek, iż uczestnicy głosują za takim procesem nogami, zapełniając po brzegi całkiem spore sale. Jeśli dodamy do tego całodniowe imprezy specjalizowane takie jak World Usability Day czy RIA Day i zamykanych szybko rejestracjach, pozostaje się tylko cieszyć z kondycji naszej branży.

Firma Nexto promująca swoje nowe API, pozwalające każdemu uruchomić sprzedaż elektronicznej prasy i książek.

Logicaltrust oferująca audyty bezpieczeństwa systemów informatycznych

Platforma reklamowa Blogvertising organizująca reklamę na blogach.

Konkurs

Przypominam też o konkursie organizowanym przez Webstop i Nexto – do wygrania prenumeraty czasopism IT o wartości 7000 zł.

W naszej blogosferze przetaczają się jeszcze echa poznańskiego konkursu Hackfest, a tymczasem całkowicie niezauważona została tegoroczna edycja imprezy o wiele większej, Rails Rumble 2008. Rumble to spotkanie developerów skupionych wokół platformy Ruby on Rails, dynamicznie rozwijającego się narzędzia przeznaczonego do budowy aplikacji internetowych. W porównaniu do Hackfest to niemal mistrzostwa świata, co dobitnie widać w statystykach. Ponad 530 uczestników w 231 zespołach z całego świata, 12.000 plików i niemal 250.000 linii kodu napisanego w ciągu zaledwie 48 godzin. W wyniku zmagań, które odbyły się w dniach 18-19 października, powstało 131 aplikacji ocenionych następnie przez ponad 2000 sędziów. Już w samych liczbach Rails Rumble 2008 wygląda imponująco, a to dopiero rozgrzewka przed przejrzeniem ostatecznego rankingu aplikacji.

Organizatorzy imprezy postanowili przyznać nagrody w kilku kategoriach: designu, stopnia ukończenia (nawet 48 godzin to mało na ukończenie aplikacji), innowacyjności, użyteczności oraz oczywiście klasyfikacji łącznej. Nie zapomniano nawet o zespołach jednoosobowych, niemogących z wiadomych względów konkurować z większymi drużynami, tworząc dla nich osobną kategorię. Jak widać, postanowiono doceniać i promować nawet tych twórców, którzy nie ukończyli w pełni swoich dzieł, ale wyróżnili się pod innym konkretnym względem. A w tym roku uczestnicy mieli o co walczyć, wśród nagród można znależć m.in. notebooka Dell Inspirion Mini 9, iPody Touch, oprogramowanie, roczne usługi hostingowe. Zwycięzcy otrzymają także pas mistrzowski Rumble 2008 i lekcję kung-fu od Chucka Norrisa ;)

W głosowaniu sędziów największą łączną liczbę punktów zdobyła aplikacja Meet In Between autorstwa Great Lakes Geeks. Zwycięstwo w konkursie wyszło jej na dobre, od kilku dni funkcjonuje już ona pod własnym adresem. Idea działania jest bardzo prosta, aby nie powiedzieć banalna. Jeśli jesteśmy w obcym mieście i chcemy się spotkać z przyjaciółmi, po prostu wpiszmy adresy wszystkich osób do aplikacji. W zamian otrzymamy listę wartych uwagi miejsc, do których każdy będzie miał zbliżoną odległość. Możemy oczywiście wybierać pomiędzy lokalami gastronomicznymi, coffee shopami, barami, hotelami, bibliotekami, czy też wreszcie przekazywać pomiędzy uczestnikami spotkania mapę z zaznaczonymi lokalizacjami. Tak proste i użyteczne, że aż rewelacyjne. Czy będzie zapotrzebowanie na taką aplikację? To oczywiście zweryfikują sami użytkownicy, ale szanse na zaistnienie wydają się tu być spore, zwłaszcza jeśli podstawą aplikacji stanie się rozbudowana baza danych o różnego typu lokalach i miejscach spotkań.

Niestety mój faworyt Jot.ly (jot.ly) uplasował się w ostatecznym rankingu na 21. pozycji, ale sędziowie docenili jej dopracowany wygląd przyznając nagrodę w kategorii „Best Appearance”. Oby w następnej edycji Rails Rumble było więcej tak dopieszczonych realizacji… Zapraszam także do przejrzenia pełnej listy aplikacji i wyrobienia własnego zdania na ten temat.

Nie będę ukrywał, bardzo mnie cieszy spora liczba pomysłów na ciekawe aplikacje, rozwiązujące konkretne potrzeby użytkowników. Gdybym był studentem, być może skorzystałbym z TrackClass, aby nie zapomnieć o zbliżającym się egzaminie na studiach, w Dense utworzyłbym szybką prezentację na poranne ćwiczenia, a MyIdeaDrawer używałbym jako notesu dla moich luźnych pomysłow. Gdybym przypadkiem zapominał o ważnych dla mnie sprawach, ustawiałbym dodatkowo przypomnienia w Remindr. Tym bardziej cieszy mnie fakt, iż wiele ze zgłoszonych aplikacji zaczęło funkcjonować w Sieci samodzielnie, udostępniając swoje możliwości ogółowi internautów.

Od samego początku tego wpisu krążą mi w myślach porównania z Hackfest. Można oczywiście powiedzieć, że to nie ta liga, że 24 to nie 48 godzin, że to, że tamto… Można chyba natomiast porównać same pomysły, ich jakość nie zależy przecież od umiejętności posługiwania się Photoshopem czy konkretnym frameworkiem w Ruby czy Pythonie. Jeśli mogę wydać taką opinię, tylko Muu.sk miałby szanse powalczyć z innymi na Rumble 2008. Wśród pozostałych pomysłów z Hackfest nie widzę jakoś innych konkurentów, przy całym szacunku dla ich autorów i wykonanej przez nich pracy. A przecież tego typu imprezy są doskonałym miejscem dla zaprezentowania swojej osoby czy teamu, wystarczy szybko utworzyć prototyp docelowej aplikacji aby zgłosili się chętni do zainwestowania w nas. Jeśli Hackfest 2009 będzie postrzegany także w tym wymiarze, może doczekamy się większej liczby wartych uwagi aplikacji, czego sobie i Wam życzę.

Mój ulubiony komentarz napisał hm, opisując grę Another World. Niestety już po zamknięciu konkursu, więc nie bierze w nim udziału – gdyby jednak się nie spóźnił, dostałby ode mnie nagrodę, więc uznałem, że warto go wyróżnić choć w ten sposób (pisząc o nim).

Nagrody wygrywają zatem Leafnode (komentarz wybrany przeze mnie) oraz SIG (komentarz wybrany losowo). Gratuluję! Skontaktuję się z Wami za chwilę żeby ustalić adres wysyłki.

Dziękuję wszystkim za wzięcie udziału w konkursie i za naprawdę ciekawe opisy. Przypominam też o dłuższym i większym konkursie NextoAPI, który trwa do 22 listopada i w którym popisując się Waszą kreatywnością możecie wygrać więcej ciekawych nagród o łącznej wartości 7000 zł.

Dwa egzemplarze Fallout 3 mam do rozdania dla czytelników, jeśli więc jesteście chętni to zapraszam. Napiszcie w komentarzach o najlepszej, najbardziej ulubionej grze w Waszym życiu i opiszcie w kilku słowach, dlaczego właśnie ona. Zwycięzcę jednego Fallouta 3 wybierze losowo sierotka marysia, a drugiego wybiorę ja – wybiorę opis, który mi się najbardziej spodoba. Z góry uprzedzam, że wybór będzie subiektywny i niesprawiedliwy (możecie mieć pecha i opisać grę, w którą zawsze przegrywałem i mam do niej uraz) oraz, że nie mam żadnych określonych z góry kryteriów wyboru.

Zabawę kończymy jutro, w piątek, równo o północy – komentarze przysłane po tym terminie nie będą uwzględniane. Zapraszam.

Uaktualnienie: Zobacz wyniki.

Zabawa polega na wymyśleniu przez Was ciekawych i oryginalnych sposobów na wykorzystanie Nexto API, zawarcie ich w maksymalnie 200 słowach i wysłanie ich na adres konkurs@nextoapi.pl (do 22 listopada do godz. 12:00).

Pięć najciekawszych propozycji (wybranych wspólnie przeze mnie i Nexto) zostanie nagrodzonych pakietami pernumerat czasopism wydawnictwa Software – po 4 tytuły w każdym pakiecie, zarówno w wersji papierowej, jak i w cyfrowej (PDF). Każdy z pakietów warty jest 1200 zł. Ponadto autorowi jednego, najciekawszego pomysłu, Nexto zaoferuje pomoc w jego realizacji – wsparcie techniczne oraz zasilenie konta Nexto API kredytem o wartości 1000 zł.

Nexto API to system, który umożliwia każdemu łatwe, szybkie i tanie uruchomienie sprzedaży prasy oraz książek w postaci elektronicznej. Więcej o tym projekcie dowiecie się na jego stronie.

W ofercie magazynów wydawnictwa Software znajdziecie tytuły, wśród których każdy powinien znaleźć coś dla siebie – zarówno programiści (Software Developer’s Journal, Haking), jak i graficy (Photoshop), czy też osoby jedynie zainteresowane technologią (Linux+DVD).

Po zakończeniu konkursu, 5 zwycięskich propozycji zostanie opublikowanych na Webstop. Serdecznie zapraszam Was i Waszą kreatywność do wzięcia udziału w konkursie i do zachęcania do niego Waszych znajomych. I oczywiście – powodzenia!

Krótko podsumowując:

• Wymyśl i zamknij w maksymalnie 200 słowach oryginalny pomysł wykorzystania Nexto API.
• Wyślij go na adres konkurs@nextoapi.pl.
• Nie później niż 22 listopada 2008 o godzinie 12:00.

Do wygrania jest:

• 5 pakietów czasopism wydawnictwa Software (wartych 1200 zł każdy).
• dla zwycięskiego projektu dodatkowo 1000 zł w formie kredytu na koncie Nexto API oraz wsparcie Nexto przy realizacji pomysłu.

Dodatkowo:

• Regulamin konkursu.
• Możesz pomóc wykopać konkurs.

Uaktualnienie: Jedna osoba może przysłać dowolną liczbę zgłoszeń, co zwiększy jej szansę na wygraną, ale nagrodzony może zostać tylko jedno zgłoszenie od danej osoby.

Ruch ten był oczywiście populistyczny, bo kto pół roku temu, przy szalejących cenach ropy, mógłby spodziewać się, że cena benzyny spadnie z $3,79 do $2,79 za galon, albo że liczba zatrudnionych w gospodarce amerykańskiej, która spadła od początku roku o 366 tys. osób, powróci do poziomu z początku roku? Jeremy zapewne uznał, że za darmo uda mu się zdobyć trochę rozgłosu oraz spowodować trochę śmiechu.

Nie mógł jednak przewidzieć, że narastający kryzys finansowy będzie miał aż takie skutki. Spadające ceny ropy oraz rosnąca wartość dolara doprowadziły wczoraj do ceny $2,79 za galon benzyny.

Nie było to co prawda zasługą administracji Busha, ale słowo się rzekło – CodeWeavers oferuje dziś swoje oprogramowanie za darmo. Ich produkt pozwala na uruchamianie w systemach Mac OS X oraz Linux aplikacji i gier przeznaczonych dla Windows. Tylko dzisiaj, do północy czasu CST (a więc, jeśli dobrze liczę, do 06:00 czasu polskiego jutro rano). Jeśli chcecie skorzystać, spieszcie się.

Witryna CodeWeavers już po chwili osiągnęła taką popularność (m.in. dzięki Digg – a pamiętajmy, że w USA jest w tej chwili jeszcze środek nocy), że stała się zupełnie niedostępna. Firma na szczęście działa profesjonalnie i uruchomiła tymczasową stronę, na której można jedynie pobrać oprogramowanie oraz darmową licencję – ta strona jak na razie działa bez problemów.

Mnie najbardziej zastanawia wpływ tego posunięcia na biznes CodeWeavers. Bez większego ryzyka można chyba założyć, że rozdadzą dzisiaj kilkaset tysięcy licencji. Chyba każdy, kto znał wcześniej ich produkt i zastanawiał się, czy mu się do czegoś nie przyda, skorzysta z dzisiejszej promocji – a ten, kto nie znał, dowie się o nim z Digg lub jednego z wielu serwisów technologicznych opisujących to wydarzenie. Czy CodeWeavers ma więc szansę przez najbliższych kilka miesięcy sprzedać jakąkolwiek licencję na swoje produkty, jeśli każdy, komu mogłoby przydać się to oprogramowanie, pobierze je dzisiaj za darmo (oraz cała rzesza tych, którym się chyba nie przyda, ale i tak pobiorą)?

Uaktualnienie: Jak informuje w komentarzach ahajduk, darmowa licencja jest ważna chyba tylko przez rok. Jeśli tak, to rozdanie tych kilkuset tysięcy licencji może być świetnym posunięciem biznesowym i inwestycją, dla której warto spowolnić sprzedaż przez najbliższych kilka miesięcy.

Uaktualnienie: Licencja jest dożywotnia, natomiast po roku wygasa support oraz – co istotne zwłaszcza w przypadku tego rodzaju produktu – dostęp do uaktualnień. Wszystkim, którzy pobiorą kod licencyjny, przypominam, że należy go zarejestrować na stronie producenta w ciągu 48 godzin – inaczej zostanie deaktywowany. Strona aktualnie nie działa, podobno ma znowu działać po zakończeniu rozdawania licencji (czyli jutro).

Jeśli więc jeszcze nie mieliście okazji pobawić się z Szuku, to mam dla Was trochę zaproszeń – kto chce niech zostawi info w komentarzach, pamiętając o wpisaniu poprawnego adresu w pole maila.

Internet CEE, Warszawa, 28-29 października.
Konferencja na temat biznesu internetowego w naszej części Europy. Najciekawiej zapowiadają się wystąpienia gości z Rosji, Rumunii, Chorwacji, Czech czy Słowacji – bardzo chętnie dowiem się o uwarunkowaniach robienia biznesu na webie w tych krajach. Z ciekawiej zapowiadających się (dla mnie) prezentacji mógłbym wymienić:

• Od konsumpcji mediów po serwisy społecznościowe – jak dotrzeć do młodych mam w internecie (Mike Hess z OMD)
• Efektywność reklamy w serwisach społecznościowych – zaangażowanie użytkowników kluczem do sukcesu (Dominik Czarnota, Nasza Klasa)
• Serwisy społecznościowe – jak na nich zarobić? (Elena Lazarowa, Neogen)
• Nowe formy reklamy w serwisach społecznościowych (Fedor Virin, Mail.ru)
• Marketing online w praktyce – kto powiedział, że musi być nudny? (Saša Škorić, Oglasnik)
• Jak odnieść sukces wybierając właściwą pomarańczę do zjedzenia? (Jan Sifra, Etarget)
• Sukces serwisu informacyjnego na przykładzie HotNews.ro (Cristian Pantazi, HotNews.ro
• Panel dyskusyjny – Rozwój rynku wyszukiwarek w krajach Europy Środkowo-Wschodniej (Artur Waliszewski (Google), Tomas Buril (Seznam.cz), Andrey Sebrant (Yandex Ukraine), Matěj Novák (Ataxo)).

Część z nich interesuje mnie ze względu na temat, część ze względu na firmy jakie reprezentują prezentujący. Cały program można zobaczyć na stronie konferencji. Będąc uczciwym wobec czytelników muszę dodać, że wejściówkę na konferencję sponsoruje mi organizator, firma Gemius (serdecznie dziękuję). Gdyby nie to nie wybrałbym się na konferencję (nie dlatego, że jest nieciekawa, ale dlatego, że zbyt droga). Jeśli jednak cena nie jest dla Was barierą to polecam i do zobaczenia.

Kreakcja, Warszawa, 24 października.
Niezbyt reklamowana (dowiedziałem się o niej przypadkiem z blipa), a szkoda, bo bardzo ciekawie zapowiadająca się konferencja na temat innowacji i kreatywności. Konferencja jest darmowa, ale ma limitowane miejsca i wymaga wcześniejszej rejestracji. Najciekawsze punkty agendy:

• Budowanie klimatu innowacyjności w organizacji
• Open Innovation – Jak włączyć klientów, partnerów i dostawców w cykl innowacyjny
• Rewolucja czy ciągłe doskonalenie? Blue Ocean vs Kaizen – starcie dwóch podejść
• Pułapki kreatywności
• Między efektywnością a kreatywnością – o wskaźnikach kreatywności

Oprócz tego wybieram się na “standardowe”, cykliczne spotkania we Wrocławiu, jak już za niecały tydzień, 22 października, na StartupShow (m.in. Szuku opowie o przygodzie z SeedCamp, a Brand New Media o tym jak zdobyło finansowanie od Money.pl) oraz… właśnie zorientowałem się, że niestety nie wybieram się na Barcamp71 28 października, bo jestem wtedy w Warszawie na InternetCEE. Postaram się za to odwiedzić kolejny GrillIT (termin jeszcze nieznany), zwłaszcza, że poprzedni opuściłem. Do zobaczenia na którymś z eventów.

Blog jest prowadzony przez jedną osobę, Johna Wu, a BankRate zapłaciło za niego 12,4 mln dolarów oraz zobowiązało się dopłacić kolejne 2,5 mln w zależności od przychodów osiągniętych przez najbliższy rok.

Blogi posiadające szeroką redakcję przypominają bardziej klasyczne serwisy informacyjne, a utrata jednego z autorów nie stanowi zagrożenia dla pozycji serwisu. Inaczej jest w przypadku blogów jednoosobowych. Oczywiście autor Bankaholic zobowiązał się prowadzić dalej bloga i pomóc we wdrożeniu w serwis nowych osób, ale jak dla mnie to wciąż jest zbyt duże ryzyko dla kupującego.

Pomijam już nawet przypadki losowe, które pozbawiłyby serwis autora. Zakładam też, że pan Wu będzie odpowiednio zmotywowany kolejnymi, możliwymi do osiągnięcia, 2,5 mln dolarów – oraz że jest na tyle profesjonalistą, że nawet bez tej dodatkowej nagrody wywiązałby się ze swoich zobowiązań w stosunku do nowego właściciela.

Jednak przekształcenie bloga jednoosobowego, którego czytelnicy na pewno wykazują silną więź z autorem, w konglomerat redakcyjny, który siłą rzeczy musi zaburzyć dotychczasowy charakter bloga, to przedsięwzięcie obarczone sporym ryzykiem. Nie wiadomo jak przyjmą to czytelnicy i czy wciąż będą chcieli odwiedzać serwis prowadzony zupełnie inaczej i przez kogo innego – zwłaszcza po tym, gdy autor w końcu odejdzie z tego biznesu. Na pewno spora część ruchu bloga pochodzi z wyszukiwarek, co niweluje to ryzyko – pytanie jak wielu odwiedzających to stali czytelnicy przywiązani jednak do osobowości autora.

Oczywiście branża finansowa jest bardzo dochodowa i generowanie leadów do usługodawców finansowych na tego typu stronach na pewno przynosi spore zyski – choć ciężko mi oszacować ich potencjalny poziom. Mimo to jestem bardzo sceptyczny jeśli chodzi o przejmowanie jednoosobowych blogów. W biznesie, podobnie jak w technologii, powinno unikać się pojedynczych punktów awarii. To jest przecież powód, dla którego wielu inwestorów niechętnie wykłada pieniądze na startupy prowadzone przez jednego właściciela. W Bankaholic oprócz problemu jednej osoby prowadzącej biznes dochodzi problem jednej osoby będącej magnesem dla czytelników. Jak dla mnie – zakup bardzo ryzykowny.

Firma Money.pl oferująca Milion na Startup w ramach konkursu na nowe biznesy webowe.

Firma Nexto promująca swoje nowe API, pozwalające uruchomić sprzedaż elektronicznej prasy i książek.

Firma Gemius organizująca 28-29 października konferencję Internet CEE, gromadzącą firmy webowe z Europy Środkowej i Wschodniej.

Firma LiveChat, która była sponsorem Webstop od samego początku kiedy zacząłem umieszczać reklamy na blogu.

Wkrótce przemodeluję nieco ofertę reklamy, bo wszyscy pytają o pozycję sponsora złotego (którą ograniczyłem do 3 miejsc) i nie są zainteresowani innymi. W odpowiedzi na zapotrzebowanie rynku pojawią się też nowe formaty (podobnie mało inwazyjne jak obecne).

Social Shopping

Czym jest social shopping? To próba wykorzystania internetowych sieci społecznych do ułatwienia zakupów. Tak jak porównywarki cen starają się odpowiedzieć na pytanie “gdzie kupić”, pokazując sklepy z najlepszymi cenami, tak społeczności zakupowe starają się wejść na wcześniejszy etap procesu decyzji o zakupie i odpowiedzieć na pytanie “co kupić”. Idea bazuje na tym, że większość decyzji zakupowych podejmujemy pod wpływem rekomendacji. Specyfikacja techniczna telewizora czy samochodu, okładki książek czy filmów czy wreszcie reklamy nie wpływają na nas tak jak zasłyszane opinie czy przeczytane recenzje. Jeśli dodatkowo pochodzą one od osób, którym ufamy, w których kompetencje wierzymy lub po prostu wiemy, że mają podobny gust do nas, mają wówczas większą moc oddziaływania na nas. Właśnie to chce wykorzystać social shopping.

Najbardziej znane światowe serwisy tego typu to Kaboodle i ThisNext, choć żadnemu z nich nie udało się zdobyć tak naprawdę masowej popularności. Dwa lata temu współtworzyłem Crowdstorm, brytyjski startup social shopping i wiem, jak trudno jest zrobić dobry serwis w tym temacie. Serwisy social shopping wymagają bowiem bardzo dużo zaangażowania od użytkownika, a przecież nie każdego życie kręci się wokół zakupów.

O co w tym wszystkim chodzi

Żeby serwis zakupowy był naprawdę social, nie może to być po prostu suchy agregator recenzji, jakimi wydają się być zarówno cokupic.pl jak i Sondi – to się przecież niewiele różni od opinii w porównywarkach typu Ceneo czy Skąpiec (skąd zresztą większość z opinii została prawdopodobnie zaczerpnięta) i nie niesie żadnej wartości dodanej. Jeśli chcę przeczytać recenzje przypadkowych osób, mam do tego wystarczająco dużo źródeł – porównywarki cen, fora tematyczne czy wreszcie zwykłe Google. Kolejny serwis z recenzjami nie zmieni świata i nie podbije rynku.

Przewagą social shopping ma być fakt, że wiem od kogo te recenzje, opinie i rekomendacje pochodzą: może od moich znajomych, może od osób uznanych przez społeczność jako ekspertów w danej dziedzinie, może po prostu od kogoś, czyja recenzja zachęciła mnie kiedyś do zakupu produktu i byłem z niego bardzo zadowolony, a może chociaż od kogoś w wielu względach podobnego do mnie. Żeby ten mechanizm sprawnie działał, użytkownicy muszą stale pisać wiele recenzji o produktach, a jeśli czyjąś największą pasją nie są zakupy, ciężko jest go do tego przekonać – kto znajdzie na to dobry sposób, ten wygra na rynku social shopping.

Jak to zrobić / jak tego nie robić

Na razie nikomu na świecie chyba się nie udało, bo nawet największe Kaboodle wydaje się być raczej przeciętnie popularne – i choć jego popularność stale rośnie, to w dosyć powolnym tempie, sugerującym raczej stabilny wzrost ruchu z wyszukiwarek. Serwisy więc koncentrują się na usuwaniu barier, na przykład dostarczając rozległą bazę produktów – dzięki temu gdy użytkownik chce dodać nowy produkt do serwisu nie musi sam pisać jego opisu i wrzucać zdjęcia – wystarczy wpisać fragment nazwy i wszystko pojawi się automatycznie.

Jak na tym tle wygląda znam.to oraz reszta polskich serwisów social shopping? Mam wrażenie, że we wszystkich tych serwisach chodzi po prostu o zgromadzenie wielu recenzji w jednym miejscu, a społeczny kontekst treści prawie nie istnieje. Owszem, możemy pododawać sobie znajomych. Owszem, możemy zobaczyć co nasi znajomi rekomendują. Ale to chyba nie o to chodzi, bo w niczym mi nie pomoże fakt, że moja znajoma rekomenduje fajny krem na zmarszczki a sąsiad nowo kupioną wiertarkę, w momencie gdy ja chcę wybrać nowy telewizor. Z pomocą żadnego z polskich serwisów nie jestem w stanie przeprowadzić takiego procesu zakupowego, jakiego oczekiwałbym od social shopping (więcej na ten temat napiszę w osobnym tekście jeszcze w tym tygodniu).

Jest już shopping, czekamy na social

Na plus znam.to należy zaliczyć kreatywne podejście do tagowania użytkowników. Każdy może określić się dowolną ilością tagów, które charakteryzują jego styl życia. Można wybierać jedynie spośród predefiniowanych tagów, ale część z nich dobrze określa zachowania konsumenckie. Znajdziemy tu różne tagi, od stosunkowo standardowych określeń typu “gadżeciarz”, “mieszczuch” czy “lubię sushi” przez tagi nieco bardziej kreatywnie określające styl życia “11.00 to środek nocy”, “jeżdżę windą na pierwsze piętro” po najbardziej odjechane w rodzaju “lubię dzieci tylko się długo gotują”, “uwielbiam pracę, mogę na nią patrzeć godzinami”, “rozróżniam smaki zupek chińskich”, “mam wi-fi w WC” czy “piłem płyn Lugola”. Choć część z nich dobrze określa styl życia, tak część jest chyba wymyślona raczej tylko po to, żeby była zabawna. I owszem, tagowanie siebie jest dzięki temu nawet przyjemne, ale niestety jak dotąd był to najciekawszy moment mojej przygody z serwisem.

Same tagi do niczego nie są jeszcze wykorzystywane, ale jak rozumiem jest to początek jakiegoś social w całym tym shopping. Być może w przyszłości będzie można obejrzeć produkty rekomendowane przez osoby określające się takimi samymi tagami jak my. To na pewno jakiś początek i krok w dobrym kierunku. Znam.to – mimo iż nie powala na kolana – bardziej mi się podoba niż cokupic.pl czy Sondi, więc będę rzucał tam okiem od czasu do czasu zobaczyć czy i jak się rozwija.

Jak wielu z Was zastanawia się nad tym, na ile istotna jest szybkość wyświetlania Waszej strony? Oczywiście każdy chciałby, żeby wyświetlała się szybciej, ale mało kto naprawdę się o to stara czy wręcz mierzy zmianę wyników finansowych w zależności od szybszego lub wolniejszego ładowania witryny. Ponadto większość z tych, którzy faktycznie zaprzątają sobie głowę wydajnością, podchodzi do problemu zupełnie nie od tej strony co trzeba.

Pół sekundy warte miliard dolarów rocznie

Amazon zbadał, że każde 100 milisekund opóźnienia w otwieraniu strony kosztuje ich 1% sprzedaży. Google odkryło, że gdy zwiększyło liczbę wyników wyszukiwania wyświetlanych na stronie z 10 do 30, ruch oraz przychody z reklamy spadły o 20%. Taki był koszt dodatkowej pół sekundy ładowania strony z większą liczbą wyników (wzrost z 0,4 do 0,9 sekundy). Tak drobne ułamki sekund potrafią decydować o naprawdę wielkich pieniądzach. Prawdopodobnie prowadzicie mniejsze serwisy niż Amazon czy Google, więc w Waszym przypadku straty będą odpowiednio mniejsze, ale nie znaczy to, że nie powinniście o nich myśleć.

Najczęściej nie chodzi o prędkość samej aplikacji

Jeśli jednak utożsamiacie prędkość ładowania witryny z wydajnością Waszej aplikacji działającej po stronie serwera, to jesteście w sporym błędzie. W większości serwisów czas generowania samego kodu strony to zaledwie 10-30% czasu potrzebnego na jej wyświetlenie – i o ile Wasza aplikacja nie jest potwornie wolna, powinniście skupić się na zredukowaniu tych pozostałych 70-90%. Napiszę o tym więcej poniżej.

Walka z czasem ładowania strony może być ciężka i żmudna, czasami jednak świetne efekty można uzyskać stosunkowo prostymi i tanimi metodami. Dla przykładu warto uniezależnić czas ładowania Waszej witryny od innych witryn. Wszystkie widgety czy reklame pobierane z zewnątrz mogą spowolnić Wasz serwis.

Case: Reklamy z zewnętrznego adservera

W serwisie SportoweFakty.pl, który od niedawna współtworzę, od zawsze problemem były reklamy, których czas ładowania był często znacznie dłuższy niż czas otwierania samej strony. Jako że umieszczone są w różnych częściach witryny, ich powolność wstrzymywała wyświetlanie strony przez przeglądarkę. Reklamy serwowane są przez zewnętrzny adserver domu mediowego, więc nie mieliśmy wpływu na ich szybkość. W dodatku raz na jakiś czas (stosunkowo często) adserver łapał zadyszkę i trzeba było czekać na reklamy – oraz całą stronę – bardzo długo, czasem nawet do dziesięciu sekund.

Kilka prób wyświetlania kodów reklamowych dopiero po załadowaniu całej strony spełzło na niczym – adserver najwyraźniej miał zabezpieczenia przed tym, prawdopodobnie po to, żeby nie próbować go oszukać podmieniając kilkakrotnie reklamy w trakcie trwania jednej odsłony i uzyskując w ten sposób zawyżoną liczbę wyświetleń. Wystarczył jednak jeden mój telefon do domu mediowego, żeby okazało się, że mają też inny rodzaj kodów, który działa dokładnie tak jak chcemy – czeka na wyświetlenie całej strony włącznie z wszystkimi grafikami i dopiero potem ściąga i wyświetla reklamy. Zmieniliśmy kody na inne i korzystanie ze SportoweFakty.pl nagle stało znacznie bardziej przyjemne (pamiętajcie, że o ile większość z Was, czytających Webstop, prawdopodobnie używa adblocka, tak zdecydowana większość internautów go nie używa).

Jeśli korzystacie więc u siebie na stronie z jakichkolwiek elementów zewnętrznych, w szczególności kodów reklam lub innych skryptów JavaScript, które tworzą lub modyfikują elementy DOM (w związku z czym przeglądarka musi czekać na ich wykonanie zanim wyświetli stronę), postarajcie się ładować je dopiero po wyświetleniu strony. Jeśli nie potraficie tego zrobić lub jest to niemożliwe dla danego kodu, poproście dostawcę o kod działający w inny sposób. W naszym przypadku obniżyło to przeciętny czas wyświetlania strony o połowę.

Co udało nam się osiągnąć

To oczywiście tylko jeden z detali, ale bardzo dobry przykład na to, jak istotne mogą być rzeczy, o których nie zawsze się myśli w kontekście wydajności. W SportoweFakty.pl trochę czasu spędziliśmy nad tym, żeby szybko wyświetlać stronę – wciąż mamy sporo do zrobienia i wiem o dwóch wąskich gardłach, którymi jeszcze kiedyś się zajmiemy, ale to, co udało nam się dotychczas osiągnąć, jest dosyć zadowalające. Porównałem dziś nasz wynik do innych witryn sportowych: Onetu, WP, Interii, Gazety, o2 i 90minut.pl znajdujących się w megapanelu wyżej od nas oraz pilkanozna.pl i sport24.pl będących poniżej. Użyłem Full Page Test udostępnianego przez Pingdom – bardzo dobrego narzędzia do takich zastosowań. Oto wyniki:

Testy powtórzyłem kilkakrotnie i wybrałem najczęściej powtarzające się rezultaty. Na tle firm znacznie większych i mających nieporównywalnie większe zasoby prezentujemy się całkiem nieźle (całe SportoweFakty.pl ze swoimi 20 mln odsłon miesięcznie obsługiwane są przez tylko jeden serwer. Skoro już jestem przy SportoweFakty.pl – znowu szukam kolejnych programistów do pracy przy serwisie. Jednego na stałe oraz kilku na okres 3 miesięcy).

Liczy się czas ładowania grafik, CSS, JS

To, co można zauważyć w tej tabelce, to że witryny z największą ilością osadzonych obiektów (obrazki, CSS, JavaScript, inne) mają też najdłuższe czasy ładowania strony. Zauważcie też, że wydajność samej aplikacji – czyli czas ładowania dokumentu głównego – wcale niekoniecznie musi znacząco wpływać na prędkość ładowania całej strony. Główny dokument sport.wp.pl jest generowany w 0,6 sekundy, podczas gdy na pozostałych ponad 150 obiektów czeka się kolejne 4,3 sekundy.

To są oczywiście czasy pobierania strony przez oprogramowanie Pingdom, które działa z zagranicznych serwerów – dla odwiedzających z Polski czasy będą nieco krótsze – ale większość testowanych serwisów hostowanych jest w Polsce (chyba tylko z wyjątkiem 90minut.pl), więc nie jest tak, że Pingdom do któregoś z nich miał bliżej niż do innych. W Polsce czasy mogą się nieco obniżyć, ale proporcjonalnie – bezwzględne wartości nie są tu aż tak istotne, jak stosunki między nimi.

W przypadku WP dochodzi jeszcze przekierowanie, od którego zaczyna się nasza wizyta w serwisie, a które trwa aż 0,7 sekundy! Dla porównania, podobne przekierowanie na sport.pl trwa 0,1 sekundy. W SportoweFakty.pl przekierowujemy jeśli ktoś wpisze domenę sportowefakty.pl zamiast www.sportowefakty.pl – i trwa to również 0,1 sekundy. Zupełnie nie potrafię zrozumieć w jaki sposób można usprawiedliwić aż 0,7 sekundy na zwykłe przekierowanie. W WP prawdopodobnie nikt nawet nie zaprząta sobie głowy takimi detalami, ale jeśli każdy taki detal miałby kosztować choćby 0,5% przychodów, to w tak dużej firmie na pewno warto się tym zająć.

Optymalizujcie tam, gdzie można osiągnąć największe efekty

Z tego wszystkiego wynika jeden wniosek – zanim zabierzecie się za jakiekolwiek optymalizacje, sprawdźcie dokładnie, które obszary Waszego produktu najbardziej ich wymagają. Jeśli tylko 20% czasu ładowania strony przypada na generowanie kodu HTML, dlaczego koncentrowanych jest na nim 80% wysiłków optymalizacyjnych? Większość osób, jakie znam, koncentruje się głównie na wydajności aplikacji, zapominając o wszystkim tym, co dzieje się już po wygenerowaniu kodu HTML przez oprogramowanie. Ale podczas gdy skrócić jego generowanie z 0,6 do 0,5 sekundy może być trudno i może to zająć Wam sporo czasu, tak skrócić czas ładowania pozostałych obiektów z 3 do 2,5 sekund będzie Wam prawdopodobnie znacznie łatwiej. Skoro więc osiągnięcie pięciokrotnie większego zysku jest możliwe znacznie mniejszym kosztem, dlaczego tak mało osób o tym myśli?

Zestaw dobrych praktyk

Jest kilka dobrych praktyk, które stosunkowo niskimi kosztami pozwolą Wam osiągnąć wiele w optymalizacji czasu ładowania Waszej strony.

• Zacznijcie od przeanalizowania procesu ładowania Waszej strony narzędziem na przykład takim, jakie dostarcza Pingdom.
• Używajcie lekkich, superszybkich serwerów www dla treści statycznych. Nasza-klasa, mimo iż aplikacja obsługiwana jest przez Apache, wszystkie media serwuje przez ultraszybki serwer nginx. W SportoweFakty.pl używamy równie szybkiego lighttpd. Nie jest dobrym pomysłem używanie do wyświetlania zdjęć zasobożernego i wielkiego Apache, z załadowanymi wszystkimi modułami pozwalającymi na robienie dziesiątek rzeczy, które przy wyświetlaniu plików statycznych nie są potrzebne.

Ograniczcie liczbę wywołań HTTP, czyli liczbę obiektów na Waszej stronie. Jeśli Wasza strona pobiera kilka lub wręcz kilkanaście plików CSS lub JS, spróbujcie połączyć je w kilka większych, a idealnie w jeden CSS i jeden JS. Możecie pomyśleć o ograniczeniu liczby ładowanych grafik używając CSS Sprites.

• Nie usprawiedliwiajcie się liczeniem na cache przeglądarki. Yahoo sprawdziło, że 40-60% odwiedzających ich strony przychodzi z pustym cache – dlatego naprawdę warto ograniczyć liczbę wywołań HTTP.
• Używajcie nagłówków Cache-Control, ustawiając czas cache’owania treści statycznych na “nieskończoność” – to trochę zwiększy liczbę odsłon, w których przeglądarki nie będą musiały pobierać obrazków. Pamiętajcie jednak, że wówczas każda zmiana obrazka na nowy musi się wiązać ze zmianą jego URL, inaczej nie zostanie odświeżony.
• Używajcie wywołań typu GET zamiast POST dla zapytań AJAX. Tryb POST jest znacznie wolniejszy, gdyż wykonywany jest w dwóch krokach, z użyciem dwóch pakietów TCP.
• To, co nie jest absolutnie niezbędne do natychmiastowego wyświetlenia, ładujcie dopiero po wyświetleniu całej strony (np. reklamy, niektóre obrazki, itp).
• Używajcie rozsądnie cookies. Zawartość plików cookie jest wysyłana przez przeglądarkę za każdym razem, gdy pobiera ona coś z serwera. Przy każdej odsłonie, ale też i przy każdym pobraniu obrazka czy pliku CSS. Yahoo zbadało opóźnienie ładowania strony w zależności od wielkości cookie. Przy 2 kB cookie testowy dokument ładował się o 50 milisekund wolniej. 0,05 sekundy nie robi dużego wrażenia, ale jeśli wziąć pod uwagę, że testowy dokument nie miał osadzonych żadnych dodatkowych obiektów, a przeciętna strona posiada od 50 do 100 osadzonych grafik, to łącznie opóźnienie spowodowane ciasteczkami może być naprawdę duże. Niewiele potrzeba wysiłku, żeby rozsądnie dobierać czas wygasania cookies oraz ich zasięg (np. żeby dane potrzebne jedynie na stronie głównej nie były niepotrzebnie wysyłane do każdego z podserwisów/subdomen witryny).
• Używajcie osobnej subdomeny dla plików statycznych – w szczególności wszystkich obrazków. Nie tylko pozwoli to Wam uruchomić do jej obsługi osobny, superszybki serwer www, ale dzięki temu przy pobieraniu każdego z obrazków nie będą wysyłane wszystkie cookie, które pojedynczo opóźniają bardzo nieznacznie, ale przy kilkudziesięciu obrazkach na każdej stronie robi się z tego już zauważalna wartość (pamiętać musicie wtedy o odpowiednim ustawieniu zakresu cookie, żeby nie były wysyłane do wszystkich subdomen *.waszserwis.pl).

Po jeszcze więcej dobrych praktyk odsyłam Was do Yahoo, którego inżynierowie bardzo dużo napisali już na ten temat. Trochę ciekawych rzeczy znaleźć można też na Yahoo UI Blog – tam wśród wielu innych zagadnień związanych z UI pojawiają się też od czasu do czasu tematy związane z jego wydajnością.

Oczywiście nie chodzi o to, żeby stosować się do wszystkich zalecanych praktyk. Zidentyfikujcie te, które w Waszym przypadku pozwolą na największy zysk najniższymi kosztami i zacznijcie od nich. Nie zawsze też w ogóle będzie warto inwestować czas w takie praktyki. Jeśli jednak macie stosunkowo spory ruch albo jeśli zależy Wam na jak najszybszym doganianiu konkurencji, każde 3% więcej przychodów lub ruchu będzie dla Was warte wysiłku.